Πειθαρχία....μήπως ήρθε η ώρα για δράση;

[little lamb]

Γενικά συμφωνώ με τη sentir. Δεν είναι λεπτομέρειες για το πώς θα πειθαρχήσεις, είναι μεγάλες διαφορές, πρώτα και κύρια στο αν θες να "πειθαρχήσεις". Η σχολή της ενσυναίσθησης θεωρεί ότι ο σκοπός δεν είναι να "πειθαρχήσει" ούτε να "υπακούσει", είναι να "συνεργαστεί". Η πειθαρχία και η υπακοή δείχνουν ότι ο γονέας είναι φόβητρο και όχι δίπλα. Στη σχολή αυτή δεν θέλουν παιδιά "υπάκουα" και το συσχετίζουν με το σύζυγοι υπάκουοι, πολίτες υπάκουοι κλπ. Προφανώς δεν είναι το μόνο που μπορεί να κάνει το παιδί σκυλάκι του συζύγου ας πούμε, αλλά σίγουρα παίζει κι αυτό το ρόλο του. Ακόμα και στο να γίνει τελικά το αντίθετο από "σκυλάκι", να γίνει δηλαδή αυτό "εξουσιαστικό" προς τους άλλους. Θα μου πεις ότι αφου μπορεί να γίνουν δύο αντίθετα πράγματα, τελικα δεν είναι σημαντικό. Αλλά θέλω να πω σίγουρα διαμορφώνει κάτι.

Εγώ πάντως δεν λέω να μην πεις ποτέ ότι αν κάνεις το τάδε θα συμβεί αυτό. Σε παιδί που επικοινωνεί πλήρως και έχει και αρκετή συνείδηση όσων κάνει (που έρχεται σταδιακά) ναι θα το πεις. Εγώ μίλησα για τα 2, επειδή 2 ειναι το παιδί της σούπερ μαμ και το δικό μου. Δεν θεωρώ ότι όλα γίνονται με τον ιδιο τρόπο συνέχεια και μπαίνουν όλα τα όρια εξ αρχής, αλλάζεις με την ηλικία, όπως αλλάζει και το μυαλό του παιδιού. Το ότι μας χειρίζονται από βρέφη ας πούμε έχει ανατραπεί επιστημονικά. Τώρα πρακτικά δεν ξέρω πώς γίνεται να του πεις ξαφνικά ότι από σήμερα και στο εξής θα μαζεύουμε πριν κοιμηθούμε πχ όπως είπε η Έσπερος, και γενικά οτι κάτι που έκανες πλέον δεν θα το κάνεις ή ότι ξαφνικά θα μπει ένας κανόνας, το έχω κι εγώ απορία και υποθέτω ότι βάζεις τους κανόνες λαου λαού και εξηγείς ότι κάτι ενοχλεί (άρα προϋποθέτει ότι υπάρχει μια α' επικοινωνία). Και κάποια πράγματα τα αλλάζει και από μόνο του (πχ τη ζωγραφική στους τοίχους την ψιλοεκοψε από μόνη της).

πρίν από 28 λεπτά , Yovanna είπε:

Εγώ αυτό το κάνω 3,5 χρόνια! Απλά ο καναπές είναι στο δωμάτιο του!

Δώστε καλέ ψωμί του παιδιού! Αχ δεν αντέχω να μην αφήνουν το παιδί να φάει! Εκεί να δεις ψυχολογικά που αποκτούν!

 

Χαχα της δίνουμε αλλά πόσο πια! Μπορεί να τρέφεται όλη μέρα μόνο με αυτό. Γενικά είναι καλοφαγη όμως, και φρούτα φουλ και κρέας. Τα λαχανικά ψιλοαφηνει και το γιαούρτι δεν το θέλει πάντα ή θέλει ένα βάζο βρώμη μέσα.

 

πρίν από 29 λεπτά , mama16 είπε:

Κοίτα η κόρη σου ακόμα είναι μικρή κ πρώτη οπότε δεν έχει κάποιο "δάσκαλο" να τη δασκαλεψει για να κάνει τις σκανταλιές! Όλα αυτά που έγραψες εμένα δεν μου φαίνονται καταστάσεις που χρειάζονται τιμωρία ή οτιδήποτε τέτοιο. Αν απ' την άλλη κάνει κάτι επικίνδυνο η βρώμικο ή χτυπάει κάποιο παιδάκι εκεί θα μιλήσεις κ θα εξηγήσεις γιατί δεν πρέπει κ απ' τη στιγμή που δεν ακούει θα υπάρχει κάποια συνέπεια.

Μέχρι να γεννηθεί ο μικρός την μεγάλη δεν θυμάμαι να την είχα μαλώσει ποτέ, είχε κάποια ξεσπάσματα αλλά την έπαιρνα με το καλό κ δεν της έβαζα όρια (δλδ αν δεν μαζέψεις τα παιχνίδια σου δεν θα μπορέσουμε να.....). Μεγαλώνοντας η μεγάλη καταλαβαίνω ότι έπρεπε να της βάλω κάποια όρια. Βλέπω αλλά παιδάκια στην ηλικία της κ είναι πιο συνεργασιμα αλλά ξέρω από μικρά ότι υπήρχε σε κάποια συνέπεια αν έκαναν κάτι που δεν έπρεπε

 

Ναι δεν κάνει κάτι τραγικό. Τα χειρότερα είναι γράψιμο στους τοίχους, άδειασμα των μωρομαντιλων αν είναι προσβάσιμα, άδειασμα χώματος από τις γλάστρες, βγάλσιμο κρέμας από το σωληνάριο για να μου βάλει σε κάτι δερματίτιδες που εχω και γέμισμα με νερό το πιάτο της ή κάτι λεκανακια και πειράματα με νερό που γίνονται όλα μούσκεμα. Τσιριδες όμως κάνει αν πχ θέλει να κάνει κάτι την ώρα που πρέπει να φύγουμε για καπου ή θέλει να φάει κάτι που δεν υπάρχει στο σπίτι ή αν θέλει κάτι από αυτά τα ζαβολιαρικα που είπα πριν και την απομακρύνουμε. Για άλλους βεβαια αυτά που δεν θεωρώ ακραίες σκανταλιές μπορεί να είναι πολύ σοβαρές. Ή το ότι δεν τη βάζω να μαζέψει τα παιχνιδια ακόμα. Δεν έχει ακόμα την έννοια "τελείωσα με αυτό το παιχνίδι κ δεν θα παίξω άλλο", παίζει με όλα, οπότε δεν έχει νόημα. Αν όμως πω να μαζέψουμε για να βάλω ηλεκτρική, μαζεύει.

