samsympan

Plus500
    • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

      970
    • Μελος απο

    • Τελευταια επισκεψη

    • Days Won

      26

    samsympan last won the day on Αύγουστος 30

    samsympan had the most liked content!

    Συνεισφορα στο φορουμ

    1.316 Excellent

    Περισσότερα για την/τον samsympan

    • Rank
      Νέος Χρήστης

    Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

    2.284 εμφανίσεις προφίλ
    1. @Βικυ888 ο σύμβουλος θηλασμού είναι η κατάλληλη ειδικότητα για να απευθυνθείς. Από μεριάς μου ως μη ειδικός, μόνο από την πείρα μου (έχω θηλάσει 2 παιδιά) θα πρότεινα: 1) Να ελέγξεις την ροή του γάλακτος. Πιθανόν να βγαίνει με πίεση και σε συνδυασμό με έντονες ρουφηξιές του μωρού (τα μωράκια συχνά θηλάζουν με λίμα που λέμε), να μπουκώνει και να καταπίνει γρήγορα μεγάλες γουλιές με αποτέλεσμα να γεμίζει ταχύτατα το στομαχάκι του και να μην το σηκώνει εξού και η ΓΟΠ-οι αναγωγές. Αν ναι, βγάζε γάλα με μαλάξεις με τα χέρια πριν το θηλασμό. Να αποφορτίζεται κάπως το στήθος πριν θηλάσει το μωρό. Να ρέει πιο ήρεμα το γάλα. 2) Να δοκιμάσεις να το ταίζεις κρατώντας το σχεδόν καθιστό στην αγκαλιά σου. Ή και εσύ ημιξαπλωτή κι αυτό από πάνω. Για να ρέει το γάλα πιο συγκρατημένα και να καταπίνει με πιο νορμάλ ρυθμό. 3) Να δοκιμάσεις να το θηλάζεις περπατώντας, μιλώντας, με μουσική, στο μπαλκόνι/αυλή με ήχους από το περιβάλλον. Μπορεί να βοηθήσει στην μείωση του εκνευρισμού. Το κοιτάς κι αν κάτι πιάνει το συνεχίζεις. 4) Αν διαπιστώνεις ότι εκνευρίζεται περισσότερο από τις διακοπές ανά λίγο και λιγάκι, μην το διακόπτεις. Κάνε τα παραπάνω κι άσε το να ευχαριστηθεί το γεύμα του. Όμως οπωσδήποτε κράτα το μετά κάποια ώρα σε όρθια στάση, αγκαλιά το κεφαλάκι στον ώμο σου ή σχεδόν όρθια ακουμπησμένο στο στέρνο σου. Να ρευτεί, να χωνέψει λιγάκι. Αργότερα δοκίμασε και στάσεις που να ανακουφίζουν την κοιλίτσα του πχ το κεφαλάκι του να ακουμπά στον αγκώνα σου, η παλάμη σου κρατά τον καβάλο και η κοιλίτσα του ακουμπά στον πήχη σου. Αυτή η στάση που ασκείται ελαφρά πίεση στην κοιλιακή χώρα, ανακουφίζει πολλά μωράκια. 5) Να ξέρεις πως η ΓΟΠ, οι αναγωγές, οι κοιλιακές ενοχλήσεις, όταν η πρόσληψη βάρους είναι καλή και το μωρό δεν έχει άλλες ανησυχητικές ενδείξεις πέρα από τις συνήθεις, όντως δεν ανησυχούν τους παιδιάτρους. Επίσης η κατάσταση που βιώνετε τώρα, είναι προσωρινή! Όσο μεγαλώνει το μωρό, το σύστημα του οργανικά ωριμάζει (ο οισοφάγος, το διάφραγμα, το στομάχι, τα έντερα, κλπ), το ίδιο γίνεται εξπερ στην τεχνική του θηλασμού, κι όλο αυτό που τώρα του προκαλεί αναστάτωση μαθαίνει να το διαχειρίζεται. Κι εσύ μαθαίνεις να το διαχειρίζεσαι. 6) Από ότι φαίνεται, δεν κάνεις κάτι λάθος. Σύνηθες είναι αυτό που περιγράφεις. Οπότε, πολύ καλή δουλειά! Μπράβο σου! Μπράβο σας! Με υπομονή κι αυτοπεποίθηση πορεύσου. Να τα συζητάς όλα με τον παιδίατρο. Τον γυναικολόγο σου. Τον σύντροφο/οικογένεια σου. Και να ξεκουράζεσαι. Κι όλα καλά! Να σας ζήσει!
    2. Τα social media έχουν συγκεκριμένα patterns προκειμένου να αυξάνεται στο μέγιστο δυνατό η χρήση τους. Είναι ολόκληρη επιστήμη(ες) και οικονομικοί κολοσσοί από πίσω παιδιά. Να το έχουμε πάντα υπόψιν μας αυτό και να είμαστε πάντα συνειδητοί κι όχι αφελείς χρήστες.
    3. Θα έλεγα να συζητήσεις με κάποιον τις απόψεις σου αυτές κι όλα αυτά που εξέφρασες αυτές τις ημέρες. Σοβαρά και εις βάθος. Τον σύζυγο, την δασκάλα, έναν ειδικό, τον Εαυτό σου, όλους αυτούς, κλπ. Αλλά μάλλον δεν πρόκειται, γιατί επανειλλημένως σου έχει προταθεί και δεν συμφωνείς. Οπότε ok από εμένα καλή σχολική χρονιά σε όλους και ακριβώς αυτό!

