samsympan

Νέο Μέλος
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    26
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

16 Neutral

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

157 εμφανίσεις προφίλ
  1. Τα τσιμπήματα εντόμων έχουν μια αρκετά χαρακτηριστική και γνώριμη εικόνα. Κυρίως των κουνουπιών. Και ναι υπάρχει μεταβολή στην εικόνα τους με την πάροδο των ημερών. Λόγω του ότι επιμένει, οτι δεν είναι διάχυτο στην περιοχή αλλά μεμονομένο και λαμβάνοντας υπόψη και το ιστορικό της γέννας σας (όπως διάβασα σε άλλο σας post), θα έλεγα κοιτάξτε μήπως δεν είναι εξάνθημα αλλά αιμαγγείωμα. Τα αιμαγγειώματα εμφανίζονται με μεγαλύτερη συχνότητα στα πρόωρα βρέφη. Αν και η δική σας προωρότητα είναι τόσο οριακή που δε θα πρέπει να την λαμβάνετε υπόψη σας. Πολύ σωστά! Πάντως, εφόσον το είδε η παιδίατρος και δεν θορυβήθηκε σημαίνει οτι δεν παρατήρησε κάτι το ανησυχητικό. Άλλωστε μέχρι το επόμενο ραντεβού σας, που δεν θα αργήσει ούτως ή άλλως, εσείς το παρακολουθείτε όπως και να έχει και εαν χρειαστεί την ενημερώνετε.
  2. Αυτό που περιγράφεις είναι φυσιολογικά κακά μωρού που θηλάζει! Μάλιστα είναι ένδειξη σωστής πέψης του γάλακτος. Εάν αναζητήσεις στο διαδίκτυο 'πιστοποιημένοι σύμβουλοι θηλασμού IBCLC' θα βρεις λίστα με τα στοιχεία τους και αρκετοί είναι και παιδίατροι. Κάλεσε αυτόν που εξυπηρετεί την περιοχή σου, εξήγησε του την κατάσταση και κανονίστε συνάντηση άμεσα. Θα έρθει και θα αφιερώσει χρόνο να δει το παιδί, να το εξετάσει, να δει πως συμπεριφέρεται στο στήθος, να δει την πάνα του, να λύσει όλες τις απορίες σας, να σας δώσει μια κατευθυντήρια γραμμή. Επίσης να του μιλήσεις για ότι σε απασχολεί σχετικά με το μωρό (τα άγχη, τους προβληματισμούς σου). Συμφωνώ με τις προλαλήσασες, μην διστάζεις να κλείσεις ραντεβού με έναν... χθες. Δεν είναι πολυτέλεια.

  3. Διαφημίσεις


  4. Επίσης, εκτός από τα παραπάνω, θα μπορούσατε να φτιάχνετε μαζί το γεύμα αυτό. Αφού τρώει δημητριακά, θα μπορούσατε πχ να της έχεις σε ενα ποτηράκι το γάλα, σε ένα μπολ τα δημητριακά, σε άλλο 1-2 φρούτα και τέλοσπάντων να της έχεις στο τραπέζι ποτηράκια, μπολάκια, κουταλάκια και να τα αναμειγνύει η ίδια για να φτιάξει το γεύμα της. Οπότε η ώρα για το γάλα να είναι και ώρα παιχνιδιού. Να βουτάει τα χεράκια της, να τα γλύφει, να γεύεται, να κάνει έναν χαμό γενικά και μέσα σε αυτό να τρώει καμιά κουταλίτσα μόνη της, να δίνεις και εσύ καμία... και σιγά σιγά θα συνηθίσει τη γεύση.
