Anna3011

Νέο Μέλος
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    190
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    8

Anna3011 last won the day on Ιούνιος 18

Anna3011 had the most liked content!

Συνεισφορα στο φορουμ

169 Good

1 ακόλουθος

Περισσότερα για την/τον Anna3011

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

631 εμφανίσεις προφίλ
  1. Τι να πούμε και εμείς τα κορίτσια των εξωσωματικών βρε Νεφελάκι που παίρναμε τα utrogestan (και όχι μόνο) με τις χούφτες πριν ακόμα συλλάβουμε και συνεχίσαμε ακάθεκτες και μετά! Δεν έχω να προσφέρω κάτι επιστημονικώς τεκμηριωμένο γιατί δεν το έψαξα ποτέ, ωστόσο εμπειρικά μιλώντας μπορώ να σου πω ότι με μια εγκυμοσύνη φουλ στο utrogestan, 3 φορές αντιβίωση λόγω αμνιοπαρακέντησης, ουρολοίμωξης και κολπίτιδας (το ανοσοποιητικό στα τάρταρα), κρεβάτωμα λόγω συσπάσεων, άγχος που βάραγε κόκκινα και καισαρική, η κόρη μου σήμερα 19 μηνών κάνει κανονικό διάλογο. Μήπως λοιπόν να σταματήσεις να κατηγορείς τον εαυτό σου για μία καθυστερησούλα που σύντομα θα λυθεί; Έχεις δύο υπέροχα κοριτσάκια, υγιέστατα και χαρούμενα. Μη χαλάς τη ζωή σου επικεντρώνοντας σε λάθος πράγματα. Αντιλαμβάνομαι ότι ανησυχείς όμως κάνεις ότι καλύτερο μπορείς και δεν αξίζει να φορτώνεσαι ενοχές χωρίς κανένα λόγο. Και θα σου πω και το άλλο, αν γύριζες το χρόνο πίσω και είχες αποκόλληση θα ρίσκαρες να μην πάρεις τα φάρμακα; Δε νομίζω.
  2. @Έσπερος και εγώ πιστεύω ότι βοηθούν οι βιντεοκλήσεις και το τηλέφωνο, ξεκίνα το συστηματικά και σταδιακά θα δεις ανταπόκριση από το παιδί. Εγώ αρχικά όταν της έδινα το τηλέφωνο να "μιλήσει" (κυρίως με τους παππούδες), τότε που ακόμα δε μιλούσε, ή που θα ακουγε 2 δευτερόλεπτα και θα σηκωνόταν να φύγει ή που θα πάταγε μανιωδώς κουμπιά και θα ξεκούφαινε τον συνομιλητή. Σιγά σιγά άρχισε να καθεται και να ακουει για περισσότερη ώρα και μετά να λέει και 1-2 λέξεις. Τώρα της λέω να σηκώνει το τηλέφωνο κάποιες φορές που χτυπάει και πάει τρέχοντας. Επίσης την παίρνω κάθε μέρα από τη δουλειά να μιλήσουμε όπου ρωτάω πως πέρασε, που πήγε, τι έφαγε κτλ. και απαντάει (μονολεκτικά, μη φανταστείς διάλογο). Αλλά πήρε αρκετό χρόνο να εξοικειωθεί με τη συσκευή. Βιντεοκλήση δεν κάνω γιατί τους παππούδες και τους φίλους μας τους βλέπει συχνά και δε θέλω να κολλάει στην οθόνη (είναι επιρρεπής) αλλά στη θέση σου που είστε μακριά θα το έκανα για να τους συνηθίσει. Και φωτογραφίες να δείχνεις, εμένα τρελαίνεται με τις φωτογραφίες, κυρίως τις δικές μας αλλά και των υπόλοιπων γνωστών προσώπων.
  3. Δε νομίζω ότι κινδυνεύουμε. Λες να βρει κανένας άντρας ελκυστικό το θέμα "αλλαγή σώματος μετά τις εγκυμοσύνες"; Πονεμένη ιστορία... Ακόμα θυμάμαι μια καθηγήτρια στο σχολείο που έλεγε το αγγούρι "κούκουμπερ"... Ευτυχώς που πήγαινα και φροντιστήριο.

