vtgian

Plus500
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    1.518
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    49

vtgian last won the day on Απρίλιος 21

vtgian had the most liked content!

Συνεισφορα στο φορουμ

767 Good

1 ακόλουθος

Περισσότερα για την/τον vtgian

  • Rank
    Δοκιμή

Profile Information

  • Gender
    Female

Converted

  • Περιοχή
    Γλυφάδα

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

1.232 εμφανίσεις προφίλ
  1. Νομίζω ότι η αντιμετώπιση πάει με προτεραιτότητα ανάλογα με το πόσο σοβαρή είναι η κάθε περίπτωση. Αν έχεις δηλαδή τάξη με πολύ επιθετικό παιδί, είσαι προσανατολισμένος στην αποφυγή ατυχημάτων. Μετά στο να ηρεμήσεις τους καυγάδες και τέλος να δώσεις σημασία σε πιο "μικρά" προβληματα, όπως το κλάμα ενός παιδιού που θέλει τη μαμά του. Βάζεις δλδ σε προτεραιότητα την ασφάλεια και έπειτα τα υπόλοιπα. Σαφώς σε αυτές τις ηλικίες το κλάμα είναι εύκολο, θα κλάψει γιατί του πήρε το άλλο παιδί το παιχνίδι, γιατί μπορεί να του έπεσε από το κουτάλι το φαγητό, γιατί ήθελε εκείνο πρώτο την κόκκινη πλαστελίνη. Εκεί τα αφήνεις και λίγο να τα βρουν μόνα τους, πρέπει να τους δίνεται και η ευκαιρία να "μαλώσουν", να απογοητευτούν κλπ και να επανέλθουν χωρίς την παρέμβαση ενήλικα. Αυτά που περιγράφεις είναι όντως στο πλαίσοα του ηλικιακά φυσιολογικού και αναμενόμενου. Και ως τέτοια γρήγορα λύνονται με λίγη συνεργασία από το σπίτι. Τι γίνεται όταν έχεις σε τέτοια ηλικία, μη αναμενόμενα επιθετικό παιδί. Παιδί από προβληματικό περιβάλλον, που χρειάζεται κανονικά παρέμβαση ειδικού; Και εγώ προτιμώ ένα επιθετικό παιδί να βγει από την τάξη από το να την κάνει μπάχαλο. Το θέμα είναι πως θα γίνει αυτό. Να γίνει με τρόπο που θα καταλάβει, να του στοιχίσει αν θέλεις, να υπάρξει συζήτηση (αν όχι από τη δασκάλα που πρέπει να επιστρέψει, αλλά από τη διευθύντρια για παράδειγμα. Και όχι απλά να τσιρίζουν σαν υστερικές και να σούρνουν παιδί στους διαδρόμους (το έχω δει και αυτό!).
  2. Εμάς πάντως στη Γλυφάδα αυτά είναι τα νούμερα. Δήμο Αθηναιων δουλεύει η κολλητή μου, στον δικό της είναι στο σύνολο του σταθμού 35 παιδιά νομίζω, είναι πολύ μικρός πρότυπος. Συγγενής μου που δούλευε χρονια τραπεζοκόμος σε σταθμούς του ίδιου Δήμου είχε νούμερα σαν της Γλυφάδας και μάλιστα σε παιδικούς χωρίς αυλή! Δε θυμάμαι σε ποια δημοτική κοινότητα ήταν. Ο δήμος Αθηναίων έχει κοντά 70 σταθμούς, προφανώς δεν είναι όλοι το ίδιο. Αν είναι παλιοί οι σταθμοί με μικρές αίθουσες, εννοείται δε μπορούν να πιάσουν τέτοιες χωρητικότητες. Ο δικός μας ήταν καινουριος, σχεδιασμένος για τέτοιο αριθμό παιδιών και γενικά ο Δήμος απέκτησε κάποια κτίρια για σταθμούς που ήταν αντίστοιχων προδιαγραφών. Στον παλιό του Δήμου που είχα πάει να τον επισκεφθω, αίθουσα που ήταν max για 20 παιδάκια, την είχαν χωρίσει με συρρόμενη πόρτα, και είχαν χωρισμένα περίπου 15 παιδιά σε κάθε χώρο. Ίσα που χωρούσαν τα τραπεζάκια και οι καρέκλες των παιδιών, με το ζόρι περνούσαν ανάμεσα οι δασκάλες. Σηκώθηκαν τα παιδιά να χαιρετήσουν την κόρη μου και έπεφταν το ένα πάνω στο άλλο. Οι φίλες μου που είχαν