xaroumenh mama

Plus500
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    1.040
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    12

Όλα όσα δημοσίευσε η/ο xaroumenh mama

  1. Το να μη θες να σε πλησιάσει το μικρό χαριτομενο σκυλάκι δεν σημαίνει ότι το φοβάσαι απλά μπορεί να ανατρίχιαζεις με τις τρίχες του που αυτό δεν έχει να κάνει με το μέγεθος του ζώου η μπορεί να μη θες να σε μυρίσει η να σε γλυψει που αυτό δεν είναι παράλογο έχει λογική εξήγηση και είναι δικαίωμα του...!
  2. Δηλώνω βέβαια ξανθιά αλλά εγώ από αυτά που έχω διαβάσει έως τώρα έχω καταλάβει ότι θεωρούμε παράλογο το να δει κάποιος ένα μικρό χαριτομενο σκυλάκι που είναι γούτσου γούτσου και να μη θέλει να τον πλησιάσει για τον Χ η ψ λόγο... Ενω το να δει κάποιος μια κατσαρίδα και να τρέξει να την αποφύγει για να μη τον πλησιάσει αυτό το θεωρούμε λογικό γιατί το ένα έχει λογική εξήγηση ενώ το άλλο όχι...
  3. Το να σιχαινεσε κάτι αυτό νομίζω δεν είναι φοβία η φοβία είναι κάτι τελείως διαφορετικό με τη φοβία η οποία καταλήγει σε πανικό νιώθεις το σώμα σου να τρέμει και νομίζεις πως η καρδιά σου θα φύγει από τη θέση της.. Τωρα αν κάποιος ανατρίχιαζει με την υφή της τρίχας ενός ζώου και δεν θέλει να τον πλησιάσει η να μη θέλει να τον γλυψει ένα ζώο είναι ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΥ κάνεις δε μπορεί να του πει τίποτα εκτός αν του δημιουργεί λειτουργικό πρόβλημα που το πρόβλημα νομίζω δεν θα είναι μόνο στις τρίχες και στα σάλια ενός ζώου... Όπως και το να σιχενετε κάποιος μια κατσαρίδα και να τρέχει να την αποφύγει και αυτό είναι ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΥ.... είτε έχει λογική εξήγηση είτε όχι.... Το να δεις όμως ένα μικρό σκυλάκι η μία αγέλη ζώων και να μην αντιδράσεις ώστε να μπορέσεις να το αποφύγεις από τον φόβο σου αυτό είναι φοβία και δεν ειναι καθόλου λειτουργική και θέλει ψάξιμο όπως το να δεις μια κατσαρίδα και να στέκεσαι ακίνητος από τον φόβο σου χωρίς να αντιδράς η μία αράχνη η οτιδήποτε τέλος πάντων όσο παράλογο και να το βλέπει κάποιος γιαυτό που το ζει δεν είναι καθόλου παράλογο..
  4. Πίστεψε με δεν είναι καθόλου παράξενο, ίσως παράξενο είναι για όποιον δεν έχει ζήσει αυτό τον φόβο κατανοητό και σεβαστό... Αλλά υπάρχουμε και εμείς που κάποτε μας έπιανε πανικός και με τα μικρά σκυλιά όταν βλέπαμε μικρό σκυλί δεν προλάβαινα με να, συνηδειτοποιησουμε αν θα μας κάνει κακό η όχι αν θα έρθει να μας γλυψει απλά η όχι η αν δεν μας δώσει καθόλου σημασία γιατί απλά υπερτερουσε ο πανικός.. Ο φόβος είναι φόβος αυτό δεν αλλάζει και σημασία δεν έχει τι σε φοβίζει το συναίσθημα του φόβου είναι ανεξέλεγκτο είτε κάποιος δει ένα σκυλί, είτε μια κατσαρίδα είτε κλειστεί σε ασανσέρ είτε πετάει με αεροπλάνο είτε φοβάται το σκοτάδι είτε έχει αγοραφοβία κτλπ.... Σημασία έχει να βρούμε από που πηγάζει αυτός ο φόβος ώστε να τον καταπολεμησουμε και να τον ξεπεράσουμε όσο μπορούμε
