Πειθαρχία....μήπως ήρθε η ώρα για δράση;

[Έσπερος]

πρίν από 11 λεπτά , ΑΡΓΚ είπε:

 

Kάπου είχα διαβάσει ένα κείμενο για την διαχρονική Ελληνίδα μάνα μάρτυρα, αυτό μου θύμισες  

Πλάκα κάνω ως προς το συγκεκριμένο θέμα, δε βλέπω καμία κοπέλα εδώ να έχει χαρακτηριστικά μάρτυρα, μην παρεξηγηθώ.

όχι αλλά πολλές θεωρίες ήπιας διαπαιδαγώγησης αν τις ακολουθήσεις τυφλά χωρίς σκέψη σς κάνουν μάρτυρα. εκτός αν σου τι βαρέσει κ γίνεις Μήδεια. 

[little lamb]

πρίν από 30 λεπτά , Deena είπε:

Μπήκα στον κόπο και διάβασα στο θέμα τις παλιές δημοσιεύσεις, του 2009 δηλαδή επειδή κάπου είχε ειπωθεί ότι τότε οι γονείς πρότειναν διαφορετική προσέγγιση, πιο σκληρή ας πούμε, τουλάχιστον έτσι τα κατάλαβα εγώ διαβάζοντας.

 

Ούτε καν όμως, αν διαβάσει κανείς τί έλεγαν και τί πρότειναν οι τότε γονείς οι οποίοι έχουν πια εφήβους.

 

Επειδή είμαι στο φόρουμ από το 2012, έχω παρατηρήσει ότι παλιά δεν υπήρχαν τόσες «αντιπαραθέσεις» και τόσος «ανταγωνισμός» όσο υπάρχει πια.

 

Οι μαμάδες ζητούσαν και έπαιρναν πρακτικές συμβουλές και ιδέες και στην πλειοψηφία τους τα θέματα δεν έφταναν σε χωρισμό στρατοπέδων. 

Δεν ξέρω τι έχει μεσολαβήσει από τότε μέχρι τώρα, πραγματικά.

 

 

 

Εγώ το είπα αυτό για το 2009, η αλήθεια είναι χωρίς να τα διαβάσω όλα αλλά με βάση την εμπειρία μου από γονείς που είχαν μικρά τότε. Και κλειδώματα στο μπάνιο είχα δει, και τα διακοσμητικά φάτσα φόρα προκλητικά, και τσιμπιες επειδή το παιδί ήταν απλά ανησυχο σε καφετέρια (από άλλη οικογένεια). Και σε διατροφικές συνήθειες έχουν συντελεστεί αλλαγές από τότε, πχ ενθαρρύνεται πιο πολύ ο θηλασμός, δεν δίνονται τόσο πολύ κρέμες. Και στον ύπνο. Τότε εφαρμοζόταν το "κοιμήσου παιδί μου" που το έχει αναθεωρήσει ο ίδιος του συγγραφέας κ τα μωρά ήταν σε άλλο δωμάτιο από την πρώτη μέρα. Γενικά υπήρχε λίγο παραπάνω το "να προσέχουμε μη μας καβαλήσει το μωρό".

Δεν θεωρώ πάντως ότι στην εδώ συζήτηση υπάρχει ούτε αντιπαράθεση ούτε ανταγωνισμός, συζήτηση γίνεται που απλα δεν γίνεται να συμφωνούν όλοι. Όταν ζητούνται γνώμες, δεν γίνεται όλες να είναι προς μια κατεύθυνση. Αλλά βλεπω πολλές φορές, και σε ομάδες μαμαδων γενικού ενδιαφέροντος, ότι πολλές θίγονται όταν γράφεται κάτι διαφορετικό από αυτό που κάνουν, είτε αυτό αφορά τις κρέμες ή το θηλασμό είτε τη διαπαιδαγώγηση. Και αρχίζει το "δηλαδή όσες κάνουμε αυτό δεν είμαστε καλές μαμάδες;" Ενώ δεν λέει κανείς αυτό (εντάξει όχι κανεις, έστω η πλειοψηφία). Απλά γράφουν απαντησεις σε κάτι που ΡΩΤΗΘΗΚΑΝ και δεν γίνεται να συμφωνούν όλες. Εξάλλου όταν κάποιος ρωτάει σημαίνει ότι θέλει να ακούσει και να μάθει και το διαφορετικό, αλλιώς τι νόημα έχει το να γράφουν όλοι "μπράβο, το κάνεις τέλεια"; Κι αυτοί που δίνουν τις απαντήσεις με διαφορετικό προσανατολισμό δεν γεννήθηκαν με αυτές τις γνώσεις/απόψεις, κάποιος τους τις έδειξε και θεωρούν ότι βοηθήθηκαν από αυτο. Κι έτσι τις λένε για να βοηθήσουν και αυτοί, επειδή ρωτήθηκαν, ξαναλέω. Ούτε για ανταγωνισμό ούτε για να εχουν ενοχές άλλοι γονεις ούτε τίποτα. Οπότε το θιξιμο γενικά δεν το καταλαβαίνω.

[Mama_Anesti_]

1 hour ago, Έσπερος είπε:

1 hour ago, Έσπερος είπε:

, απλώς αναρωτήθηκα για το τι ακριβώς εννοεί, γιατί άλλο το «άσε τα σκουπίδια κ πάμε να παίξουμε λίγο στο δωμάτιο» ή το «η μαμα έχει μια δουλειά, δεν μπορεί να διακόπτει, θα κάτσεις λίγο εδώ» κ άλλο το «επειδή κανεις αυτό που σου είπα να μην κανεις, θα σε βαλω να παίξεις μόνος σου». 

 

Νομίζω ότι η κοπέλα εννοει το τελευταίο γιατί κάπου διάβασα πως με την υπενθύμιση του πάρκου το παιδί αποτρέπεται. 

 

 

Για την συγκεκριμένη περίπτωση είπα την γνώμη μου. Προσωπικα δεν μου βγαινει η τιμωρία γιατί άλλα λέω και μετά αναθεωρω.  Είμαι ομως αυστηρή  σε ζητήματα ασφάλειας και μπορώ να πω αρκετά προστατευτική που σχετίζεται με τα όρια. Το δουλεύω έχοντας κατά νου πως θέλω το παιδί να μάθει να ενεργεί μόνο του, να διακρίνει, να μην υπακούει γιατί πρέπει αλλά να κάνει αυτό που πιστεύει πως είναι ορθό. 

 

[Ilaeira]

1 hour ago, Έσπερος είπε:

Απλώς κάποιες μαμάδες άρχισαν να διαβάζουν βιβλία και είτε κατάλαβαν είτε παρερμήνευσαν κ κάποιες άλλες αρχίσαμε να διαβάζουμε ομάδες, όπου είτε καταλαβαίνουμε είτε παρερμηνεύουμε αυτά που κατάλαβαν ή παρερμήνευσαν άλλες μαμαδες. επίσης το να είσαι μαμα κάπου εκεί μετατράπηκε, εκτοσ από full time job, σε οδό του μαρτυρίου γιατί όσο πιο πολύ βασανίζεσαι κ γεμίζεις ενοχές και ζεις σαν ζόμπι κ όχι σαν  φυσιολογικός ενηλικας άνθρωπος, τόσο πιο πολύ εξυψώνεσαι σε ηρωική φιγούρα, άσχετο αν τελικά κανεις καλό στα παιδιά σου. 

 

Καλύτερα δεν θα μπορούσα να τα γράψω. 

 

Έχω ξαναγράψει για την είσοδό μου στον κόσμο των μαμαδογκρούπ και τη φρίκη που τράβηξα μ' αυτά που διάβαζα. Αναρωτιέμαι πότε χάθηκε το μέτρο. 

Είμαι πολύ υπέρ της θεωρίας ότι ο εγκέφαλος των παιδιών δεν είναι ανεπτυγμένος κι ότι πρέπει να τα διαχειριζόμαστε ανάλογα. Μόνο που δεν καταλαβαίνω πώς αυτό είναι καινούργιο - υπήρχε και παλιότερα και το έλεγαν "παιδί είναι, τι να κάνεις".

Δεν θα θυμώσω όταν παίζει με τα σκουπίδια, όταν μου σκίζει τα βιβλία (έγκλημα που αν το κάνει οποιοσδήποτε άλλος πρέπει να τιμωρηθεί με ανασκωλοπισμό), όταν βγαίνει στην αυλή κι από ολάκερη την αυλή αποφασίζει να γλείψει το σιφόνι, όταν προσπαθεί να σκαρφαλώσει σαν μαϊμού στη συρταριέρα, όταν μου ζωγραφίζει τον καναπέ. Θα τα προλάβω, θα ανακατευθύνω, θα αποσπάσω την προσοχή, θα δώσω εναλλακτικές. 

Θα βάλω τις φωνές αν μου αφήσει το χέρι στον δρόμο κι αν πασαλειφτεί με το πιγκάλ. Δεν με νοιάζει αν θα μάθει να μην το κάνει επειδή φοβήθηκε που του φώναξα, με νοιάζει να μάθει να μην το κάνει ποτέ, χωρίς να χρειαστεί να το ξαναπώ.

Οριοθέτηση για μένα δεν είναι να του απαγορεύεις να πετάει φαγητό στο πάτωμα του σπιτιού όταν είναι 2. Ας το μάθει όταν είναι 3. Οριοθέτηση είναι να του μάθεις να μην πατάει μέσα στα παρτέρια του Νιάρχος, να μην φωνάζει στον διάδρομο της πολυκατοικίας το μεσημέρι, να καταλαβαίνει ότι όταν πηγαίνουμε κάπου όλοι μαζί θα φύγουμε όταν το θέλουμε κι οι τρεις κι όχι όταν βαρεθεί εκείνος. Οριοθέτηση είναι να αποθηλάσεις το νήπιο επειδή περνάς agitation, αντί να κάθεσαι να υπομένεις επειδή έτσι σου είπαν πέντε άγνωστες στο φβ. Είναι να μην το αφήνεις να σκαλίζει τα πράγματα σε ξένα σπίτια και να του μάθεις να μην σε διακόπτει όταν λες μια κουβέντα μ' έναν άνθρωπο. 

 

Αυτά που βλέπω εγώ στις ομάδες του φέισμπουκ είναι ένας αφόρητος παιδοκεντρισμός. Έχω διαβάσει για παιδιά που πάνε και ουρλιάζουν στο αυτί του μπαμπά όταν κοιμάται, ότι είναι κακοποιητική συμπεριφορά να θέλεις να κόψεις την πάνα στο πεντάχρονο, ότι αν το δίχρονό σας τσιρίζει επειδή η θεία του του είπε να μην της σκαλίζει τα πράγματα προφανώς και φταίει η θεία που δεν κατανοεί τον ψυχισμό του (και όχι εσείς που δεν το σταματήσατε έγκαιρα). Για 4χρονο παιδί που τράβηξε τα μαλλιά αλλού παιδιού κι επειδή ο άλλος πατέρας του φώναξε, τους έδιωξαν κλωτσηδόν από το σπίτι και μετά για δύο μέρες παρηγορούσαν τον θύτη, χωρίς φυσικά να του εξηγήσουν γιατί συνέβη αυτό, ώστε να μην ταραχτεί παραπάνω. Ότι πρέπει να ενθαρρύνουμε τα παιδιά να κλαίνε αν το θέλουν όταν φεύγουμε από την παιδική χαρά. Ότι είναι καταπίεση να πεις στο παιδί πως αν δεν φάει το φαγητό του δεν μπορεί να φάει γλυκό. Έχω άπειρα ακόμα παραδείγματα, και παιδιά συγνώμη, αυτό δεν είναι ενσυναίσθηση. Είναι παλιά καλή κακομαθησιά, μόνο που πλέον είναι ντυμένη μ' έναν μανδύα επιστημονικών θεωριών. 

 

Τις προάλλες τρώγαμε στον νονό του μικρού και το παιδί πήγε να βουτήξει τα χέρια του στο τζατζίκι. Του εξήγησα ότι από αυτό το μπολάκι τρώμε όλοι, κι ότι αν θέλει να βάλει μέσα το χέρι του θα πάρουμε πρώτα λίγο στο πιάτο του και να το δοκιμάσει από εκεί. Ο νονός του μου είπε "άφησέ τον, δεν σιχαινόμαστε". Του απάντησα πως το θέμα δεν είναι αν σιχαίνεται, αλλά ότι το παιδί πρέπει να μάθει τρόπους σ' ένα τραπέζι με παρέα. Κι εκεί είναι η ουσία για μένα: τα παιδιά μας δεν τα κάνουμε με τον υπόλοιπο κόσμο, τα κάνουμε μόνοι μας, κι ο υπόλοιπος κόσμος δεν χρωστάει τίποτα. Δεν χρωστάνε ούτε οι φίλοι, οι συγγενείς και τα άλλα παιδιά να ανέχονται την κάθε ιδιοτροπία του δικού μας παιδιού. Να τα μεγαλώσουμε με αγάπη, αλλά να τους μάθουμε κιόλας να συνυπάρχουν. 

 

Τα παιδικά μας τραύματα καλό είναι να τα λύνουμε σε ψυχολόγο, αντί να τα φορτώνουμε στις πλάτες των παιδιών κάνοντας τρελές παραχωρήσεις, ή, ακόμα χειρότερα, λέγοντας σε αγνώστους ότι κακοποιούν τα παιδιά τους επειδή δεν τα έχουν ανεβάσει σε θρόνο.

 

(Για να μην παρεξηγηθώ, περνάω πολύ ωραία εδώ και εκτιμώ ειλικρινά το γεγονός ότι εδώ μέσα δεν συμβαίνει τίποτα από τα παραπάνω που περιέγραψα.)

 

 

 

 

[xaroumenh mama]

3 ώρες πρίν, mama16 είπε:

Δεν λέω ότι θα με ακούει πάντα το 2χρονο λέω όμως ότι με ακούει περισσότερο από το παιδί που είναι 4,5 χρόνων κ θα έπρεπε να είναι πιο συνεργασιμο. Κ όσο ήταν πιο μικρή διάβαζα ότι δεν πρέπει να τα μαλώνουμε, πρέπει να τα παίρνουμε με το καλό κλπ.. Αυτό έκανα κ εγώ κ ίσως να το παρερμηνευσα. Άλλες μαμάδες που ήταν πιο κάθετες σε πολλά όσο ήταν μικρά υπακούνε περισσότερο σε αυτή την ηλικία!

Έχει να κάνει με τον χαρακτήρα του παιδιού και τα ερεθίσματα, ένα μικρότερο αδερφάκι βλέπει το μεγάλο κ το αντιγράφει και κάποιες φορές με τον ερχομό του δεύτερου παιδιού έχουμε άθελά μας περισσότερες απαιτήσεις από το πρώτο παιδί και αυτό τους δημιουργεί στρες και αντίδραση.. 

Και εμένα ο μεγάλος μου γιος δε μαζεύει τα παιχνίδια του αυτό όμως δεν έχει να κάνει επειδή εγώ ήμουν ποιο ελαστική αλλά γιατί το αγχώνουν τα πολλά ερεθίσματα μπορεί δλδ να είναι μόνος κ να βγάλει μαρκαδόρους να ζωγραφίσει κ μετά να του πω να τους μαζέψει κ να μου πει μάζεψε τους εσύ ή θέλω βοήθεια κ με πολύ προσπάθεια να μαζέψει τους δύο υπάρχουν κ άλλες φορές που τους μαζεύει ανάλογα πόσο έτοιμος είναι στο ότι θα τα καταφέρει,κ το ίδιο κάνει κάποιες φορές και στις θεραπείες που του κάνουμε όταν του ζητηθεί κάτι τέτοιο, ο μικρός από την άλλη ξέρει ακριβώς που μπαίνει το κάθε τι κ ανάλογα τα κέφια του μπορεί να το μαζέψει η αν δει ότι κάτι έχει μπει κάπου λάθος το γυρίζει στη θέση του, τον ίδιο τρόπο όμως διαπαιδαγωγησεις χρησιμοποιώ κ στα δύο μου παιδιά.. 

