Recommended Posts

    Καλημέρα σας

     

    Θα προσπαθήσω όσο ποιο σύντομα μπορώ να σας εξηγήσω τι συνέβη, τι συμβαίνει και για ποιο λόγο επικοινωνώ.

     

    Παντρεύτηκα το 1991 όταν ήμουν 18 χρόνων. Μετα απο ένα χρόνο γεννήθηκε ο πρώτος μου γιος ο  . Μετά από 6 χρόνια γεννήθηκε ο  . και μετά από άλλα 11 χρόνια η  . η Κόρη μου. Χώρισα το 2016 όταν η κορη μου  . ήταν 7 ετών η οποία έμεινε με την μητέρα της.

     

    Ο μεγάλος μου γιος  .  από πολύ μικρός έδειχνε σημάδια ψυχολογικών διαταραχών τα οποία μετέφραζα ως φυσιολογικές συμπεριφορές προεφηβικης ηλικίας από ένα παιδί έξυπνο και συναμα ευαίσθητο και ιδιαίτερο. Στα 17 του ο  . μου είπε ότι θελει να συζητήσουμε για κάτι σημαντικό και ετσι μου εκμυστηριεύτηκε ότι δεν τον ελκύουν σεξουαλικα οι γυναίκες και προτιμάει τους άντρες. Αυτό έφερε μεγάλη αναστάτωση στην οικογένεια μας. Η μητέρα του δεν μπόρεσε ποτέ να το διαχειριστεί και ο  . βιώνε πλέον ακομα ποιο έντονα και καθημερινά τον μητρικό παραγκωνισμο συνοδευόμενο με απότομη συμπεριφορά και ενοχοποιηση. Εμένα χάθηκε ο κόσμος κάτω από τα πόδια μου εξαιτίας της σκέψης ότι ο μεγάλος μου γιος, στην χώρα που ζούμε δεν θα μπορέσει ΠΟΤΕ να είναι πραγματικά ελεύθερος, δεν θα μπορέσει ποτέ να κρατήσει τον έρωτα του από το χέρι, να φιληθει φανερα σε ένα παγκάκι, να περπατήσει χέρι χέρι, και να βιώσει όλα όσα βιώνουμε οι ερεροφυλοφυλοι και δίνουν νόημα και αξία στην ζωή μας. Όλα αυτά η κοινωνία μας δεν θα του τα επιτρέψει να τα βιώσει και αυτό με εξοργιζε και συγχρόνως με έτρωγε εσωτερικά. ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΈΣΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΈΝΟΣ ... σκεφτόμουν!

     

    Στα επόμενα χρόνια ο  . διαγνώστηκε με διπολική διαταραχή και βαριά κατάθλιψη έκανε χρήση ναρκωτικών ουσιών και μεταξύ άλλων χρειαζόταν τακτική παρακολούθηση από ψυχίατρο. Σε συνδυασμό με χρήση φαρμάκων (χαπιών), ναρκωτικών και αλκοόλ στα 28 του αυτοκτόνησε !!! Αυτό έγινε τον Μάρτιο του 2020!

     

    Ο  . αγαπούσε πολύ και είχε πολύ στενή σχέση με την κόρη μου και αδελφή του την  . η οποία όταν "έφυγε" ο αδερφός της ήταν 10 ετών. Στα σχεδόν 2 χρόνια που έχουν περάσει η μικρή συμπεριφέρεται και δείχνει όσο επιτρέπουν όλα όσα έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια σχετικά καλά. 

     

    Δείχνει σημαδια ότι μπαίνει στην  εφηβεία και έχει υιοθετήσει τώρα και κάποιους μήνες ένα στιλακι ροκ με φαρδιά παντελόνια, ρούχα ασημένια δαχτυλίδια κλπ. Πριν 3 μήνες σε μια βόλτα μας (την παίρνω σχεδόν κάθε ΣΚ) για πρώτη φορά είδα ελαφριες χαρακιές στα χέρια της. Προσπάθησα να το συζητήσω και έδειξε πολύ πιεσμένη και απέφευγε να το συζητήσουμε. Κλείσαμε την συζητήσει στο ότι δεν είναι σωστό να κάνει τέτοια στο σώμα της και ούτε είναι μαγκιά, και μου υποσχέθηκε ότι δεν θα το ξανακάνει!

     

    Πριν μερικές ημέρες με πήρε έντρομη η μητέρα της η οποία μετά τον χωρισμό μας έκανε νέα σχέση (όπως έχω και εγώ) και πριν από 4 μήνες γέννησε το τέταρτο της παιδί με τον νέο σύντροφο της (ένα αγόρι). Πριν λοιπόν μερικές μέρες με πήρε και κλαίγοντας μου είπε ότι ανακάλυψε νέες χαρακιές στα χέρια της κόρης μας ή οποία δείχνει τελευταία στεναχωρημενη χωρίς λόγο και ζήτησε να δει ψυχολόγο !!! Επίσης θέλει να κουρεψει τα μαλλιά της κοντά κατι το οποίο η μητέρα της το μεταφράζει ως σεξουαλική δηλωση προτίμησης φύλου!!! Εξαιτίας των βιωμάτων, εμπειριών και συμβάντων με τον μεγάλο μας γιο ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΡΟΛΆΒΩ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΙΤΡΕΨΩ ΝΑ ΕΠΑΝΑΛΗΦΘΕΊ ΞΑΝΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΥΝΕΒΗ.

