Πειθαρχία....μήπως ήρθε η ώρα για δράση;

[irin]

πρίν από 8 λεπτά , Sentir...natureza είπε:

Κι εμείς δεν επιτρέπουμε το χτύπημα αλλά αν πάει πχ ο μικρος και του δώσει καμια δυνατή και επέμβουμε λεγοντας οτι δεν χτυπάμε και απαντησει ο μεγάλος "Άστον,δεν με πειράζει,δεν με ποναει" εκεί τι λες; 

E αυτό ακριβώς, το χτύπημα είναι κακό  σαν πράξη, όχι μόνο λόγω αποτελέσματος!

 

[Sentir...natureza]

πρίν από 14 λεπτά , irin είπε:

E αυτό ακριβώς, το χτύπημα είναι κακό  σαν πράξη, όχι μόνο λόγω αποτελέσματος!

 

Αυτό ήθελα να τονίσω:οτι ειναι κακο οταν ποναμε.Αρα δεν είναι η πραξη αυτή καθαυτή αλλα τι προκαλει. Αν δεν νιωθει πόνο αυτός που δέχεται το χτύπημα τότε γιατί να την απαγορευσεις; Το ολο θεμα ειναι να κατανοησει τι νιωθει ο αλλος. Εφόσον πονάει και πληγώνεται (το πιο πιθανό)δεν πρέπει να το κανεις. Eδω καποιοι την βρισκουν 

[kotsifikos]

Δεν θα έλεγα ποτέ στο παιδι ότι όταν είναι οκ να χτυπάει τον άλλον όταν δεν πονάει, η πράξη ως πράξη είναι κακή έτσι και αλλιώς.

7 minutes ago, Sentir...natureza said:

Αυτό ήθελα να τονίσω:οτι ειναι κακο οταν ποναμε.Αρα δεν είναι η πραξη αυτή καθαυτή αλλα τι προκαλει. Αν δεν νιωθει πόνο αυτός που δέχεται το χτύπημα τότε γιατί να την απαγορευσεις;

Δεν θα μπερδευτεί έτσι το παιδί? γιατί με την ίδια ένταση μπορεί να χτυπήσει τον αδερφό του και ένα άλλο παιδάκι και ο αδερφός του να μην πονέσει και ο άλλο να γίνει μπλε από το κλάμα, δεν νομίζω πως υπάρχει καλό και κακό χτύπημα. Αν δηλαδή το έλεγα εγώ αυτό στον γιο μου κάθε φορά που θα σήκωνε χέρι θα μου έλεγε ''μα δεν χτύπησα δυνατά δεν έπρεπε να πονέσει''. Επίσης αν την φάει από παιδί έστω και μαλακά είμαι σχεδόν σίγουρη ότι θα ανταποδώσει ..και θα είναι δυνατό, για αυτό και επιμένω ότι στο χτύπημα δεν υπάρχουν ''ναι μεν αλλά'' .

[ΑΡΓΚ]

1 ώρα πρίν, Sentir...natureza είπε:

Δεν με εκφραζει η τακτικη της απειλης "Αν συνεχισεις θα σε βαλω στο παρκο" οποτε δεν θα την ακολουθουσα, ουτε την υλοποιηση τελικα της απειλης που ειναι η τιμωρια (ο περιορισμος στο παρκο). Με τετοιες τακτικες υπαρχουν σοβαρες πιθανοτητες το παιδι να αρχισει να αντιδραει ακομη πιο εντονα (γιατι νιωθει την "ανωτεροτητα" σου και αντιδραει για να υπερασπιστει την υποσταση του), εκτος κι αν ο γονεας αρχισει να το βαζει τιμωρια επειδη παθαινει δεν ηρεμει (ναι, το εχουμε δει και αυτο) οποτε εκει απλα μαθαινει να καταπνιγει και τα συναισθηματα του, περα απο τις επιθυμιες του. Νομιζω πως απαντησα στο πώς θα το αντιμετωπιζα, χρειαζεσαι καποια διευκρινηση; Γενικως, δεν ειμαι οπαδος ουτε του time out με τη μορφη τιμωριας, σαν ευκαιρια να ηρεμησει το παιδι σε καποια "ζεστη" γωνια με μαξιλαρια και βιβλια ναι, χωρις χρονομετρο κλπ αλλα και παλι μου δεν μου βγαινει να πω στον γιο μου "Πηγαινε να ηρεμησεις", μπορω να του πω αν θελει αγκαλια ή αν χρειαζεται να χαλαρωσει μονος του. 

 

Διαφωνω. Τα παιδια σου ειναι μεγαλυτερα και γι'αυτο βλεπουν την "εξυπναδα" της υποθεσης. Αλλα ενα παιδακι 5 ετων πιθανοτατα να συνεργαστει αν του πεις- οπως εγραψε η @kotsifikos (το κανω κι εγω) - "Αργησες να κανεις μπανιο οποτε δυστυχως δεν προλαβαινουμε να διαβασουμε βιβλιο", μπορει να απογοητευτει αλλα εχει να επεξεργαστει τις πληροφοριες, να βγαλει την λογικη εξηγηση και την αλλη φορα να ειναι πιο προσεκτικο. Γινεται δηλαδη μια ουσιωδη αναλυση των δεδομενων στο παρασκηνιο. Αν του πεις "Δεν σου διαβαζω βιβλιο γιατι αργησες να κανεις μπανιο" ειναι ξεκαθαρα επειδη θυμωσες και το "τιμωρεις", οπότε μάλλον θα έχεις αντιμετωπίσει ενα κουρασμενο παιδι που αντιδράει κλαίγοντας και νιώθοντας προδομένο, θα δημιουργηθούν και συναισθήματα αντιπάθειες απέναντι σου. Φυσικα δεν ειναι και τα δυο τιμωρια. Βεβαια, η μεθοδος πρεπει να χρησιμοποιηθει εξυπνα γιατι μπορει και να "καρφωθεις" πχ "με χτυπησες στο χερι και ποναω, γι'αυτο δεν μπορω να παω στο παρκο" ειναι λιγο περιεργο οπως το βλεπω εγω γιατι δεν υπαρχει λογικη εξηγηση. Να μου ειχε πεταξει μια κατσαρολα στα δαχτυλα των ποδιων και να μην μπορω να περπατησω ή να μου πεταξει τουβλακι στο κεφαλι και να εχω πονοκεφαλο, ναι το καταλαβαινω αλλα το αλλο δεν μου πολυβγαζει νοημα. Δηλαδη, πρεπει οντως να εχει μια λογικη εξηγηση για να την εκλαβει σαν μια.

 

Eχω ακουσει απο εξαχρονο "δεν ειναι δικαιο να μην παω βολτα γιατι δεν διαβασα, δεν μπορεις απλα να μου δωσεις μια ξυλια οπως η μαμα του Γιωργου αλλα να παμε";

Δε σχολιαζω τι γινεται οταν εχεις και αλλα παιδια και κοινα προγραμματα. Οι συνεπειες για τον Γιαννακη που δε διαβασε, θα παρουν αμπαριζα και τη Μαρια που ουτε αυτη θα παει βολτα; 

Ωραιες οι θεωριες, αλλα ειναι εκει για να μην νιωθουν τυψεις οι γονεις. Και τιποτε αλλο.

[Mama_Anesti_]

Έχω δοκιμάσει κι εγώ πολλά και ακόμα ψάχνω τον σωστό τρόπο να μπούνε όρια, και από ότι μου λενε έχω διαφορετική προσέγγιση από πολλές γνωστές μου, σε άλλα ζητήματα είμαι χαλαρή σε άλλα αυστηρή όπως κι εκείνες αντίστοιχα. 

 

Τα παιδιά μεγαλώνουν πολύ γρήγορα, οι βάσεις όσο πιο νωρίς μπουν τόσο το καλύτερο αλλά και πάλι ποτέ δεν είναι αργά ώστε να αλλάξει μια προσέγγιση όταν δεν μας αρέσει. 