  5. Από μεριάς μου θα ήθελα καταρχήν να σου πω, να ΜΗΝ ΑΓΧΩΝΕΣΑΙ! Το παιδί παρακολουθείται από επιστήμονες. Οι ιατροί εκτός από τον ίκτερο κοιτάζουν και συνεκτιμούν και τη γενική εικόνα του παιδιού (να είναι ζωηρό, να έχει καλό μυϊκό τόνο, κλπ) προκειμένου να δώσουν εξιτήριο. Οπότε όταν το παιδί ζωηρέψει, τρέφεται καλύτερα, λερώνει πάνες, κλπ ο ίκτερος από μόνος του δε θα είναι κριτήριο για να το κρατήσουν μέσα (εννοείται να είναι σε μια αποδεκτή τιμή εξόδου). Όπως και να έχει ο ίκτερος θα πέσει και θα πάρετε εξιτήριο. Ακόμη και εάν το παιδί σιτίζεται με μπιμπερό, ακόμη κι αν σιτίζεται με φόρμουλα, και τα δύο μπορούν να αναστραφούν. ΜΗΝ σκέφτεσαι αν θα θηλάσεις αποκλειστικά ή για πόσο θα τα καταφέρεις! Να σκέφτεσαι ότι εσύ θα κάνεις την προσπάθεια σου και είτε θηλάσεις, είτε όχι, και τα δύο είναι ok! Το θέμα αυτό θα το βλέπεις μέρα με τη μέρα. Κάθε μέρα που θα θηλάζεις, κέρδος θα είναι. Να έχεις υπομονή, να ζητήσεις βοήθεια σε πρακτικά θέματα από τον περίγυρό σου, να ζητήσεις να σε στηρίξει ψυχολογικά ο σύντροφός σου, η μητέρα σου ή όποιος είναι κοντινός σου άνθρωπος και όλα καλά θα πάνε! Κι αν δεν επιτευχθεί ο θηλασμός ΜΗΝ το πάρεις βαρέως! Λάβε υπόψη σου όσα σου έχουν πει εδώ μαμάδες έμπειρες στον θηλασμό και στη χρήση θηλάστρου, κάνε την προσπάθεια σου και όλα καλά θα πάνε είτε έτσι, είτε αλλιώς! Και κάτι ακόμη που το έμαθα από εδώ, από το forum (ευχαριστώ τις μαμάδες που το καταγράψατε) και το επιβεβαίωσα με τον γυναικολόγο μου και την παιδίατρο-σύμβουλο θηλασμού, είναι ότι το χαπάκι που συχνά χορηγείται μετά τον τοκετό και δρα μητροσυσταλτικά (συνήθως το Mitrotan) δεν είναι απαραίτητο να το λάβει η γυναίκα εφόσον θηλάζει/χρησιμοποιεί θήλαστρο διότι μειώνει την παραγωγή. Εάν το λαμβάνεις, συζήτησε το με τον ιατρό σου. Να σας ζήσει! Έχετε ένα μωράκι, αυτό είναι τέλειο, ΧΑΜΟΓΕΛΑ!
  6. Σαν αστεϊσμό το είπα ότι συγκρατήθηκα να μην κάτσω στο γιο-γιο, όχι κρατήθηκα και δεν πήγα τουαλέτα . Κι όμως το πόμολο της πόρτας, το χαρτί υγείας, οι λαβές της βρύσης ενδεχομένως φέρουν περισσότερα μικρόβια και από το εσωτερικό της λεκάνης της τουαλέτας. Και όχι απαραιτήτως παθογόνα για το γεννητικό σύστημα, αλλά γενικότερα. Πχ έχω λοιμώδη μονοπυρήνωση (το αναφέρω επειδή ο ιός είναι σχετικά συνήθης και μεταφέρεται και με τα ούρα. Για αυτό είναι και αρκετά εύκολο να κολλήσουν τα παιδάκια πχ στον παιδικό από την τουαλέτα), αγγίζω τη μύτη μου που τρέχει, φτερνίζομαι στην παλάμη μου, πιτσιλάω και λίγο και αγγίζω όλα τα παραπάνω χωρίς να έχω πλύνει τα χέρια μου. Σε κοινόχρηστες τουαλέτες, όπως ανέφερες, δεν τηρούν όλοι τους κανόνες υγιεινής. Το παιδάκι όλο και κάτι θα αγγίξει, ειδικά εάν είναι πιο μικρό. Όλο και κάπου θα ακουμπήσει. Και το χεράκι του το επόμενο δευτερόλεπτο μπορεί να είναι στη δική του μυτούλα, στοματάκι, προσωπάκι. Μα το θέμα δεν είναι να στάξουν λίγα τσισάκια του ίδιου του παιδιού στα ρούχα του. Άλλωστε σε υγιές παιδάκι τα τσίσα του είναι άσηπτα.