     

    Εννοείτε ότι θα ψάξω από Δευτέρα να βρω έναν καλό παιδοψυχολογο για να ξεκινήσουμε να πηγαίνουμε. Αν έχετε κάποιον να μου προτείνετε θα ήταν μεγάλη βοήθεια. Ζούμε   .......    Κρήτης. Επίσης θα ήθελα οποίος μπορεί η έχει ανάλογα βιώματα να μου δώσει μια κατεύθυνση. Ένα τρόπο συμπεριφοράς. Τι να κάνω;;; Να μιλήσω στην Κόρη μου και με ποιον τρόπο. Να πιέσω και έως ποιο σημείο;;;;

     

    Τέλος να αναφέρω ότι ο μεσαίος μου γιος έφυγε πριν μερικους μήνες λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων εκτος Κρήτης για μόνιμη εγκατάσταση και η μητέρα μου, η γιαγιά της  . ξεκίνησε χημειοθεραπειες πριν μερικές ημέρες. 

     

    ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ;;;;;

     

     

     

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Απομακρύνθηκε η πόλη όπως και τα αρχικά ονομάτων για να διατηρείται η ανωνυμία της συζήτησης.  Ευχαριστούμε θερμά για την κατανόηση. 

     

    Ρίξτε μια ματιά σε αυτό

    https://thepsychologist.bps.org.uk/volume-30/july-2017/apps-teenagers-who-are-self-harming

    https://calmharm.co.uk/

     

    για να καταλάβετε πως στο εξωτερικό γίνεται προσπάθεια διαχείρισης των συναισθημάτων σε τέτοιες καταστάσεις. 

     

    Διαβάστε για τους όρους self harming   emotional dysregulation   που είναι συνηθισμένη αιτία ακραίων συμπεριφορών, που προέρχονται από απελπισία και αδυναμία διαχειρισης των συναισθημάτων & απουσία καθοδήγησης στο πως να μπορούν να τα διαχειρίζονται.  

    https://psychcentral.com/blog/childhood-behavioral/2020/01/emotional-dysregulation-in-children-and-teens#1

     

    Κυρίως ενημερωθείτε πως το ότι η διαχείριση αυτών των συναισθημάτων έχει άμεση σχέση με την δυνατότητα να ελέγχουμε την σκέψη και τα συναισθήματά μας, 

    μια δυνατότητα που μπορεί να γίνει δεξιότητα καθώς το μυαλό μας μπορεί να εκπαιδευτεί σε κάτι τέτοιο, η ψυχολογία διεθνώς χρησιμοποιεί από  awareness ασκήσεις αναπνοής, εώς και ειδικές ουσίες που αλλάζουν τον βαθμό που μπορούμε να κάνουμε χρήση αυτής της δεξιότητας. 

    Κάποιοι άνθρωποι και προσωπικότητες έχουν μειωμένη αυτή την δεξιότητα, χωρίς αυτό να είναι κάτι που κάνουν επίτηδες αλλά αντιθέτως έχει να κάνει με το πως λειτουργεί ο εγκέφαλος ή και το πως έχει επηρεαστεί ο εγκέφαλος από ψυχικά τραύματα ή τραυματικές εμπειρίες. 

    Είναι αποδεδειγμένο από έρευνες ότι τραυματικές εμπειρίες και ptsd ή cptsd μειώνουν την ικανότητα εφαρμογής αυτής της δεξιότητας. 

    Διαβάστε για το τι σημαίνει  cptsd

    Το πιο σημαντικό είναι να μην αισθανθεί η/ο έφηβος ότι φταίει για αυτές τις συμπεριφορές.  Προκύπτουν από απελπισία, δεν είναι εύκολο να σταματήσουν εάν δεν διδαχτούν με συγκεκριμένους τρόπους πως θα υπερνικούν (και γιατί) σωματικά την βιοχημική διαδικασία της στιγμής που τα οδηγεί εκεί.  Κάποιες φορές είναι η μόνη κατάσταση που τα παρηγορεί. Εάν τιμωρηθούν για τέτοιες συμπεριφορές το αποτέλεσμα μπορεί να είναι χειρότερο. 

    Ειδικοί θα σας βοηθήσουν σίγουρα, ευχόμαστε σύντομα να βρείτε κατάλληλα εκπαιδευμένους ειδικούς στην περιοχή σας, ξεκινήσετε από τον δήμο που συνήθως έχει κάποιο άτομο. 

    Ζητήστε συγκεκριμένες τεχνικές που θα εξοπλίσουν άμεσα με εργαλεία το παιδί σας και εσάς.  

     

     

     

     


    Βοηθήστε στη διατήρηση της λειτουργικότητας του forum κάνοντας χρήση της αναζήτησης και της αναφοράς. Οδηγίες για το πως γίνεται η αναζήτηση δείτε εδώ  Αν παρατηρήσετε κάποια δημοσίευση που θεωρείτε περίεργη επιθετική ή ενάντια στους κανόνες κάντε αναφορά δημοσίευσης  Οδηγίες για το πως γίνεται η αναφορά δείτε εδώ Ευχαριστούμε

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Θα συμφωνήσω με την @Yovanna

     

    Θα μιλήσω βέβαια εκ του ασφαλούς χωρίς να έχω ζήσει προς το παρόν κάτι τέτοιο. Πρώτα απ' όλα λυπάμαι πολύ για ότι συνέβη στην οικογένεια σας. Τώρα πρέπει να επικεντρωθείτε στην κόρη σας. Το ότι θέλει να κόψει κοντά τα μαλλιά της δεν σημαίνει απολύτως τπτ για την σεξουαλικότητα της αλλά ακόμα κ να σημαινε το παιδί πρέπει να το "αγκαλιάσετε". Πρέπει να της δείξετε ότι την αγαπάτε για αυτό που είναι κ να την αποδεχτείτε. Ο παιδοψυχολογος σίγουρα θα βοηθήσει κ ίσως να συζητουσατε μαζί του μήπως είναι σωστό να μιλήσετε στην κόρη σας κ να αποδεχτείτε τα λάθη που κάνατε με τον πρώτο σας γιο. Να δείξετε ότι έχετε τη διάθεση να κάνετε τα αδύνατα δυνατά για να μην φτάνει στο σημείο να πονάει τον εαυτό της. Δεν έχω να προτείνω κάτι άλλο, απλά να πάρετε κ εσείς συμβουλές απ' τον ειδικό για το τρόπο που πρέπει να την προσεγγίσετε

    • Μου αρέσει 3

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Παρακαλούμε τα μέλη να σεβαστούν το ευαίσθητο θέμα που αντιμετωπίζει ο θεματοθέτης και να επικεντρώσουν στην επίλυση θεμάτων που έχουν να κάνουν με την έφηβη που αντιμετωπίζει αυτή τη στιγμή το θέμα του self harming.