 

Εγώ δεν το έχω με τις τιμωρίες, μπορεί να πω κάτι στα νεύρα μου πχ "έσπασες την χιονόμπαλα, δεν παίρνουμε άλλες γιατί σπάνε" και να ξαναπάρω και να του πω  "θα πάρουμε γιατί σου αρέσουν πολύ και θα την προσέχουμε να μην σπάσει". 

 

 

Θέλω να οξυνω την κριτική του σκέψη(ανάλογη φυσικά με την ηλικία του), να διακρίνει το σωστό απ' το λάθος, το γιατί κάνουμε αυτό, ποτέ και γιατί όχι. Δεν θέλω να φοβάται, ούτε να μάθει να υπακούει τους πάντες υπο τον φόβο της τιμωρίας. Γενικά θέλω να μάθει να  λειτουργεί αυτόβουλα με αυτοπεποίθηση και ο φόβος δεν βοηθά σε καμία περίπτωση. Τα παιδιά μαθαίνουν από μας ποιες συμπεριφορές να δέχονται κι ποιες όχι. 

 

Εντέλει, ακόμα το ψάχνω κι εγώ, δουλεύω συνέχεια με τον εαυτό μου, η μητρότητα έχει και πολύ δύσκολες στιγμές και ναι για την ιστορία -για να ευθυμησουμε- έχω πει κι εγώ "γιατί έτσι" πάνω στον εκνευρισμό μου μετά από αμέτρητες ερωτήσεις του στυλ "γιατί μαμά εκείνο,γιατί το άλλο" και ο μικρός μου απάντησε :μαμά δεν υπάρχει γιατί έτσι, όλα έχουν γιατί!"

 

 

 

 

 

[kotsifikos]

4 minutes ago, ΑΡΓΚ said:

 

Eχω ακουσει απο εξαχρονο "δεν ειναι δικαιο να μην παω βολτα γιατι δεν διαβασα, δεν μπορεις απλα να μου δωσεις μια ξυλια οπως η μαμα του Γιωργου αλλα να παμε";

 

τώρα ξέρεις πως θα ξεφύγει το θέμα!!!!

[ΑΡΓΚ]

πρίν από 31 λεπτά , little lamb είπε:

 

Κανένας δεν είναι σίγουρος καλέ! Απλά προσπαθούμε, ενημερωνόμαστε και ελπίζουμε.

 

 

Κατ'αρχας η συγκεκριμένη ομάδα που πρότεινα δεν είναι μαμαδοομαδα με μανουλιτσες. Έχει αρχεία από βιβλία, ψυχολόγους κλπ. Ούτε της είπα να το κάνει επειδή το λένε, της είπα ότι αν θέλει να μάθει γι'αυτή τη θεωρία μπορεί να βρει πληροφορίες εκεί. Και συμφωνώ ότι κανείς δεν μπορεί να ξέρει αν κάνει το σωστό. Κυρίως όμως από οπαδούς της παλιάς σχολής (και σε διαπαιδαγώγηση και σε διατροφή) βλέπεις μια σιγουριά και μια άρνηση σε οτιδήποτε νεο και πολλές φορές με το επιχείρημα "εμείς τι πάθαμε;" Κι εδώ κάποια έγραψε ότι με τη νέα θεωρία τα παιδιά γίνονται τύραννοι. Δεν νομίζω ότι κάποιος άλλος είπε ότι είναι απόλυτα σίγουρος.

 

Δεν υπαρχει παλια και νεα σχολη. Εκει που ειστε ημουν κι εκει που ειμαι θα ερθετε

Ολα παραλλαγες του ιδιου θεματος ειναι. Ολοι νιωθουμε οτι ειναι ολα αυτα πολυ διαφορετικα απο τις προηγουμενες γενιες. Τα πρωτα 3-4 χρονια της ζωης του παιδιου.

Μετα, απλα γινομαστε ρεαλιστες και καταλαβαινουμε ποσο αδιαφορα ειναι ολα αυτα.

[little lamb]

@ΑΡΓΚ και τελικά δηλαδή τίποτα δεν έχει σημασία; Να δίνουμε και την ξυλια που είπες ότι ζήτησε το παιδάκι; Ξέρω ότι δεν εννοείς αυτό αλλά δεν κατάλαβα τι προτείνεις. Υποτίθεται το ψάχνουμε, βελτιωνομαστε κλπ. 

Για το ότι όλοι το ψάχνουν τα πρώτα χρόνια και μετά όχι εγώ το αντίθετο βλέπω. Πολλή αυστηρότητα στα μικρά παιδάκια για θέματα που είναι καθαρά παρορμήσεις και μετά όταν μεγαλώνουν θέλουν όλοι κοντινή σχέση, επικοινωνία κλπ. Και καλά κάνουν στο δεύτερο, αλλά ξεκινάει εξ αρχής για να το πετύχεις. Όχι σαν αυτό που γινόταν όταν ήμασταν εμείς μικρά (το είπα και παραπάνω), που δεν μας άφηναν να κάνουμε πράγματα που μπορούσαμε κ απαιτούσαν πράγματα που δεν μπορούσαμε. Όσοι θυμόμαστε άσχημα κάποια πράγματα ή θεωρούμε ότι κάποια στοιχεία του χαρακτήρα μας οφείλονται σε λάθη των γονιών, είναι λογικό να μη θέλουμε να τα επαναλάβουμε.

[Mama_Anesti_]

πρίν από 15 λεπτά , ΑΡΓΚ είπε:

Μετα, απλα γινομαστε ρεαλιστες και καταλαβαινουμε ποσο αδιαφορα ειναι ολα αυτα

Δηλαδή, το να προσπαθούμε να δώσουμε ότι καλύτερο μπορούμε είναι μάταιο? 

 

Περισσότερο πεσιμιστικη μου ακούγεται αυτή η σκέψη παρά ρεαλιστική. 

[ΑΡΓΚ]

πρίν από 11 λεπτά , little lamb είπε:

@ΑΡΓΚ και τελικά δηλαδή τίποτα δεν έχει σημασία; Να δίνουμε και την ξυλια που είπες ότι ζήτησε το παιδάκι; Ξέρω ότι δεν εννοείς αυτό αλλά δεν κατάλαβα τι προτείνεις. Υποτίθεται το ψάχνουμε, βελτιωνομαστε κλπ. 

Για το ότι όλοι το ψάχνουν τα πρώτα χρόνια και μετά όχι εγώ το αντίθετο βλέπω. Πολλή αυστηρότητα στα μικρά παιδάκια για θέματα που είναι καθαρά παρορμήσεις και μετά όταν μεγαλώνουν θέλουν όλοι κοντινή σχέση, επικοινωνία κλπ. Και καλά κάνουν στο δεύτερο, αλλά ξεκινάει εξ αρχής για να το πετύχεις. Όχι σαν αυτό που γινόταν όταν ήμασταν εμείς μικρά (το είπα και παραπάνω), που δεν μας άφηναν να κάνουμε πράγματα που μπορούσαμε κ απαιτούσαν πράγματα που δεν μπορούσαμε. Όσοι θυμόμαστε άσχημα κάποια πράγματα ή θεωρούμε ότι κάποια στοιχεία του χαρακτήρα μας οφείλονται σε λάθη των γονιών, είναι λογικό να μη θέλουμε να τα επαναλάβουμε.

 

Θα ακουστει αιρετικο αυτο που θα πω, αλλα τελικα ναι, δεν νομιζω οτι ενα παιδι που γενικα το αγαπανε και του φερονται καλα θα παθει ζημια με την ξυλια (και δεν εννοω να το σπασουν στο ξυλο). Οπως δε θα παθει ζημια να μπει τιμωρια ενα λεπτο. Η να μην παρει επιδορπιο. Η να μην παει στο παρκο.

Πιθανοτατα ενα παιδι με μια υγιη σχεση με τους ενηλικες στη ζωη του, θα παθει μικροτερο κακο με την ξυλια, παρα ενα παιδι που ολη η μερα ειναι μια ατελειωτη σειρα απο κανονες , συνεπειες και γονεις που παλευουν να βρουν ισορροπια μεταξυ τυψεων. Το τελευταιο σεναριο το βλεπω πολυ συχνα, δεν το λεω για πλακα. Δεν αναφερομαι στο φορουμ προφανως.

