Anna3011

Νέο Μέλος
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    110
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    3

Anna3011 last won the day on Ιανουάριος 12

Anna3011 had the most liked content!

Συνεισφορα στο φορουμ

77 Neutral

Περισσότερα για την/τον Anna3011

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

330 εμφανίσεις προφίλ
  1. Μπορεί να σου φανεί κουλό αλλά όλα τα φαγητά που αναφέρεις, πέραν της σούπας, η μικρή μου τα τρώει με τα χέρια. Το ρύζι, ναι όπως το λες, σπυρί σπυρί και σε πληροφορώ είναι πλέον πολύ γρήγορη. Όταν ψιλοβαριέται και παίζει με το φαγητό χωρίς να τρώει βοηθάω με το κουτάλι. Είτε της δίνω εγώ κουταλιές είτε τη βοηθάω λίγο με το κουτάλι να φάει μόνη. Το ίδιο κάνω και με τις σούπες. Εννοείται βέβαια ότι το γεύμα μπορεί να πάρει αρκετή ώρα αλλά το διασκεδάζει και τρώει ικανοποιητικές ποσότητες. Κατά τα άλλα, όρεξη να έχεις μετά να καθαρίζεις το χάος
  2. Η κόρη μου 13 μηνών είναι ένα αρκετά καλόφαγο μωρό, τρώει εδώ και 2 μήνες περίπου από το φαγητό του σπιτιού, ωστόσο υπάρχουν μέρες που τρώει κολλήματα και μπορεί να μη δεχτεί καν να δοκιμάσει κάτι που πριν λίγες μέρες είχε καταβροχθίσει σαν τρελή. Για αποφυγή της περίπτωσης να μείνει νηστική κάνω αυτό που είπαν κάποια κορίτσια πιό πάνω, προσφέρω 2-3 επιλογές (πχ κρέας, πατάτα, σαλάτα) και σιγουρεύομαι ότι τουλάχιστον θα ψιλοφάει. Σε κάποιες περιπτώσεις που δεν έφαγε πχ το κρέας ή τα λαχανικά, τα έκανα μια ωραιότατη ομελέτα το απόγευμα, γνωρίζοντας ότι την ομελέτα τη λατρεύει ότι και αν βάλω μέσα. Γενικά βρισκόμαστε σε μια φάση πειραματισμού με νέες γεύσεις και υφές από το φαγητό του σπιτιού. Επίσης την αφήνω να διαχειρίζεται μόνη της την τροφή με χέρι ή κουτάλι και ας γίνεται ένας μικρός χαμός στην κουζίνα, γιατί έχω παρατηρήσει ότι εξερευνώντας το πιάτο της, αποκτά ενδιαφέρον για τη διαδικασία του φαγητού και τελικά τρώει περισσότερο.
  3. Είναι εμφανές ότι δεν επιθυμείς να ξεκαθαρίσεις τα πράγματα γιατί στο μυαλό σου φαντάζει χειρότερο το σενάριο να ψυχρανθείς με τους γονείς σου από το να καταπιέζεσαι, διατηρώντας ωστόσο στη σχέση σας μια φαινομενική ηρεμία. Προς το παρόν δε συμβαίνει κάτι το τραγικό αν εξαιρέσεις ότι εσύ πνίγεσαι και ο άντρας σου "βράζει". Αυτό που σύσσωμο το φόρουμ προσπαθεί να σου πει είναι πως εσύ μπορεί να αντέχεις την καταπίεση, γιατί προφανώς τη βιώνεις από μικρή στην οικογένειά σου και έχει γίνει δεύτερη φύση σου, ο άντρας σου όμως που έχει άλλη ιδιοσυγκρασία κάποια στιγμή θα εκραγεί. Για να αποφύγεις τις μακροπρόθεσμες συνέπειες, ξεκαθάρισε πρώτα ποιά σχέση είναι σημαντικότερη για σένα (γονείς ή η νέα σου οικογένεια) και ανάλαβε δραση.

