Πειθαρχία....μήπως ήρθε η ώρα για δράση;

[kotsifikos]

1 hour ago, mama16 said:

Σωστά αυτά που λες αλλά κ πάλι η μέθοδος της Αργκ δεν είναι καλή? Πως θα βάλεις κάποια όρια στο παιδί αν δεν την χρησιμοποιήσεις σαν μέθοδο? Θα μου πεις ότι θα του μιλάς αλλά φτάνει μόνο αυτό? Ιδιαίτερα όταν η @Super.mum έχει κ ένα μικρότερο μωράκι κ δεν μπορεί να είναι συνέχεια πίσω απ' τον μεγάλο..

 

Εμένα πχ πηγαίνουν κ τα 2 κ χοροπηδάνε στο κρεβάτι, για την μεγάλη δεν φοβάμαι, ο μικρός όμως είναι 2 κ δεν έχει την σταθερότητα της μεγάλης, κάποιες στιγμές πηγαίνω κ εγώ κ τα αφήνω να χοροπηδησουν να εκτονωθούν, αλλά δεν μπορώ όλη την μέρα οπότε τους λέω να φύγουν, εννοείται δεν ακούν όσες φορές κ να τους πω κλείνω την πόρτα να μην ξανά πάνε, αυτά συνεχίζουν να την ανοίγουν κ στο τέλος την κλειδώνω την πόρτα. Δλδ σε περιπτώσεις που δεν ακούν κ συνεχίζουν να κάνουν τα δικά τους κ δεν ακούνε τπτ άλλο τι πρέπει να κάνεις?

 

Αλλιώς θα το διαχειριστείς στα δύο και αλλιώς στα 5-6-7. Στα δύο θα πρέπει να το πεις πολλές φορές, επίσης όπως αναφέρω και πιο πάνω φροντίζεις να είναι στο σπίτι ένα ασφαλές περιβάλλον μέσα στο οποίο μπορεί να κινηθεί ένα μωρό (γιατί δύο είναι μωρό ακόμα), η δική σου μέθοδος (κλειδώνω την πόρτα) είναι επίσης αποτελεσματική, γιατί εφόσον δεν μπορουν να ακούσουν αυτό που ζητάς φροντίζεις να κόψεις το συγκεκριμένο παιχνίδι όμως χωρίς να τιμωρήσεις τα παιδιά σου που θέλουν να παίξουν με αυτό, στα δύο δεν μπορείς να κάνει πολλά πέρα από υπομονή και να λες και να ξαναλές το ίδιο, επίσης θεωρώ πως είναι μία ιδιαίτερα απαιτητική ηλικία καθώς πρέπει να είναι ένας φροντιστής πίσω από το παιδί. Στα έξι που είναι ο γιος μου θα το διαχειριστώ επίσης διαφορετικά, ένα παράδειγμα, χθες άργησε πολυ να μπει για μπάνιο, αυτό είχε ως αποτέλεσμα να καθυστερήσει όλη η διαδικασία του ύπνου του, η συνέπεια  ήταν να μην του διαβάσω δύο βιβλία όπως κάθε βράδυ αλλά ένα, του είπα πως επειδή καθυστέρησε πολυ εγώ είμαι κουρασμένη και πρέπει να ξαπλώσω, δεν έχω αντοχή να διαβάσω δύο βιβλία, του είπα πως εφόσον θέλει δύο βιβλία θα πρέπει να ετοιμάζεται για ύπνο νωρίτερα. Δεν του φώναξα δεν τον τιμώρησα επειδή δεν έκανε αυτό που του ζήτησα (να μπει για μπάνιο νωρίς) , είχε συνέπεια η πράξη του χωρίς όμως να τιμωρηθεί, αν καθυστερούσε ακόμα περισσότερο δεν θα διαβάζαμε κανένα βιβλίο (επειδή του έχω εξηγήσει πως είμαι κουρασμένη αυτή την ώρα και θέλω και εγώ να ξεκουραστώ). Είναι κάτι που έχει γίνει και έχει ξαναγίνει, προφανώς και στην αρχή αντιδρούσε και έκλαιγε, φυσικά και του εξηγούσα γιατί συνέβαινε αυτό, όμως σιγά σιγά κατάλαβε πως ουσιαστικά οι επιλογές του έχουν συνέπειες, είτε καλές είτε κακές.

Εγώ πάντως στο πολυ λίγο (ευτυχώς)  που εφάρμοσα την τακτική με το πάρκο είδα πως το παιδί μου είχε έναν φόβο και μία ανασφάλεια στο να δοκιμάσει διάφορα, να πειραματιστεί να ψάξει, ευτυχώς το έκοψα νωρίς και λύθηκε το θέμα.

Πάντως ειλικρινά ένα παιδί στα 2 δεν μπορεί καταλάβει πολλά πράγματα , όσο και αν καταλαβαίνει τις λέξεις δεν αντιλαμβάνεται το νόημα τους.  Μα αλήθεια τώρα σκεφτείτε εσάς να σας κλείδωναν σε έναν χώρο όπως το πάρκο για κάτι που θα είχατε κάνει  λάθος, εμένα με πιάνει ταχυκαρδία στην ιδέα και μόνο.

 

[irin]

πρίν από 15 λεπτά , kotsifikos είπε:

Αλλιώς θα το διαχειριστείς στα δύο και αλλιώς στα 5-6-7. Στα δύο θα πρέπει να το πεις πολλές φορές, επίσης όπως αναφέρω και πιο πάνω φροντίζεις να είναι στο σπίτι ένα ασφαλές περιβάλλον μέσα στο οποίο μπορεί να κινηθεί ένα μωρό (γιατί δύο είναι μωρό ακόμα), η δική σου μέθοδος (κλειδώνω την πόρτα) είναι επίσης αποτελεσματική, γιατί εφόσον δεν μπορουν να ακούσουν αυτό που ζητάς φροντίζεις να κόψεις το συγκεκριμένο παιχνίδι όμως χωρίς να τιμωρήσεις τα παιδιά σου που θέλουν να παίξουν με αυτό, στα δύο δεν μπορείς να κάνει πολλά πέρα από υπομονή και να λες και να ξαναλές το ίδιο, επίσης θεωρώ πως είναι μία ιδιαίτερα απαιτητική ηλικία καθώς πρέπει να είναι ένας φροντιστής πίσω από το παιδί. Στα έξι που είναι ο γιος μου θα το διαχειριστώ επίσης διαφορετικά, ένα παράδειγμα, χθες άργησε πολυ να μπει για μπάνιο, αυτό είχε ως αποτέλεσμα να καθυστερήσει όλη η διαδικασία του ύπνου του, η συνέπεια  ήταν να μην του διαβάσω δύο βιβλία όπως κάθε βράδυ αλλά ένα, του είπα πως επειδή καθυστέρησε πολυ εγώ είμαι κουρασμένη και πρέπει να ξαπλώσω, δεν έχω αντοχή να διαβάσω δύο βιβλία, του είπα πως εφόσον θέλει δύο βιβλία θα πρέπει να ετοιμάζεται για ύπνο νωρίτερα. Δεν του φώναξα δεν τον τιμώρησα επειδή δεν έκανε αυτό που του ζήτησα (να μπει για μπάνιο νωρίς) , είχε συνέπεια η πράξη του χωρίς όμως να τιμωρηθεί, αν καθυστερούσε ακόμα περισσότερο δεν θα διαβάζαμε κανένα βιβλίο. Είναι κάτι που έχει γίνει και έχει ξαναγίνει, προφανώς και στην αρχή αντιδρούσε και έκλαιγε, φυσικά και του εξηγούσα γιατί συνέβαινε αυτό, όμως σιγά σιγά κατάλαβε πως ουσιαστικά οι επιλογές του έχουν συνέπειες, είτε καλές είτε κακές.

Εγώ πάντως στο πολυ λίγο (ευτυχώς)  που εφάρμοσα την τακτική με το πάρκο είδα πως το παιδί μου είχε έναν φόβο και μία ανασφάλεια στο να δοκιμάσει διάφορα, να πειραματιστεί να ψάξει, ευτυχώς το έκοψα νωρίς και λύθηκε το θέμα.

Πάντως ειλικρινά ένα παιδί στα 2 δεν μπορεί καταλάβει πολλά πράγματα , όσο και αν καταλαβαίνει τις λέξεις δεν αντιλαμβάνεται το νόημα τους.  Μα αλήθεια τώρα σκεφτείτε εσάς να σας κλείδωναν σε έναν χώρο όπως το πάρκο για κάτι που θα είχατε κάνει  λάθος, εμένα με πιάνει ταχυκαρδία στην ιδέα και μόνο.