    Το φόρουμ έχει δημιουργηθεί για την στήριξη των μελών & αναγνωστών. 

     

    Οι δημοσιεύσεις που απομακρύναμε βρίσκονται εδώ

     


    Βοηθήστε στη διατήρηση της λειτουργικότητας του forum κάνοντας χρήση της αναζήτησης και της αναφοράς. Οδηγίες για το πως γίνεται η αναζήτηση δείτε εδώ  Αν παρατηρήσετε κάποια δημοσίευση που θεωρείτε περίεργη επιθετική ή ενάντια στους κανόνες κάντε αναφορά δημοσίευσης  Οδηγίες για το πως γίνεται η αναφορά δείτε εδώ Ευχαριστούμε

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Το θέμα σας είναι πολύ ιδιαίτερο κ ευαίσθητο κ όπως είναι ίσως λογικό δεν μπορείτε να δεχτείτε κάποιες τοποθετήσεις μελων γιατί είστε πολύ πληγωμένος. Κ συνέτριψε ος Σηκώσετε μεγάλο δοχείο.Θα έλεγα να απευθυνθείτε άμεσα σε εξειδικευμένο ψυχίατρο.Η Κρήτη έχει πανεπιστήμιακα και νοσοκομεία.μηπως από εκεί μπορούν να βοηθήσουν το παιδί?

    Επιπλέον χρειάζεστε βοήθεια κι εσείς.Εγω ξέρω πολύ αξιόλογο επιστήμονα αλλά είναι στην Αθήνα.

    Σε ένα φόρουμ πάντως δεν μπορείτε να πάρετε απαντήσεις.Καταλαβαινω ομως την ανάγκη σας για επικοινωνία κ για να μοιραστείτε το βάρος.Ισως ελπίζετε ότι θα βρεθούν άτομα με παρόμοιες εμπειρίες.Ψαξτε σε ξένα forum κ ομάδες.Υποθετω θα υπάρχει πολύ περισσότερο υλικό.

    Υπάρχει κ μια ομάδα στο fb που λέγεται the wisdom of trauma.Δεν ξέρω αν βρείτε κάτι εκεί 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Λυπάμαι πάρα πολύ για όσα περνάτε. Θα σας συμβούλευα, δυστυχώς εκ πείρας, να μην χάσετε πολύτιμο χρόνο με ψυχολόγους αλλά να απευθυνθείτε αρχικά είτε σε ψυχίατρο είτε σε κάποιο οργανωμένο κέντρο νοσοκομείου που να περιλαμβάνει όλες τις ειδικότητες. Ο ψυχολόγος θα έρθει επικουρικά σαν μέρος της θεραπείας, αφού υπάρξει διάγνωση. Η διπολική διαταραχή, όπως φαντάζομαι σας έχουν πει, έχει κληρονομικότητα και πρέπει πρώτα να αποκλείσετε τα σοβαρότερα. Καλή δύναμη και μη χάνετε χρόνο.

    • Μου αρέσει 3

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ο αυτοτραυματισμός είναι έντονος σε άτομα με διπολική διαταραχή, ιδιαίτερα σε γυναίκες με βάση τις στατιστικές, και σε αυτές τις περιπτώσεις είναι προάγγελος αυτοκτονίας. Ασφαλώς είναι εξαιρετικά πιθανό να μην συμβαίνει τίποτα τέτοιο, όμως πρώτα αποκλείουμε απειλητικές για τη ζωή παθήσεις και μετά πιάνουμε όλα τα υπόλοιπα. Οι πιθανότητες να έχει την πάθηση ο αδερφός/αδρφή ατόμου με διπολική διαταραχή είναι αν θυμάμαι καλά περόπου 1 στις 4 με 5. Ασφαλώς οι πιθανότητες το παιδί να είναι υγιές και απλά να χρειάζεται μία ψυχολογική υποστήριξη είναι με το μέρος σας και δεν υπάρχει λόγος πανικού, αλλά αποκλείστε πρώτα τα πιο σοβαρά που χρήζουν επείγουσας ιατρικής φροντίδας και μετά προχωρήστε σε πιο ήπιες αντιμετωπίσεις. Αν αντιλαμβάνομαι σωστά, μιλάτε για ένα δωδεκάχρονο κορίτσι, οπότε ένα ραντεβού με παιδοψυχίατρο είναι επιβεβλημένο.

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 1/8/2022 at 8:35 AM, MartinEden said:

    Καλημέρα σας

     

    Θα προσπαθήσω όσο ποιο σύντομα μπορώ να σας εξηγήσω τι συνέβη, τι συμβαίνει και για ποιο λόγο επικοινωνώ.

     

    Παντρεύτηκα το 1991 όταν ήμουν 18 χρόνων. Μετα απο ένα χρόνο γεννήθηκε ο πρώτος μου γιος ο  . Μετά από 6 χρόνια γεννήθηκε ο  . και μετά από άλλα 11 χρόνια η  . η Κόρη μου. Χώρισα το 2016 όταν η κορη μου  . ήταν 7 ετών η οποία έμεινε με την μητέρα της.

