vtgian

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    1.348
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    31

vtgian last won the day on Οκτώβριος 11

vtgian had the most liked content!

Συνεισφορα στο φορουμ

503 Good

1 ακόλουθος

Περισσότερα για την/τον vtgian

  • Rank
    Δοκιμή

Profile Information

  • Gender
    Female

Converted

  • Περιοχή
    Γλυφάδα

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

881 εμφανίσεις προφίλ
  1. Αυτό θα έλεγα και εγώ, μπράβο στο σταθμό και στις παιδαγωγούς που καταλαβαίνουν και υποστηρίζουν εμπρακτα την ομαλή προσαρμογή παρουσία γονέα! Εύχομαι να έχετε μια ήρεμη και δημιουργική σχολική χρονιά!
  2. Πολλά παιδάκια δυσανασχετούν με το νερό στο κεφάλι, ειδικά αν πέσει στα μάτια τους. Εγώ έκανα τα εξής: Αρχικά περιόριζα το λούσιμο στο ελάχιστο, 1-2 φορές την εβδομάδα Της έδινα πολλά παιχνίδια μέσα στο μπανιεράκι ώστε να έχει να ασχολείται. Της έβρεχα το κεφαλάκι σιγά σιγά, ίσα να βραχούν τα μαλλιά και με προσοχή να μην πέσουν νερά στα μάτια και μετά της εκανα μασαζακι στο κεφάλι ώστε να παει παντού το σαμπουάν. Είχα πάντα ένα πανάκι να της σκουπίζω άμεσα το μούτρο, πριν καν το καταλάβει. Όταν ήταν να την ξεπλύνω φρόντιζα να είναι καθιστή και σήκωνα κάποιο παιχνίδι (ή καινούριο παιχνίδι) ψηλά ώστε να πάει πίσω το κεφάλι και με κινήσεις ακριβείας (χα χα χα) να την ξεπλύνω όσο πιο γρήγορα γίνεται. Τώρα που μεγάλωσε κάνει μόνη της πίσω το κεφάλι, αλλά το πανί το θέλει οπωσδήποτε. Άλλες λύσεις είναι ένα καπελάκι σα στέκα που κρύβει τα μάτια και δεν πέφτει το νερό, αλλά δεν ξέρω αν το δέχονται τα πιτσιρίκια. Αλλιώς ένα δοχείο με στόμιο ώστε να πέφτει το νερό ακριβώς εκεί που θέλεις χωρίς πίεση.
  3. Δεν ξέρω αν γίνεται σε όλους τους Δήμους εμάς ο Δήμος είχε κρατημένες κάποιες θέσεις για ΕΣΠΑ (ένα 10% της χωρητικοτητας), οπότε σε δημοτικό σταθμό μπορούσες να πας, μέσω ΕΣΠΑ μόνο αν έπαιρνες voucher και αν προλάβαινες. Όταν έκανες τα χαρτιά απευθείας στο Δήμο, έπρεπε να υποβάλεις και υπέυθυνη δήλωση που έλεγε ότι αν γίνεις δικαιούχος voucher τότε δικαιούσαι μόνο τις θέσεις που αναλογούν στο ΕΣΠΑ. Και είναι πολύ λογικό καθώς αν εχεις voucher έχεις επιλογή και σε ιδιωτικό σταθμό. Αν όμως δεν δικαιούσαι, δε σημαίνει ότι μπορείς πραγματικά να στείλεις το παιδί σε ιδιωτικό. @Lenia16 έτσι όπως το περιγράφεις ακούγεται εξαντλητικό! Στον κοντινό σταθμό, γνωρίζει παιδάκια; Θα ήταν μεγάλο συν αυτό. Αυτές οι βλακείες με τους δημοτικούς σταθμούς! Θα μπορούσαν να σας πουν κάντε την εγγραφή και ελάτε μια και καλή στον σταθμό που θα πάτε, όταν θα ξεκαθαρίσουμε τις θέσεις.