 

 

[Έσπερος]

Το θέμα είναι ότι αυτή τη στιγμή όμως άρχισε μια σειρά από νουθεσίες για μια κοπέλα που δεν μίλησε ούτε για πειθαρχία ούτε για τιμωρία. Τα πράγματα δεν είναι άσπρο μαύρο. Η λεκτική υποτίμηση με παρατηρήσεις κλπ που λέει η sentir είναι κάτι σοβαρό. το να αγχώνεται ο γονιός για το πώς α περιορίσει μια κακή συνήθεια, δεν εντάσσεται αυτομάτως σ αυτήν την κατηγορία. Το «βάζω το παιδί στο πάρκο» μπορεί να ειναι κίνηση με νεύρα ή κίνηση με μια ήρεμη εξήγηση. το ίδιο κ το απομακρύνω κ εξηγώ, μπορεί να γίνει με ένταση κ να έχει χειρότερο αποτέλεσμα, ή να είναι τόσο αποστασιοποιημένο που να γίνεται απλώς διεκπεραιωτικά, σαν κάτι γονείς που κοροϊδεύουμε που λενε στο παιδί τους να μην χτυπάει το σλλο παιδάκι ενώ  κάθονται αμέριμνα στην καρέκλα τους. 

 

Η θετική διαπαιδαγώγηση είναι πολύ ωραία σαν γενική κατεύθυνση αλλά καλό είναι να γίνεται ρεαλιστικά. Όπως έχω ξαναγράψει, ο διευθυντής μας είναι τέτοιος τύπος. Ε το σχολείο είναι απλώς αμερικαν μπαρ που λέει κ η ταινία, για να μην πω άλλη λέξη που αρχίζει  από μπ-. τα παιδιά κάνουν ο.τι θέλουν σαν να μην έχουν ξαναπάει σε τάξη, ευτυχώς όχι βανδαλισμούς ή επιθέσεις ή ξύλο ή βρισιές, απλώς έχουμε παιδθα γυμνασίου που συμπεριφέρονται σαν νήπια που δεν ξέρουν βασικούς κανόνες τάξης. Δεν φταίει η μέθοδος αλλά αυτός που την εφαρμόζει, φυσικά. Το ίδιο όμως ισχυει για τους γονείς. γιατί την κριτική θα τη δεχτεί ευκολοτερα οποοος πει ότι εφαρμόζει στέρηση προνομίων πχ παρα οποίος συμπεριφέρεται  τελείως παιδοκεντρικα.  καθένας που εφαρμόζει μια μέθοδο σπίτι έχει στο μυαλό τιυ το δικό του σπίτι κ κρίνει 

 

Εμενα γενικα η συζήτηση περί ορίων κλπ με κουράζει κ θεωρώ ότι ως υποχωρητικός τύπος έχω αφήσει πολλή χαλαρότητα σε κάποια πράγματα στο σπίτι. Ο άντρας μου είναι πολύ παιδοκεντρικός σε κάποια θέματα κ ξανει πολλά χατίρια, όμως σε αυτά που είναι αυστηρός, είναι όντως αυστηρός, ιδίως στην επιτήρηση στο να προλαβαίνουμε ζημιές, που εγω δεν είμαι τόσο, αλλά εγω πάλι είμαι εμμονική με τον χρόνο κ κάνω απότομα πράγματα πχ αρπάζω την οδοντόβουρτσα από το χέρι όταν χαζολογαει ή ντύνω στα γρήγορα κ με πίεση κ λέω να τελειώνουμε. Δεν μπαίνουν έτσι εύκολα οι ταμπέλες ότι ο ένας γονιός είναι χ και ο άλλος είναι ψ. 

(άσχετο αλλά με το γράψιμο έκανα όλο το πρόγραμμα του ποδηλάτου χωρίς να το καταλάβω ενώ βαριόμουν να ανέβω, χάρηκα κ είπα να το μοιραστώ )

[Super.mum]

πρίν από 54 λεπτά , Sentir...natureza είπε:

Συνεχιζω να διαφωνω. Οχι οτι δεν ισχυουν σε καποιο βαθμο αυτα που γραφεις, σαφως και εχουν σημασια ΠΟΛΛΑ πραγματα για την μετεπειτα εξελιξη μας αλλα αυτο δεν σημαινει οτι δεν ειναι εξισου σημαντικος ο τροπος που αντιλαμβανεται ο γονεας την υπαρξη του παιδιου (και κατ'επεκταση ο τροπος που προσπαθει να του μαθει τον κοσμο, να το οριοθετησει κλπ). Θα σου μιλησω προσωπικα. Ξυλο εφαγα ελαχιστο (αλλα θυμαμαι ολες τις μετρημενες φορες) αλλα αυτο που μου εχει δημιουργησει περισσοτερο θεμα στον ψυχισμο μου και ακομη παλευω να το ισορροπω ειναι η κριτικη, τα σχολια που μου εκοβαν τα φτερα. Οχι τιποτα ιδιαιτερα προσβλητικο, λογια του τυπου "Οχι ετσι, κατσε να το κανω εγω", "Πως το εκανες ετσι;" τετοιας βαρυτητας, που για καποιον ειναι "λεπτομερειες", που δεν ειναι κακοποιητικη συμπεριφορα συμφωνα με τον νομο αλλα δεν σημαινει οτι δεν κακοποιει τον ψυχισμο του παιδιου. Βλεποντας πώς μιλαει ο πατερας μου (και λιγοτερο η μητερα μου) στα εγγονια του καταλαβα γιατι νιωθω οπως νιωθω και απ'οτι εχω καταλαβει με εμενα και τον αδερφο μου ηταν πιο επικριτικος ακομη. Βλεποντας τα παιδια να αντιδρανε σε αυτον τον τροπο καταλαβαινω οτι εκεινη την στιγμη πραγματοποιειται μια καταπατηση της ελευθεριας, μια δηλητηριαση στην αυτοπεποιθηση και αυτοεκτιμηση του παιδιου. Επρεπε να γινω μητερα για να καταλαβω τι ηταν αυτο που με επηρεαζε σε διαφορους τομεις της ζωης μου. Οποτε, αντιλαμβανομαι αυτο που λες, οτι καθε ηλικια εχει τους προβληματισμους της αλλα σε αυτο που διαφωνω ειναι οτι "μεγαλωνοντας καταλαβαινεις οτι δεν ειχε σημασια τιποτα απο αυτα". Σαφως και δεν μιλαμε για το αν εφαγε 5 ή 6 μπουκιες αλλα για το πώς του συμπεριφερεσαι (σε οποια ηλικια κι αν ειναι), με ποιο τροπο του δειχνεις ποια ειναι η θεση του στην οικογενεια και κατ'επεκταση στο κοινωνικο συνολο.