πρίν από 12 λεπτά , Mama_Anesti_ είπε:

Δηλαδή, το να προσπαθούμε να δώσουμε ότι καλύτερο μπορούμε είναι μάταιο? 

 

Περισσότερο πεσιμιστικη μου ακούγεται αυτή η σκέψη παρά ρεαλιστική. 

Οι μικρολεπτομερειες στην πειθαρχια, τυπου αν θα δωσουμε μια μαλακη ξυλια στο χερι που χτυπησε, θα φυγουμε απο το παιχνιδι, θα παμε το παιδι στο αλλο δωματιο, δε θα του δωσουμε το γλυκο που ζηταγε και δεν ξερω τι αλλο, στα πλαισια του λογικου , τελικα εγω βλεπω οτι γινονται αντιληπτα με τον ιδιο τροπο αποτο παιδι. Οι αποχρωσεις, αιτολογησεις και φιλοσοφικες προεκτασεις μαλλον μεσα στο κεφαλι των γονιων υπαρχουν.

Προφανως μιλαω για μια υγιη σχεση με τον εαυτο μας και το παιδι, και συνεπειες-τιμωριες-ορια-αντιδρασεις στα πλαισια μιας σχεσης αγαπης με το παιδι. 

Ουτε για ανθρωπους που σπανε στο ξυλο τα παιδια, ουτε που τα αφηνουν να κλαινε σε ενα δωματιο μια ωρα μονα τους, ουτε που τους κανουν παλαβα καψονια, τυπου να μην παει ολη η οικογενεια βολτα για τα παιδια τσακωθηκαν 2 λεπτα για ενα παιχνιδι.

[Sentir...natureza]

πρίν από 28 λεπτά , kotsifikos είπε:

Δεν θα έλεγα ποτέ στο παιδι ότι όταν είναι οκ να χτυπάει τον άλλον όταν δεν πονάει, η πράξη ως πράξη είναι κακή έτσι και αλλιώς.

Δεν θα μπερδευτεί έτσι το παιδί? γιατί με την ίδια ένταση μπορεί να χτυπήσει τον αδερφό του και ένα άλλο παιδάκι και ο αδερφός του να μην πονέσει και ο άλλο να γίνει μπλε από το κλάμα, δεν νομίζω πως υπάρχει καλό και κακό χτύπημα. Αν δηλαδή το έλεγα εγώ αυτό στον γιο μου κάθε φορά που θα σήκωνε χέρι θα μου έλεγε ''μα δεν χτύπησα δυνατά δεν έπρεπε να πονέσει''. Επίσης αν την φάει από παιδί έστω και μαλακά είμαι σχεδόν σίγουρη ότι θα ανταποδώσει ..και θα είναι δυνατό, για αυτό και επιμένω ότι στο χτύπημα δεν υπάρχουν ''ναι μεν αλλά'' .

Δεν εχω πει ξεκαθαρα στο παιδι αυτη μου τη σκεψη, του απαντησα οτι "ακομη κι αν δεν πονας, μαθαινουμε στον μικρο σου αδερφο οτι επιτρεπεται να χτυπαμε και ισως πονεσει καποιον".  Ισχυει το οτι "δεν ειναι αποδεκτο να χτυπαμε" απλα μια σκεψη εκανα γιατι προσφατα μου το ειπε και δεν εχει και πολυ αδικο οταν το σκεφτηκα. Αφου ο σκοπος ειναι να μην πληγωνει τους αλλους τοτε γιατι να μην το κανει αν ο αλλος το δεχεται; Με την εννοια του παιχνιδιου, οπως οταν παλευουνε, ακομη και με πονο οι φιλοι μεταξυ τους. Εαν τα παιδια δηλαδη το διασκεδαζουν, θα παω να τους πως "Μην το κανετε γιατι απαγορευεται;", αφου αυτοι το χαιρονται. 

[Sentir...natureza]

πρίν από 50 λεπτά , ΑΡΓΚ είπε:

Οι μικρολεπτομερειες στην πειθαρχια, τυπου αν θα δωσουμε μια μαλακη ξυλια στο χερι που χτυπησε, θα φυγουμε απο το παιχνιδι, θα παμε το παιδι στο αλλο δωματιο, δε θα του δωσουμε το γλυκο που ζηταγε και δεν ξερω τι αλλο, στα πλαισια του λογικου , τελικα εγω βλεπω οτι γινονται αντιληπτα με τον ιδιο τροπο αποτο παιδι. Οι αποχρωσεις, αιτολογησεις και φιλοσοφικες προεκτασεις μαλλον μεσα στο κεφαλι των γονιων υπαρχουν.

Ολα αυτα που τα λες "μικρολεπτομερειες" ειναι εμπειριες που διαμορφωνουν τον εγκεφαλο, μπαινουν στο υποσυνειδητο και δινουν ενα "προγραμμα" για το πως λειτουργει ο κοσμος (δεν μιλαμε για μια φορα το 6μηνο επειδη χασαμε την υπομονη μας). Συνηθως, δεν ειναι η ιδια η εμπειρια που μας προκαλει το τραυμα, την ρωγμη κα αλλα αυτο που νιωσαμε. Το πλαισιο του "λογικου" απ'οτι φαινεται εχει να κανει με την "λογικη" του καθενος. Οι περισσοτεροι τα λεμε επειδη εχουμε διαβασει καποια σχετικα στοιχεια, πολυχρονες ερευνες και πολλα αρθρα ψυχολογιας, νευροεπιστημης, παιδαγωγικων κλπ., οχι επειδη στηριζομαστε μονο στην δικη μας εμπειρια επειδη "βλεπουμε οτι γινονται αντιληπτα με τον ιδιο τροπο" (αληθεια τωρα;). Παντως, αν ηταν να στηριχτω στην εμπειρια μου θα ελεγα οτι σιγουρα δεν γινονται αντιληπτα με τον ιδιο τροπο και το βλεπω καθημερινα μπροστα στα ματια μου 

[ΑΡΓΚ]

πρίν από 21 λεπτά , Sentir...natureza είπε:

Ολα αυτα που τα λες "μικρολεπτομερειες" ειναι εμπειριες που διαμορφωνουν τον εγκεφαλο, μπαινουν στο υποσυνειδητο και δινουν ενα "προγραμμα" για το πως λειτουργει ο κοσμος (δεν μιλαμε για μια φορα το 6μηνο επειδη χασαμε την υπομονη μας). Συνηθως, δεν ειναι η ιδια η εμπειρια που μας προκαλει το τραυμα, την ρωγμη κα αλλα αυτο που νιωσαμε. Το πλαισιο του "λογικου" απ'οτι φαινεται εχει να κανει με την "λογικη" του καθενος. Οι περισσοτεροι τα λεμε επειδη εχουμε διαβασει καποια σχετικα στοιχεια, πολυχρονες ερευνες και πολλα αρθρα ψυχολογιας, νευροεπιστημης, παιδαγωγικων κλπ., οχι επειδη στηριζομαστε μονο στην δικη μας εμπειρια επειδη "βλεπουμε οτι γινονται αντιληπτα με τον ιδιο τροπο" (αληθεια τωρα;). Παντως, αν ηταν να στηριχτω στην εμπειρια μου θα ελεγα οτι σιγουρα δεν γινονται αντιληπτα με τον ιδιο τροπο και το βλεπω καθημερινα μπροστα στα ματια μου 

Γιατί εγώ μεγάλωσα 3 παιδιά χωρίς να έχω διαβάσει ποτέ τίποτα. Εννοείται, βέβαια  

[Sentir...natureza]

πρίν από 6 λεπτά , ΑΡΓΚ είπε:

Γιατί εγώ μεγάλωσα 3 παιδιά χωρίς να έχω διαβάσει ποτέ τίποτα. Εννοείται, βέβαια  

Καλά και η προγιαγιά μου μεγαλωσε 9 παιδια χωρίς να έχει διαβάσει τιποτα και αυτό έχει επηρεάσει ακόμη κι εμένα που παλεύω με τα τραυματα μου. Ειναι αυτό επιχειρημα;

[Έσπερος]

Δεν προλαβα να τα διαβάσω όλα αλλά μπήκα στο πνεύμα. Σίγουρα με δυο παιδιά δεν μπορείς να είσαι συνεχώς πάνω από το έκανα εξηγείς. Εγγ τετοια μέθοδο περιορισμού δεν έχω εφαρμόσει αλλά δεν την ονομάζω τιμωρία χωρίς να ξέρω κ επίσης επειδή οι αντοχές μου με ένα παιδί ως προς την υπομονή κ τον χρόνο είναι τέτοιες που αυτή τι στιγμή το δεύτερο παιδί είναι για μένα τιμωρία (χιουμοριστικά το λεω), δεν σχολιάζω οτιδήποτε κάνει γονιός με δυο παιδιά. 

