samsympan

Νέο Μέλος
    • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

      217
    • Μελος απο

    • Τελευταια επισκεψη

    • Days Won

      10

    samsympan last won the day on Μάρτιος 20

    samsympan had the most liked content!

    Συνεισφορα στο φορουμ

    313 Good

    Περισσότερα για την/τον samsympan

    • Rank
      Νέος Χρήστης

    Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

    964 εμφανίσεις προφίλ
    1. Ναι, στην δική μας περίπτωση υπήρχε αυξημένη αντίσταση στις μητριαίες αρτηρίες, δηλαδή κακή αιμάτωση του πλακούντα και άρα ελλιπής θρέψη του εμβρύου. Εφόσον: α) ολες οι εξετάσεις σας και η εξέταση γ'τριμήνου doppler που κάνατε είναι καλές β) δεν έχετε ιστορικό στην προηγούμενη κύηση και γ) ο ιατρός σας είναι ενήμερος σχετικά με το θέμα, σχολαστικός και καθησυχαστικός, δε νομίζω ότι χρειάζετε να έχετε κάποια σχετική αγωνία. Και πάλι με το καλό!
    2. @Katerinaaammm έχοντας γεννήσει ένα μωρό IUGR (σήμερα μια υγιέστατη 4χρονη), το οποίο μέχρι την 32η εβδομάδα ο ιατρός χαρακτήριζε ένα "απλώς μικρό μωρό" θα σας πρότεινα το εξής: Βάσει φακέλου σας, με όλες τις εξετάσεις και τους υπερήχους σας (κυρίως από τον υπέρηχο β' επιπέδου και έπειτα) να καθίσετε να συζητήσετε με τον ιατρό σας εάν υπάρχουν ενδείξεις ενδομήτριας καθυστέρησης ανάπτυξης (η μικρή περίμετρος κοιλίας που αναφέρατε είναι μία) και αν ναι, ποιες είναι αυτές. Εάν χρειάζετε να προγραμματίσετε ίσως νωρίτερα το υπερηχογράφημα γ' τριμήνου-doppler (έχετε κάνει; ο ιατρός σας έχει μηχάνημα υπερήχου με δυνατότητα για doppler ή θα κάνετε τον υπέρηχο σε άλλο κέντρο;). Και ποιό το πλάνο σε περίπτωση που κυοφορείται ένα μωρό IUGR. Αντιστοίχως να σας ενημερώσει για το πλάνο σε περίπτωση που κυοφορείται ένα μωρό χαμηλού αλλά αποδεκτού βάρους και λοιπής φυσιολογικής ανάπτυξης. Εν ολίγοις θεωρώ σωστό να είναι κανείς ενημερωμένος για κάθε πιθανή έκβαση προκειμένου να πορευθεί καταλλήλως, με ψυχραιμία και υπευθυνότητα. Εύχομαι με το καλό
    3. Μόλις το κοίταξα (σε read aloud video). Καταπληκτικό! Ευχαριστούμε πολύ!