  4. Διαφημίσεις


  5. Πολύ χαίρομαι που η μικρούλα φαίνεται να προσαρμόστηκε. Αν βλέπεις ότι συμμετέχει και είναι ήρεμη, καταλαβαίνεις ότι πάνε καλά τα πράγματα. Όταν την έγραψα πρώτη χρονιά στα 2,5, ήταν επίσης το μικρότερο στην τάξη και υπήρχαν παιδάκια με σχεδόν χρόνο διαφορά (και σύνολο 35 παιδιά). Η δική μου επειδή είναι και λεπτουλάκι, τα εβλεπε θηρία τα μεγαλύτερα. Φέτος στο τμήμα της (16 παιδιά) έχει αρκετά μεγαλύτερα παιδάκια αλλά είναι το σύστημά τους τέτοιο, δίνουν πχ το ίδιο θέμα εργασίας σε όλα με διαφορετικές απαιτήσεις από τα μικρότερα αλλά έτσι φαίνεται ότι τα μεγάλα 'τραβάνε' τα μικρά και γενικά μεταξύ τους τα πάνε όλα πολύ καλά. Τα 2,5 με τα 3,5 πάντως είναι διαφορά, και αντίληψης και επικοινωνίας. Τώρα για το ερώτημά σου, τι να σου πω δεν ξέρω. Εγώ μάλλον δεν θα το τολμούσα να την αλλάξω, πολλά παιδιά σημαίνει και πολλές ιώσεις, και αφού φαίνεται να τα πηγαίνει καλά γιατί να το ρισκάρεις;
  6. Την Ρουγγέρη την έχω δει με την μεγάλη κόρη σε κάποιες παραστάσεις, οπότε πάνε πολλάααα χρόνια πίσω. Δεν θυμάμαι ούτε όνομα παράστασης πια! Θυμάμαι ότι είχε εντυπωσιακά κουστούμια/σκηνικά και μεγάλο θίασο, αλλά κάτι δε μου άρεσε ιδιαίτερα ούτε εμένα, ούτε της μεγάλης μας. Απεναντίας στις παραστάσεις του Εθνικού πάντα κόλλαγε, μέχρι που ήθελε αυτόγραφα (ασχέτως που δε μου αρέσει καθόλου αυτό το πράγμα) από τους "κακούς"! Τώρα ξαναμπαίνουμε στον κόσμο του "παιδικού" θεάτρου. Τα τρία γουρουνάκια @Merendoula είναι στην Παραμυθοχώρα; Γιατί μου είπαν πολύ καλά λόγια γενικά για τις παραστάσεις εκεί αλλά αν είναι με δυνατή μουσική και στυλ παρτυ, μάλλον δεν θα της αρέσει της δικιάς μου.
  7. Καλημέρα @Nefeli2014 Ναι μεν είναι εμφανές ότι τα 2 παιδιά (πρωταγωνιστές της παράστασης) αντιλαμβάνονται ότι υπάρχει κοινό (πχ ντρέπονται στην αρχή να βγουν, το ένα μαλώνει το άλλο που δεν πετάει τα σκουπίδια στον κάδο γιατί "τους βλέπουν") ωστόσο δεν υπάρχει πραγματική διάδραση με το κοινό. Πάντως δεν αποτελεί πρόβλημα αυτό, όπως σου είπα μεγάλο μέρος του κοινού ήταν γύρω στα 2-3, ούτε γκρίνια είχαν, ούτε βαρέθηκαν. Είναι αρκετά επιβλητικός ο χώρος, ο ήχος και οι εναλλαγές χρωμάτων εντυπωσιακές και τους κρατάει την προσοχή. Και εμάς το πρώτο θέατρο ήταν το "θα βγω από τ'αυγό" που ήταν όντως καλοδουλεμένη παράσταση, ιδανική για εκείνη την ηλικία. Η "Τραμπάλα" είναι παράσταση κλασικού θεάτρου. Από τη στιγμή όμως που βλέπω ότι στο παιδί εντυπώνονται εικόνες, λέξεις, συναισθήματα και μπορεί να την παρακολουθήσει μέχρι το τέλος, προτιμώ τις κλασικές θεατρικές παραστάσεις. Ειδικά αν η εναλλακτική είναι σαν αυτές που διάβασα παραπάνω και τις οποίες θεωρώ απαράδεκτό να χαρακτηρίζονται θέατρο (ζουζούνια, μπαλόνια κλπ ).