    4. Διαφημίσεις


    5. Στεναχωριέμαι που το διαβάζω αυτό @Έσπερος. Είναι δυνατόν Η συναναστροφή να είναι πίεση;! Υπάρχει η πιεστική-προβληματική-(βάλε ένα αρνητικό χαρακτηριστικό) συναναστροφή, ναι! Και υπάρχει και η υγιής συναναστροφή. Με όρια-διακριτικότητα-ευγένεια-σεβασμό-(βάλε ένα θετικό χαρακτηριστικό) συναναστροφή. Που είναι απαραίτητη για κάθε ανθρώπινο ον. Βάλε εδώ την βαρύτερη νόσο, αναπηρία, δυσμορφία που μπορείς να φανταστείς (και σκέψου εδώ μιλάμε για το αν το προνηπιάκι του φύγουν λίγα τσίσα και δεν μπορεί να αλλάξει ρούχο...). Αυτή η στάση που περιγράφεις εδώ ταυτίζεται με ξεπερασμένες, αντιπαιδαγωγικές απόψεις, της φοβικής προς ιδιαιτερότητες κοινωνίας. Που ναι, δυστυχώς υπάρχούν σε κάποιες οικογένειες παιδιών (με ή χωρίς ιδιαιτερότητες) και σε κάποια κοινωνικά περιβάλλοντα. Αλλά η εκπαιδευτική κοινότητα υποτίθεται εδώ και χρόνια παλεύει για να ξεπεραστούν αυτά! Και να ανοιγόμαστε, να μιλάμε για τις ιδιαιτερότητες μας, συνεργασία, ανοιχτές οι πόρτες του σχολείου στην κοινότητα, οι οικογένειες ενεργά μέλη της σχολικής κοινότητας, σύσφιξη των δεσμών, ομάδες γονέων, κλπ κλπ...
    6. Εμάς πέρυσι στο προνήπιο η κόρη μας, τον πρώτο καιρό (που είχε το περισσότερο στρες) μας είχε πει ότι: - η δασκάλα της έχει σκυλάκι και τους είπε θα το έφερνε στην τάξη μια μέρα να το δουν. - οι λεκέδες στα ρούχα της είναι από παντζάρι που το έκαναν χυμό στον αποχυμωτή. - όλα τα παιδιά έβγαλαν παπούτσια-κάλτσες και βουτούσαν τις πατούσες σε λεκανάκια 2-3 μαζί (...). - μπήκαν κλέφτες το βράδυ στο νήπιο και χάλασαν τους υπολογιστές του σχολείου και ήρθε κύριος -σ.σ. της αστυνομίας μάλλον εννοούσε- και έκανε έλεγχο (το έζησε το παιδί αυτό το προηγούμενο καλοκαίρι που δυστυχώς μπήκαν στο εξοχικό και το κράτησε μέσα του για καιρό και το έβγαζε με διάφορους τρόπους, ιστορίες, ζωγραφιές). Σε αυτό το τελευταίο οριακά δεν πήρα τηλέφωνο να ρωτήσω. Το περιέγραψε τέλεια και τα έλεγε όλα με απόλυτη φυσικότητα, απολύτως συνειδητά και μιλάμε για παιδί που δεν είχε πει ποτέ έως τότε φανταστικές ιστορίες (πλην της ώρας του παιχνιδιού). Για αυτό και τα πίστευα όλα! Εκεί με τις πατούσες τους όλες μαζί, το ψιλιάστικα λίγο, αλλά υπέθεσα ότι έκανε παραλλαγή κάποιου παιχνιδιού. Τα υπόλοιπα τα κατάπινα αμάσητα που λέμε. Και με την ίδια ακριβώς φυσικότητα μετά από καιρό μου έλεγε "Εεε εντάξει, στην αρχή έλεγα και λίγες φανταστικές ιστορίες". Πως λοιπόν (και) αυτό το παιδί, διοχέτευε το στρες της έναρξης, του νέου περιβάλλοντος, νέας συνθήκης, κλπ. Πλέκοντας ρεαλισμό και μυθοπλασία. Πολύ σύνηθες. Ναι ισχύει