Anna3011

Plus500
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    507
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    16

Anna3011 last won the day on Αύγουστος 20

Anna3011 had the most liked content!

Συνεισφορα στο φορουμ

670 Good

1 ακόλουθος

Περισσότερα για την/τον Anna3011

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

1.421 εμφανίσεις προφίλ
  1. Anna3011

    Κρέας κάθε μέρα

    Προσωπικά τα ζυμαρικά τα θεώρησα όλα ως μια εισαγωγή, το ίδιο και τα ψάρια αν και πριν το χρόνο δεν έκανα και μεγάλες εναλλαγές. Στα θαλασσινά ήμουν πιο προσεκτική, τα έδινα ως ξεχωριστές εισαγωγές το καθένα, τα έδωσα μετά το χρόνο όμως. @little lamb τις μεριδούλες από το χασάπη εγώ τις έκοψα στο χρόνο περίπου όπου εντάχθηκε κανονικά το παιδί στο οικογενειακό τραπέζι. Εμείς βέβαια αντιμετωπίσαμε αυτή την ένταξη ως μια ευκαιρία να φάμε και εμείς οι ίδιοι καλύτερα. Παλιά βολευόμασταν και εμείς πολλές φορές με σαλάτες, ομελέτες κτλ. ειδικά τα σαββατοκύριακα που είμασταν όλη μέρα έξω και δεν ασχολιόμασταν με μαγειρέματα. Τώρα, ειδικά τα σ/κ που τρώμε όλοι μαζί στο τραπέζι, είναι αδύνατο να φάμε ξεχωριστά φαγητά. Θα το δεις και εσύ τώρα που σιγά σιγά μεγαλώνει. Το κλασσικό μωρουδιακό φαγητό (τύπου πετάω στην κατσαρόλα κρεας και 2-3 λαχανικά) πιθανότατα κάποια στιγμή να το βαρεθεί και αν αποφασίσετε να τρώτε παράλληλα πχ τη μακαρονάδα σας μη σου φανεί περίεργο να μη θέλει να φάει το δικό της αλλά να σας αρπάξει το δικό σας πιάτο. Εκτός αν τρώτε άλλες ώρες, αλλά για εσάς που από ότι κατάλαβα δε δουλεύετε συστηματικά, το χτίσιμο της συνήθειας του οικογενειακού τραπεζιού είναι εφικτό και κατά τη γνώμη μου ανεκτίμητο.
  2. Αν από τώρα σκανάρεις το παιδί για να ξέρεις "τι μπορεί να κάνει στο μέλλον" τι σε κάνει να θεωρείς ότι όταν το μέλλον έρθει εσύ θα είσαι χαλαρή; Προσωπικά θεωρώ ότι οι γονείς που βάζουν από βρέφη τα παιδιά τους στο μικροσκόπιο δεν το κόβουν εύκολα το χούι. Επίσης Έσπερος επίτρεψέ μου να σου πω ότι δεν είναι πάντα αρνητικός ο υπέρμετρος ενθουσιασμός για τα επιτεύγματα των παιδιών. Αν τα βλέπουμε δηλαδή να κάνουν κάτι που μας φαίνεται προχωρημένο δε χρειάζεται να συμβουλευτούμε πρώτα το manual για να δούμε τι κάνουν τα παιδιά σε αυτή την ηλικία και εφόσον διαπιστώσουμε ότι όντως τα άλλα δεν το κάνουν τότε να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να ενθουσιαστεί. Φιλική συμβουλή: σταμάτα να είσαι τόσο αυστηρή με το παιδί σου γιατί αυτό θα σε ακολουθεί και στο μέλλον. Στις συζητήσεις εδώ δε χάνεις καιρό να μας υπενθυμίζεις ότι ο γιός σου "δεν είναι προχωρημένος". Έχεις ξεκάθαρα βάλει ταμπέλα. Με έκπληξη διαπιστώνω δε ότι για οτιδήποτε πραγματικά προχωρημένο κάνει (αλφάβητο, αριθμοί) το σχολιό σου είναι "δεν εντυπωσιάζομαι όμως γιατί είναι θέμα μνήμης, είναι παπαγαλία κτλ κτλ." . Και κατευθείαν θα αναφερθείς στους τομείς που θεωρείς ότι το παιδί είναι πίσω. Όλο αυτό δε με κάνει να πιστεύω ότι στο σχολείο αν πχ είναι εξαιρετικός σε ένα μάθημα και όχι καλός σε κάποιο άλλο (επειδή απλά δεν τον ενδιαφέρει ή δεν έχει κλίση), εσύ θα είσαι εντάξει με αυτό.
  3. Το πρόβλημα είναι @Έσπερος ότι σε κάθε ηλικία του παιδιού θα "κοιτάς να δεις τι φταίει" όπως λες και εσύ. Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι δε θα κυνηγάς βαθμούς αυτό δε σημαίνει απαραίτητα ότι δε θα ασκείς πίεση ούτε ότι δε θα συγκρίνεις τις δεξιότητες των συμμαθητών.