     

    Ο μεγάλος μου γιος  .  από πολύ μικρός έδειχνε σημάδια ψυχολογικών διαταραχών τα οποία μετέφραζα ως φυσιολογικές συμπεριφορές προεφηβικης ηλικίας από ένα παιδί έξυπνο και συναμα ευαίσθητο και ιδιαίτερο. Στα 17 του ο  . μου είπε ότι θελει να συζητήσουμε για κάτι σημαντικό και ετσι μου εκμυστηριεύτηκε ότι δεν τον ελκύουν σεξουαλικα οι γυναίκες και προτιμάει τους άντρες. Αυτό έφερε μεγάλη αναστάτωση στην οικογένεια μας. Η μητέρα του δεν μπόρεσε ποτέ να το διαχειριστεί και ο  . βιώνε πλέον ακομα ποιο έντονα και καθημερινά τον μητρικό παραγκωνισμο συνοδευόμενο με απότομη συμπεριφορά και ενοχοποιηση. Εμένα χάθηκε ο κόσμος κάτω από τα πόδια μου εξαιτίας της σκέψης ότι ο μεγάλος μου γιος, στην χώρα που ζούμε δεν θα μπορέσει ΠΟΤΕ να είναι πραγματικά ελεύθερος, δεν θα μπορέσει ποτέ να κρατήσει τον έρωτα του από το χέρι, να φιληθει φανερα σε ένα παγκάκι, να περπατήσει χέρι χέρι, και να βιώσει όλα όσα βιώνουμε οι ερεροφυλοφυλοι και δίνουν νόημα και αξία στην ζωή μας. Όλα αυτά η κοινωνία μας δεν θα του τα επιτρέψει να τα βιώσει και αυτό με εξοργιζε και συγχρόνως με έτρωγε εσωτερικά. ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΈΣΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΈΝΟΣ ... σκεφτόμουν!

     

    Στα επόμενα χρόνια ο  . διαγνώστηκε με διπολική διαταραχή και βαριά κατάθλιψη έκανε χρήση ναρκωτικών ουσιών και μεταξύ άλλων χρειαζόταν τακτική παρακολούθηση από ψυχίατρο. Σε συνδυασμό με χρήση φαρμάκων (χαπιών), ναρκωτικών και αλκοόλ στα 28 του αυτοκτόνησε !!! Αυτό έγινε τον Μάρτιο του 2020!

     

    Ο  . αγαπούσε πολύ και είχε πολύ στενή σχέση με την κόρη μου και αδελφή του την  . η οποία όταν "έφυγε" ο αδερφός της ήταν 10 ετών. Στα σχεδόν 2 χρόνια που έχουν περάσει η μικρή συμπεριφέρεται και δείχνει όσο επιτρέπουν όλα όσα έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια σχετικά καλά. 

     

    Δείχνει σημαδια ότι μπαίνει στην  εφηβεία και έχει υιοθετήσει τώρα και κάποιους μήνες ένα στιλακι ροκ με φαρδιά παντελόνια, ρούχα ασημένια δαχτυλίδια κλπ. Πριν 3 μήνες σε μια βόλτα μας (την παίρνω σχεδόν κάθε ΣΚ) για πρώτη φορά είδα ελαφριες χαρακιές στα χέρια της. Προσπάθησα να το συζητήσω και έδειξε πολύ πιεσμένη και απέφευγε να το συζητήσουμε. Κλείσαμε την συζητήσει στο ότι δεν είναι σωστό να κάνει τέτοια στο σώμα της και ούτε είναι μαγκιά, και μου υποσχέθηκε ότι δεν θα το ξανακάνει!

     

    Πριν μερικές ημέρες με πήρε έντρομη η μητέρα της η οποία μετά τον χωρισμό μας έκανε νέα σχέση (όπως έχω και εγώ) και πριν από 4 μήνες γέννησε το τέταρτο της παιδί με τον νέο σύντροφο της (ένα αγόρι). Πριν λοιπόν μερικές μέρες με πήρε και κλαίγοντας μου είπε ότι ανακάλυψε νέες χαρακιές στα χέρια της κόρης μας ή οποία δείχνει τελευταία στεναχωρημενη χωρίς λόγο και ζήτησε να δει ψυχολόγο !!! Επίσης θέλει να κουρεψει τα μαλλιά της κοντά κατι το οποίο η μητέρα της το μεταφράζει ως σεξουαλική δηλωση προτίμησης φύλου!!! Εξαιτίας των βιωμάτων, εμπειριών και συμβάντων με τον μεγάλο μας γιο ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΡΟΛΆΒΩ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΙΤΡΕΨΩ ΝΑ ΕΠΑΝΑΛΗΦΘΕΊ ΞΑΝΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΥΝΕΒΗ.

     

    Εννοείτε ότι θα ψάξω από Δευτέρα να βρω έναν καλό παιδοψυχολογο για να ξεκινήσουμε να πηγαίνουμε. Αν έχετε κάποιον να μου προτείνετε θα ήταν μεγάλη βοήθεια. Ζούμε   .......    Κρήτης. Επίσης θα ήθελα οποίος μπορεί η έχει ανάλογα βιώματα να μου δώσει μια κατεύθυνση. Ένα τρόπο συμπεριφοράς. Τι να κάνω;;; Να μιλήσω στην Κόρη μου και με ποιον τρόπο. Να πιέσω και έως ποιο σημείο;;;;

     

    Τέλος να αναφέρω ότι ο μεσαίος μου γιος έφυγε πριν μερικους μήνες λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων εκτος Κρήτης για μόνιμη εγκατάσταση και η μητέρα μου, η γιαγιά της  . ξεκίνησε χημειοθεραπειες πριν μερικές ημέρες. 

     

    ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ;;;;;

     

     

     

     

    Από όταν διάβασα το μνμ αυτό γράφω και σβήνω χωρίς να ξέρω τι είναι σωστό/πρέπει να πω.

    Ως γονέας θα σας πω πως λυπάμαι που βιώσατε κάτι τόσο άσχημο και βαρύ, πραγματικά δεν έχω λόγια.

