samsympan

Νέο Μέλος
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    58
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

57 Neutral

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

335 εμφανίσεις προφίλ
  1. Η μεγάλη μας κόρη πρώτη φορά μπήκε στη θάλασσα 6μηνών (με τη σύμφωνη γνώμη της παιδιάτρου). Και η μικρή όταν θα πάμε εφέτος θα είναι 7μηνών. Θάλασσα όσο γίνεται καθαρότερη. Πρωινές ώρες (max έως 11πμ) και απογευματινές (μετά τις 5-6μμ). Αντηλιακή κρέμα, κοντομάνικο μπλουζάκι (ένα απλό δεν είχαμε πάρει τότε αντηλιακό) που φορούσε και στο νερό, καπελάκι, κουλούρα (αυτήν με το ενσωματωμένο βρακάκι). Καθόμασταν τόσο όσο φαινόταν να το απολαμβάνει (όχι πολύ συνήθως). Μετά ξέπλυμα με χλιαρό νερό, καλό στέγνωμα, ντύσιμο, άραγμα υπο σκιάν (στο πρωινό μπάνιο). Το επόμενο καλοκαίρι (1μισι έτους) το ίδιο πρόγραμμα. Περάσαμε υπέροχα καθώς, παιδάκι πλέον, απολάμβανε συνειδητά το νερό και ακόμη περισσότερο την παραλία και το παιχνίδι με τα κουβαδάκια. Πέρυσι (2μισι) είχαμε τη φάση των tantrums (ευτυχώς όχι για πολύ) και στο πλαίσιο αυτό και η θάλασσα=εχθρός. Δεν ήθελε να πλησιάσει ούτε στα 10μέτρα. Ουρλιαχτά, κλάμα, στεναχώρια. Μετά από πολύ μπλα μπλα, δεχόταν να κάτσουμε μακρύτερα στα βοτσαλάκια/άμμο να παίξουμε κι άάάμα. Εφέτος, αγοράσαμε παρέα (με πολλή χαρά η ίδια) εξοπλισμό θαλάσσης και κάποια από τα βοηθήματα κολύμβησης που μάθαμε από την κουβέντα εδώ (δεν είχαμε ιδέα περί του θέματος - ευχαριστώ πολύ μαμάδες για τις χρήσιμες πληροφορίες!). Και αρχίσαμε την πλύση εγκεφάλου με ιστορίες με την όμορφη θάλασσα-βουτιές-βυθό-ψαράκια-καβουράκια-κλπ από τα Χριστούγεννα. Ευελπιστώ η ωριμότητα της και η παρουσία της μικρής αδερφής της να παίξουν θετικό ρόλο και να χαρεί-χαρούμε την θάλασσα και την παραλία... για να δούμε (;!). @Lotus flower Valley χαίρομαι αληθινά που σε αφορά πλέον αυτό το ευχάριστο θέμα... η πρώτη σου ανάρτηση ήταν η αφορμή για να γραφτώ στο forum. Εμάς η μικρή ήταν στην ηλικία του γιού σας αρχές άνοιξης. Στην Αττική έκανε κάποιες πολλή ζεστές μέρες. Πήγαμε λοιπόν στην παραλία. Την μία φορά είχε αέρα. Έκανε αυτό το χαρακτηριστικό των βρεφών που σε κάθε φύσημα στο πρόσωπο εισπνέουν. Δεν θα έλεγα ότι πέρασε πολύ καλά. Την άλλη φορά δεν είχε αέρα. Της βγάλαμε τα καλτσάκια και το παντελονάκι και λιάστηκαν για λίγο τα ποδαράκια της. Της ακούμπησα τις πατούσες της στην άμμο να την αισθανθεί και έτσι λίίίγο στο νεράκι. Χάζεψε τον κόσμο γύρω. Άκουσε τον ήχο της παραλίας. Χαλάρωσε. Ακριβώς όπως κι εμείς. Το ευχαριστηθήκαμε. Η πολλή όμορφη εικόνα που μετέφερε η @Mama_Anesti_ μου το θύμησε. Εύχομαι σε όλους μια όμορφη συνέχεια καλοκαιριού!
  2. Οι ψυχικές διαταραχές είναι υπαρκτές, περισσότερο συχνές από ότι νομίζουμε και διαχειρίσιμες. Επίσης κανείς δεν είναι ‘προγραμματισμένος’ για να πορευτεί στην γονεϊκότητα μόνος (και 1000 μπράβο στους ανθρώπους που η ζωή τα φέρνει έτσι και αγωνίζονται μόνοι). Όλοι οι γονείς χρειαζόμαστε υποστήριξη με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. @Sofaki1990 όπως λες, έχεις σχετικό ιστορικό και βρίσκεσαι υπό παρακολούθηση και με αγωγή, από 10ετίας. Ωστόσο, η εγκυμοσύνη φαίνεται να σε βρίσκει απροετοίμαστη. Λαμβάνεις (ή εκλαμβάνεις) οδηγίες από ειδικό (;!) όπως: Βρίσκεσαι στην 21η εβδομάδα και απευθύνεσαι εδώ για να πάρεις κουράγιο. Υπάρχουν λάθη στη εικόνα αυτή. Διόρθωσε την! Πως; Το ιστορικό σου, όσο και αν αυτή την στιγμή σου φαίνεται βαρίδι, δεν είναι. Είναι το όπλο σου! Αναγνωρίζεις το πρόβλημα, έχεις εμπειρίες, είσαι σε επαφή με τα έσωθεν, έχεις μελετήσει και κατέχεις γνώση σχετικά με αυτό που σου συμβαίνει, και ξέρεις ότι είναι διαχειρίσιμο. Ένας ψυχίατρος (ιδανικά εξειδικευμένος στην περιγεννητική ψυχιατρική) είναι ο καταλληλότερος για να επισκεφθείς και να συζητήσεις μαζί του. Ο γυναικολόγος που σε παρακολουθεί στην εγκυμοσύνη τι λέει σχετικά; Σε κατεύθυνε καταλλήλως από την πρώτη στιγμή; Υπάρχουν ιδιώτες καθώς και δομές παροχής υπηρεσιών. Να έχεις εμπιστοσύνη πως ο σωστός επιστήμονας θα σε καθοδηγήσει προκειμένου να ανακτήσεις τη δύναμη σου, να αποκτήσεις τον έλεγχο της κατάστασης, να ξανά βρεις την χαρά και την αισιοδοξία σου και να πορευθείς στο ταξίδι αυτό που ξεκίνησε και πέρα από τις όποιες δυσκολίες, θα φέρει και ευτυχία! Εύχομαι σύντομα να ξανά γράψεις εδώ δίνοντας χρήσιμες πληροφορίες σχετικά με τον σωστό χειρισμό των αγχωδών διαταραχών κατά την κύηση/λοχεία και μεταδίδοντας σε όλους μας αισιοδοξία. Με το καλό το μωρό σας!
