samsympan

Νέο Μέλος
    • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

      128
    • Μελος απο

    • Τελευταια επισκεψη

    • Days Won

      1

    samsympan last won the day on Αύγουστος 31

    samsympan had the most liked content!

    Συνεισφορα στο φορουμ

    164 Good

    Περισσότερα για την/τον samsympan

    • Rank
      Νέος Χρήστης

    Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

    648 εμφανίσεις προφίλ
    1. Στο σπίτι μας το γλυκό υπάρχει στο μενού μας. Όχι καθημερινά. Όχι γλυκό περιπτέρου/σούπερ μάρκετ. Γλυκό σπιτικό ή φούρνου που εμπιστευόμαστε ή σπανιότερα ζαχαροπλαστείου (επιλεγμένου). Πχ λόγω εορτής, ή κεράσματος, ή επειδή έχουμε καιρό να φάμε και λιγουρευτήκαμε και φτιάξαμε. Στην κόρη μας (σχεδόν 4ετών) εξ αρχής εξηγούσαμε ότι πρώτα τρώμε το φαγητό/σαλάτα/φρούτο μας, που είναι νόστιμο, μας κάνει δυνατούς και μας κρατά υγιείς. Το γλυκό το τρώμε μετά, μόνο εάν έχουμε φάει το φαγητό μας και με μέτρο. Όχι συχνά-όχι πολύ. Έχει ωραία γεύση, το απολαμβάνουμε, αλλά μέχρι εκεί. Δεν το κάνουμε μεγάλο θέμα (αν και έχουμε πει και το κλασικό "φάε το φαγητό σου γιατί μετά έχει έκπληξη-γλυκό"... ναι όσο κι αν απορρίπτουμε κάποια πράγματα, υπάρχουν στιγμές που θα ξεστομίσουμε την κλισέ ατάκα). Το ίδιο ισχύει και για εμάς, τους γονείς. Αν και ok, θα "υποπέσουμε σε ατοπήματα" (μια στο τόσο θα ανοίξουμε το ψυγείο και θα "κλέψουμε" κουταλιές από το γλυκό ή θα πιούμε ένα αναψυκτικό με το φαγητό μας) αλλά όχι παρουσία του παιδιού ή εάν μας "τσακώσει" θα παραδεχτούμε ευθέως ότι η λαιμαργία μας φταίει και καλύτερα θα ήταν να μην το είχαμε κάνει. Συν ότι θα του εξηγήσουμε και τη διαφορά παιδικού οργανισμού από ενήλικου με ότι αυτό συνεπάγεται σε κάθε περίπτωση. Το παιδί φαίνεται να έχει κατανοήσει και να έχει αποδεχτεί όλα αυτά και δεν έχει δείξει έως τώρα καμία ανησυχητική ροπή προς το γλυκό/έτοιμο φαγητό. Βέβαια εάν είχαμε ένα παιδί με τάσεις λαιμαργίας για γλυκά/junk food -και έχουμε στον κύκλο μας τέτοια παιδάκια- θα το χειριζόμασταν τελείως διαφορετικά το θέμα. Από τη στιγμή όμως που το παιδί τρώει την μερίδα του, από όλα τα φαγητά του σπιτιού και τα απολαμβάνει, δε βρίσκω το λόγο αραιά και που να μην απολαμβάνει και ένα γλυκό. Σαφώς δε θα ζημιωθεί εάν δεν το φάει αλλά δεν θα ζημιωθεί και εάν το φάει. Εάν μάλιστα