samsympan

Νέο Μέλος
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    92
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    1

samsympan last won the day on Αύγουστος 31

samsympan had the most liked content!

Συνεισφορα στο φορουμ

103 Good

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

471 εμφανίσεις προφίλ
  1. @elenip και @Macgyver διαβάζω πάντα με προσοχή και πάντα καλοπροαίρετα. Θεωρώ πως αντιλαμβάνομαι το νόημα των λεγομένων σας (καθώς έχω διαβάσει όλα τα post σας και έχω διαμορφώσει μια εικόνα) ασχέτως εάν συμφωνώ ή όχι. Όμως συγκεκριμένες σας δηλώσεις-φράσεις (τις έχω παραθέσει), είναι (τουλάχιστον) ανακριβείς και εμπρηστικές. Και ακριβώς επειδή έχω διαβάσει και τα υπόλοιπα που έχετε γράψει, πιστεύω δεν αντανακλούν αυτό που πραγματικά θέλετε να πείτε. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς...
  2. Εξακολουθώ να πιστεύω πως η προβληματική διατύπωση και πάλι μεταφέρει παραμορφωμένο το νόημα.
  3. @Macgyver αυτή σου η δήλωση: πέρα από παντελώς ανακριβής και λανθασμένη σε τόσα πολλά επίπεδα, είναι ένα post bait και άρα αναμενόμενη η αντίδραση. Η μία εξήγηση είναι ότι αυτό που ήθελες να πεις χάθηκε στην διατύπωση, αλλά από πείσμα δεν το παραδέχεσαι. Η άλλη είναι ότι ζω σε έναν παράλληλο κόσμο και ότι γνώριζα για την ανθρωπότητα έως τώρα ήταν ένα ψέμα . Υγ: καμία διάθεση για 'ξεσπάθωμα' και μόνο λόγω forum name, σε συμπαθώ apriori.

  4. Διαφημίσεις


  5. Επιτρέψτε μου μια διευκρίνιση σχετικά με: Αυτή η φράση δίνει λάθος εντύπωση. Υποθέτω ότι αναφέρεσαι στο ‘No Touch’ Policy. Αυτό αφορά σε κανονισμούς κάποιων δομών (στις ΗΠΑ αλλά και αλλού) που φιλοξενούν παιδιά (μπορεί να είναι σχολεία, παιδικές κατασκηνώσεις, δομές φιλοξενίας ανηλίκων προσφύγων, κλπ) και οι οποίοι κανονισμοί θεσπίζονται με πρωτοβουλία της δομής και όχι κατόπιν υποχρέωσης από τον νόμο. Δηλαδή είναι ένας ‘άγραφος νόμος’ που δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία της διεύθυνσης/συλλόγου εκπαιδευτικών του συγκεκριμένου πχ σχολείου. Αφορά σε φαινόμενο που ξεκίνησε στις ΗΠΑ κατόπιν θλιβερών συμβάντων σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων την δεκαετία του ’80, και σταδιακά πήρε διαστάσεις υστερίας, φτάνοντας στο σημείο θέσπισης τέτοιων άγραφων νόμων. Ο σύγχρονος επιστημονικός κόσμος, καταδικάζει τέτοιες πολιτικές ως βλαβερές προς τα παιδιά και αποπροσανατολιστικές από το πραγματικό πρόβλημα και το πως θα το αντιμετωπίσει η κοινωνία στην ουσία του. Παρακαλώ όποιος έχει περισσότερες ή διαφορετικές πληροφορίες ως προς αυτό, να με διορθώσει και να ενημερώσει σχετικά καθώς από ότι καταλαβαίνω έχει εμφανιστεί και στην χώρα μας. Επιτρέψτε μου να καταθέσω την εμπειρία μου (ως πρώην εκπαιδευτικός) σχετικά με την αυτοεξυπηρέτηση του παιδιού που εντάσσεται σε τάξη προνηπίου. Ναι, υπάρχουν παιδιά που για διαφόρους λόγους δυσκολεύονται να αυτοεξυπηρετηθούν (κάποιοι μπορεί να υποκρύπτουν υπαιτιότητα -λόγω αμελείας φυσικά και όχι δόλου- των γονέων, κάποιοι μη). Είναι μειοψηφία. Ναι, η πλειοψηφία αυτοεξυπηρετείται. Είναι πολύ θετικό αυτό για το παιδί από δεκάδες σκοπιές. Υπάρχουν και τα μικρά ατυχήματα σε παιδιά που αυτοεξυπηρετούνται (όπως θα συνέβαιναν και σε ένα ενήλικα). Πχ έχει πιει πολύ νερό, φταρνίστηκε, γέλασε, του έφυγαν λίγα τσίσα. Υπάρχουν και τα μεγάλα ατυχήματα. Πχ γαστρεντερίτιδα - εμετός/απώλεια κοπράνων. Το παιδί πολύ πιθανό να στεναχωρηθεί, να ντραπεί, να κλάψει, να τα χάσει, να ζητήσει βοήθεια. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, όταν αντικρίζουμε ένα μαθητή λερωμένο με ούρα/κόπρανα/εμετό (συγγνώμη για την γραφικότητα αλλά θέλω να μεταφέρω την εικόνα): - Πρώτα ελέγχουμε τι συμβαίνει στο παιδί. Πάμε κοντά, το παρατηρούμε να δούμε πως είναι στην υγεία του. Το ρωτάμε τι συνέβη, πως νιώθει, το καθησυχάζουμε. Το ρωτάμε εάν χρειάζεται βοήθεια να πλυθεί, να αλλάξει (πάντα δεύτερη αλλαξιά στην τσάντα του παιδιού) και αναλόγως πράττουμε. - Αν πει όχι, καλώς. Το πιθανότερο είναι να χρειάζεται βοήθεια. Έστω κι αν αυτή σημαίνει να είμαστε κοντά απλά σαν παρουσία. Ναι, είναι θέμα για τον νηπιαγωγό το να αφήσει ανεπιτήρητη την τάξη. ΟΜΩΣ προτεραιότητα της στιγμής είναι το παιδί. ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ να αφήσουμε λερωμένο ένα παιδί και να περιμένουμε να έρθει, όποτε μπορέσει, ο κηδεμόνας να μεριμνήσει. Αυτό είναι μορφή κακοποίησης. Πλην βέβαια εξαιρέσεων που θα έχουν συζητηθεί και θα έχει προαποφασιστεί με τον κηδεμόνα ο τρόπος χειρισμού (πχ μαθητής με συστηματική απώλεια ούρων, ιατρικός λόγος, πεισματική άρνηση του παιδιού να το βοηθήσει οποιοσδήποτε άλλος πλην του γονέα, κα). - Ενημερώνουμε τον/την συνάδελφο, ζητάμε να έχει το νου του/της στην τάξη μας. Δεν γίνεται τίποτε κρυφά! Πάμε στην τουαλέτα. Του εξηγούμε ότι δεν θα πρέπει να νιώθει άσχημα, του εξηγούμε τις ανθρώπινες λειτουργίες, το βοηθάμε να καθαριστεί. - Ενημέρωση κηδεμόνα για το συμβάν - Επιστροφή στην τάξη. Ευκαιρία για συζήτηση με τους συμμαθητές (μέθοδος project - θέμα που πηγάζει από την καθημερινότητα των παιδιών), καθώς πιθανόν κάποια παιδάκια θα το βρήκαν άριστη ευκαιρία να κοροϊδέψουν. Το συζητάμε, με διακριτικότητα. όχι απαραίτητα την ίδια στιγμή ή την ίδια μέρα. Βρίσκουμε την πρόσφορη στιγμή. Πχ Θέμα: πως βοηθάμε έναν συνάνθρωπο μας που του συμβαίνει κάτι δυσάρεστο. Επίσης παρακαλώ, όποιος εν ενεργεία εκπαιδευτικός γνωρίζει κάτι διαφορετικό να το επισημάνει. Επιτρέψτε μου να καταθέσω την άποψη μου σχετικά με την προστασία των παιδιών από την σεξουαλική κακοποίηση. Ο γονέας και ο εκπαιδευτικός έχουν υποχρέωση να εκπαιδεύσουν το παιδί σχετικά. Με τρόπο κατάλληλο για κάθε ηλικία. Δεν προστατεύεται το παιδί με το μην το αγκαλιάζει ή να μην το βοηθάει στην τουαλέτα ο δάσκαλος του ίδιου ή του άλλου φύλου. Με το να μην βλέπουν ή αγγίζουν το σωματάκι του. Είναι πολύ πιο σύνθετο το θέμα. Πρέπει να μάθει το παιδί να διακρίνει το αγνό από το πονηρό άγγιγμα - λόγο - εικόνα, από όπου κι αν προέρχεται κάτι τέτοιο (τον δάσκαλο, τον συμμαθητή, τον ιατρό, τον περιπτερά, τον συγγενή). Και φυσικά για να το μεταδώσει αυτό κάποιος σωστά, χρειάζεται πρώτα αυτός κατάλληλη εκπαίδευση-επιμόρφωση-μελέτη… και εκεί χωλαίνουμε δυστυχώς. Υγ: Δύο ταινίες σχετικές που μου έρχονται στο μυαλό, αρκετά αξιόλογες κατά την γνώμη μου, είναι The children’s hour (1961) με τις Audrey Hepburn και Shirley MacLain και The hunt (2012) με τον Mads Mikkelsen. Για όποιον ενδιαφέρεται και μπορέσει να βρει τον χρόνο…
  6. @Mama_Anesti_ πόσο πολύ μου αρέσει αυτό το θέμα! Μακάρι να είχα περισσότερο χρόνο να μελετάω σχετικά με την παιδική λογοτεχνία. Οι μορφές της, οι μεταλλάξεις της στον χρόνο, τα βαθύτερα νοήματα, οι στόχοι της, η αντανάκλαση της εκάστοτε κοινωνίας μέσα της. Όλα αυτά και φυσικά ο ψυχισμός του συγγραφέα, αποτυπώνονται πάνω σε μια "ιστορία για παιδιά" όπως λέμε (στην πραγματικότητα κάτι ακόμη πιο σύνθετο). Πολλά κλασικά παραμύθια όπως συνηθίζουμε να τα λέμε (καθώς σε αυτά αναφέρεσαι) με τα σημερινά δεδομένα είναι παντελώς αναχρονιστικά, παρουσιάζουν μια διαστρεβλωμένη εικόνα της