    4. Διαφημίσεις


    5. Καλημέρα! Διάβασα κι αυτό, για όποιον ενδιαφέρεται : ) Τηλεφωνική γραμμή ψυχοκοινωνικής υποστήριξης για τον κορωνοϊό, του ΕΚΠΑ και του Αιγινητείου Νοσοκομείου, για άτομα που αντιμετωπίζουν κάποιο θέμα ψυχικής υγείας (πχ παθολογικό άγχος, παθολογικό φόβο, πανικό). Τηλεφωνική γραμμή της Υπηρεσίας Παιδιών και Εφήβων της Α΄ Ψυχιατρικής Κλινικής του Αιγινητείου για οικογένειες που χρειάζονται συμβουλές για τα παιδιά ή υποστήριξη. Το μήνυμα είναι επικοινωνούμε, ενημερωνόμαστε από έγκυρες πηγές, πολεμάμε τα fake news, ζητάμε στήριξη όταν την χρειαζόμαστε και ερχόμαστε πιο κοντά στη λύση του προβλήματος. Δεν είμαστε μόνοι. Είμαστε μαζί σε όλο αυτό. https://www.uoa.gr/anakoinoseis_kai_ekdiloseis/proboli_anakoinosis/tilefoniki_grammi_psychokoinonikis_ypostirixis_gia_ton_koronoio/
    6. @Γωγω08 σας εύχομαι δύναμη! Σε περιπτώσεις σαν κι αυτές όπου κανείς άλλος ανθρώπινος παράγοντας, πέραν των ειδικών επιστημόνων ιατρών-μαιών, δεν μπορεί (και δεν πρέπει) να παρέμβει στον χειρισμό του νεογνού, θα τονίσω κάτι που είμαι σίγουρη ότι ξέρετε και ήδη κάνετε. Είναι όμως πολύ σημαντικό και επιτρέψτε μου να το αναφέρω κι εγώ εδώ. Την σπουδαιότητα της στήριξης στους γονείς. Και πρακτική, πχ με βοήθεια στα καθημερινά, στις μετακινήσεις εάν χρειάζονται, κλπ. Και κυρίως ψυχολογική. Είτε με το να προσφέρετε τον ώμο σας για να κλάψουν εάν αυτό έχουν ανάγκη. Είτε με το να τους δώσετε την δυνατότητα να πουν δυο κουβέντες άσχετες να ξεφύγει λίγο το μυαλό τους εάν αυτό θέλουν. Είτε με το να τους "επιτρέπετε" να μένουν σιωπηλοί εάν μόνο αυτό μπορούν να κάνουν αυτή την στιγμή. Και σε βάθος χρόνου όλα, μα όλα θα γιατρευτούν και η ζωή θα βρεί τον δρόμο της.
    7. Επίσης έχει κυκλοφορίσει και το "Ο ΝΟΪ και η ΓΙΑΓΙΑ" (του ιδίου - Benji Davies). * Και να προσθέσω ότι πρόκειται για τριλογία βιβλίων, που συνδιάζει α) το όμορφο στυλ εικονογράφησης του Davies - με "κρυμμένα κουίζ παρατηρητικότητας" και με βαθύτερο νόημα στην ύπαρξη ή απουσία κάποιων χαρακτηριστικών-λεπτομεριών και β) την ευαισθητοποίηση σε θέματα όπως το φυσικό περιβάλλον, η μονογονεϊκή οικογένεια, η μοναξιά, η παραμέληση, η καθημερινότητα με τις δυσκολίες τις και πως αυτές απομακρύνουν αλλά και φέρνουν κοντά τους ανθρώπους. Ωραία βιβλία που προσφέρονται για παιδική και ενήλικη ανάγνωση. * Κάτι μου λέει οτι θα σας αρέσει κι αυτό πολύ .
    8. Πως μπορεί αυτό και γενικά οποιουδήποτε είδους απολύμανση που ξεφεύγει από την ρουτίνα (δε μιλώ για τα αυτονόητα μπαίνω σπίτι βγάζω παπούτσια-ρούχα-πλένω χέρια-πρόσωπο/κάνω μπάνιο και πχ για την απολύμανση της τουαλέτας ή του νεροχύτη κουζίνας, κλπ) να βοηθήσει εντός οικίας (δεν μιλώ για δημόσιο χώρο) που ζει οικογένεια (δεν μιλώ για συγκάτοικους) που ΟΛΑ τα μέλη είναι ασυμπτωματικά (δεν μιλώ για απολύμανση ειδών-χώρου ατόμου με συμπτώματα);;; Εννοώ τον ασυμπτωματικό σύζυγο και παιδιά μου δεν θα τα αγκαλιάσω, θα τα φιλήσω, θα τους σκουπίσω τις μύξες, θα φάμε από