τα παιδιά τους εκεί, είχαν απηυδήσει με τις αρρώστιες, λογικό με τέτοιο συνωστισμό. Ξαναλέω, το νόμιμο είναι να υπάρχει μια δασκάλα για 12 παιδιά για ηλικίες 2,5 και πάνω, σε παιδικό σταθμο. Δεν υπάρχει περιορισμός στον αριθμό των παιδιών, ο κάθε δήμος ορίζει τη χωρητικότητα του. Κάποιοι δήμοι τηρούν την αναλογία, κάποιοι όχι με δικαιολογίες "ειμαστε μεταξύ ανανέωσης συμβάσεων" καθώς το μόνιμο προσωπικό είναι ελάχιστο. Τέλος πάντων, αυτά είναι off topic.
  3. Δεν υποστήριξα ότι το "κάνω το παιδί βοηθό" είναι η λύση πανάκεια για κάθε επιθετικό παιδί. Ούτε μπορώ να ξέρω αν η θετική προσέγγιση που εφαρμόστηκε στη δική σας περίπτωση εφαρμόστηκε σωστά. Από οτι καταλαβαίνω όχι, οι εκπαιδευτικοί σας απλά περιόριζαν το παιδί με θετικό ναι μεν τρόπο, αλλά έριχναν τα υπόλοιπα, άρα πάλι λάθος μήνυμα. Εξίσου λάθος κατ'εμέ και καλά κάνει και σου "κάθεται". Λέω μόνο ότι α) τα παιδιά δεν αντιδρούν έτσι αποκλειστικά επειδή είναι κακομαθημένα που κάποιος δεν τα οριοθέτησε όταν έπρεπε. @erin0000 ουδέποτε τα "εριξα" όλα σε ΔΕΠΥ ή προβλήματα επικοινωνίας. Εγραψα απλά ότι μπορεί να συμβαίνει ΚΑΙ αυτό. β)ότι η αυστηρή πειθαρχία δεν λύνει το πρόβλημα, μόνο το κουκουλώνει. Μπορεί ο εκπαιδευτικος να πετύχει την ήσυχη τάξη αλλά με τίμημα τα παιδιά να φοβούνται και το επιθετικό παιδί πάλι να δράσει με την πρώτη ευκαιρία. γ)η θετική προσέγγιση, όταν γίνεται μεθοδικά, απαιτεί περισσότερη δουλειά από τον εκπαιδευτικό δ) ο δικός μας ρόλος όταν συμβαίνει κάτι ανεπιθύμητο από πλευράς εκπαιδευτικού (που είναι και ο λόγος που άνοιξε το θέμα) ποιος μπορεί να είναι, πως μπορούμε να είμαστε δηλαδή proactive. Κατά τα άλλα πιστεύω και εγώ ότι "όλα ξεκινάνε απο το σπίτι" και η όποια παρέμβαση πρέπει να γίνει πρώτα εκεί. Από εκεί και πέρα, απο τον/την εκπαιδευτικό περιμένω να μπορεί να διαχειρίζεται τις δύσκολες περιστάσεις όχι με "ξεπέτες" τύπου καρεκλάκι ή μπες πρώτος, αλλά με σκέψη και ανάλυση του δυναμικού της τάξης. @Lenia16 οι δημόσιοι παιδικοί της Γλυφάδας έτσι είναι. 100% πληρότητα και μένουν παιδιά απέξω. Όταν έγραψα τη δική μου στα 2,5 στο τμήμα είχαν γραφτεί 35 παιδιά στο σύνολο, όλα στο ίδιο τμήμα. Ο συγκεκριμένος παιδικός που την πήραν είχε τον χώρο και ήταν και τα 35 στην ίδια αίθουσα (με ιώσεις συνήθως 25-30, από άνοιξη και μετά σταθερά 30+). Ανοιχτός απο πολύ νωρίς το πρωί με μια δασκάλα, στις 9 ερχόταν η δεύτερη, στις 10 η τρίτη, από τις 14:00 και μετά με μία δασκάλα. Στον πρώτο μήνα μας ενημέρωσαν ότι έχουμε δυο παιδάκια που δαγκώνουν, όλα καλά :) Μιλάμε για αλαλούμ. Το γεγονός ότι την δικιά μου την είχαν αγκαλιά που έκλαιγε το θεωρώ καταπληκτικό και μπράβο τους! Και οι υπόλοιποι του δήμου που έχω φίλες, σε τέτοια νούμερα κυμαίνονται. Στο βρεφικό δε 24 παιδάκια, ευτυχώς περισσότεροι παιδαγωγοί. Δήμο Αθηναίων (κάποιοι, όχι ολοι) πάλι τέτοια νούμερα. Το θέμα είναι να τηρούν την αναλογία. Αυτό σπανίως το έχω πετύχει, σε ιδιωτικούς μη σου πω χειρότερα. Στον τωρινό είναι 1 δασκάλα με 18 παιδιά (ενώ έπρεπε να έχει βοηθό) είναι απλά στημένο έτσι το σχολείο που υπάρχει βοήθεια (και είναι και ήσυχη η τάξη).