Εμένα παρεμπιπτόντως σε γιαγιάδες τουλάχιστον κάνουν χειρότερα από ότι κάνουν σε εμάς στο σπίτι, όμως σε σπίτια φίλων και στο σχολείο είναι κύριοι ιδικά ο μικρός(που με αφήνει με το στόμα ανοιχτό και τουλάχιστον χαίρομαι όσο κουραστικό κ αν είναι πως ξέρει πως το σπίτι έχει την ελευθερία να ξεσπάσει εξηγώντας πάντα βέβαια από την μεριά μου τι είναι σωστό κ τι λάθος κ τα εφαρμόζει τουλάχιστον όταν είμαστε εκτός σπιτιού) γιατί ο μεγάλος έχει κάποιες δυσκολίες. 

Και εγώ συμφωνώ με τις νέες μεθόδους διαπαιδαγωγησεις κ προσπαθώ πολύ να τις εφαρμόσω δε τα καταφέρνω όμως πάντα δεν έχω την υπομονή πλέον μου βγαίνει κάποιες φορές ο τρόπος που με μεγάλωσαν οι γονείς μου, απογοητευομαι κάποιες άλλες δε ξέρω, βλέπω όμως ότι όσες φορές έχω ξεφύγει κ μου βγαίνει η "τιμωρία" τα παιδιά μου μετά ξανά κάνουν αυτό που δε πρέπει κ μου το λένε ξεκάθαρα ότι θέλουν πχ ας φέρω το παραδειγμα της θεματοθετριας να τα βάλω μέσα στο πάρκο γιατί εκείνη την ώρα προσπαθούν να βρουν τον τρόπο πως να "δραπετεύσουν" από εκεί άρα μου είναι ξεκάθαρο ότι δεν είναι και ο ποιο σωστός τρόπος διαπαιδαγωγησης....!!

[little lamb]

Το ότι οι ομάδες έχουν και ακραία πράγματα, το έγραψα ήδη από την πρώτη στιγμή που πρότεινα τις ομάδες. Απαντάω εγώ επειδή εγώ τις ανέφερα. Και τις ανέφερα ως μέρος που μπορεί να διαβάσει μαζεμένα κάποια πράγματα για τις θεωρίες, όχι ότι πρέπει να τις ακολουθήσει τυφλά ή ότι αυτοί που γράφουν είναι θεοί. Πάντως εκεί έχει και αρχεία για τις διαφορές ενσυναίσθησης και παιδοκεντρισμου. Το ότι κάποιοι, πολλοί ενδεχομένως, δεν εφαρμόζουν σωστά την ενσυναίσθηση και καταλήγουν σε παιδοκεντρισμο ισχύει, αλλά δεν σημαίνει ότι η ίδια η θεωρία είναι λάθος. Αν και από τη μικρή εμπειρία μου και ως μαμά και στις ομάδες, νομίζω ότι αυτοί που εφαρμόζουν παιδοκεντρισμο και κακομαθησια δεν έχουν ιδέα ούτε για τις θεωρίες ούτε για τις ομάδες, τους βγαίνει φυσικά! 

 

 

Κάτι άλλο: όταν κάνετε κάποια προειδοποίηση ή τιμωρια, καταφέρνετε να έχετε αυστηρό ύφος; Εγώ ποτέ, δεν μου βγαίνει σε ενα τόσο δα ανθρωπάκι. Δηλαδή ακόμα κι όταν πω κάποια προειδοποίηση μου βγαίνει παιχνιδιάρικο ύφος, σαν να λέω "θα σε γαργαληησωωω". Φωνάζω και θυμώνω μερικές φορές αλλά είναι σε στυλ μονολόγου και σε πράγματα που κανονικά δεν θα έπρεπε, ειδικά τώρα που αρχίζει να καταλαβαίνει (πχ "ρε γμτ τι έχεις πάθει" ή "πω ελεος δεν θα κοιμηθούμε σήμερα") αλλά στην ίδια να πάρω αυστηρό τόνο δεν έχω καταφέρει ποτέ. Δεν έχει κάνει και κάτι τραγικό βέβαια. Αν όμως δούμε ότι κάνει κάτι (όχι απαραίτητα τραγικό, ας πούμε ότι έγραψε τα χέρια της) και πω ας πούμε στον άντρα μου ξαφνικά "ωχ κάνει το τάδε" (το ωχ στιγμιαίο σαν "ωχ αμάν", όχι σαν "ωχου έλεος") με το ξαφνικό "ωχ" σαν να τρομάζει και κλαίει. Όπως και με κάτι ξαφνικά "μη" και "δεν" που πεταει η μαμά μου. Όχι κλαψουρισμα επειδή δεν την αφήνεις, κάτι σαν να τρομάζει ή να στενοχωριέται πολύ από τη φωνή. Εσείς παίρνετε αυστηρό ύφος κι αν ναι το παιδί πώς αντιδρά; Σταματάει απλά αυτό που κάνει ας πούμε; Κλαίει στενοχωρημένο/φοβισμένο από τη φωνη; Κλαψουριζει "κροκοδειλια" που δεν το αφήσατε; Τσιριζει; Είμαι περιεργη γιατί ίσως άλλα κάνει κάθε παιδί.

 

πρίν από 7 λεπτά , xaroumenh mama είπε:

Έχει να κάνει με τον χαρακτήρα του παιδιού και τα ερεθίσματα, ένα μικρότερο αδερφάκι βλέπει το μεγάλο κ το αντιγράφει και κάποιες φορές με τον ερχομό του δεύτερου παιδιού έχουμε άθελά μας περισσότερες απαιτήσεις από το πρώτο παιδί και αυτό τους δημιουργεί στρες και αντίδραση.. 

 

Αυτό ήθελα να το πω κι εγώ και όλο το ξεχναγα. Όταν κάνει κι άλλα παιδιά ο γονιός ξαφνικά τα προηγούμενα του φαίνονται "μεγάλα"

[xaroumenh mama]

πρίν από 5 λεπτά , little lamb είπε:

Το ότι οι ομάδες έχουν και ακραία πράγματα, το έγραψα ήδη από την πρώτη στιγμή που πρότεινα τις ομάδες. Απαντάω εγώ επειδή εγώ τις ανέφερα. Και τις ανέφερα ως μέρος που μπορεί να διαβάσει μαζεμένα κάποια πράγματα για τις θεωρίες, όχι ότι πρέπει να τις ακολουθήσει τυφλά ή ότι αυτοί που γράφουν είναι θεοί. Πάντως εκεί έχει και αρχεία για τις διαφορές ενσυναίσθησης και παιδοκεντρισμου. Το ότι κάποιοι, πολλοί ενδεχομένως, δεν εφαρμόζουν σωστά την ενσυναίσθηση και καταλήγουν σε παιδοκεντρισμο ισχύει, αλλά δεν σημαίνει ότι η ίδια η θεωρία είναι λάθος. Αν και από τη μικρή εμπειρία μου και ως μαμά και στις ομάδες, νομίζω ότι αυτοί που εφαρμόζουν παιδοκεντρισμο και κακομαθησια δεν έχουν ιδέα ούτε για τις θεωρίες ούτε για τις ομάδες, τους βγαίνει φυσικά! 

 

 

Κάτι άλλο: όταν κάνετε κάποια προειδοποίηση ή τιμωρια, καταφέρνετε να έχετε αυστηρό ύφος; Εγώ ποτέ, δεν μου βγαίνει σε ενα τόσο δα ανθρωπάκι. Δηλαδή ακόμα κι όταν πω κάποια προειδοποίηση μου βγαίνει παιχνιδιάρικο ύφος, σαν να λέω "θα σε γαργαληησωωω". Φωνάζω και θυμώνω μερικές φορές αλλά είναι σε στυλ μονολόγου και σε πράγματα που κανονικά δεν θα έπρεπε, ειδικά τώρα που αρχίζει να καταλαβαίνει (πχ "ρε γμτ τι έχεις πάθει" ή "πω ελεος δεν θα κοιμηθούμε σήμερα") αλλά στην ίδια να πάρω αυστηρό τόνο δεν έχω καταφέρει ποτέ. Δεν έχει κάνει και κάτι τραγικό βέβαια. Αν όμως δούμε ότι κάνει κάτι (όχι απαραίτητα τραγικό, ας πούμε ότι έγραψε τα χέρια της) και πω ας πούμε στον άντρα μου ξαφνικά "ωχ κάνει το τάδε" (το ωχ στιγμιαίο σαν "ωχ αμάν", όχι σαν "ωχου έλεος") με το ξαφνικό "ωχ" σαν να τρομάζει και κλαίει. Όπως και με κάτι ξαφνικά "μη" και "δεν" που πεταει η μαμά μου. Όχι κλαψουρισμα επειδή δεν την αφήνεις, κάτι σαν να τρομάζει ή να στενοχωριέται πολύ από τη φωνή. Εσείς παίρνετε αυστηρό ύφος κι αν ναι το παιδί πώς αντιδρά; Σταματάει απλά αυτό που κάνει ας πούμε; Κλαίει στενοχωρημένο/φοβισμένο από τη φωνη; Κλαψουριζει "κροκοδειλια" που δεν το αφήσατε; Τσιριζει; Είμαι περιεργη γιατί ίσως άλλα κάνει κάθε παιδί.

 

 

Αυτό ήθελα να το πω κι εγώ και όλο το ξεχναγα. Όταν κάνει κι άλλα παιδιά ο γονιός ξαφνικά τα προηγούμενα του φαίνονται "μεγάλα"

Και κάτι άλλο που ήθελα και εγώ να γράψω και το ξέχασα είναι ότι τα παιδιά μιμούνται όταν έχουμε ένα μεγάλο παιδί 2 η 3 ετών που θέλουμε να μαζέψει τα παιχνίδια του και υπάρχει κ ένα μικρότερο μέλος στην οικογένεια αρχίζουμε κ μιλάμε κ καθώς μαζεύουμε λέμε τι κάνουμε η τι πρέπει να κάνει το μεγαλύτερο παιδί και αυτό το βλέπει το μικρότερο που μπορεί να είναι 9 μηνών και ξεκινάει καθώς μεγαλώνει να το μιμείται, ενώ αν έχουμε ένα παιδί 9 μηνών πχ οι κινήσεις μας στο συμμάζεμα βγαίνουν ασυναίσθητα χωρίς να εξηγούμε κ έτσι στο παιδί είναι πιο δύσκολο μεγαλώνοντας να το κατανοήσει, γιαυτό κιόλας λενες ότι είναι καλό όταν κάνουμε δουλειές στο σπίτι να είναι κ τα παιδιά μπροστά κ να μας βλέπουν κ να εξηγούμε τι κάνουμε κ γιατί το κάνουμε γιατί σιγά σιγά μεγαλονωντας θα το καταγραψουν κ εκείνα κ θα προσπαθήσουν να το μιμειθουν.... Δεν είναι κιόλας τυχαίο που στα παιχνίδια ρόλων τα παιδιά επαναλαμβανουν λόγια πιυ έχουν ακούσει από εμάς η κάνουν δικές μας κινήσεις πάνω στο παιχνίδι τους...!!!! 

[Deena]

2 ώρες πρίν, Έσπερος είπε:

Απλώς κάποιες μαμάδες άρχισαν να διαβάζουν βιβλία και είτε κατάλαβαν είτε παρερμήνευσαν κ κάποιες άλλες αρχίσαμε να διαβάζουμε ομάδες, όπου είτε καταλαβαίνουμε είτε παρερμηνεύουμε αυτά που κατάλαβαν ή παρερμήνευσαν άλλες μαμαδες. επίσης το να είσαι μαμα κάπου εκεί μετατράπηκε, εκτοσ από full time job, σε οδό του μαρτυρίου γιατί όσο πιο πολύ βασανίζεσαι κ γεμίζεις ενοχές και ζεις σαν ζόμπι κ όχι σαν  φυσιολογικός ενηλικας άνθρωπος, τόσο πιο πολύ εξυψώνεσαι σε ηρωική φιγούρα, άσχετο αν τελικά κανεις καλό στα παιδιά σου. 

Κάπου όμως νομίζω ότι έγινε ξαφνικά αυτή η στροφή προς τις ομάδες, τις θεωρίες, τις προσεγγίσεις ανατροφής κλπ που αγγίζει πια τα όρια της εμμονης, εκτός αν εγώ ήμουν στον κόσμο μου όταν έγινα μαμά και δεν το είχα πάρει χαμπάρι.

 

Δεν είναι και πολύς καιρός, 8μιση ετών είναι το μεγάλο μου παιδί, αλλά τότε ούτε σε ομάδες μπαίναμε (τουλάχιστον όσοι γονείς εγώ γνώριζα), ούτε αναλύσεις επι αναλύσεων γίνονταν επι των διαφόρων σχολών, εδώ στο φόρουμ άντε να ρίχναμε κανέναν τσακωμό για θηλασμό και ύπνο (προσωπικά δηλωνω μεγάλη φαν του Κοιμήσου Παιδί Μου και του Οn Βecoming Βabywise που τώρα θα με έστελναν για εξορκισμό το λιγότερο) και εντάξει πάντα υπήρχαν στην πραγματική ζωή οι «μανούλες» μάρτυρες με προορισμό να γεμίσουν ενοχές τους πάντες, αλλά δεν υπήρχε αυτή η ανάγκη εξαντλητικής ανάλυσης ούτε σπαταλιόταν από τους περισσότερους τόσος χρόνος και φαιά ουσία για το θέμα.

 

Και εδώ στο φόρουμ νιώθω ενίοτε ότι οι περισσότεροι ξοδεύουν ανεπιτρεπτα πολύ χρόνο και προβληματισμό, που πραγματικά αμφιβάλω αν πραγματικά εξαργυρώνεται στην πραγματική ζωή με τα παιδιά τους. Την έκανα πρόσφατα την σκέψη όταν παρατήρησα τον αριθμό δημοσιεύσεων κάποιων μελών που ξέρω ότι είναι σχετικα καινούργια στο φορούμ και μπορεί πχ να έχουν διπλάσιο ή τριπλάσιο αριθμό δημοσιεύσεων από εμένα ή και από άλλους που είμαστε ενεργά μέλη πολύ μεγαλύτερο διάστημα.

[little lamb]

Για εμένα ισχύει λίγο αυτό, ότι κάποιες μέρες κολλάω πολύ αν με ενδιαφέρει το θέμα. Όπως τώρα. Αν και πολλές φορές γράφω θηλάζοντας-κοιμιζοντας ας πούμε, που έτσι κι αλλιώς κινητό θα κοιτούσα. Και το ξέρω ότι δεν πρέπει να κολλάω, αλλά αν κάποιος μου απαντάει θέλω να απαντάω κ δεν τελειώνει ποτέ. Αν δεν απαντάω αμέσως προχωράει πολύ το θέμα κ δεν το προλαβαινω, έχουν γραφτεί ήδη άλλα και μένω πίσω στη συζήτηση. Ή θέλω να εξηγώ το σκεπτικό μου αν κάτι δεν έχω πει καλά πιο πριν ώστε να μην παρερμηνευτεί και γράφω κατεβατα. Ακούγεται γελοίο επειδή είναι εικονικό κ θα μπορούσα να μη δίνω τόση σημασία στο να εξηγώ, αλλά δεν νιώθω ότι είμαστε απλώς avatars, νιώθω ότι είμαστε πραγματικοί άνθρωποι που συζητάμε κ θέλω να απαντάω σε πραγματικό χρόνο όπως σε πραγματική συζητηση από κοντά! 

Τώρα είχα πει ότι δεν θα ξαναγράψω σε κοινωνικά γιατί το ξέρω ότι απαιτούν χρόνο, αλλά επειδή τη super Mum την έχω συμπαθήσει πολύ είπα να βοηθήσω!

Α επίσης να προσθέσω ότι ακριβώς επειδή όλα αυτά για τα οποία προβληματίζομαστε δεν τα κάνουμε όντως με τα παιδιά (όχι λόγω του Ίντερνετ, γενικά) ίσως κάποιες γράφουμε ο,τι πρέπει να γίνεται και λίγο για να τα επεξεργαζόμαστε, αφομοιώνουμε, βάζουμε σε τάξη κλπ εμείς οι ίδιες ώστε να τα κάνουμε. Δεν νομίζω δηλαδή ότι κάποια γράφει ψέματα ότι κάνει κατι ούτε ότι γράφει με στόχο να δημιουργήσει ενοχές σε άλλη (γιατί να το κάνει κάποιος αυτό; ) αλλά, εγώ τουλάχιστον, το έχω και λίγο σαν ημερολόγιο το φόρουμ, γράφω και ουσιαστικά επεξεργάζομαι αυτά που έχω διαβάσει και τα βάζω σε τάξη.