μιλάμε για σπιτικό γλυκό με υλικά α' ποιότητας και μετρημένη ζάχαρη (δε μας αρέσουν τα πολύ γλυκά, πάντα βάζω τη μισή ζάχαρη της συνταγής ή και λιγότερη) ή αντικατάστασή της πχ από μέλι, θεωρώ ότι μπορεί να ωφεληθεί. Διότι 1ον το σωστό γλυκό μπορεί να είναι και θρεπτικό και 2ον διαμορφώνει κανείς σωστό γευστικό κριτήριο και δεν λαχταρά άκριτα οτιδήποτε γλυκό. Μαθαίνει να εκτιμά και να προτιμά παρασκευές φρέσκες, πολυδιάστατες, ισορροπημένες. Προχθές λοιπόν που βγήκε με τον μπαμπά της, την κέρασαν ένα μπισκοτάκι Χριστουγεννιάτικο. Από αυτά τα διακοσμημένα με την ζαχαρόπαστα. Ήταν πανέμορφο... για διακοσμητικό... όχι για κατανάλωση (δε συμφωνώ καθόλου με αυτά τα κεράσματα σε παιδάκια). Ήρθε όλο χαρά να μου το δείξει και εγώ μόλις διάβασα τα συστατικά στην ετικέτα στο σακουλάκι, από τη μια σκεφτόμουν πως να την αποτρέψω από να το φάει και από την άλλη μήπως είμαι υπερβολική και το στεναχωρήσω το παιδάκι. Της εξήγησα λοιπόν ότι το συγκεκριμένο μπισκότο δε θα την ωφελήσει εαν το φάει επειδή έχει μέσα μπλα μπλα και τα συστατικά αυτά δε βοηθούν τον οργανισμό να είναι δυνατός και μπλα μπλα και μήπως να το άφηνε καλύτερα. Εκείνη χαλαρή και με ύφος "καλά ντε δε χρειαζόταν το λογίδριο" απάντησε αμέσως: "Εντάξει μαμά, πέταξε το" και επέστρεψε στο παιχνίδι της. Αυτό είναι ένα παράδειγμα καλώς εννοούμενης επιλεκτικότητας στο φαγητό.
    2. Κατάλληλη διατροφή, σωστή περιποίηση της περιοχής και υπομονή καθώς η τάση που δέχεται η περιοχή ολοένα και αυξάνεται με αποτέλεσμα τέτοιου είδους αιμορραγίες. Ωστόσο, μην ανησυχείτε η κατάσταση είναι αντιμετωπίσιμη. Υπάρχει και τοπική αγωγή (κρέμα) που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε για ανακούφιση των συμπτωμάτων. Θα σας ενημερώσει ο ιατρός σας σχετικά.
    3. Χρειάζεται προσοχή για να μην συγχέεται η ελευθερία λόγου, με το μιλώ με ασέβεια, εν προκειμένω, για την θρησκευτική ταυτότητα που υιοθετεί ο συμπολίτης μου. Βέβαια (έχουμε το προνόμιο να) ζούμε σε μια κοινωνία πλουραλισμού και ανεκτικότητας, ετσί ακόμη και η θρησκευτική μισαλλοδοξία μπορεί να "περάσει" ως ελευθερία έκφρασης... Χρειάζεται όμως μεγάλη προσοχή στο διαδίκτυο που μεταξύ του αναγνωστικού κοινού βρίσκονται παιδιά και έφηβοι, προκειμένου να εντοπίζονται τέτοιες δηλώσεις, να υποδεικνύεται η πραγματική τους φύση και να απομονώνονται.

