mami

Πειθαρχία....μήπως ήρθε η ώρα για δράση;

    Recommended Posts

    Νομίζω πως η μικρή μου έχει αρχίσει να ξεπερνάσει τα όρια....ή μήπως είμαι υπερβολική;;;

    Πείτε μου τη γνώμη σας.

     

    Όταν θέλει να γίνει κάτι...πρέπει οπωσδήποτε να γίνει....

    Δοκίμασα να της προσπαθώ να της εξηγήσω γιατί δεν μπορεί να γίνει αυτό που θέλει...τζίφος...συνεχίζει να επιμένε να γίνει το δικό της. Δοκίμασα να την αφήσω να παραπονιέται χωρίς να της δίνω σημασία...μπήζει τα κλάμματα και μπορεί να εξαντληθεί απο το κλάμμα.... Μήπως έχω χάσει τον έλεγχο;;;

     

    Πραγματικά θα εκτιμούσα οποιαδήποτε βοήθεια.

    Δεν ξέρω πως είναι σωστό να αντιμετωπίσω το θέμα της "υπακοής" και της "πειθαρχίας", με αποτέλεσμα να κάνω σπασμωδικές κινήσεις.


    kTB4p3.png

    N9Mep2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Και εγώ που νόμιζα ότι μόνο το δικό μου παιδί αντιδρά έτσι.;);););););););)Εγώ της μιλάω όσο σπασμένα και να είναι τα νεύρα μου όσο και να θέλω να ανοιξω την πόρτα και να εξαφανιστώ την πιάνω αγκαλία την ώρα που έχει το ατελείωτο ξέσπασμα και της μιλάω της εξηγώ ότι αυτό που θέλει να κάνει ή δεν γίνεται γιαύτο και γιαυτό το λόγο....:confused::confused::confused:Οσο δύσκολο και να είναι θεώρησε ότι είναι μεγάλος άνθρωπος όχι μωρό και εξήγησε το λόγο που την αποτρέπεις να κάνει αυτό που θέλει μετά απο 10-15φορές θα εκπλαγείς απο τον τρόπο που θα σε καταλαβαίνει.:lol:

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αυτό προσπαθώ να κάνω η κακομοίρα...

     

    Ακόμα και όταν κλαίει, προσπαθώ να της μιλάω και να της εξηγώ με ήρεμο τρόπο...

    Το πρόβλημα είναι ότι μου δημιουργείται η εντύπωση ότι ναι μεν με καταλαβαίνει, αλλά εξακολουθεί να θέλει να γίνει το δικό της...


    kTB4p3.png

    N9Mep2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εννοείτε ότι θέλει να γίνει το δικό της εμένα η μικρή μπορεί να μελανίασει μέχρι το χεράκι της απο την δύναμη που βάζει για να το χτυπάει στο τραπέζι στην προσπάθεια της να με πείσει ότι το σώστο είναι αυτό που θέλει .ΑΠλά μην ενδώσεις και προσπάθησε να την απασχολήσεις με κάτι άλλο για να ξεχάσει αυτό που ζητάει.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Καλημέρα κορίτσια!

    Αυτό που αντιμετωπίζεται μου φέρνει στο μυαλό πολλές ιστορίες καθημερινής τρέλας από τα σχολέια που δούλευα σαν νηπιαγωγός.Η μόνη μέθοδος που με βοηθούσε πραγματικά και μάλιστα με πολλά πιτσιρίκια,ήταν η συζήτηση στο επίπεδο του προσώπου τους κρατώντας τα χεράκια,με ήρεμη και σταθερή φωνή.Επίσης ποτέ δεν μπόρεσε καμιά διαμάχη-διαφωνία να καταλήξει σε υποχώρηση δική μου,είναι βασικό να μην σας τουμπάρουν.Τα παιδιά αναγνωρίζουν τη σταθερότητα της άποψής σας και αργά ή γρήγορα ακολουθούν,αν καταλάβουν ότι δεν το εννοείτε αρχίζουν τη έντονη διαπραγμάτευση και τότε το παιχνίδι είναι χαμένο.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    και εμενα ο δικος μου που απο οτι βλεπω ειναι συνομιληκος κανει ακριβως τα ιδια! πεφτει κατω και χτυπιεται κανονικα σας λεω. ασε που πολλες φορες χτυπαει και το χερι του στο πατωμα και φωναζει να να να (δηλαδη ξυλο). ειναι ανταρτης σκετος δεν ξερω ειναι ηλικιακο γιατι η κορη μου που ειναι μεγαλυτερη επισης δεν ακουει κανενα. μαυρο της λες ασπρο σου απανταει, κατσε της λες σηκω αυτη, μπες-βγες....τι να πω.