 

Νοκιζω ότι μια μέση λύση είναι το πώς θα το παρουσιάσεις. Ο γιος μου πετάει πράγματα από το μπαλκονι στον κήπο, πράγμα συνηθισμένο. επειδή τα φυτα τα φροντίζουμε εμείς κ τα τρώμε κιόλας κ γενικα ξέρει τη σημασία του κήπου, το να πετάει ειναο ενοχλητικό κ γι αυτόν τον λόγο, ως ζημια. το τι θα πετάξει είναι οτιδήποτε βρει μπροστά του που προφανώς συο μπαλκονι δν μπορείς να τα εξαφανίσεις όλα. οπότε μετά την τρίτη τετάρτη φορά λέμε κάτι του στιλ «είμαστε όλοι σαν οικογένεια εδώ για να περάσουμε καλά, αυτό που κανεις είναι κουραστικό κ ενοχλητικό γιατί κάθε λίγο βγαίνουμε να τα μαζέψουμε κ θα χαλάσει τα φυτα που ψειρίζουμε με κόπο κλπ λπ κ γι αυτό θα μπούμε μέσα να κάνουμε κάτι άλλο αν συνεχίσεις έτσι γιατί δεν περνάμε ωραία κλπ κλπ». για κάποιους μπορεί να είναι τιμωρία κ αυτό ενδεχομένως αλλά εμείς το θεωρούμε μια μέση λύση. ή αν κάνει ξατι επικίνδυνο με παιχνίδι ή κάτι που θα χαλάσει, εξηγούμε ότι για λίγο καιρό θα το μαζέψουμε γιατί υπάρχει ο τάδε κίνδυνος κλπ. για άλλα πράγματα επειδή συνήθως υπάρχει λόγος που τα κάνει πχ προσέλκυση προσοχής ή κούραση, πάμε κοντά κ κατευθύνουμε αε άλλη δραστηριότητα. ή όπου είναι εφικτό εμπλέκουμε στη διαδικασια πχ συχνά κοπανάει την πόρτα του ψυγείου, οπότε του ζητάμε να την κλείσει εκείνος απαλά κάθε φορά που την ανοίγουμε για να μας δείξει τι ωραία απαλά που την κλείνει κλπ. διαφορα κόλπα δλδ τετοια κατά περίπτωση. το πιο κραυγαλέο που ομτως έχουμε διακόψει κάτι είναι αυτό με το μπαλκονι, τώρα που το σκέφτομαι, κ το πλησιέστερο σε τιμωρία. εννοειται ότι αταξίες λόγω κούρασης ή λόγω ελλιπούς δίκης μαρ ενασχόλησης, δεν αντιμετωπιΖονται καν σαν αταξίες, απλώς καλύπτουμε την ανάγκη. όμως είμαστε δυο γονείς που είναι πολλές ώρες σπίτι, με ένα παιδί μόνο, που δεν πάει σχολείο επομένως δεν πιέζεται από κάτι άλλο στη μέρα άρα η συμπεριφορά είναι γενικα ήρεμη άρα είναι πολύ εύκολο να λέμε ότι δεν τιμωρούμε/επιβάλουμε συνέπειες/ή ο,τι άλλο. 

[Yovanna]

24 minutes ago, Sentir...natureza said:

Καλά και η προγιαγιά μου μεγαλωσε 9 παιδια χωρίς να έχει διαβάσει τιποτα και αυτό έχει επηρεάσει ακόμη κι εμένα που παλεύω με τα τραυματα μου. Ειναι αυτό επιχειρημα;

Νομίζω ειρωνικό ήταν το σχόλιο.  Ότι δηλαδή δεν έχεις διαβάσει μόνο εσύ , ενδιαφέρθηκε και εκείνη να διαβάσει κάποια πράγματα για την διαπαιδαγώγηση των παιδιών.

[Έσπερος]

5 ώρες πρίν, little lamb είπε:

Κι επειδή λέτε για τα δύο παιδιά, εμένα πιο γρήγορο μου φαίνεται να την αφήσω να πετάξει κάτι και να το μαζέψω ή να λερωσει και να καθαρίσω, παρά να διαπραγματευομαστε συνεχώς,να φωνάζει λόγω του ότι δεν την αφήνω κλπ.

γι αυτό πάντως εγω έχω προβληματιστεί ποτέ ειβαι η ώρα να σταματήσει. δεν είναι κάτι που κάνει συχνά αλλά σίγουρα υπάρχουν καταστάσεις που προτιμώ να υποχωρήσω παρα να γίνουν διαπραγματεύσεις- το ότι περνάω όλο το πρωινό μου με διαπραγματεύσεις προφανώς δεν μου αφήνει πολλή υπομονή. κάποια στιγμή όμως αναρψτιεμαι αν περνάμε κ εμείς το όριο κ θα έπρεπε να γνωρίζει πιο συχνά τις απογοητεύσεις κ όχι μόνο όταν κάτι είναι επικίνδυνο κλπ

4 ώρες πρίν, irin είπε:

Επίσης, θα μπορούσες αντί να του πεις "όχι τώρα κάτσε εκεί 1 λεπτό γιατί σε προειδοποίησα τόσες φορές", να του πεις πχ "κάτσε εκεί 1 λ επτό γιατί δεν μπορώ να μαζεύω τώρα  σκουπίδια από το πάτωμα" , οπότε ακούγεται περισσότερο σαν "αναγκάζομαι να σε βάλω εκεί" παρά τιμωρία.

μ αυτό συμφωνώ γενικα. αν πραγματικά εκείνη τη στιγμή απλώς δεν μπορείς να είσαι 100 φορές από πάνω να εξηγείς, λες απλα ότι «πρέπει να σε απομακρύνω από εδώ γιατί αυτό που κανεις είναι ανθυγιεινό/επικίνδυνο και θέλω να κάτσεις λίγη ώρα εκεί γιατί πρέπει ο αδέρφια σου να φάει/να ετοιμάσω φαγητό κλπ, αν προφανώς δεν γίνεται ο γονιός να αφήσει αυτό που κάνει. 

 

 

κ επίσης τα όρια ειναο υποκειμενικά. εμείς πχ δν έχουμε βάλει ακόμα τον κανόνα να μαζευονται όλα τα παιχνίδια. μόνο για όσα έχουν μικρά κομμάτια. τέτοιος κανόνας δλδ ότι αν δεν μαζέψουμε δν πάμε για ύπνο ή οτιδήποτε, δεν υπάρχει, πράγμα που για τα περισσότερα σπίτια είναι αυτονόητο.ή γενικα μπορεί σε μια φάση  να αφήνει μες στη μέση κάτι πού μ ενοχλεί αλλά δεν έχω όρεξη να το συζητήσω κ το αγνοώ.  θα μ ελεγε κανεις δλδ ακραία χαλαρή σε αυτά. 

 

από την άλλη όμως σε στιγμές που βλέπω μια ένταση, κυριωσ παλιότερα, κ δν ήμουν κ πολύ συγκεντρωμένη για να την κατευνάζω, προληπτικά τον έβαζα στην κούνια για ένα πεντάλεπτο να παίξει κ καθόμουν δίπλα κ να παίξουμε μαζί, όχι με σχόλιο ότι είναι τιμωρία, απλώς σαν έναν φυσικό περιορισμό που θα ηρεμήσει λίγο μια διάθεση να τρέχει πέρα δώθε στο σπίτι κ ίσως να χτυπήσει. την κούνια/πάρκο από μόνη της δν τη θεωρώ κάτι κακό δλδ. ανάλογα πώς το παρουσιαζεις. 