απολύτως! Όλα τα παιδάκια φέρνουν copy paste συμπεριφορές από το σχολείο. Και αρνητικές αλλά και θετικές. Η κόρη μας, ήπιο σε κινήσεις παιδί, άρχισε να κάνει νευρικές κινήσεις πχ να αρπάζει παιχνίδια και να πετάει στυλ "μην με πρίζεις αντε πάρτο τσουπ (και το πετάει αντί να το δώσει). Πάει το έμαθε αυτό. Της έχει μείνει άλλα πλέον καταλαβαίνει ότι δεν είναι ευγενικό-αποδεκτό και χρειάζεται να το ελέγχει. Επίσης το παιδί άρχισε να διαβάζει στο προνήπιο (κανονικά κείμενο) και να γίνεται πιο δυναμική σε σκαρφαλώματα κλπ, όχι επειδή είναι φωστήρας ή ξαφνικά δυνάμωσε αλλά διότι ένα κοριτσάκι που θαύμαζε τα έκανε αυτά. Φοβερή η δύναμη της επιρροής των ομηλίκων. Κι ακριβώς αυτό που είπες. Με τρόπο, διακριτικά, να μειώνουμε την ένταση στα αρνητικά (όχι να τα καταπνίγουμε) και να εντείνουμε στα θετικά. Κι επίσης να πω, δεν είναι άγραφα χαρτιά τα παιδιά. Και κακιούλες, βγάζουν και ζηλίτσες και νευράκια και μπορεί να αδικήσουν και να κοροϊδέψουν και και. Και από τόσο μικρά και πίο μικρά. Και χωρίς απαραιτήτως να έχουν άσχημες προσλαμβάνουσες από το σπίτι. Όλα είναι στην ανθρώπινη φύση. Και καλό είναι να τα βιώνουν όλα αυτά. Υγιές είναι. Και μακάρι να έχουν όλα μια δασκάλα στο σχολείο και μια οικογένεια στο σπίτι που να το διαχειρίζεται ισορροπημένα όλο αυτό.
    7. Εμάς στην συνάντηση γονέων (που ήμασταν όλοι οι γονείς εννοώ όχι κατ'ιδίαν) στο θέμα της αυτοεξυπηρέτησης αυτό που είπαν από την εμπειρίας τους ήταν ότι: - Το φαινόμενο να πηγαίνουν παιδάκια γύρω στα 4 με άλυτο το θέμα τουαλέτας, έχει ενταθεί τα τελευταία χρόνια. Παλαιότερα ήταν πιο σπάνιο. - Να αφήνουμε τα παιδιά στο σπίτι να προσπαθούν μόνα να ντύνονται και να αυτοεξυπηρετούνται στην τουαλέτα. Με επίβλεψη και η παρέμβαση η ελάχιστη δυνατή και μόνο εάν είναι απαραίτητο. - Και πως (κι αυτό το θεωρώ το σημαντικότερο που ειπώθηκε) το να λερωθεί ένα παιδί στο σχολείο, δεν το μετράμε ούτε επειδή οι εκπαιδευτικοί θα δυσκολευτούνε, ούτε επειδή οι γονείς μπορεί να αναγκαστούμε να σπεύσουμε, ούτε καν επειδή το παιδί μπορεί να νιώσει άσχημα που λερώθηκε υπό την έννοια της ακαθαρσίας. ΑΛΛΑ το μετράμε κι έχει σημασία μεγάλη γιατί το παιδί θα νιώσει άσχημα επειδή είναι εξαρτώμενο από την δασκάλα/τον γονέα/φροντιστή/έναν άλλο, σε αυτό το κομμάτι. Κι ατομικά ως μονάδα κοιτώντας το. Αλλά και συνολικά, ως μέρος ομάδας. Ότι οι γύρω μου, συμμαθητές μου, δεν είναι, ενώ εγώ είμαι. Και συμπληρώνω εδώ. Είναι σημαντικό για την αυτοπεποίηθηση του και την ενδυνάμωση του. Για το χτίσιμο της προσωπικότητας του ως ανεξάρτητο ον. Που ελέγχει και ορίζει τον Εαυτό και ότι αυτό συνεπάγεται (και στις εκφάνσεις και τον βαθμό που αφορά σε ένα παιδί νηπιακής ηλικίας φυσικά). Για αυτό και προσωπικά είμαι της "σχολής" της πρώιμης έναρξης εκπαίδευσης τουαλέτας (το έχω γράψει σε αντίστοιχο topic αυτό, δεν το συνεχίζω εδώ να χαλάσω το θέμα).