  3. Έχω στο ιστορικό μου μια επείγουσα καισαρική (μωρό IUGR) και μια παλίνδρομη κύηση. Στην τρίτη μου εγκυμοσύνη κάθε φορά που δεχόμουν ευχές για το μωρό απαντούσα: «Ευχαριστώ… εεε θα δούμε… είναι νωρίς ακόμη…». Κάθε φορά που πηγαίναμε για υπέρηχο, ο ιατρός με υποδεχόταν χαλαρός και χαμογελαστός και μου έλεγε «Πως πάμε;». Κάθε φορά του απαντούσα με ψεύτικο χαμόγελο «Εεε, για να δούμε;». Κάθε φορά κοιτούσα το μόνιτορ μαγκωμένη και περίμενα να ακούσω να λέει «Φυσιολογική καρδιακή λειτουργία, καλή ανάπτυξη, κλπ». Μέχρι που πήγα να γεννήσω έκανα χιούμορ (μαύρο χιούμορ) με την μαία και έλεγα «Εεε για να δούμε… είναι νωρίς ακόμη». Είχα μέχρι τέλους στο μυαλό μου ότι ανά πάσα στιγμή κάτι μπορεί να πάει στραβά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κυκλοφορούσα ένα ψυχολογικό ράκος. Όχι, κάθε άλλο! Χάρηκα την εγκυμοσύνη αυτή, απλώς αρκετάάά συγκρατημένα. Είχα αντιληφθεί, αποδεχθεί και επαναλάμβανα (για να το ακούω εγώ πρωτίστως) το αυτονόητο, ότι ποτέ δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει. Ήταν ο μηχανισμός προστασίας μου και για εμένα λειτούργησε ικανοποιητικά. Και έχοντας πει αυτά, για να έχεις μια εικόνα του ανθρώπου που σου απαντά, συνεχίζω… Δεν έχω ανάλογη εμπειρία με την δική σου. Δεν θα πω ότι νοιώθω τον πόνο σου… μπορώ μόνο να φανταστώ πόσο δύσκολα ήταν. Ωστόσο! Σου γράφω για να σου επισημάνω, ως εξωτερικός παρατηρητής, την σπουδαιότητα κάποιων πραγμάτων. - Είναι πολύ θετικό ότι έχουν ελεγχθεί παράμετροι που δεν είχαν ληφθεί υπόψη πρωτύτερα (ανατομικοί, αιματολογικοί). Συνεπώς έχεις γνώση κάποιων μηχανισμών του σώματος σου και άρα έναν κάποιον έλεγχο πάνω τους. - Είναι πολύ σωστό ότι έχεις συγκεντρώσει ιατρικές απόψεις. Γνωρίζω το οικονομικό και ψυχολογικό βάρος αυτού, όπως και το ότι κάποιες στιγμές μπορεί να νοιώθεις να ‘χάνεσαι’ μέσα σε όλες αυτές τις ιατρικές γνωματεύσεις και εξετάσεις. Όμως είναι κάτι το οποίο κάθε ένας σε ανάλογη περίπτωση οφείλει να κάνει (και αλίμονο γιατί δεν έχει ο καθένας την οικονομική δυνατότητα για κάτι τέτοιο). Εάν έχεις καλυφθεί, τότε επέλεξε τον καλό αυτόν επιστήμονα, που κρίνεις ότι σου ταιριάζει. Εάν δεν έχεις καλυφθεί και το αντέχει η τσέπη και η ψυχολογία σου, συνέχισε να τον αναζητάς. - Εύχομαι να λάβεις ενθαρρυντικές απαντήσεις που να σε καλύπτουν στοχευμένα σε αυτά που ρωτάς. Θα έλεγα όμως πως καμία εμπειρία άλλης μητέρας, θετική ή αρνητική δεν είναι η απάντηση σε αυτό που ζητάς. Μόνο οι σωστοί ειδικοί (μαιευτήρας, αιματολόγος, ψυχολόγος εάν θεωρείς ότι σε επηρεάζει καιρό όλο αυτό) θα σε βοηθήσουν να διαχειριστείς τους φόβους σου και θα σου εμπνεύσουν εμπιστοσύνη και αισιοδοξία. Επίσης κανείς μα κανείς (ούτε ο καλύτερος επιστήμονας) δεν μπορεί εξαρχής να εγγυηθεί ότι μια εγκυμοσύνη θα ολοκληρωθεί αισίως. Ακόμη και αυτή που ξεκίνησε με τις καλύτερες προϋποθέσεις. Ομοίως κανείς δε μπορεί εξαρχής να αποκλείσει ότι μια εγκυμοσύνη θα έχει αίσιο τέλος, ακόμη κι αν ξεκίνησε με πολλά να την ‘βαραίνουν’. Εάν όμως εσύ έχεις κάνει τους απαραιτήτους ελέγχους, έχεις συλλέξει γνώμες από επιστήμονες, έχεις επιλέξει αυτούς που θα σου κρατήσουν το χέρι με σιγουριά και χαρά και θα πορευθείτε μαζί, και εάν θέλεις πραγματικά αυτό το μωρό, τότε μπορείς να είσαι ήσυχη ότι έκανες ότι μπορούσες. Προσπάθησε το! Δεν είναι όλα τα πράγματα υπό τον ανθρώπινο έλεγχο και αυτό το λέω για καλό. Έχε πίστη!

