samsympan

Plus500
    • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

      1.132
    • Μελος απο

    • Τελευταια επισκεψη

    • Days Won

      36

    Όλα όσα δημοσίευσε η/ο samsympan

    1. @Annitamik καλημέρα! Σας καταλαβαίνω! Οι παιδαγωγοί θα μπορούσαν να ενσωματώσουν κάποιες δραστηριότητες στο πρόγραμμα του παιδιού που να βοηθήσουν στην ομαλή προσαρμογή. Άλλωστε κι άλλα παιδάκια στις αρχές της χρονιάς θα έχουν αντίστοιχες ανησυχίες. Και υπάρχουν πράγματα που μπορεί ο παιδαγωγός να κάνει σχετικά. Σας εχούν αναφέρει κάτι; Βέβαια όπως και να έχει εσείς δεν μπορείτε να παρέμβετε εντός του προγράμματος τους. Όμως, πέρα από την κουβέντα που κάνετε με το παιδί, μπορείτε να δουλέψετε κάποια πράγματα στο σπίτι. Κάποιες προτάσεις είναι: - Να κάνετε παιχνίδι ρόλων με τα κουκλάκια της που πάνε "σχολείο". Και να αναπαραστήσετε μια ευχάριστη μέρα στον παιδικό σταθμό. Την ρουτίνα πχ από το πρωινό ξύπνημα έως το σχόλασμα. - Να κάνετε πρόγραμμα ημέρας και να προσχεδιάζετε μια ημέρα σας μιλώντας και για το μετά το σχόλασμα. Πχ όταν σχολάσεις θα πάμε (με εσάς/τον φροντιστή) στην παιδική χαρά, στο σούπερ μάρκετ, μια βόλτα κάπου που της αρέσει κλπ. - Να συζητάτε για την μέρα σας. Να σας λέει αυτή. Και να της λέτε κι εσείς για το δικό σας "σχολείο" που είναι η δουλειά σας. - Να ετοιμάσετε σπίτι μια ζωγραφιά/χειροτεχνία/ένα "γραμματάκι" για να πάει την επόμενη μέρα στις δασκάλες να στολίσουν στην τάξη. - Να πάει ένα αγαπημένο της βιβλίο να το διαβάσουν στην τάξη, να το κάνουν κουλοθέατρο (αυτά σε συννενόηση με τις παιδαγωγούς όπως σας είπα υπάρχουν δραστηριότητες που μπορούμε να εισάγουμε στο πρόγραμμα που χαλαρώνουν τα παιδιά από το άγχος αποχωρισμού). - Αν υπάρχει η δυνατότητα θα βοηθούσε να κάνατε παρέα εκτός παιδικού με κάποιον συμμαθητή/τρια της. Και να πηγαίνουν παρέα το πρωι ή να μπαίνουν παρέα. Προσωπικά εφόσον πήρατε την απόφαση και ξεκινήσατε, θα έδινα μια ευκαιρία με τα παραπάνω (να βλέπω όμως και ειλικρινές ενδιαφέρον και προσπάθεια κι από την άλλη πλευρά). Και έπειτα αναλόγως εξέλιξης. Εσύ γνωρίζετε καλύτερα από όλους το παιδί σας και μπορείτε να κρίνετε ποιο είναι το όριο έως το οποίο μπορείτε να επιμείνετε. Πάντως ψυχραιμία! Είναι φυσιολογική και όχι σπάνια η αντίδραση του παιδιού. Στρεσσάρεται ναι! Ωστόσο δεν του προκαλείτε κανένα ανεπανόρθωτο ψυχικό τραύμα εφόσον είσαστε πάντα παρόντες, με μάτια-αυτιά ανοιχτά και με αγάπη δίπλα της. Παρακολουθείτε την κατάσταση κι αναλόγως επεμβαίνετε!
    2. Με το καλό @little lamb η μπουμπού σας στον παιδικό (και το μπουμπούκι καθ'οδόν)! Θα λερώνεται. Με φαγητό, με μπογιές, κλπ. Συμφωνώ με φόρμες-κολαν-φούτερ/μακό απολύτως. Τα μόνα που θα πρότεινα είναι: α) Ρουχαλάκια που να πλένονται στους 40°C. Γιατί εμένα σε χαμηλότερη δεν καθαρίζουν και όλα στους 40°C τα πλένω. Καμιά φορά τσεκάρω καρτελάκι και γράφει 30°C και το πετάω κι αυτό μέσα με τα άλλα κι ότι γίνει. β) Χρώματα βολικά. Όχι πολύ ανοιχτό ροζ, άσπρα, σομον ανοιχτό κλπ διότι εκεί τυχόν υπολείματα λεκέδων δεν καμουφλάρονται και επίσης όλο και λίγο χρώμα θα απορροφίσουν από άλλο ρούχο (παιδιά εγώ τα παιδικά δεν τα ξεχωρίζω χρωματιστά-ανοιχτόχρωμα. Όλα μαζί τα πλένω. Ευτυχώς ελάχιστες φορές κάποιο έχει ξεβάψει σε βαθμό να χαλάσει άλλο ρούχο).
