Deena

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    1.547
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    5

Συνεισφορα στο φορουμ

317 Good

1 ακόλουθος

Περισσότερα για την/τον Deena

  • Rank
    Δοκιμή

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

Το πεδίο των 'πρόσφατων επισκεπτών' είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες ή επισκέπτες.

  1. Θα βρεθεί κόσμος που θα τα πει αυτά, αλλά δεν είναι αυτή η κοινωνική τάση...αυτό θέλω να πω.
  2. Ένα boost αυτοπεποίθησης πότε-πότε στο μεγάλο παιδί δεν βλάπτει, μέχρι εκεί όμως!!! Κι εγώ το κάνω το κολπάκι ακόμα βάσει ενστίγκτου, όταν νιώθω ότι θα λειτουργήσει στην συγκεκριμένη στιγμή, όταν αισθάνομαι ότι ο γιος μου θέλει και ο ίδιος εκείνη την στιγμή να "θυμηθεί" ότι είναι μεγαλύτερος και ότι μπορεί να αντλήσει ευχαρίστηση και αυτοπεποίθηση δίνοντας το παράδειγμα για κάτι στην αδερφή του. @Nefeli2014 υπομονή! Τα καλύτερα είναι μπροστά, μην απελπίζεσαι. Όσο μπορείς κράτα την ψυχραιμία και την ηρεμία σου, είναι από μόνη της δύσκολη η ηλικία της μεγάλης ακόμα και αδερφάκι να μην είχε. Επέμεινε πολύ στην κουβέντα, ειδικά στην περιγραφή του τρόπου που αισθάνεσαι όταν π.χ. σε δαγκώνει ή σε χτυπάει ("Δεν θέλω να με χτυπάς γιατί πονάω και όταν πονάω νιώθω άσχημα μέσα στην καρδούλα μου") και φρόντιζε να την βοηθάς να αρθρώνει τα συναισθήματά της αντί να τα εκδηλώνει με φωνές, χτυπήματα κλπ ("Καταλαβαίνω ότι είσαι θυμωμένη/κουρασμένη/ζηλεύεις/στενοχωριέσαι"), γιατί μόνο έτσι θα μάθει και αυτή να το κάνει. Τέλος, όσα κάνει είναι για να έχει την προσοχή σας...και τα καλά και τα κακά. Ρίξε το βάρος στην θετική επιβράβευση, έτσι ώστε να επιζητά να επαναλάβει την "καλή" συμπεριφορά και προσπάθησε να είσαι λίγο αδιάφορη στις εκρήξεις, αν δεν τίθεται ζήτημα σωματικής ακεραιότητας δικής της ή του μωρού, έτσι ώστε να δει ότι έχει περισσότερες πιθανότητες να τραβήξει την προσοχή σας δείχνοντας το καλό της πρόσωπο.
  3. Υπογράμμισα την φράση "κοινωνική και μόνον διάσταση" γιατί ακριβώς σε αυτή αναφέρομαι, δεν το κοιτάω δηλαδή από την σκοπιά των προσωπικών επιλογών του καθενός, μέσα από τις οποίες φυσικά μπορεί να είναι απολύτως ευτυχισμένος και να μην τον ενοχλεί ούτε πώς τον αντιμετωπίζει η κοινωνία, ούτε τίποτα άλλο. Και η προσωπική μου άποψη είναι ότι άντρες και γυναίκες, ακόμα κι αν αισθάνονται ισότιμοι μέσα στην οικογένειά τους, δεν είναι κοινωνικά ισότιμοι όσο : α) ο άντρας δεν μπορεί να επιλέξει να μείνει σπίτι με τα παιδιά χωρίς να θεωρηθεί τεμπέλης, την ίδια στιγμή που για την γυναίκα είναι κάτι που περνάει στο ντούκου ή θεωρείται φυσιολογικό ή επιθυμητό και β) η γυναίκα δεν μπορεί να ρίξει βάρος στην καριέρα της χωρίς να θεωρηθεί ότι βάζει σε δεύτερη μοίρα τα παιδιά της, την ίδια στιγμή που για τον αντίστοιχο άντρα είναι το κοινωνικά αναμενόμενο και γίνεται αντικείμενο θαυμασμού και επιβράβευσης Φυσικά, μπορεί να πει κανείς ότι δεν έχει σημασία πώς σε βλέπουν οι άλλοι (ο κοινωνικός περίγυρος, οι υπόλοιποι συγγενείς, ο φιλικός σου κύκλος) και το μόνο που έχει σημασία είναι να είσαι καλά με τις επιλογές σου και να υπάρχει αρμονία μέσα στην οικογένεια....σε αυτό συμφωνώ, έχω όμως επιφύλαξη σχετικά με το πόσο ανεπηρέαστες είναι στην τελική οι επιλογές που κάνουμε από αυτό που ισχύει ως κοινωνικά αναμενόμενο και αποδεκτό.