  5. Οι φοβίες είναι φοβίες, και εγώ έχω μεγάλο φόβο με τα σκυλιά πολύ μεγάλο μπορεί να πάθω και καρδιά ένα πράγμα αν είμαι μόνη κ δω σκυλί να γαυγίζει αρχίζω και φωνάζω από τον φόβο μου είναι κάτι που δεν μπορώ να το ελέγξω, ενώ με έντονα δεν έχω κανένα μα κανένα απόλυτος πρόβλημα όταν ειμουν μικρή κιόλας τα έπιανα και κατσαρίδες και ακρίδες (Που παρεμπιπτόντως της θεωρώ και γουρικες) τώρα που μεγάλωσα αραιά και που με πιάνει κάτι κ δε μπορώ να τα πιάσω αλλά μέσα μου ξέρω πως είναι από την εικόνα που έχω σαν παιδί που έβλεπα άλλους να τα συχενονται και να αντιδρούν του στυλ καλά πως τα πιάνεις... Με τα σκυλιά έχω προσπαθήσει να το επεξεργαστώ μέσα μου, όταν δω ήσυχο σκυλάκι το πλησιάζω σιγά σιγά και το χαϊδεύω και του κανω και χαδακια όταν δω όμως μεγάλο σκύλο κ σε ετοιμότητα δε μπορώ με τίποτα να το ελέγξω. Μια μέρα περνούσα έξω από ένα σπίτι που είχε αυλή κ ξαφνικά πίσω από τα κάγκελα ήρθαν δύο σκυλιά και γαυγιζαν πετάχτηκα στη μέση του δρόμου ευτυχώς που δε περνούσε αμάξι, από τότε οπότε περνάω από εκεί πάω από την απέναντι μεριά και πάντα έχω τον φόβο μήπως τα ακούσω να τρέξουν στα κάγκελα και να αρχίσουν να γαυγιζουν...
  6. Γενικά εγώ πιστεύω έχει να κάνει και με το στυλ σώματοτιπο κάθε γυναίκας δλδ διαφορετικά θα φανεί στα μάτια μας αν μια γυναίκα φοράει έντονο ντεκολτέ και έχει μεγάλο στήθος κ διαφορετικά αν μια γυναίκα φοράει το ίδιο μπλουζάκι με πιο μικρό στήθος... Σε όποια ηλικία και αν είναι.... Εμένα γενικά μαρεσει πολύ να βλέπω κυρίες στην ηλικία τον 40 η 50 με καλοφτιαγμενο σώμα να φοράνε φορεματα φούστες η και σορτς και να φαίνονται τα καλλίγραμμα πόδια τους... Η ακόμα και κοντά μπλουζάκια αν έχουν κοιλιακους.... Γενικά εμένα σαν άνθρωπος μαρεσει να μεταμορφωνομαι επειδή έχω πολύ σγουρά μαλλιά αλλά ξέρω να τα φτιάχνω και να τα κάνω ίσια σαν ελευθερη όταν έβγαινα γιατί πλέον δεν βγαίνω ξεχασμένο σπορ την μία μέρα μπορεί να με έβλεπες με κοντό σορτς φουντωτό σγουρό μαλλι και σανδάλι και την άλλη μέρα με ολόισια χαμηλή αλογοουρά με φούστα η φόρεμα μέχρι το γόνατο και γόβα στιλέτο... Όπως και το αγαπημένο μου χρώμα είναι το ροζ και γενικά τα ποιο πολλά μου ρούχα αυτό το χρώμα έχουν και εκεί που λέω δε θα ξανά πάρω ροζ πάντα εκεί πέφτει το μάτι μου.. και τη μια μέρα να είμαι σαν τη ροζαλιντα και την άλλη μέρα με τέλειος διαφορετικό στυλ.... Ώρες και φορές νομίζω πως ακόμα δεν έχω κατασταλάξει ποιο στυλ μου αρέσει και μου ταιριάζει
  7. Αα ωραίο θέμα και αυτό...!!!! Στη δουλειά το χειμώνα φοράω φόρμες με σπορτεξ κολάν και γενικά ότι παντελόνι μου αρέσει με λάστιχο στη μέση γενικά στη δουλειά θελω να είμαι άνετα ντυμένη γιατί έχει τρέξιμο και ορθοστασία και μπότες φοράω αλλά αυτές τις μαλακές που είναι σαν καστορι δε θυμάμαι πως λέγονται.... Το καλοκαίρι μόνο σορτσάκια με τιραντε μπλουζάκια και σπορτεξ η πέδιλα.. Σε βόλτες το χειμώνα θα βάλω κολάν η στενό παντελόνι η κανένα φόρεμα τα τζιν ενώ μαρεσουν δεν με βολεύουν καθόλου και έτσι δε τα φοράω καθόλου, το καλοκαίρι θα βάλω πάλι σορτσ η ολοσωμη μακρυά η κοντή φόρμα η φόρεμα κυρίως κοντό σαν ελευθερη φορούσα και εγώ πολύ κοντά φορεματα πλέον λίγο ποιο πάνω από το γόνατο η μέχρι το γόνατο και γενικά μαρεσουν πολύ και τέτοιες φούστες, σπάνια το καλοκαίρι να βάλω μακρύ παντελόνι με ενοχλούν και νιώθω πως κολλάνε πάνω μου εκτός κάπου επίσημα αν βρω κάποιο που να μου αρέσει πολύ.... Κύριος παντελόνα Παπούτσια γενικά μερεσει η γόβα πάρα πολύ είτε με το χοντρό τακούνι που είναι στη μόδα τώρα είτε με το λεπτό