Θυμάμαι κλασικές φράσεις του τύπου «Πως είναι έτσι το δωμάτιο σου δεν θα γίνεις ποτέ νοικοκυρά» , «ποιος θα σε πάρει δεν ξέρεις ούτε να μαγειρεύεις» , «που θα πας έτσι , έτσι ντύνονται αυτές που δεν έχουν σπίτι» (αν είσαι προκλητικά ντυμένη) και πολλά άλλα πραγματικά ... αυτά είναι που με έχουν τραυματίσει όσο τίποτα ... ακόμα και το «πως θα γεννήσεις είσαι μια σταλιά» όταν ήμουν πιο μεγάλη ... και όμως σε όλα αυτά τελικά τα κατάφερα. Ίσως είχα αυτή την ανάγκη να τα καταφέρω επειδή είχα αυτή την συνεχή κριτική για να αποδείξω ίσως πρώτα σε εμένα ότι μπορώ και μετά στους υπόλοιπους ; Δεν ξέρω 

[ΑΡΓΚ]

πρίν από 18 λεπτά , Super.mum είπε:

Θυμάμαι κλασικές φράσεις του τύπου «Πως είναι έτσι το δωμάτιο σου δεν θα γίνεις ποτέ νοικοκυρά» , «ποιος θα σε πάρει δεν ξέρεις ούτε να μαγειρεύεις» , «που θα πας έτσι , έτσι ντύνονται αυτές που δεν έχουν σπίτι» (αν είσαι προκλητικά ντυμένη) και πολλά άλλα πραγματικά ... αυτά είναι που με έχουν τραυματίσει όσο τίποτα ... ακόμα και το «πως θα γεννήσεις είσαι μια σταλιά» όταν ήμουν πιο μεγάλη ... και όμως σε όλα αυτά τελικά τα κατάφερα. Ίσως είχα αυτή την ανάγκη να τα καταφέρω επειδή είχα αυτή την συνεχή κριτική για να αποδείξω ίσως πρώτα σε εμένα ότι μπορώ και μετά στους υπόλοιπους ; Δεν ξέρω 

 Θα κάνω το δικηγόρο του διαβόλου: οι γονείς σου προφανώς θεωρούσαν ότι πρέπει να παντρευτείς και να κάνεις οικογένεια. Σου έμαθαν ότι αυτό ορίζει την επιτυχία και άρα αυτό έκανες. Δεν επαναστάτησες άρα, απλά ακολούθησες αυτό που σου ζήτησαν. (και προφανώς δε θεωρώ κακό το να παντρευτείς ή να κάνεις παιδιά) 

[mama16]

πρίν από 55 λεπτά , little lamb είπε:

Γενικά συμφωνώ με τη sentir. Δεν είναι λεπτομέρειες για το πώς θα πειθαρχήσεις, είναι μεγάλες διαφορές, πρώτα και κύρια στο αν θες να "πειθαρχήσεις". Η σχολή της ενσυναίσθησης θεωρεί ότι ο σκοπός δεν είναι να "πειθαρχήσει" ούτε να "υπακούσει", είναι να "συνεργαστεί". Η πειθαρχία και η υπακοή δείχνουν ότι ο γονέας είναι φόβητρο και όχι δίπλα. Στη σχολή αυτή δεν θέλουν παιδιά "υπάκουα" και το συσχετίζουν με το σύζυγοι υπάκουοι, πολίτες υπάκουοι κλπ. Προφανώς δεν είναι το μόνο που μπορεί να κάνει το παιδί σκυλάκι του συζύγου ας πούμε, αλλά σίγουρα παίζει κι αυτό το ρόλο του. Ακόμα και στο να γίνει τελικά το αντίθετο από "σκυλάκι", να γίνει δηλαδή αυτό "εξουσιαστικό" προς τους άλλους. Θα μου πεις ότι αφου μπορεί να γίνουν δύο αντίθετα πράγματα, τελικα δεν είναι σημαντικό. Αλλά θέλω να πω σίγουρα διαμορφώνει κάτι.

Εγώ πάντως δεν λέω να μην πεις ποτέ ότι αν κάνεις το τάδε θα συμβεί αυτό. Σε παιδί που επικοινωνεί πλήρως και έχει και αρκετή συνείδηση όσων κάνει (που έρχεται σταδιακά) ναι θα το πεις. Εγώ μίλησα για τα 2, επειδή 2 ειναι το παιδί της σούπερ μαμ και το δικό μου. Δεν θεωρώ ότι όλα γίνονται με τον ιδιο τρόπο συνέχεια και μπαίνουν όλα τα όρια εξ αρχής, αλλάζεις με την ηλικία, όπως αλλάζει και το μυαλό του παιδιού. Το ότι μας χειρίζονται από βρέφη ας πούμε έχει ανατραπεί επιστημονικά. Τώρα πρακτικά δεν ξέρω πώς γίνεται να του πεις ξαφνικά ότι από σήμερα και στο εξής θα μαζεύουμε πριν κοιμηθούμε πχ όπως είπε η Έσπερος, και γενικά οτι κάτι που έκανες πλέον δεν θα το κάνεις ή ότι ξαφνικά θα μπει ένας κανόνας, το έχω κι εγώ απορία και υποθέτω ότι βάζεις τους κανόνες λαου λαού και εξηγείς ότι κάτι ενοχλεί (άρα προϋποθέτει ότι υπάρχει μια α' επικοινωνία). Και κάποια πράγματα τα αλλάζει και από μόνο του (πχ τη ζωγραφική στους τοίχους την ψιλοεκοψε από μόνη της).

