Anna3011

Plus500
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    437
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    15

Anna3011 last won the day on Ιούλιος 10

Anna3011 had the most liked content!

Συνεισφορα στο φορουμ

542 Good

1 ακόλουθος

Περισσότερα για την/τον Anna3011

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

1.209 εμφανίσεις προφίλ
  1. Εγώ πάλι δεν καταλαβαίνω γιατί θεωρείς δεδομένο ότι κάποιος που παρακολουθεί μια ιντερνετική ομάδα πρέπει να την ακολουθεί και πιστά. Το ίδιο έλεγες κάποια στιγμή και για την ομάδα διατροφής που ακολουθείς (με τα μάφιν συκωτιού και τις wonnabe διατροφολόγους-παιδιάτρους) και είχα παραξενευτεί και τότε. Η παρακολούθηση ομάδων πολύ ωραία είναι, παίρνεις ιδέες, ενημερώνεσαι, αλληλεπιδράς ενίοτε, αλλά κυρίως φιλτράρεις. Κρατάς ότι ταιριάζει με την ιδιοσυγκρασία σου ως γονιός και απορρίπτεις τα υπόλοιπα. Κανεις και τα λάθη σου αλλά όλα μέσα στο πρόγραμμα είναι. Με το δικό σου χαρακτήρα δε νομίζω ότι θα έμπαινα σε καμία ομάδα. Δε χρειάζεσαι το manual του τέλειου γονιού, περισσότερη πίστη στην κρίση σου χρειάζεται και πολλή αυτοπεποίθηση .
  2. Δε μαθαίνουμε στο παιδί την τουαλέτα για τη βόλεψή μας βρε συ Έσπερος. Βασικό στάδιο εκπαίδευσης ενός νηπίου είναι. Επειδή και εγώ στην ίδια φάση είμαι αυτή την περίοδο με την πάνα, ειλικρινά απορώ γιατί τόση ανάλυση και άγχος. Ποτέ δε μου πέρασε από το μυαλό ότι η εκπαίδευση τουαλέτας θα μπορούσε να αγχώσει ή να δημιουργήσει τραύμα στο παιδί. Θεωρώ δεδομένο (όπως είπαν και τα υπόλοιπα κορίτσια άλλωστε) ότι γίνεται χωρίς φωνές και μαλώματα. Εγώ από την αρχή του έτους πήρα γιογιό για εξοικείωση υποτίθεται με την τουαλέτα, δε δούλεψε, το είδε σαν παιχνίδι, τώρα άλλαξα τακτική, της έβαλα βρακί και βλέπουμε. Εσύ έχεις μια βδομάδα το γιογιό και περίμενες ως δια μαγείας να μάθει να πηγαίνει εκεί. Χαλάρωσε! Ξεκίνα και όπως βγει. Στο τέλος και το δικό μου και το δικό σου στην τουαλέτα θα πάνε για κατούρημα όπως όλα τα παιδιά . Όσο για την εκμάθηση των παιδιών να να τρώνε χρησιμοποιώντας σωστά το κουτάλι ή να χρωματίζουν εντός του περιγράμματος δεν καταλαβαίνω γιατί θεωρούμε δεδομένο ότι γίνεται με άσκηση πίεσης. Προσωπικα ποτέ δε δυσαναχέτησα όταν έτρωγε και χάλαγε τον κόσμο (με τις χούφτες έτρωγε από βρέφος), σιγά σιγά έμαθε να χρησιμοποιεί κουτάλι -πιρούνι και γενικά δε λερώνεται. Να υποθέσω ότι καταπιέστηκε; Όπως επίσης στη ζωγραφική σε κάποιες φάσεις φτιάχνω περιγράμματα από ήλιους, βάρκες, σπίτια και της λέω να τα χρωματίσει δείχνοντας πως γίνεται. Για μένα όλα αυτά είναι ανάπτυξη δεξιοτήτων και δε δρουν καταπιεστικά. Θεωρώ πως η υπερευαισθησία μας στο τι είναι πιεστικό και τι όχι μπορεί να κρατήσει ένα παιδί πίσω σε δεξιότητες, γιατί από φόβο μην καταπιεστεί δε φροντίσαμε να το διδάξουμε.
  3. Και η δικιά μου που είναι τρελή φαν των Τικ και Τέλα (εκτός από τη σειρά των βιβλίων, τους έχουμε και σε λούτρινα) τη λιμνούλα προτιμά με διαφορά. Βέβαια το χειμώνα που είχε φάει το κόλλημα και το διαβάζαμε συνέχεια δεν την είδα να εμπνέεται με το γιογιό. Τώρα που είναι έτοιμη βαρέθηκε το βιβλίο . Σήμερα έκανε 2 φορές τσίσα στο γιογιό και μια που ξεκίνησε να τα κάνει στο βρακί και μόλις το κατάλαβε έτρεξε σαν τρελή στο γιογιό για να το σώσει (δεν το έσωσε...). Έχει πλάκα τελικά η εκπαίδευση!

