Anna3011

Νέο Μέλος
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    145
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    5

Anna3011 last won the day on Μάρτιος 1

Anna3011 had the most liked content!

Συνεισφορα στο φορουμ

116 Good

Περισσότερα για την/τον Anna3011

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

421 εμφανίσεις προφίλ
  1. Anna3011

    Φιλίες ενηλίκων

    Αχ @kotsifikos είμαστε ακριβώς στη φάση που αποχαιρετούμε και εμείς σιγά σιγά την καφετέρια και το φαγητό οι τρεις μας και τρέχουμε στη φύση και τις παιδικές χαρές με καφέ στο χέρι Και εμείς όπως και εσείς είμαστε από αυτούς που συνέχισαν τις βόλτες και μετά το παιδί, φροντίζοντας βέβαια να μην το εξαντλούμε και συνεχίζοντας να πηγαίνουμε για καφέ και φαγητό είτε με φίλους είτε οι τρεις μας. Είχαμε βέβαια μια πιο περιορισμένη γκάμα επιλογών (μέρη χωρίς καπνό και με σχετική άπλα) και ξεχάσαμε προφανώς τις αρκετα βραδινές εξόδους. Τον τελευταίο καιρό και με τη μικρή να οδεύει πια στους 16 μήνες βλέπουμε ότι τα πράγματα αλλάζουν. Η χθεσινή μας απόπειρα να φάμε έξω οι 3 μας το μεσημέρι κατέληξε να τρώει ο ένας μόνος του και ο άλλος να κάνει βόλτα τη μικρή, η οποία ενθουσιασμένη χαιρετούσε και έστελνε φιλάκια σε όλα τα τραπέζια. Υποθέτω λοιπόν ότι πλέον όταν θα προκύπτει να πάμε για φαγητό θα γίνεται μόνο με παρέα έτσι ώστε όταν ο ένας κάνει τη βάρδια ο άλλος να μπορεί να πει 2 κουβέντες με τους υπόλοιπους, ή θα επιλέγουμε να μαζευόμαστε με τους φίλους σε σπίτια όπου θα παίζουν και τα παιδιά. Οι κούνιες και οι εξοχές τώρα που ανοίγει και ο καιρός μάλλον θα γίνουν η συνήθειά μας. Οι φίλες μου πάντως μου το λέγανε: "πιές τον καφέ σου χαλαρά τώρα που δεν περπατάει". Είχαν δίκιο...
  2. Καταλαβαίνω απόλυτα τον προβληματισμό σου. Νομίζω πάντως πως σε μια αντίστοιχη κατάσταση θα συνέχιζα όπως και εσύ τη λογοθεραπία στο παιδί και θα σου πω το σκεπτικό μου. Θα σκεφτόμουν τι θα έχανα αν συνέχιζα τη λογοθεραπεία ενώ το παιδί δεν τη χρειάζεται. Σίγουρα χρήματα και θα στερούσα χρόνο παιχνιδιού από το παιδί. Από την άλλη όμως αν τη σταματούσα και έβλεπα ότι με τον καιρό το πρόβλημα δε διορθώνεται, το παιδί δυσκολεύεται στις συναναστροφές του, το κοροιδεύουν πχ στο σχολείο, χάνει την αυτοπεποίθησή του κτλ., δε νομίζω ότι θα μπορούσα να διαχειριστώ τις τύψεις μου και να δικαιολογήσω τον εαυτό μου που ενώ είχα πάρει κατεύθυνση από τους ειδικούς ακολούθησα το ένστικτό μου. Γενικά πάντως συμφωνώ ότι όσο περνάνε τα χρόνια και οι επιστήμες εξελίσσονται, είναι πολύ πιθανό όλες αυτές οι προσεγγίσεις να αλλάξουν και να ξαναλλάξουν, όμως δε μπορούμε να κάνουμε και πολλά, ακολουθούμε τα δεδομένα της εποχής, ως νεότερα και πιθανό πιο έγκυρα και έχοντας στο μυαλό μας ότι πιθανότατα τα παιδιά μας θα μεγαλώνουν τα δικά τους παιδιά πολύ διαφορετικά από ότι έμεις σήμερα.
