vtgian

Plus500
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    1.566
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    54

vtgian last won the day on Μάιος 15

vtgian had the most liked content!

Συνεισφορα στο φορουμ

829 Good

1 ακόλουθος

Περισσότερα για την/τον vtgian

  • Rank
    Δοκιμή

Profile Information

  • Gender
    Female

Converted

  • Περιοχή
    Γλυφάδα

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

1.315 εμφανίσεις προφίλ
  1. Είναι πάρα πολλά τρία γεύματα για παιδί που μόλις μπαίνει στις στερεές. Διάβασε τον Εθνικό διατροφικό οδηγό του Υπουργείου Υγείας που έχει αναλυτικές οδηγίες για την εισαγωγή των στέρεων και είναι προσαρμοσμένος στην μεσογειακή διατροφή (και δώσε τον και στην παιδίατρο, γιατί οι περισσότεροι από διατροφή πέρα βρέχει). Κατά τον πρώτο χρόνο ζωής, οι στερεές τροφές είναι συμπληρωματικές του γάλακτος. Στο διάστημα αυτό εισάγουμε τροφές, δεν αντικαθιστούμε γεύμα, εκτός και αν εκεί μας οδηγήσει το παιδί. Κοινώς, θηλασμός πριν το φαΐ (που αν είναι έτοιμο για στερεές δεν του φτάνει μόνο το γάλα), θηλασμός και μετά (αν θέλει). δεν πιέζουμε το βρέφος να φάει συγκεκριμένη ποσότητα (κανείς μας άλλωστε δεν έχει τις ίδιες θερμιδικές ανάγκες με τον άλλο), όπως είδες και μόνη σου το παιδί δεν αντέχει ακόμα ποσότητα. Εμένα πχ ανάθεμα και αν έφαγε περισσότερο από 150 γρ. σε γεύμα. Μεγάλωνε όμως μια χαρά, αυτές ήταν οι ανάγκες της. ακολουθούμε τις ανάγκες του και δεν μπουκώνουμε το μωρό γιατί " έτσι πρέπει" ή γιατί "μα τα άλλα αδειάζουν πιάτα". Τα μωρά δείχνουν πολύ έντονα πότε πεινάνε και πότε δεν θέλουν άλλο. Αυτό θέλουμε να το διασφαλίσουμε γιατί σε αυτό ορίζονται οι διατροφικές συνήθειες της υπόλοιπης ζωής του. Το παιδί πρέπει να μπορεί να σταματάει το γεύμα όταν το σώμα του του λέει ότι δεν χρειάζεται άλλη ενέργεια. Αν το μπουκώνουμε, είναι σα να του λέμε μην ακούς το σώμα σου. προσπαθούμε να το φέρουμε σε επαφή με όσες περισσότερες νέες γεύσεις, πάντα υγιεινές Αφού ξεκινήσατε με αυτά και τρώει φρούτα άνετα, μπορείτε να περάσετε σταδιακά και στο κρέας, το οποίο είναι πολύτιμο για να γεμίσει το μωρό τις αποθήκες σιδήρου του. Αρχικά ζωμό κρέατος, μετά ζωμό με λαχανικά και στη συνέχεια βάζετε και κρέας. Μπορείτε να βάλετε και ρύζι. Τα ζυμαρικά έρχονται μετά.
  2. Επιβεβαιώνω αυτό που έγραψε η @elenip τα μαθήματα του Ερυθρού Σταυρού, είναι ότι πιο χρήσιμο μπορείς να κάνεις. Θα μάθεις πως να αξιολογήσεις και περιποιηθείς τραύματα με τον σωστό τρόπο, από απλή εκδορά μέχρι σοβαρότερο κόψιμο, πως να αντιμετωπίσεις με ψυχραιμία τα ατυχήματα και ειδικά πως αντιμετωπίζεται περιστατικό πνιγμού (που είναι δυστυχώς αρκετά συνηθισμένο με τα μικρά).
