Anna3011

Νέο Μέλος
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    167
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    6

Anna3011 last won the day on Μάιος 4

Anna3011 had the most liked content!

Συνεισφορα στο φορουμ

135 Good

1 ακόλουθος

Περισσότερα για την/τον Anna3011

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

558 εμφανίσεις προφίλ
  1. @MagdaP εύχομαι η περιπέτειά σου να τελειώσει όσο πιο σύντομα και ανώδυνα γίνεται και να επιστρέψεις γρήγορα στην οικογένειά σου!
  2. Η εμπειρία της συγκατοίκησης με έναν άντρα ακατάστατο μου έχει διδάξει ότι όσο και αν τσακωθώ, η πιτζάμα αν όχι την επόμενη μέρα, τουλάχιστον τη μεθεπόμενη θα βρεθεί πάλι κουβαριασμένη στον καναπέ του σαλονιού. Και δεν το κάνει επειδή θέλει να μου σπάσει τα νεύρα, αυτό είναι δεδομένο, αλλά πως να το πω, είναι κάτι σαν η ακαταστασία να είναι πλέον καταγεγραμμένη στο dna του Καταλαβαίνω τον προβληματισμό σου για τους ρόλους των φύλων, ούτε εγώ θέλω από την άλλη να μεγαλώσω μια χαρωπή νοικοκυρούλα που θα θεωρεί δεδομένο ότι η γυναίκα τακτοποιεί και ο άντρας πετάει πράγματα δεξιά αριστερά. Ελπίζω απλά ότι μεγαλώνοντας, με σχετική κουβέντα και βλέποντας ότι ο μπαμπάς συμμετέχει όπως και η μαμά στα του σπιτιού, χωρίς ταμπού και κολλήματα, θα αποκομίσει την εντύπωση ότι η ακαταστασία του μπαμπά έχει να κάνει με την ιδιοσυγκρασία του και δεν είναι αποτέλεσμα κάποιου ρόλου.
  3. Δε χρησιμοποιώ ακόμα φράσεις του τύπου "θα κάτσουμε άλλα 5 λεπτά" ή "θα κάνουμε άλλες 5 τσουλήθρες" γιατί νομίζω ότι είναι λίγο μικρή για να αντιληφθεί τέτοιες έννοιες. Η αλήθεια είναι ότι δίνω χρόνο, δεν την παίρνω να φύγουμε απότομα αλλά προσπαθώ αν τη δω να ζορίζεται να τη δελεάσω με κάτι άλλο (πάμε άλλη βόλτα, πάμε να παίξουμε με κάτι άλλο κτλ). Συνήθως πιάνει γιατί είμαστε σε φάση που καταλαβαίνει απόλυτα τι της λέω αλλά υπάρχουν και κάποιες φορές που γίνεται έκρηξη θυμού και την ακούει όλος ο κόσμος. Τελευταία είχαμε 3-4 τέτοια περιστατικά με κλάμα και οδυρμό και ομολογώ ότι σοκαρίστηκα γιατί σε γενικές γραμμές είναι ένα πολύ ήρεμο και συνεργάσιμο παιδάκι. Υποθέτω όμως ότι όλα αυτά είναι στο πρόγραμμα και προσπαθω να παραμένω ψύχραιμη όσο τη βλέπω να χτυπιέται αλλά μου κακοφαίνεται πολύ όταν συμβαίνει. Περιγράφεις ακριβώς αυτό που επικρατεί στο σπίτι μας! Τον άντρα μου, τόσα χρόνια που συγκατοικούμε, έχω πλέον πειστεί ότι δε μπορώ να τον αλλάξω οπότε στόχος είναι πλέον να φέρω με το μέρος μου τη μικρούλα . Αν και θα προτιμούσα να μη γίνει τόσο τρελή όσο εγώ και να ανέχεται πχ. ένα παρατημένο ποτήρι στο τραπεζάκι για λίγη ώρα. Προσωπικά πάντως το μικρόβιο της τάξης το κληρονόμησα από τη μαμά μου (ο πατέρας μου είναι κάτι σαν τους άντρες μας) οπότε πιστεύω ότι μια "εκπαίδευση" από τη μαμά τουλάχιστον πιάνει τόπο .

