vtgian

Plus500
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    1.426
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    39

vtgian last won the day on Δεκέμβριος 13

vtgian had the most liked content!

Συνεισφορα στο φορουμ

605 Good

1 ακόλουθος

Περισσότερα για την/τον vtgian

  • Rank
    Δοκιμή

Profile Information

  • Gender
    Female

Converted

  • Περιοχή
    Γλυφάδα

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

1.022 εμφανίσεις προφίλ
  1. Το παρακάτω απόσπασμα είναι από οδηγία του Υπουργείου Υγείας. Ειδικά για τη βιταμίνη D αναφέρει: [...ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΩΝ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ ΣΕ ΒΡΕΦΗ Οι ανάγκες σε βιταμίνη D υπολογίζονται σε 400 IU ημερησίως για όλα τα βρέφη κατά το πρώτο έτος της ζωής. Το βρέφος που θηλάζει αποκλειστικά πρέπει να λαμβάνει εντός των πρώτων ημερών της ζωής του 400 IU βιταμίνης D για όλο το πρώτο εξάμηνο αποκλειστικού μητρικού θηλασμού. Κατά το 2ο εξάμηνο της ζωής, η ανάγκη χορήγησης βιταμίνης D και η δόση της εξατομικεύεται. ...] Κοινώς έπρεπε να δίνεται βιταμίνη D από τη γέννηση, αφού θηλάζει αποκλειστικά. Μετά τους 6 μήνες, γίνεται αξιολόγηση για το κατά πόσο και σε τι δοσολογία χρειάζεται το μωρό συμπλήρωμα βιταμίνης. Μια εξέταση σίγουρα θα σας δείξει. Δεν ξέρω πότε συστήνει αιματολογικές εξετάσεις η γιατρός σας, εμάς στο έτος. Οπότε ίσως να την ακολουθήσετε και στο τρίμηνο που θα κάνετε εξετάσεις, θα δείτε και που βρίσκεστε.
  2. Γλυκοπατάτα απείρως καλύτερη ψητή! @Polina87 δοκιμάζεις ένα πράγμα τη φορά για 2 μέρες και μετά το επόμενο, ώστε να προλάβεις να δεις αν είναι αλλεργικό σε κάτι το μωρό. Και καλύτερα πρωί όπως είπε και η silky. Νερό όχι, δε χρειάζεται. Το μήλο που πολτοποιειται δύσκολα μπορείς να το βράσεις λίγο πριν το βάλεις στη φρουτοκρεμα.
  3. Αν και δεν το έχω κάνει ποτέ, και γιατί δεν είχε πιπίλα η δικιά μου αλλά και γιατί δεν μου φαίνεται ως ενδεδειγμένος τρόπος "καθαρισμού", δε νομίζω ότι είπε κανείς να δίνουμε την πιπίλα... στη κολλητή μας, αναφέρθηκε ότι είναι κάτι που γίνεται από κάποιες μαμάδες με τη πιπίλα του παιδιού τους και μόνο. Και είναι συνηθισμένη πρακτική, όσο μπλιαχ και αν μας ακούγεται, τόσο συνηθισμένη που έχει γίνει και σχετική έρευνα. Τα ευρήματα της μάλιστα δείχνουν εθαρρυντικά καθώς φαίνεται ότι με αυτόν τον τρόπο τα μωρά χτίζουν ανθεκτικότερους μηχανισμούς απέναντι σε αλλεργίες, έκζεμα και άσθμα. Γιατροί πάντως σε διάφορες σελίδες απαντούν ότι σίγουρα δεν κάνει κακό, εκτός αν ο γονέας νοσεί από στρεπτοκοκκο, έρπη ή μονοπυρήνωση. Επίσης όλοι συμφωνούν ότι έτσι και αλλιώς το μωρό είναι εκτεθειμένο στο σάλιο των γονιών του. Εγώ θα το πω και δεν ντρέπομαι, όταν μαγειρεύω (σουπες και κοκκινιστά) δεν αλλάζω κουτάλι κάθε φορά που δοκιμάζω το φαγητό. Ποιον να σιχαθώ και να με σιχαθεί; Ο άντρας μου ή τα παιδιά μου; Μέσα στο ίδιο σπίτι είμαστε άλλωστε, αν είμαι άρρωστη δε θα μαγειρέψω αλλά ίσως κολλήσουν από βήχα ή φτάρνισμα (ειδικά η μικρή που είναι της αγκαλιάς). Αν μιλάμε για μαγείρεμα για φίλους, όταν θα δοκιμάσω κάποια αλοιφή, ναι θα πετάξω στο νεροχύτη το κουτάλι. Σε μαγειρευτά απλά δεν έχει τύχει να το κάνω (κάνουμε κυρίως ψητά) αλλά και να το έκανε κάποιος δε θα με πείραζε, αφού ειδικά αυτά βράζουν και σκοτώνουν ότι υπάρχει και αν είναι να μεταδοθεί κάτι θα γίνει στις αγκαλιές και τα φιλιά του καλωσορίσματος. Επίσης δεν έχω την ψευδαίσθηση ότι ο μάγειρας στη ταβέρνα δε θα κάνει το ίδιο, και εκεί είναι όντως ένα θέμα