  3. Και εγώ προτιμώ χίλιες φορές να την βγάζουμε όλο το απόγευμα στην παιδική χαρά (εγώ σε παγκάκι, δεν είμαι πλέον από δίπλα) από το να τρέχουμε σε μπαλέτα, κολυμβητήρια και άλλα οργανωμένα (μιλάω κυρίως για νηπιακές ηλικίες, αλλά όχι ότι δεν περνάνε εξίσου καλά και μεγαλύτερα παιδιά). Ωστόσο ακριβώς ελεύθερο παιχνίδι δεν το λες. Στη δική μας παιδική χαρά έχουν κατώτατο ηλικιακό όριο όλα τα παιχνίδια σε ταμπελάκι, στην είσοδο αναφέρεται ρητά ότι επιτρέπεται να γίνεται χρήση μόνο από παιδιά 2 έως 12 ετών και ότι απαγορεύεται η μπάλα και άλλα οργανωμένα σπορ. Ειδικά το τελευταίο αποκλείει οτιδήποτε παίζεται με μπάλα (πχ μήλα). Το διάστημα που είχε φύλαξη έκαναν παρατήρηση και στα παιδιά που έπαιζαν κυνηγητό. Σε εμάς πάντως υπήρχαν και εξακολουθούν να υπάρχουν άπειρα ατυχήματα κυρίως λόγω κυνηγητού από μεγαλύτερα παιδιά αλλά και μπάλας (από παιδιά και γονείς). Όταν σε μια γεμάτη παιδική χαρά 10 παιδιά τρέχουν σα διάολοι που δε βλέπουν μπροστά τους τίποτα, άλλα πέντε-έξι βαράνε τη μπάλα στο θεό και σε όλα αυτά αν πεις "συγνώμη αλλά δεν επιτρέπεται η μπάλα" ΄ή στο 11χρονο που παίρνει αμπάριζα το νήπιο "πρόσεχε λιγάκι" γυρνάει και σου λέει ο γονιός "ε παιδί είναι, που να παίξει;" αυτό είναι ανευθυνότητα. Ατυχήματα ναι γίνονται παντού, δεν χάθηκε ο κόσμος και εγώ με σημάδια στα γόνατα είμαι ακόμα. Είναι παράλογο όμως να απαιτεί ένας γονιός να μη χρειάζεται να ανησυχήσει μη σπάσει τη μύτη του το παιδί του επειδή ένα άλλο δεν έχει που να παίξει μπάλα (πραγματικό περιστατικό); Ούτε εγώ έχω πει έτσι γενικά "απαγορεύεται να ανεβαίνουμε τη τσουλήθρα ανάποδα". Έχω πει όμως όταν ήταν δύο "αν ανέβεις τώρα, ίσως χτυπήσεις από το παιδάκι που περιμένει να κατέβει". Παρεπιπτόντως από τον παιδικό φέτος έχουν ξεκινήσει να ανεβαίνουν ανάποδα κάνοντας γέφυρα και να περνάνε τα άλλα από κάτω. Αλλά πάλι μπλέκουμε τα πράγματα με τις ηλικίες. Ένα νήπιο δε θα το αφήσεις μόνο στη πλατεία να παίξει με τους φίλους του. Το ελεύθερο παιχνίδι του νηπίου είναι πάντα σε οριοθετημένο χώρο με επίβλεψη. Μπορεί να είναι ελεύθερο να κάνει ότι θέλει, χρειάζονται όμως για λόγους ασφαλείας κάποιοι βασικοί κανόνες και όρια. Σε ένα παιδί είναι αλλιώς και η παιδική χαρά μπορεί να είναι αρκετά περιοριστική. Το γεγονός ότι στις πόλεις δεν υπάρχουν χώροι για ελεύθερο παιχνίδι, στο μυαλό μου δε μεταφράζεται ως στη παιδική χαρά θα κάνω ό,τι μου κατέβει.