    Ειδικό δεν έχω να σας προτείνω κάποιον, ούτε έχω παρόμοια βιώματα ώστε να μπορέσω να σας δώσω μία συμβουλή, όμως για το μόνο που είμαι σίγουρη είναι πως δεν πρέπει να πιέσετε το παιδί σας, μην το διαχειριστείτε μόνος σας αυτό,  χρειάζεστε οπωσδήποτε καθοδήγηση ,  πρέπει να απευθυνθείτε άμεσα σε κάποιον προκειμένου να βοηθηθείτε εσείς και έπειτα να καταφέρετε να βοήθησετε το παιδί σας πάντα σε συνεργασία με τον ειδικό. Μην αφήσετε χρόνο να περάσει , δεν πρέπει.

    1 hour ago, CutiePies said:

    Ο αυτοτραυματισμός είναι έντονος σε άτομα με διπολική διαταραχή, ιδιαίτερα σε γυναίκες με βάση τις στατιστικές, και σε αυτές τις περιπτώσεις είναι προάγγελος αυτοκτονίας. Ασφαλώς είναι εξαιρετικά πιθανό να μην συμβαίνει τίποτα τέτοιο, όμως πρώτα αποκλείουμε απειλητικές για τη ζωή παθήσεις και μετά πιάνουμε όλα τα υπόλοιπα. Οι πιθανότητες να έχει την πάθηση ο αδερφός/αδρφή ατόμου με διπολική διαταραχή είναι αν θυμάμαι καλά περόπου 1 στις 4 με 5. Ασφαλώς οι πιθανότητες το παιδί να είναι υγιές και απλά να χρειάζεται μία ψυχολογική υποστήριξη είναι με το μέρος σας και δεν υπάρχει λόγος πανικού, αλλά αποκλείστε πρώτα τα πιο σοβαρά που χρήζουν επείγουσας ιατρικής φροντίδας και μετά προχωρήστε σε πιο ήπιες αντιμετωπίσεις. Αν αντιλαμβάνομαι σωστά, μιλάτε για ένα δωδεκάχρονο κορίτσι, οπότε ένα ραντεβού με παιδοψυχίατρο είναι επιβεβλημένο.

     

    Μη βγάζουμε συμπεράσματα , δεν γίνεται να κάνουμε διαδικτυακές διαγνώσεις για τόσο λεπτά ζητήματα.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    1 hour ago, kotsifikos said:

    Από όταν διάβασα το μνμ αυτό γράφω και σβήνω χωρίς να ξέρω τι είναι σωστό/πρέπει να πω.

    Ως γονέας θα σας πω πως λυπάμαι που βιώσατε κάτι τόσο άσχημο και βαρύ, πραγματικά δεν έχω λόγια.

    Ειδικό δεν έχω να σας προτείνω κάποιον, ούτε έχω παρόμοια βιώματα ώστε να μπορέσω να σας δώσω μία συμβουλή, όμως για το μόνο που είμαι σίγουρη είναι πως δεν πρέπει να πιέσετε το παιδί σας, μην το διαχειριστείτε μόνος σας αυτό,  χρειάζεστε οπωσδήποτε καθοδήγηση ,  πρέπει να απευθυνθείτε άμεσα σε κάποιον προκειμένου να βοηθηθείτε εσείς και έπειτα να καταφέρετε να βοήθησετε το παιδί σας πάντα σε συνεργασία με τον ειδικό. Μην αφήσετε χρόνο να περάσει , δεν πρέπει.

    Μη βγάζουμε συμπεράσματα , δεν γίνεται να κάνουμε διαδικτυακές διαγνώσεις για τόσο λεπτά ζητήματα.

     

    Mε παρεξηγήσατε, το αντίθετο θα ήθελα. Να μην βγάλουμε μία καθησυχαστική διάγνωση για έναν άγνωστο. Μία επίσκεψη σε ένα παιδοψυχίατρο θα δώσει αποτέλεσμα και κατεύθυνση σε μία ώρα. Νομίζω αξίζει τον κόπο. Το πιο πιθανό είναι ότι ο ιατρός θα είναι καθησυχαστικός και θα προτείνει κάποια μέθοδο προσέγγισης του παιδιού. Αλλά θα έχει απορριφθεί το ενδεχόμενο να υπάρχει κάτι σοβαρό που πρέπει να αντιμετωπιστεί. Όπως λέτε και εσείς, ας μην προσπαθήσει ο πατέρας να το διαχειριστεί μόνος και ας μην εφησυχαστεί από προσωπικές ιστορίες.

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 8/1/2022 at 8:35 ΠΜ, MartinEden είπε:

    Καλημέρα σας

     

    Θα προσπαθήσω όσο ποιο σύντομα μπορώ να σας εξηγήσω τι συνέβη, τι συμβαίνει και για ποιο λόγο επικοινωνώ.

     

    Παντρεύτηκα το 1991 όταν ήμουν 18 χρόνων. Μετα απο ένα χρόνο γεννήθηκε ο πρώτος μου γιος ο  . Μετά από 6 χρόνια γεννήθηκε ο  . και μετά από άλλα 11 χρόνια η  . η Κόρη μου. Χώρισα το 2016 όταν η κορη μου  . ήταν 7 ετών η οποία έμεινε με την μητέρα της.