  4. Διαφημίσεις


  5. Ξέρω ότι το κοξάκι λέγεται και "ίωση χεριών, ποδιών και στόματος" γιατί εκεί βγαίνει το εξάνθημα. Και η δική μου πολύ ελαφρά το πέρασε, τα στίγματα στα χέρια ήταν μικρότερα από κεφαλάκι βελόνας, αλλά όλα είχαν φαγούρα σαν κάψιμο. Μήπως το παιδί της φίλης σου πέρασε ίωση αιφνίδιου εξανθήματος και όχι κοξάκι; Το έχουμε περάσει και αυτό, το εξάνθημα όμως ξεκινά στήθος, πλάτη και στην κοιλιά και μετά πάει στα άκρα, με παρόμοια στίγματα που φαγουρίζουν. Η δική μας παιδίατρος τσέκαρε κοιλιά γι'αυτό το λόγο, για να δει τι θα αποκλείσει.
  6. Καλά κάνεις και αποφεύγεις, δεν κάνει να κολλήσεις και το κοξάκι κολλάει για καιρό αφού υποχωρήσουν τα συμπτώματα. Αυτός ο ιός, αν κάνει εξανθήματα, κάνει σε πατούσες, παλάμες και στόμα. Στο μπούτι μάλλον κάτι άλλο είναι.
  7. Επίσης έχετε υπόψη ότι ο ιός κοξάκι κάνει ένα πυρετό (τυπου 38,5) την πρώτη μέρα, μετά μπορεί για 1 με 2 ημέρες να έχει απλά δέκατα και έπειτα εμφανίζονται τα στιγματάκια. Εμάς ακόμα και με τον πυρετό η διάθεση της ήταν τέλεια, ευτυχώς το πέρασε ελαφρά και μόνο ένα απόγευμα δεν μπορούσε να φάει από τον πόνο στο στόμα (ανακούφιζε πολύ το κρύο γάλα).
  8. @elemaxi τώρα είδα τα σχόλια περί Β.Ελλάδος, ίσως όντως ισχύει γιατί και εγώ από Θεσ/νίκη είμαι! Παρένθεση: Είναι γεγονός ότι οικογένειες που έχουν ρίζες στην Ανατολή, είναι πιο 'ευαίσθητες' στο θέμα καθαριότητα. Γι'αυτό και τις Σμυρνιές όταν ήρθαν Αθήνα τις έλεγαν παστρικιές (όπως χαρακτήριζαν δηλαδή τις ιερόδουλες)- επειδή δεν κατανοούσαν γιατί είναι ανάγκη να αλλάζεις εσώρουχα καθημερινά, να κάνεις μπάνιο και να πλένεις ό,τι έχεις και δεν έχεις τόσο συχνά. Τέλος παρένθεσης. Αρχικά τα μικρόβια (παρά την αρνητική χροιά που τους δίνουμε) είναι αυτό που είναι, μικροί ένβιοι οργανισμοί. Όχι απαραίτητα κακοί. Κάποια αντίθετα βοηθούν. Το μικροβίωμά μας και αντίστοιχα η άμυνα του οργανισμού "χτίζεται" από την έκθεσή μας σε αυτά, από την ημέρα που γεννιόμαστε, πρώτα από τον κλειστό κύκλο της οικογένειας και έπειτα από την επαφή με το έξω περιβάλλον. Για παράδειγμα ένα από τα σημαντικά πλεονεκτήματα του φυσικού τοκετού, είναι η έκθεση του μωρού στα μικρόβια του κόλπου. Αυτή η επαφή βοηθά σημαντικά το μωρό να θωρακιστεί απέναντι σε αλλεργίες και να χτίσει άμεσα άμυνα σε επιθετικούς παράγοντες. Ως μαμά, είτε φιλήσεις το μωρό, είτε όχι, έτσι