  4. Διαφημίσεις


  5. Καταλαβαίνω την εμμονή σου με την τάξη γιατί την έχω και εγώ αλλά τώρα με τη μικρή που το σπίτι ενίοτε είναι βομβαρδισμένο, έχω αρχίσει να "εκπαιδεύομαι". Το βλέπω λίγω ψυχαναγκαστικό ρε συ Έσπερος το να βάζουμε τα παιδιά στην ηλικία των δικών μας να μαζεύουν με πρόγραμμα, πχ. πριν βγουν έξω, ή με το που θα μπουν και θα πιάσουν άλλο παιχνίδι. Ας μην βάζουμε κουτάκια και σε αυτά τα πράγματα. Στο να έχουν την εικόνα του συμμαζέματος συμφωνώ και τη βάζω 1-2 φορές τη μέρα να "βοηθήσει" όμως μέχρι εκεί. Όταν φρικάρω με την ακαταστασία (πράγμα συχνό), μαζεύω μόνη μου. Όταν τώρα τραβάει και φωνάζει να βγούμε πχ έξω είμαι πιο αυστηρή. Της λέω με αυστηρή φωνή αλλά ήρεμη ότι πρέπει να περιμένει, της εξηγώ ακριβώς γιατί και τις περισσότετες φορές πιάνει. Αυτό που σε μένα είναι δύσκολα διαχειρίσιμο είναι τα νεύρα και το κλάμα της όταν φεύγουμε από κάπου που της αρέσει, πχ κούνιες, κάποιο μαγαζί, παραλία κτλ. και ενώ έχουμε κάτσει πολλήηηη ώρα. Εκεί δεν πιάνουν τα λόγια, την παίρνω αναγκαστικά σηκωτή. Θα ήθελα να μη φτάνω σε αυτό το σημείο αλλά στις φάσεις αυτές δε βρίσκω κανένα δίαυλο επικοινωνίας.
  6. Κάποιες φορές λέω στη μικρή μου, 17 μηνών, να με βοηθήσει να βάλουμε τα κυβάκια ή τα lego στο κουτί τους, βάζει 4-5, μετά βαριέται και κάνει κάτι άλλο. Προφανώς στη φάση που είναι το αντιλαμβάνεται ως παιχνίδι και όχι σαν υποχρέωση να είναι το σπίτι τακτοποιημένο ή να βοηθήσει τη μαμά, οπότε δεν επιμένω. Προς το παρόν η όποια "βοήθεια" προσφέρει είναι να καθαρίζει με χαρτοπετσέτα τα ψύχουλα από το τραπεζάκι που τρώει ή και όποιο σημείο του σπιτιού "θεωρεί" ότι θέλει καθάρισμα και να βγάζει τα ρούχα από το πλυντήριο, στο πλαίσιο του μιμητισμού εννοείται και ομολογώ ότι έχει πολλή πλάκα όταν το κάνει. Φαντάζομαι όπως είπε και η σεντίρ ότι τα 2,5 είναι μια καλή ηλικία να αρχίσω να ζητώ "βοήθεια" στο μάζεμα των παιχνιδιών γιατί υποθέτω ότι τότε θα μπορεί να αντιληφθεί την έννοια. Προς το παρόν προσπαθώ να εστιάσω στην αυτοεξυπηρέτησή της, την ενθαρρύνω να τρώει με κουτάλι μόνη της, να βγάζει και να βάζει (όπως μπορεί) τα παπούτσια και το μπουφάν της, να χτενίζεται, να καθαρίζει τα χεράκια της και το στόμα της μόνη μετά το φαγητό κτλ.
  7. Με ηλικία σχεδόν 38 και ύστερα από εξωσωματική, κλήθηκα και εγώ να αποφασίσω για αμνιοπαρακέντηση και καταλαβαίνω πως νιώθεις. Ήταν και για μένα μια απίστευτα δύσκολη απόφαση. Για να είμαι ειλικρινής μια φωνούλα μέσα μου κραύγαζε ότι το μωρό μου είναι υγιέστατο, από την άλλη όμως φοβόμουν να πάρω την απόφαση να μην την κάνω. Όλες οι εναλλακτικές που μου έδωσε ο γιατρός (αμνιοπαρακέντηση στην 32η βδομάδα, τεστ αίματος - που μου τόνισε όμως ότι και εδώ μιλάμε πάλι για πιθανότητες) μου φαίνονταν λάθος. Στην απόφαση με βοήθησε ο άντρας μου που μου είπε ότι προτιμά μια ζωή χωρίς παιδιά παρά με ένα παιδί με σύνδρομο. Από την άλλη εγώ ήθελα να ξέρω τι μου γίνεται από νωρίς και όχι να μου προκύψει πρόβλημα ενώ το μωράκι μου θα κλώτσαγε την κοιλιά μου. Τελικά όλα πήγαν καλά, κάναμε την αμνιοπαρακέντηση και το μωρό μου δεν κινδύνεψε. Παρόλα αυτά δε θα τολμούσα ποτέ να προτείνω σε οποιαδήποτε κοπέλα να την κάνει επειδή το δικό μου μωρό δεν έπαθε κάτι, αλλά ούτε να την αποθαρρύνω λέγοντάς της ότι είναι απόλυτα ασφαλής μια καλή αυχαινική μετά τα 40. Είναι καθαρά προσωπικό και αν θέλεις τη γνώμη μου μην αφήσεις κανέναν πέρα από τον άντρα σου που τον αφορά άμεσα, να σε επηρεάσει. Όλοι οι υπόλοιποι είμαστε έξω από το χορό. Είσαι άριστα ενημερωμένη, ξέρεις τους κινδύνους και το ρίσκο. Κανένας, ακόμα και ενας επιπλέον γιατρός, δε μπορεί να σου διασφαλίσει τίποτα. Δες το με ηρεμία μαζί με τον άντρα σου και εύχομαι ολόψυχα να πάνε όλα καλά και να κρατήσεις σύντομα ένα υγιέστατο μωράκι στα χέρια σου!
  8. Κορίτσια καλησπέρα και από εμένα και χρόνια πολλά! Θα ήθελα και εγώ τα φώτα σας σχετικά με το κόψιμο της πάνας καθώς η μικρή μου είναι 17 μηνών και θα ήθελα σιγά σιγά χωρίς πίεση να την βάλω στη διαδικασία του γιογιό. Δεν είμαι σίγουρη αν είναι αρκετά νωρίς, όμως πιστεύω ότι έχει νόημα να ξεκινήσουμε χαλαρά επειδή πολλές κάποιες φορές μου λέει "κακά" ή "πουφ" ενώ τα έχει κάνει. Πώς να ξεκινήσω; Να τη βάζω στο γιογιό κάποιες φορές μέσα στην ημέρα και να περιμένω; Δεν έχω ιδέα τι πρέπει να κάνω και αν υπάρχει κάποια διαδικασία θα με βοηθούσατε ιδιαίτερα!
  9. Μη συγκρίνεις σε καμία περίπτωση την τωρινή με την προηγούμενη εγκυμοσύνη, κάθε περίπτωση είναι διαφορετική, η σύλληψη άλλωστε πολλές φορές μπορεί να είναι καθυστερημένη. Η τιμή από μόνη της δε λέει τίποτα παρά μόνο όταν συγκρίνεται με την επόμενη. Και το ότι δεν είδατε σάκο επίσης δεν είναι ανησυχητικό. Με χοριακή 1200 ούτε εμείς είδαμε. Χρειάστηκε να ξαναπάμε μετά από 3 μέρες και τότε τον είδαμε. Υπομονή και θετική σκέψη μέχρι την Πέμπτη. Εύχομαι μια τεράστια χοριακή και μία υπέροχη εγκυμοσύνη!
  10. Εγώ για να είμαι ειλικρινής Μάγδα δεν προβληματίστηκα ποτέ για το αν θα έχει παρέα η κόρη μου ως μοναχοπαίδι. Αυτό που πιο πολύ σκέφτομαι και θέλω να αποτρέψω όσο μπορώ, είναι οι αρνητικές συνέπειες του να έχει όλη μας την προσοχή πάνω της. Προσπαθώ από τώρα να προσέχω τη συμπεριφορά μου για να μην την πνίξω στην υπερπροστασία και τη γεμίσω φοβίες, να μη γίνει νάρκισσος θεωρώντας ότι είναι το κέντρο του κόσμου, αλλά και από την άλλη πλευρά να μη γίνει άβουλη επειδή στο σπίτι της δε χρειάστηκε ποτέ να διεκδικήσει τίποτα. Με λίγα λόγια προσπαθώ να εκπαιδευτώ . Σε σχέση με την αδερφή του γιού σου να είσαι σίγουρη ότι το δέσιμο δεν το κάνει η διαφορά ηλικίας. Η ξαδέρφη μου που σου είπα ότι την έχω σαν αδερφή είναι 8 χρόνια μεγαλύτερη και κάνουμε εδώ και πολλά χρόνια απίστευτη παρέα. Ποτέ δεν είχαμε ως παιδιά κοινά ενδιαφέροντα (όταν εγώ ήθελα να παίξω με Μπάρμπι εκείνη περνούσε τη σκληρή εφηβεία της και όταν με έβλεπε μου έβαζε να ακούω heavy metal), όμως υπήρχε πάντα μια αγαπησιάρικη σχέση και ο χρόνος που πέρασε άμβλυνε τις όποιες διαφορές δημιουργούσε παλιότερα η διαφορά ηλικίας. Γι αυτό να πιστέψετε και να ενισχύσετε όσο μπορείτε τη σχέση του γιού σου με την αδερφή του. Έχει έναν ακόμα άνθρωπο δικό του και είναι πολύ σημαντικό.
  11. @MagdaP και @kotsifikos, ως μαμά και εγώ που πιθανότατα θα μείνει με ένα παιδάκι (και όχι από επιλογή), αλλά και ως μοναχοπαίδι που πέρασε υπέροχα παιδικά χρόνια, είχα πάντα την έντονη πεποίθηση ότι την ισορροπία στην οικογένεια δεν την κάνει ο αριθμός των μελών αλλά οι δεσμοί ανάμεσά τους είτε μιλάμε για 1, είτε για 2, είτε για 4 παιδιά. Ένα παιδί σε ένα ήρεμο και αγαπησιάρικο περιβάλλον δε μπορεί παρά να ανθίσει. Αντιλαμβάνομαι απλά ότι οι γονείς των μοναχοπαιδιών είναι πολύ συχνά επιφορτισμένοι με την "ευθύνη" να προσφέρουν επιπλέον προσωπικό χρόνο στα παιδιά τους για να καλύπτουν ανάγκες ομαδικού παιχνιδιού, καθώς και να φέρνουν τα παιδιά τους συχνότερα σε επαφή με άλλα παιδάκια. Το σπίτι μας για παράδειγμα όταν ήμουν μικρή ήταν το κέντρο συνάντησης όλων των παιδιών της γειτονιάς, φιλοξενούσαμε συχνά παιδάκια στο εξοχικό κτλ κτλ. Αλλά και το μοναχικό παιχνίδι που έκανα, πιστέψτε με, ήταν πολύ ωραίο . Κατά τα λοιπά κανείς δε μπορεί να εγγυηθεί ότι δυο αδέρφια θα είναι αγαπημένα, όπως και κανένας δεν πρέπει να θεωρήσει δεδομένο ότι ένα μοναχοπαίδι θα είναι μόνο στη ζωή. Προσωπικά έχω την τύχη να υπερηφανεύομαι για τους φίλους καρδιάς που έχω, για την αδερφική (τολμώ να πω) σχέση μου με την πρώτη μου ξαδέρφη που είναι πάντα δίπλα μου για ότι χρειαστώ, για τον άντρα μου που είναι οικογένεια για μένα με όλη τη σημασία της λέξης. Καταλαβαίνω ότι πέρα από τις ανάγκες του παιδιού έχουμε και εμείς οι μανούλες την ανάγκη να κρατήσουμε στην αγκαλίτσα μας ένα ακόμα παιδάκι, αλλά έχω μάθει να πορεύομαι με αυτά που έχω και η ύπαρξη και μόνο της μικρής μου είναι για εμένα τουλάχιστον ευλογία! Στο θέμα της διαφοράς ηλικίας τώρα, αν το ζητούμενο είναι να παίζουν μαζί τα αδερφάκια, συμφωνώ ότι μια διαφορά 2-3 χρόνων βοηθάει προς αυτή την κατεύθυνση. Δε θα το τολμούσα όμως αν δεν ήμουν απόλυτα σίγουρη ότι είμαι έτοιμη να ξαναγίνω γρήγορα μαμά και να ανταποκριθώ στις ανάγκες ενός νεογέννητου και ενός λίγο μεγαλύτερου μωρού. Αν δεν ένιωθα έτοιμη και εφόσον είχα περιθώριο, θα μετέθετα την εγκυμοσύνη για αργότερα σκεπτόμενη ότι πιό ισορροπημένο είναι ένα μοντέλο οικογένειας με παιδιά που μπορεί να μην παίζουν μαζί αλλά μεγαλώνουν σε όμορφο περιβάλλον, παρά με παιδιά που έχουν την "ιδανική" διαφορά ηλικίας και μια μαμά φρικαρισμένη.
  12. Anna3011

    Απογευματινό μωρο 7-8μηνων

    Λένια θα βάλω τα κλάματα! 8 δόντια στον 9ο;;; Η δικιά μου στους 16 είναι ακόμα με δύο δόντια και άλλα 2 έτοιμα να σκάσουν. Αναρωτιέμαι πότε θα μασήσει με δόντια γιατί μέχρι τώρα μόνο τα ούλα δουλεύουν... Κάνουν βέβαια εξαιρετική δουλειά
  13. Anna3011

    Απογευματινό μωρο 7-8μηνων

    Εγώ κορίτσια παρόλο που η κόρη μου (16 μηνών) είναι καλά εκπαιδευμένη στα μη αλεσμένα από πολύ νωρίς, προσφέρω όλα τα φρούτα σε κομμάτια πλην του μήλου. Έχω πρόσφατο περιστατικό φίλης που στάθηκε στο παιδάκι της, 3 ετών, μήλο στο λαιμό και την έβγαλαν 2 μέρες στο νοσοκομείο με παρακολούθηση, ακτινογραφίες κτλ. για το ενδεχόμενο το κομμάτι να περάσει στην τραχεία. Όλα καλά ευτυχώς. Οι γιατροί της είπαν ότι το μήλο είναι το πιο επικίνδυνο φρούτο για πνιγμονή και τη συμβούλεψαν να το κόβει σε πολύ μικρές ροδέλες σαν τσιπς. Επηρεάστηκα για να είμαι ειλικρινής και συνεχίζω να το τρίβω όταν το δίνω.
  14. Με το καλό! Εύχομαι σε λόγο καιρό να έχεις αγκαλίτσα το μωράκι σου! Καλή ψυχολογία θέλει τώρα και αισιοδοξία! Να μας ενημερώσεις
  15. Εμένα μου έβαλε δυο. Πιθανό ο δικός σου θέλει να αποφύγει τα δίδυμα. Σε κάθε περίπτωση ρώτησέ τον και πες του τους προβληματισμούς σου να σε κατατοπίσει.
  16. Σε ευχαριστώ πολύ! Ναι, με την πρώτη έγινε, είμασταν τυχεροί! Μην απελπίζεσαι με την αναμονή, περνάει γρήγορα ο καιρός. Εγώ προσπάθησα να το δω σαν μια ευκαιρία ανασύνταξης δυνάμεων. Σταμάτησα να ασχολούμαι με ενέσεις, βγήκα έξω, πέρασα καλά και σκεφτόμουν ότι τα εμβρυάκια μου με περιμένουν . Κοίτα να χαλαρώσεις, να ηρεμήσει και το σώμα σου από τα φάρμακα και θα είσαι μια χαρά. Από εδώ και εμπρός θέλει μόνο θετική σκέψη.