     

    Ο μεγάλος μου γιος  .  από πολύ μικρός έδειχνε σημάδια ψυχολογικών διαταραχών τα οποία μετέφραζα ως φυσιολογικές συμπεριφορές προεφηβικης ηλικίας από ένα παιδί έξυπνο και συναμα ευαίσθητο και ιδιαίτερο. Στα 17 του ο  . μου είπε ότι θελει να συζητήσουμε για κάτι σημαντικό και ετσι μου εκμυστηριεύτηκε ότι δεν τον ελκύουν σεξουαλικα οι γυναίκες και προτιμάει τους άντρες. Αυτό έφερε μεγάλη αναστάτωση στην οικογένεια μας. Η μητέρα του δεν μπόρεσε ποτέ να το διαχειριστεί και ο  . βιώνε πλέον ακομα ποιο έντονα και καθημερινά τον μητρικό παραγκωνισμο συνοδευόμενο με απότομη συμπεριφορά και ενοχοποιηση. Εμένα χάθηκε ο κόσμος κάτω από τα πόδια μου εξαιτίας της σκέψης ότι ο μεγάλος μου γιος, στην χώρα που ζούμε δεν θα μπορέσει ΠΟΤΕ να είναι πραγματικά ελεύθερος, δεν θα μπορέσει ποτέ να κρατήσει τον έρωτα του από το χέρι, να φιληθει φανερα σε ένα παγκάκι, να περπατήσει χέρι χέρι, και να βιώσει όλα όσα βιώνουμε οι ερεροφυλοφυλοι και δίνουν νόημα και αξία στην ζωή μας. Όλα αυτά η κοινωνία μας δεν θα του τα επιτρέψει να τα βιώσει και αυτό με εξοργιζε και συγχρόνως με έτρωγε εσωτερικά. ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΈΣΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΈΝΟΣ ... σκεφτόμουν!

     

    Στα επόμενα χρόνια ο  . διαγνώστηκε με διπολική διαταραχή και βαριά κατάθλιψη έκανε χρήση ναρκωτικών ουσιών και μεταξύ άλλων χρειαζόταν τακτική παρακολούθηση από ψυχίατρο. Σε συνδυασμό με χρήση φαρμάκων (χαπιών), ναρκωτικών και αλκοόλ στα 28 του αυτοκτόνησε !!! Αυτό έγινε τον Μάρτιο του 2020!

     

    Ο  . αγαπούσε πολύ και είχε πολύ στενή σχέση με την κόρη μου και αδελφή του την  . η οποία όταν "έφυγε" ο αδερφός της ήταν 10 ετών. Στα σχεδόν 2 χρόνια που έχουν περάσει η μικρή συμπεριφέρεται και δείχνει όσο επιτρέπουν όλα όσα έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια σχετικά καλά. 

     

    Δείχνει σημαδια ότι μπαίνει στην  εφηβεία και έχει υιοθετήσει τώρα και κάποιους μήνες ένα στιλακι ροκ με φαρδιά παντελόνια, ρούχα ασημένια δαχτυλίδια κλπ. Πριν 3 μήνες σε μια βόλτα μας (την παίρνω σχεδόν κάθε ΣΚ) για πρώτη φορά είδα ελαφριες χαρακιές στα χέρια της. Προσπάθησα να το συζητήσω και έδειξε πολύ πιεσμένη και απέφευγε να το συζητήσουμε. Κλείσαμε την συζητήσει στο ότι δεν είναι σωστό να κάνει τέτοια στο σώμα της και ούτε είναι μαγκιά, και μου υποσχέθηκε ότι δεν θα το ξανακάνει!

     

    Πριν μερικές ημέρες με πήρε έντρομη η μητέρα της η οποία μετά τον χωρισμό μας έκανε νέα σχέση (όπως έχω και εγώ) και πριν από 4 μήνες γέννησε το τέταρτο της παιδί με τον νέο σύντροφο της (ένα αγόρι). Πριν λοιπόν μερικές μέρες με πήρε και κλαίγοντας μου είπε ότι ανακάλυψε νέες χαρακιές στα χέρια της κόρης μας ή οποία δείχνει τελευταία στεναχωρημενη χωρίς λόγο και ζήτησε να δει ψυχολόγο !!! Επίσης θέλει να κουρεψει τα μαλλιά της κοντά κατι το οποίο η μητέρα της το μεταφράζει ως σεξουαλική δηλωση προτίμησης φύλου!!! Εξαιτίας των βιωμάτων, εμπειριών και συμβάντων με τον μεγάλο μας γιο ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΡΟΛΆΒΩ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΙΤΡΕΨΩ ΝΑ ΕΠΑΝΑΛΗΦΘΕΊ ΞΑΝΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΥΝΕΒΗ.

     

    Εννοείτε ότι θα ψάξω από Δευτέρα να βρω έναν καλό παιδοψυχολογο για να ξεκινήσουμε να πηγαίνουμε. Αν έχετε κάποιον να μου προτείνετε θα ήταν μεγάλη βοήθεια. Ζούμε   .......    Κρήτης. Επίσης θα ήθελα οποίος μπορεί η έχει ανάλογα βιώματα να μου δώσει μια κατεύθυνση. Ένα τρόπο συμπεριφοράς. Τι να κάνω;;; Να μιλήσω στην Κόρη μου και με ποιον τρόπο. Να πιέσω και έως ποιο σημείο;;;;

     

    Τέλος να αναφέρω ότι ο μεσαίος μου γιος έφυγε πριν μερικους μήνες λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων εκτος Κρήτης για μόνιμη εγκατάσταση και η μητέρα μου, η γιαγιά της  . ξεκίνησε χημειοθεραπειες πριν μερικές ημέρες. 