το ίδιο κουτάλι, κλπ (προφανώς δε μιλώ για άτομο που ανήκει σε ευπαθή ομάδα); Επίσης ήθελα να πω πως τα μέτρα γίνονται καθολικά και αυστηρά, επειδή δεν υπάρχει κοινός νους σε πολλούς πολλούς από εμάς (και βάζω και τον εαυτό μου μέσα που την βόλτα μου την έκανα το σάββατο κι ας είχαμε απόσταση χιλιομέτρων από κόσμο... ήταν λάθος όπως και να έχει ) και ναι, ο καθένας μεταφράζει όπως θέλει την πιο "χαλαρή" οδηγία. Και δεν διώκεται κανείς ούτε είναι ώρα για "επανάσταση". Είναι ώρα για ψυχραιμία και υπευθυνότητα.
    9. @Irina095 μπορείς να ρίξεις και μια ματιά στο σχετικό topic ενός άλλου μέλους @Chrysoum
    10. Χωρίς να παίρνω καμία απολύτως θέση -το τονίζω αυτό- ήθελα μόνο να πω ότι αυτό είναι ένα αληθές και εύστοχο σχόλιο. Το άκουσα πρώτη φορά στην 2η εγκυμοσύνη μου από τον γυναικολόγο και μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Ισχύει όμως. Μπορεί να ανιχνευθούν μεταλλάξεις, για τις οποίες δεν έχουμε επαρκή στοιχεία-περιστατικά που να δίνουν εικόνα για το πως μπορούν να επηρεάσουν, για το αν θα εκφραστούν τελικά και σε τι βαθμό, κλπ. Γύρω μας κυκλοφορούν άνθρωποι (κι εμείς μπορεί να είμαστε ένας από αυτούς) οι οποίοι φέρουν "μη φυσιολογικό" γονιδίωμα και είναι όσο φυσιολογικοί είμαστε και όλοι οι άλλοι. Η ίδια η έννοια του φυσιολογικού, είναι σχετική με την θεωρητική σκοπιά που υιοθετεί ο καθένας μας και η εκάστοτε κοινωνία. Ο ανθρώπινος οργανισμός είναι ένα θαυμαστό πεδίο ανεξάντλητης έρευνας. Ψυχραιμία, φώτιση, δύναμη και αγάπη σε όσους παρουσιάζονται αντίστοιχοι προβληματισμοί!
    11. Δεν είχα ιδέα τι είναι το cob. Κι εγώ το διάβασα πρώτη φορά εδώ από @Sentir...natureza. Δεν έχω σχετικές γνώσεις, δεν το έχω μελετήσει το θέμα, ούτε έχω άποψη. (Επίσης γέλασα πολύ με το σχόλιο για το στρουμφόσπιτο) Πάντως ήθελα να πω, έτσι χάριν της κουβέντας, ότι οι οικιστικές παραφωνίες και τα "εκτρώματα" που βλέπουμε σε αστικό και -δυστυχώς- μη αστικό ιστό (πόσο κρίμα οι άσχημες οικοδομές σε μέρη με όμορφη φυσική ομορφιά), είναι κατά κόρον (για να μην πω κατ'αποκλειστικότητα) συμβατικές κατασκευές. Και το τελικό αποτέλεσμα εξωτερικά δεν έχει τόσο να κάνει με τα δομικά υλικά, όσο με την ύπαρξη ή έλλειψη αισθητικής, παιδείας, σωστού νομοθετικού πλαισίου.
    12. @AluC4rdGr Να σας ζήσει το παιδάκι! Περάσατε μια περίοδο δύσκολη και βγήκατε νικητές. Με το πέρας του χρόνου θα καταλάβετε πως η εμπειρία σας αυτή είναι εφόδιο ζωής. Καταρχήν να σας πω πως σταδιακά η καθημερινότητα σας θα επανέλθει σε φυσιολογικούς ρυθμούς και μαζί η χαρά και η αισιοδοξία. Να το δουλεύετε αυτό. Να κάνετε μέσα στην ημέρα, σαν οικογένεια, πράγματα που να σας χαροποιούν. Είναι πολύ σημαντικό αυτό! Κατά δεύτερον ως προς τον θηλασμό. Συμφωνώ με @Sentir...natureza να επικοινωνήσετε άμεσα με πιστοποιημένο σύμβουλο θηλασμού. Στο διαδίκτυο θα βρείτε την λίστα. Από τη δική μας εμπειρία με πρόωρο μωρό IUGR (η πρώτη μας κόρη) που θήλασε επιτυχώς έως 13μηνών, θα σας έλεγα: Προτεραιότητα έχει