  4. Διαφημίσεις


  5. Είναι όντως πολύ ωραίο! Το έφτιαξα πριν καμιά βδομάδα με ροδάκινο και μπανάνα, το έβαλα σε ξυλάκια, αλλά δυστυχώς το έφαγα μόνη μου, η μικρή δε δέχτηκε καν να το βάλει στο στόμα, απλά το περιεργαζόταν. Δεν ξέρει τι χάνει
  6. @Έσπεροςείσαι σίγουρα σε καλύτερη μοίρα, εγώ πάντως σε ζηλεύω ! Διάβασμα βιβλίου έστω και για λίγα λεπτά ή παρακολούθηση σειράς με το παιδί μαζί, απλά δεν παίζει σαν ενδεχόμενο! Αυτά μετά το βραδυνό της ύπνο. Αλήθεια με την τηλεόραση αποσπάται το μάτι του ή συνεχίζει κανονικά το παιχνίδι; Εγώ δεν την ανοίγω γιατί φοβάμαι ότι θα καταλήξουμε να βλέπουμε τη σειρά αγκαλίτσα, γι αυτό δεν το έχω επιχειρήσει ακόμα να βάλω τηλεόραση όσο είναι ξύπνια. Με τον μπαμπά της τώρα τελευταία περνάει λίγο περισσότερο χρόνο παίζοντας χωρίς να ζητήσει και τη δική μου παρουσία οπότε κάνω για κανά τεταρτάκι καμία δουλίτσα. Μετά την ακούω να με ψάχνει.
  7. Καλά και η δικιά μου τα ίδια, μη δει πανί, αμέσως να καθαρίσει. Καθαρίζει ντουλάπια, το τραπεζάκι της που τρώει, το πάτωμα κτλ κτλ. Έχει καθαρίσει και με χαρτοπετσέτα καρέκλες σε εστιατόριο, γιατί ή είμαστε νοικοκυρές ή δεν είμαστε ! Εμένα μου αρέσει που μιμείται, το διασκεδάζει και εκείνη. Αυτό που θα ήθελα ιδανικά θα ήταν να παίζει (με οτιδήποτε θέλει) και λίγο μόνη και να μπορώ να πηγαίνω τουλάχιστον στην τουαλέτα, μόνη μου και εγώ. Αλλά μάλλον αργούμε ακόμα...
  8. @Astrien οι κόρες μας έχουν την ίδια ηλικία και γενικά κινούμαστε και εμείς στο μοτίβο το δικό σας. Δεν παιζει μόνη της, άντε να ξεγελαστει 3-4 λεπτά και αμέσως μετά μας αναζητά (κυρίως εμένα). Πολύ συχνά βέβαια παθαίνει τρέλα και με το μπαμπά και μπορεί να αρχίσει το κλάμα αν τον δει να φεύγει πχ. για να πετάξει τα σκουπίδια. Ευτυχώς πλέον καταλαβαίνει τι της λέω και όταν της εξηγώ ότι ο μπαμπάς θα έρθει γρήγορα, σταματάει. Γενικά δεν έχει γκρίνια (από μωρό δεν ήταν γκρινιάρα), αλλά προσπαθεί με άλλους τρόπους να εισπράξει προσοχή. Αν απομακρυνθώ πχ για να κάνω μια δουλειά ξαφνικά θα νιώσω 2 χεράκια να μου τραβάνε το παντελόνι, ή θα ακούσω "μαμά έλα έλα", ή θα με πάρει από το χέρι, θα μου δείξει τον καναπέ και θα μου πει "εκεί" για να καθίσω και να παίξουμε. Έχει πολλή πλάκα, αλλά από την άλλη ξέρω ότι αν δεν είναι ο μπαμπάς στο σπίτι να την απασχολήσει δε μπορώ να ασχοληθώ με τίποτα άλλο, ούτε δουλειές μπορώ να κάνω, εκτός αν την εντάξω σε αυτές (στο μαγείρεμα πχ. τη βάζω να μου πλένει τα λαχανικά σε λεκανίτσα). Δεν ξέρω αν οφείλεται όλο αυτό αμιγώς σε αναπτυξιακό στάδιο ή ευθυνόμαστε και εμείς που δεν καλλιεργήσαμε από νωρίς την αυτονομία της στο παιχνίδι. Η αλήθεια είναι ότι επειδή δουλεύουμε όλη μέρα και τις καθημερινές έχουμε λίγες ώρες μαζί της, προσπαθούμε να τη χορτάσουμε όσο μπορούμε μέχρι να κοιμηθεί και δεν την αφήνουμε να παίζει μόνη. Σκέφτομαι μερικές φορές ότι αν πχ. δε δούλευα και ήμουν όλη μέρα σπίτι μπορεί να το διαχειριζόμουν αλλιώς. Τα σαββατοκύριακα πάντως που συχνά βρισκόμαστε σε σπίτια, ή σε πάρκα και παιδικές χαρές, όταν έρχεται σε επαφή με παιδάκια φίλων, μας "γράφει" κανονικά .