 

Δεν ειναι κλείδωμα το πάρκο. Είναι ένας χώρος οριοθετημένος, με παιχνίδια, που άλλες φορές το ίδιο παιδάκι μπορεί να κάθεται με τη θέλησή του. Και δίπλα του είναι η μαμά του ή όποιος άλλος είναι στο σπίτι, δεν το απομονώνεις το παιδί

[Yovanna]

23 minutes ago, irin said:

Πάντα είχα άδεια τα τραπέζια από διακοσμητικά κλπ γιατί αν έβαζα θα τα πείραζαν. Των γονιών μου το σπίτι έχει άπειρα πραγματάκια,  στολιδάκια,  βάζα, κεριά κλπ. Ενίοτε ανάβουν κιόλας τα κεριά κι ας είναι γύρω γύρω τα  παιδιά. Ποτέ δεν πείραξαν τίποτα. Γιατί? Αναρωτιόμουν κι εγώ για καιρό...

Γιατί η μαμά μου, που έχει φανταστική σχέση με τα εγγόνια της και τη λατρεύουν, δεν χρειάστηκε ποτέ να τα μαλώσει αλλά τους το είπε μία φορά και από το ύφος της κατάλαβαν ότι δεν σήκωνε διαπραγμάτευση,ότι αυτά δεν είναι πράγματα που τα πειράζουν τα παιδιά. Τελείωσε εκεί το θέμα.

Ακόμα κάνω πρόβες για να πετύχω το ύφος "αυτό που θα πω είναι νόμος και καλύτερα να μη χρειαστεί να επαναλάβω". Δεν το χω πετύχει ποτέ.

Α καλά, τα παιδιά είναι άλλοι άνθρωποι με τους παππούδες! Εμένα ο δικός μου την μαμά μου την ρωτάει για τα πάντα, αν μπορεί να κάνει το ένα, αν μπορεί να κάνει το άλλο .. Σε μας άστα! Μας γονατίζει!

10 minutes ago, ninaki80 said:

Symfono me @little lamb einai kathara timoria.  Stin ousia bazeis stin fylaki to dixrono.  Auto kaneis h eksigisi den simenei oti antilambanete oti auto pou tou kaneis den einai timoria...  H eksigisi einai oti prepei na kafalabei oti auto pou kanei den epitrepete giati mporei na lerosei na xtipisei k tha ponesei px.  Tou deixneis tou les ekei tha xtypiseis ekei tha leroseis ta rouxa sou k tou deixneis ta leromena rouxa h ena xtypima analoga.  To na to baleis sto parko apla to timoreis epeidi tha lerothei. 

Ε όχι και φυλακή το δίχρονο επειδή το έβαλε 2 λεπτά στο πάρκο σαν συνέπεια που δεν ακούει αυτό που του είπε 5 φορές η μαμά του. Ούτε καν τιμωρία δεν το θεωρώ αυτό.  Πάντως όταν είχα συζητήσει με τη διευθύντρια - ψυχολόγο- του σχολείου μας για το γεγονός ότι ο μικρός σήκωνε χέρι σε μας και για καμιά βδομάδα και σε συμμαθητές του (ευτυχώς δεν κράτησε παραπάνω), και της εξηγούσα ότι έχει μαλλιάσει η γλώσσα μας να εξηγούμε, με κοίταζε σαν να ήμουν ούφο! Μα τί λέτε μου λέει? Μία φορά τα λέμε ! Μια χαρά το κατανοούν, δεν χρειάζεται παραπάνω! Μετά ξεκινούν οι συνέπειες, πχ δεν του δίνετε σημασία, ακυρώνετε τα σχέδια σας για βόλτα κτλ..

[irin]

πρίν από 5 λεπτά , Yovanna είπε:

Α καλά, τα παιδιά είναι άλλοι άνθρωποι με τους παππούδες! Εμένα ο δικός μου την μαμά μου την ρωτάει για τα πάντα, αν μπορεί να κάνει το ένα, αν μπορεί να κάνει το άλλο .. Σε μας άστα! Μας γονατίζει!

Ε όχι και φυλακή το δίχρονο επειδή το έβαλε 2 λεπτά στο πάρκο σαν συνέπεια που δεν ακούει αυτό που του είπε 5 φορές η μαμά του. Ούτε καν τιμωρία δεν το θεωρώ αυτό.  Πάντως όταν είχα συζητήσει με τη διευθύντρια - ψυχολόγο- του σχολείου μας για το γεγονός ότι ο μικρός σήκωνε χέρι σε μας και για καμιά βδομάδα και σε συμμαθητές του (ευτυχώς δεν κράτησε παραπάνω), και της εξηγούσα ότι έχει μαλλιάσει η γλώσσα μας να εξηγούμε, με κοίταζε σαν να ήμουν ούφο! Μα τί λέτε μου λέει? Μία φορά τα λέμε ! Μια χαρά το κατανοούν, δεν χρειάζεται παραπάνω! Μετά ξεκινούν οι συνέπειες, πχ δεν του δίνετε σημασία, ακυρώνετε τα σχέδια σας για βόλτα κτλ..

Στις γιαγιάδες είναι άλλοι άνθρωποι, ναι! Στη μία στέκονται σούζα, και στην άλλη κάνουν όοοο,τι τους κατέβει! Η κάθε μία γιαγιά δεν μπορεί να φανταστεί ότι φέρονται τόσο διαφορετικά στην άλλη γιαγιά.

Δεν είναι θέμα παιδιού λοιπόν, είναι θέμα ενήλικα που έχουν απέναντί τους! 

[ΑΡΓΚ]

Τα πραγματα γινονται σταδιακα παντως. Δεν ξεκινας να βαζεις το παιδι τιμωρια. Ξεκινας να μιλας, να εξηγεις και να το ανακατευθυνεις. Αν απλα μιλας και δεν υπαρχει συνεπεια (πειραξες τη μπριζα, για αυτο σε παιρνω απο τη μπριζα), αυτο ειναι πολυ αδικο για το παιδι, γιατι δε μαθαινει απολυτως τιποτα παρα μονο οτι δε μιλας ποτε σοβαρα.

Τωρα, αν για να ηρεμησει το παιδι η να αποσπαστει το παιδι, το παρεις αγκαλια, το πας σε αλλο δωματιο, η στο παρκο, δεν βλεπω μεγαλη διαφορα. Αν ειναι φυλακη το 2 λεπτα στο παρκο, το σχολειο τι ειναι;

[mama16]

1 hour ago, irin είπε:

Πάντα είχα άδεια τα τραπέζια από διακοσμητικά κλπ γιατί αν έβαζα θα τα πείραζαν. Των γονιών μου το σπίτι έχει άπειρα πραγματάκια,  στολιδάκια,  βάζα, κεριά κλπ. Ενίοτε ανάβουν κιόλας τα κεριά κι ας είναι γύρω γύρω τα  παιδιά. Ποτέ δεν πείραξαν τίποτα. Γιατί? Αναρωτιόμουν κι εγώ για καιρό...

Γιατί η μαμά μου, που έχει φανταστική σχέση με τα εγγόνια της και τη λατρεύουν, δεν χρειάστηκε ποτέ να τα μαλώσει αλλά τους το είπε μία φορά και από το ύφος της κατάλαβαν ότι δεν σήκωνε διαπραγμάτευση,ότι αυτά δεν είναι πράγματα που τα πειράζουν τα παιδιά. Τελείωσε εκεί το θέμα.

Ακόμα κάνω πρόβες για να πετύχω το ύφος "αυτό που θα πω είναι νόμος και καλύτερα να μη χρειαστεί να επαναλάβω". Δεν το χω πετύχει ποτέ.

Καλά εννοείται ότι τα παιδιά φέρονται διαφορετικά ανάλογα με ποιον είναι. Στην μητέρα σου ακούει όχι γιατί είχε πυγμή η εσύ κάνεις κάτι λάθος απλά γιατί εσύ είσαι η μαμά κ ξέρουν ότι η μαμά είναι μαμά κ το σπίτι σου είναι ο χώρος τούς. Κ εμένα τις προάλλες ήταν κ τα 2 στη γιαγιά κ είχαν ένα παιχνιδάκι κ μάλλον μια το έπαιρνε το ένα μια το άλλο χωρίς αντιρρήσεις κ κλάματα. Εγώ ήμουν σε μια δουλειά. Μόλις πήγα κ εγώ είδα την μεγάλη να μην το δίνει με του στον μικρό κ να μην ακούει καθόλου. Κ ύστερα μου λέει η πεθερα μου με ύφος: "όσο έλειπες μια χαρά έπαιζαν κ περίμεναν την σειρά τους, με το που ήρθες γίνεται αυτό".. Έννοειται ότι μου άναψαν τα λαμπάκια εκείνη την ώρα, δεν άκουγαν γιατί απλά αυτή τα διαπαιδαγωγει σωστά κ εγώ είμαι ανίκανη αλλά γιατί είναι αυτή είναι η γιαγιά τους κ δεν έχουν τόσο θάρρος να κάνουν τις σκανταλιές!