  8. Πήγαμε σήμερα στο Εθνικό στην παράσταση "Τραμπάλα". Είναι για νήπια 2 έως 6 ετών. Περάσαμε πολύ όμορφα, η παράσταση αποτυπώνει τέλεια τις σχέσεις νηπιων, το παιχνίδι, το μοίρασμα, τη φιλία. Είναι 50 λεπτά αλλά κανένα δεν διαμαρτυρηθηκε, ήταν όλα τα παιδάκια προσηλωμενα. Οι 2 ηθοποιοί είναι καταπληκτικοι (εθνικό θέατρο είναι αυτό!), ο χώρος εντυπωσιακός. Αξίζει πραγματικά.
  9. Εμείς τη περάσαμε πέρυσι αυτή τη φάση, η μεγάλη να διαβάζει για πανελλήνιες (=ευλαβική ησυχία στο σπίτι), η μικρή 3 ετών με όρεξη να διαολίσει. Τα θετικά είναι ότι βλέποντας τη μεγάλη, η μικρή ζητούσε και αυτή τα δικά της βιβλία και τη δική της ώρα ανάγνωσης, οπότε εκεί που είχαμε ψιλοξεχάσει τα βιβλία μας τα πιάσαμε ξανά. Είναι δύσκολο ομολογουμένως αν είσαι μόνη. Εμείς συνήθως τα μοιράζαμε, ο άντρας μου με την μεγάλη (γιατί χρειαζόταν σε κάποια μαθήματα βοήθεια), εγώ με τη μικρή. Η αλήθεια είναι ότι ποιοτικό διάβασμα έκανε η μεγάλη μόνο όταν εξαφανιζόμασταν από το σπίτι, γιατί ακόμα και με τόση διαφορά ηλικίας ξεμυαλιζόταν με τη μικρή. Στη μικρή τονίζαμε επανελλειμένα το πόσο σοβαρό είναι το διάβασμα της αδελφής της, γιατί διαβάζει και γιατί δεν την ενοχλούμε. Δε θα πω ότι ήταν πάντα εύκολο, αν και σε γενικές γραμμές το σεβόταν (όσο μπορεί ένα τρίχρονο). Αν υπάρχει η λύση της γιαγιάς για απασχόληση εντός/εκτός σπιτιού (πχ παιδική χαρά, όχι τηλεόραση) είναι ίσως πιο εύκολο.
  10. Νομίζω ότι είναι λίγο δύσκολο να εφαρμοστεί μοντέλο Βερολίνου σε εκ περιτροπής απασχόληση, γιατί μεταξύ άλλων βασίζεται σε συνέπεια προγράμματος. Αν είναι σπαστές οι μέρες ίσως δυσκολεύει το παιδί να αισθανθεί ασφάλεια, καθώς το μοντέλο περιγράφεται στο πλαίσιο εβδομάδας, όχι διάσπαρτων ημερών. Πάντως ακόμα και με μοντέλο Βερολίνου, είναι λογικό να υπάρχει το πρώτο διάστημα και αντίδραση και ανασφάλεια, είναι μια μεγάλη αλλαγή όπως και να το κάνουμε. Έχετε παιδάκια στον κύκλο σας με τα οποία να κάνει παρέα πχ μια-δυο φορές την εβδομάδα τουλάχιστον; Εγώ διέκρινα ετοιμότητα για παιδικό στη δική μου όταν στη παιδική χαρά σταμάτησε να με θέλει από δίπλα και την ενδιέφερε περισσότερο να παίξει με άλλα παιδιά. Το καλό βέβαια με εμάς είναι ότι έχουμε πολλά συνομήλικα στη γειτονιά με τα οποία πρακτικά μεγάλωσαν μαζί και έτσι δεν περιμέναμε το σχολείο για να κάνουμε φίλους. Όταν είχα επιχειρήσει να την πάω παιδικό πέρυσι, τα αποτελέσματα ήταν καταστροφικά οπότε και εμείς είπαμε ας μείνει σπίτι, δεν έγινε τίποτα. Φέτος ήταν εντελώς διαφορετικά (εννοώ πολύ καλύτερα) και χωρίς μοντέλο Βερολίνου. Όχι ότι δεν αντέδρασε, απλά φέτος καταλαβαίνουμε ότι είναι αντίδραση στην αλλαγή ρουτίνας και όχι πραγματική αδυναμία προσαρμογής. @rosetz πες μας πως πάτε...