σαν ελευθερη φορούσα συνέχεια στις βραδινές μου εξόδους πλέον αυτό έχω περιορίσει γιατί δε βγαίνω κιόλας κ γιατί νομίζω πως πλέον κουράζονται πάρα πολύ τα πόδια μου.... Και μαρεσουν πολύ και οι μπότες οι ψηλές μέχρι το γόνατο Γενικά όταν παντρεύτηκα ασυναίσθητα το ντύσιμο μου ήταν κάπως ποιο "σεμνό" ήθελα να είμαι σεμνή σύζυγος και μητέρα μάλλον περιόρισα κάπως τα πολύ κοντά και τα έντονα ντεκολτέ αλλά τώρα δύο μήνες που αδυνάτισα λιγουλάκι ξεκινάω να θυμάμαι τον παλιό μου εαυτό και νομίζω πως μου αρέσει καλύτερα αυτός....!!!! Πάντως εγώ την @ΑΡΓΚ άνετα την φαντάζομαι με το στυλ που περιγράφει δλδ εγώ δε θα μπορούσα να την φανταστώ με ποιο αυστηρό ντύσιμο
  8. Αντε καλή επιτυχία και καλή υπομονή....!!!!! Και εγώ σκέφτομαι σε κανένα μήνα να ξανά προσπαθήσω στον μικρό για την πάνα εύχομαι αυτή τη φορά να είναι και η τυχερή μας....!!!!!!
  9. Εμένα ο μεγάλος μου γιος στο σούπερ μάρκετ όταν ξεκίνησε να παίρνει το μικρό καρότσι τον άφηνα κάπως ελεύθερο να τριγύριζει στους διαδρόμους λόγο κιόλας παρορμητικοτητας έφευγε τρέχοντας ποιο πολύ "φώναζα" όταν έβλεπα πως το καρότσι πάει να κουτουλησει πράγματα κ να τα ρίξει αλλά είναι παιδί που με το που με χάσει από το οπτικό του πεδίο φωνάζει μαμά που είσαι... Αλλά γενικά ακόμα κ τώρα προτιμάει να κάθετε μέσα στο καρότσι του σούπερ μάρκετ..απο την άλλη ο μικρός μου γιος δε φεύγει από δίπλα μου πότε του αρέσει να με βοηθάει στα ψώνια αλλά και εκείνου του αρέσει να κάθετε στο καρότσι... Κσι όταν παίρνω κ τους δύο μαζί ο ένας κάθετε στο κάθισμα για παιδιά του καροτσιου κ ο άλλος μέσα στο καρότσι και κάπου εκεί χωράνε κ τα πράγματα Αλλά γενικά βλέπω κ από τον μεγάλο μου γιο που είναι παρορμητικος κ γενικά όταν του πεις με άγχος κάτι να μη κάνει του βγαίνει αυθόρμητα κ το κάνει και γελάει κ αγχώνεται κ τρέχει να μην τον προλάβεις του βγαίνει σαν παιχνίδι εκείνη την ώρα, την εντολή δεν την έχει καταλάβει γιατί έχει στο μυαλό του να μην προλάβεις να τον πιάσεις, ενώ όταν λειτουργούμε ήρεμα κ εκείνος κατανοεί κ είναι κ ποιο συνεργασιμος
  10. Είναι η ηλικία του τέτοια που είναι αναμενόμενη αυτή η αντίδραση..... Για την ηλικία του ίσως είναι η καλύτερη λύση να μην τον παίρνεις μαζί σου για λίγο καιρό μέχρι να ξεχαστεί..ναι ναι το ξέρω είναι δύσκολο και ακατόρθωτο αυτό, η δεύτερη λύση είναι αυτό που είπε η deena να μείνεις σταθερής σε αυτό που θα πεις, αν έστω και λίγο έχεις αμφιβολίες για τον εαυτό σου ότι θα ενδώσεις καλύτερα να μη πεις τίποτα.... Και μόνο που τον κυνηγάς είναι για εκείνον πολύ αστείο και το βρίσκει παιχνίδι και του αρέσει να το κάνει για να σε βλέπει να τον κυνηγάς... Μπορείς ακόμα να τον βάζεις να σε βοηθάει να σου δίνει πράγματα κ να τα βάζει στο καρότσι σε λίγο ποιο μεγάλη ηλικία αυτό θα του είναι πολύ ευχάριστο και θα του αρέσει πολύ...!!! Θέλει υπομονή αυτή η ηλικία κ τρομερή ενσυναισθηση στο παιδί αλλά να σκέφτεσαι ότι από αυτή η ηλικία χτίζονται οι βάσεις και λένε πως η ηλικία των 2 και 3 χρόνων είναι η πρώτη εφηβεία από αυτή την ηλικία βλέπουμε πως θα είναι το παιδί σαν έφηβος.... Τώρα για το φαγητό που λέγατε ποιο πάνω κ εμένα ο μικρός μου γιος του άρεσε με το που ερχόταν ο άντρας μου να κάθετε στα πόδια του και να τρώνε