     

    ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ;;;;;

     

     

     

     

    Αγαπητέ μπαμπά,

    Λυπάμαι πολύ για την απώλειά σας. Δεν μπορώ ούτε να φανταστώ τι έχετε περάσει... Από τα λόγια σας καταλαβαίνω ότι είστε ένας μπαμπάς παρών στη ζωή των παιδιών κι ότι χρειάστηκε δυστυχώς να έρθετε αντιμέτωπος με πολύ δύσκολες καταστάσεις. Το κοριτσάκι σας έχει επίσης περάσει πολλά και χρειάζεται τη βοήθεια ειδικού. Μη μπείτε στη διαδικασία να την υποχρεώσετε να μιλήσει σε κάποιον. Μην της μιλήσετε για μια πιθανή συνεδρία με ειδικό, προτού μιλήσετε ο ίδιος μαζί του. Θα πρέπει μαζί με τη μαμά να απευθυνθείτε σε παιδοψυχίατρο ο οποίος θα σας καθοδηγήσει ώστε να προετοιμάσετε το παιδί για μια πρώτη συνεδρία. Να θυμάστε ότι εσείς είστε μπαμπάς, αλλά όχι ειδικός κι ότι η δική σας βοήθεια δεν αρκεί. Επίσης να ξέρετε ότι είναι πιθανό να χρειαστεί να λάβετε κι εσείς ψυχολογική υποστήριξη ώστε να μπορέσετε να ανταπεξέλθετε στη δυσκολία του παιδιού. Όλα να πάνε κατ' ευχήν!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα

    • Σύνδεση/Εγγραφή

      Για να μπορέσετε να απαντήσετε σε ερωτήματα ή να ρωτήσετε τα μέλη κάποιο νέο ερώτημα είναι απαραίτητο να εγγραφείτε! Είναι εύκολο & δωρεάν! 

    • Similar Content

      • Από Nana.,
        Λοιπον θα ηθελα να κανω καποιες ερωτησεις οσο αναφορα την πρωτη επαφη , διοτι πιστευω πως ολοι πρεπει να ειμαστε καλα ενημερωμενοι πριν επιχειρησου,ε το οτιδηποτε απο τα προκαταρκτικα στην ολοκληρωση.Τι πρεπει να ξερω πριν το κανω ; Πως πρεπει να προετοιμαστώ; Ο συντροφος πως πρεπει να προετοιμαστει απ την μερια του; Θα βγει πολυ αιμα ; Πως καταλαβαινω οταν το προφυλακτικο σπαει ;
      • Από Βίκυ99,
        Γεια σας! Είμαι 21 και εχω μια σχέση εδώ και 5 χρονια περίπου με ένα παιδί που ειμαστε στην ίδια ηλικια. Ειμαστε παρα πολυ καλα μαζι έχω γνωρίσει τους δικους του και με συμπαθούν αρκετά. Αυτός γνώρισε τους δικους μου αλλά όπως πάντα η οικογένεια είναι το πρόβλημα. Τον πρώτο καιρό δεν του μιλούσαν καν όταν ερχόταν στο σπιτι μου και αυτό με έκανε να αισθάνομαι αβολα. Τους εξηγούσα πως φέρονταν και αυτοί δεν το καταλάβαιναν. Μετά από όλα αυτά περνάω για σπουδές σε άλλη πόλη οπότε νοίκιασα σπιτι (βασικά οι γονείς μου πλήρωναν το σπιτι) καπως  έπρεπε να βλεπομαι με τον φίλο μου. Ερχόταν  και έμενε σε μενα κρυφά και γω πήγαινα κρυφά στο δικό του σπιτι λέγοντας ψεματα. Ξέρω πως δεν ήταν σωστό αλλά δεν είχαμε άλλη επιλογή δεν με άφηναν να περνάω χρόνο μαζί του ούτε στο σπιτι του να πηγαίνω. Τώρα λόγω καραντίνας γύρισα πάλι στο πατρικό μου και αναγκάστηκα να ξενοικιασω το σπιτι στο οποίο εμένα. Έκανα μια συζήτηση με την μητέρα μου και της εξήγησα ότι θέλω να περνάω χρόνο μαζί του και να βρισκόμαστε και να μένω σε αυτό κάποια βραδυα γιατί πλέον εκτός από το ότι είμαι ενήλικη έχουν περάσει και τόσα χρόνια που είμαι με τον ιδιο άνθρωπο και ακόμα μου αρνείται αυτή μου την πράξη λέγοντας μου πήγαινε σπιτι του κατσε όσες ώρες θες αλλά το βραδυ θα είσαι σπιτι μας δεν έχουμε δικαιολογία να πουμε στον πατέρα σου και θα είναι αρνητικός με αυτήν σου την πράξη, θα προκαλέσεις τσακωμούς και μεγάλα προβλήματα. Το εξηγώ όλο αυτό στο αγόρι μου με καταλαβαίνει και με στηρίζει αλλά τώρα λόγω καραντίνας δεν γινεται να μετάκινούμαστε για να βρεθούμε άρα κάποιος πρέπει να μείνει στο σπιτι κάποιου για να περάσουμε λιγο χρονο γιατί έχουμε και την χρονική απαγόρευση πλέον. Επιπλέον κάτι που ξέχασα αυτός δεν επιτρέπεται να έρθει να μείνει σπιτι μας γιατί εκτός από το ότι θα μας συζητάει το χωριό, δεν έχουμε υποτίθεται τον χώρο. Πως θα κάνω τους γονείς μου να καταλάβουν ότι αυτή μ η κίνηση είναι κάτι φυσικό και όχι κάτι "ανήθικο"? Είμαι πια απελπισμένη και κουράστηκα να λεω ψεματα για να τον βλέπω λίγες ώρες παραπάνω. Υ. Γ (συγγνώμη για την κειμενάρα μου) 
      • Από ΑΡΓΚ,
        Οι μαμάδες των κοριτσιών, από ποια ηλικία θα πηγαίνατε την κόρη σας σε ένα γυναικολόγο να συζητήσει ΧΩΡΙΣ ΕΣΑΣ θέματα σεξουαλικής ζωής, αντισύλληψης, σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων κλπ;
        Η κόρη μου είναι 13, έχει κάνει ήδη επισκέψεις σε γυναικολόγο λόγω ορμονικών προβλημάτων, αλλά ήμουν πάντα εκεί. Μιλάμε για το σεξ, ξέρει τα βασικά, είμαι σίγουρη ότι δεν είναι κατι που το σκέφτεται τώρα, ούτε την ενδιαφέρει κάποιο αγόρι, αλλά δεν ξέρω πότε θα έρθει αυτή η ώρα και αν θα έπρεπε να έχει ήδη άνεση με ένα γυναικολόγο να μιλήσει μόνη της αν χρειαστεί.
        Μακάρι να χρειαστεί μετά τα 18, αλλά θα προτιμούσα να είναι προετοιμασμένη αν το αποφασίσει π.χ. στο Λύκειο, και να μην τρέχουμε και δεν προλαβαίνουμε εκ των υστέρων.
        Οσο και να μιλάμε και να είμαστε ανοιχτοί, δε νομίζω πολλά 16 χρονα να λένε "Μαμα μου αρέσει ο Δημήτρης και σκεφτόμαστε να προχωρήσουμε, τι λες;" Από την άλλη δε θέλω να την φέρω σε δύσκολη θέση πολύ πριν να είναι έτοιμη.
         