    3. Επειδή αυτό ακριβώς το έθεσε ως ερώτημα γονέας στην δασκάλα μας σήμερα η απάντηση της ήταν ότι για αρχή δεν την πειράζει η ανισορροπία στο μέγεθος των γραμμάτων, ούτε η φορά γραφής, ούτε κάποια σκόρπια γράμματα με καθρεπτική γραφή. Αυτό που την νοιάζει είναι να γράφουν τα παιδιά (μην ξεχνάμε ότι για κάποια η γραφή δεν ήταν ούτε στις συχνές, ούτε στις αγαπημένες ενασχολήσεις τους στο νηπιαγωγείο). Στην πορεία φυσικά θα τα δουλέψουν όλα αυτά. Ωστόσο, δεν είναι λάθος ο γονέας να υποδείξει σημεία προς διόρθωση στο παιδί, αλλά να τα διορθώσει μόνο του! Δηλαδή: "Ξανακοίταξε το εδώ. Μήπως το μέγεθος ή φορά δεν είναι όπως εκεί (πχ δείχνουμε το γράμμα όπως είναι τυπωμένο στο βιβλίο);". Το κοιτάει, το διορθώνει. Άποψη μου τώρα αυτό που θα πω, αλλά μην τα σβήνεις εσύ. Είναι δική της προσωπική δουλειά και κόπος η εργασία της. Έχει δικαίωμα στο λάθος και ευκαιρία στη διόρθωση. Να τα σβήσει μόνη της και να το ξαναγράψει, κατόπιν επισήμανσης σου αν κρίνεις ότι πρέπει. Εγώ ντρέπομαι να σου πω να επέμβω ως εκεί στη δουλειά της. Εννοώ να πάρω εγώ την σβήστρα να σβήσω. Προσωπικό αυτό, εγώ το νιώθω έτσι, όχι οτι είναι ντροπή. Και μιλώ μόνο για το δικό μου παιδί που τα καταφέρνει καλά και δεν τολμώ να είμαι τόσο παρεμβατική (σε αυτό το κομμάτι που συζητάμε τώρα εννοώ). Αλλά ότι αν δω κάτι τρανταχτό θα το πω, ναι θα της το πω.
    4. Και συγγενόπουλο μας που το παρακολουθεί ιατρός από βρέφος, με τα ίδια συμπτώματα παίρνει την χρόνια αγωγή με κορτιζόνη όπως περιγράφει η @vtgian. Και φίλη της κόρης μας ομοίως. Και συμμαθήτριά της ομοίως. Δηλαδή κι εγώ από όσο ξέρω αυτή είναι η συνήθης πρακτική (κλασικής ιατρικής). Και ναι,τους προβληματίζει όλους αυτό σε βάθος χρόνου, ιατρούς και γονείς. Φέτος το συγγενόπουλο μας στα 8έτη σχεδόν, πρώτη φορά οι απλές μύξες δεν του έκαναν επιλοκή και δεν πήρε εισπνεόμενα. Οι γιατροί αφήνουν ένα παράθυρο, μου είπε η μητέρα, μεταξύ 8 και 13 ετών αν θυμάμαι, όπου θα φανεί αν το πρόβλημα θα εξασθενήσει-εξαλειφθεί ή θα μείνει χρόνιο. Περαστικά σας! Υπομονή!
    5. Πολύ σωστό σχόλιο κι αυτό! Συμφωνώ. Προσωπικά πλην μετρημένων ανθρώπων εγώ, δεν τα συζητάω κιόλας. Αν θέλει να μου πει ο άλλος καλώς. Αλλά σπάνια θα το αναπαράγω με λεπτομέρειες. Και αν δεν κολλάει κάπου πολύ δεν θα πω ούτε την γνώμη μου. Στρογγυλές κουβέντες που λέμε γιατί είμαι της άποψης οτι κι όλα σχετικά είναι, και ραδιοαρβύλες κυκλοφορούν και πάνω στον πόνο του ο άλλος μπορεί να πει κάτι και να κάνει κύκλο καταλήγοντας σε λάθος αφτιά και δεν θέλω να είμαι μέρος του κύκλου.