πραγματικότητας (της δικής μας, όπως την γνωρίζουμε, όχι της τότε πραγματικότητας) και στην συντριπτική πλειοψηφία τους έχουν σκηνές ακραίας βίας που σε καμία περίπτωση υπό άλλες συνθήκες, δεν θα επιλέγαμε να εκθέσουμε ένα νήπιο (βέβαια η πολιτική ορθότητα της κοινωνίας μας κάνει τα στραβά μάτια σε δεκάδες άλλες εκφάνσεις βίας που σερβίρουμε στα παιδιά μας, αλλά αυτό είναι ένα άλλο πονεμένο θέμα). Κάποιοι επιλέγουν να μην τα διαβάζουν στα παιδιά τους. Εμένα πάντα μου άρεσαν και ως παιδί και ως ενήλικη. Έχουν μεγάλη γοητεία και η άποψη μου είναι πως με αφήγηση προσαρμοσμένη (άλλωστε οι προσαρμογές που ανά τους αιώνες έχουν υποστεί είναι ούτως ή άλλως πάμπολλες) έχουν να προσφέρουν. Ωστόσο όταν άρχισα να είμαι εγώ ο αφηγητής σε παιδιά, προβληματίστηκα, όπως και οι περισσότεροι, σχετικά με την λογοκρισία που θα τα υπέβαλα. Παύω λοιπόν να μακρυγορώ (συγχώρεστε μου λίγη πόρωση με το θέμα ) και επί των ερωτήσεων σου, θα σου πω τι κάνω εγώ. 1η ανάγνωση - Στις μικρες ηλικίες, κάτω των 2-2μισι, μεγάλη λογοκρισία-παράφραση. Κρατώ ότι θεωρώ ότι θα οφελήσει και αποσιωπώ οτιδήποτε θα το μπερδέψει, θα το ταράξει, κλπ. 2η ανάγνωση - Άνω των 2μισι (παίζει μεγάλο ρόλο και η ετοιμότητα του κάθε ακροατή-παιδιού, όχι μόνο η ηλικία) η λογοκρισία χαλαρώνει (δεν εκλείπει, δηλαδή σε καμία περίπτωση δεν περιγράφω βίαιες σκηνές), εμπλουτίζω κατ'επιλογή και η επεξήγηση εντείνεται. Δηλαδή παραδείγματα: α) Κοκκινοσκουφίτσα: ο λύκος είναι ο πονηρός της υπόθεσης (γενικά αποφεύγω την λέξη κακός) αλλά αυτό συμβαίνει μόνο στο παραμύθι που θέλει να μας διδάξει ότι (μπλα μπλα). Στην πραγματικότητα ο λύκος είναι ένα ζώο που ζει στα δάση και όπως όλα τα άγρια ζώα έτσι κι αυτός (μπλα μπλα). β) Χιονάτη: την πονηρή βασίλισσα την ενδιέφερε μόνο η εξωτερική εμφάνιση. Η Χιονάτη ήταν πραγματικά όμορφη γιατί είχε καλή-ευγενική ψυχή. Ο πρίγκιπας πλησίασε την Χιονάτη και κατάλαβε οτι είχε δηλητηριαστεί. Πως το κατάλαβες λες; (απευθύνομαι στο παιδί) Μήπως ήταν γιατρός; Α ναι! Μπορεί. Και είχε μαζί του το αντίδοτο (μπλα μπλα). γ) Τζακ και η φασολιά και Παπουτσωμένος γάτος: από τα αγαπημένα μου καθότι ο κεντρικός ήρωας και στις δύο ιστορίες είναι αντι-ήρωας. Ο Τζάκ έκανε ότι έκανε επειδή ήταν φτωχός αλλά ήταν και άδικος. Κατέκλεψε τον γίγαντα. Ο γάτος ομοίως, με πονηρία και ψέματα κατάφερε ότι κατάφερε. Τα υποδεικνύω στο παιδί. Συζητάμε κατά την αφήγηση. Ψάχνουμε αιτίες πίσω από τις πράξεις. Διασκεδάζουμε με την ιστορία, την καπατσοσύνη και τα κόλπα των ηρώων/αντι-ηρώων και παράλληλα επισημαίνουμε το δίκαιο/άδικο, σωστό/λάθος των πράξεων τους. Τζίτζικας και μέρμυγκας: σαν παιδί στο τέλος πάντα αναρωτιόμουν μα καλά τόσο δύσκολο του ήταν του μυρμηγκιού να δώσει λίγα ψίχουλα στο τζιτζίκι. Το έβρισκα πολύ σκληρό που το άφησε να λιμοκτονήσει. Εξηγώ στο παιδί ότι το τζιτζίκι επειδή "τραγουδάει" είναι ο καλοπαιρασάκιας της ιστορίας και το μυρμήγκι επειδή κουβαλάει είναι ο εργατικός. Ο μύθος θέλει να μας διδάξει πως (μπλα μπλα). Επιπλέον στην πραγματικότητα τα μυρμήγκια χρειάζονται κάθε κόκκο τροφής προκειμένου να συντηρηθεί ο πληθυσμός της φωλιάς. Και άλλωστε τα τζιτζίκια δεν τρώνε ψίχουλα αλλά χυμό από τα φύλλα (ευκαιρία για δυο λόγια για τον θαυμαστό κόσμο των εντόμων). Κάπως έτσι διαβάζουμε με την μεγάλη μου κόρη (3μισι). Και όταν μάθει να διαβάζει πια μόνη της και αργότερα φτάσει σε ηλικία κατάλληλη και εφόσον δείξει ενδιαφέρον η ίδια, τότε θα μπορέσει να κάνει και μια 3η ανάγνωση. Αυτή που περιγράφει τις ζοφερές αλλά και τις φωτεινές πτυχές του ανθρώπου.