    8. Του δίνατε να ξεφλουδίζει αυγό βραστό με δική σας πρωτοβουλία για να βελτιώσει την λεπτή του κινητικότητα, σαν άσκηση; ή επειδή το ζητούσε να το κάνει που το έβλεπε και ήθελε κι αυτός; ή για πρακτικούς λόγους για να μπορεί να παίρνει το αυγό με το τσόφλι στο προνήπιο, και να το ξεφλουδίζει να το τρώει στο διάλειμμα;
    9. Σχετικά με αυτό, αυτήν ακριβώς την οδηγία έδωσαν οι νηπιαγωγοί μας σήμερα στην ενημερωτική συνάντηση γονέων που είχαμε. Βέβαια αυτή η εκπαίδευση καλό είναι να ξεκινήσει πιο πριν αλλά κάλιο αργά λένε... Επίσης μας είπαν ότι στις τελευταίες τελευταίες οδηγίες που έλαβαν είχαν προσθέσει ένα πριν μπροστά από το Τρίτη και το Παρασκευή. Αλλά επισήμως θα μας ενημερώσουν αύριο με mail. Η λογική λέει ότι Κυριακή βράδυ (ή Δευτέρα πρωί) και Τετάρτη βράδυ (ή Πέμπτη πρωί), που κάναμε και πέρυσι, έχει περισσότερο νόημα.
    10. Κι εμένα η μικρή παίζει πολύ με playmobil. Και μέχρι πρότινος και η μεγάλη (μέχρι που ανακαλύψαμε τις lego friends). Πολύ σωστά τα έγραψαν παραπάνω. Να προσθέσω μόνο ότι υπάρχει η πιθανότητα να σπάσουν κάποια μέρη. Μου έχει κάνει εντύπωση πως συμβαίνει αυτό καθώς η κατασκευή τους φαίνεται πολύ συμπαγής. Όμως εμείς πλέον στην συλλογή μας έχουμε κι έναν παππού χωρίς πέλμα-παπούτσι (ο παππούς έχασε το ένα ποδαράκι του, του βάζουμε τις πατερίτσες από ένα άλλο playmobil), δύο κοριτσάκια χωρίς πόδια (αναπηρικά παιδάκια μου λένε... "Βρε σεις αναπηρικά λέμε τα αμαξίδια! τα παιδάκια λέμε με αναπηρία" και τα πόδια που έσπασαν τα κρατήσαμε για τεχνητά μέλη... παρακολουθούσαμε και παραολυμπιακούς και το κατανόησαν πλήρως το θέμα), κι ένα κοριτσάκι με επίδεσμο στο χέρι (συντρηπτικό κάταγμα και τα κομμάτια παραμένουν στη θέση τους με σελοτέιπ+λευκή μονωτική ταινία). Προσοχή λοιπόν και σε τυχόν σπασίματα. Κι εμένα η μικρή παίζει με τα πολύ μικρά από νωρίς λόγω της αδερφής της. Πλέον και χωρίς συνεχή επιτήρηση δική μου (την προσέχει όσο είναι δυνατόν η μεγάλη) ΑΛΛΑ κακώς. ΠΑΝΤΑ χρειάζεται επιτήρηση. Προχθές μου είπε "Κοίτα μαμά!" και πλησίασε κάτι στο ρουθουνάκι της... το σκέφτηκε να το κάνει, το κατάλαβε ότι η μαμά μάλλον δεν θα ενέκρινε και για αυτό μου είπε να κοιτάξω. Θα μπορούσε όμως να μην μου το είχε πει... Οπότε ΠΑΝΤΑ με επιτήρηση τα μικρά κομμάτια. Τα μάτια μας από πάνω! Και αντί να στερείται το παιχνίδι με τα μικρούτσικα (που όντως τρελαίνονται από την χαρά τους) καλύτερο είναι το παιδί να μάθει να δέχεται ότι κάποια παιχνίδια τα παίζουμε μόνο με κάποιον μεγάλο. Άποψη μου αυτό. Βέβαια αν το παιδί δεν δέχεται εύκολα το "όχι" και κάνει χαμό, τότε καλύτερα όντως είναι να μην τα εμφανίσουμε καθόλου για την ώρα. Δεν υπάρχει λόγος για δράματα.