  4. Διαφημίσεις


  5. Όντως ο κοινωνικός περίγυρος μπορεί να σε τσακίσει, ειδικά αν είναι το πρώτο σου παιδί και κυνηγάς τα ορόσημα. Είμαι σίγουρη ότι αν έκανα και 2ο θα έδινα πολύ λιγότερη προσοχή. Θυμάμαι ότι όταν η κόρη μου ήταν 13-14 μηνών περίπου είχε έρθει για Χριστούγεννα από το εξωτερικό η ξαδέρφη του άντρα μου με την κόρη της που ήταν μόλις 15 μέρες μεγαλύτερη από τη δικιά μου. Οι διαφορές τους μου φαίνονταν απίστευτες. Εκείνη περπατούσε και σκαρφάλωνε και η δικιά μου καθόταν σαν το Βούδα και στο τσακίρ κέφι μπουσούλαγε λίγο. Από την άλλη η δικιά μου είχε ήδη αρχίσει να λέει λέξεις, έκανε ήχους ζώων κτλ ένω το άλλο κοριτσάκι δεν έλεγε ούτε μαμά. Πρόσφατα που τους είδαμε, κοντά 3 ετών πια, οι διαφορές είναι ελάχιστες. Η μικρούλα της ξαδέρφης μας συνεχίζει βέβαια να είναι πιο δραστήρια κινητικά και η δικιά μου είναι σαφέστατα πιο γλωσσού, φαντάζομαι όμως ότι εδώ παίζει ρόλο και η ιδιοσυγκρασία του κάθε παιδιού. Κατά τα λοιπά βλέποντας τα παρέα αναγνωρίζεις δύο 3χρονα που συμβαδίζουν με την ηλικία τους. Κρίμα το άγχος και ο καημός μου που δεν περπάτησε γρήγορα.
  6. Δεν ξέρεις πόσες φορές το έχω σκεφτεί . Έλα όμως που δεν το κάνει πάντα, τελευταία μάλιστα που της λέω το πρωί να διαλέξουμε μαζί ρούχα και για εμένα και για εκείνη έχουμε αρχίσει να συνεργαζόμαστε πάλι. Μάλλον βρήκα το κουμπί της... προσωρινά! Έλα όμως που έρχονται κάτι βράδια που ζητάει να κοιμηθεί με τα ρούχα της... . Τρολλάρισμα κανονικό μας κάνει!
  7. Ποιό πανεπιστήμιο; Εμένα έχει βγάλει τέτοιο τσαμπουκά τελευταία που αν δεν ευθύνονται τα horrible 3's και συνεχίσουμε έτσι, δε θέλω να σκεφτώ την εφηβεία . Προχθες επέμενε να βγει βόλτα με τις πυζάμες. Της βγάζω το μπλουζάκι της πυζάμας, "θα βγω γυμνή τότε μου" λέει. Είδα και έπαθα να τη ντύσω. @kotsifikos και @Yovanna μου δίνετε κουράγιο. Τουλάχιστον δεν είναι μόνο το δικό μου που λυσσάει με το θέμα των ρούχων.
  8. Ε όχι, δεν θεωρώ ότι υπάρχει μητέρα που αποδέχεται κάτι τέτοιο ως φυσιολογικό, μην τρελαθούμε κιόλας! Ως πιθανό όμως ναι. Και παρά το γεγονός ότι λογικά δεν είναι κάτι σύνηθες, όταν πρόκειται για τα παιδιά μας δεν επιλέγουμε να παίξουμε με τις πιθανότητες. Προσέχουμε και ενδεχομένως γινόμαστε καχύποπτοι.
  9. Η κόρη μου έκοψε το γάλα εντελώς στους 14 μήνες, λίγες μέρες μετά τη μετάβαση σε φρέσκο. Και τι δε δοκίμασα: αλλαγή σε μάρκες, σε θερμοκρασία, σε ποτηράκια, έβαλα μέλι, τίποτα. Για την ακρίβεια δεν καταδεχόταν καν να δοκιμάσει. Η παιδίατρος μου είπε να μην επιμείνω και να αντικαταστήσω με άλλα γαλακτοκομικά. Ακόμα και τώρα που κοντεύει τα 3 δεν πίνει γάλα για κανένα λόγο αλλά τρώει επαρκείς ποσότητες γαλακτοκομικών και έχει πολύ καλή ανάπτυξη. Γενικά θα σου πρότεινα να μην την πιέσεις.