  4. Διαφημίσεις


  5. Σε εμάς πάντως αυτός ο χρόνος εξοικείωσης με το γιογιό δεν έχει δουλέψει. Εδώ και αρκετούς μήνες το έχουμε, τη βάζουμε και τη βγάζουμε απλά χωρίς νόημα. Κατά τα λοιπά έχουμε διαβάσει και βιβλίο, έχουμε μιλήσει και για το πεπτικό σύστημα με απλά λογάκια, πήραμε και αυτοκόλλητα να κολλάμε όταν τα καταφέρνουμε, δεν είδα πρόοδο. Τώρα που πήραμε τα βρακάκια είδα ενθουσιασμό να τα φορέσει (γιατί όπως είπαμε δηλώνει μεγάλο κορίτσι πια) και θα ξεκινήσω έτσι όπως λένε τα κορίτσια.
  6. Τέλεια! Νομίζω είναι θέμα ημερών να ξεμπερδέψετε! Πω πω μεγαλώνουν... Λοιπόν θα συνεχίσω να της φοράω βρακάκι και ας το βρέχει. Η καημενούλα ξετρελάθηκε με το βρακάκι (ήταν και ροζ με ζωάκια και την έπιασε η κοκεταρία ) αλλά μόλις το έβρεξε απογοητεύτηκε παρόλο που έκανα σα να μη συνέβη τίποτα. Βρακάκι λοιπόν και συχνά στο γιογιό και βλέπουμε .
  7. Yovanna πως την κόψατε την πάνα; Έκανες κάτι ιδιαίτερο ή απλά ήταν έτοιμος; Εμείς (ίδια ηλικία με το γιό σου η κόρη μου) περνάμε την περίοδο που προσπαθεί να αποδείξει ότι είναι μεγάλη και αυτό έχει βοηθήσει στο να κοπούν πολλές μωρουδίστικες συνήθειες αυτό το διάστημα. Κόψαμε πιπίλα, καταργήσαμε την κούνια και κοιμάται σε κρεβάτι, τρώει κανονικά στο τραπέζι χωρίς καρεκλάκι κτλ. Προσπαθώ να εκμεταλλευτώ αυτό το "παράθυρο" και στην εκπαίδευση τουαλέτας αλλά δε βλέπω πρόσφορο έδαφος. Κάθεται στο γιογιό πιο πολύ για πλάκα, κάνει κακά στην πάνα και συνεχίζει να μην το λέει, της έβαλα βρακάκι και το έβρεξε αμέσως κτλ. Δεν ξέρω αν πρέπει να κάνω κάτι πέρα από το να τη βάζω συχνά στο γιογιό. Και που τη βάζω βέβαια σπανίως έχει αποτέλεσμα και ας κάθεται με τις ώρες. Οποιαδήποτε συμβουλή και από τις έμπειρες μαμαδες καλοδεχούμενη .
  8. Anna3011