παρέα, πολλά νεύρα ο άντρας μου τις περισσότερες φορές σταματούσε να τρώει γιατί δε μπορούσε.. Εξηγούσα εγώ στον άντρα μου να καταλάβει σιγά σιγά το αναζητούσε κ εκείνος του έλεγε ο άντρας μου έλα να κάτσεις στα πόδια μου να φάμε παρέα και ειδικά όταν είχε φαγητό που δεν του άρεσε ήταν η καλύτερη του τάιζε τον μικρό κ μου έλεγε ο άντρας μου κοίτα μαμά έφαγα όλο το φαγητό μου .... Σιγά σιγά το βαρέθηκε αυτό ο μικρός κ πλέον οπότε ερχετε ο άντρας μου ο μικρός κάθετε στη καρέκλα του κ ζητάει να τρώει από το δικό του πιάτο και να κάνει παρέα στον μπαμπά του... Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως σε ένα παιδί 1 χρόνον με 2 αν του κάνεις ένα χατήρι δε σημαίνει πως το κακομαθενεις κ δε του βάζεις όρια είναι η ηλικία που εξερευνούν, τώρα αν είναι κάτι που ενοχλεί τόσο πολύ εμάς θέτουμε τα δικά μας όρια απλά θέλει πάρα πολύ υπομονή από τη δική μας μερια... Και εκεί ανάλογα κ με το χαρακτήρα του παιδιού πρέπει να διαλέξεις η θα τρως και θα σε πιάνει πονοκέφαλος από το κλάμα του παιδιού δίπλα σου και θα κάνεις υπομονή μέχρι να το καταλάβει, η θα κάνεις πάλι υπομονή να τρώτε για λίγο καιρό παρέα μέχρι να διεκδικεί το να κάτσει να φάει μόνο του...!!!
  11. Και ο δικός μου γιος είχε βαλκανική υποσπαδια και εμάς σε ελαφριά μορφή, εμείς του κάνανε περιτομή.. Αν και ακούσανε πολλές γνώμες γιατρών και διαφορετικές...!!!
  12. Μιας και αναφέρθηκε ποιο πάνω ή συζήτηση με τα πιάτα εμένα ο μικρός μου γιος έχει μεγάλο θέμα με αυτό, σχεδόν πάντα τον ρωτάω ποιο πιάτο θέλει και του βάζω σε αυτό που ζήτησε κ ως δια μαγείας αλλάζει γνώμη και θέλει το άλλο πιάτο μετά..... Μα εννοείται ότι κλαίνε... Είναι μια συνήθεια που γίνετε λατρεία.... Καλά αυτό με τα φώτα εγώ το θεωρώ και φυσιολογικό για την ηλικία τους εμένα ακόμα και ο μεγάλος μου γιος 5,5 χρόνων κάποιες φορές σπάνια πλέον βέβαια συνήθως όταν είναι κουρασμένος αντιδράει κ με τα φώτα.... Κ το κορυφαίο ρωτάς πχ θα το ανάψω εγω η εσύ, και απαντάει εσύ το ανάβω και αρχίζει το κλάμα όχιιιιιι εγώ ήθελα να το ανάψω γιατί το άναψες εσύ... Και ξανά διαβάζοντας αυτό που έγραψα συνειδητοποιω ότι κανένα μου παιδί δεν είναι σταθερό στην αρχική του απάντηση
  13. Και κάτι άλλο που ήθελα και εγώ να γράψω και το ξέχασα είναι ότι τα παιδιά μιμούνται όταν έχουμε ένα μεγάλο παιδί 2 η 3 ετών που θέλουμε να μαζέψει τα παιχνίδια του και υπάρχει κ ένα μικρότερο μέλος στην οικογένεια αρχίζουμε κ μιλάμε κ καθώς μαζεύουμε λέμε τι κάνουμε η τι πρέπει να κάνει το μεγαλύτερο παιδί και αυτό το βλέπει το μικρότερο που μπορεί να είναι 9 μηνών και ξεκινάει καθώς μεγαλώνει να το μιμείται, ενώ αν έχουμε ένα παιδί 9 μηνών πχ οι κινήσεις μας στο συμμάζεμα βγαίνουν ασυναίσθητα χωρίς να εξηγούμε κ έτσι στο παιδί είναι πιο δύσκολο μεγαλώνοντας να το κατανοήσει, γιαυτό κιόλας λενες ότι είναι καλό όταν κάνουμε δουλειές στο σπίτι να είναι κ τα παιδιά μπροστά κ να μας βλέπουν κ να εξηγούμε τι κάνουμε κ γιατί το κάνουμε γιατί σιγά σιγά μεγαλονωντας θα το καταγραψουν κ εκείνα κ θα προσπαθήσουν να το μιμειθουν.... Δεν είναι κιόλας τυχαίο που στα παιχνίδια ρόλων τα παιδιά επαναλαμβανουν λόγια πιυ έχουν ακούσει από εμάς η κάνουν δικές μας κινήσεις πάνω στο παιχνίδι τους...!!!!