    11. Τώρα που το έγραψες αυτό: - Είναι όντως πολύ βοηθητική η αναπαράσταση του σχολείου μέσω παιχνιδιού! Όσο το ζητάει να παίζετε. - Κι επίσης θυμήθηκα ότι εμάς μας βοήθησε και το να ετοιμάζει ή να βρίσκει το παιδί κάτι για να πάει στο σχολείο την επομένη. Πχ μια ζωγραφιά για την κυρία. Μια χειροτεχνία για να διακοσμήσουν την τάξη. Κάτι που ανακάλυψε στην βόλτα του στο πάρκο (ένα φύλλο, σπόρια, βότσαλα, κλπ). Ένα αγαπημένο του βιβλίο για να διαβάσουν στην τάξη. Δηλαδή "Η τάξη μου, δεν είναι φυλακή. Είναι ο χώρος μου. Έχει πράγματα που δημιούργησα κι εγώ-δικές μου ιδέες-δικές μου ανακαλύψεις-δικά μου αγαπημένα πράγματα. Η δασκάλα μου και οι συμμαθητές μου χαίρονται που με βλέπουν το πρωι, με περιμένουν, με θέλουν κοντά τους". Ξεφεύγει έτσι κάπως το παιδί από τον εγωκεντρισμό του. "Εγώ δεν θέλω να πάω! Εμένα δεν μου αρέσει εκεί!" Και περνάει σταδιακά στο ότι υπάρχουν κι άλλοι γύρω μου. "Με θέλουν οι άλλοι εκεί! Στους άλλους αρέσει που είμαι κι εγώ μαζί τους! Μμμ η παρουσία μου σχολείο είναι επιθυμητή. Είμαι αγαπητή/ος." Και αυτό βοηθάει στην αλλαγή της ψυχολογίας του παιδιού. Συζήτησε το με την δασκάλα και είμαι σχεδόν σίγουρη ότι θα δουλέψει!
    12. @Shakiraki δεν έχω σχετική εμπειρία. Το μόνο που ξέρω είναι πως, λόγω παρατεταμένου κλινοστατισμού θα πρέπει να συμβουλευτείς είτε εσύ απευθείας, είτε ο γυναικολόγος σου αν συνεργάζεται, αιματολόγο. Ο ιατρός σου θα σε έχει, εγκαίρως, ενημερώσει σχετικά. Και η κουβέντα που λες... Να φροντίζεις τον εαυτό σου, είσαι δυνατή και μια μέρα να διηγείσαι την ιστορία σου αυτήν στο παιδί σου. Με το καλό!
    13. Μεγάλη κουβέντα είπες εδώ. Στο μίνι ιστορικό που μας πήρε η νηπιαγωγός στην πρώτη συνάντηση πέρυσι, η τελευταία ερώτηση ήταν: "τι προσδοκία έχετε για το παιδί σας αυτή την χρονιά". Ενώ η συζήτηση κυλούσε νερό, εδώ κόμπιασα. Δύσκολη ερώτηση. Ερώτηση που σε φέρνει αντιμέτωπο με πολλά. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα πέρασαν πολλές πιθανές απαντήσεις από το μυαλό μου. - η 1η... όχι όχι αυτό δεν είναι τόσο σημαντικό. - η 2η... όχι όχι ούτε αυτό είναι σημαντικό. - η 3η... α! ναι αυτό είναι το πιο σημαντικό αυτή την περιόδο. Αυτό θα πω! Το λέω και παράλληλα μέσα στο κεφάλι μου: "Μάλιστα λοιπόν αυτό είμαι λοιπόν... Αυτή η μάνα. Η μάνα που θέλει η (όνομα παιδιού) της να είναι έτσι (σιωπηρή ταμπελίτσα ξεφυτρώνει πάνω στο κεφάλι μου)... Μπράβο! Μπράβο (το όνομα μου)! Κλαπ κλαπ κλαπ. Μόλις περιέγραψα την εικόνα του παιδιού μου που με τρομάζει vs την εξωραϊσμένη βελτιωμένη εικόνα που έχω ΕΓΩ για το παιδί μου... Ούφ θα μπορούσα να έχω απλώς απαντήσει -Να είναι χαρούμενο-". Και για να μην παρεξηγηθώ. Δεν εννοώ πως αυτό που τρομάζει τον κάθε γονιό, είναι ανάξιο προβληματισμού, ανάξιο αναφοράς. Όχι! Φυσικά και είναι άξιο. Οτιδήποτε κι αν είναι αυτό (και είναι τόσα και τόσο διαφορετικα εννοείται). Και άποψη μου πρέπει να το ρωτούν αυτό οι εκπαιδευτικοί (κάθε βαθμίδας), για να μπορεί να δουλευτεί μέσα στην χρονιά με παιδιά και γονείς. Αλλά ας έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας ότι μέσα σε αυτό προβάλλουμε βασικά την προσδοκία μας για το δικό μας "ιδανικό παιδί". Κι αν αυτό το ιδανικό παιδί είναι ρεαλιστικό κι εποικοδομητικό πρότυπο για το πραγματικό μας παιδί, τότε πολύ καλώς. Αν όμως όχι, τότε θέλει προσοχή.
    14. Δεν πιστεύω αυτά που διαβάζω 2 μέρες τώρα. Δεν γίνεται βέβαια εδώ, ούτε και πρέπει, ούτε και υπάρχει λόγος να κάνω αντίλογο. Κανένας απολύτως. Είναι ξεκάθαρη η φιλοσοφία σου. Μόνο με χιούμορ μπορώ να πεταχτώ να πω κι εγώ κάτι. Δεν θα σχολιάσω τίποτε από τα σημαντικά που έθιξες. Αλλά όμως είναι δυνατόν να θεωρείς κακό το περιβάλλον επειδή τρώνε εκεί που παίζουν και ζωγραφίζουν;;;!!! (τι να πουν και τα κινεζάκια που παίρνουν και τον υπνάκο τους στο θρανίο δηλαδή...). Εμείς και σπίτι μας το κάνουμε αυτό. Τι σημαίνει αυτό;
    15. Καμία ειρωνία! Μόνο χιούμορ. Είναι δυνατον να μην ξέρεις τον Πανωλεθρία;! Επική μορφή των πανελληνίων '90s. Ok, είναι δυνατόν. Αν σε ενδιαφέρει ψάξτον στο youtube. Κι αν τον παρακολουθήσεις μην αρκεστείς στα προφανή, να κοιτάς εις βάθος. Είναι πολυεπίπεδη η ανάγνωση. Όπως πολυεπίπεδη είναι και η αγωγή και η εκπαίδευση στην προσχολική ηλικία...
    16. Έγραψα... έσβησα... έγραψα... έσβησα... Τελικά θα περιοριστώ να πω αυτο, και θυμηθείτε το! Τώρα με την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που ετοιμάζει ο πρωθυπουργός μας, μια νέα μέρα ξημερώνει για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Θα πάψουν πια να μπαίνουν θέματα για να γράφουν όλοι οι άσχετ όλες τις αηδίες κι αυτοί που είναι φωτοτυπικό μηχάνημα το μυαλό τους. Τέρμα όλα τα αντιsos και τα συνδιαστικά. Μόνο θέματα κρίσης που να απαιτούν σφόδρα να βάλεις την γνώμη σου και να αιτιολογήσεις. Τέρμα η πανωλεθρία!