    έχω δύο δωράκια

    UDcLp3.png euQwp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ολα τα ιδια κανουν.εγω την βαζω στο κρεβατι της,ειναι βεβαια πιο μεγαλη,της λεω ηρεμησα και ελα.οταν ερθει συζηταμε τι εγινε και θυμωσε.οταν ηταν πιο μικρη την αφηνα να ηρεμησει ή την εκανα να ξεχαστει αλλα μετα παλι το συζητουσα,δεν το αφηνα να φυγει τελειως.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ο δικός μου ακόμα τα κάνει αυτά! και πέφτει κάτω και χτυπιέται και ουρλιάζει! και σε 2 μήνες θα κλεισει τα 3! τα ακραία όμως τα κάνει μες το σπίτι στο παιδικό είναι παναγία!

    συμπέρασμα???

    μας έχει πάρει τον αέρα κανονικότατα και που είμαστε ακόμα!!!!

     

    συνέχεια κουβέντες, τιμωρίες, ξανά κουβέντες, ξανά τιμωρίες.....

    πιστεύω όμως ότι τυπώνονται στο μυαλό και κάποια στιγμή θα δω αποτέλεσμα


    22-12-06

    20-08-09

    I0Uqp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αχχχχχ! ,Ωρες ώρες μου 'ρχεται να βαράω το κεφάλι μου στο τοίχο. Ή:τα νεύρα μου τα χάπια μου κι ένα ταχι να φύγω. Περνάμε ώρες απείρου κάλους. Η μικρή να τσιρίζει όπως έχετε πει και η μεγάλη να θέλει να συζητήσουμε τα απίστευτα εκείνη την ώρα ή να τραγουδάει δυνατα :lol::lol:. Της μικρής της μιλάω όταν ηρεμήσει και άλλα λόγια να αγαπιόμαστε, κοιτάει από εδώ, κοιτάει από εκεί, λέει άσχετα για να μας καλοπιάσει. Στο σχολείο είναι το καλύτερο κορίτσι και στο σπίτι μας βγάζει το λάδι. Χειρότερα είναι όταν μαζί με τη μεγάλη. Όταν είναι μόνη της ακούει περισσότερο.:rolleyes:


    74Qtp3.png2SeRp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Καλημέρα κορίτσια!

    Αυτό που αντιμετωπίζεται μου φέρνει στο μυαλό πολλές ιστορίες καθημερινής τρέλας από τα σχολέια που δούλευα σαν νηπιαγωγός.Η μόνη μέθοδος που με βοηθούσε πραγματικά και μάλιστα με πολλά πιτσιρίκια,ήταν η συζήτηση στο επίπεδο του προσώπου τους κρατώντας τα χεράκια,με ήρεμη και σταθερή φωνή.Επίσης ποτέ δεν μπόρεσε καμιά διαμάχη-διαφωνία να καταλήξει σε υποχώρηση δική μου,είναι βασικό να μην σας τουμπάρουν.Τα παιδιά αναγνωρίζουν τη σταθερότητα της άποψής σας και αργά ή γρήγορα ακολουθούν,αν καταλάβουν ότι δεν το εννοείτε αρχίζουν τη έντονη διαπραγμάτευση και τότε το παιχνίδι είναι χαμένο.

     

    Αυτό που λες, μου φαίνεται πολύ καλή ιδέα. Και φυσικά χωρίς υποχώρηση και χωρίς φωνές. Για να το λες εσύ, κάτι θα ξέρεις που είσαι συνέχεια με παιδιά.

    Αλλά φαντάζομαι πως ακόμη και αυτό θέλει χρόνο για να πιάσει. Δεν αρκουν δηλ 2-3 φορές, αλλά περισσότερες για να έχεις αποτέλεσμα.


    y9qxp2.pngGgOLp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ...τα ίδια τραβάμε κι εμείς!Ειδικά τις τελευταίες μέρες έχει παραγίνει το κακό...δεν ακούει κανέναν, θέλει να γίνει μόνο το δικό της και αν δε γίνει έχουμε τη γνωστή αντίδραση με τις τσιρίδες,τα κλάματα και να χτυπιέται στα πατώματα...Το θέμα είναι ότι τα δικά μου νεύρα δεν είναι σε καλή κατάσταση λόγω ορμονών εγκυμοσύνης, δουλειάς κτλ, με αποτέλεσμα να μην μπορώ να συγκρατήσω την ψυχραιμία μου και να της φωνάζω δυνατά πράγμα που δεν θέλω καθόλου!Και ομολογώ ότι συνήθως περνάει το δικό μου αλλά κάποιες φορές λόγω κούρασης υποχωρώ, πολύ κακώς βέβαια!!!