  4. Διαφημίσεις


  5. Ως προς τους ορισμούς στο νου μου έχω το "καλομαθημένο" παιδί ως αυτό που τα βρίσκει όλα έτοιμα, που άλλοι σκέφτονται για αυτό πριν από αυτό. Τείνω να πιστεύω ότι ένα τέτοιο παιδί θα δυσκολευτεί πολύ ως ενήλικας να διαχειριστεί την οποιαδήποτε "ανωμαλία" στη ζωή του, ότι θα του είναι επίπονο να μοχθήσει για κάτι που θεωρεί ότι θα έπρεπε να έχει χωρίς κόπο. Πρακτικά ξέρω ότι ως γονείς θέλουμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας το καλύτερο, δε θέλουμε να τα βλέπουμε να πιέζονται και να δυσκολεύονται και εύκολα μπαίνουμε στη διαδικασία να "διευκολύνουμε" τη ζωή τους. Αυτό προέρχεται και από μια κουλτούρα ανατροφής όπου λόγω δύσκολων χρόνων οι γονείς μας είχαν το άγχος μη μας λείψει τίποτα. Θα βάλω ένα παράδειγμα: είμαστε σε παιδικό πάρτυ σε παιδότοπο και η κόρη μου (τεσσάρων και κάτι) μου φέρνει ένα γλειφιτζούρι. Της λέω ότι πρέπει να το πληρώσουμε και της δίνω ένα κέρμα να το δώσει στο ταμείο. Η διπλανή μαμά προτείνει να το κάνει αυτή, της λέω όχι, άσε την μόνη της (η μικρή δεν έφερε αντίρρηση, δεν την δυσκόλεψε δλδ). Πάει στο ταμείο, αφήνει το κέρμα στον πάγκο και λέει στη ταμία ότι άφησε το κέρμα. Η ταμίας δυσκολεύεται να το βρει και η δική μου είναι σε μια φάση αμηχανίας. Και πάλι η άλλη μαμά σχεδόν σηκώνεται λέγοντάς με για πείραγμα "'ακαρδη μάνα που αφήνεις το παιδί σου να ταλαιπωριέται" και για ακόμα μια φορά την αποτρέπω. Τελικά τα βρίσκουν ταμίας και κόρη και γυρνάει περιχαρής με το γλειφιτζούρι στο χέρι. Εγώ σε κάτι τέτοια μικρά καθημερινά παραδείγματα βλέπω να βάζουμε τρικλοποδιές στην ανάπτυξη αυτονομίας και δυναμικής του παιδιού μας και τα κάνουμε καλομαθημένα. Ως "κακομαθημένο" στο νου μου έρχεται η εικόνα του παιδιού που υπολείπεται ενσυναίσθησης. Ενός παιδιού γεμάτο εγωισμό που αδιαφορεί πλήρως για τα θέλω και τα συναισθήματα της υπόλοιπης ομάδας. Τους καλούς τρόπους δεν τους βάζω μέσα σε αυτό γιατί έχω δει παιδάκια που ήταν με το ευχαριστώ-παρακαλώ μεν, συμπεριφέρονταν πολύ άσχημα στα υπόλοιπα παιδιά δε. Δεν αρκεί να τα έχει όλα ένα παιδί (εννοώ υλικά αγαθά, ρούχα, παιχνίδια κλπ) για να γίνει κακομαθημένο και αυτό το λέω εκ πείρας. Τα κακομαθημένα παιδιά που έτυχε να γνωρίσω προέρχονταν τόσο από χαμηλά όσο και υψηλά κοινωνικά στρώματα, ήταν οικογένειες που αντιμετώπιζαν το παιδί ως μικρό θεό, οικογένειες που αδυνατούσαν να εφαρμόσουν και τα πιο μικρά όρια συμπεριφοράς, που επιβράβευαν συνεχώς, την κακή συμπεριφορά την αντιμετώπιζαν ως κάτι χαριτωμένο (ειδικά όσο ήταν πολύ μικρό το παιδί). @Βερενίκη κατ'εμέ έγραψες υπέροχα την ουσία της ενσυναίσθησης. Ναι, η ενσυναίσθηση ως δεξιότητα σημαίνει να μπορείς να μπαίνεις στα παπούτσια του άλλου. Αλλά αυτό από μόνο του δεν λέει τίποτα. Το θέμα είναι πως αξιοποιείς αυτή τη δεξιότητα. Είναι η ευθύνη που έρχεται μετά όπως είπες, πραγματικά το έγραψες πολύ εύστοχα! @Macgyver συμφωνώ απολύτως με αυτό και το έχω δει πρακτικά. Παιδιά που τυγχαίνει να κάνουν έστω και χαμαλοδουλιές όσο σπουδάζουν σε σχέση με παιδιά που δεν έχουν δουλέψει, είναι μέρα με τη νύχτα. Αυτό νομίζω ότι έχει συμβάλει και στη δική μου επαγγελματική πορεία, το γεγονός ότι μεγάλωσα σε μαγαζί, είτε βοηθώντας είτε αργότερα δουλεύοντας κανονικά, μου έδωσε