 

Χαχα της δίνουμε αλλά πόσο πια! Μπορεί να τρέφεται όλη μέρα μόνο με αυτό. Γενικά είναι καλοφαγη όμως, και φρούτα φουλ και κρέας. Τα λαχανικά ψιλοαφηνει και το γιαούρτι δεν το θέλει πάντα ή θέλει ένα βάζο βρώμη μέσα.

 

 

Ναι δεν κάνει κάτι τραγικό. Τα χειρότερα είναι γράψιμο στους τοίχους, άδειασμα των μωρομαντιλων αν είναι προσβάσιμα, άδειασμα χώματος από τις γλάστρες, βγάλσιμο κρέμας από το σωληνάριο για να μου βάλει σε κάτι δερματίτιδες που εχω και γέμισμα με νερό το πιάτο της ή κάτι λεκανακια και πειράματα με νερό που γίνονται όλα μούσκεμα. Τσιριδες όμως κάνει αν πχ θέλει να κάνει κάτι την ώρα που πρέπει να φύγουμε για καπου ή θέλει να φάει κάτι που δεν υπάρχει στο σπίτι ή αν θέλει κάτι από αυτά τα ζαβολιαρικα που είπα πριν και την απομακρύνουμε. Για άλλους βεβαια αυτά που δεν θεωρώ ακραίες σκανταλιές μπορεί να είναι πολύ σοβαρές. Ή το ότι δεν τη βάζω να μαζέψει τα παιχνιδια ακόμα. Δεν έχει ακόμα την έννοια "τελείωσα με αυτό το παιχνίδι κ δεν θα παίξω άλλο", παίζει με όλα, οπότε δεν έχει νόημα. Αν όμως πω να μαζέψουμε για να βάλω ηλεκτρική, μαζεύει.

 

 

Στην διαπαιδαγώγηση πραγματικά δεν ξέρω τι είναι σωστό κ τι λάθος. Όσο είχα την μια, την άφηνα ελεύθερη σε τέτοια που είπες, τα παιχνίδια της τα μάζευα νομίζω πάντα εγώ σκεπτόμενη ότι είναι μικρή κ δεν καταλαβαίνει κ τώρα έχω ένα παιδί που αν δεν γίνει το δικό της αρχίζει πλανταζει στο κλάμα, χτυπάει τον αδερφό της κ το ίδιο πλέον κάνει κ αυτός γιατί έμαθε έτσι. Αν γύριζα το χρόνο πίσω θα ήμουν πιο αυστηρή με την μεγάλη σε κάποια πράγματα κ δεν θα σκεφτόμουν ότι είναι μικρή ακόμα, τα όρια πιστεύω μπαίνουν από μικρά.. (αυτό το αντιλήφθηκα τώρα που μεγάλωσε). Γιατί ένα παιδάκι στα 2 είναι μικρό δλδ? Μια χαρά αν πω να μαζέψουν τα παιχνίδια ο μικρός το κάνει ενώ η μεγάλη που ποτέ δεν έμαθε όχι

[Sentir...natureza]

Και για να παραθεσω και μια ερευνα (2019) βρεθηκε οτι ο εγκεφαλος των βρεφων(6 μηνων) που οι μητερες τους ηταν πιο παρεμβατικες και διορθωτικες στις κινησεις/στο παιχνιδι τους, παρουσιαζε μεγαλυτερη αντιδραση στον θυμωμενο τονο φωνης. Δηλαδη, οπως αναφερει ο Chen Zao "...όσο πιο ενοχλητική και απαιτητική είναι η μητέρα τους, τόσο ισχυρότερη είναι η ανταπόκριση του εγκεφάλου αυτών των 6μηνών βρεφων στο να ακούνε θυμωμένες φωνές". 

[irin]

πρίν από 4 λεπτά , Sentir...natureza είπε:

Και για να παραθεσω και μια ερευνα (2019) βρεθηκε οτι ο εγκεφαλος των βρεφων(6 μηνων) που οι μητερες τους ηταν πιο παρεμβατικες και διορθωτικες στις κινησεις/στο παιχνιδι τους, παρουσιαζε μεγαλυτερη αντιδραση στον θυμωμενο τονο φωνης. Δηλαδη, οπως αναφερει ο Chen Zao "...όσο πιο ενοχλητική και απαιτητική είναι η μητέρα τους, τόσο ισχυρότερη είναι η ανταπόκριση του εγκεφάλου αυτών των 6μηνών βρεφων στο να ακούνε θυμωμένες φωνές". 

Μα 6 μηνων τι παρεμβαση να κανεις και τι να θεσεις ορια. Πιο μετα ειναι το θεμα.. και προφανως οσο γινεται χωρις θυμο και νευρα

[Sentir...natureza]

2 ώρες πρίν, irin είπε:

Μα 6 μηνων τι παρεμβαση να κανεις και τι να θεσεις ορια. Πιο μετα ειναι το θεμα.. και προφανως οσο γινεται χωρις θυμο και νευρα

Η ερευνα αναφερεται σε παιχνιδι βρεφους-μητερας και στο ποσο παρεμβατικη ειναι η μητερα σε αυτην την συνθηκη. Οχι στην οριοθετηση αλλα στο ποσο διακόπτει την ροή της ελεύθερης έκφρασης στο παιχνίδι και πως αυτό συνδέεται με τον θυμο.Αν επηρεάζεται ο εγκέφαλος απο κάτι τέτοιο σε αυτήν την μικρή ηλικία, μπορούμε να φανταστούμε πόσο επηρεάζεται το παιδι οσο μεγαλώνει και κάποιες τακτικές μονιμοποιουνται.

[ΑΡΓΚ]

Το θέμα είναι ότι σε πολλά πράγματα πιστεύουμε ότι περνάμε μηνύματα, έλεγχουμε, διαπλάθουμε χαρακτήρες. Και αν κάνουμε ένα βήμα πίσω, άλλα πράγματα, που δεν είχαμε καταλάβει ότι κάναμε, διαμόρφωσαν τους χαρακτήρες. Δηλαδή δίνουμε σημασία στη λεπτομέρεια σε κάποια πράγματα που τα λένε τα βιβλία, το διαδίκτυο, οι ψυχολόγοι ειδικά για τα παιδιά μας, και δε βλέπουμε τη γενικότερη εικόνα που έχουμε διαμορφώσει και που θα είναι τελικά το 90% ενώ εμείς παλεύουμε να τελειοποιήσουμε το 10%.