 

[irin]

πρίν από 5 λεπτά , mama16 είπε:

Καλά εννοείται ότι τα παιδιά φέρονται διαφορετικά ανάλογα με ποιον είναι. Στην μητέρα σου ακούει όχι γιατί είχε πυγμή η εσύ κάνεις κάτι λάθος απλά γιατί εσύ είσαι η μαμά κ ξέρουν ότι η μαμά είναι μαμά κ το σπίτι σου είναι ο χώρος τούς. Κ εμένα τις προάλλες ήταν κ τα 2 στη γιαγιά κ είχαν ένα παιχνιδάκι κ μάλλον μια το έπαιρνε το ένα μια το άλλο χωρίς αντιρρήσεις κ κλάματα. Εγώ ήμουν σε μια δουλειά. Μόλις πήγα κ εγώ είδα την μεγάλη να μην το δίνει με του στον μικρό κ να μην ακούει καθόλου. Κ ύστερα μου λέει η πεθερα μου με ύφος: "όσο έλειπες μια χαρά έπαιζαν κ περίμεναν την σειρά τους, με το που ήρθες γίνεται αυτό".. Έννοειται ότι μου άναψαν τα λαμπάκια εκείνη την ώρα, δεν άκουγαν γιατί απλά αυτή τα διαπαιδαγωγει σωστά κ εγώ είμαι ανίκανη αλλά γιατί είναι αυτή είναι η γιαγιά τους κ δεν έχουν τόσο θάρρος να κάνουν τις σκανταλιές!

 

Καλά, αυτό το "τόση ώρα έπαιζαν ωραία και μόλις ήρθες..." το λένε και οι 2 γιαγιάδες κάθε φορά! Και  τους λέω "το ξέρω". Πλέον το λένε τύπου να δικαιολογηθούν ότι "μην ανησυχείς ήταν ήσυχα τόση ώρα". παλιά μάλλον αλλιώς το έλεγαν αλλά τους εξήγησα και το κοψαν λίγο..

[Deena]

Κακά τα ψέματα, είναι κάτι που οι περισσότεροι γονείς κάνουν, άλλοι συχνά, άλλοι σπάνια, άλλοι ως μοναδική μέθοδο, άλλοι συμπληρωματικά με άλλες μεθόδους. Η καθημερινότητα τα φέρνει αυτά και δεν είναι τυχαίο ότι οι "αρνητικές" απαντήσεις ήρθαν στην πλειοψηφία τους από μητέρες με ένα παιδί. Τα περισσότερα παιδιά είναι άλλη πίστα, ειδικά όταν υπάρχει μικρή διαφορά ηλικίας.

 

@Super.mum από το λίγο που σε έχω γνωρίσει μέσω του φόρουμ, δεν μου φαίνεσαι άνθρωπος που θα επαναπαυθεί στην εύκολη λύση της τιμωρίας και δεν θα προσπαθήσει τη συζήτηση, την εξήγηση, την υπομονή κλπ. Μητέρα με 2χρονο και μωρό που δεν έχει βάλει το 2χρονο στο πάρκο όταν φέρνει το σπίτι ανάποδα δεν υπάρχει, ωστόσο δεν είναι αυτό πανάκεια. Το παιδί είναι σε δύσκολη και συνάμα συναρπαστική ηλικία, σαφώς και θέλει οριοθέτηση και θέλει από την μεριά σου υπομονή, εφευρετικότητα και φαντασία ως προς τον τρόπο που θα του βάλεις όρια.

[Ilaeira]

Έχω παρατηρήσει ότι και η δική μου συμπεριφορά μεταβάλλεται σημαντικά ανάλογα με τις αντοχές μου. Όταν είμαι στρεσαρισμένη ή βιάζομαι, μου είναι πολύ πιο δύσκολο να μιλήσω και να εξηγήσω. Κι αυτό είναι ΟΚ, γιατί κι εγώ είμαι άνθρωπος. 

 

Επειδή έχεις να διαχειριστείς κι ένα μωρό, ειλικρινά πιστεύω ότι η καλύτερη τακτική είναι να περιορίσεις όσο το δυνατόν περισσότερο τις εστίες σύγκρουσης. Δες με τι μπορείς να ζήσεις και με τι όχι και πράξε ανάλογα. Κι εμάς άνοιγε τα σκουπίδια κάποια στιγμή, οπότε απλά αλλάξαμε κάδο. Στο πιγκάλ φώναξα, το ομολογώ, γιατί φρίκαρα (δεν το ξαναπλησίασε). Αν είναι γενικά δραστήριο και κινητικό παιδάκι, κάντε μαζί τις δουλειές του σπιτιού, δίνε του δηλαδή πράγματα να ασχολείται. Πες του να βάλει τα ρούχα στο πλυντήριο, δώσε του ένα χαρτάκι να πετάξει στον κάδο ("στον κάδο πετάμε τα σκουπίδια, για κάντο κι εσύ"). Με βοήθησε πολύ ο πύργος εκμάθησης - την ώρα που μαγειρεύω είναι στον νεροχύτη με το νερό στην ελάχιστη δυνατή ροή και "πλένει πιάτα". Κλείδωσε τις πόρτες στις οποίες δεν θέλεις να πάει, σήκωσε ό,τι δεν θέλεις να πειράζει, άφησέ του έναν τοίχο να ζωγραφίσει. 

 

Εύχομαι καλή δύναμη, είμαι σίγουρη ότι είναι πολύ δύσκολη η διαχείριση δυο τόσο μικρών παιδιών ταυτόχρονα. Εστίασε στην πρόληψη για να διευκολύνεις την κατάσταση και για τους δυο σας.

[Mama_Anesti_]

Κι εγώ πιστεύω πως αυτή η τιμωρία δεν προσφέρει κάποιο δίδαγμα στο παιδί, παρά αν δεν κάνω αυτό που μου λένε θα με τιμωρήσουν. Σημασία έχει να αναγνωρίζει το λάθος απ' το σωστό μόνο του, να μπορεί να σκεφτεί, να κρινει. Μπορεί αυτή η μέθοδος να βοηθά την οποια μαμά στην καθημερινότητα της αλλά παράλληλα γίνεται βίωμα στο παιδί να υπακούει και όχι να συνεργάζεται. 

 

 

[kotsifikos]

Η κάθε μία αντιλαμβάνεται διαφορετικά την έννοια της ''τιμωρίας'' και της ''συνέπειας'',  εγώ το να βάλω το παιδί στο πάρκο το θεωρώ τιμωρία, δεν έχει διαφορά το ότι είναι σε έναν ανοιχτό χώρο με παιχνίδια και βλέπει την μαμά του, σημασία έχει ότι εκείνη την στιγμή βρίσκεται εκεί παρά την θέληση του χωρίς να μπορεί να βγεί, μπορεί να κάνω και λάθος δεν ξέρω, αυτή όμως την εντύπωση έχω. Για να μην παρεξηγηθώ, φυσικά και δεν κρίνω κανέναν και καμία μέθοδο, το μόνο σίγουρο είναι πως η κάθε μία προσπαθεί για το καλύτερο για το παιδί της, απλά η κάθε μητέρα με διαφορετικό τρόπο. Στο δικό μου παιδί αυτή η μέθοδος στο λίγο που την χρησιμοποίησα είχε μόνο αρνητικά αποτελέσματα.  Από την άλλη θα συμφωνήσω με την @Deena που λέει πως οι απαντήσεις όπως η δική μου έρχονται από μαμάδες με ένα παιδί οπότε δεν ξέρω τι θα έκανα αν είχα δύο παιδιά.

[Sentir...natureza]

Εδω μια μαμα με 2 παιδια που διαφωνει  Δεν εχω εφαρμοσει ποτε τιμωρια-αυτη ειναι η σωστη λεξη για την περιπτωση. Καταλαβαινω να δυσκολευουν τα πραγματα με 2 μωρα (το ζω απο κοντινη μου φιλη που εχουν διαφορα 15 μηνων, χωρις καμια βοηθεια και με το μεγαλο της (2,5 χρ) να αντιμετωπιζει αναπτυξιακα θεματα) αλλα ο καθενας κανει τις επιλογες του. Αναμφισβητητα υπαρχουν γονεις που δυσκολευονται αλλα δεν αφουγκραζονται την τιμωρια. Συμφωνω με @kotsifikos και @little lamb, υπαρχει δυσκολια να αντιληφθουν ακριβως γι'αυτο χρειαζονται απλες εξηγησεις (οπως εγραψε το @ninaki80) "Αν κανεις αυτο, θα γινει αυτο", θυμιζοντας στο παιδι την εμπειρια αν την εχει ξαναπερασει. Και του αποσπας την προσοχη, ακομη ειναι ευκολο αλλα αν ξερεις να "διαβαζεις" καλα τη στιγμη θα σου ειναι ευκολο ακομη και αργοτερα. Θα σου προτεινα να διαβασεις το "Τι συμβαινει στον εγκεφαλο του" και το "Ο εγκεφαλος του Ναι", θα καταλαβεις πολλα για το πως ειναι θεμα ανατομιας και αν βρεις τις τεχνικες και αναπτυξεις τις δεξιοτητες σου σαν γονεας τοτε θα εχεις ενα πιο συνεργασιμο παιδι, οσο μεγαλωνει.