  3. Αυτό που σκέφτομαι πολλές φορές είναι ότι η τάση των σημερινών γονιών να είναι ενημερωμένοι για όλα σχετικά με το παιδί, εκτός από τα άπειρα καλά που έχει, μας βάζει συχνά στη θέση να τοποθετούμε το παιδί μας κάτω από τη λάμπα και να παρακολουθούμε όλο αγωνία τη συμπεριφορά του, την ανάπτυξή του, τις κατακτήσεις του κτλ. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που έψαχνα στο ίντερνετ το τι θα πρέπει να κάνει το βρέφος σε κάθε μήνα της ζωής του και έβαζα νοητά τα τικ μου στις κατακτήσεις της μπέμπας μου. Διάβαζα για σημάδια αυτισμού και λοιπών διαταραχών, χωρίς την παραμικρή ένδειξη από το παιδί, θέλοντας να είμαι σε επιφυλακή αν προκύψει κάποια ανησυχητική συμπεριφορά. Έλεος λέω τώρα που τα θυμάμαι! Ευτυχώς με τον καιρό ισορρόπησα, άρχισα να χαλαρώνω και η κρίση μου βελτιώθηκε. Εμείς για παράδειγμα είχαμε μια ελαφριά κινητική καθυστέρηση. Η μικρή καθόταν σαν το Βούδα μέχρι το έτος χωρίς να έχει διάθεση να κουνηθεί. Έβλεπα τα παιδιά φίλων στην ηλικία της να μπουσουλάνε, να πιάνονται από τα έπιπλα, να περπατάνε και αναρωτιόμουν τι γίνεται. Ακόμα και η γιατρός που την είδε στους 12 μήνες μου είπε ότι θα ήθελε να την ξαναδεί σε ένα μήνα για να αξιολογήσει καλύτερα την κατάσταση. Δε χρειάστηκε τελικά γιατί μέσα σε αυτό το μήνα έγιναν όλα μαζεμένα ως δια μαγείας, μέχρι που στο τέλος του μήνα περπατούσε κρατώντας μας με το ένα χεράκι. Τσάμπα το άγχος λοιπόν, το παιδί χρειαζόταν απλά χρόνο. Σε θεματα ομιλίας και αντίληψης λέξεων πχ είναι προχωρημένη. 15 μηνών πια, αντιλαμβάνεται πάρα πολλες λέξεις, μας καταλαβαίνει όταν της μιλάμε, ανταποκρίνεται όταν της ζητάμε να μας φέρει πράγματα, ακολουθεί εντολές κτλ. Στην αντίληψη λέξεων θεωρώ ότι ευθυνόμαστε και εμείς που περνάμε πολύ χρόνο δείχνοντας αντικείμενα και επαναλαμβάνοντας λέξεις αλλά πολλές φορες σκεφτομαι ότι αν το κάναμε σε μικρότερο βαθμό και τα μάθαινε λίγο αργότερα τι θα πάθαινε; Μήπως μερικές φορές υπερβάλλουμε προσπαθώντας να δίνουμε συνεχώς ερεθίσματα στο παιδί; Αυτό που σίγουρα έχω μάθει στο μικρό χρονικό διάστημα που είμαι μαμά, είναι ότι στα θέματα που σχετίζονται με την ανάπτυξη των δεξιοτήτων των παιδιών οφείλουμε να είμαστε ψύχραιμοι, να αξιολογούμε τις καταστάσεις με καθαρό μυαλό, να δίνουμε τον απαιτούμενο χρόνο και να απευθυνόμαστε στους ειδικούς μόνο εφόσον συντρέχει λόγος. Δύσκολο να εφαρμοστεί αλλά με σωστή ενημέρωση και χωρίς πανικό γίνεται μια καλή αρχη. Τα γράφω πιο πολύ για να τα υπενθυμίζω πρώτα από όλα στον εαυτό μου, γιατί όσο θα μεγαλώνει θα πληθαίνουν και οι λίστες με τα τικ