[Sentir...natureza]

πρίν από 6 λεπτά , ΑΡΓΚ είπε:

Το θέμα είναι ότι σε πολλά πράγματα πιστεύουμε ότι περνάμε μηνύματα, έλεγχουμε, διαπλάθουμε χαρακτήρες. Και αν κάνουμε ένα βήμα πίσω, άλλα πράγματα, που δεν είχαμε καταλάβει ότι κάναμε, διαμόρφωσαν τους χαρακτήρες. Δηλαδή δίνουμε σημασία στη λεπτομέρεια σε κάποια πράγματα που τα λένε τα βιβλία, το διαδίκτυο, οι ψυχολόγοι ειδικά για τα παιδιά μας, και δε βλέπουμε τη γενικότερη εικόνα που έχουμε διαμορφώσει και που θα είναι τελικά το 90% ενώ εμείς παλεύουμε να τελειοποιήσουμε το 10%.

Μα δεν απορριπτω τις συμπεριφορες που δεν προσπαθουμε να ελεγξουμε. Σαφως και επηρεαζεται απο την γενικοτερη "κινηση" της οικογενειας, ισως και περισσοτερο απο τις συνειδητοποιημενες πραξεις. Αλλα και παλι, στο χερι μας ειναι να δημιουργησουμε ιδανικες συνθηκες.

[Yovanna]

47 minutes ago, little lamb said:

Η σχολή της ενσυναίσθησης θεωρεί ότι ο σκοπός δεν είναι να "πειθαρχήσει" ούτε να "υπακούσει", είναι να "συνεργαστεί". Η πειθαρχία και η υπακοή δείχνουν ότι ο γονέας είναι φόβητρο και όχι δίπλα. Στη σχολή αυτή δεν θέλουν παιδιά "υπάκουα" και το συσχετίζουν με το σύζυγοι υπάκουοι, πολίτες υπάκουοι κλ

Αριστερή την κόβω τη σχολή αυτή ! Πέρα από την πλάκα, αυτό το να μην υπακούν σε κανέναν τα παιδιά, αλλιώς θα γίνουν πρόβατα, δεν με βρίσκει σύμφωνη. Θα του εξηγήσω ότι δεν πηδάμε από ψηλά γιατί θα σπάσουμε το κεφάλι μας. Θέλει να το καταλάβει καλώς, αλλιώς απλά δεν το επιτρέπω. Γιατί το λέω εγώ, τόσο απλά, αφού δεν νοεί να καταλάβει. Ούτε θεωρώ ότι πρέπει η δασκάλα του να πασχίσει για να την ακούσει, ούτε να του εξηγεί το καθετί που ζητάει. Πχ, μην μιλάς στην τάξη γιατί με ενοχλείς . Δεν είναι υποχρεωμένη η δασκάλα να το εξηγεί συνέχεια. Οφείλει απλά να ακούσει αυτό που του ζητάει . Αργότερα ως πολίτης, θα πρέπει να υπακούει στους νόμους και τους κανόνες της πολιτείας. Το αν συμφωνεί ή όχι με αυτούς, δεν ενδιαφέρει κανέναν. 

Εγώ χέρι δεν έχω σηκώσει ποτέ και ούτε πρόκειται. Αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο. Είμαστε οικογένεια και αγαπιόμαστε, προστατεύουμε ο ένας τον άλλον και δεν πονάμε - χτυπάμε ο ένας τον άλλον. Ποτέ! Φωνή πού και πού βάζω και στενοχωριέμαι, αλλά ενοχές, όχι. Δεν ωφελούν σε κάτι. Άνθρωπος είμαι. Το πρωί , το να ετοιμάσω τον μικρό για το σχολείο, είναι πραγματικά κατόρθωμα. Πρέπει να τον κυνηγάω στο σπίτι για να ντυθεί. Του εξηγώ ότι η μαμά δεν μπορεί να αργεί στη δουλειά της, αλλά δεν συγκινείται. Οπότε και έλα τώρα αμέσως θα πω επιτακτικά και βιαστικά - απότομα θα ντύσω. Θα μου πείτε αφεντικό είμαι, ό,τι ώρα θέλω πάω , όμως όπως δεν θα δεχόμουν από υπάλληλο να μου πει άργησα γιατί δεν καθόταν ο μικρός να τον ντύσω και τί να το μαλώσω το παιδί? Έτσι δεν το θεωρώ σωστό να το κάνω και εγώ. 

[ΑΡΓΚ]

ΔΙάβαζα κάποια στιγμή μια έρευνα θυμάμαι και με είχε εντυπωσιάσει πάρα πολύ. Ηταν ότι οι στατιστικές λένε ότι οι "άνετες" μαμάδες που δεν έχουν άγχος, μεγαλώνουν πιο ήρεμα παιδιά, και μάλιστα το στρες της μαμάς επηρεάζει τον ψυχισμό του παιδιου πολύ περισσότερο από το πόσες ώρες τη μέρα περνά η μαμά μαζί του (τρελή κατάθλιψη όταν το είχα δει αυτό). 

[ninaki80]

πρίν από 18 λεπτά , mama16 είπε:

Στην διαπαιδαγώγηση πραγματικά δεν ξέρω τι είναι σωστό κ τι λάθος. Όσο είχα την μια, την άφηνα ελεύθερη σε τέτοια που είπες, τα παιχνίδια της τα μάζευα νομίζω πάντα εγώ σκεπτόμενη ότι είναι μικρή κ δεν καταλαβαίνει κ τώρα έχω ένα παιδί που αν δεν γίνει το δικό της αρχίζει πλανταζει στο κλάμα, χτυπάει τον αδερφό της κ το ίδιο πλέον κάνει κ αυτός γιατί έμαθε έτσι. Αν γύριζα το χρόνο πίσω θα ήμουν πιο αυστηρή με την μεγάλη σε κάποια πράγματα κ δεν θα σκεφτόμουν ότι είναι μικρή ακόμα, τα όρια πιστεύω μπαίνουν από μικρά.. (αυτό το αντιλήφθηκα τώρα που μεγάλωσε). Γιατί ένα παιδάκι στα 2 είναι μικρό δλδ? Μια χαρά αν πω να μαζέψουν τα παιχνίδια ο μικρός το κάνει ενώ η μεγάλη που ποτέ δεν έμαθε όχι

Kala den einai akribos etsi diladi tora theoreis oti to ena sou paidi tha einai panta kakomathimeno? To pio pithano einai pos to ena paidi thelei alli metaxeirisi k to allo alli.  Yparxoun paidia pio synergasima k alla pio zoira alla ola exoun ta koumbia tous. Etsi k allios to oti se akouei ena 2xrono den simainei oti tha se akouei gia panta k tha sinergazete.  