    4. Διαφημίσεις


    5. Υπάρχουν πολλά και διάφορα. Επιλέγει κανείς βάσει αναγνώστη, στόχου, ύφους, γούστου, κλπ. Για τον παιδικό θυμό-αταξία-επανάσταση: - "Όχι Γιωργάκη!" του David Shannon. Εξαιρετικά λιτό κείμενο, εξαιρετικά δυναμική εικονογράφηση, γλυκιά επίγευση. - Το πασίγνωστο και πολυδιαβασμένο στο εξωτερικό αλλά όχι μεταφρασμένο στα ελληνικά "Where the wild things are" του Maurice Sentak. Έχουν γραφτεί αναλύσεις επί αναλύσεων για αυτό το μικρό βιβλίο και τον συγγραφέα του. Αξίζει να το ψάξει κανείς και να το ξεφυλλίσει. Για τον θυμό-ζήλια: - "Φίλοι στο λόφο" των Linda Sarah και Benji Davies. Επίσης λιτό κείμενο, όμορφη ιστορία, ωραίες διδαχές και το χαρακτηριστικό στυλ εικονογράφησης του πολυβραβευμένου Benji Davies. - Η τριλογία των καπέλων του Jon Klassen με τα "Θέλω πίσω το καπέλο μου", "Αυτό δεν είναι το καπέλο μου", "Βρήκαμε ένα καπέλο". Και εδώ λιτό κείμενο, με ιδιαίτερο στυλ εικονογράφησης. Με φαινομενικά απλοϊκές ιστορίες που στην πραγματικότητα επιδέχονται 2ης-3ης ανάγνωσης. Τα δύο πρώτα μιλούν και για εκδίκηση - θα μπορούσε κανείς να τα κατατάξει στα αμοραλιστικά παραμύθια. Χρειάζεται ένας έλεγχος πριν, για να αποφασίσει κανείς πως θα τα αφηγηθεί σε μικρότερα παιδιά ή εάν θα τα επιλέξει καν σε πρώτη φάση.
    6. Μιας και αναφέρθηκαν τα ξύλινα παιχνίδια, ήθελα να επισημάνω, ότι στο ξύλινο παιχνίδι υπάρχει περίπτωση σε κάποιο σημείο να εμφανιστεί σκλήθρα/αγκίδα (πριν καν το χρησιμοποιήσει το παιδί, χωρίς να έχει καταπονηθεί δηλαδή). Δεν έχει να κάνει τόσο με την τιμή ή το πόσο επώνυμη μάρκα είναι, όσο με την αρτιότητα της κατασκευής. Εμείς το παρατηρήσαμε (ευτυχώς πριν τα δώσουμε στα παιδιά) και σε επώνυμες κατασκευές και σε μη επώνυμες. Για αυτό όταν αγοράζουμε ξύλινα παιχνίδια (εννοείται και παιχνίδια γενικότερα) είναι ασφαλέστερο να επιλέγουμε κατασκευαστές με εμπειρία και υπευθυνότητα στην παραγωγή ξύλινων παιχνιδιών και πιστοποιήσεις καταλληλότητας. Επειδή όμως και αυτά από μόνα τους δεν είναι πάντα αρκετα, όπως και να έχει πριν τα δώσουμε στα παιδιά, ελέγχουμε-"τρέχουμε" όλη την επιφάνεια τους περιμετρικά, εσωτερικά και εξωτερικά με τα δάχτυλα μας.
    7. Ξαναδιαβάζοντας το post μου, ήθελα να διευκρινίσω, οτι το μητρικό γάλα σε βρέφη/νήπια θεωρείται clear liquid/fluid στην προκειμένη περίπτωση, δηλαδή της γαστρεντερίτιδας. Όχι εάν συζητάμε πχ. για την αποχή πριν από κάποιο χειρουργείο. Το οποίο και βέβαια δεν αφορά στο παρόν thread. Αλλά ας είμαστε ακριβείς.