  7. Δίκιο έχεις. Πιθανόν είμαι υπερβολική. Επίσης έχω κορίτσια. Ξέρω οι αγορομάνες έχουν άλλη οπτική επί του θέματος. Αφού και τώρα που πλέον είναι μεγάλο παιδάκι (3+) και ξέρει και δεν αγγίζει πουθενά, ακόμη και σε μαγαζί με παιδικές τουαλέτες (ομολογουμένως πολύ καθαρές), σιχαίνομαι να την βάζω στην λεκάνη ακόμη και με το δικό μας στεφανάκι. Σκέφτομαι το πόμολο που θα αγγίξω και μετά το χαρτί που θα την σκουπίσω, τα ποδαράκια της ή το ρούχο της που μπορεί να ακουμπήσουν κάπου, το καζανάκι που θα μας «ψεκάσει» όταν θα το τραβήξω (πολλές τουαλέτες έξω δεν έχουν καπάκι). Προτιμώ όταν πηγαίνουμε στην τουαλέτα να την βάζω στο γιο-γιο. Καθόμαστε, σκουπιζόμαστε, πετάμε, πλενόμαστε, φύγαμε. Βέβαια αυτά τα σκέφτομαι και για εμένα, οπότε γενικά εάν μπορώ να αποφύγω την τουαλέτα εκτός σπιτιού την αποφεύγω. Άσε που υπήρχαν στιγμές κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μου στην 2η, που κάτι η έλλειψη κοντινής τουαλέτας, κάτι η συχνοουρία, κάτι η γενική σιχαμάρα που με κατέβαλε, το γιο-γιο φάνταζε πολύ ωραία λύση και για εμένα… ευτυχώς συγκρατήθηκα και γλιτώσαμε τον εξευτελισμό.
  8. Σωστή σκέψη αλλά, έχει νόημα το γιο-γιο γιατί το παιδάκι βλέπει το περιεχόμενο του και εξηγώντας του αντιλαμβάνεται σταδιακά την όλη διαδικασία. Στην λεκάνη χάνεται το θέαμα . Θεωρώ πως κάτι τέτοιο είναι αποδεκτό όταν μιλάμε για μεγαλύτερα παιδιά, που έχουν προ πολλού αποχαιρετήσει το γιο-γιο, ή ακόμα και για ενήλικες, όταν μιλάμε για έκτακτη ανάγκη. Εκεί ναι, δε μπορείς να κάνεις κάτι άλλο! Όταν όμως μιλάμε για παιδί προσχολικής ηλικίας που εκπαιδεύεται στη χρήση τουαλέτας, άποψη μου είναι, στις εξόδους το γιο-γιο είναι απαραίτητο. Καταρχήν φυσικά κανείς δεν έχει την απαίτηση από το παιδί να κρατηθεί μέχρι να βρεθεί λεκάνη τουαλέτας. Έπειτα έστω ότι η έξοδος αφορά σε ταξίδι στην εξοχή. Έχεις αγοράκι και θέλει τσίσα. Κάνει όρθιο, λες ok. Έχεις κοριτσάκι και θέλει τσίσα. Προσωπικά δε θα ήμουν ok να κάνει βαθύ κάθισμα πάνω από το χώμα, τα χορταράκια, τα ζουζουνάκια, κλπ, αλλά έστω ότι και πάλι ok. Εάν όμως το παιδάκι θέλει κακά; Θα σταματήσεις το αυτοκίνητο και θα σκάβεις λάκκο σαν τις γάτες, θα είσαι με την σακουλίτσα στο χέρι, ή θα απομακρυνθείς για να βρεις ένα απόμερο κατά την άποψη σου σημείο, που όμως πχ για αυτόν που θα περάσει από εκεί και τις σόλες των παπουτσιών του δεν θα είναι και πολύ κατάλληλο. Και σε πιο καθημερινό σενάριο. Η έξοδος αφορά στην πόλη. Είναι ok το παιδάκι μου να κατουράει στον αμμόλακο της παιδικής, και εγώ να χασκογελάω λέγοντας «Ε και τι να κάνω, να το κόψω;». (Και να φανταστεί κανείς ότι όταν είχα πρωτοδεί τον αμμόλακο, περιχαρής πήγα το μωρό να παίξει. Μετά κατάλαβα γιατί ήμασταν μόνοι εκεί και όταν πλησίαζαν άλλα παιδάκια τα τραβούσαν μακριά… Και σκεφτόμουν «Μα καλά πως κάνουν