Πειθαρχία....μήπως ήρθε η ώρα για δράση;

[Ilaeira]

πρίν από 30 λεπτά , vtgian είπε:

 

Να πω και εγώ κάτι αιρετικό στο γενικότερο πλαίσιο; 

Είναι πάντα κακό να χειροδικήσει ένα παιδί; τόσο ώστε να πρέπει να είμαστε απόλυτοι απο γεννησιμιού του οτι αυτό απαγορεύεται; το λέω γιατί μεγαλώνοντας θα βρεθεί σε καταστάσεις που θα πρέπει να αμυνθεί, η φυγή δε θα είναι λύση, ούτε θα υπάρχει πάντα κάποιος ενήλικας δίπλα του. Επίσης μη ξεχνάμε ότι η πάλη είναι και αυτή παιχνίδι (και όχι μόνο μεταξύ αγοριών) και μεγάλο σχολείο ορίων. Είναι εντελώς διαφορετικό να βοηθήσεις το παιδί σου να κοντρολάρει τα συναισθήματά του ώστε να μην εκφραστεί μέσω της βίας (πχ βλέπω ότι είσαι θυμωμένος. Ομως δεν σου επιτρέπω να με χτυπήσεις επειδή πονάω) και άλλο το να απαγορεύσεις το χτύπημα όταν το δίχρονο (που δεν μπορεί να έχει ενσυναίσθηση)το βλέπει ως παιχνίδι, δοκιμή της αφής, της δύναμης κλπ. που εκεί πρέπει να ανακατευθύνεις. Προφανώς δεν εννοώ να το αφήσεις να χτυπήσει το βρέφος για δοκιμή, νομίζω καταλαβαινόμαστε.

 

Παρεπιπτόντως, ενώ η βία δεν υπάρχει ως έννοια στο σπίτι μας, τις προάλλες μου έπεσε το σαγόνι όταν η κόρη μου μπήκε στη μέση σε καυγά φίλων της, χτυπώντας και τραβώντας βίαια το θύτη, γιατί θύμωσε που ο ένας πονούσε τον άλλο. Ναι μεν τους χώρισε αλλά νευρίασε γιατί προφανώς στο τέλος χτυπήθηκε και η ίδια. Της εξήγησα ότι αυτό συμβαίνει, αν αποφασίσεις να χρησιμοποιήσεις βία. Είναι πολύ πιθανό ότι και εσύ θα πληγωθείς. Δε το θεώρησα όμως κακό που με αυτό τον τρόπο προσπάθησε να βοηθήσει το φίλο της (αφού είχε πρώτα προσπαθήσει με φωνή). Όπως καταλαβαίνετε, δεν "καταδικάζω τη βία από όπου και αν έρχεται" 

 

Συμφωνώ απόλυτα. 

[Έσπερος]

πρίν από 6 λεπτά , Ilaeira είπε:

ευχαριστώ για την πάσα, γιατί κάτι άλλο που ήθελα να γράψω και το ξέχασα είναι ότι για να δώσεις κάτι στο παιδί, πρέπει πρώτα να το έχεις. Δεν είναι λογικό ούτε υγιές να χάνεις κάθε άλλη υπόσταση εκτός από της μάνας. Και μου τη δίνει φοβερά όταν διαβάζω μεγαλόψυχα ποστ στις μαμαδοομάδες που αναγνωρίζουν το δικαίωμα στην αυτοφροντίδα με τη μορφή του μπάνιου και του φαγητού. Παιδιά, το μπάνιο, το φαγητό και ο ύπνος δεν είναι αυτοφροντίδα, είναι βασικές ανθρώπινες ανάγκες. Δεν γίνεται να φτάνουμε στο σημείο να λέμε στην άλλη ότι άνθρωποι είμαστε κι εμείς, πρέπει να φάμε και να κοιμηθούμε. Αυτοφροντίδα είναι να πιεις έναν καφέ με την ησυχία σου, να βγεις μια βόλτα στην αγορά, να δεις μια φίλη ή ακόμα και -gasp- να έχεις ένα χόμπι που να μην περιστρέφεται γύρω από το παιδί.

εμένα μου τη δίνουν κ τα αυτό θαυμαστικά ποστ που επαινούμαστε για το ότι στερούμαστε βασικά ανθρώπινα δικαιώματα όπως ο ύπνος κ το φαγητό κ το μπάνιο, πράγματα που είναι αδιανόητα για έναν άντρα. οκ το πρώτο 40ημερο μπορεί να χάσεις την μπάλα λίγο κ νε είσαι σκιά ανθρώπου αλλά μετά δεν είναι νορμαλ να λες τι αξία που έχει η μητρότητα γιατί μπορείς να λειτουργείς χωρίς φαγητό όλο το 24ωρο. είναι κατ έμε πιο σκληρό από το ότι οι μανάδες μας στις 40 μέρες γύριζαν στη δουλειά. 

[Ilaeira]

πρίν από 4 λεπτά , Έσπερος είπε:

εμένα μου τη δίνουν κ τα αυτό θαυμαστικά ποστ που επαινούμαστε για το ότι στερούμαστε βασικά ανθρώπινα δικαιώματα όπως ο ύπνος κ το φαγητό κ το μπάνιο, πράγματα που είναι αδιανόητα για έναν άντρα. οκ το πρώτο 40ημερο μπορεί να χάσεις την μπάλα λίγο κ νε είσαι σκιά ανθρώπου αλλά μετά δεν είναι νορμαλ να λες τι αξία που έχει η μητρότητα γιατί μπορείς να λειτουργείς χωρίς φαγητό όλο το 24ωρο. είναι κατ έμε πιο σκληρό από το ότι οι μανάδες μας στις 40 μέρες γύριζαν στη δουλειά. 

 

Ε ναι ρε φίλε. Έχω περάσει κι εγώ τέτοιες φάσεις, κι αυτό που σκεφτόμουν είναι ότι δεν γίνεται να ζω έτσι κι ότι οφείλω να βρω κάποια λύση που να είναι λειτουργική για όλους. Όχι να το παρουσιάζω σαν κατόρθωμα για να παρηγορηθώ με το βραβείο της μανούλας της χρονιάς!

[ΑΡΓΚ]

πρίν από 5 λεπτά , Έσπερος είπε:

εμένα μου τη δίνουν κ τα αυτό θαυμαστικά ποστ που επαινούμαστε για το ότι στερούμαστε βασικά ανθρώπινα δικαιώματα όπως ο ύπνος κ το φαγητό κ το μπάνιο, πράγματα που είναι αδιανόητα για έναν άντρα. οκ το πρώτο 40ημερο μπορεί να χάσεις την μπάλα λίγο κ νε είσαι σκιά ανθρώπου αλλά μετά δεν είναι νορμαλ να λες τι αξία που έχει η μητρότητα γιατί μπορείς να λειτουργείς χωρίς φαγητό όλο το 24ωρο. είναι κατ έμε πιο σκληρό από το ότι οι μανάδες μας στις 40 μέρες γύριζαν στη δουλειά. 

 

Eν μέρει, όσο το παιδί εξαρτάται απόλυτα από εσένα και δεν καταλαβαίνει, προφανώς δε θα πας για ύπνο με ωτοασπίδες και θα το αφήσεις να κλαίει 5 ώρες. Αλλά αν έχεις φτάσει στο σημείο να μην τρως ή να πηγαίνεις τουαλέτα μόνο με το μωρό αγκαλιά, αυτό εμένα μου κάνει για μαζοχισμό πια.

[irin]

πρίν από 8 λεπτά , ΑΡΓΚ είπε:

 

To 1,2,3 μου φαίνεται αστείο και να προβληματίζεσαι, παιδάκι είναι, τι να κάνει δηλαδή;

Για το τελευταίο περιστατικό, δε θα έκανα το καραγκιόζη, θα την άφηνα να κλάψει. Αν μπορεί να ζητήσει να πιει γάλα επάνω, σημαίνει ότι έχει και την ωριμότητα να καταλάβει ότι η μαμά πεινάει, ακόμη και αν καθόλου δεν της αρέσει αυτό. Και είναι σημαντικό για εμένα, εφόσον καταλαβαίνει πια ότι και οι άλλοι άνθρωποι έχουν και ανάγκες και επιθυμίες, να αρχίσει να καταλαβαίνει ότι και αυτές οι ανάγκες και επιθυμίες είναι σημαντικές και ότι σκούζοντας δεν αποκτάς δίκιο.

