vtgian

Plus500
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    1.810
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    65

vtgian last won the day on Ιούνιος 4

vtgian had the most liked content!

Συνεισφορα στο φορουμ

1.237 Excellent

2 ακόλουθοι

Περισσότερα για την/τον vtgian

  • Rank
    Δοκιμή

Profile Information

  • Gender
    Female

Converted

  • Περιοχή
    Γλυφάδα

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

1.898 εμφανίσεις προφίλ
  1. Αυτό συμβαίνει όταν το παιδί έχει ταυτίσει το φαγητό με αρνητικά συναισθήματα. Στο λέω γιατί έκανα το ίδιο λάθος, στο άγχος μου να τρώει από όλα, πίεσα, αγχώθηκα, το παιδί το κατάλαβε και το χρησιμοποίησε για να βγάλει προς εμένα τη πίεση που ένιωθε. Αυτό που σου ανέφερα με το ψαρονέφρι που το έφαγε εύκολα ενώ στην αρχή είπε όχι, είναι αντίστοιχο παράδειγμα. Ξέρω ότι της αρέσει αλλά επειδή την έχω πιέσει πολλές φορές, ήρθε αρνητικά φορτισμένη. Το πρώτο βήμα για εμένα είναι να βελτιώσεις τις δικές σου εσωτερικές και μετά εξωτερικές αντιδράσεις. Αν πίεσες, απείλησες κλπ το παιδί έχει καταλάβει ότι το φαγητό είναι θέμα τριβής, αγχώνεται και το ίδιο και έτσι αντιδρά. Έπειτα σκέψου ότι είναι και αυτό μια φάση, το κάνουν τα περισσότερα. Από τη στιγμή που κάτι το έτρωγε ευχάριστα, θα το ξανακάνει κάποια στιγμή. Αυτό για τη μίμηση δεν έχει πιάσει ούτε σε εμάς να ξέρεις, και ας τρώω εμείς τα πάντα (εκτός ψαρόσουπας). Το άνοιγμα σε ποικιλίες καλό είναι, απλά είναι ευκολότερο να γίνει αν το θέλει και ο γονιός για τον ίδιο. Αλλιώς παίρνεις ένα σωρό πράγματα και σε πιάνει η απογοήτευση γιατί ο μικρός πρίγκηπας τα βγάζει όλα άχρηστα. Και εγώ θα αγχωνόμουν αν το παιδί ενώ έτρωγε, σταδιακά μείωνε και έμενε σε μόνο 2 πράγματα. Πέρα από την υγεία του ίδιου είναι και λειτουργικά πολύ δύσκολο. Αλλά χαλάρωσε, δεν τρώει αντικειμενικά μόνο δύο πράγματα. Έχεις ένα πολύ καλά ανεπτυγμένο παιδάκι που έχει περιθώρια αλλαγών (όσο και να μη σου αρέσει εσένα στο μάτι). Δε θα σταθώ για το αν είναι ή όχι "σωστή" η κουζίνα σας, σίγουρα ακούγεται αρκετά διαφορετική από το μέσο Ελληνικό τραπέζι αλλά ισχύει ότι κάποιοι οργανισμοί δουλεύουν με διαφορετικά "υλικά", ζωντανό παράδειγμα τα πεθερικά μου που οι εξετάσεις τους είναι τέλειες και τρώνε βασικά κρέας, πατάτες, ζυμαρικά, ντενεκέδες λάδι ωμό αλλά ελάχιστα λαδερά και όσπρια και από σαλάτα, σχεδόν άγνωστη λέξη, μόνο ντομάτα και αυτό εποχιακά. Θα σταθώ μόνο στο ότι η γεύση μας είναι κάτι που δουλεύεται, εξελίσσεται, και το γευστικό κριτήριο ενός παιδιού είναι αρκετές φορές πιο απλοϊκό. Πχ το ρεβίθια με σταφίδες που ανέφερες, νοστιμότατο ακούγεται αλλά είναι για πολλούς εξελιγμένη γεύση, ιδιαίτερη που θα φτάσουν σε αυτή μετά από πειραματισμούς. Στο παιδί μπορεί να φανεί περίεργο. Επίσης, σε γενικές γραμμές, από τα φαγητά που ανέφερες, κοινό χαρακτηριστικό όλων είναι η βαρύτητα είτε σε λίπη, υδατάνθρακες (δεν λέω αν είναι καλό ή κακό). Μπορεί