Έσπερος

Νέο Μέλος
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    845
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    11

Έσπερος last won the day on Δεκέμβριος 11

Έσπερος had the most liked content!

Συνεισφορα στο φορουμ

334 Good

1 ακόλουθος

Περισσότερα για την/τον Έσπερος

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

Το πεδίο των 'πρόσφατων επισκεπτών' είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες ή επισκέπτες.

  1. Επειδή το ίδιο περίπου ρώτησε και η @vtgian, δεν πιστεύω ότι οι γονείς μου το βλέπουν έτσι. Ότι δηλαδή ό,τι προσφέρουν το προσφέρουν για αντάλλαγμα. Ούτε εγώ θα το έβλεπα έτσι. Απλώς επειδή καταλαβαίνω ότι στενοχωριούνται, αναρωτιέμαι μήπως κάποια στιγμή περάσει από το μυαλό τους ότι αδιαφορούμε για κείνους ενώ δεχόμαστε τόσο ενδιαφέρον και φροντίδα. @Silky σε βλέπω πολύ αγριεμένη! Κάπως έτσι θέλαμε εμείς να περάσουμε το Πάσχα, είχαμε ολοκληρώσει κάποιες εργασίες στο σπίτι, ήταν η εποχή που είχαμε προσαρμοστεί αρκετά στο μωρό (3 μηνών περίπου τότε), θέλαμε να το χαρούμε. Και κυρίως να ξεκουραστούμε. Γνωρίζαμε ότι θα ήμασταν μόνοι μας, οι δικοί μου είχαν κάποια σοβαρά θέματα να λύσουν, τα πεθερικά μου καλέσαμε αλλά είναι δύσκολα στις μετακινήσεις για λόγους υγείας, δεν μπορούσαμε και να πιέσουμε γιατί θα έμεναν σε ξενοδοχείο, πάντως μείναμε μόνοι μας και τελικά περάσαμε και καλύτερα απ' όλους. Εγώ βέβαια είχα μάθει πάντα στις γιορτές να έχουμε πολύ κόσμο, να έρχονται συμπέθεροι, θείοι, θείες, όχι κάθε χρόνο στο δικό μας σπίτι, οπουδήποτε. Όταν αργότερα άλλαξαν οι συνθήκες σε όλες τις οικογένεις και αρχίσαμε να διασπώμαστε, και κάποιες φορές ήμασταν μόνο οι γονείς μου και οι παππούδες, μου κακοφαινόταν, ένιωθα ότι δεν κάναμε γιορτή. Ο άντρας μου με μικρότερη οικογένεια είχε μάθει αλλιώ,ς για κείνους ήταν η χαρά να μαζευτούν όλοι μαζί στο τραπέζι γιατί κι εκείνος κι ο αδερφός του είχαν φύγει από το σπίτι από φοιτητές ήδη, οπότε η οικογενειακή συγκέντρωση είχε άλλη σημασία. Εκείνος μου πέρασε την ιδέα στο μυαλό ότι δεν χρειάζεται να έρθει ένα τάγμα για να ευχαριστηθείς γιορτές.
  2. Το σίγουρο πάντως είναι ότι αν έχεις μωρό και θες να πας κάπου, δεν θα έχεις την πολυτέλεια να δοκιμάζεις 2-3 ζευγάρια να δεις ποιο πάει με τα ρούχα. Για τον πρωτο καιρο θα εισαι ευχαριστημενη να φορας καλτσες κ παπουτσια που να ειναι το ιδιο ζευγαρι.
  3. Στο δημόσιο είμαι εγώ, πέρασε από υγειονομική επιτροπή επειδή υπερέβαινε τις 8 μέρες αναρρωτικής που δικαιούμαι. Αλλά ήταν τυπικό.