Aυτό ακριβώς, και στην τελική...αν θέλει γάλα ΤΩΡΑ, ας το πιεί κάτω.. γιατί, αν το σκεφτείς, το να πεινάει και να ζητάει γάλα ΤΩΡΑ είναι οκ, το να έχει άποψη για το πού θα το πιεί..σημαίνει ότι δεν είναι η πείνα που την οδηγεί στο παράπονο, αλλά η άποψη για τον χώρο που θα το πιεί!

[kotsifikos]

14 minutes ago, Ilaeira said:

Κι ευχαριστώ για την πάσα, γιατί κάτι άλλο που ήθελα να γράψω και το ξέχασα είναι ότι για να δώσεις κάτι στο παιδί, πρέπει πρώτα να το έχεις. Δεν είναι λογικό ούτε υγιές να χάνεις κάθε άλλη υπόσταση εκτός από της μάνας. Και μου τη δίνει φοβερά όταν διαβάζω μεγαλόψυχα ποστ στις μαμαδοομάδες που αναγνωρίζουν το δικαίωμα στην αυτοφροντίδα με τη μορφή του μπάνιου και του φαγητού. Παιδιά, το μπάνιο, το φαγητό και ο ύπνος δεν είναι αυτοφροντίδα, είναι βασικές ανθρώπινες ανάγκες. Δεν γίνεται να φτάνουμε στο σημείο να λέμε στην άλλη ότι άνθρωποι είμαστε κι εμείς, πρέπει να φάμε και να κοιμηθούμε. Αυτοφροντίδα είναι να πιεις έναν καφέ με την ησυχία σου, να βγεις μια βόλτα στην αγορά, να δεις μια φίλη ή ακόμα και -gasp- να έχεις ένα χόμπι που να μην περιστρέφεται γύρω από το παιδί.

 

Μα πόσο ωραία τα λες!

[little lamb]

πρίν από 10 λεπτά , vtgian είπε:

 

Ναι, το να έχεις παιδιά δεν είναι βολικό

Αν ψιλοβαριούμουν,  δε θα τη ζόριζα. Αν πραγματικά βαριόμουν βρε αδελφέ, δε μπορώ να κουνηθώ λέμε, θα έπρεπε να διαχειριστώ την αντίδρασή της. Αυτά για μένα ανήκουν στον κουβά choose your battles. Δεν τα θεωρώ τόσο σημαντικά για την οριοθέτηση. Γενικά βρίσκω πιο χρήσιμη την προσέγγιση της @Ilaeira όρια δηλαδή που έχουν να κάνουν με ασφάλεια, όχληση τρίτων και γενικών τρόπων συμπεριφοράς αλλά όχι τα τυπικά (του στυλ να υποχρεώνεις το τρίχρονο να πει συγνώμη που ανάθεμα και αν καταλαβαίνει τι σημαίνει). Ότι κάποιες φορές θα κλάψει είναι δεδομένο. Οτι μας ζορίζει, επίσης. Αλλά ας γίνεται εκεί που πραγματικά είναι χρήσιμο.

 

Ναι αυτό με την όχληση τρίτων προσώπων είναι το πιο σημαντικό σίγουρα, αλλα τώρα με τον κορωνοϊό δεν έχει μπορέσει να δουλευτει γιατί δεν συναντούσαμε τρίτα πρόσωπα. Όχι μόνο εμείς, γενικά το λέω.

 

πρίν από 12 λεπτά , Ilaeira είπε:

Για το περιστατικό που περιγράφεις, θα της έλεγα ότι επειδή θέλω να φάω πρωινό, θα πρέπει να περιμένει δυο λεπτά να το ετοιμάσω και μετά μπορεί να το πιει στον καναπέ ή στο τραπέζι όσο τρώω κι εγώ.

 

Δεν διευκρίνισα ότι για γάλα θηλάζει... Έξτρα level δυσκολίας, χαχα 

 

πρίν από 12 λεπτά , ΑΡΓΚ είπε:

 

To 1,2,3 μου φαίνεται αστείο και να προβληματίζεσαι, παιδάκι είναι, τι να κάνει δηλαδή;

Για το τελευταίο περιστατικό, δε θα έκανα το καραγκιόζη, θα την άφηνα να κλάψει. Αν μπορεί να ζητήσει να πιει γάλα επάνω, σημαίνει ότι έχει και την ωριμότητα να καταλάβει ότι η μαμά πεινάει, ακόμη και αν καθόλου δεν της αρέσει αυτό. Και είναι σημαντικό για εμένα, εφόσον καταλαβαίνει πια ότι και οι άλλοι άνθρωποι έχουν και ανάγκες και επιθυμίες, να αρχίσει να καταλαβαίνει ότι και αυτές οι ανάγκες και επιθυμίες είναι σημαντικές και ότι σκούζοντας δεν αποκτάς δίκιο.

 

Δεν έκανε την τσιριδα της επιμονής, ήταν πραγματικό κλάμα, όπως όταν στενοχωριέται ή χτυπαει. Δηλαδή σε τέτοιο κλαμα όντως σκέφτομαι ότι και ενοχλούμε τη γειτονιά και θα θεωρήσουν ότι τη δέρνουμε ξερω'γω! Για τα 1,2,3 προβληματίστηκα γιατί δεν ξέρω πότε αρχίζει να θεωρείται κακομαθημένο. Δεν κάνει κάτι πιο τραγικό πέρα από όσα έχω περιγράψει ήδη. Και κάποιες τέτοιες επιμονες όπως η σημερινή, που αν το καλοσκεφτούμε όμως πιο πολλή "ανάγκη" είχε εκείνη να πάει πάνω, παρά εγώ να φάω, αφού δεν πεινούσα. Απλά θα γινόταν το δικό μου για να μη γίνει το δικό της, που κι αυτό περίεργο μου φαίνεται.

 

πρίν από 14 λεπτά , irin είπε:

Aυτό ακριβώς, και στην τελική...αν θέλει γάλα ΤΩΡΑ, ας το πιεί κάτω.. γιατί, αν το σκεφτείς, το να πεινάει και να ζητάει γάλα ΤΩΡΑ είναι οκ, το να έχει άποψη για το πού θα το πιεί..σημαίνει ότι δεν είναι η πείνα που την οδηγεί στο παράπονο, αλλά η άποψη για τον χώρο που θα το πιεί!

 

Πάνω δεν ήθελε να πάει μόνο για το γάλα, πιστεύω ήταν η αφορμη. Πάνω είναι γενικά το παιδικό δωμάτιο που το στερείται γιατί δεν μπορεί να πηγαίνει όποτε θέλει όπως στα "κανονικά" σπιτια κι έτσι είναι ο πολυποθητος χώρος που ανά διαστήματα θέλει να πάει αλλά δεν γίνεται να πάει μόνη κι έτσι δεν γίνεται να πάει και την ώρα που θέλει, οπότε είναι λίγο περίπλοκο.

[ΑΡΓΚ]

πρίν από 6 λεπτά , little lamb είπε:

 

Ναι αυτό με την όχληση τρίτων προσώπων είναι το πιο σημαντικό σίγουρα, αλλα τώρα με τον κορωνοϊό δεν έχει μπορέσει να δουλευτει γιατί δεν συναντούσαμε τρίτα πρόσωπα. Όχι μόνο εμείς, γενικά το λέω.

 

 

Δεν διευκρίνισα ότι για γάλα θηλάζει... Έξτρα level δυσκολίας, χαχα 

 

 

Δεν έκανε την τσιριδα της επιμονής, ήταν πραγματικό κλάμα, όπως όταν στενοχωριέται ή χτυπαει. Δηλαδή σε τέτοιο κλαμα όντως σκέφτομαι ότι και ενοχλούμε τη γειτονιά και θα θεωρήσουν ότι τη δέρνουμε ξερω'γω! Για τα 1,2,3 προβληματίστηκα γιατί δεν ξέρω πότε αρχίζει να θεωρείται κακομαθημένο. Δεν κάνει κάτι πιο τραγικό πέρα από όσα έχω περιγράψει ήδη. Και κάποιες τέτοιες επιμονες όπως η σημερινή, που αν το καλοσκεφτούμε όμως πιο πολλή "ανάγκη" είχε εκείνη να πάει πάνω, παρά εγώ να φάω, αφού δεν πεινούσα. Απλά θα γινόταν το δικό μου για να μη γίνει το δικό της, που κι αυτό περίεργο μου φαίνεται.