    Φυσική κατάσταση

    Η κόρη μου απολαμβάνει πολυ τις εξόδους σε εστιατόρια και τώρα πια που αυτονομείται κάπως και τρώει μόνη της το απολαμβάνουμε και εμείς. Νομιζω ότι έχει να κανει αφενός με το ότι είναι παιδί που χαίρεται το φαγητό και την τραβάνε οι νέες γεύσεις αλλά κυρίως και με την ιδιοσυγκρασία της (είναι παιδάκι που δε θα βαρεθεί αν καθήσει για αρκετή ώρα σε καρέκλα και απασχοληθεί με κάτι). Προκειμενου να χαλαρώσουμε λίγο και να πιούμε με την ησυχία μας το κρασάκι μας μετά το φαγητό (κατά τη διάρκεια του οποίου μιλάει ασταμάτητα και ρωτάει για τα πάντα - αλήθεια σε ποιά ηλικία σταματάει η πολυλογία;) παίρνω μαζί μπογιές και ψιλοπαιχνιδάκια για να απασχοληθεί για λίγο ακόμα. Γενικά το φαγητλο έξω έχει αρχίσει να γίνεται αγαπημένη οικογενειακή συνήθεια.
  9. Anna3011

    Φυσική κατάσταση

    Μα δεν πιστεύω ότι φοβάται μόνο ότι θα την κρίνουν οι άλλοι. Τα βάζει κυρίως με τον εαυτό της που έγινε σαν αυτούς τους γονείς που η ίδια κρίνει. Και αν το πάμε παραπέρα θεωρεί ότι κάνει λάθος που κοιμίζει το παιδί αργά γιατί τότε χάνει την έκκριση της ορμόνης που αναπτύσσει το παιδί (ανάθεμα και αν θυμάμαι πως λέγεται) που ξεκινάει στις 9 κτλ κτλ. @Έσπεροςαν κάνω λάθος διόρθωσέ με αλλά κάπως έτσι νομίζω ότι είναι το σκεπτικό σου. Δεν είναι όμως κρίμα βρε κορίτσι μου να μη μπορείς να απολαύσεις τις πιο απλές και όμορφες στιγμές της καθημερινότητας; Εγώ ειλικρινά στεναχωριέμαι που δε μπορείς να χαρείς ούτε ένα ηλιοβασίλεμα με την ησυχία σου χωρίς ενοχές και δευτερες σκέψεις.
  10. Δεν επιλέγουμε να κάνουμε δουλειές με τα παιδιά μας για να πάρουμε το παράσημο ότι είμαστε τέλειες, μα αλήθεια τώρα γιατί έχεις κολλήσει με αυτό; Προσωπικά καμία όρεξη δεν έχω να κάνω τη ζωή μου δύσκολη για να αποδείξω ότι είμαι άξια μάνα, ξέρεις όμως και τι άλλο δεν έχω; Χρόνο. Οπότε μη εχοντας την πολυτέλεια αυτή συνδυάζω αναγκαστικά δουλειές με παιχνίδι. Συνεχίζω ώστοσο να επιμένω στο ότι τα παιδιά μας στα 2,5 χρόνια πρέπει να μαθαίνουν να συνεργάζονται. Δεν υπαρχει λόγος να κανονιζουμε ποτε θα κάνουμε τις δουλειές μας μη τυχόν και ενοχληθούν.
  11. Γιατί να μη μπορεί να καταλάβει ένα παιδί 2,5 ετών ότι το σίδερο καίει; Το θεωρώ αυτονόητο να το έχω εξηγήσει όπως και ένα σωρό άλλα πράγματα της καθημερινότητας. Άλλωστε βοηθάει και από μόνο του το παιδί σε αυτή την ηλικία, είναι η φάση του "γιατί". Εμείς πάντως μαζί σιδερώνουμε, εκείνη σε απόσταση ασφαλείας με βοηθάει υποτίθεται δίνοντάς μου ένα ένα τα ρούχα. Το σίδερο δεν το πλησιάζει, ξέρει το λόγο. Αλήθεια γιατί να μην είναι σωστό να εξηγούμε σε αυτή την ηλικία;
