kotsifikos

Plus500
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    3.307
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    94

Όλα όσα δημοσίευσε η/ο kotsifikos

  1. Δεν ξέρω με ποιον τρόπο ο μπαμπάς σου θα καταλάβει πως όσο καλή και αν είναι η πρόθεση του , αυτά που σου λέει περισσότερο σε πληγώνουν παρά σου δίνουν κίνητρο για να προχωρήσεις στη ζωή σου, πιθανό με τη βοήθεια της μαμάς σου να το κατανοήσει. Από ότι κατάλαβα έχεις ξεκινήσει θεραπεία, αν ισχύει αυτό δώσε χρόνο στον εαυτό σου να νιώσεις καλύτερα ώστε να μπορέσει να κάνεις το επόμενο βήμα και να ξεκινήσεις σιγά σιγά τα δια ζώσης μαθήματα στη σχολή σου, έτσι θα σου δοθεί η ευκαιρία να γνωρίσεις νέους ανθρώπους και να ενταχθείς σε καινούριες παρέες.
  2. Αναφέρομαι σε αυτά που έχω ζήσει στον δικό μου κύκλο, και πραγματικά δεν έχω ακούσει ποτέ γιατρό να προτείνει κάτι τέτοιο. Δεν αμφιβάλλω ότι το ορισμένοι γιατροί το κάνουν όχι όμως ότι είναι το σύνηθες. Το 70% που κολλάει? ειλικρινά δεν καταλαβαίνω. Δεν θέλω να αναλύσω το ταμπού της ιδέας της εξωσωματικής σε σχέση με κάτι τόσο σοβαρό, η μόνη αλήθεια είναι πως αν κάποιος δεν έρθει αντιμέτωπος με κάτι τέτοιο δεν ξέρει τι θα έκανε σε αντίστοιχη περίπτωση. Ευχαριστώ για την πληροφορία, δεν γνώριζα καθόλου ότι μπορεί να γίνει αυτό τόσο νωρίς.
  3. Εγώ αυτό πρώτη φορά το ακούω. Σε ζευγάρια με τέτοια θέματα οι γιατροί είναι κάθετοι στην εξωσωματική με προεμφυτευτικό, αρκεί να σκεφτεί κανείς πόσο ψυχοφθόρο είναι γίνεται διακοπή κύησης, δεν είναι κάτι απλό να υποβάλλεται μία γυναίκα σε κάτι τέτοιο. Το 25% δεν είναι μικρό ποσοστό...Αδυνατώ να πιστέψω πως μία γυναίκα μπορεί να την τρομάζει περισσότερη η εξωσωματική από μία υποχρεωτική διακοπή κύησης.
  4. Αυτό πρώτη φορά το ακούω!!!!! Από αυτό και μόνο αντιλαμβάνεσαι την νοοτροπία που μπορεί να έχει σαν εργοδότης.
  5. Ναι αυτό ισχύει, εγώ το ''κυνηγούσα'' στη φάση που είστε εσείς τώρα! Τα παιδιά με τα οποία θα δέσουν περισσότερο στο σχολείο είναι και αυτά με τα οποία ταιριάζουν οπότε και το παιχνίδι τους είναι καλύτερο.
  6. Να σας ζήσει! Ο παιδότοπος είναι πολύ καλή επιλογή για την ηλικία που είναι τώρα !! Και του χρόνου με το καλό!! Το ωραίο με αυτά τα πάρτυ είναι ότι και εμείς οι γονείς το ευχαριστιόμαστε γιατί είμαστε πιο χαλαροί σε σχέση με το να γίνονται σπίτι. Εγώ φέτος του έκανα πάρτυ στην γιορτή του γιατί στα γενέθλια του είναι κλειστά τα σχολεία και λείπουν όλοι του οι φίλοι. Επιλέξαμε 5Χ5. Τα παιδιά πέρασαν πολύ ωραία όπως και εμείς οι μεγάλοι, παρόλο που φοβήθηκα λίγο για την βαβούρα επειδή είχα πολλά παιδιά καλεσμένα πήγε πολύ καλά καθώς μπήκαν στο γήπεδο και βγήκαν τρεις ώρες μετά! Πολύ χαίρομαι που σιγά σιγά μπαίνουμε σε μία κανονικότητα και αρχίζουμε πάλι τέτοιες ευχάριστες συζητήσεις. @μαγιοπουλας θα συμφωνήσω μαζί σου για την Υοvanna την γνώρισα, εξαιρετική κοπέλα.