    6. Συμφωνώ! Εμας σήμερα έφερε για εργασία για το σπίτι 3σελ. φωτοτυπίες και μια σελ.στο τετράδιο μαθηματικών... γκουχ λέω από μέσα μου. Κυρίως γιατί τις προηγούμενες μέρες είχε 1 σελ. αντε και καμια ασκησούλα. Την ρωτάω: "Για αύριο είναι;" μου απαντά με μια φυσικότητα ναι! Εν τελει χωρις να πω κάτι, έπιασε και τα ετοίμασε στο 15' πριν στρώσω τραπέζι... "Για να μην τα έχω μετά" είπε. Φιουυυ ξεφύσηξα από μέσα μου. Αλλά ξέρω πολύ καλά οτι το παιδί μου δεν είναι ακριβώς η νόρμα σε αυτό το κομμάτι κι απόψε θα υπάρχει θέμα με συμμαθητές της και λογικό. Παιδιά που θα σηκωθούν 10 φορές από το τραπέζι πριν τελειώσουν την εργασία, παιδιά που θέλουν χρόνο στην γραφή, γονείς που θα γυρίσουν αργά από την εργασία τους και αντε ταλαιπωρημένοι να τσεκάρουν αν,τι και πως το παιδί διάβασε, κλπ κλπ. Συνάντηση έχουμε την επόμενη εβδομάδα. Και γενικά η περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι αρνητική προς το διδακτικό προσωπικό του σχολείου μας (χτισμένη τα τελευταία έτη από γονείς μεγαλυτέρων μαθητών) και από την μία το θεωρώ άδικο (είναι πολύ νωρίς οι γονείς πρωτακίων να κρίνουμε ακόμη) από την άλλη ανησυχώ παραπάνω από ότι από μόνη μου, που αναγνωρίζω πως είμαι πεσιμίστρια επί του θέματος (μωρέ κάτι ξέρουν κάτι ξέρουν). Κρίμα πάντως εκατέρωθεν.
    7. Ευχαριστώ για τις απαντήσεις σας. Έτσι είναι όπως είπατε. Έτσι για να μοιραστώ κι εγώ την εμπειρία μας (είναι κι από τις λιγότερο συχνές η περίπτωση μας), εμείς πέρυσι, νήπιο (5μήνες πριν τα 6έτη), ξεκινήσαμε Αγγλικά Prejunior. Με ιδιαίτερα διαδικτυακά μαθήματα. Ήταν ένα project που ξεκίνησε με ένα ερωτηματικό και για διαφόρους λόγους, κυρίως: - ιδιοσυγκρασίας του παιδιού (της άρεσε, το ήθελε, είναι το παιδί που θα κάτσει να ασχοληθεί με την καθιστική δραστηριότητα στο τραπέζι, είναι προχωρημένη για την ηλικία της στην ανάγνωση-γραφή) - αλλά και συγκυρίας (εξοικείωση με εξαποστάσεως σχολικό μάθημα λόγο covid). Και δούλεψε πολύ καλά για εμάς. Πραγματικά το παιδί απέκτησε μια πολύ καλή βάση στα Αγγλικά. Κατέκτησε το αντίστοιχο λεξιλόγιο για το επίπεδο, λύθηκε η γλωσσίτσα της, απέκτησε σωστή προφορά (η καθηγήτρια μας ήταν native speaker), αντιλαμβάνεται περισσότερα από όσα έμαθε, προς το τέλος έκαναν μικρούς διαλόγους, πλέον διαβάζει κάποιες άγνωστες αγγλικές λέξεις καθώς αναγνωρίζει τα γράμματα-φωνήματα, και όλα αυτά με χαρά και παιχνίδια. Το θέμα είναι φέτος, Α'Δημοτικού, δεν μπορούμε να συνεχίσουμε με την καθηγήτριά μας (για προσωπικό της λόγο). Επίσης, όσο κι αν δούλεψε άριστα το εξ'αποστάσεως μάθημα σε εμάς, το θεωρώ σαφώς λύση ανάγκης και υποδεέστερο του αντίστοιχου δια ζώσης. Και τέλος, ακόμη και το πιο οικονομικό ιδιαίτερο είναι σαφώς ακριβότερο από το φροντιστήριο. Μακάρι να μπορούσαμε να το υποστηρίξουμε σε βάθος χρόνου, αλλά ακολουθεί και η μικρή, και λοιπές ανάγκες και είναι ένα θέμα. Οπότε, στο σήμερα, συνεχίζουμε Junior A (πιθανόν και B για εφέτος ...;!) σε φροντιστήριο αλλά ευτυχώς σαν ιδιαίτερο (2παιδάκια). Κι αυτό ένα project με ερωτηματικό. Μιας και το παιδί, όπως είπα, τώρα ξεκίνησε Α'Δημοτικού. Ξέρω πως η πλειοψηφία γονέων και εκπαιδευτικών έχει ενστάσεις σχετικά με την πρώιμη έναρξη. Το έχω μελετήσει το θέμα σχετικά. Το έχω συζητήσει και με την προηγούμενη και με την νυν καθηγήτρια της αναλυτικά. Εννοείται χωρίς πίεση στο παιδί κι όσο τραβάει με χαρά, προχωράμε και αναλόγως πράττουμε. Θα δούμε πως θα εξελιχθεί.