[Έσπερος]

@little lamb πέρα από το τι παρερμηνεύει κανεις από τα όσα διαβάζει (σε ομάδα ή σε θεωρια), υπάρχει κ το ζήτημα του αν όντως ενστερνίζεσαι κάτι ως άνθρωπος γιατί ταιριάζει στη γενικότερη φιλοσοφία σου ή απλώς «επειδή πρέπει». Θεωρώ ότι μέρος της αντίθεσης στη συζήτηση εδώ, είναι ότι η καθεμία μας μπορεί να μιλάει για κάτι όχι πολύ διαφορετικό, απλώς το αντιλαμβάνεται ή το παρουσιάζει διαφορετικά. Πολλά από αυτά που λενε οι ομάδες της θετικης διαπαιδαγώγησης τα αποδέχομαι κ τα εφαρμόζω κ εγω στο σπίτι κ στην τάξη, είτε πράγματα που διαβασα σε βιβλία είτε σε ομάδες, κ κάποια που εφάρμοσα ως τεχνικές επιβίωσης στην τάξη κ αποδείχτηκαν αποτελεσματικα, διαπίστωσα ότι ταιριάζουν σε αυτήν την θεωρια. Τα εφαρμόζω όμως όχι τόσο επειδή θεωρώ καλή τη θεωρια, αλλά επειδή βλέπω το αποτέλεσμα. Από την άλλη όμως στο σχολείο, ενώ ποτέ δεν βγάζω από την τάξη με εξαίρεση τα δυο πρώτα χρόνια (που ήταν πλήρως αναποτελεσματικό), όταν γίνει κάτι σοβαρό κ φτάσουμε να συζητάμε σε επίπεδο συλλόγου για κάποια τιμωρία, συνήθως ψηφίζω την υψηλότερη ποινή γιατί όταν πια φτάνουμε εκεί, που μας συμβαίνει πολύ σπάνια κ για σοβαρό λόγο, θέλω να δείχνουμε μια μεγάλη αποφασιστικότητα, ακριβώς επειδή γίνεται σπάνια κ ακριβώς επειδή γίνεται τόσο σπάνια που δεν είναι ότι θα κινδυνεύσει κανεις από απουσίες, ώστε να χρειαχεται να συγκρατηθούμε. Δεν θεωρώ ότι είμαι διχασμένη προσωπικότητα σ αυτό. Απλώς έχω ένα σκεπτικό για το πώς κρίνω κ μπορώ να υποστηρίξω την αποψη μου. Αντιθέτως, σε θέματα για τα οποία δεν έχω κάποια τεκμηριωμένη άποψη, μπερδεύομαι πολύ με αυτά που «πρέπει», που πελαγοδρομω, όπως πχ η αλλαγή πάνας που η μέθοδος που ακολούθησαν λίγο πολύ όλα τα κορίτσια, μου φαίνεται αδιανόητα αυστηρή κ αταίριαστη με τον χαρακτήρα μου, πολύ πιο αδιανόητη από αυτό την «τιμωρία» της supermum. 

(εγω δεν μπορώ να μιλήσω αυστηρά προειδοποιητικά, ούτε στο παιδί, ούτε στην τάξη. δυστυχώς όμως στο παιδί μιλάω ενίοτε με ένταση αν κάτι μ αγχώνει ή με εκνευρίζει κ δεν έχω πλέον υπομονη. δεν είναι του τύπου μου να πω ότι στο σπίτι έχουμε τον τάδε κανόνα (λέω τώρα τυχαία πχ δεν τρώμε ψωμοτύρι χωρίς πιάτο γιατί γεμίζουμε ψίχουλα) ούτε στο παιδί ούτε στον άντρα μου. απλώς αυτό δεν μου ταιριάζει. όμως όσο περναει ο καιρός όλο κ πιο εύκολα βγάζω ένταση όταν ενοχλούμαι κ δυστυχώς φωνάζω, εγω τη φωνή την έχω γενικα εύκολη κ είναι η πρώτη μου ενστικτώδης αντίδραση όταν ξεπεραστεί κάποιο οριο μου)

 

Και για να επανέλθω στο θέμα, @Mama_Anesti_ κατάλαβα ότι το χρησιμοποιεί κ ως «απειλή». Απλώς πιστεύω ότι η συγκεκριμένη ενέργεια οριακά εντάσσεται στην άμεση κ φυσική συνέπεια, επειδή είναι λογικό αν ένα παιδί κινείται σε χώρο που κάνει κάτι που δεν πρέπει, να το απομακρύνεις από εκεί αν εξαντληθούν τα λόγια. Το ότι μπαίνει στο πάρκο δλδ σε κυριολεκτικά περιορισμένο χώρο είναι αυτό που το κάνει να μοιάζει με τιμωρία, γι αυτό χρησιμοποιώ τη λέξη οριακά, όπως κ για τον λόγο ότι πάλι δεν γνωρίζουμε ακριβώς τον τόνο κ το πλαίσιο κ τα λόγια που χρησιμοποιούνται. Γενικα πάντως σαν ιδέα, δεν βρίσκω κάτι μεμπτό, αν ένα παιδί πειράζει κάτι σε στιγμή που δεν μπορείς διαρκώς να εξηγείς κ να απομακρύνεις ήπια (πχ γιατί φροντίζεις το άλλο παιδί ή εχεις λάδι στη φωτιά κ πρέπει να κανεις το φαγητό), να προειδοποιήσεις πρώτα κ έπειτα να εφαρμόσεις κάποιου είδους φυσικό περιορισμό, γιατί είναι κ μια συνέπεια: κανεις κάτι που είναι επικίνδυνο/ανθυγιεινό/ενοχλητικό- δεν σταματάς- δυστυχώς αδυνατώ να σε αποτρέπω συνεχώς αυτή τη στιγμή- επομένως αναγκαστικά θα σε μετακινήσω από αυτό το σημείο για να τελειώσω αυτό που κάνω κ εσυ να παραμείνεις ασφαλής (όχι σε μετακινώ για να σκεφτείς το λάθος σου ή για να μην το ξανακάνεις). Τώρα βέβαια αν το κανεις αυτό γιατί θύμωσες που διακόπτεις την κουβέντα στο τηλέφωνο ή την εκπομπή σου, είναι πολύ διαφορετικό το πλαίσιο. (κι εμένα σίγουρα η πρώτη αντίδραση μου θα ήταν να σω αν μπορώ κάπως να κόψω την πρόσβαση).  Γι αυτό λέω ότι κατ αρχήν δεν το κρίνω ως τιμωρία, αν δεν γνωριζω τα συνφραζομενα. 

[Super.mum]

4 ώρες πρίν, Έσπερος είπε:

@little lamb πέρα από το τι παρερμηνεύει κανεις από τα όσα διαβάζει (σε ομάδα ή σε θεωρια), υπάρχει κ το ζήτημα του αν όντως ενστερνίζεσαι κάτι ως άνθρωπος γιατί ταιριάζει στη γενικότερη φιλοσοφία σου ή απλώς «επειδή πρέπει». Θεωρώ ότι μέρος της αντίθεσης στη συζήτηση εδώ, είναι ότι η καθεμία μας μπορεί να μιλάει για κάτι όχι πολύ διαφορετικό, απλώς το αντιλαμβάνεται ή το παρουσιάζει διαφορετικά. Πολλά από αυτά που λενε οι ομάδες της θετικης διαπαιδαγώγησης τα αποδέχομαι κ τα εφαρμόζω κ εγω στο σπίτι κ στην τάξη, είτε πράγματα που διαβασα σε βιβλία είτε σε ομάδες, κ κάποια που εφάρμοσα ως τεχνικές επιβίωσης στην τάξη κ αποδείχτηκαν αποτελεσματικα, διαπίστωσα ότι ταιριάζουν σε αυτήν την θεωρια. Τα εφαρμόζω όμως όχι τόσο επειδή θεωρώ καλή τη θεωρια, αλλά επειδή βλέπω το αποτέλεσμα. Από την άλλη όμως στο σχολείο, ενώ ποτέ δεν βγάζω από την τάξη με εξαίρεση τα δυο πρώτα χρόνια (που ήταν πλήρως αναποτελεσματικό), όταν γίνει κάτι σοβαρό κ φτάσουμε να συζητάμε σε επίπεδο συλλόγου για κάποια τιμωρία, συνήθως ψηφίζω την υψηλότερη ποινή γιατί όταν πια φτάνουμε εκεί, που μας συμβαίνει πολύ σπάνια κ για σοβαρό λόγο, θέλω να δείχνουμε μια μεγάλη αποφασιστικότητα, ακριβώς επειδή γίνεται σπάνια κ ακριβώς επειδή γίνεται τόσο σπάνια που δεν είναι ότι θα κινδυνεύσει κανεις από απουσίες, ώστε να χρειαχεται να συγκρατηθούμε. Δεν θεωρώ ότι είμαι διχασμένη προσωπικότητα σ αυτό. Απλώς έχω ένα σκεπτικό για το πώς κρίνω κ μπορώ να υποστηρίξω την αποψη μου. Αντιθέτως, σε θέματα για τα οποία δεν έχω κάποια τεκμηριωμένη άποψη, μπερδεύομαι πολύ με αυτά που «πρέπει», που πελαγοδρομω, όπως πχ η αλλαγή πάνας που η μέθοδος που ακολούθησαν λίγο πολύ όλα τα κορίτσια, μου φαίνεται αδιανόητα αυστηρή κ αταίριαστη με τον χαρακτήρα μου, πολύ πιο αδιανόητη από αυτό την «τιμωρία» της supermum. 

(εγω δεν μπορώ να μιλήσω αυστηρά προειδοποιητικά, ούτε στο παιδί, ούτε στην τάξη. δυστυχώς όμως στο παιδί μιλάω ενίοτε με ένταση αν κάτι μ αγχώνει ή με εκνευρίζει κ δεν έχω πλέον υπομονη. δεν είναι του τύπου μου να πω ότι στο σπίτι έχουμε τον τάδε κανόνα (λέω τώρα τυχαία πχ δεν τρώμε ψωμοτύρι χωρίς πιάτο γιατί γεμίζουμε ψίχουλα) ούτε στο παιδί ούτε στον άντρα μου. απλώς αυτό δεν μου ταιριάζει. όμως όσο περναει ο καιρός όλο κ πιο εύκολα βγάζω ένταση όταν ενοχλούμαι κ δυστυχώς φωνάζω, εγω τη φωνή την έχω γενικα εύκολη κ είναι η πρώτη μου ενστικτώδης αντίδραση όταν ξεπεραστεί κάποιο οριο μου)

 

Και για να επανέλθω στο θέμα, @Mama_Anesti_ κατάλαβα ότι το χρησιμοποιεί κ ως «απειλή». Απλώς πιστεύω ότι η συγκεκριμένη ενέργεια οριακά εντάσσεται στην άμεση κ φυσική συνέπεια, επειδή είναι λογικό αν ένα παιδί κινείται σε χώρο που κάνει κάτι που δεν πρέπει, να το απομακρύνεις από εκεί αν εξαντληθούν τα λόγια. Το ότι μπαίνει στο πάρκο δλδ σε κυριολεκτικά περιορισμένο χώρο είναι αυτό που το κάνει να μοιάζει με τιμωρία, γι αυτό χρησιμοποιώ τη λέξη οριακά, όπως κ για τον λόγο ότι πάλι δεν γνωρίζουμε ακριβώς τον τόνο κ το πλαίσιο κ τα λόγια που χρησιμοποιούνται. Γενικα πάντως σαν ιδέα, δεν βρίσκω κάτι μεμπτό, αν ένα παιδί πειράζει κάτι σε στιγμή που δεν μπορείς διαρκώς να εξηγείς κ να απομακρύνεις ήπια (πχ γιατί φροντίζεις το άλλο παιδί ή εχεις λάδι στη φωτιά κ πρέπει να κανεις το φαγητό), να προειδοποιήσεις πρώτα κ έπειτα να εφαρμόσεις κάποιου είδους φυσικό περιορισμό, γιατί είναι κ μια συνέπεια: κανεις κάτι που είναι επικίνδυνο/ανθυγιεινό/ενοχλητικό- δεν σταματάς- δυστυχώς αδυνατώ να σε αποτρέπω συνεχώς αυτή τη στιγμή- επομένως αναγκαστικά θα σε μετακινήσω από αυτό το σημείο για να τελειώσω αυτό που κάνω κ εσυ να παραμείνεις ασφαλής (όχι σε μετακινώ για να σκεφτείς το λάθος σου ή για να μην το ξανακάνεις). Τώρα βέβαια αν το κανεις αυτό γιατί θύμωσες που διακόπτεις την κουβέντα στο τηλέφωνο ή την εκπομπή σου, είναι πολύ διαφορετικό το πλαίσιο. (κι εμένα σίγουρα η πρώτη αντίδραση μου θα ήταν να σω αν μπορώ κάπως να κόψω την πρόσβαση).  Γι αυτό λέω ότι κατ αρχήν δεν το κρίνω ως τιμωρία, αν δεν γνωριζω τα συνφραζομενα. 

Ναι και επίσης να αναφέρω ότι αυτό δεν είναι κάτι που συμβαίνει κάθε μέρα ... ας πούμε χθες που αναλύαμε και το θέμα .. δεν έφτασα ούτε μια φορά στο σημείο να μπει στο πάρκο του γιατί δεν χρειάστηκε. Όλες τις φορές που έκανε κάτι ενοχλητικό δεν ήταν κάτι επικίνδυνο ούτε ανθυγιεινό όπως να πειράζει τα σκουπίδια  .. δεν ξεπερνούσε δηλαδή τα όρια που έχω θέσει εγώ και έχω πει ότι υπάρχουν 3 πράγματα που δεν θα επιτρέψω ας πούμε στο σπίτι , όπως να πειράζει σκουπίδια , σκουπάκι τουαλέτας , να ανεβαίνει στο τραπέζι (όχι μόνο επειδή θα πέσει αλλά επειδή δεν το θεωρώ σωστό, στον καναπέ και στα κρεβάτια και σε καρέκλες και όπου αλου θέλει οκ). Θέλω να πω ότι θα μπει στο πάρκο ως συνέπεια αυτού που κάνει σπάνια .. δεν είναι δηλαδή και κάτι καθημερινό. Επίσης πάλι δεν μπορώ να καταλάβω γιατί είναι αυτό κάτι τραυματικό. Δηλαδή θα ήταν καλύτερο να φωνάξω ; Γενικά είμαι ήρεμος άνθρωπος και δεν μαρεσουν οι φωνές και τα νευρικά (σε πιάνω κ σε βάζω στο πάρκο απότομα η φωνάζω και σε βάζω μέσα κ τέτοια όχι σε καμία περίπτωση ) ότι κάνω θα το κάνω ήρεμα 

6 ώρες πρίν, little lamb είπε:

Για εμένα ισχύει λίγο αυτό, ότι κάποιες μέρες κολλάω πολύ αν με ενδιαφέρει το θέμα. Όπως τώρα. Αν και πολλές φορές γράφω θηλάζοντας-κοιμιζοντας ας πούμε, που έτσι κι αλλιώς κινητό θα κοιτούσα. Και το ξέρω ότι δεν πρέπει να κολλάω, αλλά αν κάποιος μου απαντάει θέλω να απαντάω κ δεν τελειώνει ποτέ. Αν δεν απαντάω αμέσως προχωράει πολύ το θέμα κ δεν το προλαβαινω, έχουν γραφτεί ήδη άλλα και μένω πίσω στη συζήτηση. Ή θέλω να εξηγώ το σκεπτικό μου αν κάτι δεν έχω πει καλά πιο πριν ώστε να μην παρερμηνευτεί και γράφω κατεβατα. Ακούγεται γελοίο επειδή είναι εικονικό κ θα μπορούσα να μη δίνω τόση σημασία στο να εξηγώ, αλλά δεν νιώθω ότι είμαστε απλώς avatars, νιώθω ότι είμαστε πραγματικοί άνθρωποι που συζητάμε κ θέλω να απαντάω σε πραγματικό χρόνο όπως σε πραγματική συζητηση από κοντά! 

Τώρα είχα πει ότι δεν θα ξαναγράψω σε κοινωνικά γιατί το ξέρω ότι απαιτούν χρόνο, αλλά επειδή τη super Mum την έχω συμπαθήσει πολύ είπα να βοηθήσω!