  14. Έχει να κάνει με τον χαρακτήρα του παιδιού και τα ερεθίσματα, ένα μικρότερο αδερφάκι βλέπει το μεγάλο κ το αντιγράφει και κάποιες φορές με τον ερχομό του δεύτερου παιδιού έχουμε άθελά μας περισσότερες απαιτήσεις από το πρώτο παιδί και αυτό τους δημιουργεί στρες και αντίδραση.. Και εμένα ο μεγάλος μου γιος δε μαζεύει τα παιχνίδια του αυτό όμως δεν έχει να κάνει επειδή εγώ ήμουν ποιο ελαστική αλλά γιατί το αγχώνουν τα πολλά ερεθίσματα μπορεί δλδ να είναι μόνος κ να βγάλει μαρκαδόρους να ζωγραφίσει κ μετά να του πω να τους μαζέψει κ να μου πει μάζεψε τους εσύ ή θέλω βοήθεια κ με πολύ προσπάθεια να μαζέψει τους δύο υπάρχουν κ άλλες φορές που τους μαζεύει ανάλογα πόσο έτοιμος είναι στο ότι θα τα καταφέρει,κ το ίδιο κάνει κάποιες φορές και στις θεραπείες που του κάνουμε όταν του ζητηθεί κάτι τέτοιο, ο μικρός από την άλλη ξέρει ακριβώς που μπαίνει το κάθε τι κ ανάλογα τα κέφια του μπορεί να το μαζέψει η αν δει ότι κάτι έχει μπει κάπου λάθος το γυρίζει στη θέση του, τον ίδιο τρόπο όμως διαπαιδαγωγησεις χρησιμοποιώ κ στα δύο μου παιδιά.. Εμένα παρεμπιπτόντως σε γιαγιάδες τουλάχιστον κάνουν χειρότερα από ότι κάνουν σε εμάς στο σπίτι, όμως σε σπίτια φίλων και στο σχολείο είναι κύριοι ιδικά ο μικρός(που με αφήνει με το στόμα ανοιχτό και τουλάχιστον χαίρομαι όσο κουραστικό κ αν είναι πως ξέρει πως το σπίτι έχει την ελευθερία να ξεσπάσει εξηγώντας πάντα βέβαια από την μεριά μου τι είναι σωστό κ τι λάθος κ τα εφαρμόζει τουλάχιστον όταν είμαστε εκτός σπιτιού) γιατί ο μεγάλος έχει κάποιες δυσκολίες. Και εγώ συμφωνώ με τις νέες μεθόδους διαπαιδαγωγησεις κ προσπαθώ πολύ να τις εφαρμόσω δε τα καταφέρνω όμως πάντα δεν έχω την υπομονή πλέον μου βγαίνει κάποιες φορές ο τρόπος που με μεγάλωσαν οι γονείς μου, απογοητευομαι κάποιες άλλες δε ξέρω, βλέπω όμως ότι όσες φορές έχω ξεφύγει κ μου βγαίνει η "τιμωρία" τα παιδιά μου μετά ξανά κάνουν αυτό που δε πρέπει κ μου το λένε ξεκάθαρα ότι θέλουν πχ ας φέρω το παραδειγμα της θεματοθετριας να τα βάλω μέσα στο πάρκο γιατί εκείνη την ώρα προσπαθούν να βρουν τον τρόπο πως να "δραπετεύσουν" από εκεί άρα μου είναι ξεκάθαρο ότι δεν είναι και ο ποιο σωστός τρόπος διαπαιδαγωγησης....!!
