Deena

Plus500
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    2.916
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    28

Deena last won the day on Μάιος 25

Deena had the most liked content!

Συνεισφορα στο φορουμ

1.772 Excellent

2 ακόλουθοι

Περισσότερα για την/τον Deena

  • Rank
    Δοκιμή

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

3.127 εμφανίσεις προφίλ
  1. Δεν μπορείς να πάρεις απάντηση από εδώ, πρέπει να δει τα χαρτιά της ένας νομικός, να μελετήσει τους όρους του προγράμματος κλπ.
  2. Με τα τουβλάκια (είτε σε ζώνη, είτε σε γιλέκο) για να να επιπλεύσει το παιδί πρέπει να κινείται συνέχεια και μάλιστα αρκετά ενεργητικά θα έλεγα. Με τα μπρατσάκια επιπλέει σαφώς ευκολότερα, με πολύ μικρότερη προσπαθεια (ενδεχομένως και σε ακινησία), αλλά και μένα αυτό το βάλε-βγάλε μου φαινόταν ανέκαθεν βουνό. Με το μακαρόνι αγκαλιά κάτω από τις μασχάλες επιπλέει ακόμα και ακίνητο, πολλά παιδιά όμως συγκαιονται στα μπράτσα και δυσανασχετούν λόγω και του τσουξιματος με το αλάτι, φαντάζομαι ότι πιθανόν κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί και με τα μπρατσάκια. Ευτυχως ή δυστυχώς όταν περνάει η ηλικία της κουλουρας, είναι δύσκολο να είσαι με το παιδί στα βαθειά, όποιο βοήθημα και να χρησιμοποιείς, ενδεχομένως το πιο «βολικό» να είναι τα μπρατσάκια έστω κι αν το παιδί δεν μαθαίνει με αυτά.
  3. Στα δικά μου δεν έβαλα πάνα όταν βγαίναμε, ούτε τις πρώτες μέρες. Έπαιρνα το φορητό γιογιό και πολλές αλλαξιές και υπενθύμιζα συνέχεια. Επίσης, τα έβαζα να κάνουν τσίσα με το που φτάναμε στον προορισμό μας και πριν φύγουμε. Στάνταρ θα λερωθούν, αυτό δεν αποφεύγεται, για αυτό έχεις μαζί πολλά ρούχα και κυρίως δεν φρικάρεις αν χρειαστεί να αλλάξεις το παιδί ακόμα και 5 φορές μέσα στην βόλτα. Μέσα στο σπίτι, εννοείται επίσης ότι πολλά πράγματα πιθανόν να λερωθούν. Το πάτωμα το σφουγγαρίζεις, τα παιχνίδια τα πλένεις, να λερωθεί βιβλίο ή παζλ δεν μου έχει τύχει, τώρα αν τύχει να βρίσκεται το παιδί σε θεση που αν βραχεί θα βρέξει και το παζλ ή το βιβλίο, εντάξει προφανώς θα τα πετάξεις. Γενικώς, στο παιδί πρέπει να δοθεί η ευκαιρία να λερωθεί τόσες φορές όσες χρειάζεται για να γίνει η σύνδεση στο μυαλό του, κάθε πάνα που μπαίνει κατά την διάρκεια της εκπαίδευσης πάει την διαδικασία πίσω κατά την γνώμη μου.