και αλλιώς το εκθέτεις στα μικρόβια σου από τη κοινή συμβίωσή σας. Δε μιλάμε εννοείτε να έχεις έρπη και να φιλάς το μωρό. Υποθέτω ότι γνωρίζετε ότι πριν το multi ήταν συνηθισμένη πρακτική να μασάει η μαμά το μωρό και μετά να το δίνει στο μωρό; Άλλο όμως να μιλάμε για το πως κυκλοφορείς μέσα στο σπίτι με παιδί 3, 4, 6 μηνών, και άλλο για το δίχρονο που κυλιέται παντού, πιάνει τα πάντα και φυσικά έχει αναπτύξει άλλη άμυνα. Τα βρέφη ούτε κάτω στις παιδικές χαρές τα αφήνεις, ούτε τα ακουμπάς παντού σε μ.μ.μ. ούτε τους δίνεις πιπίλα που έπεσε στο πάτωμα πριν την καθαρίσεις (με όποιο τρόπο επιλέξεις). Δε νομίζω να θεωρούμε υπερβολική τη μαμά που δεν θέλει να δώσει για αγκαλιά το βρεφάκι στον παππού ταξιτζή μετά το τέλος της βάρδιας, αν δεν βάλει ένα πανακι τουλάχιστον, αφού πλύνει χέρια. Γενικά προσέχεις πως και που θα τα ακουμπήσεις τα μωρά. Ούτε όμως και στην άλλη άκρη πρέπει να φτάνεις, να καθαρίζεις τα πάντα με dettol και να φοράς ειδική στολή προστασίας για να πιάσεις ένα βρέφος. Σταδιακά τα εκθέτεις. Με ένα μεγαλύτερο παιδάκι που ακουμπά ό,τι βρει, σίγουρα δεν μπορείς να είσαι με το μωρομάντηλο στο χέρι, αλλά αυτό τι σημαίνει ότι πρέπει να είσαι εντελώς χύμα παντού; Στη παιδική χαρά που πηγαίνουμε, έχουν βάλει αμμοδόχο. Σύντομα έγινε γατοαμμοδόχος (δυστυχώς) και άρχισαν τα κρούσματα σταφυλόκοκκου. Το μάθαμε και κόψαμε την επίσκεψη στην αμμοδόχο. Έμεινε εκεί το μικρόβιο; όχι βέβαια, έχει εξαπλωθεί παντού και γι'αυτό είναι κανόνας, ότι δε βάζουμε τα χέρια στα μάτια/στόμα, δεν τρώμε στην παιδική χαρά αν δεν πλύνουμε πρώτα χέρια. Πάλι ακάλυπτοι είμαστε δεν το συζητώ, αλλά αν κυκλοφορούσαμε και με τα παπούτσια μέσα στο σπίτι, προφανώς θα μεταφέραμε ότι υπάρχει παντού. Δε πιστεύω έτσι έχω αποκλείσει κάθε μικρόβιο εκτός σπιτιού, αλλά δεν μπορώ να πω και ότι αισθάνομαι άνετα να πατήσω με το άρβυλο από την παιδική χαρά (που έχει εκτός των άλλων φρέσκιες κουτσουλίτσες) στο χαλί που μετά θα κυλιστούμε παίζοντας πόλεμο με τη μικρή. Είναι όπως αισθάνεται κανείς καλύτερα νομίζω.