[ΑΡΓΚ]

Προφανώς καλό είναι να αναζητάμε τον καλύτερο δυνατό τρόπο να πειθαρχήσουμε τα μικρά μας. Αλλά όχι να αγχωνόμαστε γι αυτό. 

Στη ζωή πολλά πράγματα που κάνουμε θα διαμορφώσουν τη ζωή των παιδιών περισσότερο από το αν ήταν η εντελώς βέλτιστη συνέπεια αυτή που είχαν στα 2 για μια αταξία ή επκίνδυνη συμπεριφορά (εξαιρώ πάντα κακοποιητικές και άρρωστες συμπεριφορές από το γονιό, μιλάω για νορμάλ πράγματα).

Το πώς τρώμε (είμαστε χοντρές, ανορεκτικές, βουλιμικές, μονίμως σε δίαιτα) , το πόσο γυμναζόμαστε (καθόλου, εμμονικά), το πόσο άνετα νιώθουμε με το σώμα μας (είμαστε μονίμως δυσαρεστημένες, είμαστε άνετες σε βαθμό κωμικό), το τι σχέση έχουμε με τον σύντροφό μας (ψυχρή και τυπική, τσακωνόμαστε, υποχωρούμε πάντα, θέλουμε να περνά πάντα το δικό μας), το πώς είναι οι ρόλοι στο σπίτι (λείπει ο ένας συνέχεια, είναι ο άλλος κλεισμένος μέσα, έχει ο ένας το πορτοφόλι, είναι ο άλλος σε ρόλο "οικιακού βοηθού"), το τι κάνουμε άλλο στη ζωή μας (είμαστε άβουλες και δεν παίρνουμε αποφάσεις, υπερβολικά αυταρχικές, ακοινώνητες, όλη μέρα έξω χωρίς την οικογένεια, αφοσιωμένες μετά μανίας στην καριέρα, έχουμε πάψει να έχουμε ζωή εκτός παιδιού) και εκατό άλλα που κάτι από όλα κάνουμε, τελικά έχει πολύ μεγαλύτερες συνέπειες στο παιδί από το πώς θα συμπεριφερθούμε στις λεπτομέρειες της πειθαρχίας (γιατί για λεπτομέρειες μιλάμε και όχι για ακραία πράγματα).

Απλά ως μικρομάνες, προσπαθούμε να ελέγξουμε τη λεπτομέρεια, σε αστείο συχνά βαθμό. Πόσες φορές ανησυχήσαμε για το αν το παιδί έφαγε 3 κουταλιές ή 6 πουρέ λαχανικών στους 6 μήνες, και αν το κοιμήσαμε με τον ιδανικό τρόπο όταν ήταν ενός έτους; Ε, η επόμενη φάση είναι αν είχαμε την ιδανική συνέπεια στη νηπιακή ηλικία ως μέθοδο πειθαρχίας και αν ο τόνος της φωνής έδωσε το σωστό μήνυμα. Ωραίο σαν ανάλαφρος προβληματισμός, αλλά είναι τόσο μικρά όλα αυτά μπροστά σε όσα όντως διαμορφώνουν το χαρακτήρα του παιδιού που δεν αξίζουν καν δεύτερη σκέψη (ξαναλέω, μιλάω για νορμάλ όρια, ούτε ακραίο υβρεολόγιο στο τρίχρονο, ούτε ξυλιές με την παντόφλα, ούτε από την άλλη πλήρη αδιαφορία ενώ σκαρφαλώνει στα κάγκελα του μπαλκονιού). 

[Super.mum]

πρίν από 26 λεπτά , ΑΡΓΚ είπε:

Προφανώς καλό είναι να αναζητάμε τον καλύτερο δυνατό τρόπο να πειθαρχήσουμε τα μικρά μας. Αλλά όχι να αγχωνόμαστε γι αυτό. 

Στη ζωή πολλά πράγματα που κάνουμε θα διαμορφώσουν τη ζωή των παιδιών περισσότερο από το αν ήταν η εντελώς βέλτιστη συνέπεια αυτή που είχαν στα 2 για μια αταξία ή επκίνδυνη συμπεριφορά (εξαιρώ πάντα κακοποιητικές και άρρωστες συμπεριφορές από το γονιό, μιλάω για νορμάλ πράγματα).

Το πώς τρώμε (είμαστε χοντρές, ανορεκτικές, βουλιμικές, μονίμως σε δίαιτα) , το πόσο γυμναζόμαστε (καθόλου, εμμονικά), το πόσο άνετα νιώθουμε με το σώμα μας (είμαστε μονίμως δυσαρεστημένες, είμαστε άνετες σε βαθμό κωμικό), το τι σχέση έχουμε με τον σύντροφό μας (ψυχρή και τυπική, τσακωνόμαστε, υποχωρούμε πάντα, θέλουμε να περνά πάντα το δικό μας), το πώς είναι οι ρόλοι στο σπίτι (λείπει ο ένας συνέχεια, είναι ο άλλος κλεισμένος μέσα, έχει ο ένας το πορτοφόλι, είναι ο άλλος σε ρόλο "οικιακού βοηθού"), το τι κάνουμε άλλο στη ζωή μας (είμαστε άβουλες και δεν παίρνουμε αποφάσεις, υπερβολικά αυταρχικές, ακοινώνητες, όλη μέρα έξω χωρίς την οικογένεια, αφοσιωμένες μετά μανίας στην καριέρα, έχουμε πάψει να έχουμε ζωή εκτός παιδιού) και εκατό άλλα που κάτι από όλα κάνουμε, τελικά έχει πολύ μεγαλύτερες συνέπειες στο παιδί από το πώς θα συμπεριφερθούμε στις λεπτομέρειες της πειθαρχίας (γιατί για λεπτομέρειες μιλάμε και όχι για ακραία πράγματα).

Απλά ως μικρομάνες, προσπαθούμε να ελέγξουμε τη λεπτομέρεια, σε αστείο συχνά βαθμό. Πόσες φορές ανησυχήσαμε για το αν το παιδί έφαγε 3 κουταλιές ή 6 πουρέ λαχανικών στους 6 μήνες, και αν το κοιμήσαμε με τον ιδανικό τρόπο όταν ήταν ενός έτους; Ε, η επόμενη φάση είναι αν είχαμε την ιδανική συνέπεια στη νηπιακή ηλικία ως μέθοδο πειθαρχίας και αν ο τόνος της φωνής έδωσε το σωστό μήνυμα. Ωραίο σαν ανάλαφρος προβληματισμός, αλλά είναι τόσο μικρά όλα αυτά μπροστά σε όσα όντως διαμορφώνουν το χαρακτήρα του παιδιού που δεν αξίζουν καν δεύτερη σκέψη (ξαναλέω, μιλάω για νορμάλ όρια, ούτε ακραίο υβρεολόγιο στο τρίχρονο, ούτε ξυλιές με την παντόφλα, ούτε από την άλλη πλήρη αδιαφορία ενώ σκαρφαλώνει στα κάγκελα του μπαλκονιού). 

Δεν έχω άλλο like. Θεωρώ απλά ότι με κάθε μωρό γεννιέται και μια μητέρα. Μην  έχοντας ιδέα πως να ανταποκριθεί στον νέο της ρόλο 

Και να προσθέσω ότι αν από την αρχή δεν έβαζα αυτό το όνομα που έβαλα σε αυτό το φόρουμ δεν θα το έβαζα ποτέ ... δεν θεωρώ ότι μου αξίζει το σούπερ μαμ ... δεν θεωρώ ότι θα είμαι ποτέ τέλεια 

[Έσπερος]

πρίν από 28 λεπτά , ΑΡΓΚ είπε:

Προφανώς καλό είναι να αναζητάμε τον καλύτερο δυνατό τρόπο να πειθαρχήσουμε τα μικρά μας. Αλλά όχι να αγχωνόμαστε γι αυτό. 