Α επίσης να προσθέσω ότι ακριβώς επειδή όλα αυτά για τα οποία προβληματίζομαστε δεν τα κάνουμε όντως με τα παιδιά (όχι λόγω του Ίντερνετ, γενικά) ίσως κάποιες γράφουμε ο,τι πρέπει να γίνεται και λίγο για να τα επεξεργαζόμαστε, αφομοιώνουμε, βάζουμε σε τάξη κλπ εμείς οι ίδιες ώστε να τα κάνουμε. Δεν νομίζω δηλαδή ότι κάποια γράφει ψέματα ότι κάνει κατι ούτε ότι γράφει με στόχο να δημιουργήσει ενοχές σε άλλη (γιατί να το κάνει κάποιος αυτό; ) αλλά, εγώ τουλάχιστον, το έχω και λίγο σαν ημερολόγιο το φόρουμ, γράφω και ουσιαστικά επεξεργάζομαι αυτά που έχω διαβάσει και τα βάζω σε τάξη.

Και τι πειράζει αν κολας ; Σε θέματα που μας ενδιαφέρουν και σε μια συζήτηση που έχουμε με φίλους , γνωστούς και συγγενείς μιλαμε λέμε την γνώμη μας την άποψη μας , λέμε και την δικιά μας εμπειρία. Γιατί αυτό δεν μπορεί να συμβεί και εδώ στο φόρουμ. Και στην τελική εμένα με έχει βοηθήσει πολύ το φόρουμ και οι συζητήσεις εδώ . Ότι δημιουργούνται μερικές φορές ενοχές αυτό ίσως να πρέπει εγώ να το κοιτάξω γιατί δημιουργούνται. Αλλά το ότι θα πάρω χρήσιμες συμβουλές είναι σίγουρο . Γενικά είμαι πολύ ανοιχτή και θέλω να ακούω και άλλες απόψεις . 

[ΑΡΓΚ]

7 ώρες πρίν, Deena είπε:

Κάπου όμως νομίζω ότι έγινε ξαφνικά αυτή η στροφή προς τις ομάδες, τις θεωρίες, τις προσεγγίσεις ανατροφής κλπ που αγγίζει πια τα όρια της εμμονης, εκτός αν εγώ ήμουν στον κόσμο μου όταν έγινα μαμά και δεν το είχα πάρει χαμπάρι.

 

 

Tώρα το πήρες χαμπάρι. Τα ίδια έλεγε και η μάνα μου 40τόσα χρόνια πριν, και η γιαγιά μου περιέγραφε ομηρικούς καβγάδες με πεθερά και γειτόνισσες για το τι είναι σωστό  

[Yovanna]

12 hours ago, little lamb said:

 

Εγώ το είπα αυτό για το 2009, η αλήθεια είναι χωρίς να τα διαβάσω όλα αλλά με βάση την εμπειρία μου από γονείς που είχαν μικρά τότε. Και κλειδώματα στο μπάνιο είχα δει, και τα διακοσμητικά φάτσα φόρα προκλητικά, και τσιμπιες επειδή το παιδί ήταν απλά ανησυχο σε καφετέρια (από άλλη οικογένεια). Και σε διατροφικές συνήθειες έχουν συντελεστεί αλλαγές από τότε, πχ ενθαρρύνεται πιο πολύ ο θηλασμός, δεν δίνονται τόσο πολύ κρέμες. Και στον ύπνο. Τότε εφαρμοζόταν το "κοιμήσου παιδί μου" που το έχει αναθεωρήσει ο ίδιος του συγγραφέας κ τα μωρά ήταν σε άλλο δωμάτιο από την πρώτη μέρα. Γενικά υπήρχε λίγο παραπάνω το "να προσέχουμε μη μας καβαλήσει το μωρό".

Δεν θεωρώ πάντως ότι στην εδώ συζήτηση υπάρχει ούτε αντιπαράθεση ούτε ανταγωνισμός, συζήτηση γίνεται που απλα δεν γίνεται να συμφωνούν όλοι. Όταν ζητούνται γνώμες, δεν γίνεται όλες να είναι προς μια κατεύθυνση. Αλλά βλεπω πολλές φορές, και σε ομάδες μαμαδων γενικού ενδιαφέροντος, ότι πολλές θίγονται όταν γράφεται κάτι διαφορετικό από αυτό που κάνουν, είτε αυτό αφορά τις κρέμες ή το θηλασμό είτε τη διαπαιδαγώγηση. Και αρχίζει το "δηλαδή όσες κάνουμε αυτό δεν είμαστε καλές μαμάδες;" Ενώ δεν λέει κανείς αυτό (εντάξει όχι κανεις, έστω η πλειοψηφία). Απλά γράφουν απαντησεις σε κάτι που ΡΩΤΗΘΗΚΑΝ και δεν γίνεται να συμφωνούν όλες. Εξάλλου όταν κάποιος ρωτάει σημαίνει ότι θέλει να ακούσει και να μάθει και το διαφορετικό, αλλιώς τι νόημα έχει το να γράφουν όλοι "μπράβο, το κάνεις τέλεια"; Κι αυτοί που δίνουν τις απαντήσεις με διαφορετικό προσανατολισμό δεν γεννήθηκαν με αυτές τις γνώσεις/απόψεις, κάποιος τους τις έδειξε και θεωρούν ότι βοηθήθηκαν από αυτο. Κι έτσι τις λένε για να βοηθήσουν και αυτοί, επειδή ρωτήθηκαν, ξαναλέω. Ούτε για ανταγωνισμό ούτε για να εχουν ενοχές άλλοι γονεις ούτε τίποτα. Οπότε το θιξιμο γενικά δεν το καταλαβαίνω.

Ναι, είναι άλλο όμως να λες εγώ κάνω αυτό. δοκίμασε το αν θες και άλλο μην το κάνεις αυτό! Είναι λάθος! Μα τιμωρία το 2χρονο?? Λες και έγραψε ότι όταν τσαντίζεται το δένει στην κούνια και βγαίνει βόλτα! Και διαφωνώ ότι θίγονται όσοι κάνουν αυτό που κάποιοι δεν βρίσκουν σωστό. Πιο πολύ οι άλλοι σοκάρονται γιατί κάπου διάβασαν ότι δεν κάνει. Εγώ επειδή έφαγα τα μούτρα μου εδώ μέσα σε τέτοια θέματα , έχω σταματήσει να ζητάω γνώμες για θέματα διαπαιδαγώγησης . Πού και να ρωτούσα , θα ήταν στο στυλ κουβέντα να γίνεται και όχι γιατί θεωρώ ότι κάποια εδώ μέσα ξέρει καλύτερα από μένα. Μόνο την εμπειρία σέβομαι. Τη μαμά δηλαδή που πέρασε από εκεί που είμαι, έφαγε τα μούτρα της και έχει 5 πράγματα να πει. Αλλιώς αν είναι μπαίνω και εγώ να διαβάσω. Δεν χρειάζομαι να μου μεταφέρουν τις απόψεις άλλων.

[kotsifikos]

Εδώ που τα λέμε πάντως είναι πολύ εύκολο να χαθεί η ισορροπία μεταξύ οριοθέτησης πειθαρχίας και αυταρχισμού. Έχω δει γονείς να είναι αυταρχικοί με τα παιδιά τους και να θεωρούν πως απλά τα οριοθετούν , πχ το καλοκαίρι στην παραλία ενώ όλα έπαιζαν στην άμμο το άλλο κάθονταν με τους γονείς του κάτω από την ομπρέλα για να μην λερωθεί, εγώ στεναχωριόμουν όμως η άλλη μαμά χαίρονταν για το υπάκουο παιδί της.  Εξαρτάται πως το βλέπει ο κάθε ένας. Εγώ έχω χάσει πολλές φορές το μέτρο μεταξύ της οριοθέτησης και της ελευθερίας του γιου μου, έχω διαχειριστεί πράγματα λάθος και τα έχω λουστεί μετά. Χθες το έπιασα στην πλατεία να κοροϊδεύει ένα άλλο παιδάκι ..φούντωσα άσχημα γιατί είναι κάτι που το έχουμε συζητήσει πολλές φορές, του έχω πει πως δεν επιτρέπεται να κοροϊδεύει τους άλλους, δεν χρειάζεται να κάνει παρέα μαζί τους αν δεν θέλει όπως δεν έχει δικαίωμα να κοροϊδεύει κανέναν....τον πήρα παραπέρα χωρίς να μας ακούνε και να μας βλέπουν οι άλλοι και του μίλησα σε έντονο ύφος, έπιασα μετά τον εαυτό μου να νιώθει ενοχές που του χάλασα το παιχνίδι για να του κάνω παρατήρηση οι οποίες όμως μου έφυγαν γρήγορα γιατί δεν έχει δικαίωμα να χαλάει το παιχνίδι του άλλου παιδιού επειδή απλά δεν το συμπαθεί! δεν με νοιάζει αν του χάλασα την διάθεση , μου φτάνει που την επόμενη φορά που θα πάει να κοροιδέψει κάποιον θα το σκεφτεί δις  και ευελπιστώ πως δεν θα το ξανακάνει. Ισορροπία θέλει σε όλα και ένα μέτρο, ούτε ρομποτ είναι τα παιδιά να πατάμε κουμπί και να εκτελούν εντολές ούτε όμως αφέντες του κόσμου που πρέπει οι υπόλοιποι να τρέχουμε για να καλύψουμε κάθε απαίτηση τους και κάθε γούστο τους. 

 

[little lamb]

@Έσπερος

@Έσπερος

 

Αυτά τα ταγκ κατά λάθος ξέμειναν κ δεν μπορώ να τα σβήσω

 

4 ώρες πρίν, Super.mum είπε:

 

Και τι πειράζει αν κολας ; Σε θέματα που μας ενδιαφέρουν και σε μια συζήτηση που έχουμε με φίλους , γνωστούς και συγγενείς μιλαμε λέμε την γνώμη μας την άποψη μας , λέμε και την δικιά μας εμπειρία. Γιατί αυτό δεν μπορεί να συμβεί και εδώ στο φόρουμ. Και στην τελική εμένα με έχει βοηθήσει πολύ το φόρουμ και οι συζητήσεις εδώ . Ότι δημιουργούνται μερικές φορές ενοχές αυτό ίσως να πρέπει εγώ να το κοιτάξω γιατί δημιουργούνται. Αλλά το ότι θα πάρω χρήσιμες συμβουλές είναι σίγουρο . Γενικά είμαι πολύ ανοιχτή και θέλω να ακούω και άλλες απόψεις . 

 

Μερικές φορές κολλάω πολύ, κατ'αρχας κάθε μήνυμα μπορεί να πάρει και μισάωρο ειδικά από το κινητό που έχουν έξτρα δυσκολία οι παραθεσεις κλπ. Και αγχώνομαι αν δεν απαντήσω κ προχωρήσει η συζήτηση. Ε δεν το λες και νορμάλ αυτό! Χτες ας πούμε που σας έγραψα ότι έχω μείνει πίσω και απαντάω χωρίς να έχω δει την τελευταία σελίδα ήταν εδώ οι γονείς μου και θα τρώγαμε και σκεφτόμουν ότι θα γραφτουν πολλά κ θα μείνω πισω. Ή άλλες φορές μπαίνω για ντους και πριν μπω μιας που είμαι μόνη ανοίγω να δω κ ασχολούμαι κάνα εικοσαλεπτο κ μετά μπαίνω για ντους. Οπότε δεν είναι καλό που κολλάω, θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο εκείνη την ωρα.

 

@Έσπερος για μεγαλύτερες ηλικίες παιδιών δεν μπορώ ακόμα να ξέρω αν είναι καλή η μέθοδος, κρίνοντας όμως πολλά μεμονωμένα πράγματα που είναι τα αντίθετα από αυτά που έλεγαν/έκαναν οι γονείς μου και με επηρέασαν αρνητικά, νομίζω ότι θέλω να τα κάνω αλλιώς. Αν καταφέρω να ελεγξω τον εαυτό μου εννοείται γιατί δεν είμαι τέλεια κλπ κλπ (ας το διευκρινίζω καλου κακού σε κάθε μήνυμα  ) Για τα βρέφη όμως, μου φαίνεται απλά κοινή λογική σε πολλά πράγματα (που και πάλι δεν μπορώ να την εφαρμόσω πάντα αν και θα ήθελα) γιατί δεν μιλάμε για παιδί με πλήρη επικοινωνία. Η δικιά μας πχ πολλές φορές τσατιζεται και φωνάζει και χτυπιέται επειδή απλά δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι μας λέει/ζητάει. Ε αυτό δεν είναι κάποιο καπρίτσιο.Ή κλαίει κ φωνάζει επειδή θα ήθελε να βγάλει πχ ένα καπέλο από κουκλάκι που όμως είναι ραμμένο και απογοητεύεται που δεν βγαίνει. Της λέμε φυσικά ότι δεν χρειάζεται να φωνάζει και να μας δείξει ήρεμα κλπ αλλά δεν πιάνει πάντα. Κάποιος άλλος μπορεί ήδη αυτό να το θεωρούσε κακομαθησια κ να θεωρούσε ότι και σε αυτα θα έπρεπε να πούμε ότι αν πάλι φωνάξεις θα γίνει το τάδε. Αλλά ξέρω ότι έχει μια εσωτερική σύγκρουση που δεν καταλαβαίνουμε τι μας λέει οπότε το λογικό μου φαίνεται να μην οξυνουμε την κατάσταση. Κρίνω δηλαδή τη μέθοδο με βάση συνθήκες που δεν υπάρχει πλήρης επικοινωνία και που όντως το παιδάκι είναι ακόμα ένα αθώο πλασματακι που ανακαλύπτει. Μεγαλώνοντας αλλάζουν κάποιες από αυτές τις συνθήκες κ δεν έχω διαβάσει ακόμα κάτι συγκεκριμένο, μόνο τυχαία ο,τι έχω δει. Και ο,τι θέλω να κάνω διαφορετικά από τους γονείς μου, που επίσης μου φαίνεται κοινή λογική. Και στον άντρα μου φαίνεται κοινή λογική, κι ας μην έχει διαβάσει ούτε μία φορά τις θεωρίες, γιατί μεγάλωσε τελείως διαφορετικά από εμένα, πολύ κοντά στην "ενσυναίσθηση" και "θετική διαπαιδαγώγηση" πριν 40 χρόνια (όχι στα παραδείγματα που ανέφερε η ilaeira, αλλά στο γενικό πνεύμα σεβασμου του παιδιού  ) Του λέω ότι ήταν εξαίρεση αλλά δεν το καταλαβαίνει, νομίζει ότι όλοι οι γονείς των 70ς-80ς έτσι ήταν. Εκείνος λοιπόν δεν εκνευρίζεται καν ποτέ ούτε φωνάζει στη μικρή ποτέ.

 

Και μιας που ανέφερα τα παραδείγματα της @Ilaeira, τα πιο πολλά ναι ήταν λίγο ακραία, αυτά τα δύο όμως όχι: 

12 ώρες πρίν, Ilaeira είπε:

Ότι πρέπει να ενθαρρύνουμε τα παιδιά να κλαίνε αν το θέλουν όταν φεύγουμε από την παιδική χαρά. Ότι είναι καταπίεση να πεις στο παιδί πως αν δεν φάει το φαγητό του δεν μπορεί να φάει γλυκό. 

Γιατι να μην το αφήσουμε να κλάψει αν του έρχεται να κλάψει; Συναίσθημα είναι, γιατί να το εμποδίσουμε; Μπορεί το κλάμα να το βοηθάει να διαχειριστεί το ότι φεύγουμε, κι αν δεν κλάψει να μείνει μέσα του ένταση. Κι εμάς τους ενήλικες πολλές φορές το κλάμα μας χαλαρώνει, ακόμα και για μη σοβαρά θέματα, ένα άγχος ας πουμε. Μόλις ηρεμήσουμε είναι σαν να έχει λυθεί το οποιο πρόβλημα, επειδή μας απελευθέρωσε το κλάμα. Δεν νομίζω ότι ήταν καλό παλιά που μας έλεγαν "μη τυχόν και κλάψεις". 

Για το φαγητό κ το γλυκό δεν το λένε ως καταπίεση, το λένε επειδή έτσι συνδέει το παιδί στο μυαλό του ότι το κανονικό φαγητό είναι κάτι που τρώμε αναγκαστικά για να περάσουμε μετά στο ωραίο που είναι το γλυκό. Προφανώς δεν θα το δώσεις πριν το φαΐ, αλλά θα εξηγήσεις για ποιο λόγο βάζεις αυτή τη σειρά.