ανεκτίμητα πρακτικά εφόδια. Είμαι εντελώς σύμφωνη ότι μετά τα 14-15 τα παιδιά θα πρέπει να εμπλέκονται σε κάποια μορφή (έστω και εθελοντικής εργασίας). Δε μιλάω για βαριές δουλειές, εννοείται. Βλέπω απλά το άλλο άκρο, με φοιτητές που δεν ξέρουν να πληρώσουν ούτε το νοίκι τους και λέω ακόμα και το να αναλάβει το καλοκαίρι κάποια διαδικαστικά ένας έφηβος (να πάει να πληρώσει ένα λογαριασμό, να πάει στο μαρκετ να πάρει 5 βασικά πράγματα), ούτε αυτό πια; Να έρθεις μια βόλτα στην πλατεία Ελληνικού που έχει ωραιότατες γυριστές τσουλήθρες-τούνελ. Το τι σόλα παπουτσιού στο δόξα πατρί έχει πέσει δε λέγεται! Φτάσαμε να τα βάζουμε να φωνάζουν πριν κατέβουν "ειναι κανείς εκεί κάτωωωω; να κατέβωωωω;"
  6. Λυπάμαι πολύ για αυτό που σου συνέβη, πραγματικά απαράδεκτο! Πέρα από την απειρία του προσωπικού, μου έκανε μεγάλη εντύπωση η απουσία φυσικής παρουσίας του μαιευτήρα. Δε θα έπρεπε να έχει έρθει να σε δει; Εμένα ερχόταν κάθε μέρα να με εξετάσει. Μάλιστα επειδή από το πρώτο βράδυ επανήλθα κανονικά και δεν ήθελα άλλο καθετήρα (έκανα καισαρική), το είπα στις νοσηλεύτριες και μου είπαν ότι δεν επιτρέπεται. Ήρθε με είδε και ο ίδιος, του το είπα και κανόνισε με τις νοσηλεύτριες του θαλάμου να μου τον αφαιρέσουν, εφόσον όντως όλα ήταν καλά. Εύχομαι όλα καλά από εδώ και στο εξής και να απαλλαγείς από τη λοίμωξη το συντομότερο.
  7. @Έσπερος εγώ θα σου έλεγα πάτε πρώτα για μπάνιο μια φορά και μετά αποφάσισε τι θα πάρεις. Γιατί η δική μου το πρώτο καλοκαίρι 4-7 μηνών έμπαινε στο νερό μέσα στη τρελή χαρά και το επόμενο, στην ίδια παραλία δεν ήθελε ούτε να πατήσει τα πόδια της στην άμμο, για τη θάλασσα με τι-πο-τα. Ξαναπάτησε και μπήκε στο νερό στα 3,5. Την φόβιζε η ανοιχτή παραλία και ότι η άμμος της ήταν μαλακή (βυθίζονταν τα πόδια της και έχανε την ισορροπία της)! Ενώ σε μικρά κολπάκια με σταθερή άμμο (την ψιλή που γίνεται σαν πάτωμα) ή πισίνα, τρέχαμε από πίσω της. Εμάς δυστυχώς δε μας βόλεψε τιποτα, ούτε μπρατσάκια, ούτε σωσίβια, ούτε μακαρόνια. Οπότε τρέχω ακομα από πίσω της μη "βουτήξει". Εγώ μεγάλωσα με βρεγμένο μαγιό και θάλασσα από τις 11:30 μέχρι τις 13:30 και απόγευμα από τις 17:30 μέχρι όσο πάει. Δύο μαγιο είχα όλα και όλα, ένα για το πρωί και ένα για το απόγευμα. Για αντηλιακό δεν το συζητώ, ήταν άλλα χρόνια τότε. Με τη δική μου πέρυσι καθόμασταν αντίστοιχες ώρες. Βρεφάκι πηγαιναμε νωρίς (10:00) αλλά έτσι και αλλιώς με βρέφος δεν μπορείς να κάτσει και πολύ. Πέρυσι που είχε και μεγάλη παρέα, σε εμάς παιδί νωρίς δεν έβλεπες. Όλα κατέβαιναν μετά τις 11:00 και έμεναν μέχρι το μεσημεριανό. Είναι βέβαια και το καμπινγκ, που είσαι πρακτικά συνέχεια δίπλα στη θάλασσα. Για αντηλιακό μπλουζάκι ούτε συζήτηση, εδώ δε θέλει ύφασμα επάνω της το χειμώνα! Οπότε αναγκαστικά το μεσημέρι την μπλάστρωνα στο αντηλιακό και ανανέωνα μια φορά στο διάστημα αυτό. Μέχρι να πάρει χρώμα, να μην καεί δηλαδή. Μετά, μπορεί να της έβαζα μια φορά μόνο. Εμάς η παιδιάτρος μας είχε φοβίσει λιγάκι με τη D και την έλλειψη που έχουν τα περισσότερα και μας λέει ότι έστω για 15 λεπτά, πρέπει να δει το δέρμα ο ήλιος χωρίς φίλτρα που μπλοκάρουν. Να μην καει, σε καμία περίπτωση, αλλά μετά την 2η εβδομάδα στη θάλασσα, να είμαστε πιο χαλαροί με την προστασία. Καλό, κακό δεν