Αρχικα, προσπαθεις να απομακρυνεις την "πηγη". Δεν γινεται να μπει ο καδος καπου αλλου; Να μπει εξοπλισμος ασφαλειας (οπως εχει πχ για το ψυγειο); Αν οχι, απλα το λες 150 φορες, χωρις επιτακτικο τονο αλλα σαν του λες το ποιο ενδιαφερον νεο του κοσμου. Αν μπει ο επιτακτικος τονος, το εχασες το παιχνιδι. Το παιδι αντιδραει στην εξουσια σου (λογικο) κι εσυ του δειχνεις οτι εχεις το πανω χερι παιρνοντας τον σηκωτο και περιοριζοντας τον. Κι αν θελει να τραβηξει την προσοχη σου (καθολου σπανιο φανταζομαι τωρα που εχετε και το μωρο) ξερει που θα παει για τον προσεξεις. Θα ηταν αλλο αν μια-δυο φορες του ειχες πει "Αγαπη μου επειδη συνεχιζεις να πιανεις τα σκουπιδια -κραυγαζεις και λιγο ΜΠΛΙΑΑΑΧ- και δεν φευγεις θα χρειαστει να κατσεις για λιγο στο παρκο για να τελειωσω πχ τα πιατα" (δινοντας του παιχνιδια, βιβλια κλπ) και αλλο να τον απειλεις καθε φορα οτι θα τον βαλεις στο παρκο. Το οτι πιανει ειναι η γλυκα της στιγμης. Προσωρινα φαινεται οτι δουλευει (οπως ολα τα παλαια συστηματα διαπαιδαγωγησης, ξυλο, φωνες, απειλες, ταπεινωση κλπ) αλλα σε βαθος χρονου δεν καταφερνεις τιποτα. Ειναι πολυ επιφανειακη αλληλεπιδραση με βαθιες ομως συνεπειες. Δεν μαθαινει τιποτα ουσιαστικο, το μονο που μαθαινει ειναι οτι η μαμα κανει κουμαντο και για να μην με ανακαλυψει αν θελω να το ξανακανω μαλλον πρεπει να το κανω κρυφα.

Το θεμα δεν ειναι να σε ακουσει ΕΚΕΙΝΗ τη στιγμη (οσο κι αν το θελουμε ολοι), το θεμα ειναι να βαλεις τα θεμελια αυτα τα πρωτα χρονια για να του δωσεις τα εργαλεια να αναπτυχθει με τον καλυτερο δυνατο τροπο. Μπορει να περασουν μηνες αλλα καποια στιγμη θα τον βαρεθει τον καδο. Θα βοηθουσε πολυ η ενθαρρυνση της καταλληλης χρησης του, οπως ειπωθηκε απο @Ilaeira. Η μαμα δεν πρεπει να ειναι ο "μπαμπουλας", ο αρχηγος, πρεπει να ειναι ο συμμαχος, ο οδηγος, o καθοδηγητης. Καθε κριση ειτε του μεγαλου ειτε του μικρου, την βλεπω σαν ευκαιρια. Ευκαιρια για μενα, ωστε να καλλιεργησω και να εξασκησω τις δεξιοτητες μου οδηγωντας με στη αυτοβελτιωση και ευκαιρια για τα παιδια να καλλιεργησουν τις δικες τους δεξιοτητες μεσα απο την συμπεριφορα μου και την αντιμετωπιση της καταστασης. Χαιρομαι που μεχρι προτινως ο μεγαλος δεν ηξερε καν την λεξη τιμωρια και τι ειναι. Χαιρομαι που η δασκαλα του μου ειπε οτι ανεφερε στην ταξη οτι η μαμα δεν τον μαλωνει ποτε, λιγο μονο οταν πειραζει τον αδερφο του σε απαντηση ενος αλλου παιδιου οτι η μαμα του τον μαλωνει ολη μερα. Φυσικα δεν τα γραφω για να κοκορευτω αλλα για να δειξω οτι ο τροπος που αλληλεπιδρουμε τα επηρεαζει πολυ περισσοτερο απ'οσο φανταζομαστε και ειναι πολυ πιο σημαντικα απο μερικα σκουπιδακια στο πατωμα 

[Yovanna]

Νομίζω ο κοθένας έχει διαφορετική αντίληψη για το τί εστί τιμωρία. Προσωπικά δεν έχω ακούσει/διαβάσει ποτέ από παιδοψυχολόγο ότι δεν είναι σωστό να υπάρχουν συνέπειες στις πράξεις των παιδιών μας. Εκτός αν θέλουμε να ζούμε με μικρούς δήμιους, κάτι που πολύ εύκολα μπορεί να γίνει ένα παιδί χωρίς όρια. Και πώς θα μπουν όρια εάν δεν υπάρξουν συνέπειες? Το να πούμε στο παιδί, όπως συνέστησε η διευθύντρια του σχολείου, με χτύπησες και εγώ γι αυτό δεν θέλω πλέον να πάω στο πάρκο μαζί σου, κάτσε μόνος σου να παίξεις , να κάνω και εγώ τις δουλειές μου είναι τιμωρία? σίγουρα πονάει πιο πολύ από το να μπει 2 λεπτά σε ένα πάρκο με παιχνίδια. Ακόμη και αν το παιδί δεν πείθεται ότι δεν πρέπει να κάνει κάτι, όσο και αν εξηγήσουμε ή καταλαβαίνει μια χαρά και θέλει να δοκιμάσει τα όρια μας (πολύ συνηθισμένο φαινόμενο), δεν πρέπει να μάθει ότι ακούμε τη μαμά και το μπαμπά γιατί είναι μεγάλοι, μας αγαπάνε και ξέρουν καλύτερα τί είναι σωστό για μας που είμαστε μικρουλάκια? Ή τη γιαγιά όταν είναι μαζί? ή τη δασκάλα στο σχολείο? Συγνώμη αλλά προσωπικά το προφίλ του παιδιού-βασιλιά-τύραννου, δεν το θέλω για το παιδί μου. Για κανένα παιδί βασικά, αλλά για τα άλλα δεν αποφασίζω εγώ.

[ΑΡΓΚ]

Στο μεταξύ σας διαβάζω ως μωρομάνες και νηπιομάνες, και συνιστώ να τα κρατήσετε όλα αυτά σαν σκέψεις και να τα θυμάστε όταν τα παιδάκια σας θα πάνε σχολείο 

Εμάς στην Α Δημοτικού μας αγκάλιασε με αγάπη η δασκάλα ουρλιάζοντας "όταν μεγαλώσεις μόνο για να βόσκεις ζώα θα κάνεις". Δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό.

[little lamb]

πρίν από 30 λεπτά , Yovanna είπε:

Νομίζω ο κοθένας έχει διαφορετική αντίληψη για το τί εστί τιμωρία. Προσωπικά δεν έχω ακούσει/διαβάσει ποτέ από παιδοψυχολόγο ότι δεν είναι σωστό να υπάρχουν συνέπειες στις πράξεις των παιδιών μας. Εκτός αν θέλουμε να ζούμε με μικρούς δήμιους, κάτι που πολύ εύκολα μπορεί να γίνει ένα παιδί χωρίς όρια. Και πώς θα μπουν όρια εάν δεν υπάρξουν συνέπειες? Το να πούμε στο παιδί, όπως συνέστησε η διευθύντρια του σχολείου, με χτύπησες και εγώ γι αυτό δεν θέλω πλέον να πάω στο πάρκο μαζί σου, κάτσε μόνος σου να παίξεις , να κάνω και εγώ τις δουλειές μου είναι τιμωρία? σίγουρα πονάει πιο πολύ από το να μπει 2 λεπτά σε ένα πάρκο με παιχνίδια. Ακόμη και αν το παιδί δεν πείθεται ότι δεν πρέπει να κάνει κάτι, όσο και αν εξηγήσουμε ή καταλαβαίνει μια χαρά και θέλει να δοκιμάσει τα όρια μας (πολύ συνηθισμένο φαινόμενο), δεν πρέπει να μάθει ότι ακούμε τη μαμά και το μπαμπά γιατί είναι μεγάλοι, μας αγαπάνε και ξέρουν καλύτερα τί είναι σωστό για μας που είμαστε μικρουλάκια? Ή τη γιαγιά όταν είναι μαζί? ή τη δασκάλα στο σχολείο? Συγνώμη αλλά προσωπικά το προφίλ του παιδιού-βασιλιά-τύραννου, δεν το θέλω για το παιδί μου. Για κανένα παιδί βασικά, αλλά για τα άλλα δεν αποφασίζω εγώ.