ο οργανισμός του παιδιού να μην τα έχει τόσο ανάγκη, οπότε αυτόματα κόβει. Είναι ένας από τους λόγους που οι χώρες έχουν διαφορετικές κουζίνες, οι πιο Βόρειες περισσότερα λίπη και πρωτεϊνη και λόγω κλίματος και αυξημένων ενεργειακών αναγκών, οι πιο νότιες, πιο "ελαφριές" χορτοφαγικές, οι ασιατικές εντελώς διαφορετικές. Θα μου πεις αν έχει άλλες ανάγκες γιατί δεν ανοίγει σε άλλα τρόφιμα; Είπαμε, είναι και η ηλικία τέτοια. Πάντως η μητέρα μου ήταν πολύ αυστηρή στο φαγητό, υπό την έννοια ότι έπρεπε να φάμε ό,τι ήταν το μενού μας, είτε μας άρεσε, είτε όχι. Δεν έλειπαν οι βλακείες από το σπίτι (κάθε άλλο) αλλά το βασικό γεύμα ήταν συγκεκριμένο και χωρίς εναλλακτικές. Κυρίως γεύμα και σαλάτα. Τις μπάμιες και το ντοματόρυζο ακόμα τα θυμάμαι ιιιου (αν και τώρα τα τρώω ευχάριστα). Γενικά το φαγητό το είχα ως καταπίεση, χωρίς όμως να με έχουν απειλήσει, φοβερίσει, εκβιάσει. Ήταν απλά νέτο σκέτο, κοφτό, αυτό έχουμε σου αρέσει δε σου αρέσει, αυτό θα φας. Ως ενήλικη βέβαια την ευχαριστώ γιατί μας έμαθε να τρώμε από όλα και εν τέλει νομίζω ότι αυτή η καταπίεση δεν ήταν και τόσο κακή. Σημειωτέον, ήμουν εντελώς τσιλιβίθρι, του στυλ μετράμε κοκκαλάκια, οπότε το να μείνω νηστική την άγχωνε σίγουρα. Προφανώς και δεν είναι εύκολο να μη λυγίζεις όταν το άλλο σε κοιτάει με μάτια κουταβιού, πεινάω μανουλίτσα, αλλά είναι και λίγο χειρισμός το όλο θέμα. Δεν ξέρω αν σε βοηθάει αλλά οι βασικοί λόγοι που η μητέρα μου το έκανε αυτό ειναι ότι α) η ίδια μεγάλωσε με εντελώς περιορισμένο διαιτολόγιο και δυσκολεύτηκε πααααρα πολύ ως φοιτήτρια στη φοιτητική εστία, και β) γιατί έχοντας δύο δουλειές και ολοκληρη οικογένεια πρακτικά δεν υπήρχε τρόπος να συνδυάσει τις ιδιοτροπίες όλων, εκτός και αν τρώγαμε μόνο ένα φαγητό για πάντα Οπότε από ανάγκη κυριολεκτικά εκπαίδευσε και την ίδια και τον πατέρα μου (ο mister πατάτες με λουκάνικα, αποκλειστικά) αλλά και τον παππού μου (πεθερό της) να τρώμε από όλα. Τέλος, ναι, είναι ίσως και ο τρόπος που γράφεις, πολλές φορές (και σε άλλα θέματα) λαμβάνεται ως επιθετικός και εκνευρισμένος. Και εμένα αυτή την εντύπωση μου δίνεις, ότι δεν δέχεσαι εύκολα κάτι που σου πάει κόντρα. Μπορεί και μάλλον κάνω λάθος. Μπορεί και εσύ να είσαι κουρασμένη και να σου βγαίνει έτσι. Χαίρομαι που λύσατε την παρεξήγηση. Ελπίζω παρά την κούρασή σου, κάποια στιγμή πιο ήρεμη να ξαναδιαβάσεις τα σχόλια και ίσως να βρεις κάποια βοηθητικά στοιχεία.
  2. Τα smoothies δεν κάνουν για κανένα, ούτε μικρό, ούτε μεγάλο. Είναι σκέτες θερμίδες, χωρίς ουσιαστικά θρεπτικά στοιχεία και βιταμίνες, τα οποία καταστρέφονται κατά την πολτοποίηση. Από το μήλο που θα φάει μισό θα πάρει βιταμίνες. Πολλές φορές κάνουμε το λάθος και νομίζουμε όσο έτρωγε το παιδί με με τα αλεσμένα, άντε λίγο λιγότερο να χρειάζεται με τις στερεές. Στην πραγματικότητα, οι ποσότητες που χρειάζονται είναι πολύ πολύ μικρότερες.