ξέρω, είμαστε και μαυρούληδες στο δέρμα οικογενειακώς, από D πάντως είμαστε φουλ εξακριβωμένα. Τουλάχιστον φορούσε καπέλο η δικιά μου (βρεγμένο). Πάνα αδιάβροχη φόρεσε μόνο βρεφάκι. Μετά κανονικό μαγιό. Πριν πάμε θάλασσα φρόντιζα να έχει κατουρήσει αλλά γενικά είναι και παιδί που σπάνια είχε ατυχήματα. Για κακά δεν υπήρχε περίπτωση να κάνει. Την άμμο τη φοβάμαι περισσότερο για μύκητες, δερματίτιδες και τέτοια. Το βρεγμένο μαγιό πειράζει όταν κάθεσαι πολύ ώρα με αυτό και η ζέστη της περιοχής + υγρασία δημιουργούν τα προβλήματα. Τα πιτσιρίκια όπως τα έβλεπα εγώ μέσα έξω στο νερό ήταν συνέχεια, οπότε ποια ζέστη.
  8. Πέρα από διατροφή, από ντύσιμο πως πάτε; μήπως ιδρώνει εύκολα και κρυώνει μετά; Στο σχολείο ξέρεις αν τηρούν κανόνες υγιεινής (πλένουμε χεράκια πριν φάμε, να υπάρχουν διαθέσιμα μωρομάντηλα, να αερίζονται καλά οι χώροι); Το ρωτάω γιατί και εμάς πρώτη φορά πήγε, 3-4 παιδάκια στο τμήμα τους ήταν όντως όπως το περιγράφεις (και ήταν και δεύτερη χρονιά) αλλά στην πλειοψηφία τα παιδιά περάσανε 2-3 ιώσεις μέχρι τώρα και είμαστε ένα μήνα τώρα που είναι όλα καλά. Έχω τσεκάρει βέβαια ότι από καθαριότητα και κανόνες είναι απόλυτα τυπικός ο σταθμός. Πρέπει να υποφέρατε πολύ έτσι και δεν ξέρω αν είναι μόνο θέμα ιώσεων ή γενικότερης ευαισθησίας. Έχουμε και εμείς συνομήλικο παιδάκι στη γειτονιά το οποίο πραγματικά λες και πιάνει τις ιώσεις στον αέρα, ό,τι κυκλοφορεί το παθαίνει. Το συγκεκριμένο βέβαια το παραντύνουν, πχ αυτές τις ημέρες η δική μου φοράει αμάνικα φορέματα με αθλητικά και το βραδάκι ζακέτα μακό, αυτό φοράει κοντομάνικο μπλουζάκι, μακρύ κολάν και από πάνω κοντομάνικο μπλουζοφόρεμα και ζακέτα χοντρό φούτερ το βράδυ. Τρέχει στην παιδική και γίνεται μούσκεμα το παιδί. Ξέρω ότι είναι αναμενόμενο να περάσουν τα παιδιά 3-4 ιώσεις Οκτώβρη-Απρίλη αλλά αυτό το συνεχόμενο μου φαίνεται πολύ επιβαρυντικό. Μήπως ο παιδίατρος πρέπει να προτείνει κάτι για το ανοσοποιητικό;
  9. Αυτό που περιγράφει η ΑΡΓΚ το έχω ζήσει και εγώ και ας μεγάλωσα σε κέντρο πόλης. Το μοντέλο όμως ήταν ακριβώς το ίδιο, οι γονείς γνωρίζονταν μεταξύ τους και είχαν το ελεύθερο να μαλώσουν τα παιδιά φίλων όταν αυτά παρεκτρέπονταν. Ωστόσο, σε άγνωστα σπίτια δεν μπαίναμε. Σε εμάς τουλάχιστον ήταν έντονο το "να ρωτήσω τη μαμά μου". Γενικά όμως υπήρχε μια μεγαλύτερη ανοχή και μια κοινή παραδοχή ότι τα παιδιά είναι ευθύνη όλων. Αυτό επικρατεί και σαν λογική στο κάμπινγκ που πάμε (οργανωμένο, με πολλούς παππουδες/γιαγιάδες που κρατάνε εκεί τα εγγόνια όλο το καλοκαίρι, μήνες δηλαδή). Τα παιδιά μπορεί να είναι χύμα στο δρόμο όλη μέρα και να γυρνάνε από τροχόσπιτο σε τροχόσπιτο αλλά αυτός που τα "φορτώνεται" έχει και το ελεύθερο να βάλει και κανόνες ή να τα διώξει αν δεν γουστάρει. Εγώ πάντως δεν έχω κανένα κόλλημα να "μαζέψω" παιδί τρίτου, ειδικά αν ο γονιός είναι πέρα βρέχει. Στο κάμπινγκ μπορεί να μαζευόταν και 6-7 παιδάκια στην αυλή μας, φυσικά και θα έβαζα φωνή αν έβλεπα να επικρατεί χαμός. Οπως και υπήρχαν φορές που τα έδιωχνα γιατί πχ έπρεπε να φάμε, ετοιμαστούμε ή γιατί γινόταν ενοχλητικά. Αλλά και σε παιδότοπο ή παιδική χαρά θα μιλήσω, ειδικά αν τίθεται θέμα ασφαλείας. Στην περίπτωσή σας Νάσια, μπορεί οι παππούδες να είναι αυτής της λογικής και μάλιστα να νομίζουν ότι όλα είναι μια χαρά και να μη το μεταφέρουν καν στους γονείς ως πρόβλημα το ότι το παιδί γυρνάει όλο έξω. Καλά για κοροϊδέματα και τέτοια, οι μεγαλύτεροι άνθρωποι δεν τα ακούνε καν! Μπορεί πχ το κοριτσάκι να μην αφήνει άλλα παιδιά να μπουν στο σπίτι γιατί έτσι ξέρει από τους γονείς της αλλά να έχει το ελεύθερο από τους παππούδες να κυκλοφορεί όπου θέλει. .