η σίτηση του παιδιού. Να τρέφεται όπως μπορεί. Με μπιμπερό. Ok! Και η μαμά εφόσον επιθυμεί να προσπαθήσει να θηλάσει, να βάζει όσο συχνότερα μπορεί το μωρό στο στήθος. Χωρίς άγχος να τραφεί. Δηλαδή και πριν το μπιμπερό αλλά και μετά ταϊσμένο, να το βάζει στο στήθος (επαφή δέρμα με δέρμα). Πχ να αράζει στον καναπέ, να είναι ήρεμη, να δει μια ταινία αν αυτό την χαλαρώνει και το παιδί αγκαλιά, τα χειλάκια του σε επαφή με το στήθος, να το χαϊδεύει, να του τραγουδά. Να το βάλει στον μάρσιπο και να κάνει μια ελαφριά οικιακή εργασία εάν θέλει ή να πάτε μια βόλτα. Γενικά να έχει το παιδί πρόσβαση στο στήθος μιας μαμάς ήρεμης και χαρούμενης. Όχι απογοητευμένης όπως γράφετε. Αυτό είναι το τελευταίο που χρειάζεστε. Και εάν είναι να επιτευχθεί θηλασμός (και με την σωστή καθοδήγηση από ειδικό όπως είπαμε), θα βρεί τον τρόπο το ζεύγος μαμά-μωρό και θα επιτευχθεί. Εάν όχι τότε απλώς δεν θα γίνει. Ο θηλασμός δεν είναι αυτοσκοπός! Στόχος είναι η υγεία (σωματική και ψυχολογική) και η ευημερία όλης της οικογένειας. Οπότε εάν επιτευχθεί θηλασμός καλώς! Εάν όχι και πάλι το παιδάκι θα μεγαλώσει και θα σε λίγο θα σας κάνει γελάκια, και πιο μετά τραγουδάκια και πιο μετά χέρι χέρι θα πηγαίνετε βόλτα και και και
    13. Εν μέσω περιόδου έξαρσης ιώσεων (και νέων ιών δυστυχώς ) και με αφορμή ίωση που πέρασαν τα παιδιά μας, γράφω εδώ (ο τίτλος με εκφράζει) συνοψίζοντας κάποιες πληροφορίες. Γνωστές μεν, χρήσιμες δε. Ελπίζω να φανούν βοηθητικές κυρίως σε γονείς που απέκτησαν πρόσφατα παιδί και το θέμα "παιδί και ίωση" φαντάζει κάτι το τρομερό. Όπως και σε εμάς άλλωστε όταν πέρασε ίωση πρώτη φορά η μεγάλη μας κόρη. Προ μηνών λοιπόν, τα παιδιά πέρασαν ίωση. Με συμπτώματα υψηλού πυρετού, μπουκώματος-καταρροής, έντονου βήχα αρχικά ξηρού-έπειτα παραγωγικού, έντονης καταβολής. Τα συνήθη δηλαδή. Αν και πιο έμπειρη και ψύχραιμη, υπήρξαν στιγμές που πιέστηκα ψυχολογικά. Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα τόσο χλωμή και καταβεβλημένη την μεγάλη (4ετών). Και η πρώτη φορά που έβλεπα τόσο καταβεβλημένη και ανόρεκτη την μικρή (15μηνών). Προτεραιότητα η ανακούφιση του παιδιού από τα συμπτώματα. - Μπουκωμένη μύτη-καταρροή: Πλύσεις με ορό και ανά τακτά διαστήματα ενυδατική κρέμα στη μυτούλα για να προλάβουμε το κοκκίνισμα-ξεφλούδισμα από το φύσα φύσα. Εμάς οι πλύσεις πραγματικά μας σώζουν. Δεν έχει χρειαστεί έως τώρα να χρησιμοποιήσουμε τίποτε άλλο. Δεν παρουσιάστηκαν επιπλοκές που να χρειαστούν αντιβίωση. Παραπέμπω σε παλαιότερη ανάρτηση μου σε σχέση με τις πλύσεις με ορό. - Βήχας: Πολύ άσχημο σύμπτωμα. Όταν διαρκεί πολύ μπορεί να αρχίσουν να πονούν και τα πλευρά. Οι πλύσεις της μύτης βοηθούν κι εδώ, απομακρύνοντας τη βλέννα που κυλά προς τον λαιμό και ενεργοποιεί το ανταναλαστικό του βήχα. Συστήνονται ζεστά ροφήματα (γάλα ή αφεψήματα για μεγαλύτερα παιδιά). Έστω και λίγες γουλιές ή κουταλίτσες. Επίσης σε παροξυσμό βήχα μπορεί να δράσουν ανακουφιστικά, έστω και προσωρινά, κουταλιά