Από το smoothie θα πάρει μόνο ζάχαρα. Και εγώ την ίδια εντύπωση με εσένα είχα και με προσγείωσαν διατροφολόγοι. Όπως και το άλλο συχνό λάθος που κάνουμε είναι να νομίζουμε ότι η φρέσκια πορτοκαλάδα είναι φουλ της βιταμίνης C, ενώ στην πραγματικότητα είναι απλά ένας τρόπος για να εκτοξεύσεις το ζάχαρό σου (για αυτό τη δίνουμε μετά την αιμοδοσία, για boost ενέργειας). Σχετικά με το γιαούρτι, δες απλά την ετικέτα του ενός και του άλλου. Πόσο πλούσιο μπορεί να είναι ένα γιαούρτι από αποβουτυρωμένο γάλα (advance) σε σχέση με το πλήρες; Υπάρχει λόγος που τα λένε επιδόρπια και όχι γιαούρτια. Εννοείται δε θα δώσεις κατευθείαν από το φυσικό, προφανώς και το παιδί δεν θα το φάει αφού έχει μάθει το advance. Και εγώ το ίδιο θα έκανα. Θα βάλεις στην αρχή μια κουταλιά μέσα στο advance και σιγά σιγά θα το τουμπάρεις. Η δοκίμασέ το με μέλι ή πετιμέζι. Γενικά οι παιδίατροι δεν το έχουν με τη διατροφή, κράτα το αυτό. Άσχετο, ψάρι τρώει; Πάντως αυτό με τις επιλογές ούτε στη δική μου πιάνει. Ναι, βεβαίως θα το φάω λέει και ενθουσιασμένη κιόλας, και όταν έρθει η ώρα του φαγητού στραβώνει. Οπότε θα της έχω στο πιάτο και λίγο ψωμί με μπόλικο λάδι (που της αρέσει) και τυρί (που τρελαίνεται) αλλά θα την πιέσω να φάει έστω ελάχιστα από το φαγητό. Προχθες πχ είχαμε ψητό ψαρονέφρι. Μου λέει εγω δε θέλω, δε μου αρέσει, στραβώνει. Αν με έπιαναν τα νεύρα μου δε θα άνοιγε στόμα. Της λέω χαλαρα οκ, θα δοκιμάσεις μόνο λίγο και θα φας αν θέλεις. Αλλά αυτό μόνο έχουμε. Τελικά έφαγε κανονικά, αφού δοκίμασε (και ήξερα ότι πεινούσε). Εμένα όταν η δική μου σταματούσε ένα φρούτο (πχ μπανάνα, που την έτρωγε κανονικά) την άφηνα ένα διάστημα και μετά το σέρβιρα με άλλο τρόπο. Πχ με μέλι ή ακόμα και με ελάχιστα καραμελάκια από αυτά που στολίζεις το κέικ. Ίσα για να κάτσει πιο ευχάριστα στο μάτι.
  3. Επειδή γράφεις [...τον άφησα 2 ώρες νηστικό (πρώτη φορά),....] να σου πω ότι και η δική μου από την ηλικία σας και έπειτα αν δεν περάσει γεμάτο τρίωρο με άδειο το στομάχι, δεν υπάρχει περίπτωση να φάει ποσότητα και είναι επιλεκτική. Αν πάλι την αφήσω να παραπεινάσει, πάλι γίνεται γκρινιάρα και ζόρικη. Για να φάει ορεξάτα, πρέπει να βρω ακριβώς τη στιγμή και να μη στραβώσω. Αν με πιάσουν τα νεύρα μου και αυτή το ράβει. Επίσης για να πει ότι πείνασε και να φάει άνετα θα πρέπει να έχει προηγηθεί πολύ έντονη δραστηριότητα (να τρέχει κάνα δίωρο στη παιδική χαρά ή να έχουμε πάει θάλασσα) και το καλοκαίρι με τη ζέστη πάντα κόβει. Να ξέρεις καλύτερα μισό φρούτο και σε κανονική μορφή, παρά πολλά και αλεσμένα. Στη φρουτόκρεμα τα φρούτα χάνουν τα περισσότερα διατροφικά τους στοιχεία. Επίσης το πολύ γιαούρτι φουσκώνει. Και αν μπορείς να αντικαταστήσεις σταδιακά το advance με κανονικό, θα έχεις κερδίσει πολλά. Αγγούρι δεν τρώει ούτε η δική μου, όπως και γενικότερα οτιδήποτε έχει πράσινο χρώμα (με το ζόρι λίγο αρακά). Αλλά αν τρίψω λίγη ντομάτα με λάδι, ψωμί και φέτα, την ανέχεται. Πάντως συμβαίνει αυτό με τις αφαγίες και την επιλεκτικότητα ανά φάσεις.