  7. @μαγιοπουλας φαντάζομαι εδώ θα μπορείς να μας γράψεις για το πάρτυ σας!
  8. Να την χαίρεστε!!! και του χρόνου!!! Πάμε στο θέμα παιδικό πάρτυ να μας τα πεις αναλυτικά??
  9. Με παρεξηγήσατε. Σε καμία περίπτωση δεν κατηγορώ εσάς και κανέναν φυσικά. Ο κάθε γονέας γνωρίζει το παιδί του καλύτερα από τον κάθε ένα. Δεν αμφιβάλλω ότι είναι και θέμα ιδιοσυγκρασίας του κάθε παιδιού, προφανώς και δεν είμαστε όλοι οι άνθρωποι το ίδιο. Αυτό που προσπαθώ να σας εξηγήσω είναι πως η ένταση της κάθε κρίσης του παιδιού σε μεγάλο βαθμό εξαρτάται από τον δικό μας χειρισμό. Έχετε σκεφτεί να επισκεφθείτε έναν ειδικό (εσείς όχι το παιδί) ώστε να σας καθοδηγήσει για το πως θα διαχειρίζεστε αυτές τις δύσκολες καταστάσεις? Αν όχι σκεφτείτε το, μπορεί να είναι πολυ βοηθητικό, για εμας τουλάχιστον ήταν.
  10. Όχι καμία σχέση με την ιατρική δεν έχω , δεν δίνω τέτοιες συμβουλές, μιλάω εμπειρικά και μόνο έχοντας ένα παιδάκι με έντονο χαρακτήρα.
  11. Ένα παιδί με έντονο χαρακτήρα (ζω με ένα τέτοιο εφτά χρόνια ξέρω πολυ καλά πως είναι) θα έχει επίσης λόγο που συμπεριφέρεται έτσι, δεν είναι όλα θέμα χαρακτήρα, έχει μεγάλη σημασία πως προσεγγίζουμε εμείς το πρόβλημα. Είτε μας αρέσει είτε όχι, δεν έχει την απόλυτη ευθύνη της συμπεριφοράς του όταν είναι 2-3-4. Από τη στιγμή που εγώ σαν γονέας δεν μπορώ να διαχειριστώ τα συναισθήματα μου πως περιμένω να το κάνει ένα παιδί? Όταν εγώ φωνάζω επειδή δεν κάνει αυτό που του ζητάω πως περιμένω εκείνο να μη κάνει το ίδιο όταν δεν θα γίνει το δικό του? Δεν ασκώ κριτική, δεν θέλω να παρεξηγηθώ, επιμένω σε αυτό επειδή είδα η ίδια στην πράξη πόσο μεγάλη ευθύνη είχα για τις αντιδράσεις του γιου μου (ένα παιδί με πολύ έντονο χαρακτήρα)και πως όλο αυτό άλλαξε όταν εγώ αποφάσισα να διαχειριστώ με διαφορετικό τρόπο τις κρίσεις.
  12. Όταν ένα παιδί στα τρία αντιδρά όπως περιγράφει η κοπέλα πιο πάνω υπάρχει λόγος, δεν είναι θέμα χαρακτήρα το να φωνάζει ένα τρίχρονο και να μη θέλει να ντυθεί (όταν μέχρι πρότινος δεν ήταν έτσι η στάση του) , οι αντιδράσεις οι δικές μας πυροδοτούν τέτοιες συμπεριφορές, εκτός όπως ανέφερε και η @belleblue υπάρχει ιατρικός λόγος. Πόσο είναι το παιδάκι σας?
  13. Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να θυσιάζει τη ζωή του για να βοηθήσει το παιδί του. Στη ουσία όλοι μόνοι πορευόμαστε στη ζωή μας, και για αυτό μόνο καλό κάνει να μπορούμε να αντεπεξέλθουμε στις υποχρεώσεις που έχουν δημιουργηθεί χωρίς να επενδύουμε σε βοήθεια τρίτων. Εγώ όταν ο γιος μου ήταν μωρό και έκλαιγε όταν τον άφηνα από την αγκαλιά μου τον έβαζα στον μάρσιπο, ΄έτσι εκείνος σταματούσε να κλαίει και εγώ μπορούσα να κάνω τις δουλειές που έπρεπε με την ησυχία μου. Δοκίμασε το μπορεί να σας βολέψει. Ο σύζυγος στα πρακτικά συμμετέχει?