  4. Διαφημίσεις


  5. @Liouda22 Για την ακρίβεια δεν αλλάζει η ημερομηνία της τελευταίας περιόδου. Όταν για παράδειγμα ο εμμηνορρυσιακός κύκλος είναι ανώμαλος (πχ 28 έως 40 ημερών) τότε υπάρχει α) η ημερολογιακή και β) η υπερηχογραφική ηλικία κύησης, με διαφορετικές ΠΗΤ. Αυτός ο επαναπροσδιορισμός της ΠΗΤ γίνεται συνηθέστερα έως/στον πρώτο μεγάλο υπέρηχο (1ου τριμήνου-αυχενικής διαφάνειας). Όπου εκεί το έμβρυο έχει αναπτυχθεί αρκετά, θα ελεγχθεί και θα μετρηθεί εκτενέστερα από εμβρυολόγο και σε μηχάνημα καταλληλότερο από τον υπέρηχο του ιατρείου. Θα υπάρχουν τελοσπάντων οι προϋποθέσεις για μετρήσεις ακριβέστερες. Έκτοτε ως ΠΗΤ θεωρείται η υπερηχογραφική και στους υπερήχους -κυρίως τους ‘μεγάλους’ (1ου τριμήνου, β’ επιπέδου, Doppler 3ου τριμήνου) που ως έγγραφα είναι αναλυτικότερα από τους υπερήχους στο ιατρείο- αυτά αναγράφονται. Δηλαδή αναγράφονται και οι δύο ΠΗΤ και ως σημείωση ‘ανώμαλος εμμηνορρυσιακός κύκλος τάδε ημερών’. Οπότε στα χαρτιά για τον εργοδότη, ΙΚΑ, ΟΑΕΔ θα αναγράφεται η ΠΗΤ βάσει υπερηχογραφικής ηλικίας κύησης. Τώρα, σε περίπτωση πρόωρης γέννας (πριν την 37η εβδομάδα), οι μέρες προσμετρώνται στην άδεια λοχείας και σε περίπτωση μεταγενέστερης γέννας (πέραν της 40ης εβδομάδας) - καθώς η συμπλήρωση της 40ης εβδομάδας δεν αποτελεί από μόνη της ένδειξη για τοκετό- δεν πρέπει δηλαδή το μωρό να γεννηθεί πριν από αυτήν -υπό την προϋπόθεση φυσικά ότι δεν συντρέχουν λόγοι υγείας- η άδεια λοχείας παρατείνεται και υπερβαίνει το προκαθορισμένο διάστημα. Εννοείται ότι σε αυτά πιο σωστά θα σε καθοδηγήσει ο λογιστής στην εργασία σου… ή για την ακρίβεια ένας λογιστής γνώστης του θέματος. Εμείς έχουμε ‘καεί’ από λάθος λογιστή σχετικά με αυτές τις άδειες-επιδόματα. Με το καλό το μωρό σας!
  6. Με την μεγάλη μου κόρη (σχεδόν τριάμισι ετών) αγαπάμε πολύ τα βιβλία (και να ξεφυλλίζουμε λευκώματα, περιοδικά, βιβλία συνταγών και διάφορες μορφές γραπτού λόγου). Εκτός από το να τα διαβάζουμε, αποτελούν πολλή καλή αφορμή για συζήτηση και θεατρικό παιχνίδι-παιχνίδι ρόλων. Αγαπημένοι μας συγγραφείς είναι Oliver Jeffers, Benji Davies, Julia Donaldson & Axel Scheffler (έχουμε σχεδόν ότι δικό τους κυκλοφορεί στα ελληνικά). Ακόμη μας αρέσουν πολύ το ‘Ένα τελευταίο γράμμα’ του Αντώνη Παπαθεοδούλου σε εικονογράφηση Ίρις Σαμαρτζή, το ‘Οι Μοίρες’ της Αγγελικής Δαρλάση σε εικονογράφηση Σάντρας Ελευθερίου, το ‘Η θάλασσα είδε’ του Tom Percival σε εικονογράφηση του ιδίου και το ‘Ο λύκος και η πεταλούδα’ της Χριστίνας Αποστολίδη σε εικονογράφηση του Σεραφείμ Στρουμπή και τα τέσσερα με πολλή ενδιαφέρουσα εικονογράφηση. Επίσης θα ήθελα να επισημάνω και κάτι που διαπίστωσα διαβάζοντας μαζί με το παιδί μου. Εάν το παιδί δείχνει ενδιαφέρον για τα βιβλία και κρίνουμε πως η ιστορία και η εικονογράφηση είναι κατάλληλη, θα έλεγα να μην διστάζουμε να διαβάζουμε βιβλία για μεγαλύτερες ηλικίες σε μικρότερα παιδιά. Το παιδί θα αποκομίσει αυτό που του επιτρέπει η ηλικία του και ίσως πάρει και το κάτι παραπάνω. Όφελος θα είναι.