  11. Καλά κάνατε και σταματήσατε εφόσον το παιδί στρεσαρίστηκε τόσο. Σαφώς και κάθε παιδί είναι μοναδικό και το δικό σας φαίνεται πως δεν ήταν ακόμα έτοιμο. Αν σχολικό περιβάλλον εννοείτε το κλασικό σχολικό (μαθήματα, υποχρεώσεις, τιμωρίες κλπ) σαφώς και κανένα παιδί δεν είναι έτοιμο στην ηλικία των 4. Από την στιγμή που υποχωρεί το άγχος αποχωρισμού στα 2,5, σταδιακά και ανάλογα την ιδιοσυγκρασία κάθε παιδιού, ένα παιδί μπορεί να διαχειριστεί ευκολότερα τον αποχωρισμό (καθώς μεταξύ άλλων είναι πιο ώριμο στη διαχείριση των συναισθημάτων γενικότερα). Αν είστε μέλος της ομάδας "ενσυναίσθηση" στο fb θα βρείτε πολλά σχετικά σχόλια από τους διαχειριστές της ομάδας (πχ της Χριστίνας Γκίκα που είναι πιστοποιημένη Attachment Parenting Educator). Αντιγράφω σχόλιό της [...Ο γιος μου πήγε στα τρία και ήταν ολοφάνερο ότι απλά συμβιβάζοταν και σταματήσαμε πολύ σύντομα. Στα τεσσεράμισι δεν έβγαλε δάκρυ. Το παιδί όσο μεγαλώνει έχει καλύτερη λεκτική επικοινωνία, μεγαλύτερη ανάγκη για συνομηλίκους, καλύτερες κοινωνικές δεξιότητες, πολύ μικρό άγχος αποχωρισμού, καλύτερη νοητική ικανότητα και επεξεργασία, καλύτερη αντιμετώπιση της ματαίωσης χωρίς βοήθεια γονέα, καλύτερη κινητική δραστηριότητα, οπότε είναι και πιο εύκολο να πάρει όλα τα θετικά του σχολείου και να μπορεί να σταθεί στη νέα κοινωνία του.] Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, ο Neufeld μιλάει για ετοιμότητα στην ηλικία των 5-6 υποστηρίζοντας ότι μέχρι τα 5 το παιδί πρέπει να έχει ολοκληρωτικό δεσμό με τον φροντιστή του, τον οποίο να μην υποκαθιστά δεσμός με συνομήλικους όταν το παιδί αποχωρίζεται τον φροντιστή. Γι'αυτό και είναι σημαντικό να ακολουθούμε προσαρμογή που μεταθέτει τον δεσμό με τον γονέα, στο νέο φροντιστή. Ο Neufeld βέβαια εκφράζει μια άποψη πάνω στην οποία έχει στήσει και την καριέρα του. Από την άλλη υπάρχουν και τα αποτελέσματα αυτής της πολύ πρόσφατης μελέτης σε παιδιά σχολικής πια ήλικίας, που συνδέει τον τρόπο φροντίδας νηπίου μέχρι τα 3 με την μετέπειτα κοινωνικοποίησή του, και ανατρέπει κάποια δεδομένα (ότι πχ τα παιδιά που πηγαίνουν νωρίς σε βρεφονηπιακούς έχουν αργότερα συναισθηματικές δυσκολίες, ανασφάλεια κλπ). ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/30279186 [...Compared with children in informal childcare, those who attended centre-based childcare had a lower likelihood of having high levels of emotional symptoms, peer relationship problems and low prosocial behaviours. Those who were looked after by a childminder had a higher likelihood of following a high trajectory of conduct problems . Attendance of centre-based childcare for more than 1 year was especially protective of high levels of emotional, peer-related difficulties and low prosocial behaviours...] Βέβαια το τονίζει ότι η μελέτη έγινε στη Γαλλία που η ποιότητα των child care centre είναι πολύ υψηλή. Το κλειδί σε κάθε περίπτωση είναι το ίδιο το παιδί καθώς παιδί με παιδί έχει τεράστια διαφορά. Από τα παιδιά που βλέπω γύρω μου, τα περισσότερα 4χρονα επιζητούν το παιχνίδι και τη διάδραση με συνομήλικα και όταν αυτό συμβαίνει, νιώθουν καλά ακόμα και μακρυά από το γονέα. Να ρωτήσω όμως κάτι, αφού πιστεύετε το παιδί δεν είναι έτοιμο πριν τα 5-6, γιατί προσπαθήσατε να το πάτε σχολείο τόσο νωρίς (έχετε και νταντά αν κατάλαβα καλά);