  10. Γενικά στη φαση της τρέλας προσπαθώ να διατηρώ την ψυχραιμία μου. Ο άντρας μου από την άλλη που γενικά είναι πολύ ήρεμος και χαλαρός σαν προσωπικότητα, χθες που ανα 5 λεπτά του ζητούσε να την αλλάξει έχασε την υπομονή του και της φώναξε. Πιάνω λοιπόν αρχικά τον μπαμπά, του εξηγώ ότι το παιδί είναι σε πανικό και δεν πρόκειται για ιδιοτροπία και μετά αρχίζω το μπλα μπλα με τη μικρή. Της εξηγώ τι είναι τα αέρια και για τον αέρα που καταπίνουμε, δυσκολεύεται αρχικά να το καταλάβει ("αφού εγώ όταν τρώω καταπίνω μόνο φαγητό όχι αέρα" μου λέει), τελοσπάντων δείχνει να παρακολουθεί και να ηρεμεί και εννοείται καταλήγουμε σε χιουμοριστικές ατάκες όπου η μικρή είναι πλέον χαλαρή και χαρούμενη. Η αλήθεια είναι οτι για άλλη μια φορά η συζήτηση σώζει έστω και πρόσκαιρα. Για τη ν πορεία θα δείξει, στα χνάρια σου πάντως θα κινηθώ για να ξεπεραστεί! Ευχαριστώ! Κσι για μένα το υπόθετο είναι η χειρότερη λύση, αλλά το συνέστησε η παιδίατρος μετά από έντονη ενόχληση στην κοιλιά (ξύπνησε και τη νύχτα διαμαρτυρόμενη και με δυσκολία να ξανακοιμηθεί) και εφόσον ειχαν περασει 3 μέρες και είμασταν αισίως στην 4η. Γενικα πάντως φοβάμαι τα υπόθετα γιατί έυκολα μπορεί να γίνουν συνήθεια και δε θελω να ξαναβάλω.
  11. Αν και το τελευταίο 10μερο κάνει κακά ανά 3 μέρες, παραδόξως δεν είναι σκληρά (ποτέ δεν ήταν) και όταν προσπαθεί να τα κάνει παθαίνει ένα πανικό για αρκετή ώρα λόγω των αερίων, ψάχνει για γιογιό, σηκώνεται, ξανακάθεται, κλαίει, μια τρέλα γενικά μέχρι που τα καταφέρνει. Δε νομίζω ότι πονάει κατά τη διαδικασία αλλά λόγω του γενικότερου πανικού δεν κόβω το κεφάλι μου. Το υπόθετο δεν το είδε, το έβαλα κρυφά, πόνεσε όμως και έκλαιγε. Μπορεί να έπρεπε να την ενημερώσω αλλά ήταν τόσο ταλαιπωρημένη και από το ξενύχτι (πόναγε η κοιλίτσα της) και φοβήθηκα ότι θα φρικαρει και θα με δυσκολέψει.
  12. Ναι σίγουρα ψυχολογικό είναι, τα προβλήματα ξεκίνησαν από τα τέλη Αυγούστου που κάναμε εκπαίδευση. Ξεκίνησε δυναμικά, έκανε αμέσως τη σύνδεση να πάει στο γιογιό μόλις νιώσει τα τσίσα να έρχονται, αλλά στα πρώτα ατυχήματα απογοητεύτηκε, ιδιαίτερα όταν έπεσαν κακά στο πόδι της. Εκεί άρχισε να τα κρατάει, τα τσίσα αρχικά (όλη μέρα σχεδόν μια φορά - είχα τρομάξει) και λίγο τα κακά. Είχαμε κάνει αρκετή