 

Γενικά πάντως αρχίζω να σκέφτομαι ότι κάποιοι μπορεί να έχουν θεωρήσει τη μικρή μας κακομαθημένη, αν και γενικά όλοι τη λένε καλοβολη. Θα σας πω τρία περιστατικά για να μου πείτε αν θα τη θεωρούσατε κακομαθημένη:

1. Πήγαμε το Πάσχα στη θεία μου, ετών 50 με παιδιά εφήβους. Γενικά καθόταν τύπος και υπογραμμος η μικρή, όπως πάντα σε άλλα σπίτια. Κάποια στιγμή πήγαμε σε ένα άλλο σημείο για να μου δείξει κάτι η θεία μου και ήταν μαζί και η γιαγιά μου (90). Εκεί που μου έδειχνε η θεία μου, ξαφνικά ακούμε κλάμα. Υπήρχε στον χωρο ένα πορσελάνινο διακοσμητικό με κοτοπουλακια και η μικρή μάλλον πήγε πολύ ενθουσιωδώς να τα δει-πιασει (επειδή ήταν κοτοπουλακια, αν ήταν άλλο διακοσμητικό ούτε που θα ασχολιόταν) και η γιαγιά της είπε όχι. Δεν νομίζω να το άγγιξε, γιατί πάντα ρωτάει πριν πάρει κάτι που δεν έχει ξαναπάρει, ακόμα και στο δικό μας σπίτι (δεν έχουμε κάνει κάτι γι'αυτο, το έκανε από μόνη της, οπότε κάποια πράγματα είναι και θέμα ταμπεραμέντου - το ότι ρωτάει δεν σημαίνει βέβαια ότι αν πεις "όχι" όλα οκ). Τέλος πάντων επανέρχομαι: ακούμε το κλάμα, καταλάβαμε ότι ηταν για τα κοτοπουλακια και λέει η θεία μου στη γιαγιά (μαμά της) αν μάλωσε τη μικρή, οπότε φάνηκε να το θεωρεί αναμενόμενο ότι ήθελε να τα πιάσει (αν και ήταν αυστηρή εκείνη με τα δικά της παιδιά όταν ήταν μικρά). Τέλος πάντων είπα στη μικρή να τα δούμε μαζί, το επεξεργάστηκε για λίγο ελεγχόμενα και της πέρασε. Παίζει να τη θεώρησε ας πούμε η θεία μου κακομαθημένη που την άφησα να το αγγίξει ελεγχόμενα μαζί μου και δεν της είπα να μην το πιασει καθόλου; Για τη γιαγιά δεν ρωτάω γιατί μου είπε ευθέως να μην υποχωρώ.

 

2. Σε σπίτι φίλων, έχουν ένα μπαλόνι καρτούν σε στικ σε ένα σημείο. Κάθε φορά που πάμε πάει και στέκεται εκεί και το ζητάει. Πάντα λέω ότι δεν είναι δικό μας κλπ και μου λένε να της το δώσω, ή ρωτάω εγώ αν μπορεί να το δει. Μπορεί να τη θεωρούν κακομαθημένη που το ζητάει;

 

3. Σε σπίτι φίλων με μωρό είχαν τα βιβλία του στο τραπεζάκι, και κάποια εύθραυστα διακοσμητικά δίπλα (δεν περπατάει ακόμα το μωρό). Καθίσαμε λοιπόν, ρώτησα αν μπορεί να δει τα βιβλία του μωρου, είπαν ναι φυσικά και η μικρή κάπως όρμησε να τα δει και η στοίβα γκρεμίστηκε και παραλίγο να έριχνε τα διακοσμητικα, τα οποία είπαν οι σπιτονοικοκύρηδες να βγάλουν καλού κακού από εκεί. Παίζει και σε αυτό να τη θεώρησαν κακομαθημένη; Εμείς φυσικά είπαμε ότι προσέχουμε να μην κάνουμε ζημιά κλπ, δεν καθόμασταν ατάραχοι. Αλλά σε μια συζήτηση παλιότερα οι ίδιοι είχαν πει ότι ήταν καλό παλιά που είχαν τα διακοσμητικα όλα έξω και μάθαμε να μην τα πειράζουμε, γι'αυτο ρωτάω.

 

Γενικά, πώς διαχειρίζεστε (σε τόσο μικρα εννοώ) το οτι κάτι που κάνουν στο σπίτι, σε άλλα σπίτια δεν πρέπει να το κάνουν; Δεν μου έρχεται παράδειγμα που να έχει συμβει, θα πω ένα υποθετικό: τα Χριστούγεννα που ήταν 20 μηνών, την αφήναμε να ξεκρεμαει και ξανακρεμαει τα στολίδια του δέντρου, είχαμε πάρει αθραυστα επίτηδες και έπαιζε με τις ώρες. Σε κάποιο άλλο σπίτι (δεν πήγαμε λόγω covid) δεν θα μπορούσε να το κάνει αυτό. Προφανώς θα το λέγαμε, αλλά υποθέτω δεν θα το δεχόταν, αφού δεν θα καταλάβαινε ότι άλλο το δικό μας δέντρο, άλλο αυτό και θα διαμαρτυρόταν. Πώς τα διαχειρίζεστε αυτά; Γιατί εγώ όταν είμαστε με άλλους μου βγαίνει και της κάνω παρατηρήσεις που δεν θα έκανα ποτέ αν ήμασταν μεταξύ μας, για να μην θεωρήσουν εμάς χαλαρούς και τη μικρή κακομαθημένη.

 

Και κλείνω με ένα σημερινό περιστατικό να μου πείτε πώς θα το διαχειριζοσασταν. Συμβαίνει συχνά αλλά προβληματίστηκα με αφορμή τη συζήτηση. Το σπίτι είναι διώροφο, ξυπνήσαμε, κατεβήκαμε, έφαγε και μετά ήθελε να ανέβουμε πάνω να πιει γάλα πάνω. Εγώ δεν είχα φάει και ήθελα να φάω πρώτα. Της το είπα, άρχισε να κλαίει. Την έκανα αγκαλίτσα, της είπα ότι θα φάω πρώτα κ μετά θα πάμε, τίποτα. Άρχισα να τη χορευω, να τραγουδάω,να κάνω γκριμάτσες, ηρέμησε. Όταν στο τραγούδι προσέθετα τη φράση ότι θα φάει πρώτα η μαμά ξανάρχιζε. Τι θα κάνατε; Πήγα και ξεκίνησα να τρώω και της έκανε ο άντρας μου κάτι καραγκιοζιλικια με μπάλες και άρχισε ο κλαυσιγελος και ξεχάστηκε. Τώρα έτυχε και ήταν ο άντρας μου κι έληξε έτσι. Αν ήμουν μόνη τι θα έκανα/τι θα κάνατε; Αν απλά άρχιζα να τρώω, θα συνέχιζε το κλάμα. Αν την απασχολούσα εγώ για να ξεχαστεί, χωρίς όμως να πάμε πάνω (και να φάω αφού ξεχαστεί) θα ήταν λίγο κουφό το μήνυμα, γιατί και πάλι δεν θα έτρωγα, οπότε αφού έτσι κι αλλιώς δεν τρώω ποιος ο λόγος που δεν πάμε πάνω κ την απασχολω εδώ αφού ούτως ή άλλως δεν τρώω; Απλά για να μην περάσει το δικό της; Έτσι όμως νιώθω ότι τελικά κάνουμε κι εμείς λίγο σαν μωρά, δηλαδή τελικά θέλουμε να περάσει εμάς το δικό μας, ενώ το πιο αναίμακτο θα ήταν να είχαμε πάει εξ αρχής πάνω για λίγο και να μην είχε γίνει τίποτα από όλα αυτά. (Εννοώ φυσικά σε μια τέτοια περίπτωση που δεν είχα κατι σημαντικό να κάνω ούτε φυσικά άλλο παιδί). Αλλά είπα να μην το κάνω, επηρεασμένη από τη συζήτηση. 

Τα δικά σας όταν ας πούμε τα περιορίζετε κάπου για να κάνετε κάτι, μετά από προειδοποίηση κλπ, κάθονται ήρεμα και όντως κάνετε αυτό που θέλατε με ηρεμία; Το ρωτάω επειδή το λέτε σαν εύκολο τρόπο για να γίνει τελικά η οποία δουλεια/υποχρεωση. Γιατί εγώ νομίζω ότι αν το κάνω αυτό τελικά ούτε τη δουλειά που ήθελα θα κάνω γιατί θα κλαίει. Αν την αφήσω να κλαίει δε, νιώθω ότι θα μας φέρει η γειτονιά την πρόνοια 

 

 

 

 

[irin]

πρίν από 7 λεπτά , little lamb είπε:

@Έσπερος

@Έσπερος

 

 

Μερικές φορές κολλάω πολύ, κατ'αρχας κάθε μήνυμα μπορεί να πάρει και μισάωρο ειδικά από το κινητό που έχουν έξτρα δυσκολία οι παραθεσεις κλπ. Και αγχώνομαι αν δεν απαντήσω κ προχωρήσει η συζήτηση. Ε δεν το λες και νορμάλ αυτό! Χτες ας πούμε που σας έγραψα ότι έχω μείνει πίσω και απαντάω χωρίς να έχω δει την τελευταία σελίδα ήταν εδώ οι γονείς μου και θα τρώγαμε και σκεφτόμουν ότι θα γραφτουν πολλά κ θα μείνω πισω. Ή άλλες φορές μπαίνω για ντους και πριν μπω μιας που είμαι μόνη ανοίγω να δω κ ασχολούμαι κάνα εικοσαλεπτο κ μετά μπαίνω για ντους. Οπότε δεν είναι καλό που κολλάω, θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο εκείνη την ωρα.

 

@Έσπερος για μεγαλύτερες ηλικίες παιδιών δεν μπορώ ακόμα να ξέρω αν είναι καλή η μέθοδος, κρίνοντας όμως πολλά μεμονωμένα πράγματα που είναι τα αντίθετα από αυτά που έλεγαν/έκαναν οι γονείς μου και με επηρέασαν αρνητικά, νομίζω ότι θέλω να τα κάνω αλλιώς. Αν καταφέρω να ελεγξω τον εαυτό μου εννοείται γιατί δεν είμαι τέλεια κλπ κλπ (ας το διευκρινίζω καλου κακού σε κάθε μήνυμα  ) Για τα βρέφη όμως, μου φαίνεται απλά κοινή λογική σε πολλά πράγματα (που και πάλι δεν μπορώ να την εφαρμόσω πάντα αν και θα ήθελα) γιατί δεν μιλάμε για παιδί με πλήρη επικοινωνία. Η δικιά μας πχ πολλές φορές τσατιζεται και φωνάζει και χτυπιέται επειδή απλά δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι μας λέει/ζητάει. Ε αυτό δεν είναι κάποιο καπρίτσιο.Ή κλαίει κ φωνάζει επειδή θα ήθελε να βγάλει πχ ένα καπέλο από κουκλάκι που όμως είναι ραμμένο και απογοητεύεται που δεν βγαίνει. Της λέμε φυσικά ότι δεν χρειάζεται να φωνάζει και να μας δείξει ήρεμα κλπ αλλά δεν πιάνει πάντα. Κάποιος άλλος μπορεί ήδη αυτό να το θεωρούσε κακομαθησια κ να θεωρούσε ότι και σε αυτα θα έπρεπε να πούμε ότι αν πάλι φωνάξεις θα γίνει το τάδε. Αλλά ξέρω ότι έχει μια εσωτερική σύγκρουση που δεν καταλαβαίνουμε τι μας λέει οπότε το λογικό μου φαίνεται να μην οξυνουμε την κατάσταση. Κρίνω δηλαδή τη μέθοδο με βάση συνθήκες που δεν υπάρχει πλήρης επικοινωνία και που όντως το παιδάκι είναι ακόμα ένα αθώο πλασματακι που ανακαλύπτει. Μεγαλώνοντας αλλάζουν κάποιες από αυτές τις συνθήκες κ δεν έχω διαβάσει ακόμα κάτι συγκεκριμένο, μόνο τυχαία ο,τι έχω δει. Και ο,τι θέλω να κάνω διαφορετικά από τους γονείς μου, που επίσης μου φαίνεται κοινή λογική. Και στον άντρα μου φαίνεται κοινή λογική, κι ας μην έχει διαβάσει ούτε μία φορά τις θεωρίες, γιατί μεγάλωσε τελείως διαφορετικά από εμένα, πολύ κοντά στην "ενσυναίσθηση" και "θετική διαπαιδαγώγηση" πριν 40 χρόνια (όχι στα παραδείγματα που ανέφερε η ilaeira, αλλά στο γενικό πνεύμα σεβασμου του παιδιού  ) Του λέω ότι ήταν εξαίρεση αλλά δεν το καταλαβαίνει, νομίζει ότι όλοι οι γονείς των 70ς-80ς έτσι ήταν. Εκείνος λοιπόν δεν εκνευρίζεται καν ποτέ ούτε φωνάζει στη μικρή ποτέ.

 

Και μιας που ανέφερα τα παραδείγματα της @Ilaeira, τα πιο πολλά ναι ήταν λίγο ακραία, αυτά τα δύο όμως όχι: 

Γιατι να μην το αφήσουμε να κλάψει αν του έρχεται να κλάψει; Συναίσθημα είναι, γιατί να το εμποδίσουμε; Μπορεί το κλάμα να το βοηθάει να διαχειριστεί το ότι φεύγουμε, κι αν δεν κλάψει να μείνει μέσα του ένταση. Κι εμάς τους ενήλικες πολλές φορές το κλάμα μας χαλαρώνει, ακόμα και για μη σοβαρά θέματα, ένα άγχος ας πουμε. Μόλις ηρεμήσουμε είναι σαν να έχει λυθεί το οποιο πρόβλημα, επειδή μας απελευθέρωσε το κλάμα. Δεν νομίζω ότι ήταν καλό παλιά που μας έλεγαν "μη τυχόν και κλάψεις". 

Για το φαγητό κ το γλυκό δεν το λένε ως καταπίεση, το λένε επειδή έτσι συνδέει το παιδί στο μυαλό του ότι το κανονικό φαγητό είναι κάτι που τρώμε αναγκαστικά για να περάσουμε μετά στο ωραίο που είναι το γλυκό. Προφανώς δεν θα το δώσεις πριν το φαΐ, αλλά θα εξηγήσεις για ποιο λόγο βάζεις αυτή τη σειρά.

 

Γενικά πάντως αρχίζω να σκέφτομαι ότι κάποιοι μπορεί να έχουν θεωρήσει τη μικρή μας κακομαθημένη, αν και γενικά όλοι τη λένε καλοβολη. Θα σας πω τρία περιστατικά για να μου πείτε αν θα τη θεωρούσατε κακομαθημένη:

1. Πήγαμε το Πάσχα στη θεία μου, ετών 50 με παιδιά εφήβους. Γενικά καθόταν τύπος και υπογραμμος η μικρή, όπως πάντα σε άλλα σπίτια. Κάποια στιγμή πήγαμε σε ένα άλλο σημείο για να μου δείξει κάτι η θεία μου και ήταν μαζί και η γιαγιά μου (90). Εκεί που μου έδειχνε η θεία μου, ξαφνικά ακούμε κλάμα. Υπήρχε στον χωρο ένα πορσελάνινο διακοσμητικό με κοτοπουλακια και η μικρή μάλλον πήγε πολύ ενθουσιωδώς να τα δει-πιασει (επειδή ήταν κοτοπουλακια, αν ήταν άλλο διακοσμητικό ούτε που θα ασχολιόταν) και η γιαγιά της είπε όχι. Δεν νομίζω να το άγγιξε, γιατί πάντα ρωτάει πριν πάρει κάτι που δεν έχει ξαναπάρει, ακόμα και στο δικό μας σπίτι (δεν έχουμε κάνει κάτι γι'αυτο, το έκανε από μόνη της, οπότε κάποια πράγματα είναι και θέμα ταμπεραμέντου - το ότι ρωτάει δεν σημαίνει βέβαια ότι αν πεις "όχι" όλα οκ). Τέλος πάντων επανέρχομαι: ακούμε το κλάμα, καταλάβαμε ότι ηταν για τα κοτοπουλακια και λέει η θεία μου στη γιαγιά (μαμά της) αν μάλωσε τη μικρή, οπότε φάνηκε να το θεωρεί αναμενόμενο ότι ήθελε να τα πιάσει (αν και ήταν αυστηρή εκείνη με τα δικά της παιδιά όταν ήταν μικρά). Τέλος πάντων είπα στη μικρή να τα δούμε μαζί, το επεξεργάστηκε για λίγο ελεγχόμενα και της πέρασε. Παίζει να τη θεώρησε ας πούμε η θεία μου κακομαθημένη που την άφησα να το αγγίξει ελεγχόμενα μαζί μου και δεν της είπα να μην το πιασει καθόλου; Για τη γιαγιά δεν ρωτάω γιατί μου είπε ευθέως να μην υποχωρώ.