 

 

To γάλα/θηλασμός σε αυτή την ηλικία δεν είναι βιολογική επείγουσα ανάγκη. Έχοντας θηλάσει και μέχρι τα 2μιση, βλέπω ελάχιστη ως καμία σχέση στο θηλασμό του δίχρονου με του μικρού μωρού. Στη μία περίπτωση είναι θέμα επιβίωσης, στην άλλη, όπως δε χρειάζεται να φάει το δίχρονο ΤΩΡΑ ΑΜΕΣΩΣ μπανάνα έτσι δε χρειάζεται και να θηλάσει όποτε του κατέβει επιτακτικά και άμεσα. Καμία "ανάγκη" δεν έχει ένα παιδάκι που τρώει στερεές και μάλιστα μόλις έφαγε πρωινό να θηλάσει άμεσα. Έχει την ανάγκη της τρυφερότητας που του δίνει ο θηλασμός. Αλλά σε ηλικία όπου υπάρχει επικοινωνία, ο θηλασμός δεν έχει την ίδια έννοια που έχει σε ένα μωράκι. Πρέπει να μπαίνει το βασικό όριο του αμοιβαίου σεβασμού. Αν η μαμά δεν μπορεί ή απλά δεν θέλει αυτή τη στιγμή να θηλάσει το παιδί, το παιδί θα έπρεπε να μάθει να το σέβεται αυτό. 

Στο γενικότερο θέμα της τσιρίδας, αν μάθει ότι όταν κλαίει σπαρακτικά κάνετε κωλοτούμπες, για να μην ενοχληθεί η γειτονιά, θα κλαίει σπαρακτικά όλο και πιο συχνά. Σε καμία περίπτωση δεν εννοώ να μην αναρωτηθείς γιατί κλαίει και να το απορρίψεις εξαρχής, αλλά μπορείς προφανώς να συζητήσεις και να εξηγήσεις. Είτε είναι χτύπημα, είτε ανεκπλήρωτη επιθυμία. Δε σημαίνει ότι σώνει και καλά επειδή κλαίει πρέπει να κάνεις κάτι πέραν από το να δείξεις κατανόηση.

[Super.mum]

1 hour ago, little lamb είπε:

@Έσπερος

@Έσπερος

 

Αυτά τα ταγκ κατά λάθος ξέμειναν κ δεν μπορώ να τα σβήσω

 

 

Μερικές φορές κολλάω πολύ, κατ'αρχας κάθε μήνυμα μπορεί να πάρει και μισάωρο ειδικά από το κινητό που έχουν έξτρα δυσκολία οι παραθεσεις κλπ. Και αγχώνομαι αν δεν απαντήσω κ προχωρήσει η συζήτηση. Ε δεν το λες και νορμάλ αυτό! Χτες ας πούμε που σας έγραψα ότι έχω μείνει πίσω και απαντάω χωρίς να έχω δει την τελευταία σελίδα ήταν εδώ οι γονείς μου και θα τρώγαμε και σκεφτόμουν ότι θα γραφτουν πολλά κ θα μείνω πισω. Ή άλλες φορές μπαίνω για ντους και πριν μπω μιας που είμαι μόνη ανοίγω να δω κ ασχολούμαι κάνα εικοσαλεπτο κ μετά μπαίνω για ντους. Οπότε δεν είναι καλό που κολλάω, θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο εκείνη την ωρα.

 

@Έσπερος για μεγαλύτερες ηλικίες παιδιών δεν μπορώ ακόμα να ξέρω αν είναι καλή η μέθοδος, κρίνοντας όμως πολλά μεμονωμένα πράγματα που είναι τα αντίθετα από αυτά που έλεγαν/έκαναν οι γονείς μου και με επηρέασαν αρνητικά, νομίζω ότι θέλω να τα κάνω αλλιώς. Αν καταφέρω να ελεγξω τον εαυτό μου εννοείται γιατί δεν είμαι τέλεια κλπ κλπ (ας το διευκρινίζω καλου κακού σε κάθε μήνυμα  ) Για τα βρέφη όμως, μου φαίνεται απλά κοινή λογική σε πολλά πράγματα (που και πάλι δεν μπορώ να την εφαρμόσω πάντα αν και θα ήθελα) γιατί δεν μιλάμε για παιδί με πλήρη επικοινωνία. Η δικιά μας πχ πολλές φορές τσατιζεται και φωνάζει και χτυπιέται επειδή απλά δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι μας λέει/ζητάει. Ε αυτό δεν είναι κάποιο καπρίτσιο.Ή κλαίει κ φωνάζει επειδή θα ήθελε να βγάλει πχ ένα καπέλο από κουκλάκι που όμως είναι ραμμένο και απογοητεύεται που δεν βγαίνει. Της λέμε φυσικά ότι δεν χρειάζεται να φωνάζει και να μας δείξει ήρεμα κλπ αλλά δεν πιάνει πάντα. Κάποιος άλλος μπορεί ήδη αυτό να το θεωρούσε κακομαθησια κ να θεωρούσε ότι και σε αυτα θα έπρεπε να πούμε ότι αν πάλι φωνάξεις θα γίνει το τάδε. Αλλά ξέρω ότι έχει μια εσωτερική σύγκρουση που δεν καταλαβαίνουμε τι μας λέει οπότε το λογικό μου φαίνεται να μην οξυνουμε την κατάσταση. Κρίνω δηλαδή τη μέθοδο με βάση συνθήκες που δεν υπάρχει πλήρης επικοινωνία και που όντως το παιδάκι είναι ακόμα ένα αθώο πλασματακι που ανακαλύπτει. Μεγαλώνοντας αλλάζουν κάποιες από αυτές τις συνθήκες κ δεν έχω διαβάσει ακόμα κάτι συγκεκριμένο, μόνο τυχαία ο,τι έχω δει. Και ο,τι θέλω να κάνω διαφορετικά από τους γονείς μου, που επίσης μου φαίνεται κοινή λογική. Και στον άντρα μου φαίνεται κοινή λογική, κι ας μην έχει διαβάσει ούτε μία φορά τις θεωρίες, γιατί μεγάλωσε τελείως διαφορετικά από εμένα, πολύ κοντά στην "ενσυναίσθηση" και "θετική διαπαιδαγώγηση" πριν 40 χρόνια (όχι στα παραδείγματα που ανέφερε η ilaeira, αλλά στο γενικό πνεύμα σεβασμου του παιδιού  ) Του λέω ότι ήταν εξαίρεση αλλά δεν το καταλαβαίνει, νομίζει ότι όλοι οι γονείς των 70ς-80ς έτσι ήταν. Εκείνος λοιπόν δεν εκνευρίζεται καν ποτέ ούτε φωνάζει στη μικρή ποτέ.

 

Και μιας που ανέφερα τα παραδείγματα της @Ilaeira, τα πιο πολλά ναι ήταν λίγο ακραία, αυτά τα δύο όμως όχι: 

Γιατι να μην το αφήσουμε να κλάψει αν του έρχεται να κλάψει; Συναίσθημα είναι, γιατί να το εμποδίσουμε; Μπορεί το κλάμα να το βοηθάει να διαχειριστεί το ότι φεύγουμε, κι αν δεν κλάψει να μείνει μέσα του ένταση. Κι εμάς τους ενήλικες πολλές φορές το κλάμα μας χαλαρώνει, ακόμα και για μη σοβαρά θέματα, ένα άγχος ας πουμε. Μόλις ηρεμήσουμε είναι σαν να έχει λυθεί το οποιο πρόβλημα, επειδή μας απελευθέρωσε το κλάμα. Δεν νομίζω ότι ήταν καλό παλιά που μας έλεγαν "μη τυχόν και κλάψεις". 

Για το φαγητό κ το γλυκό δεν το λένε ως καταπίεση, το λένε επειδή έτσι συνδέει το παιδί στο μυαλό του ότι το κανονικό φαγητό είναι κάτι που τρώμε αναγκαστικά για να περάσουμε μετά στο ωραίο που είναι το γλυκό. Προφανώς δεν θα το δώσεις πριν το φαΐ, αλλά θα εξηγήσεις για ποιο λόγο βάζεις αυτή τη σειρά.