  4. Διαφημίσεις


  5. Μαζί σου χίλιες φορές...ωστόσο, αν θέλουμε να δούμε λίγο την κοινωνική και μόνον διάσταση του θέματος και αν θέλουμε να είμαστε απολύτως ειλικρινείς, σε μια περίπτωση σαν αυτή που περιγράφεις, εάν έφτανε η ώρα που το παιδί πήγαινε σχολείο και ο άντρας εξακολουθούσε να μην ψάχνει για δουλειά, κανένας δεν θα το θεωρούσε "φυσιολογικό", κανείς δεν θα έλεγε "Έλα μωρέ, αφού φτάνουν τα χρήματα που βγάζει η γυναίκα, γιατί να δουλεύουν και οι δύο και να κουράζονται, καλύτερα για τα παιδιά να έχουν έναν γονιό στο σπίτι". Η ίδια η σύζυγος πιθανότατα κάποια στιγμή θα αντιδρούσε, έστω κι αν είχε αρχικά στηρίξει την συγκεκριμένη επιλογή. Στην αντίθετη και πιο συνηθισμένη περίπτωση, τίποτα από όλα αυτά φυσικά δεν συμβαίνει....προσωπικά πιστεύω ότι υπάρχουν αρκετοί άντρες που ενδόμυχα θα προτιμούσαν να έχουν βοήθεια στην οικονομική στήριξη της οικογένειας από την γυναίκα τους, αλλά είναι και αυτοί τόσο "εγκλωβισμένοι" στα κοινωνικά στερεότυπα τόσων εποχών που πολλές φορές δεν αντιλαμβάνονται την επιθυμία αυτή.
  6. Να σου ζήσουν καταρχήν και τα δύο παιδάκια!!!! Επίσης....υπομονή! Ίδια διαφορά ηλικίας έχουν και τα δικά μου, είναι βέβαια πλέον 4,5 και 6,5 ετών, τα καλύτερα είναι μπροστά σου, αυτό να σκέφτεσαι, θα έρθουν καλύτερες μέρες!!! Για το συγκεκριμένο ερώτημα, θα σου πρότεινα να κάνεις ό,τι νομίζεις ότι θα σας εξασφαλίσει περισσότερη ηρεμία στην παρούσα φάση. Αν το μεγάλο παιδί δεν αντιδράει να λείπει από το σπίτι από τα πρωινά, αν είναι πιο ήρεμος στην γιαγιά και γυρνάει με καλύτερη διάθεση τα απογεύματα, ναι γιατί όχι? Δεν χρειάζεται να τα κάνεις όλα μόνη σου!!! Το μωρό σου είναι πολύ μικρό, είσαι στην φάση που προσπαθείς να εδραιώσεις θηλασμό, αν υπάρχει βοήθεια καλό είναι να την αξιοποιήσεις. Κατά τα άλλα, η συμπεριφορά του μεγάλου σου είναι αναμενόμενη και πολύ φυσιολογική, με αγάπη, ενθάρρυνση και ηρεμία θα το ξεπεράσει. Το βασικότερο είναι να διαφυλάξεις την δική σου ηρεμία και μια καλή ψυχολογική κατάσταση, πράγμα δύσκολο γιατί είσαι σε δύσκολη περίοδο. Προσωπικά, ντρέπομαι λίγο που το λέω, τους πρώτους 2 μήνες με το δεύτερο παιδί στο σπίτι δεν μπορούσα να νιώσω ευτυχία, χωρίς να περνάω επιλόχια. Η κούραση με είχε κουρελιάσει, δεν μπορούσα να δω τίποτα καθαρά! Αυτό που βοήθησε εμένα τελικά ήταν ότι ξεκίνησα πολύ νωρίς (εντάξει όχι 20 ημερών που είναι το δικό σου, αλλά μετά τις 40 μέρες περίπου) να προσπαθώ να βάλω ένα υποτυπώδες πρόγραμμα στο μωρό, ειδικά όσον αφορά στον ύπνο της.