  7. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Ο δημόσιος κοινωνικός χαρακτήρας α) της εκπαίδευσης και β) της υγειονομικής περίθαλψης, ολοένα και συρρικνώνεται. Τώρα οι παράγοντες, οι πολιτικές, οι συνθήκες που οδηγούν σε αυτήν την στροφή προς την ιδιωτικοποίηση είναι ζήτημα προς έρευνα, μελέτη και συζήτηση με πολλές προεκτάσεις κατακριτέες και/ή μη.
  8. Όπως έχει αναφερθεί και παλαιότερα στο ποστ, κι εμάς η παιδίατρος-σύμβουλος θηλασμού δε δίνει σημασία στα πράσινα κακά. Εφόσον φυσικά δεν υπάρχει άλλο εύρημα ή ενόχληση στο παιδί (αίμα, δυσφορία, κλπ). Η σύσταση της για τα πράσινα κακά, ήταν περισσότερα ταίσματα από το ίδιο στήθος. Μάλιστα στο δεύτερο μωρό (που το στήθος "έμπειρο" εξ'αρχής "κατέβασε" πολύ γάλα) το τάισμα από το ίδιο στήθος διαρκούσε 2-3 ώρες. Δεν έκανα εναλλαγή στο ίδιο τάισμα δηλαδή, ούτε τις πρώτες πρώτες μέρες. Όσο βέβαια αντέχεις πριν νιώσεις κορεσμό. Και για το ότι πνίγεται, α) όσο γίνεται πιο καθιστή στάση και β) το γνωστό ότι απομακρύνεις για κάποια δευτερόλεπτα το παιδί έως να σταματήσει η έντονη ροή και μετά επανατοποθετείς. Υπομονή και εάν δεν συντρέχει άλλος λόγος και τα δύο θα εξασθενήσουν σταδιακά. Να σας ζήσει!
  9. Είπα να ποστάρω την άσχετη πληροφορία της ημέρας . Έχουμε μια ηλεκτρική κουζίνα 15ετίας+, εμαγιέ, το πιο απλό μοντέλο από οικονομική σειρά γνωστής εταιρίας (κληρονομιά από τα φοιτητικά χρόνια μου). Μιλάμε για το πιο απλό μοντέλο... ούτε καν ψήσιμο σε αέρα δεν έχει. Αλλά, επειδή σε κάποιες ηλεκτρικές συσκευές το "πιο παλιό = πιο ανθεκτικό" ισχύει, όσο λειτουργεί, αρνούμαι πεισματικά να την αντικαταστήσω και συνεχίζω στον πρωτόγονο τρόπο μαγειρέματος. Λοιπόν, ο καθαρισμός του φούρνου από τα ξεραμένα λίπη ήταν από τα χειρότερα μου. Είχα δοκιμάσει καθαριστικά εμπορίου (φοβερές οι αναθυμιάσεις!) και τα γνωστά σπιτικά καθαριστικά. Να τα αφήσω ώρα να ποτίσουν, να τρίψω με σύρμα, να ξύσω μέ σπάτουλα, κλπ. Τα αποτελέσματα πολύ μέτρια, μετά από κόπο και ανθυγιεινές συνθήκες. Κάποια στιγμή άναψε ο φωτεινός γλόμπος πάνω από το κεφάλι μου και ανακάλυψα (πιθανότερο όχι μόνον εγώ, όμως δεν το έχω βρει κάπου αλλού) την εξής λύση, μηχανικής απομάκρυνσης των λιπών. Σφουγγαράκι λείανσης smirdex (επίπεδο σκληρότητας-το ψιλό). Πλενόμενο. Επαναχρησιμοποιούμενο. Από το χρωματοπωλείο. Κόστος κάτω από 1ευρώ. Το αποτέλεσμα, το καλύτερο που έχω πετύχει. Κάνω απαλάάά και το τζάμι του φούρνου και τις εστίες επάνω και περιμετρικά στον μεταλικό δακτύλιο (όπου έχει καμμένα λίπη). Όχι στην άσπρη εμαγιέ επιφάνεια (εκεί αφήνει γρατζουνιές). Μετά καλό ξέπλυμα-πέρασμα με βετέξ. Εάν λοιπόν κάποιος μαγειρεύει σε παλιά κουζίνα (εξού και η εισαγωγή) και ο καθαρισμός του φούρνου του φαίνεται βουνό δε χάνει να το δοκιμάσει. Ο επόμενος "εφιάλτης" μου είναι ο απορροφητήρας... εκεί δεν ξέρω ακόμη. Υγ: Εννοείται πως το παραπάνω δεν αφορά σε ακριβές κουζίνες-διαστημόπλοια που δεν θα τολμούσε κανείς να αγγίξει με σμυριδόχαρτο (γκκκχχχ ) και που έχουν άλλωστε και δικό τους τρόπο και συστήματα καθαρισμού.