  4. Διαφημίσεις


  5. Λίγη υπομονη μερικές μέρες και θα μάθεις. Εγώ τις έκανα σε όλη την εγκυμοσύνη και απέκτησα πολύ ελαφρύ χέρι οπότε σε βεβαιώνω ότι είναι θέμα επανάληψης. Μόνο όταν βιαζόμουν μελάνιαζα οπότε κοίτα να παίρνεις το χρόνο σου, να επιλέγεις ένα καλό σημείο και να το τραβάς αρκετά με τον αντίχειρα και το δείκτη. Αν δεν το αντέχεις μόνη βάλε τον άντρα σου να στις κάνει, μπορεί να αποδειχτεί ταλέντο . Ο δικός μου δυστυχώς όταν έβλεπε να βγάζω την ένεση από το κουτί εξαφανιζόταν έντρομος...
  6. Αν και δεν καταλαβαίνω πραγματικά το λόγο που φούντωσε ξαφνικά τέτοια αντίδραση μετά από μια προσωπική θέση, αυτό που πραγματικά με ξεπερνά είναι η σύγκριση του υπογόνιμου με τον καρκινοπαθή. Πολύ αδικη κατά τη γνώμη μου αν σκεφτείς ότι ο ένας πολεμάει για ένα παιδί στη ζωή του και ο άλλος για την ίδια του τη ζωή. Κατά τα λοιπά αντιλαμβάνομαι και κατανοώ πλήρως τους ανθρώπους που δε θα είχαν το κουράγιο και τα ψυχικά και σωματικά αποθέματα για εξωσωματική. Δεν είναι δεδομένο ότι μπορούν όλοι να ανταποκριθούν και δεν είναι μεμπτό να επιλέξουν μια ζωή χωρίς παιδιά. Έχω 2 φίλες κοντά στα 40 χωρίς παιδια και σύντροφο που αγαπούν τα παιδάκια πολύ περισσότερο από εμένα πριν γεννήσω, παρολα αυτά δεν επιθυμούν να καταψύξουν τα ωάριά τους γιατί τρέμουν τα φάρμακα και τις παρενέργειές τους στο μέλλον. Κατά καιρούς με ρωτάνε για τη διαδικασία και ενώ παραδέχονται ότι είναι ίσως και ο μόνος τρόπος να τεκνοποιήσουν στο μέλλον δεν το τολμούν. Ξέρω ότι θα πουν κάποιες ότι μάλλον οι φίλες μου δε θέλουν πολύ ένα παιδί γι αυτό διστάζουν. Εγώ πάλι δεν είμαι καθόλου σίγουρη...
  7. Αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω και εγώ κάτι, όχι για να πω τη γνώμη μου για την επιλογή βιολογικών ή μη παιδιών, έχουν γραφτεί τόσες γνώμες άλλωστε που ακόμα μια αναρωτιέμαι αν θα βοηθούσε τη θεματοθέτρια. Αυτό που θα ήθελα να σου πω @Αντουαν8 είναι το εξής απλό: πριν από οποιαδήποτε απόφαση δώσε λίγο χρόνο και στους δυο σας για να διαχειριστείτε τη νέα συνθήκη στη ζωή σας. Προσπάθησε μέσα σε αυτό το χρόνο να κατανοήσεις την αρνητική στάση του συζύγου σου για εγκυμοσύνη με δότη γιατί όσο πληγωμένη και αν είσαι, πίστεψέ με, εκείνος είναι σε πολυ χειρότερη θέση. Από τους δυό σας εκείνος πρέπει να διαχειριστεί τη βεβαιότητα ότι θα ζήσει μη έχοντας τη δυνατότητα να αποκτήσει δικό του παιδί. Παράλληλα ως ο υπογόνιμος της σχέσης σίγουρα νιώθει ανεπαρκής, έχει