  9. Αν και δεν έχεις άδικο όπως το σκέφτεσαι, τα ρούχα σαφώς και δεν έρχονται σε επαφή με το εύρος της βρωμιάς και των μικροβίων που έρχονται τα παπούτσια. Λίγο πολύ όταν κυκλοφορούμε έξω προσέχουμε που θα καθίσουμε. Το τι θα πατήσουμε δυστυχώς δεν είναι και τόσο εύκολα ελέγχόμενο. Στο κρεβάτι που ρίχναμε τα παλτά πριν αποκτήσω ντουλάπα, είχα στρώσει ένα κουβερλί επάνω και για προστασία αλλά και για ομορφιά. Επίσης, όταν παω επίσκεψη ε φροντίζω να είναι προσεγμένη και καθαρή η εμφάνισή μου, να μην είμαι σε κατάσταση που θα έφερνα σε αμηχανία πρωτίστως τον εαυτό μου. Ξαναλέω, ίσως μιλάμε απλά από διαφορετικές θέσεις. Δε συνηθίζω να καλώ σπίτι πολλά άτομα, γιατί βασικά δεν έχω και τόσο μεγάλο σπίτι και επειδή μπαίνω σε διαδικασία τραπεζώματος κυρίως με κοντινούς μου ανθρώπους. Τώρα που πύκνωσαν οι κοινωνικές επαφές με γονείς από τον παιδικό της μικρής, ευτυχώς διαπιστώνω ότι είμαστε όλοι στο ίδιο μήκος κύματος, όσοι έχουν έρθει σπίτι προτείναν μόνοι τους να βγάλουν παπούτσια, σε όσα σπίτια πήγαμε και το πρότεινα από μόνη μου, είδα ότι ανακουφίστηκαν (μάλλον στη περιοχή είμαστε πολλοί οι περίεργοι χα χα). Προφανώς αν έρθει μάστορας σπίτι ή κάποιος όχι και τόσο φίλος, δε θα τον υποχρεώσω να βγάλει παπούτσια, σε γνωστό θα του πω αν θέλει, τον μάστορα δε θα τον ρωτήσω καν και θα μπω στη διαδικασία να καθαρίσω μετά. Από την άλλη τα ποδονάρια πχ που αναφέρθηκαν σε επισκέπτη (όχι τεχνικό) θα μου φαίνονταν αστεία. Καρότσι ευτυχώς είχαμε το καλό να έχουμε χώρο να το αφήνουμε στην είσοδο, αλλιώς θα το έβγαλα κατευθείαν στο μπαλκόνι. Από την άλλη, θα με πείτε τρελή αλλά πράγματα όπως μακιγιάζ ή άρωμα ποτέ δεν πρόσεξα, πιπίλα δεν είχαμε αλλά κάτι μασητικά, απλά τα έπλενα και τα εδινα πίσω (αποστείρωση είχαμε κόψει οδηγία παιδιάτρου από 4 μήνων), πανάκια ώμου δε χρησιμοποιήσαμε ποτέ, στους καναπέδες δε στρώσαμε ποτέ ειδικό καλυμμα για το μωρό. Να λέω πάλι καλά που επέζησε; Νομίζω όμως ότι το θέμα έχει να κάνει όχι τόσο με τους περιστασιακούς επισκέπτες, όσο με τους δικούς μας ανθρώπους (αυτό έθιξε τουλάχιστον η κοπέλα). Γονείς ή πολύ στενούς φίλους, που δεν σέβονται το χώρο μας. Αυτούς δεν τους δικαιολογώ.
  10. Γενικά συμφωνώ με αυτά που έγραψε η belleblue. Θα έπρεπε η συγκεκριμένη δασκάλα (αν είναι δασκάλα και όχι απλά βοηθός) να ζητήσει συγνώμη από το παιδί και έμπρακτα να του δείξει ότι αυτό δε θα συμβεί ξανά. Επίσης νομίζω ότι μάλλον θα ξανασυμβεί κάτι αντίστοιχο, γιατί φαίνεται ότι δεν γνωρίζουν πως να διαχειρίζονται σοβαρές καταστάσεις και είναι τρομερά επιπόλαιοι (και σίγουροι για τον εαυτό τους, πράγμα επικίνδυμο) ώστε να κάνουν τέτοιες απερισκεψίες όπως το να αφήνουν ένα μωρό μόνο του. Ωστόσο, δεν ξέρω τι περιθώρια έχεις για αλλαγή σταθμού, ίσως να μην έχεις οπότε ακόμα και έτσι όπως το δουλεύετε είναι καλύτερο από το τίποτα. Αν όμως υπάρχει δυνατότητα αλλαγής, θα σου έλεγα να την τολμήσετε, εξηγώντας στο παιδί γιατί συμβαίνει αυτό και φυσικά ρωτώντας και το ίδιο τι επιθυμεί.