  4. Διαφημίσεις


  5. Για την βάφτιση δεν ξέρω, αλλά οι γονείς μπορούν να δηλώσουν τον γάμο τους, αλλά και την γέννηση του μωρού στο κοντινότερο στον τόπο διαμονής τους Ελληνικό Προξενείο. Έτσι θα λάβουν Ελληνικές Ληξιαρχικές πράξεις και για τα 2 γεγονότα χωρίς να χρειαστεί να έρθουν Ελλάδα ή να εξουσιοδοτήσουν κάποιον στην Ελλάδα να το κάνει. Όλη η διαδικασία γίνεται μέσω του Προξενείου.
  6. Τώρα θυμήθηκα ότι το μεγάλο σου παιδί τώρα είναι πρωτάκι. Σίγουρα είναι πολύ μικρό ακόμα, κατά την δική μου γνώμη βέβαια, όντως δεν είναι λίγα τα παιδιά που κάνουν από αυτή την ηλικία, ακόμα και αυτά που είναι σε ιδιωτικά σχολεία όπου υποτίθεται ότι κάνουν σχετικά πιο "σοβαρά" αγγλικά. Εμείς ως οικογένεια δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε στον φόρτο που θα συνεπάγεται να αρχίσουν τα παιδιά αγγλικά από τώρα, ειδικά σε φροντιστήριο. Βέβαια στο σχολείο οι ξένες γλώσσες γίνονται σε μικρότερα τμήματα, σχεδόν φροντιστηριακά, των 11-12 παιδιών και με βιβλία επίσης φροντιστηριακά, οπότε μέχρι τώρα δεν έχω αισθανθεί ότι κάπου έχουν "μείνει πίσω", ούτε βλέπω και καμία ιδιαίτερη διαφορά από συμμαθητές τους που κάνουν αγγλικά εκτός.
  7. Ο γιος μου τελειώνει την Δ’Δημ., αγγλικά εκτός σχολείου δεν έχει κάνει ακόμα, ούτε νομίζω ότι θα κάνει στο άμεσο μέλλον, ισως κάποιο ιδιαίτερο ενισχυτικά όταν πλησιάζει η ώρα του lower (ή όπως λέγεται πλέον). Κάνουν σοβαρά αγγλικά στο σχολείο, νομίζω ότι θα τους έκανα εκτός μόνο αν έβλεπα ότι δυσκολεύονταν, σαν βοήθεια δηλαδή και πάντως σίγουρα όχι πριν την Δ’ Δημ. Γεγονος παραμένει βεβαια ότι έχω καταλάβει ότι είμαστε η εξαίρεση.
  8. Μακάρι να ήταν έτσι, αλλά δεν συμβαίνει δυστυχώς. Στην β' δημοτικού η ύλη θεωρείται περαιωθείσα και εμπεδωθείσα, καμία επανάληψη δεν γίνεται και απορώ πώς έχει περάσει αυτή η άποψη και αναπαράγεται. Καλώς ή κακώς η β' δημ. ξεκινά από την αρχή με πολύ δύσκολα κείμενα ανάγνωσης στα οποία σίγουρα δυσκολεύονται τα παιδιά που έχουν τελείωσει την α' δημ. και δεν έχουν λυθεί στην ανάγνωση (συνηθισμένο), ενώ αρχίζει γρήγορα (σχεδόν αμέσως) και η διδασκαλία γραμματικών κανόνων, με αποκορύφωμα όλων ότι στην ύλη περιλαμβάνονται και όλες οι προπαιδειες.
  9. Το έχω γράψει αρκετές φορές σε αυτό το θέμα, όπως το βίωσα από την δική μου εμπειρία σε 2 παιδιά, κατά την άποψή μου όσο υπάρχει η πάνα είναι εξαιρετικά απίθανο να φανεί δεκτικό το παιδί να χρησιμοποιήσει γιογιό ή λεκάνη. Πρέπει να φύγει η εναλλακτική της πάνας (και για παιδί και κυρίως για τον γονιό) και μοιραία το παιδί θα μάθει. Κάτι που επίσης έχω αναφέρει ξανά, τα δικά μου δεν έδειξαν ποτέ σημάδια ετοιμότητας, η πάνα βγήκε βάσει προγραμματισμού του παιδικού σταθμου που πήγαιναν, σε συνδυασμό με δική μου πρωτοβουλία γιατί είχα κουραστεί από τις πάνες. Το ένα παιδί ήταν 2,5 ετών, το άλλο 2 ετών και 4 μηνών, ούτε στεγνά ξυπνούσαν, ούτε έλεγαν πότε έκαναν, ούτε ενοχλούνταν, ούτε τίποτα, μόλις που μιλούσαν κατανοητά εξάλλου. Σε 10 μέρες την είχαν κόψει τελείως, αλλά άπαξ και έβαλαν εσώρουχο, πάνα δεν έβαλαν ξανά (με εξαίρεση τις 3-4 πρώτες εβδομάδες στον βραδυνό ύπνο).