ενοχές, μπορεί να φοβάται ότι μετά από όλα αυτά θα σε χάσει. Κατανόησέ τον όσο μπορείς. Δε στα γράφω αυτά ως εξώ από το χορό, το αντίθετο, στη σχέση μου με τον άντρα μου ήμουν εγώ η υπογόνιμη. Με ιστορικό πολλών ινομυωμάτων, ενδομητρίωσης και αδενομύωσης από πολύ μικρή ηλικία, που όσο περνούσε ο καιρός τόσο μου κατέστρεφαν τη μήτρα και μετά από αρκετά χειρουργία, ο γιατρός κάποια στιγμή σταμάτησε να δίνει πολλές πιθανότητες για μωρό. Γνώρισα τον άντρα μου και από πολύ νωρίς του έθεσα το πρόβλημα για να γνωρίζει και να πάρει τις αποφάσεις του. Η απάντησή του αφοπλιστική: " Η επιλογή μου είσαι εσύ έστω και αν πρέπει να μείνουμε μόνοι μας". Ήταν το καλύτερο δώρο που θα μπορούσε να μου κάνει! Μπορεί βέβαια να μιλούσε έτσι, απλά γιατί ήταν πολύ ερωτευμένος και μετά από κάποιο καιρό να ζοριζόταν με την προοπτική της ατεκνίας, όμως αυτό δε θα το μάθω ποτέ γιατί με την πρώτη εξωσωματική το εμβρυάκι κατάφερε να κολλήσει σε ένα από τα λίγα σημεία της μήτρας μου που ήταν υγιή και πλέον είμαστε γονείς... Όταν ηρεμήσεις και φύγει ο πανικός προσπάθησε να δεις τι επιθυμεί περισσότερο η ψυχή σου για το μέλλον. Φαντάσου πχ. την εικόνα σου σε 5-10 χρόνια, μια με ένα παιδί στην αγκαλιά και τον άντρα σου έξω από το κάδρο και μια με τους δυο σας μόνους και σκέψου ποιά εικόνα σε ενοχλεί περισσότερο. Ίσως έτσι ξεκαθαρίσει κάπως το τοπίο. Βέβαια μέχρι τότε με συζήτηση μπορεί να καταλήξετε σε μια απόφαση κοινώς αποδεκτή. Με λίγα λόγια (γιατί πολλά είπα πάλι) συνιστώ ψυχραιμία
  8. Πάρε και ζήτα τον ίδιο. Εγώ με τον ίδιο είχα μιλήσει για να κλείσω το ραντεβού. Να σε βάλει σαν έκτακτο περιστατικό έστω και αργά το βράδυ. Για το γιατρό σου τι να πω, δυστυχώς δεν είναι όλοι τόσο ευαισθητοποιημένοι ούτε αντιλαμβάνονται την εύθραυστη ψυχολογία της εγκύου. Κοίτα να ηρεμήσεις όσο μπορείς και θα δεις που όλα θα πάνε καλά!
  9. Κορίτσι μου γλυκό εύχομαι να πάνε όλα καλά και το μωρό σου να είναι υγιέστατο. Εγώ έχω εμπειρία από τον Κούρτη ο οποίος είναι σχολαστικότατος, δε βιάζεται στην εξέταση, τα ελέγχει όλα και απαντάει λεπτομερώς σε όλες τις απορίες. Αν πάρεις τηλέφωνο εκεί να πεις ακριβώς ποιο είναι το πρόβλημα γιατί η αναμονή είναι μεγάλη γενικά. Και για τον Παφίλη έχω ακούσει καλά λόγια. Προσπάθησε να μείνεις ψύχραιμη και κράτα στο μυαλό σου ότι πολλές φορές οι μετρήσεις δεν αντικατοπτρίζουν απόλυτα την πραγματικότητα. Ευχομαι να πάνε όλα καλά. Να μας ενημερώσεις.
  10. Anna3011