  10. Μου αρέσουν τα βιβλιοπωλεία, οι εκθέσεις και τα παζάρια βιβλίων. Μου είναι δύσκολο να μην σταματήσω να χαζέψω και να φυλλομετρήσω. Όταν το καλοκαίρι στην βραδινή μας βόλτα συναντούσαμε κάποια έκθεση σε πλατεία ή ανοιχτά βιβλιοπωλεία με την πραμάτεια τους απλωμένη σε πάγκους στο πεζοδρόμιο... κάρφωνα το βλέμμα και σαν τον υπνωτισμένο που ακολουθεί εντολή, μου ήταν αδύνατον να μην πλησιάσω... Προς απογοήτευση του συζύγου, που έλεγε "Ωχ, την πατήσαμε πάλι!" και συνειδητοποιούσε οτι το λαχταριστό παγωτό θα έπρεπε να περιμένει. Κάποια λοιπόν από τα αποκτήματα του καλοκαιριού που βρήκαν θέση στην βιβλιοθήκη μας είναι: 'Το Ελαφοκάραβο' της Dashka Slater και σε εικονογράφηση των αδερφών Fan (Terry Fan & Eric Fan). 'Ο κηπουρός της νύχτας' συγγραφείς και εικονογράφοι, επίσης οι αδερφοί Fan. Με μαγευτικό-ονειρικό στυλ εικονογράφησης. Η τριλογία του Ταξιδιού με τα βιβλία: 'Ταξίδι', 'Αναζήτηση', 'Επιστροφή' του Aaron Becker. Βιβλία άσκηση για αυτόν που θα τα διαβάσει στο παιδί. Χωρίς κείμενο. Με εικονογράφηση γεμάτη ένταση και συναίσθημα που βάζει τον αναγνώστη-αφηγητή στη διαδικασία να παρατηρήσει, να συλλογιστεί, να εκφράστει, να μεταδόσει το μήνυμα. 'Το μεγάλο ΑΑΑ-ΟΟΟ!'. Συγγραφέας και εικονογράφος Jonny Lambert. Το 'Καληνύχτα λέμε!' και το 'Γύρνα σπίτι λέμε!' Συγγραφέας Jory John και εικονογράφος Benji Davies. Ιστορίες με νόημα, ανάλαφρες και πολύ διασκεδαστικές. Ότι πρέπει για δραματοποίηση (διαφορετικές φωνές, εντάσεις, ύφος). Οικογενειακώς, δεν χορταίνουμε να τις διαβάζουμε!
  11. Λοιπόν, οι milk blisters, αν και από μόνες τους δεν είναι κάτι το ανησυχητικό, μπορεί να γίνουν επίμονες και πραγματικά επώδυνες. Η φουσκάλα παρεμποδίζει την άνετη ροή του γάλακτος από το σημείο και προκαλεί συμφόρηση και πόνο εις βάθος. Μπορεί να ψηλαφόνται σκληρά και επώδυνα σημεία (όπώς συνέβη σε εσένα). Μπορεί και όχι. Θα πρότεινα τα εξής: 1) Να δεις άμεσα κάποιον γνώστη (ιατρό/ μαία/ σύμβουλο θηλασμού) και να σου πει περί τίνος πρόκειται-τρόπο αντιμετώπισης. 2) Σκέψου εάν η εμφάνιση του προβλήματος έχει συμπέσει με το παιδί να θηλάζει με τρόπο που να καταπονείται η θηλή (τραβάει, δαγκώνει, κλπ); Μπορεί να έχει σχέση και με τη φάση που βρίσκεται η οδοντοφυία του. Να το κάνει δηλαδή για ανακούφιση. 3) Μετά -αμέσως- από ένα θηλασμό από το πονεμένο μαστό παρατήρησε κάτω από καλό φωτισμό (πχ στρέψε ένα πορτατίφ) τη θηλή. Βλέπεις κάποια άσπρη κουκίδα; Μπορεί να είναι και εξαιρετικά μικρή. Εαν ναι, συνέχισε με το βήμα 4. Εάν όχι, μπορείς είτε να κάνεις ζεστό ντουζ-να τρέξει ζεστό νερό στο στήθος. Είτε να κάνεις ζεστές κομπρέσες (καθαρή βαμβακερή πετσέτα σε ζεστό νερό και εφαρμογή στο στήθος - επαναλαμβάνεις). Και παρατηρείς ξανά για άσπρη κουκίδα. 4) Εάν δεις άσπρη κουκίδα, τότε το πιο πιθανό αφορά σε milk blister. Κατάλαβα ότι έλαβες κάποιες οδηγίες επ'αυτού. Εγώ γνωρίζω από την παιδίατρο μας-σύμβουλο θηλασμού τα εξής: α) Με καθαρό πανί ή γάζα τρίβεις απαλά με ήπιες κινήσεις το σημείο με σκοπό η φουσκάλα να ανοίξει. β) Εάν δεν ανοίξει τότε, με αποστειρωμένη βελόνα, σε πλάγια φορά με τη μύτη προς το δέρμα, ίσα ίσα που το γρατζουνάς απαλά και μόνο επιφανειακά. Σαν να προσπαθείς να κάνεις μια μικροσκοπική τομή και να ανασηκώσεις ελαφρά το δέρμα. Μιλάμε για εξαιρετικά λεπτούς χειρισμούς. Δε θες να τραυματίσεις την περιοχή. Και εάν δε νοιώθεις ok να το κάνεις, σωστότερο είναι να απευθυνθείς στον ιατρό σου να το κάνει. Εάν δεν βλέπεις κουκίδα και βλέπεις πετσάκι, τότε με απολυμασμένο τσιμπιδάκι το τραβάς απαλά. 