    8. Εμάς η παιδίατρος στο check up των τριών ετών μας παρέπεμψε πρώτη φορά για προληπτικό έλεγχο σε παιδοδοντίατρο (και παιδοφθαλμίατρο). Σου στέλνω και το post μου σε ένα σχετικό θέμα, που ίσως σου δώσει κάποιες από τις πληροφορίες που ψάχνεις .
    9. @mariluka999 Σε περίπτωση γαστρεντερίτιδας σε θηλάζοντα βρέφη και νήπια, η οδηγία είναι συνέχιση (ή και αύξηση) του θηλασμού ανεμπόδιστα. Προκειμένου να διατηρείται ενυδατωμένο το παιδί, να ενδυναμωθεί η χλωρίδα του γαστρεντερικού συστήματος και άρα η άμυνα του οργανισμού ενάντια σε παράγοντες που προκαλούν γαστρεντερολογικά προβλήματα, κλπ. Το μητρικό γάλα θεωρείται clear liquid σε αντίθεση με τα φρέσκα γάλατα (και κατ'επέκταση γαλακτοκομικά προιόντα) που θεωρούνται full liquids (οι όροι αφορούν στη σύσταση και στην επίδραση στο γαστρεντερικό σύστημα-στην πέψη) και συνεπώς δεν το αποκλείουμε από το διαιτολόγιο. Νομίζω εδώ πρέπει να εστιάσετε. Μικρότερα και συχνότερα γεύματα. Όμως ότι πληροφορία κι αν λάβετε από εδώ, δεν έχει βαρύτητα μπροστά στην πληροφορία που θα λάβετε από τον κατάλληλο παιδίατρο-σύμβουλο θηλασμού, ο οποίος θα λάβει το ιστορικό του παιδιού, θα ενημερωθεί λεπτομερώς για την κατάσταση, θα συνεκτιμήσει τα δεδομένα και είναι ο μόνος αρμόδιος να σας κατευθύνει.
    10. Ομοίως και σε εμάς. Εγώ το αποδίδω στο οτι μεγαλώνει και η προσωπικότητα του παιδιού γίνεται πολυσδιάστατη. Το Εγώ έρχεται μπροστά. Βιώνει πληθώρα νέων συναισθημάτων και πειραματίζεται με τις διάφορες εκδοχές του εαυτού της. Άλλοτε είναι τρυφερή, άλλοτε απότομη και πεισμωμένη. Άλλοτε "άτακτη", άλλοτε υπάκουη. Άλλοτε θα καμαρώσει, θα κάνει χιούμορ, θα αναρωτηθεί, κοκ. Και οι κοντρίτσες με τους γονείς είναι μέσα στο πρόγραμμα. Απλώς εγώ την ζω συνεχώς, βλέπω εν τη γενέσει τους τις διάφορες συμπεριφορές, τις αναμένω και τις χειρίζομαι ,ας πούμε, πιο κατάλληλα ανάλογα με την περίσταση. Ο μπαμπάς της που την βλέπει λιγότερες ώρες, αρχικά ξαφνιαζόταν που, το πρότερα πάντα γλυκό και συνεργάσιμο παιδάκι του, χωρίς προφανή αιτία του έβγαζε άρνηση και γκρίνια σε κάποιες φάσεις. Και φαινόταν να δοκιμάζει τις γκριμάτσες της και τη φωνούλα της (σούφρωνε τα φρυδάκια της, έκανε μουτράκια, έβαζε τα χεράκια δεμένα μπροστά, άλλαζε την φωνούλα της) και επιπλέον τον κοιτούσε διερευνητικά για να "κόψει" αντιδράσεις που λέμε ! Επίσης ως προς το άγχος αποχωρισμού (σε αυτές τις ηλικίες και σε μεγαλύτερες) ήθελα να πω ότι αφορά στο συναίσθημα και όχι στην λογική. Το παιδί (το άτομο) αντιλαμβάνεται ότι δεν χρειάζεται να ανησυχεί για κάτι. Ξέρει οτι ο γονέας είναι εκεί για αυτό, θα επιστρέψει, κλπ. Όμως παρόλα αυτά βιώνει ανασφάλεια και θλίψη όταν δεν τον νιώθει κοντά του. Χρειάζεται χρόνο και δουλίτσα, προκειμένου να ωριμάσει όλο αυτό μέσα του και να ισορροπήσει.
    11. Η οδηγία, όπως μας την μεταφέρετε, είναι λανθασμένη. Σωστά αναφέρετε η ίδια, ότι ένας παιδίατρος-σύμβουλος θηλασμού είναι ο μόνος κατάλληλος να σας κατευθύνει. Αναζητήστε στο διαδύκτιο τον πλησιέστερο στην περιοχή σας, προκειμένου να μην δημιουργηθούν επιπλοκές σε μια κατά τα άλλα εύκολα διαχειρίσιμη κατάσταση. Είναι εμφανές από την περιγραφή σας, ότι νιώθετε έτσι. Αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα, που και πάλι ένας σύμβουλος θηλασμού είναι ο κατάλληλος να σας κατευθύνει προκειμένου να επιτύχετε ομαλό αποθηλασμό.
    12. Αυτή η περιγραφή στο άνωθεν post σου @Lenia16 είναι μια θλιβερή έκφανση της πραγματικότητας. Συμφωνώ. Και δεύτερο και τρίτο και... δέκατο. Πόσο όμως επιτρέπουν τα οικονομικά του καθενος;! Συμφωνώ. Κατ'εμέ, δε θα έπρεπε να συμβαίνει, όχι σε μια ιδανική κατάσταση. Δε θα έπρεπε να συμβαίνει, τελεία και παύλα! Όσο για την ομοιοπαθητική ήθελα να προσθέσω. Δεν έχω ακολουθήσει θεραπευτικό σχήμα, δεν έχω κοντινά μου άτομα που να ακολουθούν για να παρακολουθώ την εξέλιξη τους. ΟΜΩΣ (λόγω πρότερων σπουδών-εκπαίδευσης, μελέτης, συζήτησης) η άποψη μου είναι ότι οι εναλλακτικές θεραπείες γενικά (δεν εστιάζω στην ομοιοπαθητική, αναφέρομαι στην αρωματοθεραπεία, μασάζ, βελονισμό, κλπ) είναι παρεξηγημένες. Για αυτό ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό, η έλλειψη πλαισίου, όταν πρωτοεμφανίστηκαν στην χώρα μας, όπου ο οποιοσδήποτε άσχετος-ανεύθυνος-επικίνδυνος, υιοθέτησε την ιδιότητα του ομοιοπαθητικού/εναλλακτικού θεραπευτή. Πλέον υπάρχουν ιατροί, σοβαροί επιστήμονες, καταρτισμένοι θεραπευτές, που ασχολούνται με τις εναλλακτικές θεραπείες. Πιστεύω πως το άτομο που σήμερα αναζητά εναλλακτικό θεραπευτή, είναι (έχει διαθέσιμη την πληροφορία για να είναι) σωστά ενημερωμένο και συνειδητοποιημένο και μπορεί να επιλέξει προς όφελος της υγείας του. @connie08 εξέφρασε πολύ σωστά το σκεπτικό.
    13. @Mama_Anesti_ Ναι φυσικά και μπορεί να συμβαίνει. Και σε παιδιά της ηλικίας του δικού σας και σε παιδιά που ξεκινούν το σχολείο (σκεφθείτε πόσα παιδάκια κλαίνε τον πρώτο καιρό στο προνήπιο-νήπιο) και σε μεγαλύτερα (εφήβους). Μπορεί να εμφανιστεί και σε εμάς, στους ενήλικες, υπό άλλο πρίσμα και σε άλλη μορφή (πρώτη μέρα στο πανεπιστήμιο ή σε άλλη πόλη/χώρα ή σε καινούργια δουλειά, κλπ). Το βιώνουμε κι εμείς με τη μεγάλη μας κόρη που είναι 3μισι+. Στα παιδιά διάφοροι παράγοντες επιδρούν στην εκδήλωση του (σε εμας έχουν παίξει ρόλο και η ιδιοσυγκρασία του παιδιού, που πάντοτε ήταν κοντά στον γονιό• και το γεγονός ότι δεν πηγαίνει παιδικό σταθμό• και το γεγονός της έλευσης της μικρής αδερφής της). Επίσης με διαφόρους τρόπους εκδηλώνεται. Μπορεί το παιδί να το εκφράζει λεκτικά στον γονιό, με επιμονή πχ: "θέλω αγκαλιά!" , "δε θέλω να φύγεις!", "που πας;" ακόμη κι αν αλλάζεις δωμάτιο, "πότε θα γυρίσεις;" ακόμη κι αν βγαίνεις να κατεβάσεις τα σκουπίδια, κλπ. Μπορεί να μελαγχολήσει ή να κλάψει (χωρίς να μπορεί να εξηγήσει τον λόγο το ίδιο) εάν νοιώσει ότι αποχωρίζετε από τον γονιό, ακόμη κι αν αυτό είναι για λίγή ώρα ή σε κοντινή απόσταση. Μπορεί να εμφανίσει ανησυχία κατά τη διάρκεια του ύπνου του. Κλπ. Εάν τα συμπτώματα δεν είναι υπερβολικά (πχ το παιδί να είναι απαρηγόρητο, να μην ηρεμεί με συζήτηση, να υπάρχει επίπτωση στη διατροφή του και τον ύπνο του συστηματικά και σε διάρκεια, να συνυπάρχουν με κάποια άλλη στρεσογόνο αιτία στο περιβάλλον του πχ καυγάδες, απώλεια αγαπημένου προσώπου, κλπ οπού σε αυτές τις περιπτώσεις ζητάμε ιατρική βοήθεια) δεν είναι ανησυχητικό! Είναι φάση που περνά ο άνθρωπος χέρι χέρι με την ανεξαρτητοποίηση, με την αντίληψη εννοιών όπως μικρόκοσμος/οικογένεια/σπίτι-μακρόκοσμος/κοινωνία/πλανήτης, ζωή-θάνατος, κλπ στον δρόμο του από την παιδική, στην εφηβική ηλικία και μετέπειτα προς την ενηλικίωση. Όπως προείπα το βιώνουμε κι εμείς με τη μεγάλη μας κόρη και το δουλεύουμε. Με ποιούς τρόπους; Πάνω από όλα, τι άλλο εκτός από κουβέντα... πολλή κουβέντα. Πιο συγκεκριμένα: α) Εξηγούμε στο παιδί ότι θα υπάρξουν στιγμές που θα χρειαστεί να φύγουμε. Με παραδείγματα από την καθημερινότητα του. Όμως δεν θα το αφήσουμε ποτέ μόνο. Θα μείνει μαζί η γιαγιά, η νταντά, κλπ. Κι εμείς θα επιστρέψουμε για να φάμε μαζί, πριν κοιμηθεί, μολις ξυπνήσει, κλπ. β) Βάζουμε στο παιχνίδι μας, την αποχώριση και την επιστροφή. Με παιχνίδια ρόλων, ιστορίες, κλπ. γ) Όταν χρειαστεί, δεν φεύγουμε ποτέ στα κρυφά. Ενημερώνουμε όσο νωρίτερα μπορούμε. Αφιερώνουμε χρόνο να το συζητήσουμε. Μιλάμε τηλεφωνικώς εν απουσία μας. δ) Είμαστε ψύχραιμοι και ήρεμοι εαν έχουμε ξέσπασμα του παιδιού. Δίνουμε σημασία, όχι όμως περισσότερη από ότι πρέπει βαρύτητα. Του μιλάμε, εξηγούμε. ε) Προσπαθούμε να καλλιεργούμε την ανεξαρτητοποίηση της με τρόπο ευχάριστο και δημιουργικό. Πχ την γράψαμε σε μια παιδική ομαδική δραστηριότητα που "απαιτεί" την παρουσία της άνευ γονέα. Σε εισαγωγικά το "απαιτεί". Μιλώ για σταδιακή εξοικείωση μέχρι να νοιώσει άνετα να υπάρξει-συμμετάσχει στην ομαδά. Δεν το έχουμε επιτύχει ακόμη αυτό... είμαστε όμως αισιόδοξοι :). Υπομονή, κουβέντα και υποστήριξη στο παιδί να ανοίξει τα φτερά του .
    14. Συμφωνώ. Και θα ήθελα να προσθέσω ότι στα δικά μου αυτιά δεν ακούγεται "ταμπού". Ακούγεται σαν βήμα εξόδου από μια άγονη πραγματικότητα, προς ένα καλύτερο αύριο. Εύχομαι και @hunter να το αξιολογήσει έτσι.
    15. @hunter Δεν έχω εμπειρία, ούτε εξειδικευμένες γνώσεις σχετικά. Σας γράφω μόνο για να μοιραστώ κάποιες σκέψεις οι οποίες ενδεχομένως να σας δώσουν μια ακόμη οπτική. Καταρχήν κατανοώ την αγωνία σας και αντιλαμβάνομαι από τα γραφόμενα σας, ότι είστε γονέας με ενδιαφέρον για το παιδί του. Που αγωνίζετε με ότι αυτό συνεπάγεται (ακύρωση, εξάντληση, μετατόπιση σε δεύτερη μοίρα προσωπικών/οικογενειακών προσδοκιών, κλπ). Επίσης διαφαίνεται το εξής. Ό,τι το θέμα που σας απασχολεί, δεν είναι το σημαντικότερο που θα έπρεπε να σας προβληματίζει. Αυτό αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου. Ενός παγόβουνου που έχει φράξει την είσοδο σας, στην καρδιά του παιδιού σας. Και το οποίο ξεκίνησε να σχηματίζετε πολύ πιο πριν. Και τι εννοώ. Μην στέκεστε: α) Στη ΔΕΠΥ του παιδιού. Είναι ένα εμπόδιο που με σωστούς χειρισμούς υπερπηδάται. β) Στη βαρεμάρα. Κανένα παιδί δεν αρνείται πεισματικά το σχολείο από... βαρεμάρα! γ) Στις ανεπάρκειες του εκπαιδευτικού συστήματος. Ναι είναι θλιβερό που ενώ το σχολείο είναι ενήμερο, δεν έχει υπάρξει εκπαιδευτικός-οι που να προσεγγίσει με αγάπη το παιδί, να το εμπνεύσει, να το συμπεριλάβει. Να το ωθήσει να ενταχθεί ενεργά στην ευρύτερη σχολική κοινότητα. Ναι είναι θλιβερό που το σχολείο του σήμερα, σε μεγάλο ποσοστό (φυσικά υπάρχουν και οι εκπαιδευτικοί-οάσεις) ακόμη θεωρείται η διάλεξη από έδρας-η μελέτη στο σπίτι (ακόμη χειρότερα η αποστήθιση), το διαγώνισμα, ο καλός και ο κακός μαθητής και τέλος! Αντί για μια κοινότητα σε σύνδεση με την κοινωνία. Με μαθητικές ομάδες εργασίας, θεματικά projects, ενεργή συμμετοχή μαθητών σε εκδηλώσεις τεχνών-επιστημών, συμβουλευτικές συναντήσεις, δράσεις ενδυνάμωσης και χίλιαδυο άλλα πράγματα. Ναι είναι θλιβερά όλα αυτά. Όμως οι μαθητές προσαρμόζονται και συνεχίζουν και διαπρέπουν ο καθένας με τον τρόπο του. δ) Στις ατελείωτες ώρες φροντιστηρίου, ιδιαιτέρων, κουβέντας για να πειστεί να παρακολουθήσει την τάξη. Το φροντιστήριο και τα ιδιαίτερα είναι βοήθηματα στο παιδί με θέληση και όχι στο παιδί που υπέκυψε σε πιέσεις. Η επικοινωνία σας αλλού πρέπει να στραφεί. Σταθείται στα: α) Πως χτίστηκε άραγε μια τόσο ανησυχητική πεποίθηση-πραγματικότητα;! β) Η "πλάτη" ενός έφηβου κυρτώνει από αποφάσεις-βάρη που δεν θα έπρεπε να σηκώνει. Και που ενδεχομένως στο μέλλον να πει ότι θα προτιμούσε να είχε πράξει διαφορετικά. γ) Τι απέγινε η εμπιστοσύνη και το αίσθημα ασφάλειας, στην οικογένεια;! Στους ανθρώπους που ξέρω οτι με αγαπούν ειλικρινά και έχω την απόλυτη βεβαιότητα ότι είμαι ασφαλής υπό την σκέπη τους. Ξέρω ότι όλες οι πράξεις τους είναι προς προστασία της υγείας μου, της ασφάλειας μου, της μελλοντικής ευημερίας μου. Άρα τους ακούω, ακολουθώ τα λεγόμενα τους, είμαι σίγουρος πως με καθοδηγούν σωστά, νοιώθω ασφαλής. δ) Τι απέγιναν τα όνειρα για το μέλλον;! Τα όνειρα ενός εφήβου. Που θα έπρεπε να νοιώθει ακούραστος, έτοιμος να ρουφήξει την γνώση, να δημιουργήσει, χαρούμενος και γεμάτος αυτοπεποίθηση, αισιόδοξος για το μέλλον. Όχι ανασφαλής, διστακτικός, φοβισμένος, αδύναμος, παραιτημένος. Έχετε λοιπόν να αντιμετωπίσετε ένα ζήτημα πολυσύνθετο και χρειάζετε μεγάλη υπομονή, διπλωματία και προπάντων αγάπη για το παιδί. Και φυσικά σωστή καθοδήγηση. Δεν θέλω να σχολιάσω οτι ο/οι ειδικός/οι που απευθυνθήκατε περιορίστηκαν στο να το κουβεντιάσετε λέγοντας: Απευθυνθείτε στον κατάλληλο ειδικό, ο οποίος θα προσεγγίσει το ζήτημα (και το παιδί) με επιστημονικότητα, σοβαρότητα, και σεβασμό προς το επάγγελμα του και εσάς, και θα δουλέψει στοχευμένα. Με το παιδί και εσάς, μαζί ως οικογένεια. Προκειμένου να βρείτε τις ισορροπίες σας, να ανακαλύψετε εκ νέου ο ένας τον άλλο και να ατενίσετε με αισιοδοξία το μέλλον. Και το ζήτημα για το οποίο μας γράψατε, ως φυσικό επακόλουθο, να είστε βέβαιος θα διευθετηθεί Υγ: για λόγους ευταξίας-χρηστικότητας του forum θα σας πρότεινα να βάζατε συγκεκριμένο τίτλο στο θέμα σας. Επίσης θα βοηθούσε 1ον εσας καθώς έτσι είναι πιθανότερο να προσελκύσει αναγνώστες-γνώστες και 2ον, όποιον άλλο έχει παρόμοιους προβληματισμούς.
    16. Για τον λόγο αυτό σας είπα αρχικά να συζητάτε κάθε ανησυχία σας με τον γυναικολόγο σας (ή/και όποιον ιατρό εμπιστεύεστε περισσότερο). Όλες οι γυναίκες κάποια στιγμή στη ζωή τους καλούνται να αντιμετωπίσουν ανησυχίες και άγχη σχετικά με τη ζωή-υγεία τους. Σκεφτείτε, δεν είναι μόνο η περίοδος της εγκυμοσύνης. Είναι ασθένειες, αναπηρίες, ιδιαιτερότητες, κλπ. Ένας ιατρός συναντά καθημερινά πολλούς πολλούς ανθρώπους προβληματισμένους. Έχει -θα πρέπει να έχει- την κατάλληλη εκπαίδευση να τους προσεγγίσει και εάν χρειάζεται να τους παραπέμψει καταλλήλως. Ο ιατρός σας λογικά είναι σε θέση να σας συστήσει κάποιον και να σας δώσει τις πληροφορίες που ζητάτε. Μην διστάζετε! Είναι κάτι συχνό και απολύτως διαχειρίσιμο.