  4. Διαφημίσεις


  5. To θέμα αφορά νήπια (ας πούμε έως 4 ετών) και όχι μεγαλύτερα παιδιά και σίγουρα όχι δημοτικού, οπότε ας το περιορίσουμε σε αυτές τις ηλικίες. Συμφωνώ ότι πολλά πράγματα είναι στη θεωρία, καθώς αν δεν τύχει στο δικό σου παιδί να έχει μέσα στην τάξη ένα συμμαθητή επιθετικό, βίαιο κλπ όλα μας φαίνονται εύκολα αντιμετωπίσιμα, αγάπη και προδέρμ. Ας έχουμε όμως υπόψη ότι η βίαιη συμπεριφορά ενός νηπίου (όχι μεγαλύτερου παιδιού) δεν είναι αποκλειστικά αποτέλεσμα ανατροφής ενός κακομαθημένου. Μπορεί να είναι αποτέλεσμα φόβου (βιώνει βία στο σπίτι, την αναπαραγάγει στο σχολείο), αδιαφορίας (δεν ασχολείται κανείς μαζί του και έχει μάθει να αντιδρά άσχημα για να το προσέξουν), ταμπέλας (ακούει συνέχεια ότι είναι "κακό παιδί" και μαθαίνει να λειτουργεί ως τέτοιο), μπορεί να είναι αποτέλεσμα αδυναμίας επικοινωνίας (ένα νήπιο που δυσκολεύεται να εκφραστεί λεκτικά, γεμίζει άγχος και το εκφράζει σωματικά) και αποτέλεσμα αδυναμίας των γονέων να διαχειριστούν τις ματαιώσεις που μπορεί να βιώσει ένα παιδί με αποτέλεσμα να του κάνουν όλα τα χατίρια, το παιδί να μην έχει μάθει να ματαιώνεται και να αντιδρά με άσχημο τρόπο. Στο συγκεκριμένο θέμα όμως δεν μας αφορά γιατί λειτουργεί έτσι ένα παιδί, αλλά τι γίνεται μέσα στην τάξη, πως αντιμετωπίζεται από την νηπιαγωγό και τι μπορεί να κάνει ο γονιός γι'αυτό. Νομίζω ότι όλες συμφωνούμε ότι οι εκφοβιστικές τσιρίδες (θα σε αφήσω έξω, σταμάτα τώρα να κλαις κλπ) δεν έχουν θέση σε παιδικούς σταθμούς, όσο "άνθρωπος" και να είναι ο εκπαιδευτικός. Επίσης σε τέτοιες ηλικίες τα "καρεκλάκια", οι "σκεφτούλες" κλπ μπορεί να απομονώνουν το παιδί για λίγο αλλά σίγουρα δεν το βοηθάν να βελτιώσει/διορθώσει τη συμπεριφορά του γιατί είναι μέθοδοι που δεν ανταποκρίνονται στο αναπτυξιακό στάδιο ενός νηπίου. Αντίθετα, ο αποκλεισμός του (όταν μάλιστα γίνεται αποκομμένος και χωρίς συζήτηση και υποστήριξη από τον εκπαιδευτικό) δρα συνήθως αντίθετα, η δασκάλα μπορεί να ησυχάσει για λιγο αλλά μετά το παιδί επανέρχεται δριμύτερο (με απώτερο σκοπό να διεκδικήσει και πάλι την προσοχή). Νομίζω ότι αυτό που περιμένουμε από έναν παιδικό είναι η διαπαιδαγώγηση, όχι απλά η πειθαρχία. Δεν είμαι από αυτές που πιστεύουν ότι η αγάπη τα λύνει όλα, αλλά γνωρίζω πως σε αυτές τις ηλικίες ούτε η τιμωρία και η απομόνωση λειτουργεί. Ευτυχώς, για όποιον ενδιαφέρεται, η οριοθέτηση ενός νηπίου πέρα από το ότι είναι αναγκαία, μπορεί να εφαρμοστεί με θετικό τρόπο. Αρκεί να καταλαβαίνουμε τι είναι ικανό να καταλάβει ένα νήπιο και τι όχι. Επίσης να μας ενδιαφέρει ότι το προσωρινό αποτέλεσμα αλλά το μακροπρόθεσμο. @elenip αυτό το παιδί που περιγράφεις, όση τιμωρία και να έπαιρνε στον παιδικό, λίγη σημασία θα είχε γιατί όπως λες αλλού ήταν το πρόβλημα και όχι οριοθέτησης από τον συγκεκριμένο χώρο. Όπως σωστά λες, εκεί χρειάζεται συστημική προσέγγιση στην οικογένεια. Το παιδί είναι απλά η εικόνα της. Έχουμε λοιπόν τους σταθμούς, ιδιωτικούς/δημόσιους και το προσωπικό τους. Η δική μου εμπειρια από τα δημόσια είναι μικροί χώροι, πολλά παιδιά, λίγες και μεγάλες σε ηλικία εκπαιδευτικοί και με απαρχαιωμένες αντιλήψεις. Τις έχω δει να λειτουργούν με αγάπη πχ την δική μου κόρη στη φάση προσαρμογής την είχαν συνέχεια αγκαλιά και ας υπήρχαν 30 παιδιά. Και έχω δει και άλλες να ουρλιάζουν. Η μαμά που κάποιος θα χτυπήσει/δαγκώσει/φοβίσει το παιδί της, θα πει "ας κάνουν ότι θέλουν, αρκεί να είναι το παιδί μου καλά". Λογικό αλλά όχι αποτελεσματικό. Γιατί οι δασκάλες παραμένουν σε περιορισμένο αριθμό