μέλι ή μπουκιές μαλακών τροφών πχ ψίχα ψωμιού με μέλι/παχύρευστο άλειμμα, ίσως ένα γλειφιτζούρι σε μεγαλύτερα παιδιά (υπάρχουν παιδικά χωρίς ζάχαρη στο φαρμακείο). Σε εμάς το βλεννολυτικό σιρόπι (για παραγωγικό βήχα) δεν ανακουφίζει ιδιαίτερα. Λίγες φορές έχουμε δώσει, περισσότερο για ψυχολογικούς λόγους (να πούμε ότι κάτι κάναμε). Αντισταμινικό σιρόπι (για ξηρό βήχα) δεν έχουμε δώσει έως τώρα. - Πυρετός: Ψύχραιμη παρακολούθηση του παιδιού. Θερμομέτρηση ανά διαστήματα μέσα στην ημέρα, χωρίς όμως υπερβολές! Καταγραφή των πυρετών και έλεγχος του 3ώρου-6ώρου. Εκτίμηση και με το άγγιγμα (μέτωπο-μάγουλα) και με επισκόπηση του παιδιού. Είναι ευδιάθετο, έχει όρεξη για παιχνίδι/για φαγητό ή φαίνεται καταβεβλημένο, δυσφορεί, εμφανίζει ταχύπνοια (φυσιολογικό σύμπτωμα σε πυρετό), κλπ. Εμείς δίνουμε αντιπυρετικό από 38,3 - 38,5 και άνω. Σπάνια έχουμε δώσει σε χαμηλότερη (όταν το παιδί φαίνεται πολύ καταβεβλημένο). Η μεγάλη έκανε ένα μόνο επεισόδιο πυρετού, και τα λοιπά συμπτώματα με τους χειρισμούς μας υποχώρησαν ταχύτατα. Η μικρή ταλαιπωρήθηκε με υψηλούς πυρετούς και όλα τα λοιπά συμπτώματα για 4 ημέρες. Εάν την 5η δεν υποχωρούσαν, θα προχωρούσαμε σε περαιτέρω εξετάσεις, ευτυχώς όμως δε χρειάστηκε, το παιδί ανέκαμψε. Επίσης με πολύ δυσκολία έπινε το αντιπυρετικό σιρόπι, στα 39άρια τα υπόθετα μας έσωσαν. - Μειωμένη όρεξη: Πιο σημαντική η ενυδάτωση. Προσφέρουμε νερό και υγρά ανά τακτά διαστήματα. Να πιεί έστω λίγο. Έπεται η κατανάλωση τροφής. Ελαφριά δίαιτα, δυναμωτική χωρίς να πιέζουμε. Η μεγάλη μας κόρη παρά την κατάσταση της, δεν έχασε την όρεξη της. Μειώθηκε αλλά δεν έπαψε να τρώει. Είναι και μεγάλο παιδί πια. Συνενοούμαστε, κατανοεί τι της συμβαίνει και όταν την "παρακαλέσουμε" να φάει την σούπα της, έστω λίγη, για να πάρει εφόδια ο οργανισμός, μας κάνει το "χατήρι". Η μικρή από την άλλη, για 4ημέρες μόνο θήλαζε και έπινε νέρο. Οποιαδήποτε άλλη τροφή της προσφέραμε (ζωμός, σούπες, μαλακές τροφές, δροσερές ή χλιαρές σε διάφορους συνδιασμούς, κλπ) την απέρριπτε. Αυτό βέβαια ήταν απολύτως λογικό και αναμενόμενο, δεδομένης της κατάστασης της και της ηλικίας της (και πως να φάει η καϋμένη, μία με υψηλό πυρετό, μία μπουκωμένη, μία να βήχει). Το γνωρίζαμε. Δεν έπαυε όμως να είναι και στρεσσογόνο, καθώς είναι και ένα ολιγόφαγο παιδί με βάρος στα κατώτερα φυσιολογικά. Εκεί κλονίστηκα λιγάκι αλλά ευτυχώς η παιδίατρος μας είναι ψύχραιμη και γνωρίζει από θηλάζοντα παιδιά, οπότε και μας καθησύχαζε στο θέμα αυτό. Να θηλάζει απεριόριστα. Να προσφέρουμε και νερό, να ενυδατώνεται. Να προσφέρουμε φαγητό αλλά χωρίς πίεση. Εάν και όσο θέλει. Να μην μας αγχώνει το οτι δεν τρώει. Η όρεξη είναι το τελευταίο που επανέρχεται. Και πράγματι. Μετά την τέταρτη ημέρα υποχώρησαν οι πυρετοί, η καταρροή και ο βήχας. Έφτιαξε η διάθεση της. Και σταδιακά μέσα σε 10 ημέρες επανήλθε και η όρεξη της. - Καταβολή: Η καταβολή από ασθένεια είναι ένα επίσης δυσάρεστο σύμπτωμα καθώς συνήθως δημιουργεί κακή