  4. Διαφημίσεις


  5. Σχετικά με τις πετσέτες, έχω άπειρα πετσετάκια, σε στοίβα σε εμφανές σημείο ανάμεσα σε νεροχύτη και κουζίνα. Ακόμα και αν έχω ξεχάσει το τελευταίο στην άλλη άκρη του δωματίου, παίρνω ένα καινούριο και στο τέλος της ημέρας μαζεύω όλα τα χρησιμοποιημένα και τα ρίχνω στα άπλυτα. Είμαι ο άνθρωπος που θα έφτανε στο σημείο σχεδόν να καθαρίσει το σπίτι, πριν έρθει η καθαρίστρια. Οπότε εγώ ναι, το ομολογώ, βλακεία μου, αλλα θα αγχωνόμουν. Νομίζω όμως ότι μετά από κάποιο διάστημα θα χαλάρωνα. Επειδή στο σόι μου όλοι είναι εντελώς μουρλοί με την καθαριότητα, πίστευα ότι όλα τα σπίτια είναι πάντα μαζεμένα και αστράφτουν. Ναι... αυτό δεν παίζει, εκτός και αν τους έχεις όλους γραμμένους και το μόνο που κάνεις είναι να καθαρίζεις ολημερίς. Σε αντίθεση με τη @Yovanna, δυστυχώς τα προσέχω αυτά όταν πάω σε άλλα σπίτια. Δε με νοιάζει, ούτε θα κακοχαρακτηρίσω, πέφτει απλώς αυτόματα το μάτι μου. Ειλικρινά συγκρατούμαι να μη μαζέψω το πεταμένο ψίχουλο από κάτω. Αλλά όχι ότι δε θα ξαναπάω, ή θα πω κάτι, το καταλαβαίνω εντελώς. Είμαι πως να το πω, προγραμματισμένη έτσι, τα παρατηρώ χωρίς να το θέλω! Το μόνο που εντάξει, σιχαίνομαι πολύ και είναι αφορμή να μην ξαναπάω, είναι τα βρώμικα μπάνια. Είχα γνωρίσει οικογένεια με καταγωγή από κυκλαδίτικο νησί (ίσως παίζει ρόλο η έλλειψη νερού σε αυτό) που δεν τραβούσαν καζανάκι αν ήταν μόνο για κατούρημα! Το υπόλοιπο σπίτι ήταν πεντακάθαρο. Ε εκεί σόρρυ αλλά δυσκολευόμουν πολύ!
  6. Πολλά πατάκια-κιλίμια βαμβακερά που πλένονται στο πλυντήριο, μπροστά στη κουζίνα, μπροστά στο νεροχύτη και στην τραπεζαρία. Μαζεύουν ό,τι πέφτει, τινάζονται εύκολα, πλένονται συχνά. Επίσης, αυτοκόλλητα αεροστοπ στις πόρτες (αν είναι παλιές και μπάζουν) για να κόβουν τα πολλά. Όταν κάθεσαι αρκετές ώρες στο σπίτι, το βρωμίζεις και περισσότερο (το ένιωσα και εγώ με τη καραντίνα όπως έγραψε η @kotsifikos)
  7. The Beatles - Here Comes The Sun, θετικό vibe, το έχουν ακούσει σχεδόν όλοι κάποια στιγμή με ωραίες ρυθμικές αλλαγές για να πέφτουν μαζί με τις εναλλαγές φωτογραφιών ή video.