 

Γενικά πάντως αρχίζω να σκέφτομαι ότι κάποιοι μπορεί να έχουν θεωρήσει τη μικρή μας κακομαθημένη, αν και γενικά όλοι τη λένε καλοβολη. Θα σας πω τρία περιστατικά για να μου πείτε αν θα τη θεωρούσατε κακομαθημένη:

1. Πήγαμε το Πάσχα στη θεία μου, ετών 50 με παιδιά εφήβους. Γενικά καθόταν τύπος και υπογραμμος η μικρή, όπως πάντα σε άλλα σπίτια. Κάποια στιγμή πήγαμε σε ένα άλλο σημείο για να μου δείξει κάτι η θεία μου και ήταν μαζί και η γιαγιά μου (90). Εκεί που μου έδειχνε η θεία μου, ξαφνικά ακούμε κλάμα. Υπήρχε στον χωρο ένα πορσελάνινο διακοσμητικό με κοτοπουλακια και η μικρή μάλλον πήγε πολύ ενθουσιωδώς να τα δει-πιασει (επειδή ήταν κοτοπουλακια, αν ήταν άλλο διακοσμητικό ούτε που θα ασχολιόταν) και η γιαγιά της είπε όχι. Δεν νομίζω να το άγγιξε, γιατί πάντα ρωτάει πριν πάρει κάτι που δεν έχει ξαναπάρει, ακόμα και στο δικό μας σπίτι (δεν έχουμε κάνει κάτι γι'αυτο, το έκανε από μόνη της, οπότε κάποια πράγματα είναι και θέμα ταμπεραμέντου - το ότι ρωτάει δεν σημαίνει βέβαια ότι αν πεις "όχι" όλα οκ). Τέλος πάντων επανέρχομαι: ακούμε το κλάμα, καταλάβαμε ότι ηταν για τα κοτοπουλακια και λέει η θεία μου στη γιαγιά (μαμά της) αν μάλωσε τη μικρή, οπότε φάνηκε να το θεωρεί αναμενόμενο ότι ήθελε να τα πιάσει (αν και ήταν αυστηρή εκείνη με τα δικά της παιδιά όταν ήταν μικρά). Τέλος πάντων είπα στη μικρή να τα δούμε μαζί, το επεξεργάστηκε για λίγο ελεγχόμενα και της πέρασε. Παίζει να τη θεώρησε ας πούμε η θεία μου κακομαθημένη που την άφησα να το αγγίξει ελεγχόμενα μαζί μου και δεν της είπα να μην το πιασει καθόλου; Για τη γιαγιά δεν ρωτάω γιατί μου είπε ευθέως να μην υποχωρώ.

 

2. Σε σπίτι φίλων, έχουν ένα μπαλόνι καρτούν σε στικ σε ένα σημείο. Κάθε φορά που πάμε πάει και στέκεται εκεί και το ζητάει. Πάντα λέω ότι δεν είναι δικό μας κλπ και μου λένε να της το δώσω, ή ρωτάω εγώ αν μπορεί να το δει. Μπορεί να τη θεωρούν κακομαθημένη που το ζητάει;

 

3. Σε σπίτι φίλων με μωρό είχαν τα βιβλία του στο τραπεζάκι, και κάποια εύθραυστα διακοσμητικά δίπλα (δεν περπατάει ακόμα το μωρό). Καθίσαμε λοιπόν, ρώτησα αν μπορεί να δει τα βιβλία του μωρου, είπαν ναι φυσικά και η μικρή κάπως όρμησε να τα δει και η στοίβα γκρεμίστηκε και παραλίγο να έριχνε τα διακοσμητικα, τα οποία είπαν οι σπιτονοικοκύρηδες να βγάλουν καλού κακού από εκεί. Παίζει και σε αυτό να τη θεώρησαν κακομαθημένη; Εμείς φυσικά είπαμε ότι προσέχουμε να μην κάνουμε ζημιά κλπ, δεν καθόμασταν ατάραχοι. Αλλά σε μια συζήτηση παλιότερα οι ίδιοι είχαν πει ότι ήταν καλό παλιά που είχαν τα διακοσμητικα όλα έξω και μάθαμε να μην τα πειράζουμε, γι'αυτο ρωτάω.

 

Γενικά, πώς διαχειρίζεστε (σε τόσο μικρα εννοώ) το οτι κάτι που κάνουν στο σπίτι, σε άλλα σπίτια δεν πρέπει να το κάνουν; Δεν μου έρχεται παράδειγμα που να έχει συμβει, θα πω ένα υποθετικό: τα Χριστούγεννα που ήταν 20 μηνών, την αφήναμε να ξεκρεμαει και ξανακρεμαει τα στολίδια του δέντρου, είχαμε πάρει αθραυστα επίτηδες και έπαιζε με τις ώρες. Σε κάποιο άλλο σπίτι (δεν πήγαμε λόγω covid) δεν θα μπορούσε να το κάνει αυτό. Προφανώς θα το λέγαμε, αλλά υποθέτω δεν θα το δεχόταν, αφού δεν θα καταλάβαινε ότι άλλο το δικό μας δέντρο, άλλο αυτό και θα διαμαρτυρόταν. Πώς τα διαχειρίζεστε αυτά; Γιατί εγώ όταν είμαστε με άλλους μου βγαίνει και της κάνω παρατηρήσεις που δεν θα έκανα ποτέ αν ήμασταν μεταξύ μας, για να μην θεωρήσουν εμάς χαλαρούς και τη μικρή κακομαθημένη.

 

Και κλείνω με ένα σημερινό περιστατικό να μου πείτε πώς θα το διαχειριζοσασταν. Συμβαίνει συχνά αλλά προβληματίστηκα με αφορμή τη συζήτηση. Το σπίτι είναι διώροφο, ξυπνήσαμε, κατεβήκαμε, έφαγε και μετά ήθελε να ανέβουμε πάνω να πιει γάλα πάνω. Εγώ δεν είχα φάει και ήθελα να φάω πρώτα. Της το είπα, άρχισε να κλαίει. Την έκανα αγκαλίτσα, της είπα ότι θα φάω πρώτα κ μετά θα πάμε, τίποτα. Άρχισα να τη χορευω, να τραγουδάω,να κάνω γκριμάτσες, ηρέμησε. Όταν στο τραγούδι προσέθετα τη φράση ότι θα φάει πρώτα η μαμά ξανάρχιζε. Τι θα κάνατε; Πήγα και ξεκίνησα να τρώω και της έκανε ο άντρας μου κάτι καραγκιοζιλικια με μπάλες και άρχισε ο κλαυσιγελος και ξεχάστηκε. Τώρα έτυχε και ήταν ο άντρας μου κι έληξε έτσι. Αν ήμουν μόνη τι θα έκανα/τι θα κάνατε; Αν απλά άρχιζα να τρώω, θα συνέχιζε το κλάμα. Αν την απασχολούσα εγώ για να ξεχαστεί, χωρίς όμως να πάμε πάνω (και να φάω αφού ξεχαστεί) θα ήταν λίγο κουφό το μήνυμα, γιατί και πάλι δεν θα έτρωγα, οπότε αφού έτσι κι αλλιώς δεν τρώω ποιος ο λόγος που δεν πάμε πάνω κ την απασχολω εδώ αφού ούτως ή άλλως δεν τρώω; Απλά για να μην περάσει το δικό της; Έτσι όμως νιώθω ότι τελικά κάνουμε κι εμείς λίγο σαν μωρά, δηλαδή τελικά θέλουμε να περάσει εμάς το δικό μας, ενώ το πιο αναίμακτο θα ήταν να είχαμε πάει εξ αρχής πάνω για λίγο και να μην είχε γίνει τίποτα από όλα αυτά. (Εννοώ φυσικά σε μια τέτοια περίπτωση που δεν είχα κατι σημαντικό να κάνω ούτε φυσικά άλλο παιδί). Αλλά είπα να μην το κάνω, επηρεασμένη από τη συζήτηση. 

Τα δικά σας όταν ας πούμε τα περιορίζετε κάπου για να κάνετε κάτι, μετά από προειδοποίηση κλπ, κάθονται ήρεμα και όντως κάνετε αυτό που θέλατε με ηρεμία; Το ρωτάω επειδή το λέτε σαν εύκολο τρόπο για να γίνει τελικά η οποία δουλεια/υποχρεωση. Γιατί εγώ νομίζω ότι αν το κάνω αυτό τελικά ούτε τη δουλειά που ήθελα θα κάνω γιατί θα κλαίει. Αν την αφήσω να κλαίει δε, νιώθω ότι θα μας φέρει η γειτονιά την πρόνοια 

 

 

 

 

Κανείς πλάκα ; Εμένα θα τα είχε αρπάξει και αν του τα ζήταγα θα έτρεχε μακριά μου με αυτά αγκαλιά 

[little lamb]

πρίν από 24 λεπτά , ΑΡΓΚ είπε:

 

To γάλα/θηλασμός σε αυτή την ηλικία δεν είναι βιολογική επείγουσα ανάγκη. Έχοντας θηλάσει και μέχρι τα 2μιση, βλέπω ελάχιστη ως καμία σχέση στο θηλασμό του δίχρονου με του μικρού μωρού. Στη μία περίπτωση είναι θέμα επιβίωσης, στην άλλη, όπως δε χρειάζεται να φάει το δίχρονο ΤΩΡΑ ΑΜΕΣΩΣ μπανάνα έτσι δε χρειάζεται και να θηλάσει όποτε του κατέβει επιτακτικά και άμεσα. Καμία "ανάγκη" δεν έχει ένα παιδάκι που τρώει στερεές και μάλιστα μόλις έφαγε πρωινό να θηλάσει άμεσα. Έχει την ανάγκη της τρυφερότητας που του δίνει ο θηλασμός. Αλλά σε ηλικία όπου υπάρχει επικοινωνία, ο θηλασμός δεν έχει την ίδια έννοια που έχει σε ένα μωράκι. Πρέπει να μπαίνει το βασικό όριο του αμοιβαίου σεβασμού. Αν η μαμά δεν μπορεί ή απλά δεν θέλει αυτή τη στιγμή να θηλάσει το παιδί, το παιδί θα έπρεπε να μάθει να το σέβεται αυτό. 