  4. Διαφημίσεις


  5. Δε νομίζω ότι έχει νόημα να συλλέγεις γνώμες για το τι κάνουμε όλες οι υπόλοιπες στα ρεβεγιόν προκειμένου να αποφασίσεις αν η μητέρα σου δικαίως σου έκανε παρατήρηση που έφυγες μια ώρα από το τραπέζι ή αν έχετε τελικά εσείς δίκιο που πήγατε να ηρεμήσετε το παιδί και τσαντίστηκε το σόι. Δηλαδή αν όλες σου πούμε ότι στα ρεβεγιόν αφήνουμε τα βρέφη όλη τη νύχτα στα καρότσια θα θεωρήσεις ότι είσαι υπερβολική, υπερπροστατευτική και θα δικαιολογήσεις τη μαμά σου που σε μαλώνει για έλλειψη ευελιξίας; Αυτό νομίζω ότι είναι το πρόβλημα, ενώ πνίγεσαι, δεν ξεκαθαρίζεις τα πράγματα γιατί δεν είσαι σίγουρη αν οι επιθυμίες σου είναι σωστές, αν είναι γενικά αποδεκτές και μοιραία δε μπορείς να υπερασπιστείς τον εαυτό σου στις κατηγορίες και να διεκδικήσεις την ηρεμία σου. Ενώ σε γενικές γραμμές ταυτίζεσαι με τον άντρα σου και τον τρόπο που θέλει να μεγαλώνετε το παιδί σας, θελεις όλο αυτό να έχει και την αποδοχή των δικών σου (της μαμάς κυρίως) η οποία δυστυχώς όπως τα περιγράφεις είναι μια από τις πολλές ψυχαναγκαστικές μαμάδες εκεί έξω. Το αντιλαμβάνεσαι σε γενικές γραμμές, αμφιταλαντεύεσαι όμως συχνά. Μια καλή αρχή είναι να προσπαθήσεις να δεις σε κάθε κατάσταση τι θέλεις εσύ πραγματικά. Είναι δικαίωμά σου να μη θέλεις να ταλαιπωρείς το παιδί σου στα τραπέζια, να επιλέγεις εσύ πόσες μέρες θα μείνεις στη μαμά σου, να ζητάς από τους γονείς σου για τις μέρες που συγκατοικείτε να σεβαστούν το πρόγραμμα του μωρού κτλ. Φίλτραρε τις όποιες υποδείξεις δέχεσαι με βάση αυτά που εσύ πιστεύεις. Είναι μια καλή αρχή για να βάλεις τα πράγματα στη θέση τους.
  6. Anna3011

    Να αλλάξω τα δωμάτια τους?