    φρέσκο γάλα!!

    Κορίτσια με ηρεμείτε πολύ με αυτά που διαβάζω γιατί εδώ και κάποιο καιρό η μικρή (15 μηνών) έκοψε τελείως το γάλα (δεν το πίνει με κανένα τρόπο και για κανένα λόγο) και είμαι πολύ προβληματισμένη. Η αλήθεια είναι ότι μέχρι να το σταματατήσει δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι ένα μωρό στην ηλικία της μπορεί και να μην πιεί γάλα, το θεωρούσα απόλυτα αναγκαίο. Προσπαθώ να της δίνω το ασβέστιο από άλλες τροφές αλλά μπερδεύομαι με τις ποσότητες, αν δεν παίρνει αρκετό δηλαδή ή αν κάποιες μέρες παραπέρνει... Μπορεί καποια κοπέλα να με κατευθύνει σχετικά με το πόσο γιαούρτι και τυράκι μπορώ να προσφέρω την ημέρα; (μάλλον είμαι λίγο εκτός θέματος αλλά βρήκα ευκαιρία να πω τον πόνο μου...)
  11. Να σας ζήσει ο μικρούλης! Χαίρομαι πολύ για σένα που είχες μια τόσο ξεχωριστή εμπειρία τοκετού! Υγεία και τύχη και στα δυο σου αγοράκια!
  12. Δες και στις εκδόσεις Παπαδόπουλος. Είναι η σειρά "τα παραμυθάκια μου" και έχει πολλά να διαλέξεις (Χιονάτη, Σταχτοπούτα, ο Τζάκ και η φασολιά, Ραπουνζέλ κτλ). Εμείς προς το παρόν έχουμε μόνο την Κοκκινοσκουφίτσα και η μικρή δείχνει ενδιαφέρον. Θα επανέλθω αν βρω και άλλα
  13. Οι συνθήκες που περιγράφεις ταιριάζουν πολύ με τις δικές μου, οπότε πιθανό η εμπειρία μου από την επιστροφή στη δουλειά να σου φανεί χρήσιμη. Γύρισα στο γραφείο μόλις η κόρη μου έκλεισε τους 10 μήνες. Την αφήνω τα πρωινά στους γονείς μου με τους οποίους είχε από πολύ μωρό μεγάλη οικειότητα, δεν την είχαμε αφήσει όμως ούτε εμείς πολλές ώρες μόνη μαζί τους πριν γυρίσω στη δουλειά. Εγώ είχα και έχω ακόμα μητρικό ωράριο που σημαίνει ότι μαζί με τις μετακινήσεις λείπω γύρω στις 7 ώρες από κοντά της, μπορεί και λίγο παραπάνω αν πέσω σε κίνηση ή αργήσω να φύγω. Είχα επίσης και εγώ από πολύ νωρίς ενοχές και άγχος που την αφήνω παρόλο που οι παππουδες είναι πολύ ενθουσιώδεις και ξέρω ότι παίζουν πολύ μαζί της και περνάει καλά. Τις πρώτες μέρες που την άφησα έδειχνε όντως να περνάει πολύ ωραία με τους γονείς μου, αλλά όταν γύριζα έβλεπα τη λαχτάρα στο προσωπάκι της. Κολλούσε κυριολεκτικά πάνω μου. Όσο όμως περνούσαν οι μέρες και η μικρή αντιλαμβανόταν ότι αυτό γίνεται συνήθεια, ο ενθουσιασμός άρχισε να φθίνει και μετά από λίγο βρέθηκα ανοίγοντας την πόρτα, αντιμέτωπη με ένα μωρό που δε με κοίταζε καν, ζητούσε επιδεικτικά την αγκαλιά του παππού ή της γιαγιάς ή έπαιζε μαζί τους χωρίς να μου δίνει καν σημασία. Σαφέστατα είχε θυμό που την άφηνα. Χρειάζονταν 5-10 λεπτά να της μιλάω και να την παίζω για να ασχοληθεί μαζί μου και όταν πήγαινα να της βάλω το μπουφάν για να φύγουμε έκλαιγε και χτυπιώταν αναζητώντας τους παππούδες. Με το που την έβαζα στο αυτοκίνητο ηρεμούσε και την υπόλοιπη μέρα είμασταν μέλι- γάλα. Εκείνη την περίοδο που κρατησε 2-3 βδομάδες νομίζω, ήμουν σε απελπιστική κατάσταση. Με έπιανε το παράπονο και δεν ήταν λίγες οι φορές που γυρνώντας από τους γονείς μου στο σπίτι, με το μωρό στο αυτοκίνητο, με είχαν πάρει τα ζουμιά οδηγώντας. Με τον καιρό η μικρή συνήθισε, ο θυμός πέρασε και πλέον δείχνει χαρούμενη με το πρόγραμμά της. Σου τα γράφω όλα αυτά για να μην απελπιστείς όπως εγώ, η σχέση σου με το παιδί δεν κινδυνεύει, είναι όλα παροδικά. Μετά από σχεδόν 5 μήνες και έχοντας προσαρμοστεί τόσο εγώ όσο και η μικρή στη νέα καθημερινότητα, νιώθω ότι αναπληρώνω κατά κάποιο τρόπο τις "χαμένες" ώρες της δουλειάς με πολύ παιχνίδι και απασχόληση με το παιδί όλη την υπόλοιπη ημέρα. Η λαχτάρα μου δε να τη δώ αφού μου λείπει όλο το πρωί, νιώθω ότι με έχει κάνει πιο ενθουσιώδη και δημιουργική μαμά. Πολλά έγραψα, δεν ξέρω αν σε κούρασα. Για οποιαδήποτε άλλη απορία είμαι εδώ