  15. Ναι το ξέρω αυτό απλά ο γιος μου δεν ήθελε να τον κρατάμε (αντιδρούσε πολύ στο άγγιγμα και στη βοήθεια μέσα στη θάλασσα) κ ούτε τη σανίδα μπορούσε να χρησιμοποιήσει και ούτε εκεί ήθελε βοήθεια, βέβαια μακαρόνι δεν είχα πάρει να δω μήπως τον βολέψει.. Θα ξανά δοκιμάσουμε κ φέτος...!!!!
  16. Στον μεγάλο μου γιο δεν με βόλεψαν καθόλου τα τουβλάκια βέβαια δυσκολεύεται μεψτον συντονισμό κ έφευγε μπροστά με το κεφάλι.. Κ έτσι πέρυσι του φορούσα μπράτσακια, φέτος δε ξέρω πως θα είναι..!! Στον μικρό φέτος θα επιχειρήσω να του βάλω τουβλάκια μέχρι πέρυσι κ εκείνος με μπράτσακια ήταν, και έχουμε κ μια σανίδα..
  17. Καλά μη νομίζεις γιατί όπως έγραψα κ εγώ πάρα πάνω ο άντρας μου είναι κάπως παλαιών αρχών και ακολουθούσε πολύ έντονα αυτό το μοτιβω στο πρώτο παιδί όχι δε χρειάστηκε γιατί εγώ δεν είχα ιδιαίτερες απαιτήσεις στο δεύτερο παιδί όμως που χρειάστηκε παρότι ήμουν κ σε άδεια άρα πληρώνομουν μου έλεγε ότι εγώ δουλεύω δε μπορώ να βοηθήσω εσύ είσαι στο σπίτι όλη μέρα, όταν ξεκινήσεις δουλειά ίσως πχ ξυπνάω κ εγώ τα βράδια για το μωρό... (κάτι που βασικά έγινε μετά από ένα χρόνο που γύρισα στη δουλειά σηκώθηκε εκείνος για το παιδί κ αυτό γιατί είχα χτυπήσει στο μάτι μου και πονουσα πάρα πολύ κ δυσκολεύομουν να το ανοίξω από τον πόνο... )
  18. Κάπως όμως η κάποιος δε πρέπει να βάλει τα όρια Ένα παράδειγμα εμείς έχουμε μεγάλη αυλή έχει μια είσοδο κ μια έξοδο τα πεθερικά μου βέβαια πολύ υπερπροστατευτικα δεν άφηναν τα παιδιά ποτέ μόνα τους έτρεχαν συνέχεια από πίσω τους εγώ είχα θέμα γιατί δεν κλείνουν τις αυλό πόρτες όταν είναι τα παιδιά έξω να είναι κ εκείνοι ποιο χαλαροί το έλεγα στον άντρα μου δεν τους το έλεγε ποτέ.. Μια μέρα τον άκουσα που το είπε στη μαμά του να κλείνει τις αυλό πόρτες όταν είναι με τα παιδιά εξω κ η απάντηση της μαμάς του ήταν εγώ παιδί μου δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ να αφήσω τα παιδιά μόνα τους απάντηση ο άντρας μου δεν της έδωσε... Αν ήταν καμιά άλλη νύφη που δεν είχε το δικό μου χαρακτήρα πιστεύω θα είχε μιλήσει.... Εγω ωστόσο παίρνω τα κλειδιά κ πάω κ βγάζω αντικλείδια για όλους κ έξτρα να υπάρχουν το λέω στον άντρα μου να τους τα δώσει περίμενα περίμενα περνούσε ο καιρός ο άντρας μου δεν έκανε τίποτα γιατί σκεφτόταν πως θα τους το πει επειδή για να μπαίνουν στο σπίτι τους θα κσουραδτουν να βγουν από το αυτοκίνητο να ξεκλειδώσουν τη πόρτα.. Εε μια μέρα παίρνω το θάρρος κ πάω κ τους τα δίνω εγώ ήταν κ ο άντρας μου μπροστά.. Βέβαια ο άντρας μου μετά μου είπε εε δεν άντεξες κ τους τα έδωσες αυτό είχα σκοπό να τους πω την ώρα που ήρθες ... Εε απκ τότε κλείνουν τις πόρτες κ οπότε με βλέπουν έξω με τα παιδιά τα πεθερικά μου, μου λένε έκλεισες τις πόρτες να μη βγουν στο δρόμο τα παιδιά....