και είναι αδύνατο να είναι πανταχού παρούσες. Στο τμήμα των 30 τρίχρονων, με τρεις δασκάλες (το προβλεπόμενο) είχε τύχει να τις δώ να έχουν μείνει με μία. Γιατί; γιατί το ένα χέστηκε επάνω του και έπρεπε μία να το πλύνει, άλλα δύο να θέλουν τσίσα/κακά και έπρεπε να πάει η δεύτερη μαζί τους, Ε όσο καλή και να είναι μια νηπιαγωγός, super woman να μπορεί να επιβλέψει 30 παιδιά δεν είναι. Και ναι είναι πιθανό, εκείνη τη στιγμή να τσακωθούν 2-3 μεταξύ τους. Δε θα κρίνω μια παιδαγωγό από το τυχαίο περιστατικό, όσο και αν με ζορίζει που το παιδί μου θα έρθει να παραπονεθεί που η Κική της έσκισε το φόρεμα. Θα κινηθώ σίγουρα αν το παιδί μου αντιδρά έντονα στο να πάει σχολείο, αν καθημερινά μου λέει ότι κάποιος το χτύπησε, αν φοβάται αντί να νιώθει ασφάλεια. Στους ιδιωτικούς τα πράγματα είναι καλύτερα από άποψη αναλογίας (όχι πάντα) και έχεις τη δυνατότητα να βρεις κάποιον που να ταιριάζει περισσότερο στην δική σου προσέγγιση. Αλλά και πάλι, υπάρχουν πολλοί παιδικοι ακατάλληλοι με προσωπικό χωρίς πείρα που αδυνατεί να αντιμετωπίσει παιδιά που χρειάζονται ειδική μεταχείριση. Τι μπορεί να κάνει ο γονιός; μόνο να πιέσει να τηρούνται τουλάχιστον τα προβλεπόμενα, δηλαδή 1 νηπιαγωγός ανα 12 παιδιά, υποχρεωτικά, για ηλικίες παιδικού σταθμού. Στα βρέφη (μέχρι 2,5) ένας εκπαιδευτικός ανά 6 παιδιά. Τουλάχιστον έτσι ξέρεις ότι υπάρχει επαρκές προσωπικό να οριοθετήσει ένα παιδί με επιθετική συμπεριφορά. Και να παρακολουθεί, στο βαθμό που μπορεί, το παιδί του και τι γίνεται στην τάξη. Το τελευταίο, με ανύποπτες επισκέψεις. Βλέπεις πολλά από το πως συμπεριφέρονται στην αυλή. Έπειτα, καταγγελία για οποιαδήποτε παρέκκλιση, γραπτώς και με αναφορά σε ανώτερο όπως είπε η @erin0000 Μια χαρά μαζεύονται έτσι. Περί βίαιων παιδιών, τυχαινει τον τελευταίο μήνα στους παιδοτόπους της γειτονιάς να κυκλοφορεί ένα πραγματικά πολύ επιθετικό αγόρι ηλικίας 5,5 ετών. Δεν ξέρω αν έχει ΔΕΠΥ ή κάτι άλλο, πραγματικά είναι απίστευτος, ενοχλεί όλα τα παιδιά, κοροϊδεύει, χτυπάει, τους χαλάει το παιχνίδι. Φέρνει στα όριά τους πολύ μεγαλύτερα παιδιά. Ο πατέρας (με τον όποιο έρχεται) είναι αδιάφορος, κινητό και άραγμα. Έχω δει πως τον αντιμετωπίζουν σε τρεις διαφορετικούς παιδοτόπους. Στους δύο του φωνάζουν και τρέχουν από πίσω του συνέχεια, όταν εκτροχιάζεται τον βγάζουν έξω για λίγο. Το αποτέλεσμα, παιδιά που κλαίνε και χτυπιούνται μαζί του γιατί όταν επανέρχεται κάνει τα ίδια. Στον άλλο παιδότοπο, παραμένει υπερκινητικός αλλά δεν ενοχλεί τόσο τα παιδιά. Γιατί; Επειδή προλαβαίνουν οι κοπέλες που δουλεύουν εκεί να του βάζουν "δουλειές". Συνέχεια είναι κάποιος απο δίπλα να τον βάζει να κάνει κάτι, προκαλώντας τον (πχ πόσο γρήγορα μπορείς να μαζέψεις τα κόκκινα μπαλάκια; μπορείς να φτάσεις το μπαλόνι μέχρι εκεί; κλπ) και με θετική ανταπόκριση (ουαου είσαι πολύ καλός σε αυτό! μπράβο που τα κατάφερες κλπ). Για εμένα, αυτό ήταν ζωντανό παράδειγμα πως ο εναλλακτικός τρόπος αντιμετώπισης μπορεί να κάνει τη διαφορά, πριν φτάσουμε να χαρακτηρίσουμε το παιδί. Είναι βέβαια σαφώς πιο κουραστικός ο δεύτερος τροπος από τον πρώτο