    Θα δοκιμάσω την τακτική που αναφέρθηκε, συζήτηση στο ίδιο επίπεδο με το προσωπάκι της και κράτημα από τα χεράκια, ελπίζω να πιάσει!

    Και φυσικά εννοείται ότι όταν την κρατάει η γιαγιά της είναι "παναγίτσα",όλα τα τρελά με μένα και τον πατέρα της τα κάνει!!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    και το κορυφαιο ειναι οτι στον παιδικο σταθμο ειναι το καλυτερο κοριτσι, ουτε παρατηρηση λενε δεν της εχουν κανει ποτε! και λεω εγω για το δικο μου παιδι μιλανε?


    έχω δύο δωράκια

    UDcLp3.png euQwp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αρα ρε κορίτσια, κάτι άλλο είναι, δεν είναι τα παιδιά που είναι "κακά"

    κάτι λάθος συμβαίνει στο σπίτι.

    Και όταν λέω σπίτι εννοώ κάτι λάθος γίνεται στην ίδια την αντιμετώπιση με το παιδί.

    Ψάξτε να βρείτε άλλους τρόπους επικοινωνίας/ αντιμετώπισης του παιδιού με βάση αυτά που λένε οι άλλες μαμάδες και η Μ. Στυλιανάκη.

    Είναι γνωστό έτσι κι αλλιώς ότι τα παιδιά με τους γονείς τους,

    φέρονται διαφορετικά γιατί έχουν άλλη σχέση/οικειότητα μαζί τους, ή στην τελική μπορεί απλά να τους έχουν πάρει τον αέρα.

    Τα παιδιά που έχει η venus81 και τα φέρνει βόλτα, λέτε όλα να είναι παναγίτσες στο σπίτι τους??

    Το παιδί φέρεται όπως του επιτρέπεται ή όπως μάθει.

    Και σίγουρα δεν φέρεται το ίδιο με όλους τους ανθρώπους.

    Μπορεί με τη γιαγιά να είναι παναγία και με την μαμά ένας διάολος.

    Παίζει και το θέμα της προσοχής. Στα παιδιά λείπουμε κ διεκδικούν τον χρόνο μας,

    αν δεν μας έχουν όσο θέλουν μπορεί να γκρινιάζουν, όχι γιατί είναι κακά παιδιά,

    απλά γιατί τους λείπουμε και έτσι θέλουν να τραβήξουν την προσοχή.

    Νομίζω το καλύτερο είναι ειδικά στα μεγαλύτερης ηλικίας παιδιά,

    να κάνετε μία κουβέντα μετά, όχι την ώρα της διαμάχης/καβγά.

    Να σας πουν γιατί θύμοσαν/νευρίασαν κ αντέδρασαν έτσι..


    y9qxp2.pngGgOLp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Καλημέρα κορίτσια!

    Αυτό που αντιμετωπίζεται μου φέρνει στο μυαλό πολλές ιστορίες καθημερινής τρέλας από τα σχολέια που δούλευα σαν νηπιαγωγός.Η μόνη μέθοδος που με βοηθούσε πραγματικά και μάλιστα με πολλά πιτσιρίκια,ήταν η συζήτηση στο επίπεδο του προσώπου τους κρατώντας τα χεράκια,με ήρεμη και σταθερή φωνή.Επίσης ποτέ δεν μπόρεσε καμιά διαμάχη-διαφωνία να καταλήξει σε υποχώρηση δική μου,είναι βασικό να μην σας τουμπάρουν.Τα παιδιά αναγνωρίζουν τη σταθερότητα της άποψής σας και αργά ή γρήγορα ακολουθούν,αν καταλάβουν ότι δεν το εννοείτε αρχίζουν τη έντονη διαπραγμάτευση και τότε το παιχνίδι είναι χαμένο.