  19. Και καταλήγουμε ότι εφόσον αγαπάμε και τους γονείς μας αλλά και τους /συζύγους μας και δε μπορούμε να βάλουμε όρια γιατί δε ξέρουμε ποιον να διαλέξουμε, τα όρια μπαίνουν από τον άλλον γαμπρό / νύφη και έτσι είναι όλοι ευχαριστημένοι...... η δεν ξέρουν από που τους ήρθε......
  20. Γενικά πιστεύω ότι αυτή τη στιγμή τα καταφέρνεις με το να έχεις και τις δύο μεριές ευχαριστημένες γιατί μένετε μακρυά και δεν έχετε καθημερινή επαφή με τους "γονείς σας" εντάξει καταλαβαίνω ότι η μαμά σου θα σε παίρνει κάθε μέρα τηλ και θα σου λέει τα δικά της είναι πολύ κουραστικό και ψυχοφθορο αυτό.. Αλλά αν εισασταν κοντά με τις οικογένειες σας ίσως χρειαζόταν να μπουν κάποια όρια δλδ φαντάσου να είχατε μια γιορτή στο σπίτι να είχατε κανονίσει με φίλους να έρθουν να περάσετε όμορφα κ ξαφνικά να χτύπαγε το κουδούνι κ να ήταν η μαμά σου με την κατσαρόλα της στο χερι να έρθει να ευχηθεί σε αυτόν που γιορτάζει κ να κάτσει και στο τραπέζι... Αυτό έχει γίνει σε φίλη μου... Και μπορώ να το φανταστώ από τη μάμα σου έτσι όπως την περιγράφεις κατά καιρούς χωρίς την κατσαρόλα... Πόσες φορές θα μπορούσες να ξεφύγεις χωρίς να τσακωθείς με τον άντρα σου..;;; Τέτοια διπλωματικα κάνει κ ο άντρας μου με τη μαμά του σε κάτι που δε μαρεσει κ δε συμφωνώ και νομίζει πως δε τα καταλαβαίνω αλλά μέχρι πότε κάποια στιγμή θα πατήσω πόδι.. (το λέω δημόσια γελάστε και εσείς όπως γελάω κ εγώ αν το κάνω ποτέ )
  21. Τώρα για τους άντρες μας τι να γράψω στο τέλος θα νομίζετε πως σας κάνω και πλάκα... Ο άντρας που παντρεύτηκα είναι κ εκείνος παλαιών αρχών αν κ δε το παραδέχεται και φυσικά με τα πρότυπα που μεγάλωσα το θεωρούσα κ φυσιολογικό κιόλας ο άντρας μου είναι της άποψης ότι η γυναίκα είναι για να κάνει τις δουλειές κ να μεγαλώνει τα παιδιά κ ο άντρας να δουλεύει κ φυσικά οπότε προσπαθούσα να πω την γνώμη μου, μου έλεγε συνέχεια ότι του αντιμιλαω βέβαια κατάφερα κ σήκωσα εκεί ανάστημα κ κάπως έχουν αλλάξει τα πράγματα μου πήρε έξι χρόνια για να καταλάβει κάποια πράγματα κ εκείνος έχουμε δρόμο μπροστά μας βέβαια..... Καλά τα γράφω, τα σκέφτομαι και απορώ κ εγώ μεψτον εαυτό μου... Το κατάλαβα πως το σχόλιο σου ήταν γενικό., απλά το έγραψα γιατί το δουλεύω πολύ με τον εαυτό μου κ το γράψιμο με βοηθάει... Έτσι κ αλλιώς τέτοια κολλήματα ευτυχώς πιστεύω πως δεν έχω δλδ δε με νοιάζει ούτε να το πω ούτε να το σχολιάσει κάποιος αρνητικά (έτσι τουλάχιστον πιστεύω) γιατί γενικά νιώθω πολύ χαρούμενη που πήρα αυτή την απόφαση....!!!! νομίζω το να θέλουμε να εξελιχθούμε είναι το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε για εμάς πάνω από όλα αλλά και για τα παιδιά μας...!!!!
  22. Μαρεσει ο τρόπος που σκέφτεσαι.... , αν κ εγώ σε ψυχολόγο δε πήγα για τους γονείς μου αλλά για ένα θέμα που έχω με το άγχος κ τους τελευταίους μήνες έγινε πολύ έντονο και δε γινόταν άλλο να ζω με αυτό.. Αλλά όπως και να έχει όλα ξεκινάνε από την πατρική οικογένεια και τα κουβαλάμε πάνω μια ζωή αν δεν έχουμε τη δύναμη να τα αντιμετωπίσουμε...!!!!