  14. Εγώ νευρίαζα γιατί δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω πως ''είναι απλά παιδί'' , πως δεν μπορεί να συμπεριφέρεται σαν ενήλικας, θα κλάψει χωρίς λόγο, θα επιμείνει για κάτι που θέλει, θα κοιμηθεί λιγότερο από ότι θέλω, θα λερώσει το σπίτι, δεν θα θέλει να φύγει από εκεί που περναέι καλά κοκ. Όταν δέχθηκα μέσα μου πως υπάρχει πρόβλημα πρώτα στην δική μου συμπεριφορά και άλλαξα εγώ έγιναν όλα καλύτερα. Ενσυναίσθηση χρειάζονται τα παιδιά, να νιώσουμε την ανάγκη τους, να τα βοηθήσουμε να καταλάβουν το συναίσθημα τους, να βρούμε ποια είναι η ρίζα αυτής της συμπεριφοράς και να την αλλάξουμε πριν παγιωθεί. @MelinaLaertis Προσπάθησε να αλλάξεις την στάση σου απέναντι της λίγο και θα δεις πως θα ακολουθήσει και εκείνη μετά. Θα γίνω γραφική όμως θα πω ξανά να ζητήσεις και την συμβολή του μπαμπά στα πρακτικά, θα νιώσεις πολύ καλύτερα γνωρίζοντας πως δεν εξαρτώνται όλα από εσένα.
  15. Θα συμφωνήσω με την @belleblue ως προς το ότι υπάρχει εσωτερικευμένος θυμός λόγω του πένθους σου. Σκέψου σοβαρά ότι ίσως σε βοηθήσει να μιλήσεις σε έναν ειδικό, σε κάποιον που θα σε βοηθήσει να κλείσεις τον κύκλο του πένθους που ακόμα βιώνεις. Πολλές από εμάς μεγαλώσαμε και μεγαλώνουμε τα παιδιά μας με καμία βοήθεια, οι γονείς μας - πεθερικά μας, έχουν μεγαλώσει τα παιδιά τους δεν έχουν ''υποχρέωση'' να προσαρμόσουν τη ζωή τους ανάλογα το πως μας βολεύει. Οι γονείς μας πρέπει να έχουν καθαρά δευτερεύοντα ρόλο, βοηθητικό, και όχι κύριο, να είναι εκεί όταν και όπως θέλουν προκειμένου να χαρούν το εγγόνι τους και να δημιουργήσουν σχέση με αυτό, να μπορούν να μας βοηθήσουν όταν γίνει κάτι απρόοπτο και υπάρχει επιτακτική ανάγκη, εγώ δηλαδή αυτό περιμένω, να μπορεί η μαμά μου/ πεθερά μου να φέρουν ένα πιάτο φαί όταν είμαι άρρωστη και δεν μπορώ να φροντίσω το παιδί μου, να μπορούν να τον κρατήσουν στο σπίτι όταν είναι αργία και δεν πηγαίνει σχολείο..αυτή είναι βοήθεια για εμένα, όχι να μη το κουνάνε ρούπι επειδή μπορεί να χρειαστώ κάτι.
  16. Θα συμφωνήσω στο 100% με αυτή την φράση. Πάντα υπάρχει λόγος που ένα παιδί αντιδρά έτσι.