  11. Προσωπικά όταν ζητάω από κάποιον να βγάλει τα παπούτσια του στο χώρο μου, το κάνω γιατί πρωτίστως δεν αντέχω τη σκέψη ότι αυτά που μπορεί εγώ η ίδια να πατήσω έξω, να τα κολλήσω στα χαλιά/κιλίμια/πατάκια μου. Όχι επειδή πιστεύω ότι ο άλλος είναι βρωμιάρης, ούτε με νοιάζει αν έχει τρύπιες κάλτσες ή άκοπα νύχια. Αν μυρίζουν τα πόδια του, βασικά μάλλον έχει πρόβλημα και θα πρέπει να το κοιτάξει και συνήθως μυρίζουν και τα παπούτσια (έχω βρεθεί σε τέτοια θέση με φίλο). Μεταξύ μας δεν πιστεύω ότι θα κολλήσουμε κάτι, εξαιρετικά σπάνιο το θεωρώ, αλλά όπως πχ δε πέφτω στο κρεβάτι με τα ρούχα της δουλειάς (και ας είναι γραφείου), έτσι νιώθω ότι και τα παπούτσια δεν έχουν θέση εντός σπιτιού. Επίσης, στους χώρους που αισθάνομαι άνετα μπορεί να καθίσω κάτω στο πάτωμα, ή να κάτσω πάνω στο πόδι μου, πράγμα αδύνατο με παπούτσια. Αν δεν είχα χαλιά, ίσως ήμουν πιο χαλαρή γιατί και με παπούτσια να μπει ο άλλος, το να ρίξεις ένα σφουγγάρισμα με καθαριστικό είναι υπόθεση λεπτών. Με χαλιά όμως, όσο σκούπα και να βάλω ο άλλος μπορεί να έχει πατήσει από κακά/τσίσα ζώων, χαλασμένα τρόφιμα, λάδια κλπ που χωρίς πλύσιμο δεν απομακρύνονται. Είναι νομίζω και θέμα οπτικής. Εγώ πχ νιώθω υποχρεωμένη που ο άλλος μου ανοίγει το σπίτι του και νιώθω ότι οφείλω να ακολουθήσω τους κανόνες του. Άλλωστε έχουμε όλοι τόσο ελάχιστο χρόνο που το τελευταίο που θέλω είναι η επίσκεψή μου να του δημιουργήσει επιπρόσθετο άγχος και κούραση. Αντίστοιχα, εκνευρίζομαι όταν κάποιος θεωρεί αυτονόητο να ανάψει τσιγάρο εντός σπιτιού χωρίς να ρωτήσει (ακόμα και σε σπίτι καπνιστή, είτε υπάρχουν/δεν υπάρχουν παιδιά) ή ανοίγει ντουλάπια χωρίς να του έχω δώσει το θάρρος να το κάνει. Μου αρέσει να σέβονται την ιδιωτικότητα μου και το χώρο μου, οπότε δεν καταλαβαίνω γιατί να προσβληθώ αν κάποιος μου ζητήσει να σεβαστώ τους κανόνες του δικού του χώρου.