ψυχολογία-αίσθημα στεναχώριας, γκρίνια, διαταραχή του ύπνου. Μέσα στην ημέρα κινούμαστε αναλόγως της εικόνας του παιδιού. Εάν ο πυρετός έχει πέσει και το παιδί έχει διάθεση, τότε παίζουμε, αν ο καιρός το επιτρέπει μπορούμε να βγούμε μια μικρή-σύντομη βόλτα κάποιων λεπτών να αλλάξει παραστάσεις, να ανασάνει λίγο. Εάν έχει πυρετό ή ο πυρετός ανεβαίνει, προτείνουμε μια χαλαρή δραστηριότητα πχ κάποιο επιτραπέζιο ή ζωγραφική ή άραγμα στον καναπέ/κρεββάτι και ανάγνωση παραμυθιών ή να του λέμε ιστορίες και να κλείσει λίγο τα ματάκια του. Επίσης για πιο μεγάλα παιδιά μικρές εκπλήξεις (πχ να δούμε όλοι μαζί μια σύντομη ευχάριστη ταινία, ένα καινούργιο βιβλίο) και λιχουδιές (πχ ένα γλειφιτζούρι ή ένα μικρό γλυκάκι) μπορούν να βοηθήσουν να φτιάξει κάπως η διάθεση τους. Ο βραδυνός ύπνος είναι ο πιο διαταραγμένος συνήθως (και το χειρότερο μου όταν αρρωσταίνουν τα παιδιά). Με κλάματα και γκρίνια. Εκεί υπομονή υπομονή υπομονή! Και κατανόηση και χείρα βοηθείας ο ένας γονιός/φροντιστής στον άλλο... πολύ σημαντικό αυτό! - Η επικοινωνία με τον παιδίατρο. Βασικό να υπάρχει καλή σχέση! Ενημερώναμε καθημερινά για την πορεία της υγείας των παιδιών. Και μέσω μηνυμάτων (και αποστέλλοντας φωτογραφίες όταν χρειάστηκε σε άλλες περιπτώσεις). Απαντούσε άμεσα. Ήταν επεξηγηματική, ψύχραιμη και σε εγρήγορση. Μας έδινε οδηγίες (πότε να κάνουμε το τέστ για H1N1, εάν και πότε θα χρειαστεί να εξετάσει από κοντά τα παιδιά, εάν και πότε θα χρειαστούν περαιτέρω εξετάσεις, κλπ). Συνεπώς: α) κατάλληλη φροντίδα του παιδιού, β) καλή επικοινωνία με τον παιδίατρο προκειμένου να κατευθύνει σωστά και να προλάβει πιθανές επιπλοκές, γ) ψυχραιμία, υπομονή, αλληλοστήριξη είναι το τρίπτυχο που δουλεύει για εμάς.
    14. @2petros Αυτά που αναφέρετε είναι αρχές και δικαιώματα που αφορούν στην Ενταξιακή Εκπαίδευση (Inclusive Education). Σαφώς διατυπωμένα και κατοχυρωμένα εδώ και αρκετά χρόνια. Βέβαια από τη θεωρία μέχρι την εκπαιδευτική πράξη έχουμε μακρύ δρόμο γεμάτο προκλήσεις να διανύσουμε. Για όποιον ενδιαφέρεται υπάρχει σχετική βιβλιογραφία (ελληνική και ξενόγλωσση). Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε τα δικαιώματα -όλων ανεξαιρέτως- των μαθητών προκειμένου να τα διεκδικούμε και να τα υπερασπιζόμαστε. Μακάρι οι γονείς μαθητών με/χωρίς ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, οι εκπαιδευτικοί ειδικής/γενικής εκπαίδευσης όλων των αντικειμένων, οι επαγγελματίες που σχετίζονται με την εκπαίδευση, οι χαράσσοντες πολιτική και το σύνολο της κοινωνίας να ήμασταν συμμέτοχοι στο πλαισίο αυτό. Ο κόσμος μας θα ήταν καλύτερος. υγ: Δυστυχώς δε μπορώ να σας βοηθήσω στα ερωτήματα σας (σε άλλα topic) σχετικά με την αναζήτηση σχολείου. Θα μπορούσατε όμως να μελετήσετε σχετικά με την Ενταξιακή Εκπαίδευση (αν δεν το κάνετε ήδη) προκειμένου να αναπτύξετε κριτήριο κατά τη διάρκεια της αναζήτησης σας και να διακρίνετε ποια σχολεία πράγματι πληρούν τις προϋποθέσεις που θέτετε.
    15. samsympan