 

Καμια σχέση. Τα εξήγησα ήδη στο πρώτο ποστ. Η νέα μέθοδος δεν λέει να το αφήνεις να κάνει ο,τι θέλει,ούτε τύραννος να είναι, ούτε χωρίς όρια. Απλά να μην τους λέμε ξερό "όχι" επειδή "έτσι" ή επειδή μπορούμε όντας μεγαλύτεροι ή επειδή εμείς κάνουμε κουμάντο. Όπως γινόταν παλιά και μετά που κλαιγαμε μας έλεγαν κιόλας να σταματήσουμε να κλαίμε ή ότι κλαίμε για βλακείες. Να καταλαβαίνουμε το συναίσθημά τους και να μην το υποτιμάμε ότι το κάνουν "για να περάσει το δικό τους". Επίσης εννοείται ότι θα βάλεις όρια σε κάτι επικίνδυνο, σε κάτι που δεν θέλεις να χαλάσει ή σε κάτι που δεν είναι καλη συμπεριφορά προς ένα άλλο παιδάκι. Στη φυσική περιέργεια να πειράξει πραγματα όμως τι όριο να βάλεις; Οριοθετείς τον χωρο, όχι το παιδι. Δεν είναι και εγκλήματα πια.  Σε άλλες συζητήσεις λέτε για τα μεγάλα παιδια πχ εφήβους ότι θέλουμε να είμαστε δίπλα τους, να συζητάμε, να έχουν θάρρος μαζί μας κλπ. Πώς θα γίνει αυτό αν από μικρά είμαστε γι'αυτα αυτοί που τα τιμωρουμε και που κάνουμε κουμάντο;

Η διαφορά της τιμωρίας και της συνέπειας είναι το κατά πόσο συνδέονται. Το επειδή με χτύπησες δεν πάμε στο πάρκο δεν συνδέεται. Το επειδή με χτύπησες πονάω και γι'αυτο δεν μπορώ να πάω στο πάρκο συνδέεται και είναι συνέπεια. 

Κι επειδή λέτε για τα δύο παιδιά, εμένα πιο γρήγορο μου φαίνεται να την αφήσω να πετάξει κάτι και να το μαζέψω ή να λερωσει και να καθαρίσω, παρά να διαπραγματευομαστε συνεχώς,να φωνάζει λόγω του ότι δεν την αφήνω κλπ. Δεν το λέω για σωστό, είναι ένα από τα λάθη που κάνω γιατί με βολεύουν (όλοι κάνουμε όπως είπατε) αλλά το αναφέρω επειδή είναι πιο γρήγορο από όλα όσα προτείνετε!

Να δώσω κι ένα παράδειγμα. Στο σπίτι των γονιών μου ήθελε η μικρή να πάρει τα μαγνητακια από το ψυγείο να παιξει. Της είπε η μαμά μου "ναι παρ'το αγάπη μου" και γυρίζει και μου λέει "πω πω παλιά θα λέγαμε "οχι δεν θα το πάρεις", δεν μπορώ να φανταστώ να το πω τώρα αυτό χωρίς λόγο σε ένα μωρό". Έχουν αλλάξει πλέον αυτές οι θεωρίες ότι βάζω όρια απλά για να βάλω όρια ακόμα και σε χαζά πράγματα και το παραδέχονται και οι ίδιοι.Γενικώς το point είναι "διαλέγουμε τις μάχες μας". Αν τόσο πολύ δεν θέλουμε να πειράξει τα μαγνητακια πχ, απλά δεν έχουμε μαγνητακια. Εγώ τους μαρκαδόρους τους εξαφάνισα πχ. Χωρίς να πω ότι τους εξαφανιζω επειδή δεν τους χρησιμοποιείς καταλλήλως, είναι πολύ μικρή γι'αυτο. Απλά τους ξέχασε σταδιακά.

Το πάρκο δεν είναι φυλακή ως χωρος, αλλά αν το βάζουμε κάθε φορά που κάνει κάτι "κακό", σαν φυλακή θα το δει. Θα το μισήσει κ δεν θα θέλει να κάτσει άλλες ώρες που πραγματικά θα χρειάζεται.

[Deena]

Προσωπικά, θεωρώ εντελώς ανέφικτη και μη ρεαλιστική την ύπαρξη γονιού ο οποίος είναι συνεχώς και αδιαλείπτως in sync με το παιδί του και αφιερώνει όλη του την μέρα και κάθε μέρα να συμβαδίζει με τις "νέες" θεωρίες και προσεγγίσεις ανατροφής, που δεν έχει άλλα προβλήματα και έννοιες από το αν μάλωσε το παιδί του λιγότερο ή περισσότερο, αν είπε τις λάθος λέξεις και τελικά αντί για "συνέπεια" επέβαλε "τιμωρία" κλπ.

 

Μετά από αρκετά χρόνια μητρότητας και αρκετά χρόνια στο φόρουμ, οι γονείς που λένε "εγώ δεν έχω βάλει τιμωρία ποτέ", "εγώ δεν φωνάζω ποτέ στα παιδιά μου" και τα συναφή δεν με πείθουν, sorry!

 

Δεν έχω γνωρίσει ούτε έναν γονιό στην πραγματική ζωή που δεν έχει φωνάξει, δεν έχει βάλει τιμωρία κάποιας φύσεως (όχι σωματική), δεν έχει χάσει την ψυχραιμία του, έστω και άδικα. Ευτυχώς, δεν έχω γνωρίσει ούτε ακραίες περιπτώσεις γονιών (βία, κακοποίηση κλπ). Αλλά το είδος του "ζεν" γονιού πραγματικά μόνο στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ το έχω συναντήσει. 

[Sentir...natureza]

Hθελα να προσθεσω οτι κανενας δεν σε κατακρινει @Super.mum και νομιζω πως ολες εχουμε φτασει καποια στιγμη να κανουμε πραγματα που τα μετανιωνουμε και τα καναμε απλα επειδη δεν ειχαμε την αντοχη για κατι διαφορετικο. Καταλαβαινω την κουραση αλλα προσεξε μην την αφηνεις να σε καθοριζει. Το εχω παθει κι εγω οταν αποθηλαζα τον μεγαλο, απο τον πονο και το αγχος μου να αποθηλασω αρχισα να σκεφτομαι για μεθοδους που προηγουμενως απερριπτα και να βρισκω καποια "ελαφρυντικα" σε αυτες. Δεν ειναι κακο, ειναι η αμυνα του εαυτου σου που βρισκεται σε κατασταση "αναγκης". Ο λογος που απαντησα ηταν επειδη απο τις παραθεσεις σου εχω καταλαβει οτι εισαι μαμα που προβληματιζεσαι, εξου και η φωνη μεσα σου που σου λεει οτι ισως αυτος δεν ειναι ο σωστος τροπος και σε ωθησε να ρωτησεις για γνωμες. Σκεψου καλα, διαβασε για την φυσιολογια του εγκεφαλου και του τροπου σκεψης αυτης της ηλικιας και θα βρεις μονη σου την απαντηση.

[irin]

πρίν από 24 λεπτά , little lamb είπε:

 

Καμια σχέση. Τα εξήγησα ήδη στο πρώτο ποστ. Η νέα μέθοδος δεν λέει να το αφήνεις να κάνει ο,τι θέλει,ούτε τύραννος να είναι, ούτε χωρίς όρια. Απλά να μην τους λέμε ξερό "όχι" επειδή "έτσι" ή επειδή μπορούμε όντας μεγαλύτεροι ή επειδή εμείς κάνουμε κουμάντο. Όπως γινόταν παλιά και μετά που κλαιγαμε μας έλεγαν κιόλας να σταματήσουμε να κλαίμε ή ότι κλαίμε για βλακείες. Να καταλαβαίνουμε το συναίσθημά τους και να μην το υποτιμάμε ότι το κάνουν "για να περάσει το δικό τους". Επίσης εννοείται ότι θα βάλεις όρια σε κάτι επικίνδυνο, σε κάτι που δεν θέλεις να χαλάσει ή σε κάτι που δεν είναι καλη συμπεριφορά προς ένα άλλο παιδάκι. Στη φυσική περιέργεια να πειράξει πραγματα όμως τι όριο να βάλεις; Οριοθετείς τον χωρο, όχι το παιδι. Δεν είναι και εγκλήματα πια.  Σε άλλες συζητήσεις λέτε για τα μεγάλα παιδια πχ εφήβους ότι θέλουμε να είμαστε δίπλα τους, να συζητάμε, να έχουν θάρρος μαζί μας κλπ. Πώς θα γίνει αυτό αν από μικρά είμαστε γι'αυτα αυτοί που τα τιμωρουμε και που κάνουμε κουμάντο;

Η διαφορά της τιμωρίας και της συνέπειας είναι το κατά πόσο συνδέονται. Το επειδή με χτύπησες δεν πάμε στο πάρκο δεν συνδέεται. Το επειδή με χτύπησες πονάω και γι'αυτο δεν μπορώ να πάω στο πάρκο συνδέεται και είναι συνέπεια. 