  12. Εγώ πάλι θεωρώ δεδομένο και έχω την "απαίτηση" η κόρη μου στα 2,5 να καταλαβαίνει ότι πρέπει να ανέβει στον καναπέ όταν σφουγγαρίζω, να απομακρύνεται όταν σιδερώνω, καθαρίζω την τουαλέτα ή όταν έχει γίνει μία ζημιά (πχ σπασμένα γυαλιά κάτω). Δεν έχω τη μέθοδο των κοφτών εντολών που ενδεχομένως να πιάνει σε πολλά παιδάκια αλλά προτιμώ να εξηγώ, αυτή είναι η μέθοδος που πιάνει στο δικό μου παιδί. Στο σφουγγάρισμα πχ. που της ζητάω να κάτσει στον καναπέ για λίγο μέχρι να στεγνώσει το πάτωμα (με το βιβλιαράκι της για να μη βαριέται), της έχω εξηγήσει αναλυτικά για ποιό λογο το ζητάω όπως και για οτιδήποτε άλλο ζητώ τη συνεργασία της. Τα παιδιά θεωρώ ότι καταλαβαίνουν σε αυτή την ηλικία και θέλω να έχει αίσθηση των ορίων της και των κινδύνων ενδεχομένως που υπάρχουν στο σπίτι (το σίδερο καίει αν δεν προσέξεις, τα γυαλιά μπορούν να σε τραυματίσουν). Η απομόνωση σε κούνιες και πάρκα για να κάνω δουλειές είναι για μένα για παιδιά μικρότερων ηλικιων όπου οι απαιτήσεις σε αντίληψη είναι χαμηλότερες και η έννοια της προστασίας πιό εντονη. Σε αυτή την ηλικία θέλω να μπορεί να αντιληφθεί τον κίνδυνο και να κάνει τα πρώτα βήματα αυτοπροστασίας.
  13. Εντάσσοντας και τη γιαγιά στο σκηνικό του ποιός θα κρατήσει το παιδί αν οι γονείς κάνουν πχ μαστορέματα στο σπίτι νομίζω ότι είμαστε μέσα στο θέμα όσο δεν πάει . Αποδεικνύουμε μάλιστα ότι η υπερπροστασία των γονιών περνάει από γενιά σε γενια! Γιατί αν ως κόρη αφήνω το παιδί μου στη μάνα μου για κάθε ασήμαντη αφορμή (μια φίλη μου αφήνει το παιδί στη μάνα από κάτω για να κάνει ακόμα και πιστολάκι) προφανώς φταίει και η μαμά μου και γιαγιά του παιδιού μου που προσφέροντας πάντα την έτοιμη λύση δε με άφησε να μεγαλώσω και ας είμαι σχεδόν μεσήλικη . Και επειδή είμαστε μιμητικά όντα την ίδια νοοτροπία θα περάσω και στο δικό μου παιδί. Για να μην παρεξηγηθώ, ναι σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης (πχ. πλημμύρισε όλο το σπίτι) εννοείται ζητάς βοήθεια να σου κρατήσει το παιδί και η μάνα σου και η γειτόνισσα και όποιος διαθέσιμος. Αν όμως ο μπαμπάς πχ. αποφάσισε να κάνει το μάστορα και η μαμά το βοηθό, συγγνώμη αλλα δε θα ψάξω και βοήθεια για να απασχοληθεί το δίχρονο. Θα το αφήσω να περιφέρεται και στην ανάγκη θα περιορίσω λίγο το ρόλο μου ως βοηθός για να το ψιλοπροσέχω.
  14. Anna3011

    Φυσική κατάσταση

    Για ανθρώπους που διατηρούν ένα σταθερό βάρος γενικά, όχι δεν είναι αμελητέα. Εγώ πχ. προ γέννας είχα σταθερό βάρος για κάποια χρόνια. Στην εγκυμοσύνη έβαλα 9, έχασα αμέσως τα 6 και έμειναν 3 που με συντρόφευαν για πάνω από 2 χρόνια και τα έχασα στην καραντίνα λόγω καλύτερης διατροφής (ήμουν σπίτι και δεν έτρωγα καθόλου βλακείες) και εντατικού περπατήματος (βοήθησε ο εγκλεισμός). Όταν γύρισα στο γραφείο όλοι πρόσεξαν ότι αδυνάτισα παρόλο που και με τα 3 παραπάνω κιλά φυσιολογικότατο βάρος είχα. Εγώ πάλι χάρηκα που ξαναμπήκα με άνεση στα παντελόνια μου γιατί το πάχος το παίρνω κυρίως στην πρριφέρεια. Για όσους δεν ασχολούνται ιδιαίτερα με τη ζυγαριά ή για αυτούς που έχουν θέματα βάρους και πρέπει να χάσουν πολλά κιλά για να έρθουν στα φυσιολογικά πιθανό τα 3 κιλά να μη λένε τίποτα αλλά σε μια γυναίκα που μπορεί να ζυγίζει πχ. 50 - 65 κιλά φαίνεται η διαφορά. Για τη φυσική κατάσταση από την άλλη εγώ έχω μια τάση να λατρεύω τον καναπέ οπότε η ιδιαίτερα δυναμική γυμναστική δε με τράβηξε ποτέ όσο και αν προσπάθησα. Εδώ και 10 χρόνια περίπου κάνω γιόγκα γιατί πέρα από την άσκηση με ξεαγχώνει και με ηρεμεί. Έχω αποκτήσει και ευλιγισία πια που ποτέ δεν είχα. Παλιότερα περπατούσα πολύ. Τώρα πια οι μόνες ώρες που μπορώ να πάω για περπάτημα μόνη είναι μετά τις 10 που κοιμάται η μικρή αλλά κάπου εκεί βουλιάζω στον καναπέ. Αντοχές τελευταία δεν έχω αλλά φταίει και το ότι έχω αναιμία και αν δεν πάρω σίδηρο υπάρχουν περίοδοι που δε μπορώ να πάρω τα πόδια μου.
  15. Καταλαβαίνω ως ένα σημείο το άγχος σου, ποιός γονιός άλλωστε θέλει να δε το παιδί του να χτυπάει. Όμως ένας φοβικός γονιός μοιραία δημιουργεί ένα φοβισμένο παιδί ή ένα παιδί που ακόμα και αν δεν αναπτύξει φοβίες ασφυκτιά μέσα σε ένα περιβάλλον υπερπροστασίας. Και στο λέω από προσωπική πείρα. Ο μπαμπάς μου ήταν ένας τέτοιος γονιός, που φοβόταν απίστευτα τα ατυχήματα. Ακόμα θυμάμαι αυτό το "Αννούλα πρόσεχε" και έχουν περάσει τόσα χρόνια. Σαν παιδί δεν έκανα ποτέ ταρζανιές με το φόβο μη χτυπήσω. Ακόμα θυμάμαι στο νηπιαγωγείο τα παιδιά να ανεβοκατεβαίνουν τρέχοντας ένα λόφο που υπήρχε στην αυλή και εγώ να ανεβαίνω με το ζόρι. Ευτυχώς ήμουν κοινωνικό παιδί (εκεί ο μπαμπάς έκανε καλή δουλειά) και γλίτωνα με αυτό τον τρόπο το δούλεμα. Ανέπτυξα όμως διάφορες φοβίες που με ακολούθησαν για πολλά χρόνια στη ζωή μου και έκανα μεγάλη προσπάθεια να τις αποβάλλω. Με την εμπειρία που έχω λοιπόν και με το φόβο μήπως γίνω σαν τον μπαμπά μου, κάνω αγώνα να μη φοβίζω το παιδί μου και να τονώνω συνεχώς την αυτοπεποίθησή του. Η υπερπροστασία έχει πολλές εκφάνσεις αλλά μία κατεύθυνση, να βάλεις το παιδί στη γυάλα. Είτε στερώντας του τη δυνατότητα να κινηθεί ελεύθερα (με πρόσεχε και μη), είτε