[little lamb]

πρίν από 9 λεπτά , Yovanna είπε:

Αριστερή την κόβω τη σχολή αυτή ! Πέρα από την πλάκα, αυτό το να μην υπακούν σε κανέναν τα παιδιά, αλλιώς θα γίνουν πρόβατα, δεν με βρίσκει σύμφωνη. Θα του εξηγήσω ότι δεν πηδάμε από ψηλά γιατί θα σπάσουμε το κεφάλι μας. Θέλει να το καταλάβει καλώς, αλλιώς απλά δεν το επιτρέπω. Γιατί το λέω εγώ, τόσο απλά, αφού δεν νοεί να καταλάβει. Ούτε θεωρώ ότι πρέπει η δασκάλα του να πασχίσει για να την ακούσει, ούτε να του εξηγεί το καθετί που ζητάει. Πχ, μην μιλάς στην τάξη γιατί με ενοχλείς . Δεν είναι υποχρεωμένη η δασκάλα να το εξηγεί συνέχεια. Οφείλει απλά να ακούσει αυτό που του ζητάει . Αργότερα ως πολίτης, θα πρέπει να υπακούει στους νόμους και τους κανόνες της πολιτείας. Το αν συμφωνεί ή όχι με αυτούς, δεν ενδιαφέρει κανέναν. 

 

Μα δεν λέει να μην υπάρχουν κανόνες, ουτε να μην υπάρχουν απογοητεύσεις. Λέει απλα να μην είμαστε φόβητρο και στις απογοητεύσεις να στεκόμαστε δίπλα του και να ακούμε το συναίσθημά του, να μη λέμε όπως παλιά "κλάψε όσο θες, δεν περνάει" κλπ. (Δεν λέω ότι κάποια εδώ κάνει έτσι, απλά εξηγώ επειδή γενικά είναι λίγο παρεξηγημένη η ενσυναίσθηση και πολλοί θεωρούν ότι "αφήνεις το παιδί να κάνει ο,τι θέλει"). Ουσιαστικά είναι απλά διαφορετικός τρόπος που θέτεις και εφαρμόζεις τους κανόνες, όντας δίπλα στο παιδί και όχι απέναντι ή από πάνω. Αν μπεις στην ομάδα που λέω θα καταλάβεις. Τώρα το ότι εφαρμόζεται δύσκολα ισχύει αλλά είναι άλλο θέμα.

[mama16]

πρίν από 7 λεπτά , ninaki80 είπε:

Kala den einai akribos etsi diladi tora theoreis oti to ena sou paidi tha einai panta kakomathimeno? To pio pithano einai pos to ena paidi thelei alli metaxeirisi k to allo alli.  Yparxoun paidia pio synergasima k alla pio zoira alla ola exoun ta koumbia tous. Etsi k allios to oti se akouei ena 2xrono den simainei oti tha se akouei gia panta k tha sinergazete.  

Δεν λέω ότι θα με ακούει πάντα το 2χρονο λέω όμως ότι με ακούει περισσότερο από το παιδί που είναι 4,5 χρόνων κ θα έπρεπε να είναι πιο συνεργασιμο. Κ όσο ήταν πιο μικρή διάβαζα ότι δεν πρέπει να τα μαλώνουμε, πρέπει να τα παίρνουμε με το καλό κλπ.. Αυτό έκανα κ εγώ κ ίσως να το παρερμηνευσα. Άλλες μαμάδες που ήταν πιο κάθετες σε πολλά όσο ήταν μικρά υπακούνε περισσότερο σε αυτή την ηλικία!

[little lamb]

Για το να είμαστε δίπλα στα παιδιά που έχουμε συζητήσει τόσο πολύ σε άλλα θέματα όπως τα σεξουαλικα, τα θέματα ξενυχτιων, εξόδων, σχέσεων κλπ, νομίζω ότι βοηθσει το να είμαστε εξ αρχής "δίπλα" και όχι "από πάνω". Δεν ξέρω πώς θα γίνει στην εφηβεία αυτό αν δεν έχει γίνει εξ αρχής

 

πρίν από 36 λεπτά , Yovanna είπε:

Το πρωί , το να ετοιμάσω τον μικρό για το σχολείο, είναι πραγματικά κατόρθωμα. Πρέπει να τον κυνηγάω στο σπίτι για να ντυθεί. Του εξηγώ ότι η μαμά δεν μπορεί να αργεί στη δουλειά της, αλλά δεν συγκινείται. Οπότε και έλα τώρα αμέσως θα πω επιτακτικά και βιαστικά - απότομα θα ντύσω. Θα μου πείτε αφεντικό είμαι, ό,τι ώρα θέλω πάω , όμως όπως δεν θα δεχόμουν από υπάλληλο να μου πει άργησα γιατί δεν καθόταν ο μικρός να τον ντύσω και τί να το μαλώσω το παιδί? Έτσι δεν το θεωρώ σωστό να το κάνω και εγώ. 

 

Αν ήμουν αφεντικό νομίζω πως οταν θα έκανα παιδι κ έβλεπα ας πούμε το παράδειγμα που λες, θα χαλάρωνα και απέναντι στους υπαλλήλους σε τέτοια θέματα, χαχα! 

 

πρίν από 51 λεπτά , mama16 είπε:

Γιατί ένα παιδάκι στα 2 είναι μικρό δλδ?

 

Για κάποια πράγματα ειναι μικρό βάσει εγκεφάλου και λειτουργεί με την παρόρμηση της ανακάλυψης ακόμα. Πχ στο να αδειάζει νερά, χώματα, να παίζει με το φαγητό, να γράφει όπου να'ναι. Να δοκιμάζει υφές γενικά.