έτσι! Το παιδάκι να παίξει με την άμμο θέλει»… πόόόσο άσχετη!). Είναι ok το παιδάκι μου να αφοδεύσει σε μια γωνία, όπου εκεί κατά σύμπτωση κάποιος θα παρκάρει το καρότσι του; Είναι ok, κατά τη διάρκεια του Μαραθωνίου της Αθήνας, δίπλα στους Εύζωνες της προεδρικής φρουράς, ανάμεσα στους ανθρώπους (από όλον τον κόσμο) που έχουν έρθει να θαυμάσουν τους δρομείς, τα τσισάκια του παιδιού μου να κοσμούν το πεζοδρόμιο; (Ω ναι, συνέβη!). Και στην τελική τι διδάσκει αυτό στο παιδί; Ότι μπορούμε να ουρούμε και να αφοδεύουμε εκεί που θεωρούμε εμείς ok και δεν τρέχει τίποτα; Εδώ παλεύουμε να αποκτήσουμε την παιδεία να μαζεύουμε τα περιττώματα των σκύλων μας. Των παιδιών μας δεν θα τα μαζεύουμε; Δεν είναι προτιμότερο να έχω μαζί μου ένα πανάλαφρο και compact γιο-γιο, και να διδάξω στο παιδί μου ότι φυσικά και δεν είναι παρεξηγήσιμο ένα μικρό παιδάκι να κάνει την ανάγκη του στο δρόμο αλλά οφείλουμε να είμαστε όσο το δυνατόν πιο διακριτικοί, να τηρούμε όσο γίνεται την υγιεινή μας και να είμαστε και σωστοί απέναντι στους συμπολίτες μας (και την δική τους υγιεινή και αισθητική);!
  9. samsympan

    ερπης στα χειλη;

    Πολύ σωστά ο επιχείλιος έρπης βρίσκεται στο Επίσης, είναι σχετικά συνήθης και δεν είναι κάτι τραγικό για έναν ενήλικα. Ωστόσο, τα μωρά είναι πολύ ευάλωτα στον ιό και δε θα πρέπει να έρθουν σε επαφή! Καλό είναι επίσης να προφυλάσσουμε και τα λοιπά μέλη της οικογένειας, που δε φέρουν τον ιό. Οπότε δε θα πρέπει να μένουμε άνευ θεραπείας. Με την πρώτη ενόχληση εφαρμόζουμε αγωγή και τηρούμε κανόνες υγιεινής. Από όσο γνωρίζω η χρήση των αντιικών επιθεμάτων/κρεμών/χαπιών με δραστική ουσίες τις ασικλοβίρη και πενσικλοβίρη επιτρέπονται και κατά την κύηση και κατά την γαλουχία. Εγώ χρησιμοποίησα και στις δύο περιπτώσεις, με την σύμφωνη γνώμη του γυναικολόγου μου. Στο e-lactancia πέρα από την εμπορική ονομασία του σκευάσματος, να βάζετε προς αναζήτηση την δραστική ουσία. Acyclovir και penciclovir αναφέρονται ως very low risk. Οι γυναικολόγοι γνωρίζουν σχετικά. Πάντα να ρωτάτε τον ιατρό σας! Και η κρέμα στο πάσχον σημείο να εφαρμόζεται με μπατονέτα, όχι με τα δάχτυλα. Και ένα tip: Κάπου είχα διαβάσει για τη δράση της κρυοθεραπείας. Δηλαδή με την πρώτη ενόχληση και πριν εκδηλωθεί η αλλοίωση (μετά δεν έχει νόημα) την εφαρμογή κρύου επιθέματος στην περιοχή. Πχ εφαρμόζουμε ένα μεταλλικό κουτάκι αναψυκτικού καλά παγωμένου, τυλιγμένο σε ύφασμα, στην πάσχουσα περιοχή. Για όσο περισσότερο και όσο συχνότερα μπορούμε. Στόχος είναι παγώνοντας την περιοχή, να ανασταλεί η δράση του ιού. Πιστεύω δεν χάνει κανείς να το δοκιμάσει συνδυαστικά με την φαρμακευτική αγωγή. Σε εμένα αρκετές φορές, φαίνεται να λειτούργησε. Δεν εμφανίστηκε αλλοίωση ή εμφανίστηκε περιορισμένη σε έκταση και σε ένταση και η περιοχή επανήλθε συντομότερα.