    Εμπειρία σχετική δεν έχω (ακόμα έχω ένα παιδί) ωστόσο στο δικό μου μυαλό θεωρείται δεδομένο ότι με 2 παιδιά και 2 διαθέσιμα δωμάτια το κάθε παιδί θα έχει το δικό του. Θα σκεφτόμουν διαφορετικά μόνο αν το επιπλέον δωμάτιο θα ήθελα να το αξιοποιήσω αλλιώς πχ να το κάνω γραφείο αλλά αν ήταν να χρησιμοποιείται ούτως ή άλλως για τα παιδιά θα επέλεγα το καθένα να έχει το χώρο του. Αντιλαμβάνομαι τη σκέψη σου να δεθούν τα παιδιά και να μάθουν να μοιράζονται, αυτό όμως μπορεί να γίνει και με άλλους τρόπους (κοινό παιχνίδι, ενθάρρυνση από τους γονείς κλπ). Τα ξεχωριστά δωμάτια πρακτικά βολεύουν. Η μικρή σου μπορεί τώρα που είναι πολύ μωρό να κοιμάται σερι και να μην ενοχλεί τη μεγάλη, όμως όπως ξέρεις και εσύ στη συνέχεια οι συνήθειες ύπνου της μπορεί να μεταβληθούν (δόντια, άγχος αποχωρισμού κλπ) με αποτέλεσμα να την ξυπνάει τη νύχτα. Από την άλλη η μεγάλη ξεκινάει παιδικό γεγονός που καθιστά εξαιρετικά πιθανό να περάσετε μια μακρά περίοδο ιώσεων. Γιατί το παιδί να μην έχει το κρεβατάκι του και το χώρο του μόνο να αναγκάζεται να μεταφέρεται διαρκώς σε άλλο κρεβάτι. Δεν ξέρω αν τα σκέφτομαι σωστά αλλά στο δικό μου κεφάλι είναι πολύ σημαντική η ιδιοτικότητα του χώρου, όχι ως αυτοσκοπός αλλά εφόσον υπάρχει η δυνατότητα. Μεγαλώνοντας άλλωστε θα το ζητήσουν και από μόνα τους τα κορίτσια οπότε μπορείς να το κάνεις μια ώρα αρχύτερα.
  7. @sweety** Θα συμφωνήσω ότι ενός έτους (και από πολύ νωρίτερα μη σου πω) είναι πολύ πονηρούλια τα άτιμα! Η δικιά μου, ενός έτους επίσης, μου κάνει νούμερα εδώ και κάποιο καιρό που γύρισα στη δουλειά και δε με έχει πια όλη μέρα σπίτι. Όταν πάω να την πάρω από τους γονείς μου που την κρατάνε το πρωί, ενώ αρχικά έπεφτε στην αγκαλιά μου μόλις με έβλεπε, τελευταία με το που με βλέπει και πάω να την αγκαλιάσω μου γυρίζει επιδεικτικά την πλάτη και ψάχνει τη γιαγιά να την πάρει αγκαλιά. Την παίρνω αγκαλιά και απλώνει χεράκια στους παππούδες γκρινιάζοντας. Εννοείται ότι σε 5 λεπτά το ξεπερνάει αλλά φρίκαρα στην αρχή που το έκανε. Τελευταία δοκίμασα μπαίνοντας να μην της δίνω ιδιαίτερη σημασία να δω τι θα κάνει. Και όντως έπιασε το κόλπο, με ψάχνει να την πάρω αγκαλιά. Του μπαμπά της του κάνει πάντα αγάπες όταν γυρίζει από τη δουλειά. Υποθέτω επειδή είχε πάντα στο μυαλό της ότι το πρωί ο μπαμπάς λείπει. Εμένα με θεωρούσε δεδομένη και τώρα που άλλαξαν τα πράγματα με παίζει κανονικά
  8. Έχω και εγώ το ίδιο θέμα, φαντάσου ότι στο ΠΑΠ ο γιατρός χρησιμοποιεί μικρότερο κολποδιαστολέα. Όταν τον ρώτησα αν αυτό είναι πρόβλημα, μου είπε ότι γενικώς όχι, μπορεί όμως να με δυσκολέψει στη γέννα. Δε χρειάστηκε να το διαπιστώσω γιατί γέννησα με καισαρική για άλλους σοβαρότερους λόγους, ωστόσο φαντάζομαι ότι κάπως επηρρεάζει.
  9. Στις επισκέψεις μου σε σπίτια με μωρά πάντα προσφέρομαι να βγάλω παπούτσια, ωστόσο δεν το ζητάω από τους δικούς μου επισκέπτες, ακόμα και να είναι κολλητοί. Δεν ξέρω γιατί, νιώθω άσχημα μάλλον. Προτιμώ να καθαρίσω μετά. Οι παππούδες ευτυχώς τα βγάζουν από μόνοι τους και ο άντρας μου που γενικά είναι χύμα (κατά τη γνώμη του εγώ είμαι τρελή με την καθαριότητα) έχει προσαρμοστεί σε πολλά από τότε που ήρθε το μωρό στο σπίτι. Θεωρώ όμως ότι όσο επικίνδυνη είναι η μεταφορά μικροβίων στο σπίτι, άλλο τόσο είναι και η μικροβιοφοβία. Φροντίζω να τηρώ τους βασικούς κανόνες υγιεινής (όπως εγώ τους αντιλαμβάνομαι τουλάχιστον) όμως δεν κυνηγάω σαν τρελή από πίσω το παιδί για το τι έπιασε, που έκατσε κλπ, δεν απολυμαίνω τα πάντα, ούτε θα αποφύγω να βάλω το παιδί στον καναπέ επειδή κάποια στγμή έκατσε εκεί κάποιος καλεσμένος. Πιπίλα όχι δεν έγλυψα ποτέ (με χαλάει η εικόνα), θα την αφήσω όμως να βάλει το χεράκι της στο στόμα μου για να της δαγκώσω τα δαχτυλάκια (το αγαπημένο της παιχνίδι) χωρίς να τρέξω να της πλύνω τα χέρια μήπως τα βάλει στο στόμα. Και ναι, το ομολογώ, από πολύ μωρούλι την είχα τρελάνει στα φιλάκια στα μαγουλάκια. Και συνεχίζω.. όταν δεν είμαι κρυωμένη. Παρεμπιπτόντως η μικρή είναι 12 μηνών και δεν έχει κρυολογήσει ακόμα (χτυπάω ξύλο). Εγώ μέσα σε αυτό το χρόνο έχω αποδειχθεί λιγότερο ανθεκτική...