  7. @λιλουμ η συμπεριφορά του παιδιού είναι τυπική για την ηλικία του. Είναι η ηλικία του ΟΧΙ και το όχι μεταφράζεται ως το αντίθετο από αυτό που υποδεικνύει ο γονέας (άραγε δεν λέει όχι σε άλλα πράγματα;). Μέχρι πριν λίγο καιρό το παιδί και η μαμά ήταν μια ενότητα. Πλέον το παιδί αρχίζει να συνειδητοποιεί την ύπαρξη του ως κάτι το ξεχωριστό. Δομεί την ανεξαρτησία του. Διαμορφώνει το ΕΓΩ του. Πχ είμαι ο Δημητράκης και μπορώ να επιλέξω το παιχνίδι μου, έχω προτιμήσεις σχετικά με το φαγητό μου, μου αρέσουν κάποια πράγματα και κάποια άλλα όχι, οι γύρω μου με ρωτούν για το τι θέλω να κάνω ΕΓΩ. Είμαι ΕΓΩ και όχι η μαμά. Η μαμά λέει πάμε για τσίσα. Εγώ δεν είμαι η μαμά είμαι ο Δημητράκης… άρα θα της πω ΟΧΙ! Άποψη μου: Οι μαμάδες παραπάνω έχουν δώσει κάποιες ωραίες εξηγήσεις και ιδέες χειρισμού. Θα έλεγα, να μην του βάλεις πάλι πάνα. Ξέρω είναι ταλαιπωρία και απογοητευτικό να τα κάνει τόσο συχνά επάνω του, αλλά το θέμα εδώ μην ξεχνάς, δεν είναι η πάνα/τα τσίσα/τα κακά. Είναι το ΕΓΩ. Δηλαδή και πάνα να του ξανά έβαζες, μπορεί να μην την ήθελε μετά από λίγο και να αντιδρούσε, πάλι για να διαφοροποιηθεί από αυτό που του «επιβάλεις» εσύ. Άλλωστε πιστεύω ότι δε θα κρατήσει πολύ η κατάσταση αυτή εάν το χειριστείς αλλιώς το θέμα. Θα συμφωνούσα με το να του λες όταν τον βλέπεις να σφίγγεται, αλλά μία φορά. Μην τον βομβαρδίζεις συνεχώς. Έχει το αντίθετο αποτέλεσμα. Και μην κάνεις διάλογους μαζί του περί μωρουδίσματος. Γενικά μην το συζητάς μαζί του θέμα. Λέγε του αυτό που πρέπει ήρεμα, μια φορά και τέλος. Πολλές φορές θέλοντας να υποδείξουμε το σωστό στα παιδιά μας, παρασυρόμαστε σε διαλόγους που βάζουν «ιδέες» στο μυαλό τους οι οποίες δεν υπήρχαν ή υπήρχαν σε λανθάνουσα μορφή και το αποτέλεσμα είναι και πάλι το αντίθετο από αυτό που είχαμε ως στόχο. Μην δείχνεις το θυμό, την στεναχώρια, ή την απογοήτευση σου (για την κατάσταση, όχι για το παιδί προφανώς). Πίστεψε με τον στεναχωρεί και τον πληγώνει αυτό. Αυτός ενεργεί όπως επιτάσσει το φυσιολογικό για τη ηλικία του. Δεν το κάνει με σκοπό να σε στεναχωρήσει, δεν είναι προσωπικό. Το ΟΧΙ του είναι μια υγιής εσωτερική παρόρμηση. Και εντέλει βλέπει ότι σε στεναχωρεί και αυτό τον πληγώνει εκείνη την στιγμή. Λέγε του ήρεμα και καθησυχαστικά κάτι του στυλ «δεν πειράζει που δεν πρόλαβες, την επόμενη φορά θα προλάβεις». Δείξε πίστη σε αυτόν. Και επιπλέον βάλε την διαδικασία της τουαλέτας μέσα στο καθημερινό σας παιχνίδι. Το πρωί μόλις ξυπνήσει πηγαίνετε τα κουκλιά του για τσίσα. Να τα βάλει να κάνουν, να τα σκουπίσει, να τους πει «Μπράβο!» που προλάβανε. Φτιάξτε «τουαλέτα» με τα τουβλάκια του, που να πηγαίνουν τα playmobil του για να πλύνουν δόντια, να κάνουν μπάνιο, τσίσα-κακά. Πες το ιστορίες σχετικές, δικής σου εμπνεύσεως. Παίξτε παιχνίδια ρόλων πχ εσύ το παιδάκι/ζωάκι/κουκλάκι που πήγες βόλτα, ήπιες πολύ νερό και χρειάζεσαι τουαλέτα γιατί θες πιπί και αυτός ο μπαμπάς/το αφεντικό/το κουκλάκι που προσπαθεί να βρει τουαλέτα και έτσι παίζετε και κάνετε τρεχάλες στα δωμάτια του σπιτιού. Και γενικά αυτοσχεδίασε και κάνε το όλο πράγμα να μοιάζει διασκεδαστικό και όχι καταναγκαστικό. Καλή επιτυχία
  8. @Emmakidion Υποθέτω ότι το πρώτο πράγμα που έκανες είναι να επικοινωνήσεις με τον ιατρό σου, να του περιγράψεις αυτό που παρατήρησες και να σε κατεύθυνε σχετικά. Από τη μεριά μου θα πω πως, ναι μπορεί να συμβεί και μου έχει συμβεί. Εκ πρώτης όψεως είναι κάπως τρομακτικό αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι ανησυχητικό. Φυσικά αυτό όταν μιλάμε για οπή μικρή και χωρίς βλάβες. Δηλαδή να μην παρατηρείται ερυθρότητα, εκκρίσεις, δυσοσμία, πόνος, κλπ. Τώρα τι σημαίνει αυτό: Στην γέννα με καισαρική, μετά την έξοδο του μωρού, γίνεται συρραφή των απαραίτητων ιστών σε στρώσεις. Πχ πρώτα γίνεται συρραφή της μήτρας, μετά σύγκληση/συρραφή άλλων μεμβρανών/ιστών και τέλος του δέρματος. Μπορεί λοιπόν σε κάποιο σημείο, να μην γίνει καλή επούλωση (δεν έχει «θρέψει» όπως λέμε) και να υπάρχει μια μικρή οπή. Εξωτερικά στο δέρμα. Χωρίς να υπάρχει θέμα