[ninaki80]

πρίν από 21 λεπτά , mama16 είπε:

Δεν λέω ότι θα με ακούει πάντα το 2χρονο λέω όμως ότι με ακούει περισσότερο από το παιδί που είναι 4,5 χρόνων κ θα έπρεπε να είναι πιο συνεργασιμο. Κ όσο ήταν πιο μικρή διάβαζα ότι δεν πρέπει να τα μαλώνουμε, πρέπει να τα παίρνουμε με το καλό κλπ.. Αυτό έκανα κ εγώ κ ίσως να το παρερμηνευσα. Άλλες μαμάδες που ήταν πιο κάθετες σε πολλά όσο ήταν μικρά υπακούνε περισσότερο σε αυτή την ηλικία!

Entaksei omos einai k diaforetika paidia.  Isos apla h megali thelei allo tropo.  Diladi k didima na ta eixes tora mazi k na eprates ta idia den tha htan to idio ypakoua.  

[Super.mum]

πρίν από 54 λεπτά , ΑΡΓΚ είπε:

 Θα κάνω το δικηγόρο του διαβόλου: οι γονείς σου προφανώς θεωρούσαν ότι πρέπει να παντρευτείς και να κάνεις οικογένεια. Σου έμαθαν ότι αυτό ορίζει την επιτυχία και άρα αυτό έκανες. Δεν επαναστάτησες άρα, απλά ακολούθησες αυτό που σου ζήτησαν. (και προφανώς δε θεωρώ κακό το να παντρευτείς ή να κάνεις παιδιά) 

Ότι και να έκανα πάντως δεν το μετανιώνω γιατί η οικογένεια μου είναι ότι καλύτερο μου έχει συμβεί. 

[samsympan]

πρίν από 56 λεπτά , Yovanna είπε:

Αριστερή την κόβω τη σχολή αυτή !

Κλαίω... θα έγραφα και κάτι άλλο, αλλά επειδή το χιούμορ μου δεν είναι απαραιτήτως πετυχημένο για όλους, θα κρατηθώ.

 

πρίν από 56 λεπτά , Yovanna είπε:

Θα του εξηγήσω ότι δεν πηδάμε από ψηλά γιατί θα σπάσουμε το κεφάλι μας. Θέλει να το καταλάβει καλώς, αλλιώς απλά δεν το επιτρέπω. Γιατί το λέω εγώ, τόσο απλά, αφού δεν νοεί να καταλάβει. Ούτε θεωρώ ότι πρέπει η δασκάλα του να πασχίσει για να την ακούσει, ούτε να του εξηγεί το καθετί που ζητάει. Πχ, μην μιλάς στην τάξη γιατί με ενοχλείς . Δεν είναι υποχρεωμένη η δασκάλα να το εξηγεί συνέχεια. Οφείλει απλά να ακούσει αυτό που του ζητάει . 

Αυτό που περιγράφεις ακριβώς, την ουσία του πράγματος δηλαδή, το ζήσαμε πέρυσι με την μεγάλη (4μισι τότε). Που έγραψα ότι έφτασα στο σημείο να πω "Κάντο γιατί το λέω εγώ!". Δεν λέω ότι έπραξα σωστά. Αλλά παίζει να έπραξα καταλλήλως (για την συγκεκριμένη και μόνο φάση μιλώ). Αν με καταλαβαίνετε. Το παιδί είχε πάρει το μήνυμα. Δεν ωφελούσε η επανάληψη από την "γλυκιά μανούλα" (δεν είναι και το στυλ μου άλλωστε), διότι οι δυνάμεις μέσα της, την πρόσταζαν να συμπεριφέρεται σαν αγρίμι (ήξερα ακριβώς τους λόγους και ήξερα ότι το παιδί μου ήταν απολύτως φυσιολογικό). Όμως, εγώ μετά από επαναλήψεις, δεν μπορούσα άλλο να κατεβαίνω στο ύψος της και να εξηγώ γλυκά γλυκά. Δεν περνούσε η πληροφορία έτσι. Χρειαζόταν κάτι άλλο. Και μίλησα κοφτά, και φώναξα, και ταρακούνησα-τράβηξα και λούστηκα όλες τις τύψεις. Και διορθώθηκα κι εγώ κάπως. Κι έμαθα κι εγώ την αξία της ηρεμίας και του λέω δύο λόγια κοφτά και είμαι αποστασιοποιημένη την ώρα της κρίσης, υπό την έννοια ότι δεν αφήνω να με επηρεάσει άλλο και να με βλέπει το παιδί εν εξάλλω.

 

Νομίζω ειπώθηκαν δύο πολύ σημαντικά πράγματα (πολλά δηλαδή σημαντικά έχουν ειπωθεί από όλους, αλλά αυτά τα δύο τα έχω βιώσει).

- Το με τι πρόθεση και πως ενεργεί ο γονιός που περιέγραψε @Έσπερος. Με ψευδαίσθηση ότι καλώς πράττει, ενώ στην πραγματικότητα ενεργεί θυμωμένα, τιμωρητικά, κακιασμένα. Ή με βαθιά γνώση ότι έχει κενά και χωρίς ψευδαισθήσεις. Ειλικρινής προς τον εαυτό του και το παιδί πχ "Δεν μπορώ να κάνω κάτι παραπάνω εδώ. Εξάντλησα τα όρια μου. Θα ενεργήσω έτσι λοιπόν. Όχι σαν τον σούπερ παιδαγωγό και πιθανόν λάθος, αλλά έτσι μπορώ τώρα. Θα το δουλέψω όμως να βελτιωθώ".

- Το πόσο σημαντική είναι η συνολική υγιής σχέση γονέα-παιδιού όπως τόνισε @ΑΡΓΚ.

 

Υγ: Υπάρχει μια παιδαγωγική σχολή που ορίζεται από το "good enough parenting". Δεν την έχω μελετήσει. Έχω διαβάσει δυο πράγματα μόνο. Αλλά νομίζω σχετίζεται με την κουβέντα, κι όποιος θέλει το ψάχνει περαιτέρω.

[ΑΡΓΚ]

πρίν από 19 λεπτά , Super.mum είπε:

Ότι και να έκανα πάντως δεν το μετανιώνω γιατί η οικογένεια μου είναι ότι καλύτερο μου έχει συμβεί. 

Nαι καλέ. Απλά είναι τόσο πολύπλοκες οι ανθρώπινες σχέσεις, που άντε ννα βρεις τι προκάλεσε τι  

[Mama_Anesti_]

Τα παιδιά μαθαίνουν από μας ποιες συμπεριφορές να δέχονται και ποιες όχι. 