κουβέντα προηγουμένως και δεν την πιέζαμε, δεν ξέρω τι έφταιξε. Από τότε λοιπόν που αντιληφθήκαμε ότι τα κρατάει το πήγαμε χαλαρά και δεν πιέζουμε καθόλου. Πότε βάζει βρακί, πότε πάνα, σε κάθε περίπτωση εκπαίδευση δεν το λες. Με τα κακά προ ημερών ξεκίνησε να δείχνει ενδιαφέρον και να ζητάει γιογιό από μόνη της, περισσότερο από ότι στα τσίσα και είχε και κάποιες επιτυχίες. Δυστυχώς όμως η ζημιά με τη δυσκοιλιότητα έχει γίνει, το παιδί υποφέρει γιατί έχει πολλά αέρια και απόψε έπαθε ένα παροξυσμό να μας ζητάει κλαίγοντας να της αλλάζουμε ανά 5 - 10 λεπτά πάνα, κάθε φορά που είχε αέρια. Με πολλή υπομονή και κουβέντα χαλάρωσε και κοιμήθηκε. Όμως φοβάμαι για το πώς θα συνεχιστεί όλο αυτό γιατί σήμερα χρειάστηκε υπόθετο. Διατροφικά είναι γενικά καλά, τρωεί πολλά φρούτα, σαλάτες, λαδερά, πίνει νερό κτλ. Θα το ενισχύσω και άλλο αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι θα δω διαφορά αν δε χαλαρώσει το μυαλουδάκι.
  13. Υπάρχει κάποια μαμά που αντιμετώπισε θέμα δυσκοιλιότητας κατά την εκπαίδευση; Η μικρή μου που έκανε κακά καθημερινά (τρώει άφθονες φυτικές ίνες και πίνει πολύ νερό) τις τελευταίες μέρες έγινε δυσκοίλια. Σήμερα αναγκαστήκαμε να βάλουμε υπόθετο στις 3 μέρες και μετά από έντονη δυσφορία και πόνο (ξύπνησε το βράδυ κλαίγοντας). Εχετε κάτι να μου προτείνετε; Φοβάμαι μη γίνει μόνιμο. Από τότε που το διαπίστωσα δεν πιέζω καθόλου για γιογιό. Η ίδια ωστόσο δείχνει να επιμένει να κάνει κακά στο γιογιό, κάθεται πολλες φορές τη μέρα από μόνη της όταν νιώθει ότι θέλει αλλά δεν τα καταφέρνει. Με τα τσίσα αντίθετα δε δείχνει τέτοιο ζήλο.
  14. Αχ θέλει διάβασμα η διαπαιδαγώγηση! Παλιά πίστευα ότι ακολουθώντας το ένστικτό μου θα μεγαλώσω ένα υπέροχο παιδί (πόση αλαζονία Θεέ μου)! Πλέον αντιλαμβάνομαι ότι θέλει ανοιχτά αυτιά και μελέτη! Αμέ! Ενίοτε μιλάει και στο χέρι μου. "Ξουτ χέρι"!
  15. Κουβέντα, κουβέντα και πάλι κουβέντα! Τώρα που άρχισαν οι παραξενιές καταλαβαίνω και εγώ πόσο χρήσιμη είναι. Απόψε το βράδυ η μικρή ξεκίνησε να γκρινιάζει δηλώνοντας με στόμφο ότι δε θα κοιμηθεί και θα παίξει. Μετά απείλησε ότι θα μείνει στον καναπέ. Εκεί λοιπόν που μας ζάλιζε γυρνάει και με ρωτάει γιατί πρέπει να κοιμόμαστε τη νύχτα. Την παίρνω αγκαλίτσα (παραδόξως έκατσε, προφανώς ήταν πτώμα) και της εξηγώ ότι όλοι οι άνθρωποι, γατάκια, σκυλάκια κτλ. πρέπει να ξεκουράζονται αλλιώς δε μπορούν να παίξουν την επόμενη μέρα από την κούραση κτλ, ότι είναι καλύτερο να κοιμάσαι τη νύχτα γιατί έχει σκοτάδι ένω τη μέρα με τον ήλιο μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα κτλ κτλ. Πιθανό να τη ζάλισα από την πολυλογία αλλά το αποτέλεσμα ήταν να πάει κατευθείαν για ύπνο και εμείς μόλις παραγγείλαμε σουβλάκια !