  7. Έχω ανεβάσει ένα link (αναμένεται έγκριση) με ένα άρθρο γραμμένο από άντρα συγγραφέα που παρουσιάζει την οπτική που προανέφερα, του άντρα που φέρει ο ίδιος όλο το οικονομικό βάρος της συντήρησης της οικογένειας. Βασικό πνεύμα όσων γράφει είναι η πίεση που του δημιουργείται από την ανασφάλεια ότι όλοι/όλα εξαρτώνται μόνο από τον ίδιο, τον αντίκτυπο αυτής της πίεσης στην ζωή και την υγεία του και τον φόβο του τί θα γίνει αν ο ίδιος πάθει κάτι. Δεν είναι αυτή η ανασφάλεια πολύ καίριο ζήτημα? Μια γυναίκα που μένει εκτός εργασίας 10+ χρόνια δεν την αισθάνεται? Δεν είναι το διαζύγιο το μόνο απρόοπτο που μπορεί να τύχει στην ζωή... Κάθε άνθρωπος πρέπει να διασφαλίζει ότι μπορεί να επιβιώσει μόνο με τις δικές του δυνάμεις. Όσο κυνικό κι αν είναι αυτό. Στην εταιρεία που δουλεύω, σκοτώθηκε πριν λίγα χρόνια ένας υπάλληλός μας σε ληστεία. Σε επαρχιακή πόλη, όπου ο μισθός του έφτανε και περίσσευε στην οικογένειά του. Μέχρι που μια μέρα έφυγε από το σπίτι του και δεν ξαναγύρισε.... Ξέρω....μακάβριο, δεν μπορείς να πορεύεσαι στην ζωή έτσι, κλπ, κλπ....η γυναίκα του όμως ήρθε Αθήνα και παρακαλούσε την εταιρεία να την προσλάβει, γιατί έμεινε με ένα σπίτι, λίγες καταθέσεις και απολύτως τίποτα άλλο.
  8. Για την ιστορία και ο αδερφός του άντρα μου τρισευτυχισμένος δηλώνει, θα ήθελε να κάνει το ίδιο και η γυναίκα του.
  9. Όπως είπα και ο δικός μου έτσι είναι. Ειδικά από τότε που κάναμε κόρη, ακόμα περισσότερο....
  10. Δεν θέλω να έρθω σε αντιπαράθεση. Οι συνθήκες που περιγράφεις είναι πολύ συνηθισμένες, άλλες οικογένειες έχουν βοήθεια από συγγενείς, άλλες προσλαμβάνουν άνθρωπο, άλλες πάνε σε σχολείο με διευρυμένο ωράριο, άλλες στέλνουν τα παιδιά σε κέντρα μελέτης, άλλες κάνουν εναλλασσόμενες βάρδιες με τον σύζυγο/σύντροφο κλπ. Προφανώς για σένα είναι προτιμότερο αντί για τα παραπάνω να μείνεις εσύ σπίτι με τα παιδιά μέχρι την ηλικία που δεν θα χρειάζονται κάποιον ενήλικα τα απογεύματα. Για τον σύζυγό σου το ίδιο, προφανώς δεν τον ενοχλεί να φέρει ο ίδιος όλο το οικονομικό βάρος. Για άλλους, όπως για μένα, η εργασία είναι αδιαπραγμάτευτη, με καθορίζει ως άνθρωπο, δεν ξέρω πώς αλλιώς να το πω....θα σταματούσα να δουλεύω μόνο αν χρειαζόταν σε ακραία δυσάρεστη περίπτωση (σοβαρή ασθένεια παιδιού). Ο σύζυγός μου έχει την ίδια οπτική. Οπότε προσαρμόζουμε ανάλογα την καθημερινότητά μας.