  9. Καλέ δεν είσαι ufo! Μια χαρά είσαι! Ο καθένας κάνει ότι θέλει με την εμφάνισή του, αρκεί να νιώθει καλά με αυτή! Μου θυμίζεις τον εαυτό μου μέχρι πριν λίγα χρόνια, κάπως έτσι λειτουργούσα και εγώ. Το μακιγιάζ περιλάμβανε αποκλειστικά το τρίπτυχο κραγιόν, μάσκαρα, ρουζ (και αυτό επειδή έχω πολύ λευκή επιδερμίδα), makeup δεν έβαζα (είχα πάντα στο σπίτι για ώρα ανάγκης και έβαζα 2-3 φορές το χρόνο), το ντύσιμο για να βγω κυρίως casual, το παπούτσι συνήθως flat (ευτυχώς είμαι ψηλή), πεντικιούρ μόνο το καλοκαίρι, κρέμες προσώπου πότε έβαζα πότε ξέχναγα. Αλλά για κάποιο λόγο ένιωθα όμορφη όταν έβγαινα έξω, έστω και με τα στοιχειώδη, είχα αυτοπεποίθηση. Τώρα, που πέρασαν και τα 35 και έρχονται τα 40, έχω κάνει κάποιες αναθεωρησούλες... Βάζω makeup καθημερινά γιατί νιώθω ότι πλέον το χρειάζομαι, κρέμα προσώπου ανελλειπώς, και μάσκες κάνω, έχω αλλάξει μαλλί για ανανέωση, φοράω γόβες στη δουλειά και ενίοτε έξω. Κρίση ηλικίας; Μπορεί. Σε γενικές γραμμές πάντως στο ίδιο πλαίσιο κινούμαι, δε θα δεις θεαματικές αλλαγές, παραμένω λάτρης του φυσικού. Μια χαρά είσαι, εγώ μαζί σου . @Έσπεροςεγώ δίνω 2 επιλογες πχ. σε μπλούζα και σορτσάκι, αλλά φροντίζω να ταιριάζουν όλα μεταξύ τους οπότε ό,τι και να διαλέξει δεν έχω θέμα. Και ελεύθερη επιλογή δηλαδή και ωραίο ντύσιμο. Εμένα το πρόβλημά μου δεν είναι τόσο τη διαλέγει η μικρή αλλά οι επιλογές ντυσίματος του άντρα μου. Όσες φορές έχω φύγει το πρωί χωρίς να του αφήσω σετάκι για να την ντύσει (φεύγω νωρίτερα για δουλειά και εκείνος τη ντύνει και την πάει στη γιαγιά), βρίσκω το παιδί το μεσημέρι ντυμένο καρναβάλι !
  10. Ωραίο θέμα Νεφέλη, να μιλάμε μεταξύ μας να παρηγορούμε η μια την άλλη για τα κιλά και τη χαλάρωση ! Λοιπόν, στην εγκυμοσύνη πήρα μόλις 9 κιλά, έχασα αμέσως τα 6 και κουβαλάω τα 3 (κατά καιρούς γίνονται και 4), εδώ και 1,5 χρόνο. Το κακό είναι ότι πλέον φοβάμαι ότι τα παντρεύτηκα γιατί ο εγκέφαλός μου αρνείται να κάνει οτιδήποτε έχει σχέση με δίαιτα και είναι δεδομένο ότι μόνο έτσι χάνονται, δεν είμαι πλέον 25 χρονών να τα χάνω χωρίς να το καταλάβω. Γενικά ήμουν πάντα από τις τυχερές, ποτέ δεν αντιμετώπισα θέματα βάρους, έχω όμως την τάση όταν παχαίνω να τα παίρνω στην περιφέρεια. Η περιφέρειά μου λοιπόν έχει ανοίξει και επίσης η μέχρι πρότινος ανύπαρκτη κοιλιά μου έχει γίνει πεταχτούλα (μπορείς να με πεις και έγκυο 3 μηνών). Από γυμναστική δεν κάνω τίποτα πια, πριν την εγκυμοσύνη έκανα γιόγκα για πολλά χρόνια, την έκοψα και αυτή και πάω αποκλειστικά βόλτα με το καρότσι που, εντάξει, κάτι είναι και αυτό αλλά γυμναστική δεν το λες. Στόχος για το Σεπτέμβρη είναι να συνεχίσω τη γιόγκα και να προσέχω λίγο τη διατροφή, αλλά τώρα είναι καλοκαίρι και απολαμβάνω τις μπυρίτσες και τα κρασάκια μου με