  12. @Nefeli2014 αν θυμάμαι καλά και ξαναδιαβάζοντας τα σχόλια σου σε αυτό, η μεγάλη σου σε διεκδικεί έντονα και ο ερχομός του μωρού την έχει αναστατώσει αρκετά. Μου φαίνεται απίθανο να μειώσεις τον χρόνο μέχρι να κοιμηθεί το βράδυ γιατί πολύ απλά έχεις λείψει στο παιδί και θέλει πρώτα να σε "χορτάσει". Είναι σα να έχεις να δεις τον άντρα σου όλη μέρα, να γυρίζεις αργά, να θέλεις να τον δεις να πεις δυο κουβέντες βρε αδελφέ και αυτός να σε γειώνει "έλα αγάπη μου να κοιμηθούμε". Νομίζω ότι θα ήταν καλύτερα να κάνετε μια προσπάθεια να την κοιμίζει ο σύζυγος ή η μητέρα σου (όποιος την κρατάει δηλαδή) νωρίτερα, να την βρίσκεις κοιμισμένη, να ασχοληθείς πιο άνετα με το μωρό και να ξεκουραστείς και εσύ. Καλύτερα να σου ξυπνάει νωρίς (και για το σχολείο αργότερα) και να περνάτε χρόνο μαζί το πρωί. Το μωρό είναι πολύ μωρό για πρόγραμμα έτσι και αλλιώς.
  13. Από αυτά που γράφεις και μόνο, φαίνεται ότι η απόφασή σας, δεν είναι ακριβώς και απόφασή "σου". Από την στιγμή που εσύ η ίδια έχεις τις αμφιβολίες σου, σίγουρα δεν είσαι στην καταλληλότερη θέση να υποστηρίξεις το παιδί. Φαίνεται ότι δεν σου είναι εύκολο να διαχειριστείς την αντίδρασή της και μοιάζεις σαν να είσαι σε θέση άμυνας. Πάντως, για να λέμε και του στραβού το δίκιο στα 4 η πλειοψηφία των παιδιών είναι έτοιμη να φύγει από την οικογενειακή εστία και να περάσει χρόνο σε εξωοικογενειακό περιβάλλον. Τα περισσότερα μάλιστα επιζητούν την συντροφιά άλλων παιδιών και δεν είναι τυχαίο που η υποχρεωτική εκπαίδευση (όχι με την έννοια του μαθήματος) ξεκινά στις περισσότερες χώρες σε αυτή την ηλικία. Η δικιά σου φαίνεται να δυσκολεύεται από την αλλαγή συνήθειας και ίιισως την έχετε λίγο καλομαθημένη;
  14. Δε μου αρέσει η ταμπέλα "χειριστικός" γιατί έτσι χαρακτηρίζουμε κάποιον που προσχεδιάζει τις αντιδράσεις του για να πετύχει το σκοπό του. Πιστεύεις ότι στα τέσσερα σχεδιάζει εκ των προτέρων ότι θα κλάψει για να πετύχει το δικό της; Η νευροψυχολογία πάντως λέει ότι σε αυτή την ηλικία ο παιδικός εγκέφαλος δεν έχει κατακτήσει ακόμα τέτοια δυνατότητα. Σε αυτή την ηλικία επίσης, το μυαλό τους δεν είναι αναπτυξιακά έτοιμο να κατανοήσει αόριστες συνεπειες. Δεν έχουν ακόμα καλά καλά ακριβη αισθηση του χρόνου. Όταν την τιμωρείς με στέρηση προνομίων το απογευμα, για κάτι που έκανε το πρωι, της φαίνεται άδικο και δεν έχει κανένα απολύτως αποτέλεσμα. Είναι άδικη τιμωρία για αυτήν και δεν καταλαβαίνει γιατι γινετε κάτι τέτοιο. Σίγουρα προσπαθεί με το κλάμα να πετύχει