  11. Ξαναλέω, δεν είμαστε όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Ο δικός μου άντρας από την άλλη έχει περίπου αυτή την οπτική : https://www.theguardian.com/lifeandstyle/2016/jul/02/a-letter-to-my-wife-who-wont-get-a-job-while-i-work-myself-to-death
  12. Εγώ βλέπω κοπέλες με παιδιά νηπιαγωγείου ή δημοτικού που δεν ψάχνουν δουλειά, πραγματικά τις βλέπω στον κύκλο μου και ειλικρινά δεν μπορώ να το καταλάβω. Οικονομικά δεν ζορίζονται ιδιαίτερα (προφανώς) αλλά και πάλι για μένα είναι αδιανόητο. Βεβαίως, τις περισσότερες φορές δεν λένε ευθέως ότι δεν ψάχνουν, αλλά ότι π.χ. "Στον κλάδο μου το ωράριο είναι μεγάλο, ποιος θα παίρνει το παιδί από το σχολείο", "Έχει πολλή δουλειά με λίγα λεφτά" κλπ, πράγματα που μπορεί να ισχύουν αλλά ταυτοχρόνως είναι ο κανόνας για χιλιάδες άλλες εργαζόμενες γυναίκες με πιο πιεστικές οικογενειακές υποχρεώσεις που μεγαλώνουν εξίσου καλά τα παιδιά τους. Βεβαίως είναι λογικό και αναμενόμενο να μην σταθμίζουμε όλοι οι άνθρωποι την εργασία το ίδιο, να μην της δίνουμε την ίδια αξία. Πιστεύω ότι λίγο-πολύ μια τέτοια σκέψη περνάει από το μυαλό όλων μας κάποια στιγμή, αλλά πόσα είναι τα ζευγάρια που μπορούν γνήσια να υποστηρίξουν μια τέτοια απόφαση? Χωρίς πικρία, χωρίς σπόντες και χωρίς απωθημένα, διατηρώντας παράλληλα μια γνήσια ισότιμη σχέση μεταξύ τους? Και επανέρχομαι στην οπτική των αντρών, γιατί βλέπω τον άντρα μου που ξέρω ότι θα δυσανασχετούσε εάν ήταν ο μόνος που δούλευε και που έχει μείνει με αρνητικές εμπειρίες από την παιδική του ηλικία ως παιδί μη εργαζόμενης μητέρας.
  13. Αυτούς τους ξέρω, πιστεύω ευτυχώς ότι βαίνουν μειούμενοι! Για τους άλλους αναρωτιέμαι, οι οποίοι νομίζω ότι είναι αρκετά περισσότεροι από ότι νομίζουμε.
  14. Υπάρχει φυσικά και η κατηγορία που πραγματικά δεν θέλει να δουλέψει, ακόμα κι όταν οι τυπικές δυσκολίες του μεγαλώματος των παιδιών εκλείψουν και ταμπουρώνεται πίσω από το "εγώ μεγαλώνω τα παιδιά μου", σε σημείο που πραγματικά το πιστεύει στο τέλος. Γιατί ΟΚ τα πρώτα χρόνια, ΟΚ να μην θέλεις να στείλεις το παιδί παιδικό στα 2, ΟΚ να μην θέλεις να δουλεύεις για να πληρώνεις την νταντά (αν και, κατά την γνώμη μου, αυτά για πολλές γυναίκες είναι σκοτούρες πολυτελείας γιατί οι περισσότερες αντικειμενικά δεν μπορούν να μείνουν χωρίς εργασία για χρόνια), αλλά όλα αυτά κάποια στιγμή τελειώνουν και όμως υπάρχουν πολλές γυναίκες με παιδιά δημοτικού που