εσωτερικά (δεν σημαίνει δηλαδή ότι έχει ανοίξει η τομή!). Σε εμένα η ιατρός μου τότε, είχε συστήσει προαιρετικά μια κρέμα για ταχύτερη επούλωση, την οποία και ενώ αγόρασα, τελικά δε χρησιμοποίησα ποτέ. Το σημείο επουλώθηκε πλήρως μετά από λίγο. Επιπλέον θα έλεγα, μετά το ντουζ καλό στέγνωμα (καθαρά χέρια και καθαρή πετσέτα ή γαζούλα), προαιρετικά επάλειψη με κάποιο σκεύασμα επουλωτικό ή αντισηπτικό (θα υποδείξει ο ιατρός σου εάν χρειάζεται και τι), κάλυψη με διαπνέουσα γάζα η οποία να αλλάζεται ανά τακτά διαστήματα. Όχι αδιάβροχη, για να «αναπνέει» η περιοχή, και όχι επειδή θα βοηθήσει αυτό στην επούλωση, αλλά κυρίως για αποφυγή τραυματισμού του σημείου πχ από την τριβή των ρούχων πάνω στο δέρμα ή κουμπιού παντελονιού (και για ψυχολογικούς λόγους περισσότερο -να μην υπάρχει η αίσθηση ότι υπάρχει μια ακάλυπτη τομή δηλαδή-). Αλλιώς εάν πχ φοράς καθαρή βαμβακερή μακριά μπλούζα που να καλύπτει το σημείο και τίποτα που να σφίγγει/τρίβεται στην κοιλία, πιθανόν να μην χρειάζεται και καθόλου κάλυψη (και πάλι ο ιατρός σου θα σου πει σχετικά). Λογικά μέρα με τη μέρα θα υπάρχει βελτίωση, μέχρι που θα κλείσει εντελώς το σημείο. Να σας ζήσει το μωρό!
  9. Ακριβώς αυτό. Και ιατρός μου και η εμβρυολόγος που με είδε τότε (στον υπέρηχο αυχενικής διαφάνειας) ήταν ιδιαιτέρως καθησυχαστικοί. "Εάν δεν υπάρξει κάτι άλλο ανησυχητικό, το ζήτημα είναι άνευ σημασίας". Και λάβε υπόψιν σου ότι σαν περιστατικό είχα βεβαρυμμένο ιστορικό (για άλλο λόγο βέβαια) και έπαιρνα αντιπηκτική αγωγή. Μπορεί, μπορεί και όχι. Μπορεί να ήταν σε σημείο (και μικρότερο σε μέγεθος) που να μην φαινόταν με την πρώτη ματιά. Ο υπέρηχος είναι ένα πάρα πολύ σπουδαίο εργαλείο με πολλά περιθώρια απόκλισης από την πραγματική εικόνα του εσωτερικού μας. Μην αναλώνεσαι σε τέτοιες σκέψεις αυτή την στιγμή. Υ.γ. να βάλεις την αλλαξιέρα σε κάποιο κατάλληλο σημείο στο πάτωμα.
  10. Από την επομένη κιόλας που καταγράφηκε το εύρημα δεν είχα σχεδόν καθόλου αίμα (όπως περιγράφεις και εσύ ελάχιστο καφέ αραιά και που). Όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ, το αιμάτωμα υπήρχε (δεν εξαφανίστηκε σε μια μέρα) αλλά λογικά απορροφούνταν εσωτερικά και δεν διέφευγε ποσότητα αίματος από κάτω. Και στον επόμενο προγραμματισμένο υπέρηχο, αν θυμάμαι καλά δεν ήταν καθόλου ορατό ή εάν ήταν, ήταν ελάχιστα ορατό. Δεν έχουν όμως και πολύ σημασία αυτά. Θα μπορούσε να ήταν αλλιώς και να σου έλεγα πχ ναι είχα αίμα για ένα μήνα. Το αποτέλεσμα μετράει. Το ότι δηλαδή δεν φάνηκε να έχει καμία επίδραση στην ανάπτυξη του εμβρύου. Ο όρος μην σε τρομάζει, είναι προκειμένου να τοποθετεί ανατομικά μεταξύ ποιων ιστών βρίσκεται Μάλιστα ανάλογα με το σημείο της μήτρας που εμφανίζεται μπορεί να μην παρουσιαστεί και καθόλου αιμορραγία και να αποτελεί τυχαίο εύρημα στον υπέρηχο. Εάν εμφανιστεί κοντά στον κόλπο και το αίμα βρει διέξοδο προς τα εκεί, τότε εμφανίζεται αιμορραγία. Όπως και να έχει το αιμάτωμα εντέλει εκλείπει. Επίσης, όπως σου είχα πει (τελικά επαναλαμβάνομαι ) τέτοιου είδους αιμορραγίες είναι αρκετά συχνές και στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων δεν κρύβουν κάτι το ανησυχητικό (ο ιατρός σου σίγουρα σε καθησυχάζει σχετικά). Ακόμη η λήψη προγεστερόνης και ο κλινοστατισμός είναι αμφιλεγόμενοι τρόποι αντιμετώπισης. Ο δικός μου ιατρός είχε προτείνει προγεστερόνη, κλινοστατισμό όμως όχι. Και έτσι για να αλαφρύνω λίγο την διάθεση σου, (και επειδή κάπου το πέτυχα σε άλλο topic και χαμογέλασα) εγώ ήμουν από τις εγκυμονούσες που κατέβαζαν τα χαλιά από το πατάρι και από τις λεχώνες που μετά την καισαρική έπλεναν τα μπαλκόνια και έσουρναν τις γλάστρες (παίρνω το βραβείο της πιο ψυχαναγκαστικής (για να μην πω τίποτα χειρότερο) της γειτονιάς-περαστικά μου… το ξέρω). Αυτά στα λέω με χιουμοριστική διάθεση και σε καμιά περίπτωση ως παράδειγμα προς μίμηση! Τουναντίον! Απλώς για να χαλαρώσεις, καθώς εσύ, που θα ακολουθήσεις τις υποδείξεις του ιατρού σου και δεν θα κάνεις ταρζανίες, δεν υπάρχει λόγος να αναλώνεσαι σε άσχημες σκέψεις. Με το καλό!