    8. Δε γνωρίζω για τη συγκεκριμένη κλινική αλλά η κατάσταση που περιγράφετε είναι μια πραγματικότητα που λίγο πολύ όλοι έχουμε συναντήσει σε κάποια συνθήκη υγείας δική μας/συγγενούς-φίλου. Ο λόγος σας είναι εκφρασμένος με τρόπο που με άγγιξε. Προσωπικά έχω καταλήξει ότι αυτού του είδους τα φαινόμενα δεν θα εκλείψουν αλλά τουλάχιστον πρέπει να εξασκηθούμε να μιλάμε με αμεσότητα, ψυχραιμία και χωρίς συναισθηματισμούς (εννοώ να διαφυλάττουμε την ψυχολογία μας) ορθά κοφτά στους υπευθύνους και να κοινοποιούμε τις εμπειρίες αυτές (όπως και κάνατε). Να σας ζήσει το παιδάκι!
    9. Είναι δυνατόν. Θέλει μελέτη όμως από τον δάσκαλο, θέλει χρόνο, θέλει διάθεση, θέλει κίνητρο, θέλει προγραμματισμό, θέλει υποστήριξη, θέλει... θέλει...
    10. Πολύ σημαντικό ζήτημα αυτό! Έγκειται στην ικανότητα του δασκάλου να εφαρμόσει διαφοροποιημένη παιδαγωγική εντός της τάξης για ΟΛΟΥΣ τους μαθητές. Και για αυτούς που στην έναρξη της χρονιάς εξασκούνται στις γραμμές και τους κύκλους και αυτούς που λύνουν σταυρόλεξα. Όμως, πίσω στην πραγματική ζωή, "τα άκρα" είναι συνήθως ριγμένα με ότι αυτό συνεπάγεται. Και φυσικά εντός της τάξης ουδεμία αρμοδιότητα έχει κάποιος πλην του δασκάλου (και σωστό, καλώς/κακώς αυτό είναι το σωστό). Θέλω την άποψη σας. Σε αυτές τις περιπτώσεις στον μαθητή που εξασκείται στα πρώτα βήματα, τον βοηθάμε, του προτείνουμε (και οι δάσκαλοι) δραστηριότητες για να εξοικειωθεί, να μπει σε ρυθμό κλπ.Τον μαθητή που έχει κατακτήσει ήδη κάποιες δεξιότητες, αν στην τάξη δεν του προσφέρεται αυτό το κάτι πιο κατάλληλο για την περίπτωση σου (συμβαίνει) πως τον καλύπτουμε; Με μια εξωσχολική δραστηριότητα που να τον ιντριγκάρει, να τον εισάγει σε αυτό το επόμενο βήμα που έχει ανάγκη, μάλλον; Με δραστηριότητες του εύρους δυνατοτήτων του στο σπίτι, σωστά; Με συνδυασμό αυτών ακόμη καλύτερα; Με τι άλλο;
    11. @mama16 έτσι καταλαβαίνω κι εγώ. Έτσι είναι λογικά.
    12. Χαίρετε! Θα μπορούσατε να μου πείτε: α) στο φροντιστήριο ξένων γλωσσών χρεώνουν 9μήνες/έτος παρακολούθηση; και β) τους μήνες πχ Χριστουγέννων/Πάσχα/αργιών εξοφλείται το πλήρες ποσό του μήνα (παρόλου που είναι λιγότερες μέρες παρακολούθηση); Ευχαριστώ πολύ!
    13. Με όλο τον σεβασμό αφού αρχές καλοκαιριού λέγατε: Και μιλάμε για μια χρόνια κατάσταση. Με τις εξάρσεις και τις υφέσεις της, αλλά χρόνια. Και μιλάμε για ένα παιδί 8+ ετών. Πως γίνεται να λέτε: α) ότι δεν αντιλαμβάνεται την διαφορετικότητα της; β) ότι δεν αντιλαμβάνονται οι γύρω την διαφορετικότητα της; Οι γύρω, οι φίλοι, οι συμμαθητές, καινούργιες γνωριμίες στο σχολείο, στις δραστηριότητες, στο πάρτυ που θα την καλέσουν, κλπ που θα μιλήσουν μαζί της για ώρα, θα κάνουν παρέα, δεν θα παρατηρήσουν τα κινητικά και ηχητικά τικ;! Πως γίνεται;! Και επίσης να σημειώσω οτι σας απασχολεί εξ'αρχής μην εισπάξει το παιδί κοροϊδία (και λογικό). Όμως στην καθημερινότητα δεν είναι μόνο το σούσουρο, το περίεργο βλέμμα, το γελάκι. Είναι και η ειλικρινής απορία. Δεν θα την ρωτήσει κάποιος στην παρέα, γιατί τινάζεται έτσι και κάνει ήχους; Το παιδί δεν ξέρει να απαντήσει για την κατάσταση της; Να εξηγήσει; Να είναι ψύχραιμη