  16. Το "φύγε" είναι επίσης ατάκα της κόρης μου όταν έχει νεύρα (33 μηνών), η οποία πρόσφατα αντικαταστάθηκε με το ακόμα πιο ευγενικό "ξουτ" ! Τελευταία περάσαμε και εμείς μια κρίση με αδικαιολόγητα νεύρα και γκρίνια η οποία όπως κατάλαβα τελικά, είχε ως αιτιολογία κυρίως την αλλαγή ρουτίνας μετά τις διακοπές και το ότι προφανώς τσεκάρει τα όριά της. Είχα τρομάξει με την ξαφνική μετάλλαξη του παιδιού που από άγγελος μετατράπηκε για πάνω από 2 βδομάδες σε ένα κακότροπο και ανυπόφορο νήπιο (στο τσακ ήμουν να ανοίξω θέμα εδώ) μέχρι που σιγά σιγά επανήλθαμε στα ίσια μας. Πάνω κάτω εφάρμοσα τις συμβουλές των κοριτσιών ( @xaroumenh mama μάλλον διαβάζουμε τα ίδια βιβλία ), στο μεγάλο θυμό αποχωρούσα δείχνοντας ωστόσο ότι την καταλαβαίνω (με ατάκες του τύπου"καταλαβαίνω ότι έχεις θυμώσει, σε αφήνω να ηρεμήσεις"), την έπιανα στη συνέχεια και κάναμε συζήτηση για το τι την πείραξε και ενίοτε διακομωδούσαμε παρέα την κατάσταση, μέχρι και σκετς κάναμε με το συμβάν για να το αφήσουμε να περάσει. Ήταν ξεκάθαρο ότι σε εκείνη τη φάση ζητούσε προσοχή (είχε κολλήσει να ζητάει να μην πηγαίνουμε στη δουλειά και χαλαγε τον κόσμο το πρωι) και για το λόγο αυτό φρόντισα να την εντάξω σε περισσότερες κοινές δραστηριότητες από το πρωί κιόλας (διαλέγαμε τα ρούχα και για τις δυό μας το πρωί, πλέναμε φρούτα για να πάρω στη δουλειά, διάλεγε κραγιόν και σκιά για να βαφτώ κτλ.). Αρχίσαμε να κάνουμε μικρές "ζαβολιές" του τύπου να παρεκκλίνουμε λίγο από την ρουτίνα μας μερικές φορές (πχ να μην κάνουμε μια μέρα μπάνιο ή να φάμε κάτι στο κρεβάτι ή να δούμε ένα μικρό βιντεάκι παραπάνω) και γελούσαμε με τη "συνομωσία" μας. Από όλο αυτό κατάλαβα ότι στο παιδί μου δεν πιάνει η αγριάδα και η πολύ αυστηρή αντιμετώπιση (σε φάση απελπισίας φώναξα), είχαμε πολύ καλύτερα αποτελέσματα με την κουβέντα. Μην απογοητεύεσαι πάντως. Είναι συνηθισμένες συμπεριφορές αυτές. Θυμάμαι φίλη μου που μια μέρα μου έλεγε μεσα στην απελπισία ότι η 4χρονη κόρη της δήλωσε ότι δε θέλει να φάει άλλο γιαούρτι και επειδή το έφαγε η φίλη μου η μικρή έπαθε κρίση και ούρλιαζε ζητώντας πίσω το γιαούρτι. "Να σου φέρω ένα άλλο;". "Όχι θέλω αυτό που έφαγες εσύ!!!". Και να σου κλάμα για ένα μισάωρο... Δύο χρόνια μετά η μικρή είναι ένα γλυκό και αξιολάτρευτο κοριτσάκι!