  8. Όλα έχουν σχέση με το πως αντιλαμβάνονται τη βάφτιση γονείς και νονοί. Τυπικά, για το μυστήριο δεν τίθεται θέμα πένθους. Ούτε απαιτούνται φανφάρες. Αν όμως οι γονείς το βλέπουν ως υποχρέωση και όχι ως μυστήριο, είναι πολύ λογικό να έχουν ως προτεραιότητα τη διασκέδαση και το event, στολισμούς, φορέματα, δώρα κλπ. να το βλέπουν σαν αφορμή για γλέντι. Εσύ αντίστοιχα μπορεί να θέλεις να "δεθείς" με την οικογένεια αλλά να αντιλαμβάνεσαι επίσης το μυστήριο ως κάτι που συνοδεύεται από χορούς, γλέντια κλπ. Σε κάτι τέτοιο είναι λογικό να μη θέλεις να συμμετέχεις αλλά και λογικό για αυτούς να θέλουν μια πιο "γλετζού" νονά. Αλλος λόγος μη αναβολής από μέρους τους θα μπορούσε να είναι να θέλουν να γίνει η βάφτιση όσο είναι αρκετά μικρό το παιδί (δεν ξέρω τι ηλικία είναι, πολλοί προτιμούν να γίνεται η βάφτιση όσο είναι βρέφος), σεβαστό και αυτό. Επειδή η βάφτιση είναι σχέσης ζωής, και εφόσον σε ενδιαφέρει να είναι έτσι, καθίστε και μιλήστε ανοιχτά για όλα.
  9. Απλά να πω ότι η παιδική βαλίτσα που αναφέρθηκε πιο πάνω, είναι ένα από τα αγαπημένα μας ακριβά αξεσουάρ, το οποίο η κόρη μου έχει τιμήσει σε κάθε ταξίδι και κουβαλάει περήφανη μόνη της από τα 3 και μετά (και καλώς ή κακώς δεν περνάει ποτέ απαρατήρητη). Την είχαμε αγοράσει εντελώς παρορμητικά και νομίζαμε ότι θα βγει άχρηστη αλλά τελικά αποδείχτηκε πολύ χρήσιμη. Είναι δώρο που κρατάει χρόνια (ειδικά αν ξοδέψεις καλό ποσό), μπορεί να γίνει πολυτελές, να μείνει για επόμενη γενιά και παράλληλα είναι αφάνταστα πρακτικό.
  10. Όντως, αυτή είναι από τις πιο καινούριες, είναι για μικρούλια και είναι και σχετικά ήσυχη (περνάω καθημερινά από εκεί λόγω δουλειάς).
  11. Υπάρχει η εξής παρανόηση σχετικά με το FMF, τις πιστοποιήσεις και τα διπλώματα που δίνει. Το FMF δίνει "πιστοποιήσεις" για κάθε εξέταση ξεχωριστά (certificate of competence) αλλά δίνει και συνολικά διπλώματα στην εμβρυομητρική (Diploma in fetal medicine), τα οποία όμως αποκτούνται με πολύ περισσότερη δουλειά και έχουν πολύ περισσότερες απαιτήσεις από τον γιατρό για την απόκτησή τους. Το δίπλωμα θέλει και ερευνητική δουλειά, απόδειξη σχετικής εμπειρίας, παρακολούθηση μαθημάτων κ.α. Ο γιατρός που αναφέρατε κατέχει certificate of competence για την μέτρηση αυχενικής διαφάνειας, αλλά δεν είναι στη λίστα των Ελλήνων γιατρών που έχουν Diploma in fetal medicine. Η απόκτηση diploma και οι απαιτήσεις της περιγράφονται εδώ fetalmedicine.org/fmf-certification/fmf-fellowships/diploma-in-fetal-medicine. Οι γιατροί που έχουν το αντίστοιχο diploma εδώ: fetalmedicine.org/lists/map/certified/diploma Η δική μου άποψη είναι ότι αυτές οι εξετάσεις πρέπει να γίνονται από γιατρούς που έχουν το εν λόγω δίπλωμα. Σε κάθε περίπτωση, ο μαιευτήρας σας είναι αυτός που θα σας καθοδηγήσει.