 

 

Οι υποχρεώσεις τώρα (το σχολείο, οι νόμοι του κράτους κτλ) είναι διαφορετικό ζήτημα από την οριοθέτηση. Και πάλι υπάρχει εξήγηση που μπορείς να δώσεις στο παιδί ανάλογα με την ηλικία του. 

 

 

Δεν καταλαβαίνω την λογική της τιμωρίας. Δεν μιλάω  για την κοπέλα που ρώτησε, αλλά σε γενικό επίπεδο. Γιατί να πρέπει να φοβάται για να μην κάνει κάτι? Γιατί  να δέχεται να το φοβίζουν αργότερα στην δική του κοινωνική ζωη? Η γιατί να μάθει κι εκείνο να εκφοβίζει?

 

 

 

 

[Έσπερος]

πρίν από 9 λεπτά , Mama_Anesti_ είπε:

Δεν καταλαβαίνω την λογική της τιμωρίας. Δεν μιλάω  για την κοπέλα που ρώτησε, αλλά σε γενικό επίπεδο. Γιατί να πρέπει να φοβάται για να μην κάνει κάτι? Γιατί  να δέχεται να το φοβίζουν αργότερα στην δική του κοινωνική ζωη? Η γιατί να μάθει κι εκείνο να εκφοβίζει?

Το θέμα είναι ότι το συγκεκριμένο που έκανε η κοπέλα δεν το θεωρούμε όλοι τιμωρία. Εγω συμφωνώ μαζί σου στο θέμα της τιμωρίας, όμως δεν θεωρώ de facto τιμωρία αυτό που περιγράφει η super mum, αν δεν γνωριζω τις συνθήκες, ενώ αλλά πράγματα που λενε μαμάδες εδώ (σ αλλεσ συζητήσεις) σχετικά με κανόνες του σπιτιου, τα θεωρώ πολύ αυστηρά για τα δικά μου δεδομένα. 

πχ θυμάμαι μια άλλη συζήτηση που λέγαμε για το αν περιορίζεις το παιδί σε ένα χώρο με πορτακι για να κανεις κάτι που είναι ανάγκη κ δν πρέπει να είναι στα πόδια σου. αυτό εγγ το θεώρησα αδιανόητο. όταν διαβασα αυτό που έγραψε η superman δεν το θεώρησα αδιανόητο, απλώς αναρωτήθηκα για το τι ακριβώς εννοεί, γιατί άλλο το «άσε τα σκουπίδια κ πάμε να παίξουμε λίγο στο δωμάτιο» ή το «η μαμα έχει μια δουλειά, δεν μπορεί να διακόπτει, θα κάτσεις λίγο εδώ» κ άλλο το «επειδή κανεις αυτό που σου είπα να μην κανεις, θα σε βαλω να παίξεις μόνος σου». 

[Deena]

Μπήκα στον κόπο και διάβασα στο θέμα τις παλιές δημοσιεύσεις, του 2009 δηλαδή επειδή κάπου είχε ειπωθεί ότι τότε οι γονείς πρότειναν διαφορετική προσέγγιση, πιο σκληρή ας πούμε, τουλάχιστον έτσι τα κατάλαβα εγώ διαβάζοντας.

 

Ούτε καν όμως, αν διαβάσει κανείς τί έλεγαν και τί πρότειναν οι τότε γονείς οι οποίοι έχουν πια εφήβους.

 

Επειδή είμαι στο φόρουμ από το 2012, έχω παρατηρήσει ότι παλιά δεν υπήρχαν τόσες «αντιπαραθέσεις» και τόσος «ανταγωνισμός» όσο υπάρχει πια.

 

Οι μαμάδες ζητούσαν και έπαιρναν πρακτικές συμβουλές και ιδέες και στην πλειοψηφία τους τα θέματα δεν έφταναν σε χωρισμό στρατοπέδων. 

Δεν ξέρω τι έχει μεσολαβήσει από τότε μέχρι τώρα, πραγματικά.

 

 

[Έσπερος]

πρίν από 4 λεπτά , Deena είπε:

Δεν ξέρω τι έχει μεσολαβήσει από τότε μέχρι τώρα, πραγματικά.

Απλώς κάποιες μαμάδες άρχισαν να διαβάζουν βιβλία και είτε κατάλαβαν είτε παρερμήνευσαν κ κάποιες άλλες αρχίσαμε να διαβάζουμε ομάδες, όπου είτε καταλαβαίνουμε είτε παρερμηνεύουμε αυτά που κατάλαβαν ή παρερμήνευσαν άλλες μαμαδες. επίσης το να είσαι μαμα κάπου εκεί μετατράπηκε, εκτοσ από full time job, σε οδό του μαρτυρίου γιατί όσο πιο πολύ βασανίζεσαι κ γεμίζεις ενοχές και ζεις σαν ζόμπι κ όχι σαν  φυσιολογικός ενηλικας άνθρωπος, τόσο πιο πολύ εξυψώνεσαι σε ηρωική φιγούρα, άσχετο αν τελικά κανεις καλό στα παιδιά σου. 

[ΑΡΓΚ]

πρίν από 8 λεπτά , Έσπερος είπε:

Απλώς κάποιες μαμάδες άρχισαν να διαβάζουν βιβλία και είτε κατάλαβαν είτε παρερμήνευσαν κ κάποιες άλλες αρχίσαμε να διαβάζουμε ομάδες, όπου είτε καταλαβαίνουμε είτε παρερμηνεύουμε αυτά που κατάλαβαν ή παρερμήνευσαν άλλες μαμαδες. επίσης το να είσαι μαμα κάπου εκεί μετατράπηκε, εκτοσ από full time job, σε οδό του μαρτυρίου γιατί όσο πιο πολύ βασανίζεσαι κ γεμίζεις ενοχές και ζεις σαν ζόμπι κ όχι σαν  φυσιολογικός ενηλικας άνθρωπος, τόσο πιο πολύ εξυψώνεσαι σε ηρωική φιγούρα, άσχετο αν τελικά κανεις καλό στα παιδιά σου. 

 

Kάπου είχα διαβάσει ένα κείμενο για την διαχρονική Ελληνίδα μάνα μάρτυρα, αυτό μου θύμισες  

Πλάκα κάνω ως προς το συγκεκριμένο θέμα, δε βλέπω καμία κοπέλα εδώ να έχει χαρακτηριστικά μάρτυρα, μην παρεξηγηθώ.