  14. Δε νομίζω ότι στην ηλικία αυτή το κεφαλάκι τους μπορεί να δεχτεί πολλά λογακια μαζί, μικρές ιστορίες ή στιχάκια. Πιστεύω ότι σε αυτή τη φάση προέχει η εξοικείωση με ζώα και αντικείμενα, η ανακάλυψη μέσω κρυμμένων εικόνων και το τράβηγμα της προσοχής μέσω ήχων. Το διαπίστωσα στο βιβλιοπωλείο βλέποντας ότι όλα τα βιβλία με ιστορίες απευθύνονταν σε παιδάκια άνω των 2 ετών, τα περισσότερα δε άνω των 3. Στις προτάσεις που σου έκανε η @λουκουμαδάκι, κάποια εκ των οποίων τα έχουμε και εμείς και αρέσουν πολύ στη μικρή, θα προσέθετα από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος τα "στο ζωολογικό κήπο", "στη φάρμα", "στο σουπερμάρκετ", καθώς και τα κλασικά τους παραμύθια (πρόσφατα πήρα την κοκκινοσκουφίτσα). Οι εκδόσεις Πατάκη έχουν επίσης παραμυθάκια. Εμείς έχουμε τη Χρυσομαλλούσα και τα 3 αρκουδάκια, που απευθύνεται βέβαια σε παιδάκια από 2 ετών αλλά η μικρή ξετρελαίνεται να ανοιγοκλείνει τις πόρτες από τις σελίδες (την ιστορία δεν την παρακολουθεί). Από εκδόσεις Πατάκη επίσης "οι πρώτες 100 λέξεις".
  15. Και εμείς αντιμετωπίσαμε πρόβλημα τους πρώτους μήνες και είχα σκάσει. Η γιατρός ήταν πολύ χαλαρή και μου κατέστησε σαφές από την αρχή ότι στα θηλάζοντα μπορούμε να περιμένουμε πολλές μέρες χωρίς να παρεμβαίνουμε. Τα υπόθετα γλυκερίνης τα θεωρούσε και εκείνη έσχατη λύση και τα επέτρεπε μόνο στην περίπτωση που το παιδί άρχιζε να γίνεται ανόρεκτο και να δείχνει σημαδια μεγάλης ενόχλησης στην κοιλίτσα. Της έβαλα μόνο μια φορά όταν είδα ότι όντως σταμάτησε να πίνει γάλα. Το χαμομήλι ούτε και η δικιά μου γιατρός το επέτρεπε. Το θέμα και σε εμάς λύθηκε με την εισαγωγή των στερεών όπου μπήκαν τα λαχανικά στη διατροφή της. Μέχρι τότε της έκανα μόνο μασαζάκι.
  16. Για να έρθει σε επαφή με το βιβλίο και να μη βαρεθεί χρειάζονται βιβλιαράκια με έντονα χρώματα και παραστάσεις και μια διήγηση από πλευράς σου όσο το δυνατό πιο απλή και με χρωματισμένη φωνή. Έχοντας κάνει μια μικρή έρευνα αγορας για παιδάκια από το έτος και μετά, καθώς και η κόρη μου έχει την ίδια ηλικία με τη δικιά σου, τα περισσότερα βιβλία δεν ακολουθούν κάποια ιστορία αλλά εστιάζουν σε αντικείμενα και ζώα, προκειμένου το παιδί να μάθει τις λέξεις που χρησιμοποιούνται στην καθημερινότητα. Ενίοτε υπάρχουν και κσποια κειμενάκια λίγων λέξεων που για να είμαι ειλικρινής δεν τα ακολουθώ (λέω τα δικά μου), καθώς και σημεία στο βιβλίο που το παιδί σπρώχνει ή τραβά και αποκαλύπτεται μια άλλη εικόνα ή ενσωματωμένα στο βιβλίο κουμπάκια με ήχους. Κάνε μια βόλτα σε ένα μεγάλο βιβλιοπωλείο και θα βρεις άπειρα. Η κόρη μου πχ προτιμά αυτά με τα ζωάκια (φάρμα, ζωολογικός κήπος), της αρέσει να τα βρίσκει και μιμείται τους ήχους τους. Καλύτερη ώρα της ημέρας είναι για εμάς το βραδάκι λίγο πριν το μπάνιο που είναι χαλαρή και ενδιάμεσα στα παιχνίδια όπου μου φέρνει μόνη της το βιβλίο να διαβάσουμε.