τον άντρα μου στο μπαλκόνι αφού κοιμίσουμε τη μικρή. Σε σχέση με την περιποίηση, πέρασα και εγώ τους κλασικούς πρώτους μήνες που έβγαινα από το σπίτι σαν την τρελή φορώντας ότι έβρισκα μπροστά μου (το μωρό όμως πάντα φιγουρίνι!). Τους πρώτους μήνες θυμάμαι ότι έκανα απλά μπάνιο (ευτυχώς), τα νύχια ήταν χάλια από τις αποστειρώσεις, τα μαλλιά κοτσιδάκι, μακιγιάζ ούτε για πλάκα. Έγινα άνθρωπος όταν επέστρεψα στη δουλειά όπου επιβάλλεται το κυριλέ ντύσιμο. Φόρεσα τις γόβες μου, τα ωραία παντελόνια μου (εκεί διαπίστωσα ότι η περιφέρεια φάρδυνε), έκανα κάθε πρωί το μακιγιάζ μου και ήρθα και ίσιωσα. Κοκέτα δε με λες στα εκτός δουλειας, είμαι όμως αξιοπρεπέστατη (ή έτσι τουλάχιστον πιστεύω). Ομολογώ πάντως ότι όταν είναι να βγω με την κόρη μου ασχολούμαι περισσότερο με το δικό της ντύσιμο και τα τελευταία λεπτά, αφού έχω ετοιμάσει τα πάντα τρέχω να ετοιμαστώ και εγώ. Επίσης πλέον δεν ασχολούμαι ιδιαίτερα με τη γκαρνταρόμπα μου, πάω που και που στα μαγαζιά να ανανεωθώ και καταλήγω να ψωνίσω για τη μικρή.
  11. Καλά δεν είναι απαραίτητο να του μιλάς χωρίς σταματημό. Ειδικά αν είσαι όλη μέρα μαζί του έχεις και εσύ δικαίωμα για λίγες στιγμές σιωπής . Έχω διαβάσει πάντως ότι στην αρχή για να έρθουν οι πρώτες λέξεις είναι σωστό αυτό που ήδη κάνεις, να ρωτάς και να απαντάς δηλαδή μόνη σου, επαναλαμβάνοντας τη λέξη που θες 4-5 φορές, του τύπου "που είναι η μπάλα; Ααα νάτη η μπάλα. Θα μου φέρεις τη μπάλα; Τι ωραία μπάλα" κτλ κτλ. Πάντως η επανάληψη και η προτροπή του παιδιού να μιμηθεί μπορεί ωραιότατα να γίνει μέσα από το παιχνίδι, μη φαντάζεσαι ότι βάζεις το παιδί κάτω και ρωτάς επίμονα πως κάνει το σκυλάκι μέχρι αυτό να σου γαβγίσει . Εγώ πχ. χρησιμοποιούσα πολύ το βιβλίο, ξεκίναγα μια ιστορία, μέσα σε αυτή έκανα το σκυλάκι, το γατάκι κτλ, ψάχναμε μαζί να βρούμε τα ζωάκια και σίγουρα το διασκέδαζε. Να δεις περηφάνια όταν έβρισκε μια συγκεκριμένη μελισσούλα μέσα σε ένα βιβλίο που την είχε σε όλες τις σελίδες του! Γύρναγε με μανία τις σελίδες να τη βρει για να ακούσει το μπράβο. Ή όταν κανει μπάνιο και της λέω να πλύνει την κοιλίτσα της και το χέρι της (δεν της λέω απαραίτητα να τα δείξει). Ενθουσιάζεται που το καταλαβαίνει και το κάνει μόνη της. Κάπως έτσι το εννοούσα όταν σου έλεγα για επανάληψη, όχι σαν καταπίεση αλλά σαν παιχνίδι.
  12. Οποιαδήποτε ακολουθία συλλαβών ή φωνημάτων χρησιμοποιείται από το παιδί για να ονομάσει ένα συγκεκριμένο αντικείμενο ή πρόσωπο, ναι, σε αυτή την ηλικία το προσμετράς σαν λέξη. Η κόρη μου πχ. έλεγε πριν λίγο καιρό το νερό "λιολιό", αλλά πάντα λέγοντας αυτό αναφερόταν στο νερό και σε τίποτε άλλο. Αν τώρα το παιδί έλεγε πχ. μπάλα και πότε έδειχνε το παιχνίδι, πότε το νερό, πότε το κουτάλι, προφανώς δε μιλάμε για λέξη.