  10. Αλήθεια; Αυτή ακριβώς ήταν η σκέψη μας όταν επιλέξαμε όνομα για τη μικρή! Να είναι σύντομο και να μπορεί να "σταθεί" εκτός Ελλάδος. Εμάς ευτυχώς οι γονείς δεν είχαν απαιτήσεις, η μητέρα μου μισεί το όνομά της, του πατέρα μου δεν ταιριάζει σε κορίτσι, τα πεθερικά μου έχουν ακούσει το όνομά τους. Τους τελευταίους πιο πολύ τους καίει που δεν έχει βαφτιστεί αλλά μας είναι απολύτως αδιάφορο και ευτυχώς δεν το κάνουν θέμα. Γενικά το μπλέξιμο των παππούδων στην επιλογή ονόματος το θεωρώ απαράδεκτο και πραγματικά το θεωρώ πολύ ξεφτίλα όταν λόγω ονόματος συμπεριφέρονται αδιάφορα ή κάνουν διακρίσεις. Αυτό δε με το αγορίστικο ονοματεπώνυμο, που πάει από γενιά σε γενιά, το έχω ζήσει στο σόι του άντρα μου. Όλα τα αγόρια, πρώτα ξαδέλφια, έχουν το ίδιο όνομα και επώνυμο. Σε μαζώξεις δεν ξέρεις ποιος αναφέρεται σε ποιον
  11. Αν κατάλαβα καλά, στην τελευταία "παρέα" που έκαναν τα παιδιά ήταν εντάξει, δεν υπήρξαν κλάματα από την κόρη σου. Καλό αυτό. Γενικά μιλώντας και θα σου το επιβεβαιώσουν και εκπαιδευτικοί αυτό, σε αυτές τις ηλικίες είναι πολύ συχνό το "μαλώνω - τα ξαναβρίσκω". Δεν σκέφτονται ακόμα τα παιδάκια σαν εμάς τους μεγάλους. Αυτό δε σημαίνει βέβαια ότι μια συνεχόμενη κακή συμπεριφορά πρέπει να είναι και αποδεκτή. Εκεί μιλάμε για όρια. Επειδή καταλαβαίνω ότι εκεί που μένετε τα παιδιά κυκλοφορούν εύκολα ασυνόδευτα και πλησιάζει και καλοκαίρι (περισσότερη ώρα έξω) ξεκινήστε βάζοντας κανόνες για το ποιες ώρες μπορεί να κυκλοφορεί και μέχρι που μπορεί να πάει. Θα συμφωνήσω και εγώ ότι δεν μπαίνουμε σε άλλο σπίτι χωρίς την άδεια του γονιού μας (όχι ότι το κάνει λιγότερο επικίνδυνο αν ξέρεις την οικογένεια, αλλά όπως και να έχει). Το συντομότερο να γνωρίσετε την οικογένεια του άλλου κοριτσιού καλύτερα, ειδικά αφού θα είναι συμμαθήτριες. Μέσα στο καλοκαίρι δηλαδή να ξέρετε πως να το χειριστείτε, ειδικά αν όντως το άλλο παιδάκι έχει προβλήματα συμπεριφοράς. Χωρίς να θέλω να αποκλείσω κάτι, ας σκεφτούμε ότι το άλλο κοριτσάκι μπορεί να είναι πιεσμένο από τη μετακόμιση, να του λείπουν οι δικοί του και να αντιμετωπίζει το νέο περιβάλλον πολύ εχθρικά, να του είναι μια δύσκολη περίοδος. Όχι ότι αλλάζει κάτι ως προς το τι θα κάνετε, απλά μη βιαστείτε να το απομονώσετε φορώντας του τη ταμπέλα του "κακού" παιδιού.
  12. Συμφωνούμε όλες επι της ουσίας (wow!), γι'αυτό έγραψα ότι το πρώτο που πρέπει να γίνει είναι να ξεκαθαριστεί αυτό το "έρχομαι όποτε γουστάρω". Και για να κοπεί η φόρα του άλλου παιδιού αλλά και για να καταλάβει και το δικό μας παιδί ότι το σπίτι μας δεν είναι μπάτε σκύλοι αλέστε. Γιατί ακόμα και το πιο καλόβολο παιδί του κόσμου να ήταν, πάλι όρια έπρεπε να υπάρχουν. Πρακτικά είναι δύο διαφορετικά τα προβλήματα. Το ένα να μπει φρένο στις απρόσκλητες επισκέψεις, που αυτό γίνεται μόνο μεταξύ μαμάδων. Το δεύτερο να βοηθηθεί το παιδί ώστε να κατανοήσει τα συναισθήματά του, τι είναι επιτρεπτό και τι όχι και πως να βρει τη δύναμη να μην επηρεάζεται και να απομονώνει τη κακή συμπεριφορά άλλου παιδιού. Και είναι κρίσιμο να δουλευτεί αυτό όσο νωρίτερα γίνεται γιατί πιστέψτε με αυτά είναι τρίχες σε σχέση με το τι γίνεται στην εφηβεία :(