5) Σε κάθε περίπτωση μετά από αυτούς τους χειρισμούς, εφόσον έχει σπάσει η φουσκάλα (μπορεί να δεις σταγόνες γάλακτος να βγαίνουν με ροή) συνεχίζεις με μαλάξεις -ιδανικά κάτω από το ντουζ με ζεστό νερό- και επιμένοντας στο σημείο που πονάς εις βάθος, βγάζεις γάλα και προσπαθείς να αποσυμφορήσεις την περιοχή. Εάν μετά από αυτό νοιώσεις ανακούφιση, είναι καλό σημάδι. 6) Ωστόσο η όλη διαδικασία μπορεί να χρειαστεί να επαναληφθεί από την αρχή για κάποιες μέρες. Εαν δηλαδή την επομένη πονάς πάλι, επαναλαμβάνεις. Επίσης επειδή η θηλή έχει υποστεί μια καταπόνηση χρειάζεται σωστή περιποίηση μετά να μην μολυνθεί(πχ αντιβιωτική αλοιφή), ενυδάτωση (πχ purelan), χρόνο να επανέλθει. Λάβε υπόψη σου και ότι το παιδί θα συνεχίσει να θηλάζει από εκεί και ίσως πάλι άτσαλα, οπότε θα συνεχίσει να δέχεται "επίθεση" το σημείο. Σε κάθε περίπτωση επαναλαμβάνω εφόσον η κατάσταση επιμένει, μην αμελείς να σε δει ειδικός από κοντά. Και καντιντίαση να είναι, αντιμετωπίζεται με οδηγίες και αγωγή. Και οτιδήποτε άλλο και πάλι αντιμετωπίσιμο θα είναι. Μην κάθεσαι να υποφέρεις. Δεν υπάρχει λόγος. Υγ: Εφόσον δεν έχει κανένα σύμπτωμα, απέφυγε να κάνεις σοδόνερα και μάλιστα με συχνότητα, στο παιδί. Οι οδοντίατροι κατατάσσουν τη σόδα στα διαβρωτικά του σμάλτου.
  12. @Hardim αναφέρεις ότι: Τη διάγνωση της καντιντίασης ποιος την έθεσε (ο γυναικολόγος σου, ο σύμβουλος θηλασμού, ο παιδίατρος); Και εαν πρόκειται για καντιντίαση παράλληλα με οτιδήποτε άλλο (σωστή περιποίηση-υγιεινή της περιοχής, διαιτολόγιο-συμπληρώματα) λαμβάνεται και αγωγή (πχ κρέμα τοπικά). Έχει συστίσει ο ιατρός αγωγή; Την έλαβες και δεν είδες βελτίωση; Επίσης αυτό το εύρημα σαν πετσούλα που περιγράφεις, το παρατηρείς στον έναν μαστό μόνο; Και εμφανίζεται πάντα στο ίδιο σημείο; Εμφανίζεται και μετά από ζεστό ντουζ; Ο πόνος υπάρχει μόνο στον μαστό αυτόν ή και στους δύο; Αν ναι έχεις αποκλίσει να πρόκειται πχ για φουσκάλα-milk blister (έχει παρόμοια εικόνα με αυτήν που μεταφέρεις-δεν έχει σχέση με καντιντίαση και έχει τελείως διαφορετικό τρόπο χειρισμού);
  13. Σωστή σκέψη τα μετρητά ή οι δωροεπιταγές. Για το συνοδευτικό είμαι υπέρ πρακτικού δώρου συνοδευόμενο από ένα χιουμοριστικό μήνυμα. Συμφωνώ με @Έσπερος να είναι για τη μαμά και όλα τα παρακάτω τα βρίσκεις έως το ποσό των 30€. 1) Νεσεσέρ με κρέμα χεριών (τα χέρια μου υπέφεραν από τα συχνά πλυσίματα του νεογέννητου), ενυδατικό χειλιών (τα χείλια παρατημένα και αυτά στην μοίρα τους) και επιθέματα ενυδάτωσης ματιών (για τα άυπνα κουρασμένα μάτια). Να το έχει στο κομοδίνο της. Χρόνος για προσωπική περιποίηση ελάχιστος ή καιιι... καθόλου. Οπότε ξαπλώνοντας και πριν κοιμηθεί σε ένα λεπτό κάνει χρήση και των τριών. 2) Στην ίδια λογική, συσκευή μασάζ-υδρομασάζ ποδιών. Δεν εξηγώ... αυτονόητο. 3) Βάση στήριξης κινητού ή τάμπλετ. Μπορείς να την στερεώσεις στο κεφαλάρι του κρεβατιού ή δίπλα στον καναπέ και να δεις ταινία ή να διαβάζεις e-book με το μωρό στην αγκαλιά. Ή πχ στον πάγκο της κουζίνας και με το μωρό σε μάρσιπο να παρακολουθείς κάτι και παράλληλα να κάνεις κάποια δουλειά. Ή οπουδήποτε αλλού βολεύει, να βάλεις μουσική ή χαλαρωτικούς ήχους και να κόβεις βόλτες κοιμίζοντας το μωρό. Δεν είχα/χρησιμοποιούσα τίποτε από αυτά όταν γέννησα, αλλά μακάρι να είχα. Βέβαια πάνω από όλα παίζει ρόλο το στυλ της μαμάς καθώς το σκουπίδι του ενός, θησαυρός για τον άλλον.