  6. Δεν ξέρω πως το έχεις στο μυαλό σου και που ζείτε, το γράφω γιατί λες ότι το θέλεις για ασφάλεια. Ασφάλεια μήπως σου κλέψουν το παιδί ή ασφάλεια μην πέσει, απομακρυνθεί κλπ; Για το πρώτο δεν έχω άποψη. Για το δεύτερο, στην ηλικία που ξεκινούν να περπατούν είσαι έτσι και αλλιώς δίπλα συνέχεια και δεν έχουν πιάσει ακόμα ταχύτητες να μην μπορείς να ακολουθήσεις. Για την απομάκρυνση πως το σκέφτεσαι; Ότι θα έχεις πχ δεμένο το λουρί στην καρέκλα/παγκάκι που κάθεσαι; Προσωπικά δεν το έχω χρησιμοποιήσει, δεν μου ταιριάζει η ιδέα, το είχε όμως φίλη μου Αμερική (με το σκεπτικό ότι έτσι το παιδί θα ήταν πιο ελεύθερο στις κινήσεις αλλά και λόγω πολυκοσμίας). Τελικά ήταν εντελώς λάθος, συν ότι είχε το εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα. Το παιδί είχε επαναπαυτεί ότι αν συμβεί κάτι θα του τραβήξουν το λουρί και έτσι δεν πρόσεχε τίποτα, δεν έβλεπε που πατούσε. Αν είσαι Ελλάδα και δεν τίθεται θέμα απαγωγής (που και πάλι αν θέλουν απλά το κόβουν και δεν προλαβαινεις να πεις κιχ), καλύτερα να μάθει να σε έχει από το χέρι όταν πρέπει πχ σε δρόμο και πεζοδρόμιο και παράλληλα να το βοηθάς να αναγνωρίζει κινδύνους, εμπόδια κλπ. Σε ανοιχτό περιορισμένο ή μη χώρο (πχ παιδική χαρά, βόλτα σε πάρκο, θάλασσα κλπ) εκ των πραγμάτων είσαι δίπλα συνέχεια γιατί οι κίνδυνοι είναι αρκετοί, ή πηγαίνεις σε εντελώς περιορισμένους ασφαλείς χώρους.
  7. Εγώ τα έχω ξαναπει, οι ιστορίες μας μοιάζουν πολύ, έχω τον κακό άντρα που δεν θέλει πολλά πολλά ούτε με τους δικούς του γιατί είναι ακοινώνητος και πλάνεψε και το κοριτσάκι τους και το πήγε στα ξένα (η Αθήνα άλλωστε είναι άλλη χώρα από τη Θεσσαλονίκη, το ξέρουν όλοι αυτό σωστά; ). Και το πρέπον είναι οι κόρες να ακούν πάντα τη μαμά τους, καθώς η μανούλα πάντα ξέρει καλύτερα. Η δικιά μου δε μάνα είναι σίγουρη ότι καταπιέζομαι από τον σύζυγο, γι'αυτό συμπεριφέρομαι έτσι και δεν είμαι κάθε Σ/Κ χριστουγεννα, πάσχα, καλοκαίρι, τριήμερα εκεί μαζί τους. Και κλαίγεται που δεν μεγαλώνει εγγόνι, ενώ ξέρει ότι έχει το ελεύθερο να έρθει και να μείνει όσο θέλει, υποχρεώσεις δεν έχει, θέμα υγείας/οικονομικό δεν έχει. Απλά δε γουστάρει τον άντρα μου και δεν γουστάρει να της την λέω για το πως συμπεριφέρεται στο παιδί. Και φυσικά είναι εντελώς κότα να παραδεχτεί κάτι τέτοιο, βολεύει περισσότερο να ρίχνει το φταίξιμο σε εμάς που δεν πάμε και της στερούμε το εγγόνι. Η διαφορά μας είναι ότι εμένα πλέον δεν με αγγίζει το τι λέει και το τι δε λέει, σιγά μην αναλώσω φαιά ουσία για μπω στο μυαλό της μάνας μου και έχω σταματήσει να επηρεάζομαι από τα λεγόμενά της (και να μαλώνω με τον άντρα μου στη συνέχεια). Αυτή είναι, δεν αλλάζει. Εσύ τρώγεσαι όχι μόνο για το τι λένε αλλά και για το τι μπορεί να σκέφτονται ακόμα. Και πως αντιδρώντας θα μπορούσες να βελτιώσεις τα πράγματα. Δεν αλλάζουν, λυπάμαι αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Το τι σκέφτονται για εσάς είναι πρόβλημά τους. Το δικό σου ειναι που ακόμα δίνεις σημασία και αξία στην συμπεριφορά τους αντί να βάλεις σε προτεραιότητα την νέα σου οικογένεια. Για το Πάσχα πχ η δική μου ευθέως με ρώτησε αν θα πάμε εκεί, θεωρώντας το δεδομένο. Και φυσικά της απάντησα πως όχι, δεν ξέρω τι θα κάνουμε, αλλά σίγουρα δεν θα πάμε επάνω. Καταλαβαίνω ότι στεναχωριέται και λυπάμαι για αυτό. Παράλληλα ξέρω ότι αν παω, τις λίγες μέρες που θα πάω, θα εχει κανονίσει να περάσει να μας δει όλο το σόι (ακόμα και αν έχω πει ότι δε θέλω), στο μεταξύ θα κοντράρει τον άντρα μου, θα είναι στο μπιριμπιρι για το τι καλό το κοριτσάκι του γείτονα, τι βολικό το αγοράκι του τριτοξάδελφου, τι καλά που η κυρατέτοια έχει όλο το καλοκαίρι το εγγόνι της και οι γονείς το βλέπουν μόνο το Σ/Κ! Και να της πω ότι ενοχλούμαι με τις μπηχτές της, θα μου πει 'μα εγώ δεν εννοώ τίποτα, ούτε συζήτηση να μην κάνουμε δηλαδή;" Δε βγάζεις άκρη, οπότε δεν ασχολείσαι. Φυσικά και μου λείπουν και ζηλεύω που βλέπω οικογένειες να είναι κοντά και οι γονείς πραγματικά να στηρίζουν, αλλά τι να κάνουμε; Καλύτερα ήρεμα και από μακρυά. Όσο για το κλάμα, φυσικα και είναι λόγος για να μη μετακινηθείς. Δε καταλαβαίνω γιατι πρέπει ένα παιδί να πλαντάξει και εγώ να οδηγώ με τα νεύρα σπασμένα. Για να χαρούν οι συγγενείς;