Κι επειδή λέτε για τα δύο παιδιά, εμένα πιο γρήγορο μου φαίνεται να την αφήσω να πετάξει κάτι και να το μαζέψω ή να λερωσει και να καθαρίσω, παρά να διαπραγματευομαστε συνεχώς,να φωνάζει λόγω του ότι δεν την αφήνω κλπ. Δεν το λέω για σωστό, είναι ένα από τα λάθη που κάνω γιατί με βολεύουν (όλοι κάνουμε όπως είπατε) αλλά το αναφέρω επειδή είναι πιο γρήγορο από όλα όσα προτείνετε!

Να δώσω κι ένα παράδειγμα. Στο σπίτι των γονιών μου ήθελε η μικρή να πάρει τα μαγνητακια από το ψυγείο να παιξει. Της είπε η μαμά μου "ναι παρ'το αγάπη μου" και γυρίζει και μου λέει "πω πω παλιά θα λέγαμε "οχι δεν θα το πάρεις", δεν μπορώ να φανταστώ να το πω τώρα αυτό χωρίς λόγο σε ένα μωρό". Έχουν αλλάξει πλέον αυτές οι θεωρίες ότι βάζω όρια απλά για να βάλω όρια ακόμα και σε χαζά πράγματα και το παραδέχονται και οι ίδιοι.Γενικώς το point είναι "διαλέγουμε τις μάχες μας". Αν τόσο πολύ δεν θέλουμε να πειράξει τα μαγνητακια πχ, απλά δεν έχουμε μαγνητακια. Εγώ τους μαρκαδόρους τους εξαφάνισα πχ. Χωρίς να πω ότι τους εξαφανιζω επειδή δεν τους χρησιμοποιείς καταλλήλως, είναι πολύ μικρή γι'αυτο. Απλά τους ξέχασε σταδιακά.

Το πάρκο δεν είναι φυλακή ως χωρος, αλλά αν το βάζουμε κάθε φορά που κάνει κάτι "κακό", σαν φυλακή θα το δει. Θα το μισήσει κ δεν θα θέλει να κάτσει άλλες ώρες που πραγματικά θα χρειάζεται.

Το ότι είναι το ίδιο τα μαγνητάκια με τα σκουπίδια..με ξεπερνάει!

Επίσης, δεν είπε καμία  σε αυτή τη συζήτηση ότι θα πούμε "όχι στα σκουπίδια, γιατί έτσι!". Είπαμε ότι εξηγούμε γιατί  όχι στα σκουπίδια, μια δυο τρεις, και μετά λέμε ότι επειδή δεν θέλω να αδειάζεις στο πάτωμα τα σκουπίδια, αν επαναληφθεί θα χρειαστεί να σε βάλω στο πάρκο. Η μέρα με τη νύχτα δηλαδή οι 2 συμπεριφορές. Στο πάρκο δεν θα μπει για τιμωρία, αλλά για να μην εχει πρόσβαση εκείνη την ώρα  στα σκουπίδια. Προφανώς και αν έχεις την πολυτέλεια του χρόνου, θα την απασχολήσεις με κάτι άλλο. Αλλά αν πχ εκείνη την ώρα θηλάζεις, κάνεις μπάνιο το μωρό ή οτιδήποτε, τί θα κάνεις;

Ξέρεις πόσες φορές έχω κάνει μπάνιο το μεγάλο μ ου παιδί (3.5χρονών τότε), και στέκομαι όρθια μπροστά στη μπανιέρα αλλά το ένα μου πόδι είναι πάνω στο κλειστό καπάκι της λεκάνης για να μη μπορεί το μικρό (1.5χρονών τότε) να το ανοίξει?? βάλε αυτό κάθε μέρα, επί  ένα σωρό άλλα πράγματα που μπορεί  να γίνονται στο σπίτι. Η λεκάνη βέβαια και το πιγκάλ είναι από τα πιο σοβαρά..

Επεξεργάστηκαν 20 Μαίου,2021 by irin

[samsympan]

1 hour ago, little lamb είπε:

Η νέα μέθοδος δεν λέει να το αφήνεις να κάνει ο,τι θέλει,ούτε τύραννος να είναι, ούτε χωρίς όρια. Απλά να μην τους λέμε ξερό "όχι" επειδή "έτσι" ή επειδή μπορούμε όντας μεγαλύτεροι ή επειδή εμείς κάνουμε κουμάντο. Όπως γινόταν παλιά και μετά που κλαιγαμε μας έλεγαν κιόλας να σταματήσουμε να κλαίμε ή ότι κλαίμε για βλακείες. Να καταλαβαίνουμε το συναίσθημά τους και να μην το υποτιμάμε ότι το κάνουν "για να περάσει το δικό τους".

Πόσο σωστή τοποθέτηση.

Και

Πέρυσι 4μισι η μεγάλη, 1μισι η μικρή. Έφτασα στο σημείο να γράψω στους Κανόνες του Σπιτιού (για την μεγάλη προφανώς) -Ακούμε την μαμά και τον μπαμπά και δεν διαφωνούμε συνεχώς μαζί τους! Κι εννούσα ακούμε την μαμά και τον μπαμπά γιατί ΕΤΣΙ! Επειδή το λέει η μαμά, επειδή το λέει ο μπαμπάς ΤΕΛΟΣ... Ωωω ναι... Ωωω ναι...

 

Εν ολίγοις δεν είναι πάντα άσπρο μαύρο στην περίπτωση αυτή. Όλα είναι σχετικά. Ιδιοσυγκρασίας παιδιού-γονιών, της περίστασης-συνθηκών, κλπ. Πλέον εγώ, έχω κάνει και κάνω ένα σωρό λάθη. Από αυτά που όταν άκουγα προ παιδιών, κατέκρινα. Κι εν γνώσει μου δηλαδή. Κι ακόμη τα κατακρίνω. Δεν αλλάζει κάτι. Κι όπως λέει μια φίλη μου "αν είχα ένα ευρώ κάθε φορά που ένοιωθα ένοχη, θα ήμουν πλούσια". Απλώς, ναι... η κούραση, το βάρος των ευθυνών, το ότι κάποιες φορές χρειάζεσαι ένα διάλειμμα (από τσιρίδες ή ασταμάτητη γκρίνια ή 50 φορές που έχεις εξηγήσει, έχεις ανεχτεί, έχεις υποχωρήσει, κλπ κλπ) το οποίο δεν έρχεται ποτέ, ωθεί κάποιους μας να πουν βλακείες και χοντράδες και εντελώς αντιπαιδαγωγικά πράγματα. Είναι η πραγματικότητα. Πρέπει να το αντιμετωπίσουμε, να μην μεμψιμοιρούμε και ταυτόχρονα να βολευόμαστε αλλά να βελτιωνόμαστε.

 

@Sentir...natureza σε θαυμάζω ειλικρινά για τον ισορροπημένο και νηφάλιο τρόπο που αντιμετωπίζεις τέτοια θέματα.

[irin]

πρίν από 39 λεπτά , ΑΡΓΚ είπε:

Στο μεταξύ σας διαβάζω ως μωρομάνες και νηπιομάνες, και συνιστώ να τα κρατήσετε όλα αυτά σαν σκέψεις και να τα θυμάστε όταν τα παιδάκια σας θα πάνε σχολείο 

Εμάς στην Α Δημοτικού μας αγκάλιασε με αγάπη η δασκάλα ουρλιάζοντας "όταν μεγαλώσεις μόνο για να βόσκεις ζώα θα κάνεις". Δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό.

Η αλήθεια είναι ότι, ακόμα κι αν είναι λάθος να βάλεις μια φορά στο τόσο το μωρό στο πάρκο για 2', δεν νομίζω ότι αυτό θα καθορίσει τη ζωή του και θα του αφήσει τραύματα! Κι αν έχει τραύματα, που όλοι όλο και κάτι έχουμε, μάλλον δεν θα είναι από αυτό! 