  12. Δεν θα επεκταθώ στο θέμα σχετικά με την κατάσταση των παιδικών χαρών γιατί και σε εμάς πριν την ανακατασκευή όλων των παιδικών χαρών του Δήμου, επικρατούσε σχεδόν τέτοια εικόνα (με εξαίρεση αυτό με τους σκύλους. Εντός παιδικής χαράς δεν έχω δει σκυλί. Σε διπλανές πλατείες, ναι). Πέρα από οργανωμένα παράπονα στον Δήμο, με φωτογραφίες, αναρτήσεις στο διαδίκτυο κλπ δεν μπορείς να κάνεις και πολλά. Στο βασικό σου πρόβλημα τώρα, την κοινωνικοποίηση του παιδιού, προφανώς υπάρχουν και άλλα παιδάκια στην ευρύτερη γειτονιά σας και δεν μπορεί, κάπου θα μαζεύονται να παίξουν και αυτά. Το να τρέχεις σε άλλους χώρους, μακριά από το σπίτι σας, δεν είναι λύση καθώς ο στόχος δεν είναι μόνο να έρχεται σε επαφή με παιδάκια αλλά σιγά-σιγά να στηθεί ένα δίκτυο, μια σταθερή παρέα παιδιών, ξεκινώντας από αυτή την ηλικία, μέσα από τη γειτονιά σας. Αυτό είναι συνήθως πιο εύκολο όταν το παιδί πηγαίνει πχ βρεφονηπιακό. Μπορεί ελλείψει χώρου στη γειτονιά σας τα παιδάκια να τα πηγαίνουν σε κάποιο κέντρο δραστηριοτήτων, πλέον έχουν σε κάθε γειτονιά κέντρα που προσφέρουν δραστηριότητες για μωρά άνω των 18 μηνών. Από την άλλη, μη περιμένεις το παιδί να παίξει με άλλα παιδιά, όπως βλέπεις πχ τετράχρονα να παίζουν. Μέχρι τα τρία δεν υπάρχει τόσο έντονη η ανάγκη κοινωνικοποίησης, υπερισχύει η ανάγκη πλαισίου ασφαλείας και σταθερών προσώπων αναφοράς.Το παιχνίδι μεταξύ τους είναι κυρίως παράλληλο. Γενικότερα πάντως στην Αθήνα υπάρχουν πολλοί χώροι που μπορεί να παίξει ένα παιδάκι τέτοιας ηλικίας, και στο Νιάρχος και στον Φλοίσβο, αλλά και στη Καισαριανή, στο Τατόι, σε αυτή την ηλικιακή φάση ανοιχτό χώρο να έχει, φύση να εξερευνήσει ήχους, υφές, μυρωδιές.
  13. Συνήθως συστήνεται αν εντοπίσει κάποιο εύρημα στο βρέφος ο παιδίατρος ή αν η προβολή του μωρού εντός της μήτρας ήταν ισχιακή (λόγω της παρατεταμένης θέσης των ποδιών σε αυτή τη στάση). Εμάς (που ανήκουμε στη δεύτερη περίπτωση) μας σύστησαν να την κάνουμε την εξέταση, η παιδίατρός μας όμως που την εξετάζει από βρέφος μας είπε ότι την βρίσκει εντάξει και δεν χρειάζεται. Εν τέλει, όντως δεν είχε κάποιο θέμα.