αυτό που θέλει, ειδικά αν της έχετε κάνει το χατήρι πολλές φορές όταν αντιδρά με αυτό τον τρόπο. Δεν λειτουργεί όμως με πρόθεση. Το κάνει εκείνη τη στιγμή, γιατί εκείνη τη στιγμή της είναι πιο εύκολο να αντιδράσει με αυτό τον τρόπο. Αν αυτό το χαρακτηρίσουμε χειρισμό, ο μόνος τρόπος να το σταματήσει είναι εσείς να σταματήσετε να ανταποκρίνεστε σε αυτόν τον τρόπο αντίδρασης. Μη φοβάστε το να κλάψει, υγιής αντίδραση είναι. Το θέμα είναι τι κάνουμε όταν κλαίει. Πως διατηρούμε την ψυχραιμία μας; Πως ανταποκρινόμαστε στο αίτημα του παιδιού; Αν κλαίει για κάτι μη εφικτό (όπως το να μην πάει σχολείο ενώ δεν υπάρχει τέτοια επιλογή) τότε του δίνουμε χρόνο αλλά παραμένουμε σταθεροί στην απόφασή μας. Ακόμα και αν είναι κάτι που μπορούμε να κάνουμε, κατευθύνουμε το παιδί στο να εκφράσει με λόγια αυτό που θέλει. Αλλά η σταθερότητα είναι το παν για να νιώθει ασφάλεια. Δεν ξέρω τι είναι καλύτερο και τι χειρότερο στην περίπτωσή σας, προσωπικά δεν πείθομαι με την χρήση των συνεπειών όπως τις αναφέρεις (άλλωστε από ότι βλέπεις δεν έχουν αποτέλεσμα). Προτιμώ να χρησιμοποιώ συνέπειες που έχουν προφανές αντίκτυπο (πχ λέρωσες τον τοίχο με μαρκαδόρο ενώ σου είπα ότι δεν μου αρέσει και τώρα θέλεις να παίξουμε; δεν μπορώ γιατί πρέπει να καθαρίσω τον τοίχο, δεν έχω τώρα χρόνο για παιχνίδι). Ένα σταθερό πλαίσιο και πολύ κουβέντα αλλά ανυποχώρητη θέση στο θέμα του σχολείου, νομίζω θα λειτουργούσε καλύτερα. Αν πραγματικά θέλετε να πηγαίνει σχολείο.
  15. Εσείς προσωπικά έχετε πεισθεί ότι το σχολικό περιβάλλον είναι καλό; Έχετε εμπιστοσύνη στις δασκάλες της. Ξεκινώ από εκεί, γιατί ο παραμικρός δικός σας δισταγμός, μεταφράζεται από το παιδί ως ανασφάλεια . Αν είστε σίγουρη για την επιλογή σας, τότε αφήστε στην άκρη τιμωρίες, συνέπειες κλπ και αρχικά προσπαθήστε να αποκωδικοποιήσετε την άρνηση του παιδιού. Τι είναι αυτό που δεν της αρέσει; Σας λέει; Κοιμάται επαρκώς (αν πχ είναι αναγκασμένη να ξυπνήσει χωρίς να έχει χορτάσει, σίγουρα δυσκολεύεται); Μήπως δεν της αρέσει ότι το σχολικό περιβάλλον έχει κανόνες, δεν έχει την απόλυτη προσοχή επάνω της και της κακοφαίνεται; Είναι μεγάλη και μπορείτε με ήρεμο πάντα τρόπο και όχι πιεστικό, να την κάνετε να εκφράσει αυτό που νιώθει και να καταλάβετε τι την δυσκολεύει. Από ότι γράφετε, ούτε στον παιδικό προσαρμόστηκε εν τέλει, αφού και εκεί, ποτέ δεν πήγε ήρεμα και όταν αντέδρασε περισσότερο, την σταματήσατε. Έχετε υπόψη ότι αν φέτος το προνήπιο είναι προαιρετικό στην περιοχή σας, το νήπιο είναι υποχρεωτικό οπότε τότε δεν θα έχετε επιλογή. Έχετε δοκιμάσει να την πατε, ακόμα και αν τσιρίζει; Πως συμπεριφέρεται μετά την αποχώρησή σας; Το ρωτάω γιατί πολλά παιδιά αντιδρούν στον αποχωρισμό, αλλά αφού φύγει ο γονιός ενσωματώνονται άριστα και συμμετέχουν. Σε αυτές τις περιπτώσεις τα