και χαλαρή και με δυο λόγια να πει "μου συμβαίνει το και το"; Ένα παιδί Τρίτης-Τετάρτης Δημοτικού, που έχει επισκεφθεί ειδικούς και έχει κάνει συνεδρίες λογοθεραπείας-ψυχοθεραπείας βρίσκεται σε άγνοια ως προς το τι πραγματικά του συμβαίνει (πρακτικά, γενικά πχ να μπορεί να πει"έχω μια νευρολογική ιδιαιτερότητα για αυτό κλπ κλπ");! Παράδειγμα εγώ στα παιδία μου από βρέφη όταν πηγαίναμε στον γιατρό τους εξηγούσα που και γιατί πάμε. Στην αρχή καταλάβαιναν την ήρεμη φωνή της μαμάς, μετά συνέδεσαν και το που πάμε και περίπου τι κάνουμε κι αργότερα κατανόησαν την όλη διαδικασία. Σήμερα 4 και 6 ετών, δεν υπάρχει περίπτωση να μην ρωτήσουν λεπτομερώς όταν τους πω θα πάμε στον τάδε γιατρό, γιατί, πως, τι θα κάνει, για ποιον λόγο, κλπ. Και μιλώ και για τις δύο. Και οι γιατροί πάντα όταν συναντούν τα παιδιά, τους εξηγούν με απλά λόγια τι ιατρικούς χειρισμούς θα τους κάνουν, για ποιον λόγο, κλπ. Είναι πρωτόκολλο. Έτσι είναι υποχρεωμένος να λειτουργεί ο ειδικός. Εξηγεί πρώτα στον ασθενή, ενημερώνει τι θα κάνει και γιατί. Που θα εξετάσει. Τι θα αγγίξει. Ποια δραστηριότητα, παιχνίδι, άσκηση θα κάνουν και γιατί. Μου κάνει φοβερή εντύπωση η σιωπή που αναφέρετε ως διακριτικότητα από μεριάς σας κι από μεριά όλων των ειδικών που επισκεφθήκατε. Και φυσικά δεν εννοώ να μιλάτε όλη μέρα για τα τικ της! Αν είναι δυνατόν. Αλλά εδώ περιγράφετε πχ έναν νευρολόγο ο οποίος έχει απέναντι του ένα παιδί 8 χρονών, το εξετάζει και δεν του εξηγεί τι και πως, σε γενικές γραμμές και με λόγια κατανοητά για το ίδιο... Ή μια παιδοψυχίατρο που βλέπει το παιδί 1χρόνο και αυτό που αποκομίζει το παιδί είναι ότι παίζουν κάποια παιχνίδια (όπως μας έχετε περιγράψει παραπάνω) χωρίς να αναφέρεται στο γιατί και με τι στόχο. Πραγματικά, δεν ξέρω... Ο ομοιπαθητικός παιδίατρος που πρότεινε σκεύασμα για το παιδί δεν της εξήγησε γιατί την εξέτασε και γιατί να το παίρνει; Το παιδί παίρνει κάτι κι αυτό που γνωρίζει είναι πχ ότι παίρνει "βιταμίνες"; Συγγνώμη για το σχόλιο. Δεν χρειάζεται να απαντήσετε. Αγνοήστε το εαν δεν βρίσκεται λογική σε αυτό που λέω.
    14. Καλημέρα! Θέλω να σας πω, ασχέτως αν συμφωνώ με την προσέγγιση σας ή όχι (ξέρετε την οπτική μου), ότι από την πρώτη στιγμή φαίνεται πως είσαστε γονείς με ενδιαφέρον και αγάπη για το παιδί σας! Συγχαρητήρια. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Η αγάπη το πιο σημαντικό! Εύχομαι να εξελιχθούν τα πράγματα έτσι κι ακόμη περισσότερο να δείτε τα πράγματα με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην βιώνετε συνεχείς απογοητεύσεις στο θέμα αυτό. Να επιβραβεύετε τους εαυτούς σας και να απολαμβάνετε την καθημερινότητα με την οικογένεια σας! Καλημέρα.
    15. Τα πήραμε κι εμείς πρόσφατα τα ποτηράκια kalas του ikea. Σε σούπερ μάρκετ και λοιπά μαγαζιά δεν μου άρεσαν τα αντίστοιχα πλαστικά διότι έβρισκα τραχιά την επιφάνεια στα χείλη του ποτηριού. Δηλαδή όταν την "έτρεχα" με τα δάχτυλα το πλαστικό δεν μου φαινόταν αρκετά λείο. Είναι ποιοτικά τα kalas και όμορφα αισθητικά. Το μόνο που θα ήθελα να έβγαιναν και με χερουλάκι για πιο μικρά παιδάκια, αλλά ok μια χαρά είναι κι έτσι. Καλημέρα!