Στο γενικότερο θέμα της τσιρίδας, αν μάθει ότι όταν κλαίει σπαρακτικά κάνετε κωλοτούμπες, για να μην ενοχληθεί η γειτονιά, θα κλαίει σπαρακτικά όλο και πιο συχνά. Σε καμία περίπτωση δεν εννοώ να μην αναρωτηθείς γιατί κλαίει και να το απορρίψεις εξαρχής, αλλά μπορείς προφανώς να συζητήσεις και να εξηγήσεις. Είτε είναι χτύπημα, είτε ανεκπλήρωτη επιθυμία. Δε σημαίνει ότι σώνει και καλά επειδή κλαίει πρέπει να κάνεις κάτι πέραν από το να δείξεις κατανόηση.

 

Καλέ ανάγκη εννοούσα να πάει πάνω, όχι να θηλάσει. Είχε φάει και τα φρούτα ήδη. Αλλά όπως και να'χει ούτε εγώ είχα κάποια ανάγκη εκείνη την ώρα, απλά δεν ήθελα να πάμε πάνω. Οπότε εκεί τίθεται τελικά το ποιανού η επιθυμία θα περάσει. Εκεί δυσκολεύομαι λίγο, στο να μην περάσει του παιδιού για να μην κακομαθει, αλλά να περάσει το δικό μου που όμως και το δικό μου απλή επιθυμία είναι (εν προκειμένω, όχι γενικά)

[ΑΡΓΚ]

πρίν από 43 λεπτά , little lamb είπε:

 

Καλέ ανάγκη εννοούσα να πάει πάνω, όχι να θηλάσει. Είχε φάει και τα φρούτα ήδη. Αλλά όπως και να'χει ούτε εγώ είχα κάποια ανάγκη εκείνη την ώρα, απλά δεν ήθελα να πάμε πάνω. Οπότε εκεί τίθεται τελικά το ποιανού η επιθυμία θα περάσει. Εκεί δυσκολεύομαι λίγο, στο να μην περάσει του παιδιού για να μην κακομαθει, αλλά να περάσει το δικό μου που όμως και το δικό μου απλή επιθυμία είναι (εν προκειμένω, όχι γενικά)

 

Αν έχεις καθήσει να φας, δεν είναι απλά επιθυμία. 

Θα υπήρχε θέμα αν εσύ ήθελες να διαβάσεις ένα βιβλίο στο σαλόνι και το παιδί να πάει επάνω να θηλάσει, οπότε εκεί λογικά "κερδίζει" ο μικρότερος σε αυτή την ηλικία. 

Αλλά είναι σε καλή ηλικία να μάθει να σέβεται τις ώρες που οι άλλοι τρώνε. Σιγά σιγά.

[little lamb]

Δεν είχα καθίσει να φάω και με διέκοψε, απλα είχα στο νου μου ότι θα φάω κι εγώ και μετά θα κάνουμε το οτιδήποτε και χαλαγε ας πούμε το πλάνο που ειχα σκεφτεί. Γι'αυτό λέω ότι ίσως τζάμπα έγινε όλη η φασαρία απλά και μόνο για να μην της κάνω το χατίρι και θέλει να περνάει το δικό της κλπ

[Έσπερος]

7 ώρες πρίν, little lamb είπε:

Δεν είχα καθίσει να φάω και με διέκοψε, απλα είχα στο νου μου ότι θα φάω κι εγώ και μετά θα κάνουμε το οτιδήποτε και χαλαγε ας πούμε το πλάνο που ειχα σκεφτεί. Γι'αυτό λέω ότι ίσως τζάμπα έγινε όλη η φασαρία απλά και μόνο για να μην της κάνω το χατίρι και θέλει να περνάει το δικό της κλπ

Νομίζω ότι αυτά σου βγαίνουν αυθόρμητα. Έχω διαπιστώσει πχ ότι ο άντρας μου που το θεωρώ ότι έχει χαλάσει το παιδί σε χατίρια ιδίως στην τήρηση προγραμματος κ στην ταχύτητα εκπαίδευσης τουαλέτας, σε θέματα που ο ίδιος θεωρεί σοβαρα ή σημαντικά, είναι πιο αυστηρός. πχ όταν συζητάμε, επειδή είναι μπλαμπλας, κ ο μικρός διακόπτει, εκεί θα εξαντλήσει κάθε περιθώριο στο να σταματήσει όντως την κουβέντα μας κ για τον ελάχιστο δυνατό χρόνο, ενώ εμένα πχ δεν με ενοχλεί τόσο, αν δεν είναι κάτι επείγον. Ενώ στην τήρηση του χρόνου εγω μπορεί να γίνω πολύ αυστηρή έως αυταρχική. Δλδ το παιδί έχει γνωρίσει διαφορα όρια κ απογοητεύσεις που βγαίνουν αυθόρμητα κ που εμπλουτίζονται όσο μεγαλώνει. Απλώς δεν αναλύουμε το καθετί ως μεμονωμένο παράδειγμα. 

7 ώρες πρίν, little lamb είπε:

Δεν είχα καθίσει να φάω και με διέκοψε, απλα είχα στο νου μου ότι θα φάω κι εγώ και μετά θα κάνουμε το οτιδήποτε και χαλαγε ας πούμε το πλάνο που ειχα σκεφτεί. Γι'αυτό λέω ότι ίσως τζάμπα έγινε όλη η φασαρία απλά και μόνο για να μην της κάνω το χατίρι και θέλει να περνάει το δικό της κλπ

Νομίζω ότι αυτά σου βγαίνουν αυθόρμητα. Έχω διαπιστώσει πχ ότι ο άντρας μου που το θεωρώ ότι έχει χαλάσει το παιδί σε χατίρια ιδίως στην τήρηση προγραμματος κ στην ταχύτητα εκπαίδευσης τουαλέτας, σε θέματα που ο ίδιος θεωρεί σοβαρα ή σημαντικά, είναι πιο αυστηρός. πχ όταν συζητάμε, επειδή είναι μπλαμπλας, κ ο μικρός διακόπτει, εκεί θα εξαντλήσει κάθε περιθώριο στο να σταματήσει όντως την κουβέντα μας κ για τον ελάχιστο δυνατό χρόνο, ενώ εμένα πχ δεν με ενοχλεί τόσο, αν δεν είναι κάτι επείγον. Ενώ στην τήρηση του χρόνου εγω μπορεί να γίνω πολύ αυστηρή έως αυταρχική. Δλδ το παιδί έχει γνωρίσει διαφορα όρια κ απογοητεύσεις που βγαίνουν αυθόρμητα κ που εμπλουτίζονται όσο μεγαλώνει. Απλώς δεν αναλύουμε το καθετί ως μεμονωμένο παράδειγμα. 

 

Ασχετο πάλι για γέλιο: λέγαμε που ταιριάζω τα σεντόνια κλπ. τώρα ο μικρός σκεπάζεται με μια πικεδενια διπλής όψεως, μια μονόχρωμη κ μια με σχέδια. αν έχω μονόχρωμο σεντόνι βάζω πάνω τα σχέδια, αν έχω σχέδια στο σεντόνι βάζω τη μονόχρωμη (εννοειται σε ταιριαστές πάντα αποχρώσεις). πάει τον σκεπάζει ο άντρας μου με τη λάθος πλευρά κ πιάνω τον εαυτό μου να αλλάζει την όψη για να ταιριάζει, ενώ είναι βράδυ κ δεν το βλέπει κανεις!!!!!