  8. Βασικά το πρόβλημα ξεκινάει από το γεγονός ότι η κουμπάρα σου θεώρησε ok να δώσει το ιδιωτικό τηλέφωνο ενός γιατρού χωρίς να τον έχει ρωτήσει αν το επιτρέπει και εσύ στη συνέχεια θεώρησες ότι δεν υπάρχει πρόβλημα να τον καλέσεις χωρίς να έχεις βεβαιώσει ότι έχει δώσει τη συγκαταθέση του σε αυτό. Θα μπορούσες ωστόσο να πάρεις απευθείας στη γραμματεία του νοσοκομείου και να κλείσεις ένα ραντεβού για υπέρηχο, με οποιονδήποτε γιατρό, ακόμα και εφημερείας. Αυτό δεν μπορεί να στο αρνηθεί κανένα δημόσιο νοσοκομείο. Να πω και το άλλο, από τη στιγμή που δεν έχεις ρωτήσει τον γιατρό αν θέλει, πως τον προστατεύεις αν δε δώσεις το τηλέφωνό του σε ένα φόρουμ, αλλά το δώσεις ας πούμε σε μια φίλη; Επίσης κάνεις μεγάλο λάθος με τις επαγγελματικές κάρτες. Ότι τύπωσε το τηλέφωνό του ένας γιατρός σε μια κάρτα, δε σημαίνει ότι έχεις και το ελεύθερο να μοιράσεις την πληροφορία που περιέχει. Τα στοιχεία μιας επαγγελματικής κάρτας είναι καθαρά για προσωπική χρήση. Και εγώ έχω κάρτα με προσωπικό τηλέφωνο του διευθυντή μεγάλης πολυεθνικής που συνεργάστηκα, σημαίνει ότι έχω το ελεύθερο να το δώσω σε όποιον το ζητήσει, ακόμα και αν είναι για δουλειά; Γι'αυτό έγραψα πριν ότι ίσως αφορά και παραβίαση προσωπικών δεδομένων, ειδικά με τη νομοθεσία GDPR τα πράγματα είναι πολύ αυστηρά. Γράφεις ότι ένας γιατρός έχει την ευκαιρία να θέσει τα όριά του. Δε θέλω να αναφέρω το όνομα του γιατρού, αλλά πραγματικά αυτός που ανέφερα απυήδησε στα τηλέφωνα. Κάνοντας το λάθος να δώσει το τηλέφωνό του για ιδιωτική χρήση σε κάποιες έγκυες, έγινε viral και έφτασαν να τον καλούν μέχρι και Κυριακές, άγνωστες γυναίκες. Και αυτό γιατί κάποιοι/ες αγνοούν την έννοια της ιδιωτικότητας. Αλλά όπως και να έχει, οι γιατροί ας προστατευτούν όπως μπορούν. Το ζήτημα είναι εμείς τι κάνουμε, και ειδικότερα τι κάνουμε σε αυτό το φόρουμ και πως μεταχειριζόμαστε εμείς δεδομένα τρίτων.
  9. Έχω διαβάσει το θέμα σου από την αρχή, αν έχετε τη δυνατότητα να αλλάξετε σταθμό, κάντε το. Δυστυχώς οι περισσότεροι δημόσιοι σταθμοί έχουν πολλά παιδιά ανά τμήμα, έλλειψη σε προσωπικό, συνδυασμένα με εκπαιδευτικούς παλιάς σχολής και κακές υποδομές με αποτέλεσμα οι φωνές, οι τιμωρίες για ψύλλου πήδημα και η "σκληρή" συμπεριφορά να είναι πάγια τακτική. Η δε προσαρμογή, ενώ η εγκύκλιος αναφέρει ότι πρέπει να γίνεται με ήπιο τρόπο και να σέβεται τη ψυχοσύνθεση του παιδιού, εξαντλείται στο άφησέ το μισάωρο και αν προσαρμοστεί εύκολα καλώς. Διαφορετικά φέρνε το εσύ, εμείς θα το κρατάμε όσο μπορούμε, και που θα πάει, κάποια στιγμή θα σταματήσει να κλαίει. Στις καλές περιπτώσεις, τουλάχιστον οι εκπαιδευτικοί δείχνουν υπομονή και προσπαθούν να καλμάρουν το παιδί. Υπάρχουν ευτυχώς και κάποιοι δημόσιοι που δεν είναι έτσι, που έχουν όντως ομαλή προσαρμογή και εκπαιδευτικούς που αγκαλιάζουν τα παιδιά με αγάπη, αλλά όπως σε όλα στο δημόσιο, είναι που θα πέσεις. Η δική σας περίπτωση όμως είναι κακοποιητική. Δεν επιτρέπεται να εκβιάζεται ψυχολογικά ένα μικρό παιδάκι που κλαίει. Από αυτά που περιγράφεις, δε νομίζω ότι θα αλλάξει κάτι, όσο και αν τους "τρίξεις" τα δόντια. Ωστόσο, κάνε έγγραφη καταγγελία στον δήμο για το συμβάν, είμαστε και σε προεκλογική περίοδο και ενδέχεται να ασχοληθούν σοβαρά. Ακόμα και αν δεν μείνει το παιδί σου εκεί, να προστατευτούν τα υπόλοιπα.