[Yovanna]

5 minutes ago, little lamb said:

 

Καμια σχέση. Τα εξήγησα ήδη στο πρώτο ποστ. Η νέα μέθοδος δεν λέει να το αφήνεις να κάνει ο,τι θέλει,ούτε τύραννος να είναι, ούτε χωρίς όρια. Απλά να μην τους λέμε ξερό "όχι" επειδή "έτσι" ή επειδή μπορούμε όντας μεγαλύτεροι ή επειδή εμείς κάνουμε κουμάντο. Όπως γινόταν παλιά και μετά που κλαιγαμε μας έλεγαν κιόλας να σταματήσουμε να κλαίμε ή ότι κλαίμε για βλακείες. Να καταλαβαίνουμε το συναίσθημά τους και να μην το υποτιμάμε ότι το κάνουν "για να περάσει το δικό τους". Επίσης εννοείται ότι θα βάλεις όρια σε κάτι επικίνδυνο, σε κάτι που δεν θέλεις να χαλάσει ή σε κάτι που δεν είναι καλη συμπεριφορά προς ένα άλλο παιδάκι. Στη φυσική περιέργεια να πειράξει πραγματα όμως τι όριο να βάλεις; Οριοθετείς τον χωρο, όχι το παιδι. Δεν είναι και εγκλήματα πια.  Σε άλλες συζητήσεις λέτε για τα μεγάλα παιδια πχ εφήβους ότι θέλουμε να είμαστε δίπλα τους, να συζητάμε, να έχουν θάρρος μαζί μας κλπ. Πώς θα γίνει αυτό αν από μικρά είμαστε γι'αυτα αυτοί που τα τιμωρουμε και που κάνουμε κουμάντο;

Η διαφορά της τιμωρίας και της συνέπειας είναι το κατά πόσο συνδέονται. Το επειδή με χτύπησες δεν πάμε στο πάρκο δεν συνδέεται. Το επειδή με χτύπησες πονάω και γι'αυτο δεν μπορώ να πάω στο πάρκο συνδέεται και είναι συνέπεια. 

Κι επειδή λέτε για τα δύο παιδιά, εμένα πιο γρήγορο μου φαίνεται να την αφήσω να πετάξει κάτι και να το μαζέψω ή να λερωσει και να καθαρίσω, παρά να διαπραγματευομαστε συνεχώς,να φωνάζει λόγω του ότι δεν την αφήνω κλπ. Δεν το λέω για σωστό, είναι ένα από τα λάθη που κάνω γιατί με βολεύουν (όλοι κάνουμε όπως είπατε) αλλά το αναφέρω επειδή είναι πιο γρήγορο από όλα όσα προτείνετε!

Μα δεν αναφέρθηκε πουθενά το "γιατί έτσι" 'η το ξερό "όχι". Εννοείται ότι θα εξηγήσεις. αλλά όχι 20 φορές το ίδιο πράγμα.

Επίσης δεν χρειάζεται να είναι απαραίτητα με χτύπησες και πόνεσα. Μπορεί να είναι με χτύπησες και στενοχωρήθηκα ή χάλασε η διάθεση μου.

[Super.mum]

2 ώρες πρίν, ΑΡΓΚ είπε:

Τα πραγματα γινονται σταδιακα παντως. Δεν ξεκινας να βαζεις το παιδι τιμωρια. Ξεκινας να μιλας, να εξηγεις και να το ανακατευθυνεις. Αν απλα μιλας και δεν υπαρχει συνεπεια (πειραξες τη μπριζα, για αυτο σε παιρνω απο τη μπριζα), αυτο ειναι πολυ αδικο για το παιδι, γιατι δε μαθαινει απολυτως τιποτα παρα μονο οτι δε μιλας ποτε σοβαρα.

Τωρα, αν για να ηρεμησει το παιδι η να αποσπαστει το παιδι, το παρεις αγκαλια, το πας σε αλλο δωματιο, η στο παρκο, δεν βλεπω μεγαλη διαφορα. Αν ειναι φυλακη το 2 λεπτα στο παρκο, το σχολειο τι ειναι;

Από τα περισσότερα σχόλια που γράφτηκαν πραγματικά ένιωσα πολύ κέρβερος. Δεν θεωρούσα τόσο άδικο να βάλω το παιδί δυο λεπτά στο πάρκο επειδή εξήγησα πέντε φορές και αυτό με έγραφε κανονικά. Καταλαβαίνει εκείνη τη στιγμή παρα πολυ καλά οτι του έλεγα να μην πειράζει το κάδο. Καταλαβαίνει απόλυτα και το έβλεπα από το πονηρό το βλέμμα Που είχε εκείνη τη στιγμή. Απλά ένιωσα ότι συνεχίζει για να τσεκάρει τι θα κάνω τελικά. Επίσης δεν θα άφηνα ποτέ το παιδί να πλαντάζει στο κλάμα ενώ βρίσκεται μέσα στο πάρκο. Το πάρκο το έχουμε στο σαλόνι οπότε μόλις τον βάζω μέσα είμαι και εγώ εκεί. Σε καμία περίπτωση δεν τον αφήνω μονό του και φεύγω σε άλλο δωμάτιο. Είμαστε στον ίδιο χώρο μέσα το πάρκο έχει παιχνίδια. Απλά εκείνη τη στιγμή τον οριοθετώ. Στην αρχή μπορεί να παραπονεθεί μόλις τον αφήσω μέσα δεν θα κλάψει απλά θα γκρινιάξει. Εγώ του λέω «όχι τώρα κάτσε εκεί 1 λεπτό γιατί σε προειδοποίησα τόσες φορές». Και τον βλέπω ότι κάθεται κάτω και αρχίζει να ασχολείται με αυτά τα παιχνίδια που έχει μέσα το πάρκο. Καμιά φορά ξεχνιέται οπότε δεν ζητάει καν να τον βγάλω έξω , Οπότε μπορεί να κάτσει μέσα και κανα 5 λεπτά. Φοβάμαι πάρα πολύ στην ιδέα ότι θα μεγαλώσω κακομαθημένο παιδί. Καταλαβαίνω όλα όσα αναφέρεται και λέτε για την συζήτηση , Να πεις κάτι 200 φορές. Απλά θέλω να κατανοεί ότι όταν κάτι του λέω το εννοώ και θα το κάνω. Του λέω ότι θα μπεις στο πάρκο αν συνεχίσεις και επιτόπου μπορεί να σταματήσει αυτό που κάνει. Όποτε αυτό τι σημαίνει; Ότι καταλαβαίνει ότι θα μπει στο πάρκο αν συνεχίσει, Ότι δεν κάνω πλάκα. Και αυτό δεν το κάνω σε Κάθε περίπτωση. Το κάνω είτε όταν κάνει κάτι επικίνδυνο, Είτε όταν πειράζει τα σκουπίδια γιατί το θεωρώ βρώμικο. Δεν με νοιάζει αν θα βγει έξω το παιδί και λερώσει τα ρούχα του όπως Έγραψε κάποια κοπέλα , Με πειράζει όμως να σηκώσει απ’το δρόμο κάποιος να βρει κάτω κάποιο πεταμένο σκουπίδι. Πειράζει άμα σπάσει κάποιο αντικείμενο και δεν θα του πω κάτι αλλά με πειράζει να χτυπάει τον μικρό του αδερφό με πειράζει να πηγαίνει από πάνω του και να τον ακουμπάει με το πόδι. Αυτό δεν θα το κάνει 

[Mamaloulou]

πρίν από 14 λεπτά , irin είπε:

Το ότι είναι το ίδιο τα μαγνητάκια με τα σκουπίδια..με ξεπερνάει!

Επίσης, δεν είπε καμία  σε αυτή τη συζήτηση ότι θα πούμε "όχι στα σκουπίδια, γιατί έτσι!". Είπαμε ότι εξηγούμε γιατί  όχι στα σκουπίδια, μια δυο τρεις, και μετά λέμε ότι επειδή δεν θέλω να αδειάζεις στο πάτωμα τα σκουπίδια, αν επαναληφθεί θα χρειαστεί να σε βάλω στο πάρκο. Η μέρα με τη νύχτα δηλαδή οι 2 συμπεριφορές. Στο πάρκο δεν θα μπει για τιμωρία, αλλά για να μην εχει πρόσβαση εκείνη την ώρα  στα σκουπίδια. Προφανώς και αν έχεις την πολυτέλεια του χρόνου, θα την απασχολήσεις με κάτι άλλο. Αλλά αν πχ εκείνη την ώρα θηλάζεις, κάνεις μπάνιο το μωρό ή οτιδήποτε, τί θα κάνεις;

Ξέρεις πόσες φορές έχω κάνει μπάνιο το μεγάλο μ ου παιδί (3.5χρονών τότε), και στέκομαι όρθια μπροστά στη μπανιέρα αλλά το ένα μου πόδι είναι πάνω στο κλειστό καπάκι της λεκάνης για να μη μπορεί το μικρό (1.5χρονών τότε) να το ανοίξει?? βάλε αυτό κάθε μέρα, επί  ένα σωρό άλλα πράγματα που μπορεί  να γίνονται στο σπίτι. Η λεκάνη βέβαια και το πιγκάλ είναι από τα πιο σοβαρά..

Η θεματοθετρια λέει ξεκάθαρα πως βάζέί το παιδί στο πάρκο για τιμωρία,πειράζει το παιδί τα σκουπίδια του λέει να μην το κάνει δεν υπακούει και μετά του λέει αφού δεν σταματάς θα μπεις στο πάρκο(στο παιδί δεν αρέσει καθόλου το πάρκο) όπως επισεις αν κάνει κάτι άλλο που θεωρεί επικυνδυνο ή δεν τις αρέσει  του λέει μην το κάνεις θα σε βάλω στο πάρκο και το παιδί σταματάει άρα είναι σαν να το απειλεί.Νομιζω πως για 2 χρόνων παιδάκι δεν είναι και ότι καλύτερο ολο αυτο.

[ΑΡΓΚ]

πρίν από 39 λεπτά , little lamb είπε:

 

Καμια σχέση. Τα εξήγησα ήδη στο πρώτο ποστ. Η νέα μέθοδος δεν λέει να το αφήνεις να κάνει ο,τι θέλει,ούτε τύραννος να είναι, ούτε χωρίς όρια. Απλά να μην τους λέμε ξερό "όχι" επειδή "έτσι" ή επειδή μπορούμε όντας μεγαλύτεροι ή επειδή εμείς κάνουμε κουμάντο. Όπως γινόταν παλιά και μετά που κλαιγαμε μας έλεγαν κιόλας να σταματήσουμε να κλαίμε ή ότι κλαίμε για βλακείες. Να καταλαβαίνουμε το συναίσθημά τους και να μην το υποτιμάμε ότι το κάνουν "για να περάσει το δικό τους". Επίσης εννοείται ότι θα βάλεις όρια σε κάτι επικίνδυνο, σε κάτι που δεν θέλεις να χαλάσει ή σε κάτι που δεν είναι καλη συμπεριφορά προς ένα άλλο παιδάκι. Στη φυσική περιέργεια να πειράξει πραγματα όμως τι όριο να βάλεις; Οριοθετείς τον χωρο, όχι το παιδι. Δεν είναι και εγκλήματα πια.  Σε άλλες συζητήσεις λέτε για τα μεγάλα παιδια πχ εφήβους ότι θέλουμε να είμαστε δίπλα τους, να συζητάμε, να έχουν θάρρος μαζί μας κλπ. Πώς θα γίνει αυτό αν από μικρά είμαστε γι'αυτα αυτοί που τα τιμωρουμε και που κάνουμε κουμάντο;

Η διαφορά της τιμωρίας και της συνέπειας είναι το κατά πόσο συνδέονται. Το επειδή με χτύπησες δεν πάμε στο πάρκο δεν συνδέεται. Το επειδή με χτύπησες πονάω και γι'αυτο δεν μπορώ να πάω στο πάρκο συνδέεται και είναι συνέπεια. 

Κι επειδή λέτε για τα δύο παιδιά, εμένα πιο γρήγορο μου φαίνεται να την αφήσω να πετάξει κάτι και να το μαζέψω ή να λερωσει και να καθαρίσω, παρά να διαπραγματευομαστε συνεχώς,να φωνάζει λόγω του ότι δεν την αφήνω κλπ. Δεν το λέω για σωστό, είναι ένα από τα λάθη που κάνω γιατί με βολεύουν (όλοι κάνουμε όπως είπατε) αλλά το αναφέρω επειδή είναι πιο γρήγορο από όλα όσα προτείνετε!

Να δώσω κι ένα παράδειγμα. Στο σπίτι των γονιών μου ήθελε η μικρή να πάρει τα μαγνητακια από το ψυγείο να παιξει. Της είπε η μαμά μου "ναι παρ'το αγάπη μου" και γυρίζει και μου λέει "πω πω παλιά θα λέγαμε "οχι δεν θα το πάρεις", δεν μπορώ να φανταστώ να το πω τώρα αυτό χωρίς λόγο σε ένα μωρό". Έχουν αλλάξει πλέον αυτές οι θεωρίες ότι βάζω όρια απλά για να βάλω όρια ακόμα και σε χαζά πράγματα και το παραδέχονται και οι ίδιοι.Γενικώς το point είναι "διαλέγουμε τις μάχες μας". Αν τόσο πολύ δεν θέλουμε να πειράξει τα μαγνητακια πχ, απλά δεν έχουμε μαγνητακια. Εγώ τους μαρκαδόρους τους εξαφάνισα πχ. Χωρίς να πω ότι τους εξαφανιζω επειδή δεν τους χρησιμοποιείς καταλλήλως, είναι πολύ μικρή γι'αυτο. Απλά τους ξέχασε σταδιακά.

Το πάρκο δεν είναι φυλακή ως χωρος, αλλά αν το βάζουμε κάθε φορά που κάνει κάτι "κακό", σαν φυλακή θα το δει. Θα το μισήσει κ δεν θα θέλει να κάτσει άλλες ώρες που πραγματικά θα χρειάζεται.

 

Η θεωρία ειναι παλιά. Στην πράξη καθόλου δεν το απασχολεί το παιδί αν υπάρχει λογική συνέπεια και τα δύο τιμωρία είναι.

Έχω αρκετά μεγάλα παιδιά για να έχω συζητήσει τις διάφορες μεθόδους με τα ίδια και τους φίλους τους.

Τιμωρία τις είδαν και τις δύο σχολές, ομόφωνα η απόφαση

[Sentir...natureza]

πρίν από 10 λεπτά , Deena είπε:

Προσωπικά, θεωρώ εντελώς ανέφικτη και μη ρεαλιστική την ύπαρξη γονιού ο οποίος είναι συνεχώς και αδιαλείπτως in sync με το παιδί του και αφιερώνει όλη του την μέρα και κάθε μέρα να συμβαδίζει με τις "νέες" θεωρίες και προσεγγίσεις ανατροφής, που δεν έχει άλλα προβλήματα και έννοιες από το αν μάλωσε το παιδί του λιγότερο ή περισσότερο, αν είπε τις λάθος λέξεις και τελικά αντί για "συνέπεια" επέβαλε "τιμωρία" κλπ.

Μετά από αρκετά χρόνια μητρότητας και αρκετά χρόνια στο φόρουμ, οι γονείς που λένε "εγώ δεν έχω βάλει τιμωρία ποτέ", "εγώ δεν φωνάζω ποτέ στα παιδιά μου" και τα συναφή δεν με πείθουν, sorry!

Δεν έχω γνωρίσει ούτε έναν γονιό στην πραγματική ζωή που δεν έχει φωνάξει, δεν έχει βάλει τιμωρία κάποιας φύσεως (όχι σωματική), δεν έχει χάσει την ψυχραιμία του, έστω και άδικα. Ευτυχώς, δεν έχω γνωρίσει ούτε ακραίες περιπτώσεις γονιών (βία, κακοποίηση κλπ). Αλλά το είδος του "ζεν" γονιού πραγματικά μόνο στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ το έχω συναντήσει. 

Ειναι διαφορετικο να ξεφυγεις καποια στιγμη απο το να χρησιμοποιεις κατι σαν μεθοδο. Φυσικα και εχω χασει την υπομονη μου αλλα τιμωρια δεν εβαλα ΠΟΤΕ, ειτε το πιστευεις ειτε οχι 

@sampsypan δεν ξερω αν ειμαι αξια θαυμασμου, εχω περασει κι εγω 1-2 φασεις (που κρατησαν εβδομαδες) που απλα ειχα χασει τον εαυτο μου για καποιους μηνες απο την κουραση και φωναζα συχνα και καπου ταρακουνηθηκα αλλα η αληθεια ειναι ο,τι παραδεχομαι οτι εχανα την υπομονη μου, δεν σκεφτηκα ουτε στιγμη οτι αυτο που κανω επειδη "πιανει" προσωρινα ειναι ισως ο καταλληλος τροπος για τα "ατιθασα" παιδια μου. Παντα με ετρωγαν οι τυψεις μετα απο 10 λεπτα μολις ηρεμουσα. Πλεον το συνειδητοποιω πριν εκφραστει και εχω ξαναβρει τον παλιο καλο μου εαυτο που παρατηρει και σκεφτεται σε καθε στιγμη τις συνεπειες της πραξης τους