    16. Δηλαδή αν πάρεις το "μεγάλο" σετ playmobil στη βαφτιστήρα και τις φιγούρες στο σακουλάκι για τα άλλα δύο, θα είναι ok; Δεν θα ζηλεύουν; Εγώ παιδιά πάντα ρωτάω στους φίλους-συγγενείς (και σχεδόν πάντα στους λιγότερο οικείους). Αλλά ρωτάω γενικά κατηγορίες, πχ ρούχο, παπούτσι, χειροτεχνία, βιβλίο, επιτραπέζιο αλλά όχι συγκεκριμένα ποιό ακριβώς. Εκτός από βαφτιστήρια που δεν έχω κανένα θέμα να μου στείλουν και ακριβώς ποιο θέλουν απευθείας ή αφού τους στείλω εγώ 2-3 επιλογές. Αλλά αλήθεια δεν μου έχει τύχει ποτέ να ζητήσουν κάτι σε αυτό το budget...γκουχ γκουχ λέτε όσο μεγαλώνουν να φτάσουμε σε αυτά τα ποσά... γκλουπ γκουχ γκουχ
    17. Καλημέρα! @Lenia16 συμφωνώ κι εγώ με τα κορίτσια. Κι εγώ όταν πάω δώρο σε παιδάκι με αδερφάκια (είτε βαφτιστήρι-Πάσχα, είτε σε γενέθλια, γιορτές, κλπ) πάντα έχω και "μικρότερο-οικονομικότερο" για το/τα αδερφάκια. Συνήθως κάτι αναλώσιμο. Πχ γραφική ύλη (ειδικά αν είναι παιδάκι σχολείου ένα σημειωματάριο ωραίο κι ένα στυλό, τετράδια πιο ιδιαίτερα, κλπ), ζωγραφικά, play doh, μπλοκ/υλικά χειροτεχνίας, ή βιβλίο αν τους αρέσουν, κλπ. Τέτοια πράγματα. Δεν ξέρω πως σου φαίνεται σαν σκέψη τα αναλώσιμα. Ίσως κάποιος τα θεωρεί πιο ευτελή δώρα. Εγώ έχω καταλήξει ότι είναι καλύτερα (κι εγώ τέτοια ζητάω αν με ρωτήσουν) γιατί αφενός είναι χρήσιμα και αφετέρου δεν πιάνουν χώρο μακροχρόνια κάτι σημαντικό για ένα μέσο νοικοκυριό με παραπάνω από ένα παιδάκια, συν του ότι συνήθως παιχνίδια πχ έχουν πολλά αν είναι 2-3 αδερφάκια. Επίσης πάντα σχεδόν ρωτάω τι θα χρειάζονταν/θα ήθελαν για το παιδάκι με γιορτή κι αν πχ ζητήσουν ρούχο, θα πάρω για το/τα αδερφάκι/α κάτι οικονομικότερο από το ίδιο μαγαζί πχ καλτσάκια, ένα t-shirt/μακό καλό-οικονομικό, κοκαλάκια/τσιμπιδάκια/λαστιχάκια ή σετάκια πχ 3 για 2, προσφορές που έχει σε αλυσίδες ρούχων συνήθως. Αυτά σαν σκέψεις.
    18. Καλησπέρα! Κι εμείς Α' Δημοτικού εφέτος, πήραμε μια πλάτης (το σχολείο είναι κοντά και για την αίθουσα έχει σκάλες και μας είπαν καλύτερα όχι ροδάκια). Πήγαμε σε κατάστημα. Τσέκαρα ραφές, ιμάντες, ενίσχυση πλάτης, φερμουάρ, θέσεις-θήκες (έχει πολλές), τιμή λογική και έμεινα ικανοποιημένη από αυτά. Στο παιδί άρεσε το σχέδιο και δεν ήθελε ούτε να κοιτάξει άλλη. Με διαστάσεις: ύψος 48εκ, μήκος 30εκ, πλάτος 28εκ. Μου φαίνεται όμως μεγάλη για το παιδί (είχα συνηθίσει από του νηπίου... αχ Θεέ μου πόσο γρήγορα μεγαλώνουν ). Με διαβεβαίωσαν και οι πωλήτριες και γονείς στο μαγαζί και φίλοι με μεγαλύτερα παιδιά ότι δεν είναι. Και καλό είναι να είναι ευρύχωρη για να χωρά πχ και μεγάλο μπλοκ ακουαρέλας που ενδέχεται να ζητήσουν στα καλλιτεχνικά. Θα δείξει. Με το καλό όλα τα παιδάκια να ξεκινήσουν το σχολείο!
    19. Κατάλαβα! Μην κάθεσαι και ανέχεσαι τον πόνο-ενόχληση όλη μέρα! Να πάρεις ένα παυσίπονο. Δεν υπάρχει λόγος να υποφέρεις! Και όόόσο μπορείς χαλαρά με το παιδί. Και αύριο πρωί να στείλεις μήνυμα-να πάρεις τηλ. τον ιατρό σου να μιλήσετε, να σου δώσει οδηγίες. Μην μένεις με έννοια. Για αυτές τις στιγμές είναι οι ιατροί. Για να μας ακούν, να δίνουν οδηγίες με ψυχραιμία και αισιοδοξία. Όλα καλά θα πάνε!