  10. Από τη στιγμή που οι συγκεκριμένοι γιατροί είναι δημόσιοι λειτουργοί και δεν διαθέτουν ιδιωτικό ιατρείο, τα κινητά τους τηλέφωνα είναι ιδιωτικά (μη επαγγελματικά δηλαδή) και η διάθεσή τους ίσως να είναι και παραβίαση δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα. Κοινώς κανένας δεν θα έπρεπε αυτόκλητα, χωρίς ο ίδιος ο γιατρός να έχει δώσει τη συγκατάθεσή του σε αυτό, να ενοχλήσει στο ιδιωτικό του τηλέφωνο έναν γιατρό, ακόμα και αν αφορά θέμα υγείας. Γι'αυτό υπάρχουν οι γραμματείες και οι γιατροί εφημερίας. Τυχαίνει και γνωρίζω γιατρό δημοσίου που μου είπε ρητά ότι δεν θέλει να αναφέρεται το όνομά του σε φόρουμ, ούτε το κινητό του τηλέφωνο να μοιράζεται μεταξύ αγνώστων καθώς επειδή είναι σχετικά "περιζήτητος" και το τηλέφωνό του γνωστό, είχαν φτάσει να τον ενοχλούν άγνωστοι σε άσχετες ώρες, καταπατώντας εντελώς την έννοια του προσωπικού του χρόνου. Έφτασε στο σημείο να αλλάξει αριθμό για αυτόν τον λόγο. Από κει και πέρα η επικοινωνία με γιατρό δημοσίου με διαφορετικό τρόπο από αυτόν που συστήνεται (δηλαδή μέσω της γραμματείας του νοσοκομείου), α. καταπατά τα δικαιώματα των υπολοίπων, καταστρατηγώντας την έννοια της σειράς και των προγραμματισμένων ραντεβού β. αποτελεί "σκαλοπάτι" για άλλου τύπου συμφωνίες μεταξύ γιατρού και ασθενή, όπου ο πρώτος απαιτεί έξτρα αμοιβή για την ειδική μεταχείριση
  11. @Nefeli2014 Έχω διαβάσει το θέμα σου και τις απαντήσεις από την αρχή. Δεν έχω την εμπειρία 2 μικρών παιδιών και η δική μου διαφορά με την αδελφή μου ήταν αρκετά μεγάλη. Καταλαβαίνω ότι η κόρη σου σίγουρα ζορίζεται με τον ερχομό του μωρού, αφού έχει ανατραπεί η ισορροπία και έχει χάσει την αποκλειστικότητα και όλα αυτά την κάνουν να νιώθει μεγάλη ανασφάλεια. Δεν ξέρω αν η λύση είναι μόνο η αμέριστη προσοχή και διαβεβαίωση ότι είσαι ακόμα εκεί. Τα όρια σε σχέση με την ασφάλεια του μωρού είναι σίγουρα αδιαπραγμάτευτα αλλά πρόσεξε μήπως τα εισπράττει ως κατηγορία. Κάποιες φορές νομίζω ότι η δική μας ανασφάλεια και μόνο ανατροφοδοτεί την ανασφάλεια του παιδιού. Για παράδειγμα όταν σε έχει κατακλύσει η απογοήτευση για τη συμπεριφορά της κόρης σου και το άγχος για το πως "καταντήσατε" ίσως άθελα σου αυτό όλο λειτουργεί και ως φίλτρο στις υπόλοιπες διαδράσεις σας. Σε σχέση με τους ειδικούς που ανέφερες, μπορεί να είναι πολλοί αλλά ίσως όχι οι κατάλληλοι. Θα σου πω ότι προσωπικά βρήκα βοήθεια σε συστημική ψυχολόγο η οποία όμως είχε εικόνα και του παιδιού. Δεν ξέρω αν ήταν πραγματικά πολύ καλή ή απλά μας ταίριαξε, αλλά μας βοήθησε οικογενειακώς να δούμε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση. Κάποιες φορές όταν είσαι μέσα στο πρόβλημα, το υπεραναλύεις, το διογκώνεις και τελικά το βλέπεις μέσα απο παραμορφωτικά φίλτρα.
  12. @Βερενίκη υπάρχει η πιθανότητα στο παιδί να έχει καλλιεργηθεί λάθος εικόνα (ίσως και ηθελημένα) για το επάγγελμα; του εξήγησε κανένας του παιδιού τη "γραφειοκρατεία" του επαγγέλματος ή του έχουν δώσει την εντύπωση ότι άλλοι κάνουν την προετοιμασία και αυτή μόνο αγορεύει, σαν τις ταινίες ένα πράγμα; (άσχετο αλλά γνωρίζω πετυχημένο δικηγόρο με δυσλεξία, χρησιμοποιεί όμως πολλά εργαλεία και κάνει την εργασία του πιο εύκολη όπως φωνητικούς κειμενογράφους). Νομίζω όμως ότι καταλαβαίνω τι εννοείς σχετικά με τους "ρεαλιστικούς" στόχους και ίσως η ψυχολόγος να ήθελε να δώσει αυτό το πρίσμα. Σαφώς και υποστηρίζουμε την προσπάθεια του παιδιού αλλά ως γονείς πρέπει να μπορούμε να δούμε ρεαλιστικά τα πράγματα γιατί "φουσκώνοντας" τα