  10. Το σχολείο ενημερώνει αν μαθητής νοσήσει εντός του 48ωρου που βρέθηκε μαζί με τα άλλα παιδιά. Δηλαδή αν κάποιο παιδί διαγνώστηκε θετικό χθες, δεν ενεργοποιείται κανένα πρωτόκολλο, οπότε δεν υπάρχει απαίτηση ενημέρωσης. Εννοειται ότι αν νοσήσει γονιός παιδιού, το παιδί μεν δεν έρχεται σχολείο (εκτός αν είναι εμβολιασμένο) αλλά και πάλι δεν αρχίζει πρωτόκολλο.
  11. Όλα καλά θα πάνε, περαστικά στο παιδί! Εμενα με την ευκαιρία της νοσησης μας με εντυπωσίασαν πάντως τα σελφ. Έπιασαν το παιδί χωρίς σχεδόν καθόλου συμπτώματα.
  12. Δικών μου συμπτώματων. Με το κρούσμα (γιαγιά) αρχίσαμε μαζί τα συμπτώματα, η γιαγιά μετά από 2 μέρες είχε θετικό μοριακό, εμένα στην εβδομάδα πάνω βγήκε θετικό σελφ, αφού είχαν προηγηθεί καθημερινά αρνητικά σελφ και ένα αρνητικό μοριακό στην 4η μέρα συμπτωμάτων.
  13. Περαστικά! Πρωτα εγώ βγήκα θετική, 5 μέρες μετά την τελευταία επαφή με κρούσμα και 1 εβδομάδα μετά την έναρξη των συμπτωμάτων. Ο γιος μου βγήκε θετικός 5 μέρες μετά από εμένα, με μηδενικά σχεδόν συμπτώματα. Μας «εντόπισαν» τα σελφ και τους δυο, που κάναμε κάθε μέρα.
  14. Καλημέρα και να σου ζήσει! Βρέθηκα κι εγώ φυσικά σε ίδια ακριβώς θέση, με νεογέννητο και "μεγάλο" παιδί 26 μηνών, από το μεσημέρι και μετά που έφευγε η νταντά ή τις μέρες που δεν ερχόταν (δεν την είχα κάθε μέρα ούτε για πολλές ώρες) ήταν φρίκη η κατάσταση που ήμουν απολύτως μόνη μου. Θα τολμούσα να πω ότι για 3 περίπου μήνες ένιωθα απόγνωση και δυστυχία. Δεν θήλαζα, αλλά η μικρή δεν κοιμόταν οπουδήποτε αλλού παρά μόνο πάνω σε κάποιον και μάλιστα υπό κίνηση. Δεν κοιμόταν στο καρότσι, ούτε στο ρηλάξ, ούτε στο αυτοκίνητο. Την ενοχλούσε πολύ η φασαρία και το φως, οπότε όλες οι προσπάθειες να την κοιμίζω στον κοινό χώρο του σπιτιού όπου ήταν και το μεγάλο παιδί κατέληγαν σε πολύωρο αγώνα με πολύ κλάμα από το μωρό και χωρίς αποτέλεσμα. Ο μάρσιμπος της άρεσε αλλά από ένα σημείο και πέρα δεν μπορούσε να κοιμηθεί εκεί, εκτός αν κουνιόμουν συνέχεια και μόνον εφόσον είχαμε σβηστά φώτα και ησυχία. Το μεγάλο παιδί φυσιολογικά αντιδρούσε πολύ έντονα όταν ζητούσα ησυχία, ήταν και αρκετά μικρός ώστε να μπορέσει να αυτοπειθαρχηθεί, ήταν αδύνατο. Το μοναδικό που τελικό με βοήθησε (για να μην πω με έσωσε!!!) ήταν όταν πήρα απόφαση να σταματήσω το μωρό από το να κοιμάται πάνω μου. Όταν το μωρό ήταν περίπου 2-2,5 μηνών, διάβασα το "On becoming babywise". Δεν ήμουν πολύ σίγουρη αν θα το δοκίμαζα αλλά μια μέρα, χωρίς να το έχω προσχεδιάσει και μέσα στην κούραση και την απόγνωσή μου, το πρωί που το μεγάλο παιδί ήταν με την νταντά, είπα να δοκιμάσω να κοιμίσω το μωρό κατευθείαν στην κούνια. Όταν κατάλαβα ότι νύσταζε, την πήγα στο δωμάτιο, την άλλαξα, την έβαλα στο κρεβάτι της, έσβησα φώτα, έβαλα λευκούς ήχους και κάθισα δίπλα στην πολυθρόνα. Επί 5'-10' έκλαιγε, αλλά ήμουν εξαντλημένη και την άφησα. Η εναλλακτική ήταν, όπως πάντα, να περάσω την υπόλοιπη 1 ώρα περπατώντας πάνω - κάτω για να πάρει το μωρό λίγη ξεκούραση, έτσι και σταματούσα ή καθόμουν, ακόμα και αγκαλιά να την είχα, θα ξυπνούσε. Μετά από 10' είχε κοιμηθεί, ξύπνησε μετά από 2 ώρες! Ξαναδιάβασα με προσοχή το βιβλίο και εντέλει το ακολούθησα κατά γράμμα σχεδόν. Άρχισα να βάζω το μωρό για ύπνο στο δωμάτιό του, με σβηστά φώτα και λευκούς ήχους για όλους τους ύπνους (και τους ημερήσιους). Δεν