  10. Θα πρέπει ούτως ή άλλως να μεριμνήσεις για άδεια λίγων ημερών από την εμβρυομεταφορά και μετά για ξεκούραση στο σπίτι. Για την περίοδο που θα κάνεις τις ενέσεις μέχρι και την ωοληψία δεν είναι αναγκαία η άδεια, απλά λαμβάνεις υπόψη ότι θα παρακολουθείσαι υπερηχογραφικά απο το γιατρό την περίοδο αυτή σχεδόν κάθε δεύτερη μέρα. Για μένα ήταν λίγο δύσκολο γιατί ο υπέρηχος γινόταν το πρωί και ήμουν αναγκασμένη να φεύγω κάποια ώρα από τη δουλειά επικαλούμενη διάφορες δικαιολογίες. Πήρα άδεια 2-3 ημερών μετά την εμβρυομεταφορά, κόλλησα και το σαβ/κο και μετά επέστρεψα στη δουλειά. Η δική μου όμως εργασία είναι γραφείου και το περιβάλλον μια χαρά. Αν βλέπεις ότι ζορίζεσαι και εφόσον είναι εφικτό, προσπάθησε να πάρεις περισσότερες μέρες μετα την εμβρυομεταφορά για να είσαι σε ασφαλές περιβάλλον. Καλή επιτυχία!
  11. Για να βάλεις τα όριά σου, πράγμα που αναγνωρίζω ότι είναι δύσκολο αφού έχεις μάθει εδώ και χρονια να λειτουργείς με συγκεκριμένο τρόπο, πρέπει πρώτα να απενοχοποιήσεις εσύ η ίδια τον εαυτό σου. Να βάλεις τις επιθυμίες σου και τα θέλω της οικογένειάς σου (σε λίγο θα έχει γνώμη και ο γιός σου, μεγαλώνει...), στις σωστές τους διαστάσεις. Είναι δύσκολη δουλειά για κάποιον που επί χρόνια έχει μάθει να καταπιέζεται και να αντιμετωπίζει παρεμβατικούς και ενίοτε τοξικούς γονείς, όμως ο απογαλακτισμός κάποια στιγμή πρέπει να γίνει, έτσι δεν είναι;
  12. @Έσπερος αισθάνομαι ότι εστιάζεις σε λάθος πρόβλημα. Το πρόβλημά σου κατά την ταπεινή μου γνώμη δεν είναι το αν θα πας στο πατρικό για 10, 12 ή 15 μέρες αλλά ο ψυχαναγκασμός που επιτρέπεις να σου δημιουργούν οι γονείς σου καθώς και αυτός που επιβάλλεις η ίδια στον εαυτό σου προκειμένου να τους έχεις όλους ευχαριστημένους. Επειδή κατά καιρούς διαβάζω αναρτήσεις σου , σε θυμάμαι να δυσανασχετείς για εμπλοκή των γονιών σου από θέματα θηλασμού, ύπνου του μωροού, μέχρι (έλεος) τι θα φορέσει το παιδί ΣΟΥ στη βάφτιση. Εσύ από την άλλη νιώθω ότι διαρκώς ζορίζεσαι και επειδή φαίνεσαι ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο άτομο, σε τελική ανάλυση κάνεις κακό κυρίως στον εαυτό σου. Πέραν των τυπικών θεωρώ πως επιβάλλεται να κάνεις μια κουβέντα με τους γονείς σου σε γενικότερο πλαίσιο. Μίλα τους ανοικτά, πες τους ότι καταπιέζεσαι, εξήγησέ τους ότι επιτέλους μεγάλωσες και ορίζεις τη ζωή σου (θα έπρεπε να το ξέρουν προ ολλού αλλά αφού μάλλον δεν το αντιλαμβάνονται τονισέ το), δε θα το καταλάβουν αν δεν το καταστήσεις εσύ σαφές. Δεν αξίζει ούτε σε εσένα ούτε στον άντρα σου να τραβολογιέστε από τραπέζι σε τραπέζι ενώ είναι ξεκάθαρο ότι αν αποφασίζατε μόνοι σας θα κάνατε εντελώς διαφορετικά σχεδια διακοπών. Παρεμπιπτόντως ο άντρας σου που τον λες γκρινιάρη, στα δικά μου μάτια φαίνεται ιδιαίτερα υποχωρητικός. Δεν είναι πολλοί οι άντρες που θα δέχονταν στις διακοπές τους να κάνουν τουρ στις θείες της γυναίκας τους. Εγώ τουλάχιστον δεν έχω κανέναν τέτοιο στον κύκλο μου... Οι περισσότεροι γκρινιάζουν ακόμα και για το τραπέζι στους γονείς τους Δείξε πυγμή και δε θα χάσεις. Ακόμα και σε αυτή την ηλικία οι γονείς εκπαιδεύονται. Και δεδομένου ότι πλέον προέχουν οι ανάγκες της νέας σου οικογένειας αξίζει να το παλέψεις.
  13. Anna3011

    ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΟ ΚΑΙ ΒΡΑΔΙΝΟΣ ΥΠΝΟΣ

    @Maonoki δώσε απλόχερα αγκαλίτσες στο μωράκι σου και μην αγχώνεσαι για τίποτα. Ειδικά αν περνάει φάση κολικών η επαφή με τη μαμά είναι το καλύτερο "φάρμακο". Με τη μικρούλα μου περάσαμε κυριολεκτικά κολλημένες η μια πάνω στην άλλη τους πρώτους 5 μήνες, καθώς υπέφερε από κολικούς και παλινδρόμηση με αποτέλεσμα να μη μπορεί να κοιμηθεί ούτε 10 λεπτά στην κούνια της. Με τον πρώτο πόνο ξύπναγε και δε μπορούσε να κλείσει μάτι μόνη. Μόλις τελείωσαν οι πόνοι και η ταλαιπωρία της κοιμήθηκε κανονικά στο κρεβάτι της και από τότε είναι ένα ιδιαίτερα καλόυπνο μωρό. Σου γράφω την εμπειρία μου για να μην απογοητεύεσαι. Πάρτο αγκαλιά, κάνε μασαζάκι στην κοιλίτσα, τραγούδα του, ηρέμησέ το με τη φωνή σου, χρησιμοποίησε λευκούς ήχους αν χρειάζεται (εμάς μας έσωσαν πολλές φορές) και όλα θα πάνε καλά. Εμένα μου λείπουν που και που αυτοί οι ατέλειωτοι ύπνοι στην αγκαλιά και ας ήμουν μονίμως πιασμένη
  14. Anna3011

    Αλλαγες συνηθειας υπνου μωρού

    Την ίδια άποψη έχω και εγώ. Και για μένα όταν ένα μωράκι έχει στρωμένο πρόγραμμα που σε γενικές γραμμές εξυπηρετεί, δεν υπάρχει καμία ανάγκη για παρεμβάσεις. Η κόρη μου 11 μηνών, κάνει 2 ημερήσιους ύπνους και κοιμάται για βράδυ γύρω στις 9:30. Μπορεί κάποια βράδια να πάει και 10, δεν τρέχει τίποτα. Επίσης ποτέ δε χρονομέτρησα τους ημερήσιους. Είναι μεταβλητοί και ως προς την ώρα και ως προς τη διάρκεια. Γενικά τη βάζω για ύπνο όταν δω να τρίβει ματάκια. Τα σκ αλλάζει συχνα το πρόγραμμα γιατί δε δουλεύουμε και βγαίνουμε έξω, ενώ τις καθημερινές με τη γιαγιά το πρωί είναι λίγο πιο ρουτινιάρικα τα πράγματα. Αυτό που θα σε συμβούλευα @Έσπερος με δεδομένο ότι έχεις ένα εύκολο παιδί στον ύπνο, είναι να μην κάθεσαι με το χρονόμετρο στο χέρι. Καλό το πρόγραμμα αλλά όταν τίθεται θέμα αλλαγής του κατά ένα μισάωρο πχ., γνώμη μου είναι ότι δυσκολεύεις τον εαυτό σου χωρίς ουσιαστικό όφελος. Άστον μόνο του και θα δεις ότι θα αυτοπρογραμματιστεί. Και ναι, μασάζ δεν κάνω ούτε εγώ από τότε που σταμάτησαν οι κολικοί. Οπότε αν τον εκνευρίζει θα σου πρότεινα να το κόψεις.
  15. Συνέχισε έτσι! Τα πας υπέροχα! Είναι απίστευτό πάντως πως η διάθεση της μαμάς επηρεάζει τόσο πολύ τη συμπεριφορά τους... Πολύ ενδιαφέρον το θέμα για εμάς τις μαμάδες που θέλουμε να κάνουμε και δεύτερο. Να ξέρουμε τι μας περιμένει
  16. Εγώ αυτές τις μέρες που κρύωσε ο καιρός, φοράω στη μικρή (10 μηνών) βαμβακερό εσωρουχάκι και βαμβακερό φορμάκι, όχι ιδιαίτερα χοντρό. Μέχρι σήμερα τη σκέπαζα με πικέ κουβερτάκι αλλά βλέπω ότι ο καιρός ζορίζει και άλλο οπότε θα πάμε σήμερα σε φλις κουβέρτα. Νομίζω για την εποχή είναι αρκετά. Το κακό είναι ότι γυρνάει γύρω γύρω και ξεσκεπάζεται οπότε περιμένω και εγώ να έρθει η ώρα του υπνόσακου να ηρεμήσει το κεφάλι μου .