    20. Καλησπέρα και με το καλό! Από την εμπειρία μου και την επικοινωνία μου με τον ιατρό μου σχετικά με το θέμα. Πονάκια στην μέση, τραβήγματα δεξιά-αριστερά της κοιλιάς (μπορεί πχ σε άσχετο χρόνο/σε φτέρνισμα/σε αλλαγή θέσης σώματος, κλπ), τσιμπηματάκια στην πύελο χαμηλά, καθώς και η αίσθηση του σφιξίματος στην κοιλιακή χώρα (μπορεί πχ μετά από κάπως πιο έντονη σωματική δραστηριότητα-οικιακές εργασίες/ανέβασμα σκάλας/κλπ) είναι φυσιολογικά αρκεί: - να μην είναι παρατεταμένα, δηλ. να μην διαρκούν πολύ ώρα. - να μην κλιμακώνονται, δηλ. να μην δυναμώνουν σε σημείο δυσφορίας που να μην αντέχεται. - να περνούν όταν σταματήσουμε και κάνουμε ένα διάλειμμα, πχ καθήσουμε αναπαυτικά και τρίψουμε την κοιλιά μας, ξαπλώσουμε, κάνουμε ένα ντουζ, κλπ. Εμένα ο ιατρός μου σε πονάκια τέτοια αν γίνουν ενοχλητικά, συστήνει απλό παυσίπονο. Δεν χρειάστηκε ποτέ να πάρω. Ήταν υποφερτά και σύντομης διάρκειας. Τώρα για πόνους περιόδου, δεν ξέρω. Είναι σχετικό. Κάποιες γυναίκες υποφέρουν στην περίοδο από κράμπες. Αυτό αν εννοείτε ακούγεται σαν κάτι που χρήζει διερεύνησης. Όπως και να έχει βέβαιως και να συμβουλευτείτε τον ιατρό σας, ειδικά εφόσον έχετε ιστορικό. Ψυχραιμία. Με το καλό και πάλι!
    21. Παιδιά γεννημένα το 2018, το έτος 2022-2023 φοιτούν υποχρεωτικά στο προνήπιο, όχι στον παιδικό σταθμό. Οι έγγραφες ξεκίνησαν και ολοκληρώθηκαν την άνοιξη. Με το άνοιγμα των σχολείων τον Σεπτέμβριο θα πρέπει να σπεύσετε προκειμένου να εγγράψετε το παιδί στο νηπιαγωγείο που υπάγεστε.
    22. Πραγματικά η συναναστροφή με ομηλίκους είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟ πράγμα! Θες στις συνήθειες του φαγητού, θες στη χρήση τουαλέτας, θες στη ζωγραφική/διάβασμα/κλπ, θες στη συμπεριφορά, θες στο κολύμπι στη θάλασσα (και προς τους δύο πόλους όλα τα παραπάνω), είναι φοβερό πως τους κάνει αμέσως κλικ και μεταμορφώνονται τα παιδιά! Ομοιώς λόγω συναναστροφής με την μεγάλη της αδερφή, θεωρώ η μικρή μπήκε τόσο άνετα στη θάλασσα. Η μεγάλη 2 καλοκαίρια ως μοναχοπαίδι και χωρίς παρέα ομηλίκων, στα 2μισι και 3μισι, δεν ήθελε να πλησιάσει ούτε στα 5μέτρα το νερό (ωραία που είχαμε περάσει τότε...).