  4. Διαφημίσεις


  5. Πράγματι καλύφθηκα από όλες τις απαντήσεις. Στενοχωριέμαι γιατί εμείς πραγματικα θέλουμε τις οικογενειακές γιορτές. Εϊμαστε τύποι της οικογένειας, θέλουμε το παιδί μας να εξοικειωθεί με τους παππούδες, τους θείους τους νονούς και τα ξαδέρφια αφού είναι μακριά, έχουμε κάποιους φίλους, είναι γενικά πράγματα που μπορούμε να κάνουμε στην Αθήνα και είναι κρίμα να βγαίνει ξινό. Απλώς βλέπω ότι ενώ εμείς γενικά προσαρμοστήκαμε στην απόσταση, και ξέρουμε ότι κάποια πράγματα δεν θα είναι όπως θέλουμε, και θα στερηθούμε και θα βάλουμε και προτεραιότητες, από τις οικογένειες δεν υπάρχει πάντα αυτή η διάθεση. Και δεν λέω μόνο τη μητέρα μου που είναι πιεστική γενικά και γίνεται φορτική γιατί θα ήθελε να μεγαλώνει το εγγόνι της και δεν μπορεί. Το βλέπω και στην ευρύτερη οικογένεια, ότι μας βλέπουν με τη λογική ότι είμαστε τουρίστες, έχουμε 15 μέρες διακοπές, προφανώς θα είμαστε διαθέσιμοι ανά πάσα στιγμή, προφανώς θα τρέχουμε γύρω γύρω την Αθήνα, για να μην ξεβολευτεί κανείς. Να κάνουν τα τραπέζια όποτε θέλουν, όπου θέλουν και με όποιον θέλουν πχ, επειδή έτσι είχαν μάθει. Κι εμείς απλά να ακολουθούμε, σαν να φταίμε που μένουμε μακριά και να πρέπει να γινόμαστε μπαλάκι. Θα δούμε φέτος πώς θα πάει, για το Πάσχα είναι προγραμματισμένα διάφορα οικογενειακά έτσι κι αλλιώς που δεν αφήνουν πολλά περιθώρια, και από του χρόνου βλέπουμε. Ελπίζω να μην σας ξαναρωτάω τα ίδια!!!
  6. Εντάξει δεν έχει σχέση με το θέμα ακριβώς, αλλά αυτή η νοοτροπία ότι δεν κάνω σωστά τη δουλειά μου γιατί δεν με πληρώνουν, είναι πολύ άσχημη. Γιατί στο δημόσιο γίνεται εκ του ασφαλούς. Κανένας δεν θα το έκανε σε μια ιδιωτική εταιρεία που όντως κάνουν ότι σε πληρώνουν πολλές φορές αλλά δεν τολμάς να κουνηθείς. Εννοείται βέβαια ότι κι εγώ πέρα από το τι θα κάνω στην τάξη που το κάνω όπως πρέπει και με το παραπάνω όσο μπορώ ασχέτως πληρωμής, προφανώς και δεν κάνω τα διάφορα έξτρα τύπου δραστηριότητες σύνδεσης σχολείου με την τοπική κοινωνία (επί της ουσίας δημόσιες σχέσης και προβολή διευθυντών και δημάρχων στις πλάτες μας) και δεν δέχομαι απογευματινές ενημερώσεις και γενικά απογευματινές δραστηριότητες. Οι μισθοί όντως είναι χαμηλοί σε σχέση με θέσεις επιστημονικού προσωπικού σε σοβαρές ιδιωτικές εταιρείες, και λείπουν και διάφορα άλλα καλά που καμιά φορά έχεις στον ιδιωτικό τομέα όπως πχ ομαδικές ασφάλειες. Αλλά σε σχέση με άλλα επαγγέλματα είτε ελεύθερα είτε μισθωτά που μπορεί να είσαι 10ωρα και παραπάνω για λιγότερα ή τα ίδια λεφτά, προφανώς φαίνεται ελκυστική επιλογή. Βέβαια κι εγώ τέτοια ωραία που περιγράφει η Silky πραγματικά δεν έχω δει ούτε στο σχολείο που υποτίθεται ότι έχουμε μια χαλαρότητα στα κενά μας ή επειδή μπορεί να αρχίζουμε μάθημα πιο αργά ή να τελειώνουμε πιο νωρίς.