  13. Πολύ ευρείες όντως οι έννοιες του καλομαθημένου και του κακομαθημένου. Εκατό ανθρώπους να ρωτήσεις, τόσες γνώμες και θα πάρεις. Στο θέμα της διαπαιδαγώγησης, γιατί φαντάζομαι αυτό είναι το ζητούμενο, πως θα διαπαιδαγωγήσουμε το παιδί για να μην κακομάθει, προσωπικά δε νομίζω ότι θα ακολουθήσω το δρόμο της αυστηρότατης πειθαρχίας ή της στέρησης αγαθών και τρυφερότητας προκειμένου "να μάθει όταν θα βγει στο σκληρό κόσμο". Θα προσπαθώ όμως με διάλογο και με τη συμπεριφορά μου (γιατί καλώς ή κακώς είμαστε προτυπα για τα παιδιά) να τη θωρακίσω, να της διδάξω ότι δεν είναι όλα στη ζωή δεδομένα, να της καλλιεργήσω την υπευθυνότητα να τη μάθω να σέβεται τον εαυτό της και τους άλλους. Μακάρι να της τα περάσω όλα αυτά και ας μη στρώνει το κρεβάτι της . Για μένα ο βασικός στόχος είναι να μη γίνει εγωκεντρική, κακότροπη, να μην πατάει επί πτωμάτων, να μη ζει παρασιτικά. Αν βγει στην κοινωνία με αυτές τις αρχές ας την πουν και κακομαθημένη, δε με νοιάζει καθόλου.
  14. Προσωπικά μιλώντας θα πω ότι είμαι η μαμά της σχολής "πως κάνει το σκυλάκι", "που είναι η κοιλίτσα σου", "κάνε γειά στο παιδάκι", "κόλλα το", "στείλε μου ένα φιλί" κτλ κτλ. Και αυτό γιατί στο δικό μου μυαλό όταν πρόκειται για μωρό η επανάληψη λέξεων και χειρονομιών και η ενθάρρυνση της μίμησης δεν παραπέμπουν σε καμία περίπτωση σε εκπαίδευση μαϊμούς σε τσίρκο, αλλά οδηγούν στη γρηγορότερη αντίληψη λέξεων και εννοιών, "λύνουν" τη γλώσσα του παιδιού και συμβάλλουν στην καλλιέργεια της κοινωνικότητάς του αφού αρχίζει πλέον να επικοινωνεί με τους γύρω. Σε εμάς τουλάχιστον είμαι σίγουρη ότι έχει λειτουργήσει αυτή η τακτική γιατί πλέον η μικρή εκφράζεται λεκτικά σχεδόν για τα πάντα, ξέρω πια τις ανάγκες της και δεν προσπαθώ να μαντέψω. Σε κάθε περίπτωση και επειδή τα ψαξίματα στο ίντερνετ για τις κατακτήσεις των παιδιών σε κάθε μήνα της ζωής τους μπορεί να σε τρελάνουν (εμένα με τρέλαναν στο κινητικό κομμάτι στο οποίο η κόρη μου ήταν πολύ πίσω μέχρι πρότινος), θα συμφωνήσω με τη @Macgyverότι μόνο ο γιατρός μπορεί να σε κατατοπίσει. Όλες οι υπόλοιπες θα σου πούμε το μακρύ μας και το κοντό μας σε σχέση με τα δικά μας δεδομένα που δεν είναι απαραίτητα και αντιπροσωπευτικά. Αν άκουγα έγω στους 12 μήνες τις μικρής (που δε σηκωνόταν καν από το πάτωμα) μόνο τις άλλες μαμάδες που τα παιδιά τους περπατούσαν και όχι τη γιατρό θα έπρεπε να πάω τρέχοντας σε αναπτυξιολόγο. Τελικά τίποτα δε χρειάστηκε, η γιατρός για λίγο καιρό ήταν από κοντά και παρακολουθούσε μέχρι που η μικρή έκανε το "μπαμ" και σε 15 μέρες σηκώθηκε, μουσούλησε και περπάτησε με υποστήριξη. Πλέον δε βλέπεις διαφορά από άλλα παιδάκια 18 μηνών, ήθελε όμως το χρόνο της. Τώρα που θα γίνει λογικά και σε εσάς ο έλεγχος των 18 μηνών από το γιατρό σας (υποτίθεται ότι είναι και κομβικό σημείο οι 18 μήνες οπότε σίγουρα θα σε ρωτήσει και ο ίδιος πολλά για το παιδί) θέσε τους προβληματισμούς σου. Είναι ο πλέον αρμόδιος να σε κατευθύνει αν όντως θεωρείς ότι κάτι δε σου κολλάει. Συνήθως πάντως είμαστε υπερβολικές και δε συμβαίνει τίποτα
  15. Anna3011