      Επιπλοκές τοκετού

      Στο συγγενικό-φιλικό μας περιβάλλον έχουμε περιστατικά μαιευτικών επιπλοκών (διεισδυτικού πλακούντα, επιπλοκών επισκληριδίου αναλγησίας, κλπ) άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο σοβαρά. Ωστόσο αυτή η πληροφορία από μόνη της δεν σας είναι τόσο χρήσιμη. Πιο πιθανό θα σας ωφελούσε να δουλέψετε πάνω σε αυτή σας την εμπειρία. Έχετε εκ των υστέρων, μετά την σωματική ανάρρωση σας, συζητήσει με τον ιατρό σας σχετικά; Εννοώ πέρα από την ιατρική-επιστημονική συζήτηση σχετικά με το τι συνέβη. Έχετε συζητήσει ανθρώπινα για την εμπειρία σας, τις σκέψεις και τα συναισθήματα σας; Έχετε αναζητήσει στήριξη από ειδικό; Προκειμένου να εκφραστείτε, να αναλογιστείτε, να αποδεχθείτε και από βάρος να μεταμορφώσετε σε εφόδιο την εμπειρία σας αυτή.
    16. Χωρίς να αναφέρομαι καθόλου στον προβληματισμό της @Irina095 (συνεπώς αυτό που θα πω δεν έχει καμία ροπή είτε προς την άρνηση είτε προς την αποδοχή). Ήθελα να κάνω ένα γενικότερο σχόλιο σχετικά με τον ρόλο του ιατρού και τον ρόλο του πελάτη/ασθενούς. Ο λόγος του ιατρού είναι πρόταση. Δεν είναι νόμος. Ο ιατρός θα πρέπει να μελετά το ιστορικό του πελάτη, να ακούει την οπτική και τους προβληματισμούς του, να ανατρέχει στη σύγχρονη επιστημονική γνώση σχετικά με το μοναδικό αυτό περιστατικό και τέλος έχοντας λάβει υπόψη όλες τις παραμέτρους να δίνει τις οδηγίες του, επικοινωνόντας μέσω της συζήτησης και όχι της υπόδειξης. Ο πελάτης θα πρέπει να ρωτά και να ζητά τεκμηριωμένη απάντηση για ότι τον απασχολεί. Δικαιούται να αμφιβάλλει, να απορρίψει, να ζητήσει τροποποίηση της οδηγίας. Δικαιούται να αναζητήσει άλλη ιατρική γνώμη. Επειδή όμως (δυστυχώς ή/και ευτυχώς) πολλές φορές σε όσους ιατρούς απευθυνθείς για ένα θέμα, τόσες διαφορετικές απαντήσεις θα λάβεις, παράλληλα με τα παραπάνω ο πελάτης/ασθενής οφείλει να έχει και να καλλιεργεί κριτική σκέψη. Και αυτό απαιτεί χρόνο (για μελέτη) και κόπο (κόπος όπως κοπιάζω για την γνώση) και αρκετές φορές χρήματα (για ιατρούς, ειδικούς, κλπ). Και δεν πληρούμε όλοι και πάντοτε τις παραπάνω προϋποθέσεις.