        Και οι μαμάδες των αγοριών, αν και έχω χρόνο ακόμη, η κόρη είναι η μεγάλη, εκεί τι κάνετε; Ποιος τους μαθαίνει τα βασικά περί προφύλαξης αφού εκεί δεν υπάρχει γυναικολόγος και με τους γονείς ποτέ δεν υπάρχει η ίδια άνεση;
      • Από mnovember,
        Μαμάδες, βοήθεια!
        Ο έφηβος γιος μου διαγνώστηκε με κιρσοκήλη 3ου βαθμού στον αριστερό όρχι. Ολοι οι γιατροί - παιδοουρολόγοι που τον είδαν συμφωνούν ότι πρέπει να εγχειριστεί. Έχω αποκλείσει τα δημόσια νοσοκομεία και ψάχνω για καλό γιατρό (χειρουργό παιδοουρολόγο) συνεργάτη ιδιωτικής κλινικής στην Αθήνα με εμπειρία στο συγκεκριμένο αντικείμενο.
        Μήπως κάποια μαμά έχει αντιμετωπίσει ήδη το θέμα και ξέρει καποιον να μου συστήσει?
        Ευχαριστώ
      • Από ΗΛΙΑ,
        γεια σας σε όλους, θα ήθελα να μοιραστω μαζι σας το θεμα που με απασχολει.η κόρη μου είναι 9χρονων και 9 μηνων και αρκετα αναπτυγμενη.το καλοκαιρι την πηγα σε ενδοκρινολογο και μας είπε οτι θα αδιαθετισει στην τεταρτη ταξη όπως και εγινε, μας προτεινε να κανουμε κατι ενεσεις για να καθυστερησουμε τηνεφηβεια.όλοι οι γιατροι που ρωτησα ήταν κατηγορηματικοι, να μην επεμβουμε στη φύση έλεγαν.δεν ξέρω αν έκανα καλα.από χτες παω να τρελαθω.όποια έχει αναλογη εμπειρια ας μου απαντησει
      • Από ΑΡΓΚ,
        Φέτος πέρα από κάθε άλλη χρονιά χρειάζομαι απαραιτήτως summer camp για τα παιδιά μου, καθώς θα έχω μόλις μία βδομάδα άδεια.
        Οι δήμοι της περιοχής δεν δέχονται στα summer camp παιδιά γυμνασίου, οποτε ναι μεν έχω λύση για τα 2 μικρά μου μέχρι και τον Ιούλιο, όχι όμως για την κόρη μου που ειναι 13.
        Εχω υπόψη μου ένα summer camp από κολυμβητικό σύλλογο, όπου θα πάει 2 βδομαδες (διαρκεί μέχρι αρχές Ιουλίου και είναι μεν πολύ ωραίο αλλά πανάκριβο) αλλά μετά;
        Κατασκήνωση δεν πάει με τίποτα, και δε νιώθω καλά να την αφήνω όλη μέρα μόνη ακόμη.
        Καμιά ιδέα;
      • Από valiagz,
        Πρίν δύο μέρες το βράδυ ο γυιός μου έπαθε κρίση πανικού...και το επιβαιβέωσα σήμερα με την παιδιίατρο που μίλησα...βέβαια πήρα τηλ στο Παίδων για ραντεβού και μου είπαν ότι πρέπει να κάνω πρώτα εξετάσεις να διαπιστωθεί ότι δεν έχει θυροειδή και triplex.....θα τα κάνω όλα αυτά αλλά εξακολουθώ να πιστεύω οτι ηταν κριση πανικού και προσπαθούσα να τον ηρεμήσω....και χθές το απόγευμα πάλι τα ίδια.....στο παίδων που πήρα τηλ μου είπαν οτι να τελειώσει και το σχολείο μήπως δημιουργεί άνχος....παρόλα αυτά δεν θέλω να το αφήσω έτσι....φαντάζομαι όμως οτι το κόστος για συνεδρίες είναι υψηλό...ξέρει κανείς κάποιο κέντρο οικονομικό? ευχαριστώ
      • Από Baldeagle,
        Γεια σας , είμαι η Baldeagle και είμαι 17 ετών. Είμαι δυο χρόνια σε μια σχέση και είμαστε σεξουαλικα ενεργοί εδώ και έναν χρόνο .. δεν θελουμε προφανώς και οι δυο καμία εγκυμοσύνη .. μέχρι τώρα χρησιμοποιούμέ κλασικό προφυλακτικό όμως το βάζουμε μόνο προς το τέλος της πράξης ή καμία φορά και καθόλου και απλά "τραβιέται " .. μετά από συζήτηση σκεφτήκαμε πως θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω εγώ αντισυλληπτικά χάπια .. δεν γνωρίζουμε κάτι παραπάνω από το γεγονός ότι είναι αντισυλληπτικά ... ήθελα να ρωτήσω : 1) χρειάζεται συνταγογράφηση ; 2) ποια είναι η γνώμη σας για την ηλικία μου και την χρήση τέτοιου είδους χημικής αντισύλληψης ; 3) υπάρχει κάποια συμβουλή που πιστεύεται πως θα με βοηθήσει ; 
        Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας !