ΑΡΓΚ

Προέγκριση
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    2.943
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    85

ΑΡΓΚ last won the day on Ιούλιος 13

ΑΡΓΚ had the most liked content!

Συνεισφορα στο φορουμ

943 Good

2 ακόλουθοι

Περισσότερα για την/τον ΑΡΓΚ

  • Rank
    Δοκιμή

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

Το πεδίο των 'πρόσφατων επισκεπτών' είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες ή επισκέπτες.

  1. Να σου πω, σε θεωρητικές γραμμές ναι, και στην Αμερική σίγουρα Στην Ελλάδα όμως, το καλό σενάριο είναι μία τέτοια υπόθεση να εκδικαστεί άντε σε ένα χρόνο, μετά να πάρει αναβολή κλπ κλπ. Δυστυχώς η δικαιοσύνη στη χώρα αργεί σε βαθμό που καθίσταται άχρηστη. Αυτό το χρόνο ή και χρόνια, το θύμα θα πηγαίνει σχολείο με το θύτη. Για να φτάσουμε σε αυτό το σενάριο στο μεταξύ, προφανώς το σχολείο δεν έχει βοηθήσει και δε μιλάμε για κλίμα συνεργασίας. Οι δάσκαλοι θα είναι πλέον αρνητικά προδιατεθειμένοι, και αυτούς τους δασκάλους θα έχει το παιδί και τα επόμενα χρόνια, ή τα αδέρφια του παιδιού. Στο δικαστήριο θα είναι "ο λόγος σου ο λόγος μου". Θα είναι ο γονιός που θα φωνάζει για το δίκιο που τον πνίγει και από την άλλη οι γονείς του θύτη, οι εμπλεκόμενοι δάσκαλοι και ο διευθυντής που θα λένε όλοι μαζί ότι όλα αυτά είναι υπερβολές. Μάρτυρες δε θα έρθουν, ακόμη και αν έχουν τα ίδια παράπονα, γιατί κανείς δε θέλει να μπλέξει, υπάρχει πάντα η λογική να βγάλει άλλος το φίδι από την τρύπα, μη στιγματιστεί το παιδί, άσε που μετά έρχεται και αδερφάκι στο σχολείο και θα το πάρει η μπάλα, και η ξαδέρφη της μαμάς του θύτη τυχαίνει να έχει και το φροντιστήριο αγγλικών και πού να ψυχραίνεσαι και από εκεί κλπ κλπ . Οπότε απλά θα έχει γίνει μία ακριβή τρύπα στο νερό... Συγγνώμη αν ακούγονται πολύ αρνητικά όλα αυτά, αλλά έχω δει δικαστήριο γονιού σε τέτοιο σενάριο και απλά σου περιγράφω τι ακριβώς έγινε. Το παιδί μου δεν εμπλέκοταν, δεν ήταν καν στην ίδια τάξη, οπότε σαν οικογένεια τι να πάμε να λέμε, αλλά ούτε ένας δεν στάθηκε πλάι στους γονείς του θυματος, ακόμη και όσοι στα πηγαδάκια των γονέων για μήνες είχαν παράπονα και ήταν εξοργισμένοι. Υπήρχε και ιατρική έκθεση για το περιστατικό, αλλά πώς να αποδείξεις την πρόθεση; Τα 8χρονα δεν είναι μάρτυρες που θα κληθούν στο δικαστήριο να εξηγήσουν (μη φαντάζεστε αμερικάνικο σήριαλ, με παιδοψυχολόγους, διερεύνηση από δικαστή εκπαιδευμένο στο να μιλάει με παιδιά και άλλα ουτοπικά). Από εκεί και πέρα, είχαμε πέρσι πιο απλές καταστάσεις όπου δεν έβγαινε άκρη με το σχολείο, με ατυχέστατους χειρισμούς σε περίπτωση επιθετικού παιδιού με όμως διεγνωσμένη πάθηση, όπου δεν υπήρχε θέμα αντιπαράθεσης γονέων, όλοι με τους χειρισμούς του σχολείου τα είχαν. Εγιναν συζητήσεις, συγκεντρώσεις, ανταλλάχθηκαν ηλεκτρονικά μηνύματα, ενεπλάκησαν δικηγόροι, και όταν ήρθε η ώρα να υπογραφεί μία επίσημη επιστολή προς το σχολείο και την πρωτοβάθμια, από μία τάξη όπου όλοι έλεγαν ότι δεν πάει άλλο, υπέγραψαν ακριβώς 3... Οι άλλοι είχαν ένα ραντεβού, δεν πρόλαβαν, είπαν ότι φοβούνται να μην στιγματιστεί η οικογένειά τους στο σχολείο και δεν ξέρω τι άλλο.
  2. Κάτι πρέπει να έχει μπερδευτεί εδω, η Dhea είναι ορμόνη, δεν είναι συμπλήρωμα διατροφής. Και η υπερβολική Dhea (από την οποία πάσχω) είναι ουσιαστικά υπερανδρογοναιμία.
  3. Μα παιδιά που στο σπίτι ασχολούνται οι γονείς με το πρόβλημα της συμπεριφοράς είναι δεδομένο ότι κάποια στιγμή, με κάποιο τρόπο, θα βοηθηθούν και θα αλλάξουν. Το θέμα είναι τι γίνεται αν το σπίτι ενισχύει ή αγνοεί τη συμπεριφορά; Γιατί υπάρχει από τη μία το παιδί - θύτης που σαφώς και θέλει βοήθεια (και δε θα την πάρει από το σπίτι) αλλά και το παιδί - θύμα, που μπορεί να είναι εκ των πραγμάτων σε θέση αδυναμίας (ακόμη και να είναι αδύνατη η υποστήριξη από το οικογενειακό περιβάλλον) αλλά και σε κάθε περίπτωση δεν μπορεί ο γονιός να πηγαίνει μαζί του στο σχολείο για να το προστατέψει.

  4. Διαφημίσεις


  5. Η γυναικα ξέροντας τι την περιμένει μετά, το πιο πιθανό θα έλεγε όχι. Η ο σύζυγος θα έλεγε ναι, και μετά, η γυναίκα του θα πληρώσει τις συνέπειες.
  6. Δεν καταλαβαίνω καθόλου τι εννοείς: Αν πήγες στο γιατρό στις 5 του μήνα, και σου έκανε υπέρηχο, αν υπήρχε ωοθυλάκιο θα φαινόταν, οπότε το τι λέει ή δε λέει ένα τεστ 2 μέρες μετά είναι αδιάφορο. Σε κύκλο χωρίς ωορρηξία, μπορεί η περίοδος να έρθει είτε πολύ νωρίτερα είτε αρκετά αργότερο από το φυσιολογικό. Αν από την άλλη παρεξήγησες, και δεν μίλησε ο άνθρωπος για την ύπαρξη ή μη ωορρηξίας, αν υποθέσουμε ότι είχες ωορρηξία στις 7 ή στις 8, τώρα ακόμη δεν έχει περάσει ούτε βδομάδα, όχι δεκαπενθήμερο που θα έπρεπε κανονικά, οπότε γιατί να περιμένεις περίοδο από τώρα;
  7. Μα είναι δυνατόν να εξαπατήσεις κατά αυτόν τον τρόπο τον άνθρωπο με τον οποίο έχεις αποφασίσει να μοιραστείς τη ζωή σου;;; Θα περίμενα κάτι τέτοιο από ανώριμο κορίτσι στην εφηβεία, και πάλι κατακριτέο θα ήταν! Κάτι τέτοιο κλονίζει μία σχέση από τα θεμέλια, δεν μπορεί ο ένας σύζυγος να πιστεύει ότι χρησιμοποιείτε αντισύλληψη και ο άλλος να κάνει το ανάποδο!
  8. Τα παιδιά ντρέπονται. Και θα συνεχίσουν να ντρέπονται μάλλον και ως ενήλικες. Δεν είναι κάτι για το οποίο ποτέ μιλάνε τα παιδιά όταν υπάρχει στο σπίτι βία. Αν στο σπίτι υπάρχει λεκτική ή σωματική βία, το παιδί και από νήπιο ξέρει ότι είναι κάτι κακό και αποφεύγει να μιλάει γι αυτό. Στην ηλικία των ανιψιών σου, ή θα είχαν ήδη απλά αντιγράψει τη συμπεριφορά του μπαμπά και θα βρίζαν και θα χτυπούσαν και τα ίδια τη μάνα τους. ή κάποια στιγμή θα βρεθούν απέναντί του, και εκεί το αποτέλεσμα είναι απρόβλεπτο. Εχω ζήσει και ακούσει όλες τις παραλλαγές, από πιο "κόσμια" πράγματα όπως το να πάρει το παιδί τηλέφωνο την αστυνομία ή να φύγει από το σπίτι, ως το να έχει το παιδί μετρήσει λάθος τις δυνάμεις του και να βρεθεί ξυλοφορτωμένο ή ο πατέρας να αντιληφθεί πώς δεν είναι πια ο δυνατότερος στο σπίτι, ως να τραβηχτεί μαχαίρι ή δεν ξέρω τι άλλο, από οποιαδήποτε από όλες τις πλευρές. Το να υπάρξει στο σπίτι κάποιος σε θέση πια να αμυνθεί ή να χτυπήσει και ο ίδιος, αλλάζει απρόβλεπτα το πώς θα εξελιχθεί ένα σκηνικό. Σκέψου ότι ο πατέρας δεν έχει συνηθίσει να του αντιμιλάνε και δεν ξέρει κανείς πώς θα το πάρει αν ξαφνικά γυρίσει ο γιος και του μιλήσει ακριβώς όπως μιλά εκείνος στην γυναίκα του. Οπότε καλό θα ήταν να ξέρουν τα παιδιά ότι αν φτάσουν στο αμήν, υπάρχει βοήθεια. Μπορεί κάποια στιγμή να έρθουν κυριολεκτικά στο δίλημμα "να του σπάσω το κεφάλι ή να φύγω από το σπίτι" οπότε παίζει μεγάλο ρόλο να ξέρουν ότι υπάρχει οικογένεια που θα βοηθήσει με ο,τι χρειαστεί.
  9. Να σου πω, όχι με τόσο πολλές λέξεις, αλλά με το ίδιο νόημα, έχουν έρθει και τα δύο αγόρια μου να αναφέρουν χτυπήματα που έγιναν στο σχολείο, αλλά δεν ήταν κάτι που θεωρούσαν οι ίδιοι bullying. Ηταν του τύπου "Ο Δημήτρης παραφέρθηκε, τσακωθήκαμε για τη μπάλα και με χτύπησε, αλλά ΟΚ, τόσα χρόνια φίλοι είμαστε, έγινα έξω φρενών αλλά δε θέλω να κάνεις κάτι γι αυτό, πιστεύω θα τα βρούμε. Του είπε και ο Γιάννης ότι αν κάνει έτσι δεν τον ξαναπαίζει". Δε νομίζω ότι αυτό μετρά για bullying, με την έννοια ότι το θύμα θεωρεί ότι δεν είναι στόχος, ότι είναι κάτι που μπορεί να αντιμετωπιστεί. Και προφανώς το παρακολουθώ σαν γονιός, να δω αν είναι όντως η κακή στιγμή ή υπάρχει επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά κλπ, αλλά κάποια πράγματα τελικα τα λύνουν τα παιδιά μόνα τους. Δεν μπορώ να φανταστώ πώς μία τέτοια προσέγγιση δουλεύει όταν μιλάμε για πραγματικό bullying ή πώς γίνεται διάλογος χωρίς τον κίνδυνο να τραυματιστεί ακόμη περισσότερο το θύμα, ψυχικά και σωματικά. Ξέρω ότι προβλέπεται (ή τουλάχιστον ίσχυε πριν κάποια χρόνια) διαδικασία παρέμβασης από το υπουργείο, με παρέμβαση ψυχολόγου που κάνει συναντήσεις και με θύμα και θύτη, αλλά (1) απαιτεί σύμφωνη γνώμη των γονιών και (2) όταν το είχα συζητήσει κάποτε, η απάντηση της διευθύντριας ήταν πολύ αρνητική "γιατί τα παιδιά και το σχολείο στιγματίζονται", οπότε εκεί καταλαβαίνεις ότι σε αυτό το σχολείο, δεν υπάρχει ελπίδα... Οταν λέω ότι δε λύνονται όλα με κουβέντα και πόσο μάλλον παρουσία ακροατών, σε Δημοτικό σχολείο, υπήρξε bullying επιπέδου το ένα εφτάχρονο να έχει πιάσει το άλλο από το γιακά και να το κοπανήσει στον τοίχο μέχρι να βγάλει αίμα, και ήταν ένα από πολλά περιστατικά, δε μιλάμε για παιδικά πειράγματα. Το θύμα τελικά κατέληξε να κάνει χρόνια συνεδρίες με παιδοψυχολόγο, για το θύτη όλες οι παρεμβάσεις έπεσαν στην άρνηση της οικογένειας να συνεργαστεί. Δεν νομίζω ότι οι συζητήσεις στην τάξη, πόσο μάλλον σε ανοιχτό κύκλο και από μη εκπαιδευμένο προσωπικό, θα μπορούσαν να βοηθήσουν. Στο "Ο Δημήτρης μου τραβάει την κοτσίδα στο διάλειμμα" ή "Ο Δημήτρης με λέει κοντό", σίγουρα . Αλλά δεν ξέρω αν ο δάσκαλος έχει πάντα στο νου του να το ψάξει περισσότερο. Εχω δει και εγώ τέτοια παιχνίδια ρόλων, αλλά ήταν τόσο μεμονωμένα, π.χ. για μια βδομάδα, και τόσο γενικά, που τελικά δεν άλλαξε τίποτα, και έμεινε μόνο η δασκάλα με την ψευδαίσθηση ότι κάπως βοήθησε.
  10. Νομιζω το χειρίστηκες πολύ καλα. Μην προσπαθείς να αναλύσεις το πώς το σκέφτεται. Σε αυτές τις περιπτώσεις υπάρχει και η ντροπή και το αίσθημα ότι "μου αξίζει αυτό που παθαινω" και ο φόβος να μείνει η γυναίκα μόνη , έχει πάψει να νιώθει ελεύθερη να πάρει αποφάσεις, ως και την τρομάζει το να βρεθεί ξαφνικά αυτόνομη (και ας έχει δουλειά, περιουσία, μόρφωση κλπ). Αφού έκανε το πρώτο βήμα, ασε την να αποφασίσει αν και πότε θα κάνει το δεύτερο. Απλά καλό θα ήταν να κάνετε το ίδιο άνοιγμα και στα ανίψια, να ξέρουν και ότι μπορούν να έρθουν σε επικοινωνία με εσάς χωρίς να το μάθει ο πατέρας τους ή ούτε καν και η μητέρα τους, και ότι θα τα βοηθήσετε αν χρειαστεί, γιατί λόγω και των ηλικιών, εκεί είναι πιο πιθανό να χρειαστούν στα επόμενα χρόνια βοήθεια και πραγματικά δεν έχουν εναλλακτικές.
  11. Αν και γενικά ναι, εννοείται ότι οι μπρίζες είναι καλυμμένες, ατυχήματα συμβαίνουν. Π.χ. κάποιες έχουν εκ των πραγμάτων μέσα το βύσμα της τηλεόρασης ή του λαμπατέρ. Γιατί να μάθεις το μωρό να το τραβάει ή ότι μπορεί να παίξει μαζί του; Σαφώς και το μυαλουδάκι στους 11 και 12 μήνες δε θα κάνει το συλλογισμό ότι η άλλη μπρίζα είναι κακή αλλά αυτή καλή, ή ότι η μία έχει ρεύμα και η άλλη όχι. Αν μάθει ότι το βάλε βγάλε πράγματα σε μπρίζα είναι παιχνίδι, ισχύει για όλες τις μπρίζες. Και με το μαρκαδόρο και τον τοίχο το ίδιο φυσικά μπορεί να γίνει αλλά ο μαρκαδόρος μαζεύεται, η μπρίζα όχι , και στη μία περίπτωση έχεις ένα βαμμένο τοίχο, στην άλλη ένα μωρό με ηλεκτροπληξία.
  12. Παιδιά έχουν υπάρξει 2-3 σε κάθε τάξη, τα περισσότερα είτε συμφωνούν είτε χαζογελούν και νιώθουν ότι δεν τους αφορά. Η κόρη μου ήταν από τα παιδιά που διαφωνουσαν συστηματικά στην αρχή, πλέον δεν το κάνει παρά σε ακραίες καταστάσεις (αν δηλαδή στοχοποιείται ευθέως συμμαθητής). Γιατί; Για τον ίδιο λόγο που και εγώ θα τοποθετηθώ αν κάποιος βρίσει έναν συνάδελφο ευθέως, αλλά όχι αν γενικά λέει σεξιστικά ανέκδοτα ή εκφράσεις του τύπου "όχι ρε που..." χωρίς να απευθύνεται σε εμένα. Γιατί είναι αδύνατο από το πρωί ως το βράδυ να τσακώνεσαι με μία ολόκληρη κοινωνία και κουλτούρα. Η ελευθερία στη σεξουαλική έκφραση ή η ελευθερία στη θρησκεία, στις περισσότερες περιοχές και κύκλους στην χώρα μας είναι μόνο στα χαρτιά. Είναι κάτι στην καλύτερη θεωρητικό, αν αφορά τον Καβάφη ή κάποιο άλλο πρόσωπο που δε θα συναντήσουμε ποτέ ή την καταπίεση των άλλων χωρών προς μειονότητες κλπ κλπ, δεν είναι κάτι που αποδεχόμαστε στην ίδια μας την καθημερινότητα. Οπότε έρχεται η ώρα που και ακτιβιστής να είσαι, συνειδητοποιείς ότι πρέπει να διαλέξεις τις μάχες σου. Κανείς δεν μπορεί κάθε μέρα μόνος του σαν τον τρελό να διαμαρτύρεται για κάθε κουβέντα που θα πει η θεολόγος στην τάξη, για κάθε σχόλιο της ομοφοβικής φιλολόγου ή της φανατισμένης χριστιανής γυμνάστριας, ή για κάθε ανέκδοτο στον ίδιο τόνο που θα πει ένας συμμαθητής. Η διαφορετικότητα δεν είναι καλά ανεκτή στην κοινωνία μας, και δεν είναι κάτι περίεργο αυτό που συμβαίνει στο μικρόκοσμο του σχολείου.
  13. Φαντάζομαι ότι κάποια σχολεία είναι σε καλύτερη μοίρα, κάποια σε χειρότερη. Ειναι θέμα της γνωστής ανοργανωσιάς, των ανύπαρκτων διαδικασιών αξιολόγησης, και του γενικά "κάνω ό,τι μου κατέβει ως δημόσιος υπάλληλος και δεν έχω συνέπειες". Ένας εκπαιδευτικός μπορεί να έχει και τη γνώση και την ευαισθησία να βοηθήσει και να ενημερώσει, ένας άλλος να μεταφέρει στο σχολείο την αναισθησία, την αδιαφορία και τις δικές του προκαταλήψεις. Μέχρι στιγμής, και στο δημοτικό και στο γυμνάσιο της περιοχής, ο τρόπος που έχουν οι δάσκαλοι και οι διευθυντές χειριστεί το bullying είναι από αναποτελεσματικός ως τραγικός. Σε συνεχιζόμενα περιστατικά λεκτικής και σωματικής βίας στο δημοτικό, ένας διευθυντής δοκίμασε να εμπλέξει κοινωνικό λειτουργό και ψυχολόγο, τελικά απλά έπεσε στον τοίχο της μη-συνεργασίας των γονιών του θύτη και δεν πήρε κανείς την ευθύνη να εμπλέξει εισαγγελέα (που μάλλον δε θα είχε κάνει και τίποτα). Ο αντικαταστάτης του εν λόγω διευθυντή, απλά δεν έκανε τίποτα και "άφησε τα παιδιά να παίξουν". Ειπώθηκε και το καταπληκτικό να παρει το θύμα ένα βιβλίο αυτοβοήθειας για να τονώσει το ηθικό της ... Σε συνεχιζόμενο bullying σε παιδάκι τρίτης δημοτικού που πια αρνείται να πάει σχολείο γιατί το έχει αποκαλέσει παρέα συμμαθητών από χοντρό ως που... (επανειλημμένα, μέσα στο σχολείο) η αντίδραση είναι "αγόρια είναι και παίζουν" και οι γονείς τώρα εξετάζουν την αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος (του θύματος φυσικά). Με το γιατί οι θύτες ετών 8 εκφράζονται έτσι και τι μηνυμα περνά η ανοχή, δε δείχνει να ασχολείται κανείς. Στο γυμνάσιο έχει μέχρι στιγμής ακουστεί από εκπαιδευτικούς ότι οι Μουσουλμάνοι είναι "ζωα που έχουν έρθει να βιάσουν τις κοπέλες μας" (σε σχολείο που έχει και Μουσουλμάνους μαθητές και έχει ειπωθεί σε θηλυπρεπές αγόρι (εννοώ κοτσιδάκια στα μαλλιά και λουλουδάτα πουκάμισα, όχι make-up και δεν ξέρω τι άλλο αταίριαστο με το σχολείο) ότι οι gay θα καούν στην κόλαση και ότι οι γονείς του θα πρέπει να ντρέπονται. Όλα αυτά εν ώρα μαθήματος. Με την ανοχή του συλλόγου γονέων, μιας και η πλειοψηφία έχει σε γενικές γραμμές παρόμοιες απόψεις. Μετά απλά γίνονται και κάποιες "δράσεις" κατά του bullying, για να είμαστε όλοι αγαπημένοι. Είναι θέμα κοινωνίας και θεσμών, ανύπαρκτων ελέγχων και πλήρους ασυδοσίας, και στα σχολεία. Κακά τα ψέματα, η κοινωνία μας γενικά δεν είναι ανεκτική στην Ελλάδα. Πόσα ανέκδοτα και εκφράσεις με τη λέξη "που..." θα ακούσει κανείς σε μία βόλτα ή και στο γραφείο; Πόσο εύκολα δηλώνει κανείς στη δουλειά του τη διαφορετικότητά του; Πόσο εφαρμόζονται οι νόμοι για τις διακρίσεις σε οποιοδήποτε περιβάλλον; Γιατί το σχολείο να είναι διαφορετικό;
  14. Πώς θα διαχωρίσει μετά το παιδί το ότι αυτή η μπρίζα επιτρέπεται να χώνεις δαχτυλάκια μέσα και στις άλλες όχι; Επικίνδυνο ακούγεται λίγο.
  15. Oι άνθρωποι μπορεί να αλλάξουν, αν το θέλουν οι ίδιοι. Δηλαδή καταλαβαίνω να έχει κάποιος αντιληφθεί ότι δεν ελέγχει τα νεύρα του ή αντιδρά υπό συνθήκες άσχημα ή έχει πρόβλημα με το αλκοόλ ή δεν ξέρω τι άλλο, και να ζητήσει βοήθεια. Αλλά να αλλάξει συμπεριφορές χρόνων γιατί του το είπε κάποιος σε μια συζήτηση της μιας ώρας, αποκλείεται.
  16. Τι εννοείς οι αμμουδιές έχουν ψιλό χαλίκι; Και γιατί να μην παίξει αν έχει χαλίκι;