  17. Χρειάζεσαι οπωσδήποτε στα πρακτικά και την βοήθεια του μπαμπά , δεν γίνεται ένας άνθρωπος να πάρει στην πλάτη του σπίτι παιδιά δουλειά . Κουράζεσαι και έτσι έχεις μειωμένη υπομονή. Σε σχέση με τα παιδιά θα σου θυμίσω πως η ''μεγάλη'' σου κόρη δεν είναι μεγάλη, είναι ένα νήπιο μόλις τριών ετών. Σίγουρα η έλευση του μωρού τάραξε τις ισορροπίες όμως είναι υποχρέωση σας (δική σου και άντρα σου) να τις βρείτε ξανά. Στα τρία χρόνια αλλάζουν πολυ τα παιδιά, μαθαίνουν να διεκδικούν αυτό που θέλουν με όποιο τρόπο, έχουν πλέον άποψη-γούστα-προτιμήσεις. Στην ηλικία αυτή δεν χτυπά τον αδελφό της τόσο συνειδητά όσο μπορεί να πιστεύεις. Καταλαβαίνω πως το ''Σταμάτα να φωνάζεις'' είναι απλά μια κουβέντα, όμως είναι αυτό που πρέπει να κάνεις. Δεν χρειάζεται να φωνάξεις όταν λερώσει, είναι παιδί φυσικά και θα λερώσει, δεν χάθηκε και ο κόσμος, μην έχεις προσδοκίες πως με δύο μικρά παιδιά μέσα στο σπίτι όλα θα είναι στην εντέλεια. Αν καθυστερεί το πρωί να ετοιμαστεί για τον παιδικό μπορείς να την ξυπνήσεις νωρίτερα ώστε να ξεκινήσει την διαδικασία, εσύ βιάζεσαι όμως το παιδί στα τρία αυτό φυσικά δεν μπορεί να το καταλάβει. Όσο φωνάζεις το παιδί θα αντιδρά, είτε με κάποιον άμεσο τρόπο είτε με κάποιο έμμεσο . Τα παιδιά είναι οι καθρέπτες μας, θα κάνει η ίδια ότι βλέπει από εσένα. Θα επιμείνω πως πρέπει να λάβει ενεργό δράση και ο μπαμπάς των παιδιών , έχετε ίσες υποχρεώσεις και οι δύο απέναντι σε αυτή την οικογένεια.
  18. αχ και να μουν αχινός βουτηχτής αληθινός !!!! χαχαχαχα ! Η δασκάλα του γιου μου και πέρυσι και φέτος τους βάζει αντιγραφή προτάσεις τρεις φορές στο τετράδιο, και είναι η ορθογραφία για την επόμενη ημέρα. Στη μελέτη κάνουν την αντιγραφή οπότε σπίτι κάνει μία φορά την ορθογραφία, αν κάνει λάθη γράφει τρεις φορές μόνο την λέξη που έχει κάνει λάθος, αν δεν κάνει δεν την ξαναγράφει. Ανάγνωση κάνει πολύ καλή (διαβάζει φουλ βιβλία εξωσχολικά) οπότε δεν κάνει ποτέ σπίτι.
  19. Έχεις προσπαθήσει να εφαρμόσεις αυτά που προτείνονται στο πρώτο ποστ του θέματος? Αν όχι προσπάθησε, είναι αποτελεσματικά. Να έχεις πάντα υπόψη σου ότι χρειάζεται χρόνος και σταθερότητα ώστε να δεις ουσιαστική διαφορά.
  20. Εμένα πιο πολύ δικαιολογία μου φαίνεται, ακόμα και αν ισχύει ότι τα αναστατώνει το άλλο παιδάκι μπορούν εύκολα να που κάτι άλλο χωρίς να εκθέσουν κανέναν, θα μπορούσαν να πουν ''Κάποια παιδάκια θέλουν περισσότερο χρόνο '' ή ''Είναι λογικό να υπάρχει αναστάτωση γιατί πρώτη φορά τα παιδιά είναι εκτός του οικογενειακου τους περιβάλλον'' ή οτιδήποτε άλλο πέρα από το ότι πχ το δικό σου παιδάκι κλαίει γιατί το έχει ταράξει το κορτσάκι. Δεν χρειάζεται πάντα να φταίει κάποιος, σκέψου ότι στο μέλλον μπορεί το δικό σου παιδί να έχει κάποια δυσκολία κάπου αλλού και να σχολιάζουν έστω και έτσι στο κάθε γονιό την κόρη σου. Όταν ο γιος μου πήγαινε παιδικό είχε ένα συμμαθητή ο οποίος είχε κινητικά θέματα, έρχονταν λοιπόν και μου έλεγε ότι το τάδε παιδάκι το χτύπησε, κάποια στιγμή σε συνάντηση μου λέει η δασκάλα '' μπορεί κάποιο παιδάκι να είναι πιο 'ατζούμπαλο' στις κινήσεις του να πατήσει κάποιο άλλο και να πει πως το έκανε επίτηδες ενώ δεν ισχύει'', κατάλαβα ότι το λέει επειδή ήξερε ότι ο γιος μου μου είχε πει πως κάποιος τον χτυπάει (δεν είχα μιλήσει με το σχολείο όμως η δασκάλα ήξερα πως ο γιος μου μου έχει μιλήσει). Έμαθα ένα χρόνο μετά για ποιο παιδί έλεγε από τη μαμά του παιδιού. Δεν εξέθεσε κανένα παιδί, και καλά έκανε. Εμένα τηλεόραση στον παιδικό δεν είχε δει ποτέ! Μπορεί να μη βλέπουν τηλεόραση όμως να της λένε για παιδικά που βλέπουν άλλα παιδάκια και έτσι να το μεταφέρει και εκείνη σε εσάς.