[little lamb]

Ναι νομίζω έτσι γίνεται, κάθε περιστατικό το αντιμετωπίζεις διαφορετικά, δεν έχεις μια γραμμή για όλα. Ή ακόμα και το ίδιο περιστατικό σε άλλη φάση μπορεί να το αντιμετωπίσεις διαφορετικά. Ίσως κιόλας όπως λέμε ότι μπορεί να μην επηρεαστεί άσχημα από τις φορές που μπαίνει τιμωρία, αντίστοιχα θέλω να πιστεύω ότι δεν θα επηρεαστεί αρνητικά κι από τις φορές που του γίνεται το χατίρι. Σήμερα πχ της έβαλα γιαούρτι στο μπωλ Πέππα αλλά ήθελε το μπωλ κουκουβάγια. Επειδή βιαζομουν εκείνη την ώρα κ δεν ήθελα ούτε δράματα ούτε διαπραγματεύσεις, μετέφερα το γιαούρτι στο μπωλ που ήθελε. Θέλω να πιστεύω ότι δεν είναι τόσο καθοριστικό ούτε αυτό.

Επίσης εγώ δεν τηρώ εύκολα το να μένω σταθερή στο όχι, που υποτίθεται πρεπει. Δηλαδή αν υπάρχει πολλή γκρίνια και θέλω να κάνω κάτι άλλο κ δεν μπορώ να ασχολούμαι άλλο με την γκρίνια, δίνω τελικά αυτό που θέλει. Αλλά για να μην καταλάβει ότι με τούμπαρε με την γκρίνια (είναι μικρή οπότε ακόμα για λίγο γίνεται αυτό που θα πω) το παω πονηρά. Ζητάει πχ να φάει κάτι. Λέω ότι δεν έχουμε. Αν δω ότι το δράμα κρατάει πολύ λέω "κάτσε να ξαναδώ μήπως δεν είδα καλά. Α τελικά έχουμε, δεν είχα δει καλά". Προφανώς δεν θα πιάνει για πολύ ακόμα αυτό βέβαια. Σε λίγο θα καταλαβαίνει ότι το πέτυχε με την γκρίνια οπότε πρέπει να αλλάξει σιγά σιγά.

[μαγιοπουλας]

πρίν από 5 λεπτά , little lamb είπε:

Ναι νομίζω έτσι γίνεται, κάθε περιστατικό το αντιμετωπίζεις διαφορετικά, δεν έχεις μια γραμμή για όλα. Ή ακόμα και το ίδιο περιστατικό σε άλλη φάση μπορεί να το αντιμετωπίσεις διαφορετικά. Ίσως κιόλας όπως λέμε ότι μπορεί να μην επηρεαστεί άσχημα από τις φορές που μπαίνει τιμωρία, αντίστοιχα θέλω να πιστεύω ότι δεν θα επηρεαστεί αρνητικά κι από τις φορές που του γίνεται το χατίρι. Σήμερα πχ της έβαλα γιαούρτι στο μπωλ Πέππα αλλά ήθελε το μπωλ κουκουβάγια. Επειδή βιαζομουν εκείνη την ώρα κ δεν ήθελα ούτε δράματα ούτε διαπραγματεύσεις, μετέφερα το γιαούρτι στο μπωλ που ήθελε. Θέλω να πιστεύω ότι δεν είναι τόσο καθοριστικό ούτε αυτό.

Επίσης εγώ δεν τηρώ εύκολα το να μένω σταθερή στο όχι, που υποτίθεται πρεπει. Δηλαδή αν υπάρχει πολλή γκρίνια και θέλω να κάνω κάτι άλλο κ δεν μπορώ να ασχολούμαι άλλο με την γκρίνια, δίνω τελικά αυτό που θέλει. Αλλά για να μην καταλάβει ότι με τούμπαρε με την γκρίνια (είναι μικρή οπότε ακόμα για λίγο γίνεται αυτό που θα πω) το παω πονηρά. Ζητάει πχ να φάει κάτι. Λέω ότι δεν έχουμε. Αν δω ότι το δράμα κρατάει πολύ λέω "κάτσε να ξαναδώ μήπως δεν είδα καλά. Α τελικά έχουμε, δεν είχα δει καλά". Προφανώς δεν θα πιάνει για πολύ ακόμα αυτό βέβαια. Σε λίγο θα καταλαβαίνει ότι το πέτυχε με την γκρίνια οπότε πρέπει να αλλάξει σιγά σιγά.

Δεν πρέπει να είμαστε ακαμπτοι στο οχι γιατι θα χαλάσει η σχέση.

[Anna3011]

πρίν από 18 λεπτά , little lamb είπε:

Ναι νομίζω έτσι γίνεται, κάθε περιστατικό το αντιμετωπίζεις διαφορετικά, δεν έχεις μια γραμμή για όλα. Ή ακόμα και το ίδιο περιστατικό σε άλλη φάση μπορεί να το αντιμετωπίσεις διαφορετικά. Ίσως κιόλας όπως λέμε ότι μπορεί να μην επηρεαστεί άσχημα από τις φορές που μπαίνει τιμωρία, αντίστοιχα θέλω να πιστεύω ότι δεν θα επηρεαστεί αρνητικά κι από τις φορές που του γίνεται το χατίρι. Σήμερα πχ της έβαλα γιαούρτι στο μπωλ Πέππα αλλά ήθελε το μπωλ κουκουβάγια. Επειδή βιαζομουν εκείνη την ώρα κ δεν ήθελα ούτε δράματα ούτε διαπραγματεύσεις, μετέφερα το γιαούρτι στο μπωλ που ήθελε. Θέλω να πιστεύω ότι δεν είναι τόσο καθοριστικό ούτε αυτό.

Επίσης εγώ δεν τηρώ εύκολα το να μένω σταθερή στο όχι, που υποτίθεται πρεπει. Δηλαδή αν υπάρχει πολλή γκρίνια και θέλω να κάνω κάτι άλλο κ δεν μπορώ να ασχολούμαι άλλο με την γκρίνια, δίνω τελικά αυτό που θέλει. Αλλά για να μην καταλάβει ότι με τούμπαρε με την γκρίνια (είναι μικρή οπότε ακόμα για λίγο γίνεται αυτό που θα πω) το παω πονηρά. Ζητάει πχ να φάει κάτι. Λέω ότι δεν έχουμε. Αν δω ότι το δράμα κρατάει πολύ λέω "κάτσε να ξαναδώ μήπως δεν είδα καλά. Α τελικά έχουμε, δεν είχα δει καλά". Προφανώς δεν θα πιάνει για πολύ ακόμα αυτό βέβαια. Σε λίγο θα καταλαβαίνει ότι το πέτυχε με την γκρίνια οπότε πρέπει να αλλάξει σιγά σιγά.

Είμαι πάντα της άποψης ότι στις ανθρώπινες σχέσεις χρειάζεται και ο αυθορμητισμός. Γι αυτό δυσκολεύομαι να καταλάβω όλους αυτούς τους γονείς που ψάχνονται τόσο πολύ με τις διάφορες σχολές διαπαιδαγώγησης και τις εκάστοτε θεωρίες. Είναι εξουθενωτικό κατά τη γνώμη μου σε κάθε απλο αίτημα- απαίτηση -γκρίνια του παιδιού σου να σκέφτεσαι τι θα πρέπει να κάνεις ως καλός γονιός για να το κατευθύνεις σωστά. Από κάποια στιγμή και μετά χάνεται η ουσία και  η σχέση. Και για να μην παρεξηγηθώ και εγώ έχω διαβάσει βιβλία και έχω βοηθηθεί όμως δε θα μου πέρναγε καν από το μυαλό να αναρωτηθώ αν κακομαθαίνω το παιδί μου επειδή μετέφερα το γιαούρτι στο μπολ που μου ζήτησε. Επειδή ρωτάς, ναι θα το έκανα. Αν όμως μόνιμα με έβαζε να αλλάζω πιάτα θα εξηγούσα ότι είναι κουραστικό να πλένουμε συνεχώς τα πιάτα επειδή μόνιμα αλλάζει γνώμη. Αυτό στην 3χρονη κόρη μου που ξέρω ότι δεν την πολυνοιάζει για το πιάτο που θα φάει και πιθανότατα θα μου το έκανε για καψώνι. Σε ένα 2χρονο που δείχνει ενδιαφέρον για το πιάτο θα ρώταγα πιθανό κάθε φορά που του βάζω να φάει ποιο πιάτο προτιμά. Για να ξέρει ότι έχει τη δυνατότητα να επιλέγει. Δεν ξέρω κατα πόσο θα με βρουν σωστή στις διαδικτυακές ομάδες, αλλά ποσώς με ενδιαφέρει .