  10. Λόγια αληθινά! Πολύ όμορφο και χρήσιμο αυτό! Χωρίς να εστιάσω στο συγκεκριμένο θέμα, επιτρέψτε μου να προσθέσω ότι όταν βλέπουμε ξεκάθαρα το πρόβλημα, το επόμενο βήμα είναι να σταματήσουμε να ανακυκλώνουμε τον πόνο μας, την αγωνία μας, τον φόβο μας, να σταματήσουμε να μεμψιμοιρούμε και να προχωρούμε στην λύση. Χρειάζεται να "ξεβολευτούμε" από τη μιζέρια μας, να κοπιάσουμε για να "ανασάνουμε καθαρό αέρα" αλλά είναι η μόνη διέξοδος. Και ένας άνθρωπος που θα γεννηθεί είναι σημαντικό κίνητρο... ίσως το πιο σημαντικό.
  11. Δε μπορώ να απαντήσω ακριβώς στα ερωτήματα σου ως προς το μακροαδένωμα. Ωστόσο προσωπικά, με αυξημένη τιμή προλακτίνης σε διαδοχικούς ελέγχους, υποψία μικροαδενώματος στην υπόφυση ως εύρημα στις μαγνητικές και άνευ αγωγής (ενώ μου είχε συστηθεί), έμεινα έγκυος με γρήγορη αυτόματη σύλληψη περισσότερες από μία φορές. Ως προς την πορεία της κύησης, ουδείς γυναικολόγος και ενδοκρινολόγος, από αυτούς που επισκέφτηκα, δε μου την συσχέτισε με το θέμα αυτό. Εν ολίγοις από την στιγμή που επετεύχθη κύηση, ουδείς ασχολήθηκε πλέον με το θέμα της προλακτίνης. Πάντως, άποψη μου είναι πως καμία εμπειρία από αυτές που μπορεί να ακούσεις ή να διαβάσεις εδώ, δε θα πρέπει να παίξει ρόλο στην απόφαση σου να τεκνοποιήσεις ή να μην. Και αυτό διότι η εγκυμοσύνη από μόνη της είναι μια κατάσταση με μηχανισμούς που δεν έχουμε ερμηνεύσει πλήρως και πιο πιθανό δεν πρόκειται να συλλάβουμε στην πληρότητας της ποτέ. Γυναίκες καθόλα υγιείς φαινομενικά, έχουν δυσκολία να συλλάβουν. Κυήσεις που πληρούσαν όλες τις προϋποθέσεις για καλή έκβαση, δεν προχώρησαν. Και από την άλλη γυναίκες με διαγνωσμένα θέματα υγείας, λιγότερο ή περισσότερο σοβαρά, έφεραν εις πέρας εγκυμοσύνες. Και κυήσεις υψηλού κινδύνου είχαν αίσια έκβαση. Οπότε από την στιγμή που επιθυμείς να γίνεις μητέρα και έχεις παρακολούθηση από κατάλληλους και σωστούς επιστήμονες, οι οποίοι μάλιστα σε διαβεβαιώνουν ότι δεν συντρέχει λόγος ανησυχίας, δε θεωρώ ότι το προλακτίνωμα θα πρέπει να σε σταματήσει.