  12. Σίγουρα όταν έχεις μώρο είσαι ένα τσικ παραπάνω στη τσίτα. Όταν αρχίζεις και δεν τα προλαβαίνεις, χαλαρώνεις λίγο. Αλλά όπως και να το κάνεις, παπούτσια μέσα στο σπίτι, ε φέρνουν το δρόμο μέσα! Στη Σουηδία ειναι αυτονόητο ότι και για ρεβεγιον να πας, να έχεις βάλει την Άρτα και τα Γιάννενα, αν είναι σε σπίτι με το που μπεις θα βγάλεις παπούτσια. Δεν ξέρω για εσάς, εγώ αισθάνομαι και πιο οικεία έτσι, πιο άνετα. Η πεθερά μου (που μένουμε πάνω-κάτω) είναι στα όρια της αρρωστοφοβίας, αν μπορούσε να εξορίσει τα παπούτσια και εκτός πολυκατοικίας θα το έκανε, οπότε ευτυχώς δεν έχω τέτοιο θέμα. Επίσης όταν πάμε σε ξένο σπίτι, πάντα προτείνω από μόνη μου να βγάλω παπούτσια, και επιμένω όταν μου λένε δεν πειράζει ειδικά αν βλέπω ότι και οι οικοδεσπότες είναι με παντόφλες. Παντοφλίτσες jumbo όπως αναφέρθηκε πιο πάνω και οποιανού του αρέσει. Σπίτι σου, κανόνες σου.
  13. Η πρώτη χρονιά στον παιδικό είναι έτσι και αλλιώς μια προσαρμογή από μόνη της. Πολλά παιδάκια δεν κλαίνε καθόλου για ένα-δύο μήνες και μετά που συνειδητοποιούν το μόνιμο της κατάστασης (συν την κούραση της ρουτίνας) αντιδρούν. Εσείς κόψατε για αρκετό διάστημα, οπότε αυτό ίσως την μπέρδεψε λιγάκι. Απλά το λέω γιατί μπορεί να μην είχε προσαρμοστεί εντελώς, αλλά απλά να έδειχνε έτσι. Ωστόσο, αν ήταν μόνο αυτό, δεν θα έκλαιγε όση ώρα ήταν εκεί. Θα εκλαιγε κατά τον αποχωρισμό και μετά θα επάνερχονταν. Ένας βασικός κανόνας για την ομαλή προσαρμογή οποιουδήποτε νηπίου σε νέο περιβάλλον είναι να εμπιστευτεί το νέο άτομο που θα το φροντίζει. Ένας νέος χώρος και νέα άτομα, είναι δεδομένο ότι προκαλούν ανασφάλεια στα περισσότερα παιδιά και ο κύριος στόχος των εκπαιδευτικών είναι να καθησυχάσουν αυτούς τους φόβους. Το σχολείο φαίνεται ότι δεν αναγνωρίζει καν βασικές αρχές παιδοψυχολογίας και το κλάμα ενός παιδιού το φοβούνται, οπότε και γι'αυτό το απομονώνουν. Εννοείται ότι αν ήμουν στη θέση του παιδιού σου θα είχα τρομοκρατηθεί και δε θα ήθελα να ξαναπάω. Ήταν κάκιστος ο χειρισμός τους. Το παιδί πρέπει να ανακτήσει την εμπιστοσύνη του. Ο μόνος τρόπος για να γίνει αυτό είναι οι δασκάλες να την αγκαλιάσουν και πάλι και να τη διαβεβαιώσουν ότι αυτό δε θα συμβεί ξανά. Συζήτησε μαζί τους για το πως θα αντιμετωπίσουν το παιδί την επόμενη φορά που θα συμβεί κάτι αντίστοιχο. Δεν ξέρω αν εργάζεσαι και έχεις την ευχέρεια να ξεκινήσετε εκ νέου σταδιακή προσαρμογή, αν ναι, ίσως βοηθούσε. Εσύ πως το σκέφτεσαι;