  13. Σε καμία περίπτωση δεν εννοώ να το διαχειριστεί εντελώς μόνο του το παιδί (έγραφα και γρήγορα και ίσως τα έκανα αχταρμά). Νομίζω όμως ότι στην περίπτωση που πάλι έρθει απρόσκλητο το άλλο, πρέπει να ερωτηθεί τουλάχιστον για το αν θέλει να παίξει τη δεδομένη στιγμή με το άλλο παιδί ή όχι, ακόμα και αν το μετανοιώσει μετά και πρέπει να επέμβουμε. Εγώ το κάνω και με τη μικρή αυτό, ειδικά με παιδάκια-γειτονάκια που δεν πολυταιριάζουν αλλά μας φωνάζουν ή θέλουν να έρθουν για παιχνίδι. Στην αρχή έλεγε ότι δεν ήθελε να παίξει (γιατί θυμόταν ότι την προηγούμενη φορά κατέληξαν σε κλάματα). Μετά υπήρξαν φορές που έλεγε ναι και που ενώ ήξερα ότι θα μαλώσουν, δεν μπλέχτηκα και έδωσα χρόνο να βρουν την άκρη μόνα τους. Ήμουν δίπλα αλλά όχι ως διαιτητής. Σε εμάς λειτούργησε γιατί το αίσθημα ασφαλείας που είχε, έδωσε στην κόρη μου το θάρρος να διεκδικήσει αυτό που ήθελε. Νομίζω ότι ίσως κάποιες φορές επειδή μας πνίγει το δίκιο, θέλοντας να βοηθήσουμε το παιδί, μπαίνουμε στη μέση και τελικά δεν του δίνουμε το χώρο να βρει τη δύναμή του. Δεν εννοώ να το αφήσεις εντελώς χύμα στο κύμα να τα βγάλει πέρα μόνο του αδιαφορώντας για το πρόβλημά του. Μόνο να κρατηθείς λιγάκι πριν πάρεις τα ηνία (δεν ξέρω αν γίνεται κατανοητή η διαφορά). Πάντως σίγουρα το πρώτο που πρέπει να ξεκαθαρίσει η θεματοθέτρια με τη μάνα του άλλου παιδιού είναι το "δεν έρχεσαι ότι ώρα σου καπνίσει".
  14. Αρχικά θα επικεντρωνόμουν στο πως αισθάνεται το δικό μου παιδί. Θα προσπαθούσα να μάθω με ανοιχτού τύπου* ερωτήσεις πως αισθάνεται, αν πραγματικά θέλει να παίζει με αυτό το κορίτσι, αν νιώθει υποχρεωμένη για κάποιον λόγο, αν φοβάται να πει όχι. Αν υπάρχει κάτι στο παιχνίδι που την δυσκολεύει. Θα την ρωτούσα επίσης πως της φαίνεται η συμπεριφορά της φίλης της. Δε θα προσπαθούσα να της πω εγώ πιο είναι το σωστό ότι πχ "οι φίλοι δε μαλώνουν" αλλά να την κάνω να αναγνωρίσει από μόνη της το λάθος. Ίσως με μια προσωπική ιστορία πχ όταν ήμουν στην ηλικία σου ήρθε στο σχολείο μας ένα κοριτσάκι που ήθελε να είναι αρχηγός...κλπ κλπ" με έμφαση στα συναισθήματα και στο πως λύθηκε το πρόβλημα. Αφού το συζητήσετε όλο αυτό και βγάλεις μια άκρη με το πως αισθάνεται και νιώσει ότι είσαι δίπλα της, βλέπεις πως θέλει να το χειριστείτε. Εσύ παράλληλα την ενδυναμώνεις φροντίζοντας να κάνετε παρέα με άλλα παιδάκια που τα πάνε καλά, να είναι γεμάτη δηλαδή από επιβεβαίωση μέσω άλλων φίλων. Γιατί υπάρχει και η περίπτωση, το παιδί σου όντως να θέλει να κάνει παρέα με το άλλο κοριτσάκι, απλά να μην ξέρει/μπορεί να διαχειριστεί την άσχημη συμπεριφορά της φίλης της και να χρειάζεται απλά βοήθεια να βρει το θάρρος της. Την επόμενη φορά που θα έρθει απρόσκλητο το άλλο παιδί, μπορείς πρώτα να ρωτήσεις την κόρη σου αν θέλει να την δεχτείτε, υπενθυμίζοντάς της τι έγινε την προηγούμενη φορά και ότι δεν είναι υποχρεωμένη να κάνει παρέα αν δεν περνάει καλά. Αν τελικά δε θελήσει, θα έλεγα ευγενικά στο άλλο παιδί ότι δεν