  12. Και εγώ συντάσσομαι με τη σχολή που εισάγει νωρίς το γιο-γιο στην καθημερινότητα του παιδιού. Η μητέρα μου με παρακίνησε, η οποία μας μεγάλωσε στις δεκαετίες του 70’ και 80’ και το θεωρούσε απολύτως φυσικό. Έτσι λοιπόν τη μεγάλη μας την πρωτοβάλαμε στο γιο-γιο, λίγο μετά που ξεκίνησε τις στερεές. Όταν πήγαμε στο κατάστημα να πάρουμε γιο-γιο, ζητήσαμε το πιο απλό και το πιο μικρό που είχαν και όταν η υπάλληλος κατάλαβε ότι το θέλαμε για το μωρό στο καρότσι, κόντεψε να στραβοκαταπιεί συγκρατώντας το γέλιο που της βγήκε αυθόρμητα . Την βάζαμε λοιπόν όταν την βλέπαμε να ξεκινάει να σφίγγεται και εννοείται στηρίζαμε εμείς το κορμάκι της. Κάναμε και εμείς ήχους σφιξίματος, εκανε τα κακά της, τα κοιτούσαμε, της λέγαμε «Μπράβο που έκανες κακά!» για να ακούει την λέξη και αυτό ήταν. Εάν έκανε και τσίσα εκείνη τη στιγμή στο γιο-γιο καλώς. Της λέγαμε επίσης την λέξη. Αλλιώς δεν ασχολούμασταν (αφού κάθε 10’-20’ έκανε τσίσα). Ούτε όταν ήμασταν έξω ασχολούμασταν. Φυσικά και δεν την προλαβαίναμε πάντα. Αυτό το σύστημα μέχρι που χρόνισε περίπου. Μετά τον χρόνο αρχίσαμε να παίρνουμε το γιο-γιο και στις εξόδους μας αφού το παιδί πλέον, 9 στις 10 φορές έκανε τα κακά στο γιο-γιο. Γύρω στον 1μιση χρόνο είπε πρώτη φορά μόνη της ότι ήθελε κακά. Μάλιστα έλεγε τη λέξη με ένα πολύ αστείο τρόπο, ένρινα, σαν σφίξιμο ακουγόταν, και εντελώς τυχαία έχω την πρώτη φορά που το είπε, γραμμένη σε βίντεο. Αμφέβαλλα ότι το εννοούσε, υπέθεσα ότι το είπε έτσι. Κι όμως το παιδί το είχε πει συνειδητά. Έκτοτε το ζήταγε η ίδια. Όταν μεγάλωσε το κορμάκι της και δε βολευόταν πια στο γιο-γιο, περάσαμε στο καθισματάκι τουαλέτας. Στα 2+ 4μηνών, βγάλαμε την πάνα μια και έξω, χωρίς να έχει σταματήσει να την βρέχει με τσίσα το βράδυ. Θα το έκανα νωρίτερα αλλά ας όψεται το κόλλημα της Ελληνίδας νοικοκυράς με τα χαλιά… Πήγαμε πήραμε μαζί βρακάκια (…και πολλά αδιάβροχα καλύμματα), είπαμε «τώρα μεγαλώσαμε και δε φοράμε πάνα πια» και την βγάλαμε. Επιχείρησα στην αρχή να την πηγαίνω ανά τακτά διαστήματα (βάσει και αυτών που είχα διαβάσει), αλλά δεν το δεχόταν με τίποτα. «Δεν έχω τώρα μαμά μου έλεγε!» και στενοχωριόταν εάν επέμενα. Οπότε σταμάτησα να της λέω. Και όντως όταν ήθελε το έλεγε μόνη της. Είχαμε εννοείται κάποια ατυχήματα, μικρά, λίγα και ποτέ δεν έβρεξε το κρεβάτι της (εντύπωση μου κάνει αυτό). Στα ατυχήματα λέγαμε “Ok, μας έφυγαν. Δεν πειράζει. Την επόμενη φορά θα τα προλάβουμε". Στις εξόδους μας έχουμε βολευτεί πολύ το γιο-γιο με την σακουλίτσα που γίνεται και στεφανάκι λεκάνης. Δεν καθίσαμε ποτέ πολύ ώρα στο γιο-γιο, δεν είχαμε σύστημα επιβράβευσης (αν και μερικά αυτοκόλλητα τα κολλήσαμε), δεν το κάναμε πολύ μεγάλο θέμα (αν και τα μπράβο μας, ειδικά όσο ήταν μικρή, τα λέγαμε). Εννοείται το παιδί έβλεπε κι εμάς στην τουαλέτα. Το σύστημα αυτό θέλει μια κάποια συνέπεια φυσικά, αλλά όχι υπερβολές. Τουλάχιστον όπως το εφαρμόσαμε εμείς. Πρωτεύον στόχος μας δεν ήταν βγάλει το παιδί την πάνα νωρίς (αν και αυτό θεωρώ είναι σημαντικό λιθαράκι στην ανεξαρτητοποίηση και τη δόμηση της προσωπικότητας του). Άλλωστε πολλά παιδάκια κόβουν την πάνα σε παρόμοια ηλικία χωρίς τη μέθοδο αυτή. Στόχος ήταν το παιδί να έχει το γιο-γιο/καθισματάκι λεκάνης και κατ’ επέκταση τον χώρο της τουαλέτας ως τον χώρο που κάνουμε την ανάγκη μας εκεί, στην καθημερινότητα του από «πάντα». Ως εκ τούτου δεν υπήρξε πίεση, προβληματισμός, αντίδραση, στρες, στεναχώρια για το θέμα αυτό, ούτε στο παιδί, ούτε σε εμάς τους γονείς. Ο σύζυγος ήταν από την αρχή σύμφωνος. Στην παιδίατρο φάνηκε πολύ καλή ιδέα και δεν μας απέτρεψε καθόλου. Χαιρόταν με την πρόοδο μας. Πάντως σε όσες μαμάδες του περίγυρού μου το έχω συζητήσει, είπαν «Α ναι! Μπράβο!». Θαύμασαν το μικρό παιδί που ζητάει να πάει τουαλέτα/δεν φοράει πάνα. Γκρίνιαξαν για το ζόρι που τράβηξαν ή τραβάνε σχετικά. Και μέχρι εκεί. Δεν έδειξε καμία ενδιαφέρον να το εφαρμόσει σε/στο μικρότερο παιδάκι. Μάλλον το θεωρούν πολύς μπελάς, από νωρίς, χωρίς λόγο. Σε εμάς πάντως δούλεψε άριστα από κάθε άποψη (υγιεινής, ψυχολογική, κλπ). Εύχομαι να δουλέψει και για το δεύτερο .