  23. Η μαμά σου, σου δήλωνε την αγάπη της με λόγια σε έπαιρνε αγκαλιές σου έδινε φιλιά; αν όχι σημαίνει πως δεν έχεις συνδεθεί ακόμα μαζί της και την κυνηγάς κ δε θες να τη στεναχωρείς γιατί περιμένεις συνέχεια την δική της επιβεβαίωση κ αποδοχή,..ο άντρας σου να υποθέσω σου έχει δηλώσει πως σε αγαπάει το ξέρεις άρα δε χρειάζεται να τον κυνηγήσεις και να κάνεις πάντα αυτό που θέλει Τουλάχιστον αυτό είπε η ψυχολόγος σε εμενα για τους γονείς μου βασικα για την μαμά μου... Τώρα από εκεί και πέρα βάζεις προτεραιότητες και ζυγίζεις κ κρίνεις τι είναι καλύτερο για εσένα
  24. Εγω πάλι στο πατρικό μου σπίτι δεν είχα ποτέ δικαιώματα μόνο υποχρεώσεις.. Ο μπαμπάς ήταν μπογιατζής ποτέ εννοείται δε με ρωτούσε τι χρώμα θα βάψει το δωμάτιο μου ούτε καν να πω την γνώμη μου δε μπορούσα... Κ έμπαινε κ στο δωμάτιο μου με το έτσι θέλω... Και όταν μου ξέφευγε κ του έλεγα χτυπά την πόρτα πρώτα... Μου απαντούσε αν βγάλω τη πόρτα κ τη χτυπήσω πάνω σου θα σου πω εγώ που θα μου πεις μέσα στο σπίτι μου να χτυπάω τη πόρτα για να μπω σε ένα δωμάτιο...!!! Μπορεί να λυθεί αλλά θέλει πολύ δύναμη ψυχής αποφασιστηκοτητα και συνέπεια φυσικά... Είναι στο χέρι μας αν κάτι δε μας αρέσει να πατήσουμε πόδι να είμαστε σίγουροι για τις αποφάσεις μας και να μπορέσουμε να τις κάνουμε κ φυσικά να δεχτούμε κ τις συνέπειες που θα έχουν οι αποφάσεις μας... Εγω πλέον πάω βέβαια και σε ψυχολόγο,κ με έχει βοηθήσει πάρα πολύ μπορώ να πω.. Τώρα απλά προσπαθώ να πατήσω στα πόδια μου και να διεκδικώ τις αποφάσεις μου για τον εαυτό μου πάνω από όλα το ποιο δύσκολο για εμένα για να δούμε όμως θα τα καταφέρω....!!!!
  25. Πάντως εμένα οι γονείς μου ήταν και είναι πολύ παλαιών αρχών.. Στο στυλ αυτό ότι πρέπει να αραβωνιαστεις για να έρθεις σε ερωτική επαφή όχι δλδ να συζησεις δλδ για το μυαλό του μπαμπά μου δεν υπήρχε καν αυτό το ενδεχόμενο... Μπορεί να νόμιζε ότι μέχρι 30 χρόνων που παντρεύτηκα ήμουν και παρθένα εγώ συγκατοίκησα με τον άντρα μου λίγους μήνες πριν παντρευτουμε... Βέβαια δεν είχα πάει για σπουδές κ όλα αυτά τα χρόνια εμένα με τους γονείς μου και η κάθε μέρα ήταν αρκετά δύσκολη με αυτά που άκουγα αλλά καθόμουν και τα άκουγα εγώ φταίω βέβαια γιατί τότε δεν είχα τη δύναμη να επαναστάτησω κ να φύγω από το σπίτι για την μητέρα μου ήμουν μια αλητισα που βγαίνει και γυρνάει και στο τέλος δεν θα με θέλει κανείς και θα μείνω στο ράφι... Όπως και τον Μάρτιο χάσαμε τον μπαμπά μου και θέλω να βγάλω τα μαύρα τώρα και η μαμά μου, με απειλεί πως άμα βγάλω τα μαύρα δε θα με ξανά δεχτεί στο σπίτι της και είμαι 36 χρόνων πλέον και υποτιθετε έχω κάνει και οικογένεια.... Ξέρω πως σας ακούγονται ακραία όλα αυτα, εδώ μου φαίνονται ακραία κ εμένα που τα ζω αλλά όμως είναι η δική μου αλήθεια.... Σαν να μου φαίνεται πως ξέφυγα και λίγο από το θέμα για να πω και εγώ τα δικά μου...