  7. Σοβαρα; Δεν είχες ζητήσει; Ήταν το επόμενο που ρώτησα μετά την τιμή.... Εντάξει για τα μετά την εμβρυομεταφορά δεν με πολυένοιαζε, δηλαδή και 3-4 μέρες να έδιναν το πολύ να ζητούσα τις αναρωτικές μου για λίγες μέρες ακόμα, για να μην έχω την αγωνία ότι πήγα σχολείο και ταράχτηκα στο μάθημα και φώναξα και μετά δεν πέτυχε, ξέρεις όλες αυτές τις βλακείες που δεν παίζουν ρόλο αλλά με τη ψυχολογία της στιγμής... Αλλά έφαγα μια βδομάδα εκτός σχολείου από τον τελευταίο υπέρηχο (δεν εμπιστευόμουν παρακολουθήση αλλού για τόσο κρίσιμο θέμα) μέχρι την εμβρυομεταφορά και κάπως έπρεπε να τη δικαιολογήσω. Τις κανονικές μου τις είχα πάρει τις περισσότερες με το πήγαινε-έλα Αθήνα για τις διάφορες εξετάσεις, επιτροπές κλπ.
  8. Χαχαχα! Σε κάτι τέτοια πρακτικά κολλάω κι εγω! Καθημερινά τα αθλητθκα μου τα έχω στην είσοδο δίπλα και όταν τα φοράω αφήνω εκεί τις παντοφλες. Κορδόνια λυτά εννοείται για να μην καθυστερώ με το μωρό. Με αλλά παπούτσια για πιο σπέσιαλ περιπτώσεις, δεν μπορώ να φανταστώ μέσα σ' όλα της τελευταιας στιγμης να εχω και αφτο στο μυαλο μου φεύγοντας, τα φοραω μολις ευκαίρησα. Αν ειχα χαλι σιγουρα θα απεφευγα να το πατήσω σε τετοια περιπτωση. Το αποφευγω ειναι η λεξη κλειδι για μενα. Δηλαδη υπαρχει ενας κανονας, που ξερω ομως οτι μπορει να καταστρατηγηθεί. Επειδη το αρχικό θεμα οντως ηταν για τον χειρισμό των προσώπων που θίγονται, και διαβάσαμε στην πορεια και για διαφορα ακραία που κανει κοσμος με ξένα μωρα, εγω εκει τρελαινομαι! Πώς υπαρχει κοσμος που θα φιλήσει μωρο, δεν θα πλύνει χερια, θα κανει υποδείξεις στους γονεις για την υγιεινή.... Ειχα τρελαθει απο τη μοναξιά στο πρωτο τριμηνο, αλλα αν ηταν να με επισκεπτονται τέτοιοι, χιλιες φορες μονη μου!!!! Για τους παππουδες που θιγονταθ, ισως μια λυση (οχι ανοιχτη κ ξεκάθαρη) εινσι να πειτε οτι ολοι οι του σπιτιου το κανουν, δίνοντας εμφαση στην οικειότητα. Μηπως αυτο τους κολακεύσει και συνεργαστούν!
  9. Δεν το εχεις ξαναδει; Εγω κατα κόρον κ σε συγγενεις κ παρτι κ κόσμο διαφόρων ηλικιών. Από τους ίδιους τους οικοδεσπότες. Μα τι στο καλό, όλο με βρομιάρηδες κάνω παρέα;