δυσκολεύει απλώς ο αποχωρισμός και η νέα πραγματικότητα. Αν πάλι δε συμμετέχει, είναι θλιμένη, αλλάζει συνολικά η συμπεριφορά της, τότε ίσως πρέπει να ψάξετε καλύτερα το τι συμβαίνει στο σχολικό περιβάλλον. Στη θέση σας, θα την πήγαινα με τις πυτζάμες. Χωρίς να χάσω τη ψυχραιμία μου, ήρεμα και σταθερά θα της εξηγούσα ότι δυστυχώς πρέπει να πάει. Θα έδειχνα ειλικρινά στεναχωρημένη που νιώθει άσχημα. Θα της έδινα χρόνο να εκφράσει την αντίδρασή της (φωνές, χτυπήματα κλπ) αλλά θα της έλεγα σταθερά ότι δυστυχώς δεν έχει επιλογή. Αν δεν θέλει να ντυθεί, θα πρέπει να πάει με τις πυτζάμες (ωστόσο πάρτε μια αλλαξιά μαζί, γιατί όσο και αν πεισμώσει, μάλλον θα υποχωρήσει μετά). Όσο ξέρει ότι υπάρχει η επιλογή να κάτσει σπίτι, θα αντιδρά ακόμα περισσότερο. Αν μάλιστα σας πιάσει να λέτε ανακρίβειες (του στυλ η γιαγια δουλεύει αλλά τελικά μένει μαζί της) τότε ακόμα χειρότερα. Το βασικό όμως ξεκινάει από εσάς, πόσο εσείς θεωρείτε υποχρεωτικό να πάει, πόσο εντάξει είστε εσείς μέσα σας με αυτή την επιλογή.
  16. @arieta υποθέτω μιλάς για το δημοτικό, για να περιορίσουμε κάπως τη κουβέντα. Δυστυχώς η μεγάλη μας έχει χρόνια που έφυγε από αυτή τη βαθμίδα, η μικρή έχει μερικά ακόμα μέχρι να μπει. Με άλλους γονείς που μιλάω, διαπιστώνω δυστυχώς καθημερινά ότι το δημόσιο είναι που θα πέσεις. Χαρακτηριστικά, χθες είχα συζήτηση με μια μαμά η οποία μου μετέφερε τον εξής διάλογο με δασκάλα της α' δημοτικού, την ώρα που και οι δύο περίμεναν τα παιδιά τους (προσχολικής ηλικίας) να τελείωσουν το ιδιωτικό τους μάθημα. Η φίλη μου την προσέγγισε γνωρίζοντας από άλλες μαμάδες το επάγγελμά της, και κυρίως γιατί η συγκεκριμένη δασκάλα είναι μονίμως μουτρωμένη και αγέλαστη! Σε γενικές γραμμές, στην ευγενική τοποθέτηση για τις δύσκολες συνθήκες εργασίας, η απάντηση της δασκάλας ήταν: κοίτα να δεις,πληρώνομαι 850 ευρώ και έχω 27 παιδιά. Μέχρι τα χριστούγεννα πρέπει όλα να μάθουν να διαβάζουν, και τα ελληνάκια, και τα αλβανάκια και τα προβληματικά(!!!) Εσείς οι γονείς πρέπει να βοηθάτε με μια-δύο ώρες διάβασμα στο σπίτι γιατί εγώ δεν μπορώ να κάνω κάτι καλύτερο. Τέλεια, ε; Μετά συζήτησα αυτόν το διάλογο με την μητέρα μου (συνταξιούχα εκπαιδευτικό) της οποίας η αντίδραση ήταν, "όταν τις άκουγα να λένε κάτι τέτοια, τους έλεγα και πάρα πολλά πληρώνεστε, σα δε ντρέπεστε!" και την αδελφή μου (επίσης εκπαιδευτικό πρωτοβάθμίας) η οποία μου επιβεβαίωσε ότι η πλειοψηφία έχει αυτή την αντίδραση. Εμένα μου φαίνεται απελπιστικό αυτό. Δεν ξέρω αν ήμουν τυχερή γιατί οι δασκάλες που είχα ήταν σε επίπεδο εκπαίδευσης τουλάχιστον (γιατί σε συμπεριφορά κάποιες έμπαζαν πολύ), άριστες. Και όχι μόνο αυτές, αλλά και οι γυμναστές, οι καθηγητές μουσικής κλπ. Μιλάμε πάντα για δημόσια, φτωχής γειτονιάς, χωρίς υποδομές. Ε εμείς με τον γυμναστή και παραδοσιακούς χορούς