Στη ζωή πολλά πράγματα που κάνουμε θα διαμορφώσουν τη ζωή των παιδιών περισσότερο από το αν ήταν η εντελώς βέλτιστη συνέπεια αυτή που είχαν στα 2 για μια αταξία ή επκίνδυνη συμπεριφορά (εξαιρώ πάντα κακοποιητικές και άρρωστες συμπεριφορές από το γονιό, μιλάω για νορμάλ πράγματα).

Το πώς τρώμε (είμαστε χοντρές, ανορεκτικές, βουλιμικές, μονίμως σε δίαιτα) , το πόσο γυμναζόμαστε (καθόλου, εμμονικά), το πόσο άνετα νιώθουμε με το σώμα μας (είμαστε μονίμως δυσαρεστημένες, είμαστε άνετες σε βαθμό κωμικό), το τι σχέση έχουμε με τον σύντροφό μας (ψυχρή και τυπική, τσακωνόμαστε, υποχωρούμε πάντα, θέλουμε να περνά πάντα το δικό μας), το πώς είναι οι ρόλοι στο σπίτι (λείπει ο ένας συνέχεια, είναι ο άλλος κλεισμένος μέσα, έχει ο ένας το πορτοφόλι, είναι ο άλλος σε ρόλο "οικιακού βοηθού"), το τι κάνουμε άλλο στη ζωή μας (είμαστε άβουλες και δεν παίρνουμε αποφάσεις, υπερβολικά αυταρχικές, ακοινώνητες, όλη μέρα έξω χωρίς την οικογένεια, αφοσιωμένες μετά μανίας στην καριέρα, έχουμε πάψει να έχουμε ζωή εκτός παιδιού) και εκατό άλλα που κάτι από όλα κάνουμε, τελικά έχει πολύ μεγαλύτερες συνέπειες στο παιδί από το πώς θα συμπεριφερθούμε στις λεπτομέρειες της πειθαρχίας (γιατί για λεπτομέρειες μιλάμε και όχι για ακραία πράγματα).

Απλά ως μικρομάνες, προσπαθούμε να ελέγξουμε τη λεπτομέρεια, σε αστείο συχνά βαθμό. Πόσες φορές ανησυχήσαμε για το αν το παιδί έφαγε 3 κουταλιές ή 6 πουρέ λαχανικών στους 6 μήνες, και αν το κοιμήσαμε με τον ιδανικό τρόπο όταν ήταν ενός έτους; Ε, η επόμενη φάση είναι αν είχαμε την ιδανική συνέπεια στη νηπιακή ηλικία ως μέθοδο πειθαρχίας και αν ο τόνος της φωνής έδωσε το σωστό μήνυμα. Ωραίο σαν ανάλαφρος προβληματισμός, αλλά είναι τόσο μικρά όλα αυτά μπροστά σε όσα όντως διαμορφώνουν το χαρακτήρα του παιδιού που δεν αξίζουν καν δεύτερη σκέψη (ξαναλέω, μιλάω για νορμάλ όρια, ούτε ακραίο υβρεολόγιο στο τρίχρονο, ούτε ξυλιές με την παντόφλα, ούτε από την άλλη πλήρη αδιαφορία ενώ σκαρφαλώνει στα κάγκελα του μπαλκονιού). 

Αυτά που λες θέλουν δουλειά κ με τον εαυτό μας κ με το ζευγάρι. Είναι πιο εύκολο να κανεις τικ σε κουτάκια. δεν εννοώ ότι γίνεται επι τούτου, απλώς είναι συγκεκριμένες κατευθύνσεις που φορτώνουν ενοχές τους νέους γονείς, που πατάνε στο να μην επαναλάβουμε τα λάθη των γονιών μας, και εγκλωβίζουν τους νέους γονείς σε ένα άγχος ότι η παραμικρή κουβέντα θα φέρει ανεπανόρθωτη καταστροφή στον ψυχισμό. ενώ η πραγματική ζημια γίνεται πολύ πιο ύπουλα (υπόγεια) κ συνήθως με τις καλύτερες προθέσεις. 

[Sentir...natureza]

πρίν από 19 λεπτά , ΑΡΓΚ είπε:

Προφανώς καλό είναι να αναζητάμε τον καλύτερο δυνατό τρόπο να πειθαρχήσουμε τα μικρά μας. Αλλά όχι να αγχωνόμαστε γι αυτό. 

Στη ζωή πολλά πράγματα που κάνουμε θα διαμορφώσουν τη ζωή των παιδιών περισσότερο από το αν ήταν η εντελώς βέλτιστη συνέπεια αυτή που είχαν στα 2 για μια αταξία ή επκίνδυνη συμπεριφορά (εξαιρώ πάντα κακοποιητικές και άρρωστες συμπεριφορές από το γονιό, μιλάω για νορμάλ πράγματα).

Το πώς τρώμε (είμαστε χοντρές, ανορεκτικές, βουλιμικές, μονίμως σε δίαιτα) , το πόσο γυμναζόμαστε (καθόλου, εμμονικά), το πόσο άνετα νιώθουμε με το σώμα μας (είμαστε μονίμως δυσαρεστημένες, είμαστε άνετες σε βαθμό κωμικό), το τι σχέση έχουμε με τον σύντροφό μας (ψυχρή και τυπική, τσακωνόμαστε, υποχωρούμε πάντα, θέλουμε να περνά πάντα το δικό μας), το πώς είναι οι ρόλοι στο σπίτι (λείπει ο ένας συνέχεια, είναι ο άλλος κλεισμένος μέσα, έχει ο ένας το πορτοφόλι, είναι ο άλλος σε ρόλο "οικιακού βοηθού"), το τι κάνουμε άλλο στη ζωή μας (είμαστε άβουλες και δεν παίρνουμε αποφάσεις, υπερβολικά αυταρχικές, ακοινώνητες, όλη μέρα έξω χωρίς την οικογένεια, αφοσιωμένες μετά μανίας στην καριέρα, έχουμε πάψει να έχουμε ζωή εκτός παιδιού) και εκατό άλλα που κάτι από όλα κάνουμε, τελικά έχει πολύ μεγαλύτερες συνέπειες στο παιδί από το πώς θα συμπεριφερθούμε στις λεπτομέρειες της πειθαρχίας (γιατί για λεπτομέρειες μιλάμε και όχι για ακραία πράγματα).

Απλά ως μικρομάνες, προσπαθούμε να ελέγξουμε τη λεπτομέρεια, σε αστείο συχνά βαθμό. Πόσες φορές ανησυχήσαμε για το αν το παιδί έφαγε 3 κουταλιές ή 6 πουρέ λαχανικών στους 6 μήνες, και αν το κοιμήσαμε με τον ιδανικό τρόπο όταν ήταν ενός έτους; Ε, η επόμενη φάση είναι αν είχαμε την ιδανική συνέπεια στη νηπιακή ηλικία ως μέθοδο πειθαρχίας και αν ο τόνος της φωνής έδωσε το σωστό μήνυμα. Ωραίο σαν ανάλαφρος προβληματισμός, αλλά είναι τόσο μικρά όλα αυτά μπροστά σε όσα όντως διαμορφώνουν το χαρακτήρα του παιδιού που δεν αξίζουν καν δεύτερη σκέψη (ξαναλέω, μιλάω για νορμάλ όρια, ούτε ακραίο υβρεολόγιο στο τρίχρονο, ούτε ξυλιές με την παντόφλα, ούτε από την άλλη πλήρη αδιαφορία ενώ σκαρφαλώνει στα κάγκελα του μπαλκονιού). 