  11. @marakiz έχουμε επικοινωνήσει ξανά και σου έχω γράψει σχετικά εδώ, δε θα κουράσω επαναλαμβάνοντας. Στη δική μου περίπτωση το εύρημα ήταν υποχοριονικό αιμάτωμα μεγέθους 22x9x29mm. Σε εβδομάδα αρκετά νωρίτερα από την εβδομάδα που βρίσκεσαι. Αυτό πιθανόν να είναι υπέρ σου. Το κύημα δηλαδή να είναι ωριμότερο και άρα δυσκολότερο να επηρεαστεί δυσμενώς. Αυτό ως δική μου υπόθεση, που μπορεί και να είναι εντελώς άκυρη. Ρώτησε τον ιατρό σου σχετικά.Εάν γενικότερα είναι καθησυχαστικός και εσύ νοιώθεις κατά τα άλλα καλά, θα έλεγα να διώχνεις τις άσχημες σκέψεις από το μυαλό σου. Σε κάθε περίπτωση ανά πάσα στιγμή αισθανθείς κάτι που θα σε θορυβήσει, επικοινωνείς μαζί του και μεταφέρετε το επόμενο ραντεβού σου νωρίτερα, προκειμένου να καθησυχαστείς. Πάντως κι εγώ όπως και @MagdaP πιστεύω πως όλα καλά θα πάνε!
  12. Η πρώτη αρχή που διέπει τα επαγγέλματα υγείας είναι η προάσπιση της υγείας του ατόμου και η ανακούφιση του από τον πόνο. Σύμφωνα με την εξιστόρηση σου αυτό δεν τηρήθηκε. Ορθώς καταγγέλλεις δημοσίως το συμβάν. Το έχεις κάνει και εγγράφως στη Διοίκηση του νοσοκομείου; Στη θέση σου θα έπραττα πρώτα αυτό. Όχι τόσο γιατί θα αποσκοπούσα σε ηθική αποκατάσταση αλλά κυρίως ως χρέος μου προς την επόμενη γυναίκα που θα νοσηλευθεί στο μαιευτήριο αυτό (δημόσιο ή ιδιωτικό δεν έχει καμία σημασία). Ακόμη κι αν κάποιος εκλάβει την περιγραφή σου σχετικά με τη συμπεριφορά του προσωπικού προς το πρόσωπο σου, ως μη αντικειμενική και άρα δευτερευούσης σημασίας (προσωπικά την θεωρώ πρωτίστης σημασίας), μέσα από την εξιστόρηση σου, προκύπτει ένα άλλο ζήτημα μείζονος σημασίας. Αυτό των ενδονοσοκομειακών λοιμώξεων. Το μαιευτήριο θα πρέπει άμεσα να ενημερωθεί σχετικά με όλο αυτό και να επιληφθεί του θέματος (διενέργεια των απαραίτητων ελέγχων, αυστηρή τήρηση καθηκοντολογίου, επιμόρφωση προσωπικού, κλπ). Αφορά στην προστασία της δημόσιας υγείας! Εάν δεν το έχεις κάνει, κάνε το. Τώρα, πιο συγκεκριμένα θα έλεγα πως η συμπεριφορά του προσωπικού δείχνει σοβαρή έλλειψη επαγγελματισμού και προβληματική επικοινωνία α) με τον νοσηλευόμενο και β) με τον θεράποντα ιατρό. Εάν θέλεις διευκρίνισε μας. Εφόσον εσύ συνέχιζες να πονάς -και εάν το άτομο πονά αυτό δεν παραβλέπεται ποτέ, είτε ο πόνος είναι σωματικής είτε ψυχικής αιτιολογίας- ο ιατρός σου, ο οποίος έχει την κύρια ευθύνη και είναι ο αρμόδιος να δώσει οδηγίες σχετικά με την οποιαδήποτε νοσηλευτική πράξη προς εσένα, πως σε αντιμετώπισε; Σε επισκεπτόταν καθημερινά; Σε άκουγε με προσοχή; Σε εξέταζε διεξοδικά; Απαντούσε στα ερωτήματα σου; Ποια θέση πήρε σχετικά με αυτό που συνέβη και ποια η θέση του όσον αφορά τους συνεργάτες του; Διότι το μαιευτικό-νοσηλευτικό προσωπικό και οι ιατροί-μαιευτήρες, είναι συνεργάτες. Είναι μια ομάδα που προκειμένου να φέρει εις πέρας το σπουδαιότατο έργο της, πρέπει η ίδια πρώτα-πρώτα να επικοινωνεί σωστά και να συνεργάζεται ομαλά. Εδώ φαίνεται πως η ομάδα αυτή χωλαίνει, με αποτέλεσμα την ταλαιπωρία που υπέστης εσύ, η οικογένεια σου και κατ’ επέκταση το νεογέννητο βρέφος σου. Λυπάμαι για αυτό που σας συνέβη. Δυστυχώς συμβαίνουν τέτοια περιστατικά. Θα μπορούσε να έχει συμβεί σε εμένα. Εύχομαι σύντομα να αναρρώσετε από την σωματική και ψυχική ταλαιπωρία και να προκύψει κάτι θετικό από όλο αυτό.