  10. Εντάξει άλλο να απαιτείς να τηρούνται κανόνες υγιεινής σε όποιον έρχεται σε άμεση επαφή με το μωρό. Υπαρχει διαφορα. Αλλο επισης το τσιγαρο. Προφανως δικαιωμα σου να μη θες στο σπίτι καπνα. Αλλα ρουχα, παπουτσια, καρότσια παιδιων ή λαϊκής, βαλίτσες, γενικα πραγματα που ερχονται απ' εξω, αποκλειεται να μην αφησουν κατι σπίτι μας, οσο κι αν προσεχουμε. Γι αυτο πιστευω οτι αυτα ολα δεν μπιρουμε να τα ελέγξουμε, και επομένως σε καποιες ειδικες περιπτωσεις που αυτος που ερχεται σπίτι δεν ειναι συγγενης ή κολλητός μας, δεν ειναι και καμια συμφορά αν πατησει με παπουτσια. Αλλιως, δεν καλούμε. Εγω ας πουμε ντρεπομαι να καλεσω σπίτι φιλο ή συγγενή καπνιστή κ να του πω να βγει εξω. Αφου το ξερω, τον καλώ σε εποχη που θα κατσουμε στη βεραντα. Ή λεω να συναντηθουμε καπου αλλου. Μετα το παθδι αυτο, γιατι πριν ετσι κι αλλιως κάπνιζε ο αντρας μου μονο στο καθιστικο οποτε δεν μας πείραζε να ερθουν κι αλλοι.
  11. Κι εγώ σε γενικές γραμμές με τη @Lenia16 συμφωνώ. Δηλαδή είναι λογικό εσύ στο σπίτι σου μέσα γενικά να αποφεύγεις τα παπουτσια. Λογικο ενας παππους που ερχεται συχνα, η μπειμπισιτερ, φιλοι που περνανε στο χαλαρο για καφε ή κουβεντούλα, καθ για λογους άνεσης να τα βγαλουν -στους φικους δεν θα το ζητουσα αλλα νομθζω θα το έδειχνα με τη σταση μου, δηλαδη θα φορουσα παντόφλες πχ ή θα εβγαζα τα παπουτσια μπροστα του σε στιλ χαλαρο, και αν το επιανε το νοημα, οκ. Αλλα ας πουμε οτι καλεις περισσοτερο κοσμο, σε μια γιορτη πχ, θα ειναι κι ολοι καλοντυμένοι, θα κατσουν γτρω γυρω στο τραπεζι ή θα εχεις μπουφέ, θα ειναι κατι ποο προςεγμενο, εκει τι θα πεις, βάλτε παντόφλες; Κι αυτο με τον καναπε ισχυει. Γιατι μεχρι ποια ηλικια περιορίζετε τα μωρα να κατσουν σε πανάκι δικο τους; Δεν θα ακουμπήσουν στον καναπε; Να μην πω το συνηθισμενο σε σπιτια που μαζεύεται πολυς κοσμος, που αφηνουν ολοι τα μπουφάν στο κρεβατι. Μπουφάν που εχουν μπει κ ακουμπήσει σε συγκοινωνίες, δημόσιες υπηρεσίες κλπ, πανω στο κρεβατι, εστω και πανω σε παπλωμα;
  12. Στο κέντρο εξωσωματικής που έκανα (Γ...ις) στην Αθηνα, δινουν 15 μερες μετα την Εμβρυομεταφορα. Υποθετω τα περισσοτερα θα εχουν την ιδια πολιτική. Και για την Ωοληψια σου γραφουν μιας μερας. Εγω είχα θέμα επειδή ήρθα από επαρχία για να μου καλύψουν την εβδομάδα που μεσολάβησε μεταξυ τελευταίου υπερηχου κ εμβρυομεταφορασφορας γιατί δεν προβλεπόταν από τον κανονισμό τους κ μου έκανε εντύπωση. αλλα εξηγησα οτι δεν γινοταν να διακτινίζεται κ μου εγραψαν ενα χαρτι. Η θετικη χοριακη συνέπεσε με το τελος τηα αδειας που δινουν. Εγω ειμαι σε σχολείο αλλα ηταν ανοιξη κ δεν φοβομουν μικροβια. απλως ειπα στον διευθυντη την υποθεση κ ξεκαθάρισα οτι δεν θα εκανα εφημερια στο προαύλιο με μπάλες να πετάνε κ μαθητες πιο ψηλούς απο μενα να κυνηγιούνται κ να σπρώχνονται κ να τρεμω απο πού θα μου ρθει. Ξερω οτι αλλες συναδελφοι δεν θα εμφανίζονταν στο σχολείο ξανα για πολυ καιρο. Αλλα στην περιπτωση μου θα ηταν καταχρηση. Βεβαια καθε φορα που ζορίζομουν στο μαθημα κ θυμωνα κ ύψωνα λιγο φωνη, έτρεμα. Ο δικος μου γιατρος παντως ειχε ξεκαθαρισει οτι χειμωνα σε φουλ ιωσεις δεν θα ηθελε να πηγαινω στο σχολείο οποτε ημουν τυχερη που επεσα σε αλλη εποχη γιατι ντρεπομουν τις επαπειλούμενες ανευ λογου.