  14. Κατ' εμε η λύση στα περισσότερα που μας απασχολούν σχετικά με τα παιδιά μας (και όχι μόνο σχετικά με τα παιδιά μας). Όχι, μην νιώθεις έτσι! Καταρχήν μπορεί να φαίνεται ότι "μπαινάκης-βγαινάκης" αλλά πιστεύω δεν είναι καθόλου έτσι. Κάθε φορά "κτίζεις" και λίγο. Και μην ξεχνας σε πολύ λίγο το "ανυπεράσπιστο-αδύναμο" μωράκι θα είναι δυναμικό παιδάκι πλέον. Θα αναμετρώνται επί ίσοις όροις. Και δεν εννοώ ότι θα μαλλιοτραβιούνται (εεεμμμ... κι αυτό το περιμένω να το δω από τις δικές μου κάποια στιγμή) αλλά μεγαλώνοντας και βλέποντας πως αντιμετωπίζονται οι κρίσεις μέσα στο σπίτι, αναλόγως θα ενεργούν κι αυτές. Άσε που πολλές φορές θα φέρνουν τις διαφορές τους σε εσένα και εσύ πλέον με ηρεμία και εμπιστοσύνη θα τους λες :" Κορίτσια μην με ανακατεύεται! Λύστε το μόνες σας!"
  15. Στο ευρύτερο περιβάλλον μας υπάρχουν πολλές οικογένειες με μικρά παιδάκια αδερφάκια. Αγαπημένες και ισορροπημένες. Λοιπόν, οι φωνές, σπρωξιές, τσιμπιές μεταξύ των παιδιών πάνε σύννεφο. Φυσικά και τα τραγούδια, οι αγκαλιές, οι χειρονομίες τρυφερότητας μεταξύ τους. Μέχρι να κατακτήσουν την ικανότητα να τιθασεύουν τη ζήλια-απογοήτευση-θυμό τους, οι γονείς κάνουν τους διαιτητές. Χωρίζουν, διορθώνουν, νουθετούν ξανά και ξανά και ξανά. Μέχρι να φτάσουν τα παιδιά στο σημείο που θα λύνουν με κουβέντα τις διαφορές τους. Το σενάριο γνωστό λοιπόν, δύσκολες κάποιες σκηνές αλλά τίποτα το μη προβλέψιμο. Ωστόσο όταν πρόσφατα έπεσε η πρώτη ξηλιά, από την μεγάλη στην μικρή, αιφνιδιάστηκα! Πως το χειριστήκαμε: 1) Το αίσθημα ζήλιας που ξυπνά, δεν αναιρεί την τρυφερότητα που μπορεί να νοιώθει ένα παιδί για το αδερφάκι του. Ξέρω ότι τρέφει τρυφερά αισθήματα για την μικρή αδερφή της. Τις βγαίνουν φυσικά-τα δείχνει με πράξεις αυτοβούλως και το καλλιεργούμε κι εμείς σε κάθε ευκαιρία. Ξέρω ότι ζηλεύει. Έχει πολλούς λόγους να ζηλεύει (συρρικνώθηκε υπερβολικά ο προσωπικός χρόνος μαζί της για να μην πω μηδενίστηκε, μωρό κολλημένο στην αγκαλιά της μαμάς-του μπαμπά φιλάκια και γούτσου γούτσου, η ίδια μεγαλώνει πειραματίζεται με τη συμπεριφορά της και ακούει αρκετά πρόσεχε και μη, κλπ). Κατανοώ λοιπόν το πως νοιώθει. Θέλω να το εκφράζει. Είναι αφορμή για κουβέντα και τροφή για σκέψη. 2) Σε κάθε συμπεριφορά να δίνουμε την βαρύτητα που πρέπει. Να διορθώνουμε αλλά να μην είμαστε παραπάνω από ότι χρειάζεται επικριτικοί. Σε πεισματάκια και γκρινίτσες, που λέει και κάνει γιατί εκείνη την στιγμή της βγαίνει ζηλίτσα και θέλει να βγει από πάνω, να πικάρει, της λέμε μια-δυο χαλαρές κουβέντες (στην πραγματικότητα την αναμένει την διόρθωση αυτή, την επιζητά, επιζητά το δίκαιο και την ασφάλεια που πηγάζει από αυτό - το ανέφερε @ΑΡΓΚ παραπάνω) και λήγει εκεί το θέμα. 3) Όταν όμως η συμπεριφορά ξεπερνάει τα όρια επισημαίνεται με την δέουσα αυστηρότητα, προς διόρθωση. Με κουβέντα ειλικρινή και ψύχραιμη. Που να αποπνέει αγάπη. Χωρίς τάση ενοχοποίησης. Κατακρίνουμε τη λάθος συμπεριφορά όχι το ίδιο το παιδί. - Τι συνέβει;! Κάτι άκουσα. Γιατί έκανε έτσι η μικρή; -Τίποτα. Τρεις φορές ρώτησα και τρεις απάντησε τίποτα. - Μήπως της έριξες ξηλια;! - ... ναι μαμά... - Για ποιο λόγο;! - ... δεν ξέρω... Πραγματικά δεν ήξερε! Δεν ήξερε πως να εκφράσει αυτό που ένοιωθε. - Κοίταξε με... η μικρή δεν μιλάει ακόμη και έτσι όταν θέλει κάτι τσιρίζει και (κλπ). Έχουμε