    διακοπες με μωρο

    Μου έκανες την καρδιά περιβόλι αλλά η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία, έτσι δεν είναι;
  16. Anna3011

    διακοπες με μωρο

    @Έσπεροςείμαι και εγώ της ίδιας λογικής με εσένα σε σχέση με τις διακοπές, πάντα ήθελα να γυρίζω, ποτέ δε μου άρεσε να αράζω σε ένα μέρος και να μην ξεκολλάω. Αυτά όμως προ παιδιού. Αυτή τη στιγμή μόνο με την ιδέα του να τη βάζω και να τη βγάζω από το αυτοκίνητο μέσα στη ζέστη για να πηγαίνουμε από εδώ και από εκεί με πιάνει κούραση. Ισως φταίει που η μικρή τελευταία έχει σηκώσει μπαιράκι και μια δε θέλει να μπει στο αυτοκίνητο, μια δε θέλει να της κρατάω το χέρι στο περπάτημα, μια δε θέλει καρότσι αλλά να γυρίζει άσκοπα με τα πόδια και να σταματάει όπου βρει για να "εξερευνήσει" (κυρίως μαδάει θάμνους). Άσε που είναι συνεχώς με ένα "όχι" στο στόμα (ποιά είπε ότι είναι χαλαρά με παιδί 1,5 έτους γιατί το κάνεις ότι θέλεις και το πας παντού???). Ό δικός σου βέβαια μπορεί να είναι πιό χαλαρός τύπος και να του αρέσουν οι μετακινήσεις, εμείς στάνταρ έχουμε μπλέξει. Από την άλλη αν και ποτέ δε συμπαθούσα τις διακοπές με γονείς, πόσο μάλλον πεθερικά, θα σου έλεγα να το σκεφτείς για φέτος. Άλλο διακοπές 10 μέρες άλλο 4. Επίσης για εσάς που δεν έχετε βοήθεια, καλύτερα διακοπές σε ένα σπίτι χωρίς να κάνεις δουλειες (εντάξει θα κάνεις τα βασικά, μη σε πούνε και ανεπρόκοπη ), να ξεκουραστείς και λίγο από συγυρίσματα - μαγειρέματα. Και αφήνω και το καλύτερο για το τέλος, θα κρατήσει κανά βράδυ η πεθερά το μικρό και θα βγείτε και για τα ποτάκια σας (εμένα πχ αυτό μου έχει λείψει). Άσε που θα είστε και πιο άνετοι οικονομικά το υπόλοιπο καλοκαίρι. Θα δουν και οι παππούδες το παιδί. Για σκέψου το. Περιττό να πω ότι διαβάζοντας αυτά που γράφω νομίζω ότι αν τα διάβαζα πριν λίγα χρόνια θα έλεγα ότι τα γράφει άλλη, πιθανότατα δε να την θεωρούσα και τελείως ηλίθια που προτείνει διακοπές στους πεθερούς. Είδες τι μετάλλαξη μπορεί να σου κάνει το παιδί;