Συνεχιζω να διαφωνω. Οχι οτι δεν ισχυουν σε καποιο βαθμο αυτα που γραφεις, σαφως και εχουν σημασια ΠΟΛΛΑ πραγματα για την μετεπειτα εξελιξη μας αλλα αυτο δεν σημαινει οτι δεν ειναι εξισου σημαντικος ο τροπος που αντιλαμβανεται ο γονεας την υπαρξη του παιδιου (και κατ'επεκταση ο τροπος που προσπαθει να του μαθει τον κοσμο, να το οριοθετησει κλπ). Θα σου μιλησω προσωπικα. Ξυλο εφαγα ελαχιστο (αλλα θυμαμαι ολες τις μετρημενες φορες) αλλα αυτο που μου εχει δημιουργησει περισσοτερο θεμα στον ψυχισμο μου και ακομη παλευω να το ισορροπω ειναι η κριτικη, τα σχολια που μου εκοβαν τα φτερα. Οχι τιποτα ιδιαιτερα προσβλητικο, λογια του τυπου "Οχι ετσι, κατσε να το κανω εγω", "Πως το εκανες ετσι;" τετοιας βαρυτητας, που για καποιον ειναι "λεπτομερειες", που δεν ειναι κακοποιητικη συμπεριφορα συμφωνα με τον νομο αλλα δεν σημαινει οτι δεν κακοποιει τον ψυχισμο του παιδιου. Βλεποντας πώς μιλαει ο πατερας μου (και λιγοτερο η μητερα μου) στα εγγονια του καταλαβα γιατι νιωθω οπως νιωθω και απ'οτι εχω καταλαβει με εμενα και τον αδερφο μου ηταν πιο επικριτικος ακομη. Βλεποντας τα παιδια να αντιδρανε σε αυτον τον τροπο καταλαβαινω οτι εκεινη την στιγμη πραγματοποιειται μια καταπατηση της ελευθεριας, μια δηλητηριαση στην αυτοπεποιθηση και αυτοεκτιμηση του παιδιου. Επρεπε να γινω μητερα για να καταλαβω τι ηταν αυτο που με επηρεαζε σε διαφορους τομεις της ζωης μου. Οποτε, αντιλαμβανομαι αυτο που λες, οτι καθε ηλικια εχει τους προβληματισμους της αλλα σε αυτο που διαφωνω ειναι οτι "μεγαλωνοντας καταλαβαινεις οτι δεν ειχε σημασια τιποτα απο αυτα". Σαφως και δεν μιλαμε για το αν εφαγε 5 ή 6 μπουκιες αλλα για το πώς του συμπεριφερεσαι (σε οποια ηλικια κι αν ειναι), με ποιο τροπο του δειχνεις ποια ειναι η θεση του στην οικογενεια και κατ'επεκταση στο κοινωνικο συνολο.

[little lamb]

1 hour ago, Έσπερος είπε:

γι αυτό πάντως εγω έχω προβληματιστεί ποτέ ειβαι η ώρα να σταματήσει. δεν είναι κάτι που κάνει συχνά αλλά σίγουρα υπάρχουν καταστάσεις που προτιμώ να υποχωρήσω παρα να γίνουν διαπραγματεύσεις- το ότι περνάω όλο το πρωινό μου με διαπραγματεύσεις προφανώς δεν μου αφήνει πολλή υπομονή. κάποια στιγμή όμως αναρψτιεμαι αν περνάμε κ εμείς το όριο κ θα έπρεπε να γνωρίζει πιο συχνά τις απογοητεύσεις κ όχι μόνο όταν κάτι είναι επικίνδυνο κλπ

 

Ναι κι εγώ δεν το είπα για σωστό. Το είπα απλά επειδή πολλές λένε ότι δεν υπάρχει πάντα χρόνος για συζήτηση και υπομονή κλπ (ισχύει), οπότε βάζουν την απαγόρευση, το αυστηρό ύφος κλπ, ενώ εμένα όπως δεν μου φαίνεται γρήγορη η συζήτηση με υπομονή κλπ, εξίσου δεν μου φαίνεται γρήγορο το να μπει η απαγόρευση και το αυστηρό ύφος με ο,τι συνεπάγεται αυτό. Το πιο γρήγορο είναι να αφήσεις να γίνει η ζαβολιά! Προφανώς όχι κάτι επικίνδυνο ή καταστροφικό. Αλλά και για μικρότερης σημασίας πράγματα αναρωτιέμαι κι εγώ πότε όντως θα μπορούμε να συνεννοηθούμε καλύτερα. Πχ τις τελευταίες μέρες της έχει κολλήσει να την κοιμιζω στον καναπέ κ να τη μεταφέρουμε μετα κοιμισμένη στο δωμάτιο. Εξίσου χρονοβόρο μου φαίνεται το να εξηγήσω κ να μην πείθεται κ τελικά να σπαραξει γιατί ειναι και η ώρα της νύχτας, με το να πω "πάμε δωμάτιο και τέλος" και πάλι να αρχίσει να σπαραζει. Το πιο απλό και καλύτερο για όλους είναι όντως να την κοιμιζω στον καναπέ. Τώρα αν γίνει τύραννος από αυτό τι να πω, παίρνω το ρίσκο. Ή αν ζητάει να παίξει με κάτι που σπάει, πάλι το πιο σύντομο είναι να το δώσω να παίξει 5 λεπτά πάνω στο χαλί κιόλας να της φύγει ο καημός, και εξίσου χρονοβόρο είναι είτε αρχίσω μπίρι μπίρι είτε απαγόρευση και πέσει θρήνος. Αλλά ναι το ξέρω ότι μπορεί να μην είναι σωστό. Μπορεί και να είναι,με την έννοια ότι καλύπτεται η αναγκη και η περιέργεια και φεύγει ο καημός κ το ξεχνάει. Ιδωμεν. Σε χρόνο πάντως δεν μου φαίνεται το πιο γρήγορο η τιμωρία. Ίσως άλλα παιδάκια το δέχονται πιο εύκολα και όντως σταματάνε να κάνουν το "κακό" χωρίς πολύ κλάμα και φωνές. Όχι ότι είναι "δύσκολη" γενικά, όλοι μας λένε ότι είναι πολύ καλοβολη και ήρεμη, απλά πολλές φορές έχει κολλήματα να κάνει κάτι εκείνη την ώρα και αν δεν την αφήσεις κλαίει. Το βλέπω όμως ότι όντως στενοχωριέται κ δεν είναι κόλπο. Οι περισσότερες τέτοιες στιγμές πάντως σε εμάς αφορούν τη μάσα! Ο περισσότερος θρήνος έχει πέσει μπροστά στο συρτάρι με το ψωμί!

[mama16]

πρίν από 5 λεπτά , little lamb είπε:

 

Ναι κι εγώ δεν το είπα για σωστό. Το είπα απλά επειδή πολλές λένε ότι δεν υπάρχει πάντα χρόνος για συζήτηση και υπομονή κλπ (ισχύει), οπότε βάζουν την απαγόρευση, το αυστηρό ύφος κλπ, ενώ εμένα όπως δεν μου φαίνεται γρήγορη η συζήτηση με υπομονή κλπ, εξίσου δεν μου φαίνεται γρήγορο το να μπει η απαγόρευση και το αυστηρό ύφος με ο,τι συνεπάγεται αυτό. Το πιο γρήγορο είναι να αφήσεις να γίνει η ζαβολιά! Προφανώς όχι κάτι επικίνδυνο ή καταστροφικό. Αλλά και για μικρότερης σημασίας πράγματα αναρωτιέμαι κι εγώ πότε όντως θα μπορούμε να συνεννοηθούμε καλύτερα. Πχ τις τελευταίες μέρες της έχει κολλήσει να την κοιμιζω στον καναπέ κ να τη μεταφέρουμε μετα κοιμισμένη στο δωμάτιο. Εξίσου χρονοβόρο μου φαίνεται το να εξηγήσω κ να μην πείθεται κ τελικά να σπαραξει γιατί ειναι και η ώρα της νύχτας, με το να πω "πάμε δωμάτιο και τέλος" και πάλι να αρχίσει να σπαραζει. Το πιο απλό και καλύτερο για όλους είναι όντως να την κοιμιζω στον καναπέ. Τώρα αν γίνει τύραννος από αυτό τι να πω, παίρνω το ρίσκο. Ή αν ζητάει να παίξει με κάτι που σπάει, πάλι το πιο σύντομο είναι να το δώσω να παίξει 5 λεπτά πάνω στο χαλί κιόλας να της φύγει ο καημός, και εξίσου χρονοβόρο είναι είτε αρχίσω μπίρι μπίρι είτε απαγόρευση και πέσει θρήνος. Αλλά ναι το ξέρω ότι μπορεί να μην είναι σωστό. Μπορεί και να είναι,με την έννοια ότι καλύπτεται η αναγκη και η περιέργεια και φεύγει ο καημός κ το ξεχνάει. Ιδωμεν. Σε χρόνο πάντως δεν μου φαίνεται το πιο γρήγορο η τιμωρία. Ίσως άλλα παιδάκια το δέχονται πιο εύκολα και όντως σταματάνε να κάνουν το "κακό" χωρίς πολύ κλάμα και φωνές. Όχι ότι είναι "δύσκολη" γενικά, όλοι μας λένε ότι είναι πολύ καλοβολη και ήρεμη, απλά πολλές φορές έχει κολλήματα να κάνει κάτι εκείνη την ώρα και αν δεν την αφήσεις κλαίει. Το βλέπω όμως ότι όντως στενοχωριέται κ δεν είναι κόλπο. Οι περισσότερες τέτοιες στιγμές πάντως σε εμάς αφορούν τη μάσα! Ο περισσότερος θρήνος έχει πέσει μπροστά στο συρτάρι με το ψωμί!