  14. Αυτό ακριβώς σου λέω. Είμαστε πολλές έτσι. Υπάρχουν και αυτά τα μωρά. Τα υπερευαίσθητα, που κοιμούνται λίγο και ξυπνάνε με το παραμικρό. Υπήρχαν μέρες που έλεγα "ας είχε κάποια αλλεργία, να ξέρω τι να κάνω". Δεν μπορούσα να φύγω από κοντά της με τίποτα. Αλλά και όταν ήμουν κοντά της, στριφογύριζε, χτυπούσε ποδαράκια, κάποιες φορές μυξόκλαιγε μέσα στον ύπνο της. Είχε κολικούς σαν βρεφάκι αλλά μετά τους πρώτους μήνες έλεγα γιατί να είναι συνέχεια ανήσυχη; Λες και κάτι το έτρωγε αυτό το παιδί. Αν με έχανε από το οπτικό της πεδίο, γινόταν χαμός. Ο άντρας μου (που είχε μάθει από τη μεγάλη του κόρη να κοιμάται και να αλλαζει χέρια ανενόχλητη) είχε στεναχωρηθεί πολύ γιατί πραγματικά, ούτε τουαλέτα δεν μπορούσα να πάω. Εμένα ηρέμησε σταδιακά μετά τα 2,5 έτη (έτη ναι, όχι μήνες). Στο έτος είδα μεγάλη βελτίωση αλλά σκέψου ότι ακόμα και τώρα που είναι στα 5, όταν έχει μια μέρα με πολλά ερεθίσματα δυσκολεύεται και να κοιμηθεί αλλά και να μείνει κοιμισμένη, παραμιλάει κλπ.
  15. Ακούγεσαι πολύ κουρασμένη. Δεν λέω ότι έχεις επιλόχειο. Λέω ότι αν πάρεις και άλλες καθησυχαστικές γνώμες γιατρών αλλά παρόλα αυτά είσαι διαρκώς ανήσυχη για την υγεία του μωρού σου, τότε και μόνο σκέψου μήπως φταίει κάτι άλλο. Δεν λέω να αγνοήσεις το μωρό σου και το ένστικτό σου. Οι πρώτοι μήνες της λεχώνας όμως, και ειδικά την πρωτομάνας, πολλές φορές δίνουν λάθος σήματα. Και όχι, δεν πιστεύω ότι πάντα ο καλυτερος γιατρός ένος μωρού είναι η μαμά του, γιατί ειδικά αν υφέρπει μια κατάθλιψη, η κρίση θολώνει. Όπως βλέπεις, πολλές μαμάδες ήρθαμε αντιμέτωπες με παρόμοιες καταστάσεις, χωρίς ΓΟΠ, χωρίς αλλεργίες ή άλλο παθολογικό παράγοντα. Κάποια μωρά είναι απλά έτσι. Ξέρω ότι δεν ακούγεται και ιδιαίτερα ενθαρρυντικό αυτό. Μακάρι να μπορούσα να σε βοηθήσω κάπως αλλιώς.
  16. Οδηγίες του μαιευτηρίου Έλενα προς όλες τις μαμάδες νεογέννητων, δεν αφήνουμε το μωρό να κοιμάται πάνω από 3 ώρες το πολύ. Το ξυπνάμε και το ταϊζουμε. Και άμα δε ξυπνάει ή το παίρνει ο ύπνος την ώρα που θηλάζει, του γαργαλάμε το ποδαράκι, ή του πειράζουμε το αυτάκι για να το κρατήσουμε ξύπνιο να φάει επαρκώς. Το ίδιο και η παιδίατρος μετά στο σπίτι, μέχρι το μωρό να ανακτήσει το βάρος γέννησης + κάποια γραμμάρια (όπως έγραψε η @λουκουμαδάκι). Οδηγία γιατρού ή μαίας να λέει για νεογέννητο "μωρό που κοιμάται δεν το ξυπνάμε" δεν υπάρχει. Μιλάμε πάντα για νεογέννητο. Μετά τον πρώτο δεύτερο μήνα οκ. Από τον κύκλο μου πάντως τα περισσότερα ξυπνούσαν στο τρίωρο ή συχνότερα. Ελάχιστα κοιμόταν 5 ωρα (της κολλητής μου είναι έτσι, τι τυχερή!) 