προσφέροντας πάντα τη λύση χωρίς να χρειάζεται να προσπαθήσει για κάτι, είτε μη δίνοντας επιλογές, είτε σαμποτάροντας την έμφυτη τάση του για αυτονομία. Την αφήνω λοιπόν να προσπαθεί μόνη της πχ να συναρμολογήσει ένα παιχνίδι (επεμβαίνω μόνο όταν έχει προσπαθήσει αρκετά και ενθαρρύνω να το κάνει χωρίς βοήθεια), να ντυθεί (όσο μπορεί στην ηλικία της), να φάει μόνη της, να παίξει μόνη στο δωμάτιο χωρίς το άγρυπνο ματι μου από πάνω της (με κλεφτες ματιές μόνο κατά διαστήματα- στο μπακόνι ούτε εγώ την αφήνω). Σε δρόμους μικρής κυκλοφορίας περπατάμε παράλληλα στο πεζοδρόμιο και δίνει χεράκι όταν διασχίζουμε το δρόμο (έχει γίνει εκπαίδευση όμως και είναι ιδιαίτερα προσεκτική). Στα σκαρφαλώματα και στις ταρζανιές σφίγγεται η ψυχή μου να μη πετάξω το "πρόσεχε" (νάτο το κατάλοιπο του μπαμπά). Τις περισσότερες φορές τα πάω καλά αλλά υπάρχουν και φορές που με βάζει ο άντρας μου στη θέση ως ο πιο κουλ τύπος της οικογένειας .
  16. Καταλαβαίνω τι θέλεις να πεις. Και σίγουρα η εμπειρία σου με τα 3 παιδιά σε έχει μάθει να βλέπεις τα πράγματα πιο χαλαρά από πολλές από εμάς που έχοντας ένα μωρό αγχωνόμαστε ακόμα και για τα πιο ασήμαντα. Εγώ που γενικώς είμαι αγχώδης τύπος μετά από το τρελό και άνευ λόγου στρες των πρωτων μηνών του μωρού κατέληξα στο ότι η υπερανάλυση για το τι είναι καλό για το παιδί μόνο περισσότερο άγχος μπορεί να προσφέρει. Στη διατροφή ας πούμε κάνω ότι καλύτερο μπορώ προσπαθώντας πια να μην καταπιέζομαι. Το πρώτο καλοκαίρι με τη μικρή 8 μηνών πήγαμε στο εξοχικό και καθόμασταν μέχρι τις 7 το απόγευμα μέσα για να ταίζουμε τα προγραμματισμένα γεύματα μπας και χαθεί κανένα μισάωρο και χαλάσει το πρόγραμμα. Χάλια περάσαμε. Δε θα το ξανάκανα, θα ήμουν πιο ευέλικτη. Τώρα στην παραλία πχ θα πάρω το τάπερ με τα φρούτα που ποτέ δεν ήταν του στυλ μου (δεν είμαι φίλος του φρούτου - η μικρή αντιθέτως τρελαίνεται) αλλά θα πάρω και το τοστ απ έξω αν τύχει κάποια στιγμή να περάσει η ώρα και να μην έχω τι να την ταίσω. Δε θα βγούμε βόλτα με φορητό ψυγείο για να διασφαλίσω ότι θα φάει αποκλειστικά σπιτικό φαγητό αν καθυστερήσουμε στη βόλτα, θα έχω όμως γενικά μαζί μια μπανάνα ή κριτσινάκια για τη λιγούρα. Και παγωτό θα δώσω αν δει τα παιδάκια των φίλων και ζηλέψει ή ακόμα και αν αποφασίσουμε να πάμε για καφέ οικογενειακώς και πάρουμε παγωτό. Γενικά θέλω να μην καταπιέζεται κανείς μας στο φαγητό. Ούτε εμείς απαγορεύοντας το οτιδήποτε μη υγιεινό από το μενού της οικογένειας ή τρώγοντας κρυφά (γιατί είμαστε και τα πρότυπα μην το ξεχνάμε) ούτε και εκείνη βλέποντας ότι υπάρχουν επιλογές αλλά δε δικαιούται να τις δοκιμάσει. Όλα θέλουν ένα μέτρο... και χαλαρή στάση ζωής γενικά γιατί θα πεθάνουμε από στρες στη καθημερινότητα που υποχρεωνόμαστε να έχουμε.