  13. @nasia79 δε θα σταθώ καθόλου στο θέμα της συμπεριφοράς της συμμαθήτριας της κόρης σου. Ο καθένας μας μπορεί να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα, τα οποία και φυσικά είναι αυθαίρετα αφού δεν έχουμε σφαιρική γνώση της κατάστασης. Ούτε θα σταθώ στην αντίδραση της κόρης σου σε όλο αυτό. Έχουν γραφτεί, κατά την άποψη μου, κάποια σωστά σχόλια σχετικά, φιλτράρισε τα και μίλα στο παιδί με ειλικρίνεια και αγάπη. Επέτρεψε μου να επιστήσω την προσοχή σου κάπου αλλού (έχουν ήδη γίνει αναφορές παραπάνω σχετικά με αυτό που θα πω από άλλα μέλη) και να σου πω ότι, Δεν αφήνουμε ΠΟΤΕ το ανήλικο τέκνο μας (τόσο μικρής ηλικίας μάλιστα), ΑΣΥΝΟΔΕΥΤΟ σε σπίτι αγνώστων. Σε σπίτι ανθρώπων που δεν έχουμε μια καλή σχέση, έστω σε επίπεδο κοινωνικών γνωριμιών, και το οποίο δεν έχουμε επισκεφτεί εμείς προηγουμένως. Ακόμη και αν μιλούσαμε για φιλικό/συγγενικό σπίτι, ακόμη σε μια τέτοια περίπτωση, όταν μιλάμε για τόσο μικρό παιδί, το να είναι ασυνόδευτο γενικότερα, τίθεται υπό συζήτηση. Ομοίως, δεν δεχόμαστε ποτέ στο σπίτι μας ΑΣΥΝΟΔΕΥΤΟ παιδί τόσο μικρό, όταν δεν γνωρίζουμε την οικογένεια του. Για την ασφάλεια της δικής μας οικογένειας και την ασφάλεια του ίδιου του ξένου παιδιού. Εάν αυτό το κοριτσάκι, έχει την άνεση να μπαινοβγαίνει στο σπίτι σας με αυτόν τον τρόπο, έχει την άνεση να μπει και στο σπίτι του ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ. Αντιλαμβάνομαι ότι ο τρόπος ζωής σας και ο τόπος διαμονής σας ευνοεί μια άλλη θεώρηση του πράγματος. ΟΜΩΣ, κίνδυνοι για τα παιδιά ελλοχεύουν παντού, ανεξαρτήτως τόπου διαμονής, κοινωνικο-οικονομικής τάξης και εκπαιδευτικού επιπέδου. Ελλοχεύουν δυστυχώς και μέσα στο ίδιο το οικογενειακό περιβάλλον. Θα πρότεινα λοιπόν, με ευγένεια και διακριτικότητα να μην δεχτείς ξανά το παιδί στο σπίτι σου, μόνο του, εάν δεν γνωριστείτε με τους γονείς του. Και επίσης να συζητήσεις με την νηπιαγωγό σας, το θέμα της προστασίας-αυτοπροστασίας των παιδιών. Να ζητήσεις να γίνει θεματική πάνω σε αυτό στην τάξη. Προς Θεού, χωρίς να αναφερθείς στο παιδί αυτό, ούτε να υπονοήσεις το οτιδήποτε! Είναι πολύ πολύ πολύ σημαντικό θέμα και τα παιδιά θα πρέπει να διδάσκονται σχετικά. Εννοείται με τρόπο κατάλληλο. Και υπάρχουν πολλές δραστηριότητες που μπορούν να γίνουν και πρέπει να γίνονται (εγκεκριμένες και εφαρμοσμένες). Δραστηριότητες που σέβονται την αγνότητα και τον ψυχισμό των παιδιών και που ταυτόχρονα τα θωρακίζουν από κινδύνους.