5-6 μηνών ναι, μπορεί να κοιμάται άνετα 6 και 7 και 8 ώρες και να είναι μια χαρά, έχω και εγώ τέτοια παραδείγματα στον κύκλο μου. Αλλά σε αυτή την ηλικία είναι και εδραιωμένος ο θηλασμός και έχεις δει ότι το παιδί αναπτύσσεται κανονικά. Βρεφάκια που ξέρω ότι αφέθηκαν να κοιμούνται τις πρώτες τους ημέρες παραπάνω από 3 ώρες, είχαν όλα μεγάλο πρόβλημα με ίκτερο και ανάκτηση του βάρους. Για να το λέτε, μπορεί να υπάρχουν και εξαιρέσεις. Δε στεκόμαστε όμως σε αυτές. Πληροφοριακά, η κόρη μου ήταν ένα μωρό που μεγάλωσε στην αγκαλιά μου. Οπουδήποτε αλλού γκρίνιαζε ή έκλαιγε. Ήθελε διαρκώς την προσοχή μου και κατα προτίμηση να ακουμπάει επάνω μου. Για να κοιμηθεί 2 με 3 ώρες μέσα στην ημέρα, έπρεπε επίσης να είναι αγκαλιά, διαφορετικά με το που την άφηνα κάτω, στο μισάωρο ντανγκ! το μάτι γαρίδα! Το βράδυ, κάπως καλύτερα (αλλά ποτέ πάνω από 3 ώρες συνεχόμενο). Αναδρομικά βλέπω ότι ήταν μωρό με πολύ έντονο συναισθηματικό αίτημα και διάθεση συγκοινωνούντος δοχείου με εμένα. Αν δεν ήμουν καλά ή ήμουν αγχωμένη, ήταν και αυτή μέσα στη γκρίνια. Όταν χαλάρωνα εγώ, ήταν και αυτή μια χαρά. Από 6 μηνών και μετά, απλά την τυραννούσαν πολύ τα δόντια της τα οποία και άργησαν να βγουν. Τις ημέρες που έλεγα δεν αντέχω άλλο, θα τα βροντήξω όλα και θα φύγω, τσουπ έσκαγε δοντάκι. Το διάστημα των πρώτων μηνών βέβαια, μου είχαν περάσει τα πάντα από το μυαλό, από ΓΟΠ μέχρι ό,τι χειρότερο μπορείς να φανταστείς. Ευτυχώς που ήταν ελαφριά και την είχα συνέχεια σε μάρσιπο (όπου κοιμόταν σαν πουλάκι). Το καρότσι, η πιο άχρηστη αγορά.Τώρα πια βλέπω ότι ήμουν εγώ άυπνη και υπερ-αγχωμένη με το μωρό και από ιδιοσυγκρασία, το μωρό μου ήταν απλά αρκετά πιο απαιτητικό από άλλα. Σαν και εσένα, τα πρώτα χρόνια έλεγα ότι με τόση κούραση αποκλείεται να κάνω δεύτερο. Ευτυχώς που με έχουν πάρει πια τα χρόνια, οπότε τώρα δεν δελεάζομαι Ξέρω ότι δε βοηθάει πολύ αλλά προσπάθησε να αποδεχτεις την περίπτωση το μωρό σου να μην έχει τίποτα προβληματικό. Να είναι απλά ένα από τα μωρά που δεν τα λες εύκολα στο μεγάλωμα. Αν δεν αισθάνεσαι καλά με τον/την παιδίατρό σας, άλλαξέ τον αν αυτό σε κάνει να νιώθεις πιο ήσυχη. Επίσης, αν υπάρχει η δυνατότητα για εξωτερική βοήθεια για το σπίτι, έστω για λίγες ώρες την εβδομάδα, προσπάθησε το, όσο λιγότερα βάρη, τόσο το καλύτερο. Ξανα δες το για επιλόχεια κατάθλιψη, αν νιώθεις συνέχεια ότι το μωρό σου έχει κάποιο πρόβλημα και κανένας γιατρός δεν σου επιβεβαιώνει κάτι τέτοιο.