μάθαμε, και από τα κάγκελα μας κρεμούσε για διατάσεις, μας έβαζε να σπρώχνουμε όλοι μαζί έναν τοίχο (να γκρεμίσουμε το σχολείο και καλά), πραγματικά δεν υπήρχε παιδί να μη συμμετέχει στο μάθημά του. Η μουσικός μας έστησε τετράφωνη χορωδία, μας έμαθε μουσικούς όρους, νότες, μια στοιχείωδη μουσική παιδεία (που λόγω ιδιωτικής επαφής μου με την μουσική, μπορούσα να εκτιμήσω). Οι συγγενείς μου εκπαιδευτικοί, δίνουν πραγματικά ό,τι παραπάνω μπορούν για να διδάξουν σωστά, σύμφωνα με τα δικά τους στάνταρτ, ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πληρώσουν οι ίδιοι κάποια πράγματα από τη τσέπη τους. Δεν έχω απαίτηση από κανέναν εκπαιδευτικό να κάνει το ίδιο, αλλά από αυτά που ακούω απογοητεύομαι γιατί δεν έχουν όρεξη να κάνουν ούτε τα βασικά. Γίνονται δάσκαλοι μόνο για το μηνιάτικο δηλαδή, απορώ! Δεν έχει σημασία, αν ως γονέας έχω επιλέξει κάποια εξτρα ιδιωτική παιδεία (πχ αθλητισμό ή μουσική). Δε σημαίνει αυτό, ότι ο καθηγητής των εν λόγω μαθημάτων θα επαναπαυτεί, και ούτε απαιτείται από αυτόν να κάνει εξειδικευμένο μάθημα. Αλλά από το τα βάζω να τρέξουν, τους μαθαίνω κάποιους κανόνες αθλήματος κλπ μέχρι το "πάρτε μια μπάλα" ε έχει σημαντική απόσταση για να το αγνοήσω. Μιλώντας με την αδελφή μου σχετικά με το "δεν κάνουν τίποτα" σε μαθήματα όπως πχ πληροφορική, μου έλεγε ότι δυστυχώς είναι έτσι η δομή κάποιων μαθημάτων που και θέμα να το κάνεις, άκρη δε βγάζεις δυστυχώς. Ο άλλος μπορεί να τα αφήνει με τις ώρες στο pc και να λέει ότι τους έμαθε να χρησιμοποιούν το ποντίκι! Γενικά, ατομικά δεν μπορείς να κάνεις και πολλά πράγματα μου είπε. Ένας δυνατός σύλλογος όμως, ή μια ομάδα γονέων σίγουρα έχει μεγάλη δύναμη και μπορεί να "πιέσει" κάπως κάποιους βαριεστημένους. Δυστυχώς όμως και οι γονείς κινητοποιούνται μόνο σε κραυγαλέες καταστάσεις (πχ πραγματικά ανίκανος ή επικίνδυνος εκπαιδευτικός), άσε που υπάρχει και τεράστια διχογνωμία μεταξύ τους (η μια μαμά να γκρινιάζει ότι τους βάζουν πολλά και τι τα θέλουμε αφού πάμε φροντιστήριο, η άλλη να περιμένει όλη η τάξη να είναι στο επίπεδο του δικού της Αϊνστάιν). Και εύκολα μένεις τελικά η γραφική που κυνηγάει ανεμόμυλους. Αν σας προλάβουμε στο δημοτικό, υπολόγισέ με Προς το παρόν αγχώνομαι για το σε ποιο νηπιαγωγείο ανήκουμε (άκουσα κάτι για ένα μονοθέσιο, σε ισόγειο καταστήματος και τρομοκρατήθηκα). Πάντως για να μπαίνουμε λιγάκι και στα παπούτσια των άλλων, έχουν και οι γονείς αλλάξει πολύ. Λείπει ο σεβασμός προς το λειτούργημα, όλοι τα ξέρουμε όλα καλύτερα και γενικά επμβαίνουμε πολύ στο έργο τους (και αυτό προέρχεται από δασκάλους που πραγματικά κάνουν δουλειά). Δεν ξέρω αν έκανε το αυγό τη κότα, ή η κότα το αυγό, έχω πάντως την αίσθηση ότι αλλιώς αντιμετώπιζαν οι δικοί μας την εκπαίδευση (γενιά του 50 οι δικοί μου), από ότι οι νέοι γονείς.