[Super.mum]

8 ώρες πρίν, little lamb είπε:

Δεν είχα καθίσει να φάω και με διέκοψε, απλα είχα στο νου μου ότι θα φάω κι εγώ και μετά θα κάνουμε το οτιδήποτε και χαλαγε ας πούμε το πλάνο που ειχα σκεφτεί. Γι'αυτό λέω ότι ίσως τζάμπα έγινε όλη η φασαρία απλά και μόνο για να μην της κάνω το χατίρι και θέλει να περνάει το δικό της κλπ

Εγώ πάντως αν δεν φάω το πρωί δεν μπορώ ...είναι πολύ βασικό για μένα 

[Έσπερος]

πρίν από 13 λεπτά , Anna3011 είπε:

Είμαι πάντα της άποψης ότι στις ανθρώπινες σχέσεις χρειάζεται και ο αυθορμητισμός. Γι αυτό δυσκολεύομαι να καταλάβω όλους αυτούς τους γονείς που ψάχνονται τόσο πολύ με τις διάφορες σχολές διαπαιδαγώγησης και τις εκάστοτε θεωρίες. Είναι εξουθενωτικό κατά τη γνώμη μου σε κάθε απλο αίτημα- απαίτηση -γκρίνια του παιδιού σου να σκέφτεσαι τι θα πρέπει να κάνεις ως καλός γονιός για να το κατευθύνεις σωστά. Από κάποια στιγμή και μετά χάνεται η ουσία και  η σχέση. Και για να μην παρεξηγηθώ και εγώ έχω διαβάσει βιβλία και έχω βοηθηθεί όμως δε θα μου πέρναγε καν από το μυαλό να αναρωτηθώ αν κακομαθαίνω το παιδί μου επειδή μετέφερα το γιαούρτι στο μπολ που μου ζήτησε. Επειδή ρωτάς, ναι θα το έκανα. Αν όμως μόνιμα με έβαζε να αλλάζω πιάτα θα εξηγούσα ότι είναι κουραστικό να πλένουμε συνεχώς τα πιάτα επειδή μόνιμα αλλάζει γνώμη. Αυτό στην 3χρονη κόρη μου που ξέρω ότι δεν την πολυνοιάζει για το πιάτο που θα φάει και πιθανότατα θα μου το έκανε για καψώνι. Σε ένα 2χρονο που δείχνει ενδιαφέρον για το πιάτο θα ρώταγα πιθανό κάθε φορά που του βάζω να φάει ποιο πιάτο προτιμά. Για να ξέρει ότι έχει τη δυνατότητα να επιλέγει. Δεν ξέρω κατα πόσο θα με βρουν σωστή στις διαδικτυακές ομάδες, αλλά ποσώς με ενδιαφέρει .

Καλά γθα τετοια θέματα κ εγω δεν θα το σκεφτόμουν καν. έχει προτιμήσεις σε σκεύη, συνήθως αλλάζουν, δεν ασχολούμαι, τις ικανοποιώ προκαταβολικά συνήθως. απλώς αν είναι άπλυτο πχ το λέω κ δεν είχαμε ποτέ δράματα νομίζω, μάλιστα σε κάποιες περιπτώσεις αυτή η μια φορά που δεν γινόταν, χαλαρωσε την προτίμηση. 

 

Ο γιος μου γενικα είναι ήρεμο παιδί. Απλώς αναρωτθεμαι τι από τα δυο ισχύει. Είναι ήσυχος γιατί γενικα καλύπτονται οι επιθυμίες του (με την καλή κ κακή έννοια) ή ειναο ήρεμος γιατί δεν έχει ζοριστεί - πιεστεί χωρίς λόγο κ έτσι μας έχει εμπιστοσύνη; ο άντρας μου που πάντα έχει αυτοπεποίθηση είναι βέβαιος γιε το δεύτερο, χωρίς να εχει διαβάσει κάτι. Εγω δεν είμαι πάντα σίγουρη για το τι από τα δυο ισχύει γιατί γενικα προβληματίζομαι όπως ξέρετε! 

[little lamb]

Καλά δεν προβληματίζομαι για όλα αυτά στην καθημερινότητα, αλίμονο, τώρα με αφορμή τη συζήτηση τα ανέφερα. Για να δω πώς θεωρεί ο καθένας τα όρια. Κάποιος ας πούμε μπορεί να πει ότι δεν πρέπει να αλλάξω πιάτο, να εξηγήσω ότι αυτό έχουμε διαθέσιμο εκείνη την ώρα και τέλος. Για τον αυθορμητισμό και το να μην ακολουθούμε πάντα κάτι συμφωνώ, αλλά συνήθως για αυτό επικρίνονται κυρίως οι νέες θεωρίες που διαδόθηκαν μέσω ίντερνετ, και όχι τόσο οποιος ειναι εξίσου "πιστός'" στα πιο "παραδοσιακά". Θέλω να πω, ότι αν πει κάποιος ότι σκέφτεται συνεχώς και προσπαθεί να ειναι σταθερός στο τι να κάνει για να είναι δίπλα στο παιδί και όχι απέναντι και να μην υπακούει αλλά συνεργάζεται και μπλα μπλα (αυτά που αναλύσαμε πριν) θα του πουν ότι δεν χρειάζεται να ακολουθεί συνέχεια ένα σύστημα και τζάμπα προβληματίζεται κλπ κλπ, ενώ κάποιος που θα πει ότι αντιστοιχα σκέφτεται συνεχώς και προσπαθεί να είναι σταθερός στο τι να κάνει για να μη θέλει το παιδί να γίνεται το δικό του, σε βαθμό εξίσου αγχωτικό, δεν θα του πουν τόσο εύκολα ότι δεν χρειάζεται να ακολουθεί συνέχεια ένα συστημα και τζάμπα προβληματίζεται.

 

Επίσης τα ανέφερα τα πιάτα γιατί κυρίως για τέτοια θέματα εκνευρίζεται και είναι κάτι που ας πούμε θέλει διαχείριση. Για επιμονές σε κάτι τέτοια, στο ότι σβήσαμε ένα φως ενώ το ήθελε κλπ. Αλλά ό,τι παραδειγματα έχω φέρει που πιθανώς χρειάζονται οριοθέτηση για να μην θέλει όλο το δικό της, τελικά μου λέτε για όλα ότι δεν είναι σημαντικά. Και μπερδεύτηκα η αλήθεια είναι γιατί δεν έχω δει κάτι άλλο να κάνει που θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι "κακομαθαινει"

[mama16]

πρίν από 5 λεπτά , little lamb είπε:

Καλά δεν προβληματίζομαι για όλα αυτά στην καθημερινότητα, αλίμονο, τώρα με αφορμή τη συζήτηση τα ανέφερα. Για να δω πώς θεωρεί ο καθένας τα όρια. Κάποιος ας πούμε μπορεί να πει ότι δεν πρέπει να αλλάξω πιάτο, να εξηγήσω ότι αυτό έχουμε διαθέσιμο εκείνη την ώρα και τέλος. Για τον αυθορμητισμό και το να μην ακολουθούμε πάντα κάτι συμφωνώ, αλλά συνήθως για αυτό επικρίνονται κυρίως οι νέες θεωρίες που διαδόθηκαν μέσω ίντερνετ, και όχι τόσο οποιος ειναι εξίσου "πιστός'" στα πιο "παραδοσιακά". Θέλω να πω, ότι αν πει κάποιος ότι σκέφτεται συνεχώς και προσπαθεί να ειναι σταθερός στο τι να κάνει για να είναι δίπλα στο παιδί και όχι απέναντι και να μην υπακούει αλλά συνεργάζεται και μπλα μπλα (αυτά που αναλύσαμε πριν) θα του πουν ότι δεν χρειάζεται να ακολουθεί συνέχεια ένα σύστημα και τζάμπα προβληματίζεται κλπ κλπ, ενώ κάποιος που θα πει ότι αντιστοιχα σκέφτεται συνεχώς και προσπαθεί να είναι σταθερός στο τι να κάνει για να μη θέλει το παιδί να γίνεται το δικό του, σε βαθμό εξίσου αγχωτικό, δεν θα του πουν τόσο εύκολα ότι δεν χρειάζεται να ακολουθεί συνέχεια ένα συστημα και τζάμπα προβληματίζεται.

Από την δικιά μου εμπειρία θα σου απαντήσω. Εγώ φερομουν με τον τρόπο που φέρεσαι σε πολλά εσύ. Αν ήθελε κάτι κ έκλαιγε το εκανα κ δεν της χαλούσα χατίρι. Εκ των υστέρων κατάλαβα ότι ίσως αυτό ήταν λάθος. Θα έπρεπε σε κάποια πράγματα να έβαζα όρια. Βέβαια ίσως να είναι κ ο χαρακτήρας του κάθε παιδιού. Μπορεί κάποιος να πει ότι φερόταν έτσι κ το παιδί βγήκε τέλειο!