  13. Εδώ βαριά χαλιά δεν νομίζω ότι έχει κανείς. Εϊναι και άλλος τελείως ο καιρός. Και τα σπίτια διαφορετικά. Και τα καρότσια αναγκαστικά μπαίνουν στο σπίτι, εκτός αν πχ έχεις γκαραζ-αποθήκη. Εγώ πάντως δεν δυσανασχετώ αν πρέπει να τα βγάλω. Όταν υπάρχουν παιδιά τα βγάζω μόνη μου. Ή στους γείτονες που μπορεί να πεταχτώ για δυο κουβέντες. Αλλά σε στιλ επίσκεψης, που ο άλλος με έχει καλέσει, και είμαστε ντυμένοι, και δεν υπάρχουν παιδιά, εκεί κάπως νιώθω ότι εν τέλει η παρουσία μου τον ζορίζει και τον ξεβολεύει. Οπότε προτιμώ συναντήσεις εκτός.
  14. Η αλήθεια είναι ότι ξεκίνησα το θέμα πιο πολύ για χάριν της κουβέντας και όχι τόσο από δικούς μου προβληματισμούς, εννοώ δεν βρέθηκα πρόσφατα σε κάποια δίλημμα. ( @ΑΡΓΚ, είμαι εκπαιδευτικός σε σχολείο της επαρχίας, πόσες φοβερές ευκαιρίες καριέρας λες να μου παρουσιάζονται; Δεν υπάρχει φόβος να κλωτσήσω καμιά ευκαιρία μόνο λόγω παιδιού, είναι κι άλλες συνθήκες με κρατάνε πίσω αλλά αυτά ήταν σίγουρα εν γνώσει μου από πριν). Ωστόσο αυτά που είχα στο μυαλό μου ήταν μάλλον διλήμματα πολυτελείας. Δηλαδή αναφερόμουν σε γυναίκες που είχαν πάντα στο νου τους να κάνουν πράγματα στη δουλειά τους, και αναρωτιέμαι το πώς τα διαχειρίστηκαν αυτά μετά τη δημιουργία οικογένειας. Περιπτώσεις όπως λέει η @Αννα 35 που ο μισθός με οποιεσδήποτε συνθήκες είναι θέμα επιβίωσης, είναι τελείως διαφορετικές. @Silky, σίγουρα το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του δημοσίου, μεγαλύτερο κι από την οικονομική σταθερότητα νομίζω, είναι ότι διευκολύνει την οικογενειακή ζωή. Δεν ξέρω βέβαια πόσο διαδεδομένες είναι αυτές οι "ωραίες" περιπτώσεις που περιγράφεις, αλλά προφανώς αν είναι να επιλέξεις μεταξύ ενός επαγγέλματος που ούτε σου αποφέρει κάτι ιδιαίτερο, ούτε εντέλει σε ευχαριστούν οι συνθήκες του, και μεταξύ του να είσαι στο δημόσιο ακόμη και χωρίς αυτές τις ακρότητες που περιγράφεις, είναι μάλλον λογική επιλογή η δεύτερη. Απλώς ξέρεις ότι όταν μεγαλώσουν τα παιδιά σου, μπορεί να θέλεις να πάρεις ναρκωτικά από την ανία, τη στασιμότητα, και την αηδία που θα σου προκαλεί η αναξιοκρατία και η ευνοϊκή μεταχείριση κάποιων - που δεν είναι επειδή έχουν παιδιά, είναι απλούστατα επειδή είναι τέτοιοι τύποι. Αυτό βέβαια αν είσαι τύπος που σε ενδιαφέρει να αντλείς και ευχαρίστηση από τη δουλειά. Αν θες απλα να πας, να κάνεις το καθήκον σου και να γυρίσεις σπίτι σου γιατί εκεί έχεις πιο ευχάριστα πράγματα να