είστε διαθέσιμοι εκείνη τη στιγμή. Επίσης όπως και να έχει θα έβρισκα την άλλη μητέρα και θα της έλεγα" λυπάμαι που ¨δεν τη δέχομαι" αλλά έχουμε κάποιες φορές άλλες υποχρεώσεις. Ίσως καλύτερα θα ήταν για να μη νιώθει άσχημα το παιδί, να μου κάνεις ένα τηλέφωνο πρώτα". Αν πάλι η κόρη σου πει ότι θέλει να παίξουν, τότε της λες ότι αν δεν αισθάνεται καλά μπορεί να σου το πει και είσαι "από δίπλα" να τσεκάρεις διακριτικά τι γίνεται. Αν πάλι γίνει κακός χαμός, μπορείς να κάνεις και πάλι με το παιδί την παραπάνω κουβέντα. Κάποιες φορές νομίζω τα παιδιά πιέζονται να δεχτούν μια άσχημη συμπεριφορά γιατί νομίζουν ότι αν αντιδράσουν δε θα είναι αρεστά, ή ότι θα μείνουν μόνα. Με τη μεγάλη μας που είχαμε κάτι αντίστοιχο, το δουλέψαμε ώστε να καταλάβει ότι δεν έχει ανάγκη το άλλο παιδί. Πάντως ούτε εμένα μου αρέσει αυτό το "όποτε θέλω έρχομαι και φεύγω", ακόμα και καλά να παίζανε, θα ήθελα πρώτα για το δικό μου παιδί να ξέρει ότι δεν είναι ευγενικό και ότι πάντα πρέπει να συνεννοούνται οι γονείς. Αυτό κάνουμε και εμείς, μου λέει πχ η δική μου "να πω στη φίλη μου να έρθει;" και της λέω όχι, θα ρωτήσω πρώτα εγώ τη μαμά της αν μπορούν. *ερωτήσεις που δεν απαντιούνται με ναι ή όχι, αλλά είναι διατυπωμένες με τέτοιο τρόπο που το παιδί να πρέπει να δώσει περισσότερες πληροφορίες. Π.χ. "Τι έγινε και σε βλέπω τόσο αναστατωμένη; αντί για "Έγινε κάτι και είσαι στεναχωρημένη;"
  15. Λένια μου είπε κανείς ότι θα επέλεγε σταθμό βάσει αυλής; ούτε προτεραιότητες θέσαμε, ούτε ποια πρέπει να είναι τα πρωταρχικά κριτήρια επιλογής. Με αφορμή το θέμα προαυλισμού, συζητήσαμε για το τι ισχύει και τι όχι, γιατί καλό είναι να ξέρουμε τι γίνεται. Εμένα μου πάντως μου λένε ΚΑΙ τα χωροταξικά standards. Γιατί αλλιώς χαίρεται το παιδί μου σε αυλή, και αλλιώς σε ένα δωμάτιο. Αν λοιπόν έπρεπε να αξιολογήσω που θα το στείλω, θα λαμβανα υπόψη μου και αυτό. Όχι ως πρώτο κριτήριο αλλά ως σημαντικό.
  16. Βρε συ Λένια, ποσώς με ενδιαφέρει αν ο κάθε Δήμος επειδή δεν ήθελε να δώσει λεφτά, δεν ήθελε να ασχοληθεί ή οτιδήποτε άλλο στοίβαξε παιδιά σε ένα κτίριο που δεν έχει προδιαγραφές παιδικού σταθμού. Η θεματοθέτρια θα μπει στη διαδικασία να βρει σταθμό για το μωρό της, ιδιωτικό αν κατάλαβα καλά. Να μην ξέρει ποια είναι τα standard? πρέπει να συμβιβαζόμαστε με την ανεπάρκεια του καθενός δηλαδή; Δεν είναι όλοι Δήμος Αθηναίων. Σε εμάς πάντως όταν αποφάσισαν να ασχοληθούν με το θέμα παιδικοί σταθμοί, πρέπει να παραδεχτώ ότι τήρησαν τα προτεινόμενα και οι νέοι σταθμοί του Δήμου (είτε ιδιοκατασκευαζόμενοι, είτε εκμετάλλευση άλλων δομών) είναι πολύ καλύτεροι από πολλούς ιδιωτικούς, όλοι με αυλές και ευρύχωροι. Οι παλιοί σταθμοί παραμένουν προβληματικοί ως προς τις αυλές και τις αίθουσες αλλά κυρίως γιατί ο Δήμος επιλέγει να βαλει περισσότερα από το επιτρεπτό παιδιά. Επιμένω ότι είναι θέμα πολιτικής βούλησης. Ακόμα και ο δημόσιος σταθμός που πήγαινα ως παιδάκι στο κέντρο της Θεσσαλονίκης είχε φτιαχτεί με σύγχρονα κριτήρια, λειτουργεί ακόμα, με την καταπράσινη αυλή του. Όταν λέω κάποια να βγαίνουν και κάποια όχι, εννοώ εντός τμήματος και ανάλογα με το ημερήσιο πρόγραμμα. Αν τύχει και κοιμάται το βρεφάκι εκείνη τη μέρα, δε θα το βγάλεις με το ζόρι έξω, θα το βγάλεις την επόμενη.