μυαλά του παιδιού (και τα δικά μας ίσως), μπορεί η απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα να είναι πολύ επίπονη (δε το λέω @ZWH για εσάς αυτό, το λέω γενικά). Το λέω έχοντας παράδειγμα ζωντανό στο κύκλο μου με παιδί με "γερή" δυσλεξία και ΔΕΠ. Ένα πανέξυπνο παιδί, που ήθελε σχολή βιολογίας και ασχολειται πολύ με το αντικείμενο αλλά πραγματικά του ήταν αδύνατο να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των πανελληνίων. Δεν ξέρω αν οι γονείς του εθελοτυφλούν ή δεν καταλαβαίνουν, ωστόσο πέρασαν μια σχολική χρονιά με τρελή πίεση προς το παιδί, το οποίο απέτυχε όπως ήταν επόμενο και καταρρακώθηκε καθώς του είχαν δημιουργήσει ελπίδες ότι ο στόχος ήταν εφικτός. Βέβαια σε αυτό δε φταίνε μόνο οι γονείς αλλά και οι εκπαιδευτικοί που το είχαν αναλάβει που δεν φρόντιζαν να "ταρακουνήσουν" τους γονείς. Το συγκεκριμένο παιδί δεν υπήρχε περίπτωση να πιάσει τέτοια σχολή, αλλά μπορούσε να πιάσει άλλες στο ίδιο πεδίο με χαμηλότερες απαιτήσεις. Ίσως αν του καλλιεργούσαν την πιθανότητα εναλλακτικών, να μην το έπαιρνε τόσο κατάκαρδα. Πάντως και εμάς η επιλογή της συγκεκριμένης σχολής (φιλοσοφική) σε συνδυασμό με την δυσορθογραφία, ακούγεται ασυμβίβαστη, ωστόσο ήταν εφικτός στόχος και όπως φαίνεται και η φοίτηση είναι μέχρι στιγμής απροβλημάτιστη. Έχει όμως να κάνει ανά περίπτωση και με το ποσο σοβαρή μαθησιακή δυσκολία υπάρχει.
  13. Ναι σε ειδικό κέντρο. Επειδή είναι ιδιαίτερα αγχώδης, στο ένα μάθημα αποσυντονιστηκε πλήρως γιατί είχαν διακοπή για κάποιες ώρες και εξαντλήθηκε ψυχολογικά από την αναμονή. Γενικά όμως ήταν πολύ καλή η αντιμετώπιση. Όχι με την έννοια ότι ήταν ευνοϊκή η μεταχείριση, αλλά με σεβασμό στο ρυθμό του παιδιού. Με καλή συγκέντρωση μπορει να τα καταφέρει πιστεύω!
  14. Εμάς η μεγάλη έχει γνωματευση δυσλεξίας με βασικό πρόβλημα δυσορθογραφία και ελαφρά ΔΕΠ. Σίγουρα δυσκολεύτηκε περισσότερο, ειδικά στο δημοτικό, αλλά οφείλω να πω ότι ο τρόπος μελέτης που έμαθε στο γυμνάσιο-λύκειο (ιδιωτικό) την βοήθησε πολύ στο να μένει συγκεντρωμένη στον στόχο της. Ήθελε σχολή θεωρητικής κατευθυνσης (παρά τη δυσκολία της) και εκεί πέρασε, σχολή όχι με πολύ ψηλά μόρια αλλά ούτε και χαμηλά. Στην πρώτη εξεταστική τα πήγε πολύ καλά και δεν βλέπω να την ρίχνει πολύ αυτή η διαφοροποίηση. Οι καθηγητές της ήταν επίσης πολύ βοηθητικοί (μέχρι σήμερα τουλάχιστον).
  15. Αυτό που γράφεις @esperos είναι και για εμένα το νόημα. Να έχεις προλάβει να μη νιώσει την ανάγκη να έχει 2ους λογαριασμούς, κρυφή ζωή κλπ. Να το έχεις ενδυναμώσει, να το έχεις ενημερώσει και το κυριότερο να σε εμπιστεύεται ότι ακόμα και αν γίνει κάτι δε θα είσαι εκεί για να του κουνήσεις το δάχτυλο (στα έλεγα εγώ) αλλά για να φροντίσεις.
  16. Είναι σημαντικό να έχεις συστηματική βοήθεια ειδικά αν χρειάζεσαι φαρμακευτική αγωγή και επιθυμείς να μην την παίρνεις. Ακριβώς επειδή δεν είσαι σίγουρη για το πότε όντως υπερβάλεις, το να έχεις βοήθεια θα σου δώσει και την ηρεμία που χρειάζεσαι και θα σε βοηθήσει να μη σε καταβάλλει η υπερπροσπάθεια που κάνεις μόνη σου. Οι τύψεις είναι κακός δρόμος, οπότε προσπάθησε να εστιάσεις αλλού. Το γεγονός ότι η οικογένειά σου γνωρίζει είναι πολύ πολύ θετικό, ακόμα και αν εσύ κάνεις λάθη γνωρίζουν τι τα προκαλεί. Ξέρω ότι η επαγγελματική βοήθεια είναι συνήθως ακριβή. Πολλοί δήμοι έχουν τμήμα όμως που μπορεί ο δημότης να απευθυνθεί χωρίς κόστος. Δες και αυτό σαν λύση. Σου εύχομαι ολόψυχα να βρεις την ηρεμία που επιθυμείς και να ευχαριστιέσαι κάθε στιγμή απαλλαγμένη από αγχή.