  13. Όχι, δεν εννοώ αυτό. Αναφέρομαι στο brand εταιρείας με πολλά είδη μητρικής φροντίδας… (ρούχα, παπούτσια, έπιπλα, σκεύη, κλπ) και η οποία κατά τα άλλα έχει μια αξιοπρεπή παρουσία στο χώρο της αγοράς. Τώρα στην περίπτωση μας τι έγινε, δεν ξέρω. Πάντως μου έμαθε να είμαι πιο προσεκτική με κάποια προϊόντα που αγοράζουμε για τα παιδιά και να τα διπλό ελέγχω εγώ προσωπικά γιατί αμφιβάλλω εάν ο άντρας μου ή η μητέρα μου το είχαν ποτέ παρατηρήσει.
  14. Δε θα μπορούσα να προτείνω κάτι, καθώς το συμπέρασμα μου είναι ότι οι γονείς μπορεί να αγοράσουμε αυτό που θεωρούμε καλύτερο και τελικά το παιδί να βολευτεί κάτι άλλο. Με αφορμή όμως αυτό θα ήθελα να πω ότι, όταν κάποια στιγμή αγοράσαμε ένα αθλητικό παγούρι θερμός ανοξείδωτο (από την σειρά αξεσουάρ σίτισης γνωστού βρεφικού παιδικού πολυκαταστήματος, με επισημάνσεις καταλληλότητας), δεν το χρησιμοποιήσαμε ποτέ καθώς παρατήρησα ότι πολύ μικρά κομμάτια της επίστρωσης ήταν ορατά στο νερό (!). Οπότε αυτό που θα πρότεινα είναι, οποιοδήποτε τύπο κι αν επιλέξετε, δώστε ιδιαίτερη προσοχή στο υλικό και εμπιστευτείτε μάρκες πιστοποιημένεw (αν και αυτό τελικά με ερωτηματικό από ότι αποδεικνύεται).
  15. Δε θα μπορούσα να προτείνω κάτι, καθώς το συμπέρασμα μου είναι ότι οι γονείς μπορεί να αγοράσουμε αυτό που θεωρούμε καλύτερο και τελικά το παιδί να βολευτεί κάτι άλλο. Με αφορμή όμως αυτό θα ήθελα να πω ότι, όταν κάποια στιγμή αγοράσαμε ένα αθλητικό παγούρι θερμός ανοξείδωτο (από την σειρά αξεσουάρ σίτισης γνωστού βρεφικού παιδικού πολυκαταστήματος, με επισημάνσεις καταλληλότητας), δεν το χρησιμοποιήσαμε ποτέ καθώς παρατήρησα ότι πολύ μικρά κομμάτια της επίστρωσης ήταν ορατά στο νερό (!). Οπότε αυτό που θα πρότεινα είναι, οποιοδήποτε τύπο κι αν επιλέξετε, δώστε ιδιαίτερη προσοχή στο υλικό και εμπιστευτείτε μάρκες πιστοποιημένες (αν και αυτό τελικά με ερωτηματικό από ότι αποδεικνύεται).