[little lamb]

Να ρωτήσω και κάτι με αυτή την αφορμή: αργότερα που μιλάνε, όταν θέλουν κάτι επίμονα πάλι κλαίνε ή το λένε με λόγια; Γιατί αν είναι με λόγια υποθέτω είναι και λίγο πιο εύκολο στη διαχείριση, οπότε παίζει ρόλο και η ηλικία. Μεταξύ 2 και 3 ας πούμε δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά λόγω ομιλίας;

[ninaki80]

πρίν από 6 λεπτά , little lamb είπε:

Να ρωτήσω και κάτι με αυτή την αφορμή: αργότερα που μιλάνε, όταν θέλουν κάτι επίμονα πάλι κλαίνε ή το λένε με λόγια; Γιατί αν είναι με λόγια υποθέτω είναι και λίγο πιο εύκολο στη διαχείριση, οπότε παίζει ρόλο και η ηλικία. Μεταξύ 2 και 3 ας πούμε δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά λόγω ομιλίας;

Xa xa xa fysika k klaine.  Eksartate ta kefia tous k an to theloun poly 

[Anna3011]

πρίν από 5 λεπτά , little lamb είπε:

Να ρωτήσω και κάτι με αυτή την αφορμή: αργότερα που μιλάνε, όταν θέλουν κάτι επίμονα πάλι κλαίνε ή το λένε με λόγια; Γιατί αν είναι με λόγια υποθέτω είναι και λίγο πιο εύκολο στη διαχείριση, οπότε παίζει ρόλο και η ηλικία. Μεταξύ 2 και 3 ας πούμε δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά λόγω ομιλίας;

Μιλάνε κλαίγοντας ! Ενοείται ότι παίζει ρόλο η ομιλία. Εκφράζονται καλύτερα και έχεις μια εικόνα για το πως σκέφτονται, τι τα ενόχλησε κτλ κτλ. Θεωρώ την ομιλία κομβικό στάδιο για την κατανόηση του παιδιού και την επικοινωνία μαζί του. 

[mama16]

πρίν από 8 λεπτά , little lamb είπε:

Να ρωτήσω και κάτι με αυτή την αφορμή: αργότερα που μιλάνε, όταν θέλουν κάτι επίμονα πάλι κλαίνε ή το λένε με λόγια; Γιατί αν είναι με λόγια υποθέτω είναι και λίγο πιο εύκολο στη διαχείριση, οπότε παίζει ρόλο και η ηλικία. Μεταξύ 2 και 3 ας πούμε δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά λόγω ομιλίας;

Χαχα συμφωνώ με την @ninaki80. Όταν μιλάνε είναι χειρότερο κιόλας γιατί κ εσύ ο ίδιος ξέρεις ότι μια χαρά μπορεί να καταλάβει τι λες.. Άσε μετά που έχει κ την γκρίνια κ το κλάμα κ να φωνάζει

[xaroumenh mama]

Μιας και αναφέρθηκε ποιο πάνω ή συζήτηση με τα πιάτα εμένα ο μικρός μου γιος έχει μεγάλο θέμα με αυτό, σχεδόν πάντα τον ρωτάω ποιο πιάτο θέλει και του βάζω σε αυτό που ζήτησε κ ως δια μαγείας αλλάζει γνώμη και θέλει το άλλο πιάτο μετά..... 

πρίν από 16 λεπτά , little lamb είπε:

Να ρωτήσω και κάτι με αυτή την αφορμή: αργότερα που μιλάνε, όταν θέλουν κάτι επίμονα πάλι κλαίνε ή το λένε με λόγια; Γιατί αν είναι με λόγια υποθέτω είναι και λίγο πιο εύκολο στη διαχείριση, οπότε παίζει ρόλο και η ηλικία. Μεταξύ 2 και 3 ας πούμε δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά λόγω ομιλίας;

Μα εννοείται ότι κλαίνε... Είναι μια συνήθεια που γίνετε λατρεία.... 

πρίν από 33 λεπτά , little lamb είπε:

Καλά δεν προβληματίζομαι για όλα αυτά στην καθημερινότητα, αλίμονο, τώρα με αφορμή τη συζήτηση τα ανέφερα. Για να δω πώς θεωρεί ο καθένας τα όρια. Κάποιος ας πούμε μπορεί να πει ότι δεν πρέπει να αλλάξω πιάτο, να εξηγήσω ότι αυτό έχουμε διαθέσιμο εκείνη την ώρα και τέλος. Για τον αυθορμητισμό και το να μην ακολουθούμε πάντα κάτι συμφωνώ, αλλά συνήθως για αυτό επικρίνονται κυρίως οι νέες θεωρίες που διαδόθηκαν μέσω ίντερνετ, και όχι τόσο οποιος ειναι εξίσου "πιστός'" στα πιο "παραδοσιακά". Θέλω να πω, ότι αν πει κάποιος ότι σκέφτεται συνεχώς και προσπαθεί να ειναι σταθερός στο τι να κάνει για να είναι δίπλα στο παιδί και όχι απέναντι και να μην υπακούει αλλά συνεργάζεται και μπλα μπλα (αυτά που αναλύσαμε πριν) θα του πουν ότι δεν χρειάζεται να ακολουθεί συνέχεια ένα σύστημα και τζάμπα προβληματίζεται κλπ κλπ, ενώ κάποιος που θα πει ότι αντιστοιχα σκέφτεται συνεχώς και προσπαθεί να είναι σταθερός στο τι να κάνει για να μη θέλει το παιδί να γίνεται το δικό του, σε βαθμό εξίσου αγχωτικό, δεν θα του πουν τόσο εύκολα ότι δεν χρειάζεται να ακολουθεί συνέχεια ένα συστημα και τζάμπα προβληματίζεται.

 

Επίσης τα ανέφερα τα πιάτα γιατί κυρίως για τέτοια θέματα εκνευρίζεται και είναι κάτι που ας πούμε θέλει διαχείριση. Για επιμονές σε κάτι τέτοια, στο ότι σβήσαμε ένα φως ενώ το ήθελε κλπ. Αλλά ό,τι παραδειγματα έχω φέρει που πιθανώς χρειάζονται οριοθέτηση για να μην θέλει όλο το δικό της, τελικά μου λέτε για όλα ότι δεν είναι σημαντικά. Και μπερδεύτηκα η αλήθεια είναι γιατί δεν έχω δει κάτι άλλο να κάνει που θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι "κακομαθαινει"

Καλά αυτό με τα φώτα εγώ το θεωρώ και φυσιολογικό για την ηλικία τους εμένα ακόμα και ο μεγάλος μου γιος 5,5 χρόνων κάποιες φορές σπάνια πλέον βέβαια συνήθως όταν είναι κουρασμένος αντιδράει  κ με τα φώτα.... Κ το κορυφαίο ρωτάς πχ θα το ανάψω εγω η εσύ, και απαντάει εσύ το ανάβω και αρχίζει το κλάμα όχιιιιιι εγώ ήθελα να το ανάψω γιατί το άναψες εσύ... 

πρίν από 26 λεπτά , xaroumenh mama είπε:

Μιας και αναφέρθηκε ποιο πάνω ή συζήτηση με τα πιάτα εμένα ο μικρός μου γιος έχει μεγάλο θέμα με αυτό, σχεδόν πάντα τον ρωτάω ποιο πιάτο θέλει και του βάζω σε αυτό που ζήτησε κ ως δια μαγείας αλλάζει γνώμη και θέλει το άλλο πιάτο μετά..... 

Μα εννοείται ότι κλαίνε... Είναι μια συνήθεια που γίνετε λατρεία.... 

Καλά αυτό με τα φώτα εγώ το θεωρώ και φυσιολογικό για την ηλικία τους εμένα ακόμα και ο μεγάλος μου γιος 5,5 χρόνων κάποιες φορές σπάνια πλέον βέβαια συνήθως όταν είναι κουρασμένος αντιδράει  κ με τα φώτα.... Κ το κορυφαίο ρωτάς πχ θα το ανάψω εγω η εσύ, και απαντάει εσύ το ανάβω και αρχίζει το κλάμα όχιιιιιι εγώ ήθελα να το ανάψω γιατί το άναψες εσύ... 

Και ξανά διαβάζοντας αυτό που έγραψα συνειδητοποιω ότι κανένα μου παιδί δεν είναι σταθερό στην αρχική του απάντηση