 

2. Σε σπίτι φίλων, έχουν ένα μπαλόνι καρτούν σε στικ σε ένα σημείο. Κάθε φορά που πάμε πάει και στέκεται εκεί και το ζητάει. Πάντα λέω ότι δεν είναι δικό μας κλπ και μου λένε να της το δώσω, ή ρωτάω εγώ αν μπορεί να το δει. Μπορεί να τη θεωρούν κακομαθημένη που το ζητάει;

 

3. Σε σπίτι φίλων με μωρό είχαν τα βιβλία του στο τραπεζάκι, και κάποια εύθραυστα διακοσμητικά δίπλα (δεν περπατάει ακόμα το μωρό). Καθίσαμε λοιπόν, ρώτησα αν μπορεί να δει τα βιβλία του μωρου, είπαν ναι φυσικά και η μικρή κάπως όρμησε να τα δει και η στοίβα γκρεμίστηκε και παραλίγο να έριχνε τα διακοσμητικα, τα οποία είπαν οι σπιτονοικοκύρηδες να βγάλουν καλού κακού από εκεί. Παίζει και σε αυτό να τη θεώρησαν κακομαθημένη; Εμείς φυσικά είπαμε ότι προσέχουμε να μην κάνουμε ζημιά κλπ, δεν καθόμασταν ατάραχοι. Αλλά σε μια συζήτηση παλιότερα οι ίδιοι είχαν πει ότι ήταν καλό παλιά που είχαν τα διακοσμητικα όλα έξω και μάθαμε να μην τα πειράζουμε, γι'αυτο ρωτάω.

 

Γενικά, πώς διαχειρίζεστε (σε τόσο μικρα εννοώ) το οτι κάτι που κάνουν στο σπίτι, σε άλλα σπίτια δεν πρέπει να το κάνουν; Δεν μου έρχεται παράδειγμα που να έχει συμβει, θα πω ένα υποθετικό: τα Χριστούγεννα που ήταν 20 μηνών, την αφήναμε να ξεκρεμαει και ξανακρεμαει τα στολίδια του δέντρου, είχαμε πάρει αθραυστα επίτηδες και έπαιζε με τις ώρες. Σε κάποιο άλλο σπίτι (δεν πήγαμε λόγω covid) δεν θα μπορούσε να το κάνει αυτό. Προφανώς θα το λέγαμε, αλλά υποθέτω δεν θα το δεχόταν, αφού δεν θα καταλάβαινε ότι άλλο το δικό μας δέντρο, άλλο αυτό και θα διαμαρτυρόταν. Πώς τα διαχειρίζεστε αυτά; Γιατί εγώ όταν είμαστε με άλλους μου βγαίνει και της κάνω παρατηρήσεις που δεν θα έκανα ποτέ αν ήμασταν μεταξύ μας, για να μην θεωρήσουν εμάς χαλαρούς και τη μικρή κακομαθημένη.

 

Και κλείνω με ένα σημερινό περιστατικό να μου πείτε πώς θα το διαχειριζοσασταν. Συμβαίνει συχνά αλλά προβληματίστηκα με αφορμή τη συζήτηση. Το σπίτι είναι διώροφο, ξυπνήσαμε, κατεβήκαμε, έφαγε και μετά ήθελε να ανέβουμε πάνω να πιει γάλα πάνω. Εγώ δεν είχα φάει και ήθελα να φάω πρώτα. Της το είπα, άρχισε να κλαίει. Την έκανα αγκαλίτσα, της είπα ότι θα φάω πρώτα κ μετά θα πάμε, τίποτα. Άρχισα να τη χορευω, να τραγουδάω,να κάνω γκριμάτσες, ηρέμησε. Όταν στο τραγούδι προσέθετα τη φράση ότι θα φάει πρώτα η μαμά ξανάρχιζε. Τι θα κάνατε; Πήγα και ξεκίνησα να τρώω και της έκανε ο άντρας μου κάτι καραγκιοζιλικια με μπάλες και άρχισε ο κλαυσιγελος και ξεχάστηκε. Τώρα έτυχε και ήταν ο άντρας μου κι έληξε έτσι. Αν ήμουν μόνη τι θα έκανα/τι θα κάνατε; Αν απλά άρχιζα να τρώω, θα συνέχιζε το κλάμα. Αν την απασχολούσα εγώ για να ξεχαστεί, χωρίς όμως να πάμε πάνω (και να φάω αφού ξεχαστεί) θα ήταν λίγο κουφό το μήνυμα, γιατί και πάλι δεν θα έτρωγα, οπότε αφού έτσι κι αλλιώς δεν τρώω ποιος ο λόγος που δεν πάμε πάνω κ την απασχολω εδώ αφού ούτως ή άλλως δεν τρώω; Απλά για να μην περάσει το δικό της; Έτσι όμως νιώθω ότι τελικά κάνουμε κι εμείς λίγο σαν μωρά, δηλαδή τελικά θέλουμε να περάσει εμάς το δικό μας, ενώ το πιο αναίμακτο θα ήταν να είχαμε πάει εξ αρχής πάνω για λίγο και να μην είχε γίνει τίποτα από όλα αυτά. (Εννοώ φυσικά σε μια τέτοια περίπτωση που δεν είχα κατι σημαντικό να κάνω ούτε φυσικά άλλο παιδί). Αλλά είπα να μην το κάνω, επηρεασμένη από τη συζήτηση. 

Τα δικά σας όταν ας πούμε τα περιορίζετε κάπου για να κάνετε κάτι, μετά από προειδοποίηση κλπ, κάθονται ήρεμα και όντως κάνετε αυτό που θέλατε με ηρεμία; Το ρωτάω επειδή το λέτε σαν εύκολο τρόπο για να γίνει τελικά η οποία δουλεια/υποχρεωση. Γιατί εγώ νομίζω ότι αν το κάνω αυτό τελικά ούτε τη δουλειά που ήθελα θα κάνω γιατί θα κλαίει. Αν την αφήσω να κλαίει δε, νιώθω ότι θα μας φέρει η γειτονιά την πρόνοια 

 

 

 

 

Για τα πρώτα περιστατικά, όχι δεν είναι κακομαθημένη! Ίσα ίσα, το ότι δεν αρπάζει, ρωτάει κλπ πολύ καλό το βρίσκω! Και αν μία γιαγιά 90 χρονών το θεωρεί κακό...οκ, δεν πειράζει. Κι εγώ πρόσφατα πήγα τα παιδιά στη γιαγιά μου, 96 χρονών, να τα δεί, και το τί κουβέντες έγιναν δεν περιγράφεται... "ποιό από τα δύο είναι πιο άτακτο?" "πολύ αδύνατο, δεν τρώει?" μπροστά στο 6χρονο και το 4χρονο αυτά... έλεος! Αλλά τί να πείς... θα  της αλλάξω μυαλά στα 96? απλά δεν πρόκειται να τα ξαναπάω..

 

Για το ότι θέλεις να φας  και μετά να πάτε πάνω, καλά κάνεις αφού έτσι νιώθεις. Οπότε "αγάπη μου, σε καταλαβαίνω, απλά πεινάω πολύ, όπως έφαγες εσύ το πρωινό σου τώρα θα φάω κι εγώ, 5' υπομονή λοιπόν.." και ας κλαίει.. τί να κάνεις; θα προσπαθούσα όσο τρώω να της μιλάω, να λέμε τραγούδια-παραμύθια κλπ, αλλά κάτι που είναι σημαντικό για σένα πρέπει να το περνάς και στο παιδί. Και για μένα το πρωινό είναι ιερή στιγμή, θέλω να φάω αμέσως μόλις σηκωθώ! Για άλλον μπορεί να μην είναι.  Ο καθένας βάζει τα προσωπικά του όρια.

 

[little lamb]

πρίν από 58 λεπτά , Yovanna είπε:

Ναι, είναι άλλο όμως να λες εγώ κάνω αυτό. δοκίμασε το αν θες και άλλο μην το κάνεις αυτό! Είναι λάθος! Μα τιμωρία το 2χρονο?? Λες και έγραψε ότι όταν τσαντίζεται το δένει στην κούνια και βγαίνει βόλτα! Και διαφωνώ ότι θίγονται όσοι κάνουν αυτό που κάποιοι δεν βρίσκουν σωστό. Πιο πολύ οι άλλοι σοκάρονται γιατί κάπου διάβασαν ότι δεν κάνει. Εγώ επειδή έφαγα τα μούτρα μου εδώ μέσα σε τέτοια θέματα , έχω σταματήσει να ζητάω γνώμες για θέματα διαπαιδαγώγησης . Πού και να ρωτούσα , θα ήταν στο στυλ κουβέντα να γίνεται και όχι γιατί θεωρώ ότι κάποια εδώ μέσα ξέρει καλύτερα από μένα. Μόνο την εμπειρία σέβομαι. Τη μαμά δηλαδή που πέρασε από εκεί που είμαι, έφαγε τα μούτρα της και έχει 5 πράγματα να πει. Αλλιώς αν είναι μπαίνω και εγώ να διαβάσω. Δεν χρειάζομαι να μου μεταφέρουν τις απόψεις άλλων.

 

Μα ολοι για συζήτηση μπαίνουμε. Και μέσα από αυτή τη συζήτηση καταλαβαίνουμε και για τον εαυτό μας τι να κάνουμε. Μπορεί κάτι που έχουμε διαβάσει και θέλουμε να κάνουμε να μην το έχουμε καταφέρει, τι σημαίνει αυτό; Ότι δεν μπορούμε να το λέμε ως κάτι καλο που θα θέλαμε κι εμείς να κάνουμε; Μόνο ο,τι κάναμε πρεπει να λέμε; Εμένα ας πούμε η αδερφή μου δεν κατάφερε να θηλάσει, είχε διαβάσει όμως πολύ γιατί ήθελε κι έτσι μου έλεγε τι να κάνω και τι να μην κάνω. Τι έπρεπε να της πω, ότι μη μου τα λες γιατί δεν τα εκανες; 

Και γι' αυτό που λες ότι μεταφέρουμε απόψεις άλλων και μπορεί να τις διαβάσει μόνη της, μπορεί να μην ξέρει καν κάτι, είναι κακό να πούμε πού μπορεί να το βρει και το διαβάσει; Κι εμάς κάποιος μας το είπε και το βρήκαμε, πού είναι το κακό; Επίσης εγώ δεν είπα πουθενά τη λέξη "λάθος" και "μην κάνεις το τάδε" είπα απλώς ότι κάποια πράγματα έχουν αναθεωρηθεί κάπως μέσα στα χρόνια, τα εξήγησα λίγο και της είπα πού μπορεί να βρει παραπάνω πληροφορίες. Αν θέλει δηλαδή να τα βρει και να τα κρίνει. Αν δεις το πρώτο μου μήνυμα θα το δεις. Εκτός αν δεν το λες για εμένα. 

[vtgian]

Καλά, εμένα η μάνα μου μεγάλωσε 2 παιδιά, παιδαγωγικό τελείωσε, ήξερε από Montessori (εν έτη 1978), από Piaget, από Ντεκρολί,  αλλά το ξύλο πήγαινε σύννεφο! Και μια χαρά θεωρεί ότι τα έκανε και ότι μια χαρά παιδιά βγήκαμε (not).

 

Να πω και εγώ κάτι αιρετικό στο γενικότερο πλαίσιο; 

Είναι πάντα κακό να χειροδικήσει ένα παιδί; τόσο ώστε να πρέπει να είμαστε απόλυτοι απο γεννησιμιού του οτι αυτό απαγορεύεται; το λέω γιατί μεγαλώνοντας θα βρεθεί σε καταστάσεις που θα πρέπει να αμυνθεί, η φυγή δε θα είναι λύση, ούτε θα υπάρχει πάντα κάποιος ενήλικας δίπλα του. Επίσης μη ξεχνάμε ότι η πάλη είναι και αυτή παιχνίδι (και όχι μόνο μεταξύ αγοριών) και μεγάλο σχολείο ορίων. Είναι εντελώς διαφορετικό να βοηθήσεις το παιδί σου να κοντρολάρει τα συναισθήματά του ώστε να μην εκφραστεί μέσω της βίας (πχ βλέπω ότι είσαι θυμωμένος. Ομως δεν σου επιτρέπω να με χτυπήσεις επειδή πονάω) και άλλο το να απαγορεύσεις το χτύπημα όταν το δίχρονο (που δεν μπορεί να έχει ενσυναίσθηση)το βλέπει ως παιχνίδι, δοκιμή της αφής, της δύναμης κλπ. που εκεί πρέπει να ανακατευθύνεις. Προφανώς δεν εννοώ να το αφήσεις να χτυπήσει το βρέφος για δοκιμή, νομίζω καταλαβαινόμαστε.

 

Παρεπιπτόντως, ενώ η βία δεν υπάρχει ως έννοια στο σπίτι μας, τις προάλλες μου έπεσε το σαγόνι όταν η κόρη μου μπήκε στη μέση σε καυγά φίλων της, χτυπώντας και τραβώντας βίαια το θύτη, γιατί θύμωσε που ο ένας πονούσε τον άλλο. Ναι μεν τους χώρισε αλλά νευρίασε γιατί προφανώς στο τέλος χτυπήθηκε και η ίδια. Της εξήγησα ότι αυτό συμβαίνει, αν αποφασίσεις να χρησιμοποιήσεις βία. Είναι πολύ πιθανό ότι και εσύ θα πληγωθείς. Δε το θεώρησα όμως κακό που με αυτό τον τρόπο προσπάθησε να βοηθήσει το φίλο της (αφού είχε πρώτα προσπαθήσει με φωνή). Όπως καταλαβαίνετε, δεν "καταδικάζω τη βία από όπου και αν έρχεται" 

 

Τέλος πάντων, αυτό που μας διαφεύγει σε όλες αυτές τις συζητήσεις περι ορίων είναι οι λέξεις που χρησιμοποιούνται και ο τόνος που πλαισιώνει το όριο. Ακόμα και αυτό που περιγράφεις @Super.mum θα μπορούσε να μην είναι καθόλου τιμωρητικό, αλλά εκπαιδευτικό, χρησιμοποιώντας ήρεμη φωνή και κατευνάζοντας το παιδί ότι κάνεις κάτι που ξέρεις ότι δεν του αρέσει αλλά είναι υποχρεωτικό για να μαζέψεις πχ τα σκουπίδια. Ίσως σε βοηθήσει να έχεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου ότι το παιδάκι σου είναι ισότιμο μέλος της οικογένειας, έχει τη δική του άποψη, τα δικά του όρια αλλά του λείπουν τα χρόνια εμπειρίας. Περικλύζεται από ένα σωρό νέα πράγματα, που είναι τόσο ενδιαφέροντα, απλά του λείπει η γνώση. Και γενικά έτσι όπως τα γράφεις, μια χαρά τα πας νομίζω. 

 

Το πρόβλημα είναι ότι δεν έχουμε πάντα τις αντοχές ή το περιθώριο να συμπεριφερθούμε ζεν. Σε γενικές γραμμές, όλοι κάποτε, κάπως, σε κάποια φάση θα ξεφύγουμε. Το θέμα δεν είναι οι τύψεις (παρεμπιπτόντως ξέρω μια μαμά που βρίσκεται σε μόνιμη κατάσταση τύψεων και παράλληλα συνεχίζει καθημερινά την ίδια συμπεριφορά). Είναι να καταλάβουμε τι είναι ικανό να καταλάβει και να ακολουθήσει ένα παιδί ανάλογα με την ηλικία του και να προσπαθήσουμε να "επαναπρογραμματίσουμε" τον τρόπο σκέψης και αντίδρασή μας, όταν βλέπουμε ότι αυτό που κάνουμε δε δουλεύει. Όχι μόνο για να βολευτούμε εμείς αλλά και για να διατηρήσουμε τη σύνδεσή μας με το παιδί και να του δώσουμε ένα θετικό τρόπο συμπεριφοράς.