άφηνα ποτέ πολλή ώρα μεταξύ των ύπνων, παρατηρούσα το μωρό και το κοίμιζα πριν νυστάξει υπερβολικά, δεν την κοίμιζα στο γάλα, την έβαζα ξύπνια στην κούνια και περίμενα να κοιμηθεί μόνη της. Όταν κοιμόταν έφευγα, έκλεινα την πόρτα της και την παρακολουθούσα με την κάμερα από την ενδοεπικοινωνία. Με τους λευκούς ήχους να παίζουν στο δωμάτιό της, δεν είχα την έννοια της ησυχίας και μπορούσα να ασχοληθώ και με το μεγάλο παιδί εκείνη την ώρα. Μετά από 2 εβδομάδες περίπου είχα συντονιστεί πλήρως με το μωρό, με συνεχή παρατήρηση είχα φτάσει να καταλαβαίνω ακριβώς πότε περίπου νυστάζει μέσα στην ημέρα και ρύθμιζα όλες τις άλλες "δραστηριότητες" γύρω από τους ύπνους της. Από εκεί που δεν κοιμόταν σχεδόν καθόλου (5-6 ώρες max μέσα στην μέρα), άρχισε να κοιμάται εντυπωσιακά εύκολα και καλά και στους ημερήσιους ύπνους και το βράδυ. Φυσικά, επειδή παίζει ρόλο και η ιδιοσυγκρασία του παιδιού, παρά τα παραπάνω, δεν υπήρξε ποτέ το μωρό που καθόταν στο ρηλάξ ή στο γυμναστήριο ή αργότερα με τα παιχνίδια στο πάρκο. Όταν δεν κοιμόταν και δεν έτρωγε, ήταν αποκλειστικά και μόνο στον μάρσιπο. Για μη θηλάζον μωρό, "άργησε" να κοιμηθεί όλη νύχτα χωρίς γεύμα (έφτασε περίπου 10 μηνών). Γενικά για έναν χρόνο περίπου, ήταν δύσκολη η καθημερινότητα όταν ήμουν μόνη μου και με τα δύο παιδιά, γύρισα δουλειά στους 4 μήνες, τα απογεύματα ήμουν κι εγώ μόνη μαζί τους (οι γιαγιάδες που μάλωναν ποια θα πρωτοέρθει στο πρώτο παιδί, "αποσύρθηκαν" διακριτικά με το δεύτερο ) αλλά τουλάχιστον είχα τα "διαλείμματα" ύπνου της μικρής, στα οποία έδινα αποκλειστικό χρόνο στον μεγάλο. Επίσης, επειδή το μωρό κοιμόταν καλά, ήταν πολύ ήρεμη όταν ήταν ξύπνια, οπότε το είχα πιο εύκολο να βγω βόλτα και με τα δύο μαζί με καλό καιρό, χωρίς να έχω την έννοια ότι το μωρό θα νυστάξει και δεν θα μπορεί να κοιμηθεί, θα γκρινιάζει κλπ.
  15. Ναι, ο δικός μου για 7-8 μήνες περίπου έκανε περίπου 2 ώρες κάθε βράδυ να κοιμηθεί, ενώ ήμασταν μαζί του ξαπλωμένοι στο κρεβάτι του. Η εκπαίδευση στην μικρή ήταν όντως κάτι σαν το "Κοιμήσου παιδί μου", τους χρόνους δεν τους θυμάμαι ακριβώς ούτε θυμάμαι αν τους είχα ακολουθήσει ακριβώς ή κατά προσέγγιση. Πάντως η λογική ήταν η ίδια. Αλλά το παιδί κοιμόταν σε κούνια και δεν έκανε καθόλου προσπάθεια να βγει. Το βιβλίο, αν θυμάμαι καλά, σε παιδί που κοιμάται σε κρεβάτι λέει να βάλεις καγκελάκι στην πόρτα του δωματίου. Είναι μεγάλη απόφαση γιατί προϋποθέτει ότι δεν θα κάθεσαι μαζί στο δωμάτιο. Σε πρώτη φάση, νομίζω ότι πρέπει κυρίως να σταματήσεις να ενδίδεις και να μην βγαίνετε για παιχνίδι από το δωμάτιο και ας πάρει και πολλή ώρα. Μετά να πειραματιστείς με τον μεσημεριανό ύπνο γιατί είναι η ηλικία που για κάποια παιδιά έρχεται η ώρα που "πρέπει" να κοπεί, με τίμημα την γκρίνια της κούρασης το απόγευμα για ένα διάστημα, έτσι ώστε να κοιμούνται πιο γρήγορα τη νύχτα.
  16. @Annitamik στο παραπάνω παλιότερο μήνυμά μου περιγράφω πώς το χειρίστηκα με τον γιο μου (πρώτο παιδί). Στην πορεία αντιμετώπισα τα ίδια φυσικά με την κόρη μου, στην οποία έκανα στην ηλικία των 2 ετών εκπαίδευση ύπνου με ελεγχόμενο κλάμα. Είχα κάνει και σε μικρότερη ηλικία, αλλά φυσικά στα 2 παλλινδρόμησε, όπως όλα σχεδόν τα παιδιά..