     

    Το εχω δοκιμασει να του μιλησω στο επιπεδο του προσωπου και να του κραταω τα χερια αλλα αμα σου γυριζει το κεφαλι και δεν κοιταζει και αρνειται να κατσει ετσι τι κανεις? Βεβαια ενας αλλος τροπος για να μη γινει το δικο του ειναι εκεινη την ωρα που θελει κατι αλλαζουμε δωματιο ή κανουμε κατι αλλο για να ξεχαστει. Δεν ειναι και αυτος τροπος αλλα ωρες ωρες πιανει. Αλλα αμα δεν γινει το δικο του εχουμε ενα κλαμα.....

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    εμενα που παραλληλα αρχιζει και τρεμει και το χειλακι του και γεμιζουν δακρυα τα ματακια του;;;εκει να δειτε.χτες τον ειχα γδυσει για να τον κανω μπανιο και μου φευγει και αρχισε και ετρεχε στο στο σπιτι και γελαγε επειδη χτες ηταν χαλια η μερα μου(μας ξεχασε το σχολικο,αργησα στη δουλεια,τρακαρα το μεσημερι,το παιδι το πηρε η γειτονισσα απο το σχολικο το μεσημερι...)τον βουταω απο το χερι κατεβαινω στο υψος του και του εξηγησα φωναχτα.με κοιταει πανικοβλητος και τα μπηγει τα κλαματα.ηταν η μαμα μου για κακη μου τυχη και μου την ειπε και τον πηρε αγκαλια.μετα τα ακουσε και αυτη επειδη πηρε μερος μπροστα του.πειτε μου ποση υπομονη να εχω καποιες φορες;;;δεν μπορω παντα να τον μαλωνω με το σωστο τροπο,υπαρχουν φορες που εξαντλουμαι αυτος γιατι εχει duracel;;;

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    ο δικός μου ακόμα τα κάνει αυτά! και πέφτει κάτω και χτυπιέται και ουρλιάζει! και σε 2 μήνες θα κλεισει τα 3! τα ακραία όμως τα κάνει μες το σπίτι στο παιδικό είναι παναγία!

    συμπέρασμα???

    μας έχει πάρει τον αέρα κανονικότατα και που είμαστε ακόμα!!!!

     

    συνέχεια κουβέντες, τιμωρίες, ξανά κουβέντες, ξανά τιμωρίες.....

    πιστεύω όμως ότι τυπώνονται στο μυαλό και κάποια στιγμή θα δω αποτέλεσμα

     

    Μα μέσα στο μυαλό μου είσαι.!!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    εμενα που παραλληλα αρχιζει και τρεμει και το χειλακι του και γεμιζουν δακρυα τα ματακια του;;;εκει να δειτε.χτες τον ειχα γδυσει για να τον κανω μπανιο και μου φευγει και αρχισε και ετρεχε στο στο σπιτι και γελαγε επειδη χτες ηταν χαλια η μερα μου(μας ξεχασε το σχολικο,αργησα στη δουλεια,τρακαρα το μεσημερι,το παιδι το πηρε η γειτονισσα απο το σχολικο το μεσημερι...)τον βουταω απο το χερι κατεβαινω στο υψος του και του εξηγησα φωναχτα.με κοιταει πανικοβλητος και τα μπηγει τα κλαματα.ηταν η μαμα μου για κακη μου τυχη και μου την ειπε και τον πηρε αγκαλια.μετα τα ακουσε και αυτη επειδη πηρε μερος μπροστα του.πειτε μου ποση υπομονη να εχω καποιες φορες;;;δεν μπορω παντα να τον μαλωνω με το σωστο τροπο,υπαρχουν φορες που εξαντλουμαι αυτος γιατι εχει duracel;;;

     

    Και εσύ αγάπη μου γιατί αφήνεις την μαμά σου να συμμετέχει εγώ της φωνάζω όταν ανακατεύεται και το έχει κόψει.:mad:

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    ...τα ίδια τραβάμε κι εμείς!Ειδικά τις τελευταίες μέρες έχει παραγίνει το κακό...δεν ακούει κανέναν, θέλει να γίνει μόνο το δικό της και αν δε γίνει έχουμε τη γνωστή αντίδραση με τις τσιρίδες,τα κλάματα και να χτυπιέται στα πατώματα...Το θέμα είναι ότι τα δικά μου νεύρα δεν είναι σε καλή κατάσταση λόγω ορμονών εγκυμοσύνης, δουλειάς κτλ, με αποτέλεσμα να μην μπορώ να συγκρατήσω την ψυχραιμία μου και να της φωνάζω δυνατά πράγμα που δεν θέλω καθόλου!Και ομολογώ ότι συνήθως περνάει το δικό μου αλλά κάποιες φορές λόγω κούρασης υποχωρώ, πολύ κακώς βέβαια!!!