κάνεις, είναι άλλο θέμα. Και δεν το λέω υποτιμητικά αυτό, καταλαβαίνω ότι κάποιοι, είτε άντρες είτε γυναίκες (ο άντρας μου πχ), ευχαριστιούνται με χόμπι, αθλητισμό, μαγειρική, κηπουρική, χειροτεχνίες, κλπ, οπότε ο χρόνος εκτός δουλειάς μάλλον δεν τους φτάνει για να κάνουν πράγματα που τους ευχαριστούν. Εγώ προσωπικά και άπειρο ελεύθερο χρόνο να είχα, πάλι κάποιο διάβασμα θα έκανα, ή θα παρακολουθούσα σεμινάρια και συνέδρια, γενικά δηλαδή με θέματα της επιστήμης μου και της δουλειάς θα ασχολούμουν περισσότερο, παρά με άλλα χόμπι, οπότε την ευχαρίστηση από τη δουλειά τη βλέπω διαφορετικά.
  15. Το ξέρω ότι χρειάζεται... Κάθε μέρα ο άντρας μου λέει όταν πάμε στην Αθήνα να δούμε για χάλια κι εγώ σκέφτομαι ωχ.... Δεν ξέρω εσείς αν μένετε σε διαμερίσματα κι έχετε τόσο απόλυτο τον διαχωρισμό του μέσα και του έξω, εμείς είμαστε σε γειτονιά ημιαστικής με χώμα και πλακόστρωτα γυρω γυρω, ισόγεια σπιτια και ισόγειες βεραντες, πανω στη θαλασσα, δηλαδη και χωρις παπουτσια το χωμα και η αμμος ειναι δεδομενα. Οι γείτονες δεν στρώνουν κανονικά χάλια αλλά πιο απλά και ελαφριά στρωσίδια που πλένουν σίγουρα δυο τρεις φορές μέσα στο χειμώνα. Μοκέτες μόνο στα υπνοδωματια που είναι πιο προστατευμένα. Για αυτό το θέμα των χαλιών μου φαίνεται περίπλοκο. Και τα καρότσια των μωρών που μπαίνουν σπίτι τι τα κάνετε; Στις βεράντες πώς μπαινοβγαίνετε; Βάζετε παπούτσια έξω; Παντως τη συνήθεια του να βγάζεις παπούτσια στην Ελλάδα μόνο σε φόρουμ την έχω διαβάσει και το έχω δει μόνο στο σπίτι μιας φίλης, όπου αποφεύγω να πηγαίνω γιατί αυτό με κάνει να νιώθω ενοχλητικη. Πολύ συχνά έχω δει το πολύ λογικό να βγάζεις παπούτσια αν για κάποιο λόγο φύγεις από το σαλόνι και πας σε υπνοδωμάτιο (αν πχ σου δείχνουν το σπίτι ή βλέπεις τα παιδιά που παίζουν). Εντάξει αυτό ισχύει γενικά για τους μεγάλους. Όχι μόνο σ΄ αυτό το θέμα. Απλώς θέλω να πω ότι νομίζω πως ο λόγος που αυτή η συνήθεια δεν υπάρχει στην Ελλάδα, ή ίσως δεν υπήρχε παλιότερα, ήταν η διαρρύθμιση των σπιτιών και οι κοινωνικές συνήθειες. Γιατί γενικά οι Έλληνες είμαστε αρκετά σχολαστικοί με την καθαριότητα και την περιποόιηση του εσωτερικού χώρου σε σχέση με άλλους Ευρωπαίους, δεν είναι ότι είμαστε χαλαροί και με μικρόβια και με βρωμιά για να μη μας νοιάζει.
  16. Νομίζω ότι οι μεγαλύτεροι ειδικά προσβάλλονται γιατί τα σπίτια τους (σκεφτείτε τα σπιτια που μεγαλώσαμε) ειχαν συνηθως απομονωμένο σαλονι, που ηταν μονο για επισκεψεις. Ετσι στο υπολοιπο σπίτι φορούσαμε παντόφλες και στο σαλονι οικοδεσπότες και επισκέπτες παπουτσια. Επισης εμεις ως παιδια δεν ειχαμε ποτε παιχνιδια στο σαλονι. Γι αυτο νομιζω φαινεται περιεργο.