Κοίτα η κόρη σου ακόμα είναι μικρή κ πρώτη οπότε δεν έχει κάποιο "δάσκαλο" να τη δασκαλεψει για να κάνει τις σκανταλιές! Όλα αυτά που έγραψες εμένα δεν μου φαίνονται καταστάσεις που χρειάζονται τιμωρία ή οτιδήποτε τέτοιο. Αν απ' την άλλη κάνει κάτι επικίνδυνο η βρώμικο ή χτυπάει κάποιο παιδάκι εκεί θα μιλήσεις κ θα εξηγήσεις γιατί δεν πρέπει κ απ' τη στιγμή που δεν ακούει θα υπάρχει κάποια συνέπεια.

Μέχρι να γεννηθεί ο μικρός την μεγάλη δεν θυμάμαι να την είχα μαλώσει ποτέ, είχε κάποια ξεσπάσματα αλλά την έπαιρνα με το καλό κ δεν της έβαζα όρια (δλδ αν δεν μαζέψεις τα παιχνίδια σου δεν θα μπορέσουμε να.....). Μεγαλώνοντας η μεγάλη καταλαβαίνω ότι έπρεπε να της βάλω κάποια όρια. Βλέπω αλλά παιδάκια στην ηλικία της κ είναι πιο συνεργασιμα αλλά ξέρω από μικρά ότι υπήρχε σε κάποια συνέπεια αν έκαναν κάτι που δεν έπρεπε

[Yovanna]

10 minutes ago, little lamb said:

 

Ναι κι εγώ δεν το είπα για σωστό. Το είπα απλά επειδή πολλές λένε ότι δεν υπάρχει πάντα χρόνος για συζήτηση και υπομονή κλπ (ισχύει), οπότε βάζουν την απαγόρευση, το αυστηρό ύφος κλπ, ενώ εμένα όπως δεν μου φαίνεται γρήγορη η συζήτηση με υπομονή κλπ, εξίσου δεν μου φαίνεται γρήγορο το να μπει η απαγόρευση και το αυστηρό ύφος με ο,τι συνεπάγεται αυτό. Το πιο γρήγορο είναι να αφήσεις να γίνει η ζαβολιά! Προφανώς όχι κάτι επικίνδυνο ή καταστροφικό. Αλλά και για μικρότερης σημασίας πράγματα αναρωτιέμαι κι εγώ πότε όντως θα μπορούμε να συνεννοηθούμε καλύτερα. Πχ τις τελευταίες μέρες της έχει κολλήσει να την κοιμιζω στον καναπέ κ να τη μεταφέρουμε μετα κοιμισμένη στο δωμάτιο.

Εγώ αυτό το κάνω 3,5 χρόνια! Απλά ο καναπές είναι στο δωμάτιο του!

12 minutes ago, little lamb said:

Οι περισσότερες τέτοιες στιγμές πάντως σε εμάς αφορούν τη μάσα! Ο περισσότερος θρήνος έχει πέσει μπροστά στο συρτάρι με το ψωμί

Δώστε καλέ ψωμί του παιδιού! Αχ δεν αντέχω να μην αφήνουν το παιδί να φάει! Εκεί να δεις ψυχολογικά που αποκτούν!

[μαγιοπουλας]

πρίν από 10 λεπτά , Sentir...natureza είπε:

Συνεχιζω να διαφωνω. Οχι οτι δεν ισχυουν σε καποιο βαθμο αυτα που γραφεις, σαφως και εχουν σημασια ΠΟΛΛΑ πραγματα για την μετεπειτα εξελιξη μας αλλα αυτο δεν σημαινει οτι δεν ειναι εξισου σημαντικος ο τροπος που αντιλαμβανεται ο γονεας την υπαρξη του παιδιου (και κατ'επεκταση ο τροπος που προσπαθει να του μαθει τον κοσμο, να το οριοθετησει κλπ). Θα σου μιλησω προσωπικα. Ξυλο εφαγα ελαχιστο (αλλα θυμαμαι ολες τις μετρημενες φορες) αλλα αυτο που μου εχει δημιουργησει περισσοτερο θεμα στον ψυχισμο μου και ακομη παλευω να το ισορροπω ειναι η κριτικη, τα σχολια που μου εκοβαν τα φτερα. Οχι τιποτα ιδιαιτερα προσβλητικο, λογια του τυπου "Οχι ετσι, κατσε να το κανω εγω", "Πως το εκανες ετσι;" τετοιας βαρυτητας, που για καποιον ειναι "λεπτομερειες", που δεν ειναι κακοποιητικη συμπεριφορα συμφωνα με τον νομο αλλα δεν σημαινει οτι δεν κακοποιει τον ψυχισμο του παιδιου. Βλεποντας πώς μιλαει ο πατερας μου (και λιγοτερο η μητερα μου) στα εγγονια του καταλαβα γιατι νιωθω οπως νιωθω και απ'οτι εχω καταλαβει με εμενα και τον αδερφο μου ηταν πιο επικριτικος ακομη. Βλεποντας τα παιδια να αντιδρανε σε αυτον τον τροπο καταλαβαινω οτι εκεινη την στιγμη πραγματοποιειται μια καταπατηση της ελευθεριας, μια δηλητηριαση στην αυτοπεποιθηση και αυτοεκτιμηση του παιδιου. Επρεπε να γινω μητερα για να καταλαβω τι ηταν αυτο που με επηρεαζε σε διαφορους τομεις της ζωης μου. Οποτε, αντιλαμβανομαι αυτο που λες, οτι καθε ηλικια εχει τους προβληματισμους της αλλα σε αυτο που διαφωνω ειναι οτι "μεγαλωνοντας καταλαβαινεις οτι δεν ειχε σημασια τιποτα απο αυτα". Σαφως και δεν μιλαμε για το αν εφαγε 5 ή 6 μπουκιες αλλα για το πώς του συμπεριφερεσαι (σε οποια ηλικια κι αν ειναι), με ποιο τροπο του δειχνεις ποια ειναι η θεση του στην οικογενεια και κατ'επεκταση στο κοινωνικο συνολο.

Ακριβως αυτο που λες είναι.ηρθαν τα παιδια μας για να μας δείξουν ποιοι είμαστε.

Η παιδική μου ηλικια προβάλλεται μπροστά μου κ προσπαθώ να ξεπεράσω κ να επίλυση πολλα θέματα.εχω την τάση να συμπεριφεερομαι όπως οι γονεις μου γιατι ετσι έμαθα αλλα προσπαθώ να το ξεπεράσω κ να εκπαιδευτω. και ειναι πολυ δυσκολο.Προσπαθω να κοντρολάρω τον εαυτό μου κ σε κάθε δυσκολη στιγμη προσπαθω να θυμαμαι οτι αυτο που μετράει είναι η σχέση μου το παιδι κ τι μήνυμα θελω να περάσω την εκάστοτε στιγμη.