πει να μην της τραβάμε από τα χέρια αυτό που κρατά επειδή (κλπ) αλλά να της φέρνουμε κάτι άλλο πρώτα. Καταλαβαίνω ότι θύμωσες επειδή (κλπ). Όμως ΠΟΤΕ δεν χτυπάμε! ΠΟΤΕ κανέναν! Ούτε άνθρωπο, ούτε ζώο, ούτε λουλούδι (κλπ) και φυσικά ούτε την αδερφή σου. Σε αγαπά πολύ και αυτό που έκανες την πόνεσε, την στεναχώρησε (κλπ). Κι εμένα με στεναχώρησε πολύ. Όταν θα θυμώνεις θα έρχεσαι σε εμένα ή στον μπαμπά να το συζητάμε (κλπ). Όπως κι εμείς συζητάμε μαζί σου τα λάθη που κάνουμε (κι όντως το κάνουμε και της ζητάμε συγγνώμη όταν χρειάζεται θέτοντας το παράδειγμα). - Εντάξει μαμα. - Και θα τα λες όλα στην μαμά και τον μπαμπά. Και τα όμορφα που κάνεις και τα λάθη. Για να τα συζητάμε και να τα διορθώνουμε. Δεν έχουμε κρυφά μεταξύ μας! - Εντάξει μαμά. - Θέλω να ζητήσεις συγγνώμη από την αδερφή σου και να της δώσεις ένα φιλάκι εκεί που την πόνεσες. Απάντησε όχι (ντράπηκε) αλλά μετά από πολύ λίγο πήγε μόνη της και της είπε συγγνώμη και την φίλησε. Όσο για συνέπειες... Εκτός από το ότι μου ζήτησε μετά από λίγο να παίξουμε και της αρνήθηκα διότι ήμουν στεναχωρημένη-προβληματισμένη με το συμβάν (αλήθεια έτσι ήταν), τι συνέπειες να επιβάλλω; Και για ποιο λόγο; Ο στόχος επετεύχθη. Εγώ είδα ειλικρίνεια και μεταμέλεια στο παιδί. Το μήνυμα ελήφθη. Θα το ξανακάνει; Σχεδόν σίγουρα, πάνω στον εκνευρισμό θα φύγει το χεράκι της πάλι (και σε λίγο θα φεύγει και της μικρής το χεράκι). Και πάλι θα δω τις συνθήκες και το πως θα απαντήσει το παιδί. Τώρα εάν διαπιστώσω πρόθεση ή αδιαφορία... τότε πρώτα θα κάτσω να σκεφτώ κι εγώ τι έχω κάνει λάθος (και λάθη κάνω, ευτυχώς το παιδί "συγχωρεί") και μετά θα δράσω. Κυρίως ενισχύοντας τον δεσμό μεταξύ τους. 4) Στόχος να μάθει το παιδί (ο άνθρωπος) να βρίσκει μόνο του διέξοδο από τον θυμό, την σύγχυση, την απογοήτευση, κλπ. Σε δεύτερο χρόνο, το βράδυ με τον μπαμπά, οι δυό τους, αφού του περιέγραψε το συμβάν, μίλησαν για τα λάθη που έκανε ο καθένας εκείνη την ημέρα, πως θα έπρεπε να είχαν πράξει και πως να τα διορθώσουν.
  16. @Nefeli2014 και @Merendoula τα ίδια κι από εδώ (η μεγάλη 3μισι, η μικρή 9μηνών) χωρίς ακρότητες βέβαια (ακόμη; ). Και φυσικά, η εξέλιξη της μικρής είναι ένας ακόμη λόγος αντίδραστικής συμπεριφοράς της μεγάλης (μαζί με το αυτονόητο ότι ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ). Το αίσθημα ζήλιας που ξυπνά, δεν αναιρεί την τρυφερότητα που μπορεί να νοιώθει ένα παιδί για το αδερφάκι του. Είναι φυσιολογικό και υγιές. Να επιτρέπουμε να εκφράζεται και να μην μένει καταχωνιασμένο πίσω από μια προσποιητή-επιβεβλημένη από εμάς ορθότητα. Σε κάθε συμπεριφορά να δίνουμε την βαρύτητα που πρέπει. Να διορθώνουμε αλλά να μην είμαστε παραπάνω από ότι χρειάζεται επικριτικοί. Όταν όμως ξεπερνάει τα όρια να επισημαίνεται αυτό προς διόρθωση. Με κουβέντα ειλικρινή και ψύχραιμη. Που να αποπνέει αγάπη. Χωρίς τάση ενοχοποίησης. Και πάντα να τονίζουμε ότι κατακρίνουμε τη λάθος συμπεριφορά όχι το ίδιο το παιδί. Με στόχο να μάθει το παιδί(ο άνθρωπος) να βρίσκει μόνο του διέξοδο από τον θυμό, την σύγχυση, την απογοήτευση, κλπ. Και για εμάς καθημερινά καινούργιες συμπεριφορές-αντιδράσεις που προσπαθούύύμε να τις χειριστούμε ψύχραιμα και σωστά. Και όπως μου είπε μια μητέρα 5 παιδιών (ενήλικων πια), μπαρουτοκαπνισμένη "Δεν είναι ζήλια... είναι αγώνας επιβίωσης"