    23. Καλημέρα! Οι κόρες μας είναι 6μισι και 3μισι περίπου. Η μεγάλη πέρυσι κολυμπούσε με το savylor paddle jumper (για το οποίο διάβασα εδώ πρώτη φορά και για εμάς είναι από τις καλύτερες αγορές μας) και λίγο με μακαρόνι. Φέτος από την αρχή με μακαρόνι (το προτιμά δεμένο γύρω της, νοιώθει περισσότερη ασφάλεια έτσι) και σε πρόσθια και σε ύπτια θέση με πολύ άνεση. Πάει και λίγο πιο βαθιά που δεν πατώνει (εμείς πάντα σε δίπλα/εγρήγορση εννοείται*). Και, με δική μου μικρή παρακίνηση επιχείρησε και μόνη της χωρίς τίποτα. Και τα καταφέρνει να κάνει -παράλληλα με την ακτή εκεί που πατώνει- μερικά μέτρα και πατώνει, μερικά μέτρα και πατώνει, κοκ. Το κορμάκι της βέβαια όταν κολυμπά χωρίς τίποτε είναι γεμάτο ένταση, δεν κολυμπά χαλαρά, αλλά θεωρώ φυσιολογικό για ένα παιδάκι που τώρα πρωτοπροσπαθεί. Είναι πολύ υπερήφανη για τον εαυτό της και πολύ συγκινητικό να την βλέπει κανείς. Η μικρή πέρυσι έμπαινε μόνο αγκαλιά στην θάλασσα. Εφέτος κολυμπά με το sevylor paddle jumper, σχεδόν από το πρώτο μπάνιο με άνεση και αυτόνομα. Βέβαια και σε αυτήν είμαστε δίπλα και όταν νοιώθει μας ακουμπά και στηρίζεται λίγο. Χαίρεται κι αυτή πολύ το μπάνιο της. Εφέτος δεν έχουν άγχος στο νερό ούτε και με κυματάκι (λίγο κυματάκι εννοώ). Ενώ πέρυσι δεν ήθελαν να μπουν αν δεν ήταν εντελώς ήρεμη η θάλασσα. Και πλατσουρίζουν και στα ρηχά με τα κουβαδάκια και τα παιχνίδια τους χαλαρές. Βέβαια επειδή δεν είναι και τα πιο αεικίνητα παιδάκια, τιμούν και τις ξαπλώστρες με το παραπάνω (η μαμά και ο μπαμπάς την βγάζουμε στο όρθιο ή στριμωχνόμαστε σε μια ξαπλώστρα ή κάτω στο βότσαλο και οι μικρές... κιουρίες με το κολατσιό και τον χυμό στις ξαπλώστρες τους ). * Και πάλι όμως, ήπιε νερό σε κάποια φάση. Εγώ ήμουν δίπλα αλλά στραμμένη στην μικρή. Την είδε φίλος ενήλικας πρώτος και την παρηγόρησε. Εγώ πήρα χαμπάρι κάποια δευτερόλεπτα μετά. Δεν κινδύνεψε, πάτωνε. Αλλά ανησύχησε-στεναχωρήθηκε. Και ξανα λέω ήμουν δίπλα της αλλά και πάλι στο δευτερόλεπτο μου ξέφυγε η προσοχή γιατί στράφηκα στην μικρή. Άρα και πάλι συμπέρασμα: τα παιδιά πάντα με απρόσκοπτη επίβλεψη ενηλίκου-ων στη θάλασσα!
    24. @Πηνελόπη! πολύ θετικά τα νέα. Πολύ χρήσιμο, που ποστάρατε feedback από την εξέλιξη, για μελλοντικούς αναγνώστες. (Υποσημείωση: επειδή αναφέρθηκε παραπάνω. Αλάτι όχι στα γεύματα, πριν το έτος. Και μετά με φειδώ).
    25. Όπως και όσους γνωρίζω (στην κυριολεξία) που δεν το είχαν περάσει (και μερικούς που το ξαναπερνούσαν), συμπεριλαμβανομένης και της δικής μας οικογένειας που δεν το είχαμε περάσει. Εγώ πρώτη πρώτη, αρνητική αλλά θεωρώ σίγουρα ήταν covid. Μια μέρα πυρετό-τέζα και 10 μέρες μετά σερνόμουν ακόμη. Ο σύζυγος θετικός Μια από τα ίδια... Εμφάνισε όλα τα συμπτώματα (βήχα, καταρροή, πυρετούς, μετά πονοκέφαλο, απώλεια όσφρησης-γεύσης, βούλωσε το αυτί του... μια ομορφιά) και τον ταλαιπώρησε μια εβδομάδα-10 μέρες. Τα παιδιά θετικά, με 2 πυρετούς και τραλαλά-τραλαλό μετά ούτε γκουχ, ούτε σνιφ, τίποτε απολύτως. Εμάς οι γιατροί μας, μας συνέστησαν για ενήλικες βιταμίνη d και c για boost ανοσοποιητικού (συν σκεύασμα για τον βήχα για τον σύζυγο που τον ταλαιπώρησε και προτροπή για πλύσεις ρινικής κοιλότητας με ορό και σε μια φίλης τον άντρα και σταγόνες για τα αυτιά γιατί βούλωσαν - δηλαδή αναλόγως συμπτωμάτων δίνουν και αγωγή). Και για τα παιδιά επίσης για boost ανοσοποιητικού βιταμίνη d και ένα σιρόπι δυναμωτικό. (Πολύ λίγο πήραν ήταν περδίκια σχεδόν αμέσως). Τώρα, βιταμίνη d και c αν θες ξεκινάς κι εσύ προληπτικά. Έτσι μου είπε ο δικός μου ιατρός και ο παιδίατρος για την μικρή που βγήκε πιο μετά από την αδερφή της θετική. Δεν θεραπεύουν βέβαια είναι για ενίσχυση του οργανισμού. Εννοείται πρώτα ρωτάς τον δικό σου ιατρό! Περαστικά σας! Πραγματικά πολύ σπάσιμο. Το αντεύχομαι!