  21. Στην ηλικία που είναι η κόρη σου η ανάγκη να κοινωνικοποίηση δεν είναι τόσο μεγάλη όσο εμείς νομίζουμε. Για κάτι τέτοιο μία βόλτα στην παιδική χαρά ή σε ένα πάρκο 3-4 φορές την βδομάδα, ή μία δραστηριότητα τύπου κολυμβητήριο, μουσικοκινητική κτλ. είναι πολύ βοηθητικά. Το παιδάκι σας εντάχθηκε σε μία ομάδα, μία ουσιαστικά μικρογραφία της κοινωνίας μας, 18 διαφορετικοί άνθρωποι με το δικό του χαρακτήρα ο κάθε ένας, δεν προσαρμόζονται όλα τα παιδιά το ίδιο εύκολα, ούτε αντιδρούν σε μία αλλαγή τόσο μεγάλη με τον ίδιο τρόπο, έτσι υπάρχει και εκείνο που κλαίει. Το λάθος είναι καθαρά του σχολείου που σχολίασε στους υπόλοιπους γονείς το θέμα που έχει μαθητής, το βρίσκω πολύ άσχημο (ακόμα και αν ισχύει) να λέει μία δασκάλα κάτι τέτοιο για ένα παιδάκι ηλικίας παιδικού σταθμού. Κρίμα ειλικρινά. Εγώ το μόνο που θα πρότεινα στις δασκάλες θα ήταν να μη κρίνουν έτσι τα παιδάκια στους υπόλοιπους γονείς γιατί αυτό θα δημιουργήσει μεγαλύτερο πρόβλημα από το παιδάκι που κλαίει στην τάξη. Το κοριτσάκι αυτό έχει ήδη στοχοποιηθεί δυστυχώς.
  22. Λογικό να κουράζεται, είναι πολλές δύο ώρες για ένα παιδάκι έξι ετών. Αν σκεφτείς πως τα σχολεία ξεκίνησαν πριν δύο εβδομάδες είναι πράγματι πολλά αυτά που έχουν. Δώσε της λίγο χρόνο και θα προσαρμοστεί.
  23. Εγώ αυτό που έκανα και κάνω στα λάθη του (πέρυσι λάθος φορά, φέτος ορθογραφία και ωραία γράμματα) , είναι να του ζητήσω να κοιτάξει ξανά την άσκηση του και αν θεωρεί πως είναι εντάξει να το πάει έτσι στην δασκάλα του, τις φορές που λέει πως είναι εντάξει το αφήνω να το πάει έτσι στην δασκάλα, οπότε και την διόρθωση την κάνει εκείνη. Πέρυσι υπενθύμιζα τον σωστό τρόπο όμως ως εκεί. Προσωπικά προτιμώ να είναι ο ίδιος υπεύθυνος για τις εργασίες του και να μη περιμένει εμένα να βλέπω τα λάθη του, να το κάνει μόνος του, το ίδιο έχω ζητήσει στις δασκάλες της μελέτης, το βλέπω και σαν μία καλή ευκαιρία να μάθει να ''αξιολογεί'' τον εαυτό του. Στο σβήσιμο εμάς η δασκάλα πέρυσι ήταν κάθετη να μη γίνεται, και για να είμαι ειλικρινής συμφωνώ, σε εμένα προσωπικά θα φαίνονταν σαν να ακυρώνω την όποια προσπάθεια έχει κάνει . Για να μη παρεξηγηθώ δε λέω πως όποιος γονιός σβήνει το κάνει για αυτό, λέω πως σε εμένα δημιουργείται αυτή η αίσθηση.
  24. Εγώ δεν του έσβησα ποτέ κάτι, αυτή την οδηγία είχε δώσει η δασκάλα του, όπως και η @vtgian του υπενθύμιζα τον σωστό τρόπο όμως μέχρι εκεί . Το ζήτημα είναι να μάθει μόνο του να γράφει σωστά, αυτό σημαίνει πως αν εμείς διορθώσουμε αυτό που κάνει δεν θα βοηθηθεί.