  14. Να σε ρωτήσω κάτι; Τώρα που έκανες δικό σου παιδί... Θα ήθελες μεγαλώνοντας, ως ενήλικας να σκέφτεται ότι πρέπει να σου "επιστρέψει"; Πιστεύεις ότι αν έκανες αυτά που κάνουν τώρα οι γονείς σου για εσένα, θα έμπαινες στη διαδικασία να του τα "ζητήσεις" είτε ευθέως, είτε γκρινιάζοντας; Το ρωτάω γιατί σκεφτόμουν σαν και εσένα πριν κάνω παιδί. Μετά το παιδί όμως, άλλαξα πολύ. Δε θέλω το παιδί μου να νιώθει ότι έχει υποχρεώσεις απέναντί μου. Σαφώς θα νιώθω καλά αν βλέπω να με νοιάζεται ή να θέλει να με φροντίσει αλλά δε θα ήθελα σε καμία περίπτωση να νιώσει πιεσμένο, ότι πρέπει να μου ανταποδώσει δηλαδή. Πόσο μάλλον να το κάνω να νιώσει αχάριστο απέναντί μου.
  15. Εμείς είδαμε το "Η βασίλισσα του χιονιού" στη παραμυθοχώρα. Διασκευασμένο το παραμύθι του Αντερσεν, με Χριστουγεννιάτικο θέμα. Είναι ωραία παράσταση και προσεγγίζουν τα παιδιά σπάζοντας την παράσταση στα 2. Η μισή είναι αφήγηση/αναπαράσταση με κούκλες και η άλλη μισή επανάληψη της ιστορίας με διάδραση, σαν μάθημα μουσικοκινητικής. Της κόρης μου της άρεσε, αλλά επειδή επηρεάζεται έντονα συναισθηματικά και το παραμύθι ξεκινά με αναπαράσταση του κακού ξωτικού, φοβήθηκε πολύ στην αρχή και στο υπόλοιπο ήθελε να είμαι κοντά της (ο χώρος είναι χωρισμένος στα δύο, πλατεία για τα παιδάκια που κάθονται και θέσεις πίσω του για τους γονείς). Συνολικά όμως άρεσε σε όλα τα παιδιά.
  16. Έχω τους γονείς μου (φίλους και συγγενείς) έτσι μακρυά, όπως εσύ. Δεν έχω την πολυτέλεια της πολυήμερης άδειας στις γιορτές, αλλά έτεινε να θεωρείται σχεδόν δεδομένο (από αυτούς) ότι οποιαδήποτε άδεια θα έπρεπε να έχει προορισμό το πατρικό μου. Λυπάμαι, αλλά όχι. Μου λείπουν πολύ δε λέω, αλλά έχοντας παιδιά αλλάζουν οι προτεραιότητες. Είναι ευπρόσδεκτοι να έρθουν και να μείνουν όσο θέλουν αλλά προέχει η δική μου ηρεμία και να περάσει καλά η οικογένειά μου. Δουλεύω πολλές ώρες, θέλω να δω το σπίτι μου, τον άντρα μου και τα παιδιά μου και σίγουρα δεν θέλω τις λίγες μέρες που έχω άδεια να τις φάω σε μετακινήσεις και ξεβόλεμα (μικρότερο για εμένα, μεγαλύτερο για τον άντρα μου που στη τελική δεν είναι και τόσο κολλητοί με τους δικούς μου). Παλαιότερα θεωρούσαν ότι ένα μήνα που πέρνω άδεια το καλοκαίρι, είναι φυσικά επόμενο να το περάσω όλο μαζί τους! Πλέον 2 εβδομάδες και πάλι καλά λένε, γιατί υπάρχει και το δεν ερχόμαστε καθόλου. Θέμα ορίων και προτεραιοτήτων είναι όλα.