 

πρίν από 6 λεπτά , little lamb είπε:

 

Και κλείνω με ένα σημερινό περιστατικό να μου πείτε πώς θα το διαχειριζοσασταν. Συμβαίνει συχνά αλλά προβληματίστηκα με αφορμή τη συζήτηση. Το σπίτι είναι διώροφο, ξυπνήσαμε, κατεβήκαμε, έφαγε και μετά ήθελε να ανέβουμε πάνω να πιει γάλα πάνω. Εγώ δεν είχα φάει και ήθελα να φάω πρώτα. Της το είπα, άρχισε να κλαίει. Την έκανα αγκαλίτσα, της είπα ότι θα φάω πρώτα κ μετά θα πάμε, τίποτα. Άρχισα να τη χορευω, να τραγουδάω,να κάνω γκριμάτσες, ηρέμησε. Όταν στο τραγούδι προσέθετα τη φράση ότι θα φάει πρώτα η μαμά ξανάρχιζε. Τι θα κάνατε; Πήγα και ξεκίνησα να τρώω και της έκανε ο άντρας μου κάτι καραγκιοζιλικια με μπάλες και άρχισε ο κλαυσιγελος και ξεχάστηκε. Τώρα έτυχε και ήταν ο άντρας μου κι έληξε έτσι. Αν ήμουν μόνη τι θα έκανα/τι θα κάνατε; Αν απλά άρχιζα να τρώω, θα συνέχιζε το κλάμα. Αν την απασχολούσα εγώ για να ξεχαστεί, χωρίς όμως να πάμε πάνω (και να φάω αφού ξεχαστεί) θα ήταν λίγο κουφό το μήνυμα, γιατί και πάλι δεν θα έτρωγα, οπότε αφού έτσι κι αλλιώς δεν τρώω ποιος ο λόγος που δεν πάμε πάνω κ την απασχολω εδώ αφού ούτως ή άλλως δεν τρώω; Απλά για να μην περάσει το δικό της; Έτσι όμως νιώθω ότι τελικά κάνουμε κι εμείς λίγο σαν μωρά, δηλαδή τελικά θέλουμε να περάσει εμάς το δικό μας, ενώ το πιο αναίμακτο θα ήταν να είχαμε πάει εξ αρχής πάνω για λίγο και να μην είχε γίνει τίποτα από όλα αυτά. (Εννοώ φυσικά σε μια τέτοια περίπτωση που δεν είχα κατι σημαντικό να κάνω ούτε φυσικά άλλο παιδί). Αλλά είπα να μην το κάνω, επηρεασμένη από τη συζήτηση. 

Τα δικά σας όταν ας πούμε τα περιορίζετε κάπου για να κάνετε κάτι, μετά από προειδοποίηση κλπ, κάθονται ήρεμα και όντως κάνετε αυτό που θέλατε με ηρεμία; Το ρωτάω επειδή το λέτε σαν εύκολο τρόπο για να γίνει τελικά η οποία δουλεια/υποχρεωση. Γιατί εγώ νομίζω ότι αν το κάνω αυτό τελικά ούτε τη δουλειά που ήθελα θα κάνω γιατί θα κλαίει. Αν την αφήσω να κλαίει δε, νιώθω ότι θα μας φέρει η γειτονιά την πρόνοια 

 

Αν πεινάω πολύ, θα φάω και ας κλαίει. Δεν είναι κακό το κλάμα. Δεν είναι το κέντρο του κόσμου και έχω και εγώ ανάγκες. Ίσως να της έλεγα να ετοιμάσω κάτι και να πάμε πάνω να το φάω όσο παίζει. Αλλά δε θα ασχολούμουν πάρα πολύ, θα τόνιζα την ανάγκη μου όσο ετοίμαζα, θα πρότεινα αγκαλιά ή να με βοηθήσει. Σε τέτοιες καταστάσεις, σε αυτή την ηλικία, η δική μου συχνά άλλαζε όταν της έδινα κάποιο κίνητρο. Γενικά είμαι της άποψης ότι για να μάθεις στο παιδί να διεκδικεί αυτά που θέλει, πρέπει πρώτα εσύ να σέβεσαι τις ανάγκες σου (εκτός και αν αυτές είναι να βγαίνεις κάθε μέρα με τις ώρες βόλτες με τις κολλητές και να γυρνάς στις 1 μεθυσμένη  )

 

[Έσπερος]

πρίν από 22 λεπτά , little lamb είπε:

Έσπερος για μεγαλύτερες ηλικίες παιδιών δεν μπορώ ακόμα να ξέρω αν είναι καλή η μέθοδος

Από το σχολείο έχω καταλάβει ότι σαφώς τα παιδιά ακολουθούν καλύτερα μια οδηγία όταν γνωρίζουν το νοημά της κ τη χρησιμότητα της, πράγμα λογικό. απλώς είναι φορές που κάτι είναι θέμα που δεν εξηγείται. στο γιατί δεν τρώμε στην τάξη δεν υπάρχει λογική εξήγηση. δεν είναι απαραίτητα ενοχλητικό. δηλαδή δεν είναι δυνατόν κάθε φορά να πρέπει να διαπραγματεύεσαι το καθετί. ή σου λενε κάτι κουφά του στιλ « η πλειοψηφία θέλει να κάνει φασαρία, άρα γιατί να μας καταπίεσετε επειδή 2-3 θέλουν να μάθουν». Ενταξει εκεί προφανώς έχει φύγει τελείως η κατάσταση. Υπάρχουν παιδθα που δεν έχουν μάθει να ακούν όχι, παιδιά που αντιδρουν γθα να τραβήξουν την προσοχή, κ πολλοί άλλοι λόγοι αλλά δεν γίνεται συνεχώς να πας με τα νερα όλων ταυτόχρονα. Σίγουρα έχω καταλήξει ότι οι άπειροι εκπαιδευτικοί κάναμε πράγματα που θεωρούσαμε ότι είναι επίδειξη μη ανοχής κ τελικά γύρισαν εναντίον μας, η κατάσταση ξέφυγε, κ βγήκαμε εμείς οι προβληματικοί της υπόθεσης. Πραγνατικα όσες φορές πήγα να κάνω κάτι που θεωρούσα ότι δείχνει πως δεν ανέχομαι, τα αποτελέσματα ήταν ολέθρια, γιατί το έκανα τη λάθος στιγμή. Διαφορα κόλπα όπως να ζητάς τη συνεργασία, να βρίσκεις μια μέση λύση τύπου συμβιβασμό κλπ αποδίδουν πολύ καλύτερα. Εκεί που δεν είναι σίγουρη, είναι γιε τον εκφοβισμό, αυτή η λογική που δεν τιμωρείς τον θύτη κλπ, την κατακαβαινω σ ένα σημείο γθατι η στοχοποίηση δεν βοηθάει, αλλά είναι κ εύκολο να παρερμηνευτεί κ ως χαλαρότητα από πλευράς του. εκεί είναι σύνθετο, κ δεν έχω πειστει απόλυτα από τα σεμινάρια διαμεσολάβησης που έχω κάνει, ότι όντως παράγει αποτέλεσμα. Είναι παρα πολύ λεπτά τα όρια.

[little lamb]

@vtgian Ναι δεν έγραψα ότι βασικά δεν πεινούσα, θα ήταν απλά το τυπικό πρωινό μου. Το έκανα όλο αυτό επηρεασμένη από τη συζήτηση για τα όρια, όχι επειδή όντως πεινούσα. Κι άλλες φορές έχει συμβεί αλλά τότε απλώς βαριέμαι να ανέβω κ προτιμώ να κάνω κάποιες δουλιτσες κάτω (όχι επείγουσες) και προσπαθώ να την απασχολήσω κάτω. Κι εκεί επίσης αμφιταλαντεύομαι αν είναι σωστό που δεν την πάω πάνω ενώ δεν υπάρχει συγκεκριμένος λόγος και θα έπρεπε να την πήγαινα ή αν και το ότι απλά βαριέται η μαμά εκείνη την ώρα και προτιμά να κάτσει κάτω είναι επίσης λόγος που πρέπει να μάθει να σέβεται για να μη γίνεται το δικό της. Μου φαίνεται ότι αν κάνω το δεύτερο τελικά κάνω εγώ χειρότερα από δίχρονο που θέλω να γίνει το δικό μου! Γι'αυτό λέω ότι θέλω να διαχωρίζω λίγο τα θέματα ασφάλειας και καταστροφών από τα θέματα που απλά κάτι που θέλει δεν με βολεύει. Αυτά είναι που εννοώ ότι παλιά δεν τα διαχωριζαν και τόσο πολύ.

[Έσπερος]

πρίν από 5 λεπτά , little lamb είπε:

Γι'αυτό λέω ότι θέλω να διαχωρίζω λίγο τα θέματα ασφάλειας και καταστροφών από τα θέματα που απλά κάτι που θέλει δεν με βολεύει.

Πιστεύω ότι κάπου μετά τα δυο κ σίγουρα μετά τα τρία, τα όχι δεν μπορούν πια να είναι μόνο για ασφάλεια, ζημιές κ ενόχληση τρίτων ατόμων. Δεν γίνεται ο γονέας διαρκώς να παραμερίζει το τι θέλει. Απλώς πέφτει ακόμα σ εμάς η ευθύνη να διακρίνουμε τις περιπτώσεις κ να υποχωρούμε σίγουρα όταν το παιδί είναι φορτισμένο από κούραση, αρρώστια, πείνα, ένταση στο σχολείο ή κάτι άλλο. Εμείς είμαστε οι ενήλικες που μπορούν να οριοθετηθούν φυσικά, αλλά κ το παιδί δεν είναι το κέντρο του κόσμου, σύντομα θα πάει σχολείο κ καλό είναι να μην του έρθει εκεί η (μεταφορική) σφαλιάρα κατευθείαν. Φαντάζομαι όμως ότι σε σπίτια με δυο παιδιά σε κοντινή ηλικία, αυτά έχουν μπει ήδη σε μια σειρά. 

[vtgian]

πρίν από 5 λεπτά , little lamb είπε:

Ναι δεν έγραψα ότι βασικά δεν πεινούσα, θα ήταν απλά το τυπικό πρωινό μου. Το έκανα όλο αυτό επηρεασμένη από τη συζήτηση για τα όρια, όχι επειδή όντως πεινούσα. Κι άλλες φορές έχει συμβεί αλλά τότε απλώς βαριέμαι να ανέβω κ προτιμώ να κάνω κάποιες δουλιτσες κάτω (όχι επείγουσες) και προσπαθώ να την απασχολήσω κάτω. Κι εκεί επίσης αμφιταλαντεύομαι αν είναι σωστό που δεν την πάω πάνω ενώ δεν υπάρχει συγκεκριμένος λόγος ή και το ότι απλά βαριέται η μαμά εκείνη την ώρα και προτιμά να κάτσει κάτω είναι επίσης λόγος που πρέπει να μάθει να σέβεται απλα για να μη γίνεται το δικό της. Μου φαίνεται ότι αν κάνω το δεύτερο τελικά κάνω εγώ χειρότερα από δίχρονο που θέλω να γίνει το δικό μου! Γι'αυτό λέω ότι θέλω να διαχωρίζω λίγο τα θέματα ασφάλειας και καταστροφών από τα θέματα που απλά κάτι που θέλει δεν με βολεύει.

 

Ναι, το να έχεις παιδιά δεν είναι βολικό

Αν ψιλοβαριούμουν,  δε θα τη ζόριζα. Αν πραγματικά βαριόμουν βρε αδελφέ, δε μπορώ να κουνηθώ λέμε, θα έπρεπε να διαχειριστώ την αντίδρασή της. Αυτά για μένα ανήκουν στον κουβά choose your battles. Δεν τα θεωρώ τόσο σημαντικά για την οριοθέτηση. Γενικά βρίσκω πιο χρήσιμη την προσέγγιση της @Ilaeira όρια δηλαδή που έχουν να κάνουν με ασφάλεια, όχληση τρίτων και γενικών τρόπων συμπεριφοράς αλλά όχι τα τυπικά (του στυλ να υποχρεώνεις το τρίχρονο να πει συγνώμη που ανάθεμα και αν καταλαβαίνει τι σημαίνει). Ότι κάποιες φορές θα κλάψει είναι δεδομένο. Οτι μας ζορίζει, επίσης. Αλλά ας γίνεται εκεί που πραγματικά είναι χρήσιμο.

[Ilaeira]

πρίν από 7 λεπτά , little lamb είπε:

 

 

Και μιας που ανέφερα τα παραδείγματα της @Ilaeira, τα πιο πολλά ναι ήταν λίγο ακραία, αυτά τα δύο όμως όχι: 

Γιατι να μην το αφήσουμε να κλάψει αν του έρχεται να κλάψει; Συναίσθημα είναι, γιατί να το εμποδίσουμε; Μπορεί το κλάμα να το βοηθάει να διαχειριστεί το ότι φεύγουμε, κι αν δεν κλάψει να μείνει μέσα του ένταση. Κι εμάς τους ενήλικες πολλές φορές το κλάμα μας χαλαρώνει, ακόμα και για μη σοβαρά θέματα, ένα άγχος ας πουμε. Μόλις ηρεμήσουμε είναι σαν να έχει λυθεί το οποιο πρόβλημα, επειδή μας απελευθέρωσε το κλάμα. Δεν νομίζω ότι ήταν καλό παλιά που μας έλεγαν "μη τυχόν και κλάψεις". 

Για το φαγητό κ το γλυκό δεν το λένε ως καταπίεση, το λένε επειδή έτσι συνδέει το παιδί στο μυαλό του ότι το κανονικό φαγητό είναι κάτι που τρώμε αναγκαστικά για να περάσουμε μετά στο ωραίο που είναι το γλυκό. Προφανώς δεν θα το δώσεις πριν το φαΐ, αλλά θα εξηγήσεις για ποιο λόγο βάζεις αυτή τη σειρά.

 

Για το κλάμα, με ενοχλεί η ενθάρρυνση. Προφανώς και θα κλάψει. Αλλά είναι άλλο να του πεις ότι το καταλαβαίνεις και να περιμένεις να ηρεμήσει, κι άλλο να του πεις ότι μπορεί να κλάψει με την ψυχή του. 

Για το γλυκό, προφανώς θα εξηγήσεις - εγώ μιλάω για συζητήσεις όπου τα παιδιά των άλλων οικογενειών χαρακτηρίστηκαν καταπιεσμένα που πρέπει να ακολουθούν αυτόν τον κανόνα.

 

Για τις ερωτήσεις σου, όχι, όχι και όχι. Δεν είναι κακομαθημένη. Μικράκι είναι. Αν ήταν 4 θα άλλαζε η συζήτηση. 

 

Για το περιστατικό που περιγράφεις, θα της έλεγα ότι επειδή θέλω να φάω πρωινό, θα πρέπει να περιμένει δυο λεπτά να το ετοιμάσω και μετά μπορεί να το πιει στον καναπέ ή στο τραπέζι όσο τρώω κι εγώ.

 

Κι ευχαριστώ για την πάσα, γιατί κάτι άλλο που ήθελα να γράψω και το ξέχασα είναι ότι για να δώσεις κάτι στο παιδί, πρέπει πρώτα να το έχεις. Δεν είναι λογικό ούτε υγιές να χάνεις κάθε άλλη υπόσταση εκτός από της μάνας. Και μου τη δίνει φοβερά όταν διαβάζω μεγαλόψυχα ποστ στις μαμαδοομάδες που αναγνωρίζουν το δικαίωμα στην αυτοφροντίδα με τη μορφή του μπάνιου και του φαγητού. Παιδιά, το μπάνιο, το φαγητό και ο ύπνος δεν είναι αυτοφροντίδα, είναι βασικές ανθρώπινες ανάγκες. Δεν γίνεται να φτάνουμε στο σημείο να λέμε στην άλλη ότι άνθρωποι είμαστε κι εμείς, πρέπει να φάμε και να κοιμηθούμε. Αυτοφροντίδα είναι να πιεις έναν καφέ με την ησυχία σου, να βγεις μια βόλτα στην αγορά, να δεις μια φίλη ή ακόμα και -gasp- να έχεις ένα χόμπι που να μην περιστρέφεται γύρω από το παιδί.

 

[vtgian]

πρίν από 4 λεπτά , Ilaeira είπε:

Και μου τη δίνει φοβερά όταν διαβάζω μεγαλόψυχα ποστ στις μαμαδοομάδες που αναγνωρίζουν το δικαίωμα στην αυτοφροντίδα με τη μορφή του μπάνιου και του φαγητού. Παιδιά, το μπάνιο, το φαγητό και ο ύπνος δεν είναι αυτοφροντίδα, είναι βασικές ανθρώπινες ανάγκες. Δεν γίνεται να φτάνουμε στο σημείο να λέμε στην άλλη ότι άνθρωποι είμαστε κι εμείς, πρέπει να φάμε και να κοιμηθούμε. Αυτοφροντίδα είναι να πιεις έναν καφέ με την ησυχία σου, να βγεις μια βόλτα στην αγορά, να δεις μια φίλη ή ακόμα και -gasp- να έχεις ένα χόμπι που να μην περιστρέφεται γύρω από το παιδί.

 

 

Αυτό ακριβώς! 

[ΑΡΓΚ]

πρίν από 41 λεπτά , little lamb είπε:

@Έσπερος

@Έσπερος

 

Αυτά τα ταγκ κατά λάθος ξέμειναν κ δεν μπορώ να τα σβήσω

 

 

Μερικές φορές κολλάω πολύ, κατ'αρχας κάθε μήνυμα μπορεί να πάρει και μισάωρο ειδικά από το κινητό που έχουν έξτρα δυσκολία οι παραθεσεις κλπ. Και αγχώνομαι αν δεν απαντήσω κ προχωρήσει η συζήτηση. Ε δεν το λες και νορμάλ αυτό! Χτες ας πούμε που σας έγραψα ότι έχω μείνει πίσω και απαντάω χωρίς να έχω δει την τελευταία σελίδα ήταν εδώ οι γονείς μου και θα τρώγαμε και σκεφτόμουν ότι θα γραφτουν πολλά κ θα μείνω πισω. Ή άλλες φορές μπαίνω για ντους και πριν μπω μιας που είμαι μόνη ανοίγω να δω κ ασχολούμαι κάνα εικοσαλεπτο κ μετά μπαίνω για ντους. Οπότε δεν είναι καλό που κολλάω, θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο εκείνη την ωρα.

 

@Έσπερος για μεγαλύτερες ηλικίες παιδιών δεν μπορώ ακόμα να ξέρω αν είναι καλή η μέθοδος, κρίνοντας όμως πολλά μεμονωμένα πράγματα που είναι τα αντίθετα από αυτά που έλεγαν/έκαναν οι γονείς μου και με επηρέασαν αρνητικά, νομίζω ότι θέλω να τα κάνω αλλιώς. Αν καταφέρω να ελεγξω τον εαυτό μου εννοείται γιατί δεν είμαι τέλεια κλπ κλπ (ας το διευκρινίζω καλου κακού σε κάθε μήνυμα  ) Για τα βρέφη όμως, μου φαίνεται απλά κοινή λογική σε πολλά πράγματα (που και πάλι δεν μπορώ να την εφαρμόσω πάντα αν και θα ήθελα) γιατί δεν μιλάμε για παιδί με πλήρη επικοινωνία. Η δικιά μας πχ πολλές φορές τσατιζεται και φωνάζει και χτυπιέται επειδή απλά δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι μας λέει/ζητάει. Ε αυτό δεν είναι κάποιο καπρίτσιο.Ή κλαίει κ φωνάζει επειδή θα ήθελε να βγάλει πχ ένα καπέλο από κουκλάκι που όμως είναι ραμμένο και απογοητεύεται που δεν βγαίνει. Της λέμε φυσικά ότι δεν χρειάζεται να φωνάζει και να μας δείξει ήρεμα κλπ αλλά δεν πιάνει πάντα. Κάποιος άλλος μπορεί ήδη αυτό να το θεωρούσε κακομαθησια κ να θεωρούσε ότι και σε αυτα θα έπρεπε να πούμε ότι αν πάλι φωνάξεις θα γίνει το τάδε. Αλλά ξέρω ότι έχει μια εσωτερική σύγκρουση που δεν καταλαβαίνουμε τι μας λέει οπότε το λογικό μου φαίνεται να μην οξυνουμε την κατάσταση. Κρίνω δηλαδή τη μέθοδο με βάση συνθήκες που δεν υπάρχει πλήρης επικοινωνία και που όντως το παιδάκι είναι ακόμα ένα αθώο πλασματακι που ανακαλύπτει. Μεγαλώνοντας αλλάζουν κάποιες από αυτές τις συνθήκες κ δεν έχω διαβάσει ακόμα κάτι συγκεκριμένο, μόνο τυχαία ο,τι έχω δει. Και ο,τι θέλω να κάνω διαφορετικά από τους γονείς μου, που επίσης μου φαίνεται κοινή λογική. Και στον άντρα μου φαίνεται κοινή λογική, κι ας μην έχει διαβάσει ούτε μία φορά τις θεωρίες, γιατί μεγάλωσε τελείως διαφορετικά από εμένα, πολύ κοντά στην "ενσυναίσθηση" και "θετική διαπαιδαγώγηση" πριν 40 χρόνια (όχι στα παραδείγματα που ανέφερε η ilaeira, αλλά στο γενικό πνεύμα σεβασμου του παιδιού  ) Του λέω ότι ήταν εξαίρεση αλλά δεν το καταλαβαίνει, νομίζει ότι όλοι οι γονείς των 70ς-80ς έτσι ήταν. Εκείνος λοιπόν δεν εκνευρίζεται καν ποτέ ούτε φωνάζει στη μικρή ποτέ.

 

Και μιας που ανέφερα τα παραδείγματα της @Ilaeira, τα πιο πολλά ναι ήταν λίγο ακραία, αυτά τα δύο όμως όχι: 

Γιατι να μην το αφήσουμε να κλάψει αν του έρχεται να κλάψει; Συναίσθημα είναι, γιατί να το εμποδίσουμε; Μπορεί το κλάμα να το βοηθάει να διαχειριστεί το ότι φεύγουμε, κι αν δεν κλάψει να μείνει μέσα του ένταση. Κι εμάς τους ενήλικες πολλές φορές το κλάμα μας χαλαρώνει, ακόμα και για μη σοβαρά θέματα, ένα άγχος ας πουμε. Μόλις ηρεμήσουμε είναι σαν να έχει λυθεί το οποιο πρόβλημα, επειδή μας απελευθέρωσε το κλάμα. Δεν νομίζω ότι ήταν καλό παλιά που μας έλεγαν "μη τυχόν και κλάψεις". 

Για το φαγητό κ το γλυκό δεν το λένε ως καταπίεση, το λένε επειδή έτσι συνδέει το παιδί στο μυαλό του ότι το κανονικό φαγητό είναι κάτι που τρώμε αναγκαστικά για να περάσουμε μετά στο ωραίο που είναι το γλυκό. Προφανώς δεν θα το δώσεις πριν το φαΐ, αλλά θα εξηγήσεις για ποιο λόγο βάζεις αυτή τη σειρά.

 

Γενικά πάντως αρχίζω να σκέφτομαι ότι κάποιοι μπορεί να έχουν θεωρήσει τη μικρή μας κακομαθημένη, αν και γενικά όλοι τη λένε καλοβολη. Θα σας πω τρία περιστατικά για να μου πείτε αν θα τη θεωρούσατε κακομαθημένη:

1. Πήγαμε το Πάσχα στη θεία μου, ετών 50 με παιδιά εφήβους. Γενικά καθόταν τύπος και υπογραμμος η μικρή, όπως πάντα σε άλλα σπίτια. Κάποια στιγμή πήγαμε σε ένα άλλο σημείο για να μου δείξει κάτι η θεία μου και ήταν μαζί και η γιαγιά μου (90). Εκεί που μου έδειχνε η θεία μου, ξαφνικά ακούμε κλάμα. Υπήρχε στον χωρο ένα πορσελάνινο διακοσμητικό με κοτοπουλακια και η μικρή μάλλον πήγε πολύ ενθουσιωδώς να τα δει-πιασει (επειδή ήταν κοτοπουλακια, αν ήταν άλλο διακοσμητικό ούτε που θα ασχολιόταν) και η γιαγιά της είπε όχι. Δεν νομίζω να το άγγιξε, γιατί πάντα ρωτάει πριν πάρει κάτι που δεν έχει ξαναπάρει, ακόμα και στο δικό μας σπίτι (δεν έχουμε κάνει κάτι γι'αυτο, το έκανε από μόνη της, οπότε κάποια πράγματα είναι και θέμα ταμπεραμέντου - το ότι ρωτάει δεν σημαίνει βέβαια ότι αν πεις "όχι" όλα οκ). Τέλος πάντων επανέρχομαι: ακούμε το κλάμα, καταλάβαμε ότι ηταν για τα κοτοπουλακια και λέει η θεία μου στη γιαγιά (μαμά της) αν μάλωσε τη μικρή, οπότε φάνηκε να το θεωρεί αναμενόμενο ότι ήθελε να τα πιάσει (αν και ήταν αυστηρή εκείνη με τα δικά της παιδιά όταν ήταν μικρά). Τέλος πάντων είπα στη μικρή να τα δούμε μαζί, το επεξεργάστηκε για λίγο ελεγχόμενα και της πέρασε. Παίζει να τη θεώρησε ας πούμε η θεία μου κακομαθημένη που την άφησα να το αγγίξει ελεγχόμενα μαζί μου και δεν της είπα να μην το πιασει καθόλου; Για τη γιαγιά δεν ρωτάω γιατί μου είπε ευθέως να μην υποχωρώ.

 

2. Σε σπίτι φίλων, έχουν ένα μπαλόνι καρτούν σε στικ σε ένα σημείο. Κάθε φορά που πάμε πάει και στέκεται εκεί και το ζητάει. Πάντα λέω ότι δεν είναι δικό μας κλπ και μου λένε να της το δώσω, ή ρωτάω εγώ αν μπορεί να το δει. Μπορεί να τη θεωρούν κακομαθημένη που το ζητάει;

 

3. Σε σπίτι φίλων με μωρό είχαν τα βιβλία του στο τραπεζάκι, και κάποια εύθραυστα διακοσμητικά δίπλα (δεν περπατάει ακόμα το μωρό). Καθίσαμε λοιπόν, ρώτησα αν μπορεί να δει τα βιβλία του μωρου, είπαν ναι φυσικά και η μικρή κάπως όρμησε να τα δει και η στοίβα γκρεμίστηκε και παραλίγο να έριχνε τα διακοσμητικα, τα οποία είπαν οι σπιτονοικοκύρηδες να βγάλουν καλού κακού από εκεί. Παίζει και σε αυτό να τη θεώρησαν κακομαθημένη; Εμείς φυσικά είπαμε ότι προσέχουμε να μην κάνουμε ζημιά κλπ, δεν καθόμασταν ατάραχοι. Αλλά σε μια συζήτηση παλιότερα οι ίδιοι είχαν πει ότι ήταν καλό παλιά που είχαν τα διακοσμητικα όλα έξω και μάθαμε να μην τα πειράζουμε, γι'αυτο ρωτάω.

 

Γενικά, πώς διαχειρίζεστε (σε τόσο μικρα εννοώ) το οτι κάτι που κάνουν στο σπίτι, σε άλλα σπίτια δεν πρέπει να το κάνουν; Δεν μου έρχεται παράδειγμα που να έχει συμβει, θα πω ένα υποθετικό: τα Χριστούγεννα που ήταν 20 μηνών, την αφήναμε να ξεκρεμαει και ξανακρεμαει τα στολίδια του δέντρου, είχαμε πάρει αθραυστα επίτηδες και έπαιζε με τις ώρες. Σε κάποιο άλλο σπίτι (δεν πήγαμε λόγω covid) δεν θα μπορούσε να το κάνει αυτό. Προφανώς θα το λέγαμε, αλλά υποθέτω δεν θα το δεχόταν, αφού δεν θα καταλάβαινε ότι άλλο το δικό μας δέντρο, άλλο αυτό και θα διαμαρτυρόταν. Πώς τα διαχειρίζεστε αυτά; Γιατί εγώ όταν είμαστε με άλλους μου βγαίνει και της κάνω παρατηρήσεις που δεν θα έκανα ποτέ αν ήμασταν μεταξύ μας, για να μην θεωρήσουν εμάς χαλαρούς και τη μικρή κακομαθημένη.

 

Και κλείνω με ένα σημερινό περιστατικό να μου πείτε πώς θα το διαχειριζοσασταν. Συμβαίνει συχνά αλλά προβληματίστηκα με αφορμή τη συζήτηση. Το σπίτι είναι διώροφο, ξυπνήσαμε, κατεβήκαμε, έφαγε και μετά ήθελε να ανέβουμε πάνω να πιει γάλα πάνω. Εγώ δεν είχα φάει και ήθελα να φάω πρώτα. Της το είπα, άρχισε να κλαίει. Την έκανα αγκαλίτσα, της είπα ότι θα φάω πρώτα κ μετά θα πάμε, τίποτα. Άρχισα να τη χορευω, να τραγουδάω,να κάνω γκριμάτσες, ηρέμησε. Όταν στο τραγούδι προσέθετα τη φράση ότι θα φάει πρώτα η μαμά ξανάρχιζε. Τι θα κάνατε; Πήγα και ξεκίνησα να τρώω και της έκανε ο άντρας μου κάτι καραγκιοζιλικια με μπάλες και άρχισε ο κλαυσιγελος και ξεχάστηκε. Τώρα έτυχε και ήταν ο άντρας μου κι έληξε έτσι. Αν ήμουν μόνη τι θα έκανα/τι θα κάνατε; Αν απλά άρχιζα να τρώω, θα συνέχιζε το κλάμα. Αν την απασχολούσα εγώ για να ξεχαστεί, χωρίς όμως να πάμε πάνω (και να φάω αφού ξεχαστεί) θα ήταν λίγο κουφό το μήνυμα, γιατί και πάλι δεν θα έτρωγα, οπότε αφού έτσι κι αλλιώς δεν τρώω ποιος ο λόγος που δεν πάμε πάνω κ την απασχολω εδώ αφού ούτως ή άλλως δεν τρώω; Απλά για να μην περάσει το δικό της; Έτσι όμως νιώθω ότι τελικά κάνουμε κι εμείς λίγο σαν μωρά, δηλαδή τελικά θέλουμε να περάσει εμάς το δικό μας, ενώ το πιο αναίμακτο θα ήταν να είχαμε πάει εξ αρχής πάνω για λίγο και να μην είχε γίνει τίποτα από όλα αυτά. (Εννοώ φυσικά σε μια τέτοια περίπτωση που δεν είχα κατι σημαντικό να κάνω ούτε φυσικά άλλο παιδί). Αλλά είπα να μην το κάνω, επηρεασμένη από τη συζήτηση. 

Τα δικά σας όταν ας πούμε τα περιορίζετε κάπου για να κάνετε κάτι, μετά από προειδοποίηση κλπ, κάθονται ήρεμα και όντως κάνετε αυτό που θέλατε με ηρεμία; Το ρωτάω επειδή το λέτε σαν εύκολο τρόπο για να γίνει τελικά η οποία δουλεια/υποχρεωση. Γιατί εγώ νομίζω ότι αν το κάνω αυτό τελικά ούτε τη δουλειά που ήθελα θα κάνω γιατί θα κλαίει. Αν την αφήσω να κλαίει δε, νιώθω ότι θα μας φέρει η γειτονιά την πρόνοια 

 

 

 

 

 

To 1,2,3 μου φαίνεται αστείο και να προβληματίζεσαι, παιδάκι είναι, τι να κάνει δηλαδή;

Για το τελευταίο περιστατικό, δε θα έκανα το καραγκιόζη, θα την άφηνα να κλάψει. Αν μπορεί να ζητήσει να πιει γάλα επάνω, σημαίνει ότι έχει και την ωριμότητα να καταλάβει ότι η μαμά πεινάει, ακόμη και αν καθόλου δεν της αρέσει αυτό. Και είναι σημαντικό για εμένα, εφόσον καταλαβαίνει πια ότι και οι άλλοι άνθρωποι έχουν και ανάγκες και επιθυμίες, να αρχίσει να καταλαβαίνει ότι και αυτές οι ανάγκες και επιθυμίες είναι σημαντικές και ότι σκούζοντας δεν αποκτάς δίκιο.