    Θα δοκιμάσω την τακτική που αναφέρθηκε, συζήτηση στο ίδιο επίπεδο με το προσωπάκι της και κράτημα από τα χεράκια, ελπίζω να πιάσει!

    Και φυσικά εννοείται ότι όταν την κρατάει η γιαγιά της είναι "παναγίτσα",όλα τα τρελά με μένα και τον πατέρα της τα κάνει!!!!

     

    Τα ιδια εχουμε κι εμεις, και η δικη μου ειναι απο τις μεγαλυτερες (σχεδον 3,5)!! Θελει να γινεται το δικο της, ειναι ικανη να σε σκασει, ασε που μπορει να της μιλας επι ενα 10αλεπτο, να τη ρωταω κατι παντα με γλυκο τονο κι εκεινη να με "γραφει" επιδεικτικα! Ε, πως μου τη δινει αυτο δε λεγεται! Οσο για τα κλαμματα το εχουμε και αυτο, τωρα τελευταια δε εχουμε ξεσηκωσει και την τσιριδα οταν της λεμε κατι που δεν της αρεσει! Αυτο δε που με εχει κανει "κουρελι" τους τελευταιους μηνες ειναι οτι πρεπει να γινει ομηρικος καυγας καθε φορα που ειναι να ντυθουμε γιατι φυσικα εχει αποψη στο τι θα βαλει και πρεπει να την επιβαλει ντε και καλα (μιλαμε για τρελο κλαμα και φασαρια)!

     

    Και να πεις οτι την εχουμε κακομαθημενη να ελεγα ενταξει, αλλα προσπαθουμε παρολο που ειναι μοναχοπαιδι να υπαρχει ενα μετρο σε ολα! Και η μαμα μου που την κραταει ειναι οσο αυστηρη πρεπει μαζι της...

     

    Τελικα μου φαινεται θα δοκιμάσω κι εγω την τακτική με τη συζήτηση στο ίδιο επίπεδο με το προσωπάκι της και κράτημα από τα χεράκια, αν και εχω αρχισει να απελπιζομαι μαζι της! :confused::confused:


    oaiqp2.pngm9YLp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Και εσύ αγάπη μου γιατί αφήνεις την μαμά σου να συμμετέχει εγώ της φωνάζω όταν ανακατεύεται και το έχει κόψει.:mad:

     

     

    θελω να πιστευω οτι μετα τη χτεσινη μας συζητηση για ποιους λογους δεν πρεπει να επεμβαινει δεν θα ξαναγινει,με το ταλιμπανακι μου να δω τι θα κανω...;;;

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Γειά σας,

    μπορείτε να δείτε εδώ μία απάντηση σε ερώτηση παρόμοια με την δική σας:

    http://parents.org.gr/forum/showpost.php?p=363556&postcount=6

     

    επίσης μπορείτε να δείτε εδώ μια συνοπτική περιγραφή που αιτιολογεί κάποιες

    πάγιες συμπεριφορές των γονιών, σε σχέση με παλαιότερες μεθόδους

    διαπαιδαγώγησης

    http://parents.org.gr/forum/showthre...E3%E7%F3%E7%F2


    Βοηθήστε στη διατήρηση της λειτουργικότητας του forum κάνοντας χρήση της αναζήτησης και της αναφοράς. Οδηγίες για το πως γίνεται η αναζήτηση δείτε εδώ  Αν παρατηρήσετε κάποια δημοσίευση που θεωρείτε περίεργη επιθετική ή ενάντια στους κανόνες κάντε αναφορά δημοσίευσης  Οδηγίες για το πως γίνεται η αναφορά δείτε εδώ Ευχαριστούμε

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Νομίζω πως η μικρή μου έχει αρχίσει να ξεπερνάσει τα όρια....ή μήπως είμαι υπερβολική;;;

    Πείτε μου τη γνώμη σας.

     

    Όταν θέλει να γίνει κάτι...πρέπει οπωσδήποτε να γίνει....

    Δοκίμασα να της προσπαθώ να της εξηγήσω γιατί δεν μπορεί να γίνει αυτό που θέλει...τζίφος...συνεχίζει να επιμένε να γίνει το δικό της. Δοκίμασα να την αφήσω να παραπονιέται χωρίς να της δίνω σημασία...μπήζει τα κλάμματα και μπορεί να εξαντληθεί απο το κλάμμα.... Μήπως έχω χάσει τον έλεγχο;;;

     

    Πραγματικά θα εκτιμούσα οποιαδήποτε βοήθεια.