  14. @iliana32 Φαντάζομαι πως εάν το παιδί κλαίει σπαρακτικά και φαίνεται να πονάει, όπως αναφέρεις, έχετε ήδη, από την πρώτη στιγμή, συζητήσει για αυτό με τον παιδίατρο σας και σας έχει κατευθύνει σχετικά. Εφόσον λοιπόν αποκλείουμε πείνα, νύστα, κάτι παθολογικό, από μεριάς μου θα έλεγα ότι τα ούλα, ναι, είναι λόγος αναστάτωσης για ένα βρέφος. Για κάποια, λόγος μεγάλης αναστάτωσης (γκρίνια, κλάμα, ανήσυχος ύπνος). Τα χεράκια στο στόμα, τα σάλια, το να τρίβει το προσωπάκι στο σεντόνι είναι ενδείξεις στοματικής ενόχλησης. Θα μπορούσατε να κάνετε τα εξής που ίσως τον ανακουφίσουν κάπως: Καθαρά χέρια και μασάζ με τα δάχτυλα/απαλό βαμβακερό πανάκι, στα ουλάκια. Μασητικό (να του το κρατάτε εσείς προς το παρόν). Υπάρχουν πολλά είδη/σχέδια/υφές μασητικών προμηθευτείτε 2-3 διαφορετικά καθώς μπορεί κάποιο να μην του αρέσει και κάποιο να το προτιμά. Πιπίλισμα του στήθους για ανακούφιση. Τη στιγμή της μεγάλης έντασης μπορεί και το να περπατάς-να του τραγουδάς μαζί, να τον παρηγορήσει κάπως περισσότερο. Εαν το κλάμα οφείλεται σε κοιλιακές ενοχλήσεις μπορεί να βοηθήσει το μασάζ στην κοιλίτσα-οι γνωστές ασκησούλες στα ποδαράκια. Η αγκαλιά-λαβή με τον βραχίωνα να εφάπτεται στην κοιλίτσα. Χλιαρό μπανάκι με ένα πανάκι στην κοιλίτσα. Να ελέγξεις το διαιτολόγιο σου μήπως κάτι τον ενοχλεί και να το περιορίσεις (χωρίς υπερβολές, ούτε στερήσεις εάν δεν έχεις άλλες ενδείξεις). Ακόμη, σε κάθε περίπτωση τη στιγμή της έντασης, εσείς με ηρεμία και σιγουριά (αυτό είναι βασικό καθώς όταν το μωρό μας κλαίει αυτομάτως νοιώθουμε κι εμείς ταραχή/εκνευρισμό/στεναχώρια) προσπαθήστε να του στρέψετε την προσοχή σε κάτι άλλο-να "ξεχάσει" τον πόνο του. Μπορείτε να δοκιμάσετε: αγκαλιά (ή ακόμη καλύτερα, εαν τον βολεύεστε, εσύ ή ο μπαμπάς, μάρσιπος) για να σας νοιώθει και να απασχολείται βλέποντας σας να κάνετε κάποιες οικιακές εργασίες. Ήχοι όπως απορροφητήρας, πλυντήριο, ηλεκτρική σκούπα, χαλαρώνουν κάποια μωράκια. Βόλτα εκτός σπιτιού, ερεθίσματα εξωτερικού χώρου. Γυμναστήριο στο πάτωμα και χαλαρό παιχνίδι-κουβεντούλα. Μουσική και φωτισμός σε χαμηλή ένταση. Δοκιμάζετε και βλέπετε τι τον παρηγορεί από αυτά. Πάντως, τα βρέφη (και τα παιδιά γενικότερα) μπορεί να έχουν ενοχλήσεις για ένα σωρό λόγους (γνωστούς και άγνωστους). Και πονάκια, και γκρίνια, και ανάγκες κάθε είδους θα υπάρχουν. Το κλάμα είναι ο τρόπος να μας επικοινωνήσουν το αρνητικό συναίσθημα. Οφείλουμε να σπεύδουμε, να το αξιολογούμε και να ανταποκρινόμαστε σε αυτό. Να επιτρέπουμε στο παιδί να εκφράσει την ένταση του, να του προτείνουμε μια κατάλληλη διέξοδο από αυτή, να του δώσουμε τον χρόνο να την δεχθεί και σταδιακά να αποκλιμακωθεί η κρίση. Υπομονή και αγάπη. Να σας ζήσει!
  15. Κάποιες ακόμη ιδέες είναι: τραπεζομάντηλο κάτω και "μαγείρεμα" με όσπρια/ρύζι/ζυμαρικά τύπου πένες. Ταξινόμηση σε διαφορετικά κουτιά, υλικών όπως κουμπιά, κοχύλια, μεγάλες χάντρες, μανταλάκια, κλπ. Μπορείς να εμπλουτίσεις όσο θέλεις εισάγοντας αριθμούς και/ή χρώματα στο παιχνίδι σας (πχ το κόκκινο κουτί ή το κουτί με τον αριθμό 1 κολλημένο επάνω). Μαγαζάκι/Σούπερ Μάρκέτ με άδειες συσκευασίες από προιόντα που χρησιμοποιείτε στο σπίτι (δημητριακά, χυμό, σαμπουάν, χαρτομάντηλα, πλαστικά φρούτα-λαχανικά, κλπ). Επίσης εάν θέλεις, εμπλουτίζεις με κέρματα και μαθαίνετε να μετράτε. Πλέον ο καιρός επιτρέπει πιο άνετα, μπανιέρα γεμάτη με νερό και παιχνίδια και πλατσούρισμα. Ή εναλλακτικά λεκάνες με νερό/πισινούλα στην αυλή/μπαλκόνι και παιχνίδια. Και επιπλέον παιχνίδι που να προσομοιάζει οικιακή εργασία και που μπορεί να προσαρμοστεί καταλλήλως (πχ πλύσιμο κουζινικών, πλύσιμο λαχανικών, άπλωμα-"σιδέρωμα" ρούχων κλπ) συνοδευόμενο από την ανάλογη ιστορία (πχ επίσκεψη σε εστιατόριο, δουλεύω σε καθαριστήριο ρούχων, κλπ). Επίσης υπάρχει ψαλίδι που κόβει μόνο χαρτί. Και η χαρτοκοπτική μπορεί να αποδειχθεί πολλή ενδιαφέρουσα ενασχόληση.
  16. Κατανοώ απόλυτα αυτό που λέτε. Είναι φυσιολογικό να περνούν αυτές οι σκέψεις από το μυαλό σας. Ωστόσο με την κατάλληλη ενημέρωση για τον Σακχαρώδη Διαβήτη, μια πάθηση διαχειρίσιμη, και την κατάλληλη στήριξη και καθοδήγηση, είναι σίγουρο πως θα ξεπεράσετε το στάδιο αυτό σύντομα. Το παιδί που μεγαλώνει σε περιβάλλον αγάπης, είναι το ίδιο ΑΓΑΠΗ. Μια δύναμη ασύλληπτη, ικανή να υπερπηδήσει κάθε εμπόδιο. Εάν η κόρη σας εμφανίσει Διαβήτη, να είστε σίγουροι ότι θα προσαρμοστεί άριστα στη νέα καθημερινότητα και το γέλιο, η χαρά, το νάζι, η ανεμελιά της δεν πρόκειται να σβήσουν εξαιτίας αυτού. Θα είναι η ίδια που θα σας δείξει τον τρόπο να χαίρεστε και να απολαμβάνετε την οικογενειακή σας ζωή!