έχουν επιλέξει και δεν δουλεύουν, γιατί δεν θέλουν, προβάλλοντας συνήθως διάφορες δικαιολογίες. Για να μην παρεξηγηθώ προφανώς δεν αναφέρομαι σε περιπτώσεις του φόρουμ (εξάλλου δεν μπορώ να ξέρω), αλλά έχω στο περιβάλλον μου πολλά τέτοια παραδείγματα. Φυσικά υπάρχουν και άντρες που δεν θέλουν να δουλεύουν, αλλά δεν έχουν την κοινωνική δικαιολογία να μείνουν σπίτι και να δουλεύει η γυναίκα τους, γιατί θα έχουν για πάντα την ρετσινιά του "τεμπέλη", ταμπέλα που δεν μένει ποτέ σε μια γυναίκα (για τον λόγο αυτό τουλάχιστον). Στις περιπτώσεις αυτές δεν μπορεί να υπάρξει κατά την γνώμη μου καμία ουσιαστική ισότητα, την ευθύνη όμως την έχει κάθε φορά το μέρος του ζευγαριού που κάνει την αντίστοιχη επιλογή. Η απορία μου είναι πώς υπάρχουν άντρες που ανέχονται/δέχονται να φέρουν οι ίδιοι μόνο το βάρος της οικονομικής συντήρησης της οικογένειας, όταν η γυναίκα τους είναι πλέον διαθέσιμη από τις υποχρεώσεις των παιδιών, είναι ικανή, έχει χρόνο να δουλέψει αλλά επιλέγει να μην το κάνει.
  15. Αν δεν κοιμάται καθόλου μέσα στην ημέρα, μόνο και μόνο το γεγονός ότι αρχίζεις διαδικασία ύπνου στις 21.30' δεν τον βοηθάει να χαλαρώσει, τα παιδιά όταν είναι άυπνα και εξαντλημένα κοιμούνται πιο δύσκολα και για λιγότερες ώρες, είναι φαύλος κύκλος. Προσωπικά : α) θα άρχιζα διαδικασία ύπνου πολύ νωρίτερα, ίσως στις 20.00, για να μην πω 19.30' (εφόσον δεν κοιμάται το μεσημέρι) και β) θα έσβηνα φώτα και θα τον έβαζα στην κούνια (όχι στο κρεβάτι) και θα καθόμουν μέσα στο δωμάτιο μέχρι να κοιμηθεί, χωρίς όμως να του δίνω σημασία, χωρίς να μιλάω, χωρίς να αλληλεπιδρώ, κάποια στιγμή θα το πάρει απόφαση και θα κοιμηθεί.
  16. Έγινε πρόσφατα μια ημερίδα στο σχολείο των παιδιών μου σχετικά με τους κινδύνους του διαδικτύου κλπ και ο εισηγητής (αξιωματικός της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος) επέμενε και αυτός ότι το κλειδί είναι ο ανοιχτός δρόμος επικοινωνίας γονιού - παιδιού, να έχει κατακτηθεί στην μεταξύ τους σχέση ότι το παιδί έχει κάποιον να το ακούσει χωρίς διάθεση κριτικής, με ανοιχτό μυαλό και αγάπη, να μην φοβάται να μιλήσει. Είπε χαρακτηριστικά ότι "Τα παιδιά κατά βάθος πάντα θέλουν να μιλήσουν, αρκεί να νιώσουν ότι υπάρχει κάποιος να τα ακούσει ". Κατά τα άλλα, επέμεινε και αυτός ότι οι απαγορεύσεις, τα κλειδώματα του WiFi, η πρόσβαση του γονέα στα sm κ.λπ. είναι ημίμετρα, αν από πίσω δεν υπάρχει σχέση εμπιστοσύνης και επικοινωνίας.