    Δεν ξέρω πως είναι σωστό να αντιμετωπίσω το θέμα της "υπακοής" και της "πειθαρχίας", με αποτέλεσμα να κάνω σπασμωδικές κινήσεις.

     

    ποσο χρονων ειναι η μικρη;να ξερεις οτι ειναι ακομα σε εγωκεντρικη φαση (φυσιολογικο).το παιδι νομιζει οτι ειναι το κεντρο του κοσμου , ολα περιφερονται γυρω του κ ολοι υπαρχουν απλα για να το ικανοποιουν και να ..συμπληρωνουν το συμπαν!για να δει και την πλευρα του αλλου (ενσυναισθηση) θα περασει λιγος καιρος κ πραγματικα θα βοηθησει να της μιλας κ να της εξηγεις αυτο που θες. φυσικα στην αρχη θα σε θεωρησει λιγο..εξωγιηνη,μετα θα δει οτι το εννοεις και αργα αλλα σταθερα θα καμπτει τις αντιστασεις.χρειαζεται ομως και να μη λες συνεχεια οχι, και να λες χωρις να το περιμενει πχ "μου αρεσε που σημερα ησουν ευγενικη,εφαγες το φαι,μαζεψες τα παιχνιδια κτλ"ενα γενικο μπραβο,ειαι καλο κοριτσι δεν βοηθαει παντα γιατι ειναι αοριστο.να εξηγεις ακριβως γιατι την επιβραβευεις η ακριβως γιατι ενιωσες ασχημα "ενιωσα ασχημα που με κλωτσησες και πονεσα". ναξερει τα συναισθηματα σου.σιγα σιγα θα ρωτας κ εσυ τα δικα της μεχρι να μαθει να τα περιγραφει.θα δεις οτι με τον καιρο θα εκτονωνει την ενταση που νιωθει. αρκει να μην λες για το ιδιο θεμα μια φορα ναι και μια φορα οχι.θα παιρνει μπερδεμενα μηνυματα. οσο για την δυναμη της εντασης τα παιδια συνηθιζουν η να κρατανε περισσοτερο τον χρονο ξεσπασματος η να αυξανουν την ενταση.εκει θελει υπομονη!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Καλημέρα!Λοιπόν χτες εφάρμοσα την μέθοδο face to face κρατώντας της τα χεράκια και μιλώντας αργά και σταθερά, εξηγώντας της γιατί δεν πρέπει να κλείσει με δύναμη την εξώπορτα αποχαιρετώντας ξαδέρφη και θείο.Έπιασε.....με κοίταζε με απορία στα μάτια, έδειξε να κατάλαβε και σπρώξαμε την πόρτα αργά και μαλακά ώστε να κλείσει δίχως θόρυβο!

    Μετά ξαναέπιασε η μέθοδος τόπο σε 2-3 περιστατικά αλλά....από εκεί και πέρα άρχισε να αποφεύγει τη βλεμματική επαφή!!!!

    "Κοιταξέ με αγάπη μου" εγώ, αλλού το κεφάλι της η αγάπη μου!"Κοίταξε με να μιλήσουμε Ιφιγένεια", τίποτα η Ιφιγένεια, το κεφάλι κάτω!!!

    Και μετά από λίγο αρχίζουμε το κλάμα και το γνωστό χτύπημα!!!

    Αυτό τώρα πως το χειρίζεσαι?Την πήρα αγκαλίτσα και αρχίσαμε χαδάκια και φιλάκια και μετά επενέβει ο μπαμπάς και ασχολήθηκαν μαζί με κάτι άλλο!!!

    Μου έκανε εντύπωση όμως η συμπεριφορά της...λες και αντιλήφθηκε ότι με αυτόν τον τρόπο πέρναγε το δικό μου και για αυτό μετά δεν ήθελε να με κοιτάζει στα μάτια.....

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ΛΗΤΩ και εμενα ετσι κανει. Οταν κατεβαινω στο υψος του και του πιανω τα χερια ωρες ωρες κανει σαν τρελος για να τον αφησω και κλαιει και ουτε γυριζει να με κοιταξει. Ε σε αυτην την περιπτωση τι κανεις?

     

    Και το αλλο αυτη την μεθοδο την εχω δει στην νταντα στο ΣΚΑΙ και μου κανει φοβερη εντυπωση πως τα παιδια μεταμορφωνονται σε αρνακια μεσα σε τοσο μικρο χρονικο διαστημα.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα