Selfharming σε έφηβη - βοήθεια

[MartinEden]

Καλημέρα σας

 

Θα προσπαθήσω όσο ποιο σύντομα μπορώ να σας εξηγήσω τι συνέβη, τι συμβαίνει και για ποιο λόγο επικοινωνώ.

 

Παντρεύτηκα το 1991 όταν ήμουν 18 χρόνων. Μετα απο ένα χρόνο γεννήθηκε ο πρώτος μου γιος ο  . Μετά από 6 χρόνια γεννήθηκε ο  . και μετά από άλλα 11 χρόνια η  . η Κόρη μου. Χώρισα το 2016 όταν η κορη μου  . ήταν 7 ετών η οποία έμεινε με την μητέρα της.

 

Ο μεγάλος μου γιος  .  από πολύ μικρός έδειχνε σημάδια ψυχολογικών διαταραχών τα οποία μετέφραζα ως φυσιολογικές συμπεριφορές προεφηβικης ηλικίας από ένα παιδί έξυπνο και συναμα ευαίσθητο και ιδιαίτερο. Στα 17 του ο  . μου είπε ότι θελει να συζητήσουμε για κάτι σημαντικό και ετσι μου εκμυστηριεύτηκε ότι δεν τον ελκύουν σεξουαλικα οι γυναίκες και προτιμάει τους άντρες. Αυτό έφερε μεγάλη αναστάτωση στην οικογένεια μας. Η μητέρα του δεν μπόρεσε ποτέ να το διαχειριστεί και ο  . βιώνε πλέον ακομα ποιο έντονα και καθημερινά τον μητρικό παραγκωνισμο συνοδευόμενο με απότομη συμπεριφορά και ενοχοποιηση. Εμένα χάθηκε ο κόσμος κάτω από τα πόδια μου εξαιτίας της σκέψης ότι ο μεγάλος μου γιος, στην χώρα που ζούμε δεν θα μπορέσει ΠΟΤΕ να είναι πραγματικά ελεύθερος, δεν θα μπορέσει ποτέ να κρατήσει τον έρωτα του από το χέρι, να φιληθει φανερα σε ένα παγκάκι, να περπατήσει χέρι χέρι, και να βιώσει όλα όσα βιώνουμε οι ερεροφυλοφυλοι και δίνουν νόημα και αξία στην ζωή μας. Όλα αυτά η κοινωνία μας δεν θα του τα επιτρέψει να τα βιώσει και αυτό με εξοργιζε και συγχρόνως με έτρωγε εσωτερικά. ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΈΣΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΈΝΟΣ ... σκεφτόμουν!

 

Στα επόμενα χρόνια ο  . διαγνώστηκε με διπολική διαταραχή και βαριά κατάθλιψη έκανε χρήση ναρκωτικών ουσιών και μεταξύ άλλων χρειαζόταν τακτική παρακολούθηση από ψυχίατρο. Σε συνδυασμό με χρήση φαρμάκων (χαπιών), ναρκωτικών και αλκοόλ στα 28 του αυτοκτόνησε !!! Αυτό έγινε τον Μάρτιο του 2020!

 

Ο  . αγαπούσε πολύ και είχε πολύ στενή σχέση με την κόρη μου και αδελφή του την  . η οποία όταν "έφυγε" ο αδερφός της ήταν 10 ετών. Στα σχεδόν 2 χρόνια που έχουν περάσει η μικρή συμπεριφέρεται και δείχνει όσο επιτρέπουν όλα όσα έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια σχετικά καλά. 

 

Δείχνει σημαδια ότι μπαίνει στην  εφηβεία και έχει υιοθετήσει τώρα και κάποιους μήνες ένα στιλακι ροκ με φαρδιά παντελόνια, ρούχα ασημένια δαχτυλίδια κλπ. Πριν 3 μήνες σε μια βόλτα μας (την παίρνω σχεδόν κάθε ΣΚ) για πρώτη φορά είδα ελαφριες χαρακιές στα χέρια της. Προσπάθησα να το συζητήσω και έδειξε πολύ πιεσμένη και απέφευγε να το συζητήσουμε. Κλείσαμε την συζητήσει στο ότι δεν είναι σωστό να κάνει τέτοια στο σώμα της και ούτε είναι μαγκιά, και μου υποσχέθηκε ότι δεν θα το ξανακάνει!

 

Πριν μερικές ημέρες με πήρε έντρομη η μητέρα της η οποία μετά τον χωρισμό μας έκανε νέα σχέση (όπως έχω και εγώ) και πριν από 4 μήνες γέννησε το τέταρτο της παιδί με τον νέο σύντροφο της (ένα αγόρι). Πριν λοιπόν μερικές μέρες με πήρε και κλαίγοντας μου είπε ότι ανακάλυψε νέες χαρακιές στα χέρια της κόρης μας ή οποία δείχνει τελευταία στεναχωρημενη χωρίς λόγο και ζήτησε να δει ψυχολόγο !!! Επίσης θέλει να κουρεψει τα μαλλιά της κοντά κατι το οποίο η μητέρα της το μεταφράζει ως σεξουαλική δηλωση προτίμησης φύλου!!! Εξαιτίας των βιωμάτων, εμπειριών και συμβάντων με τον μεγάλο μας γιο ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΡΟΛΆΒΩ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΙΤΡΕΨΩ ΝΑ ΕΠΑΝΑΛΗΦΘΕΊ ΞΑΝΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΥΝΕΒΗ.

 

Εννοείτε ότι θα ψάξω από Δευτέρα να βρω έναν καλό παιδοψυχολογο για να ξεκινήσουμε να πηγαίνουμε. Αν έχετε κάποιον να μου προτείνετε θα ήταν μεγάλη βοήθεια. Ζούμε   .......    Κρήτης. Επίσης θα ήθελα οποίος μπορεί η έχει ανάλογα βιώματα να μου δώσει μια κατεύθυνση. Ένα τρόπο συμπεριφοράς. Τι να κάνω;;; Να μιλήσω στην Κόρη μου και με ποιον τρόπο. Να πιέσω και έως ποιο σημείο;;;;

 

Τέλος να αναφέρω ότι ο μεσαίος μου γιος έφυγε πριν μερικους μήνες λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων εκτος Κρήτης για μόνιμη εγκατάσταση και η μητέρα μου, η γιαγιά της  . ξεκίνησε χημειοθεραπειες πριν μερικές ημέρες. 

 

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ;;;;;

 

 

 

 

[Συντονιστής Περιεχομένου]

Απομακρύνθηκε η πόλη όπως και τα αρχικά ονομάτων για να διατηρείται η ανωνυμία της συζήτησης.  Ευχαριστούμε θερμά για την κατανόηση. 

 

Ρίξτε μια ματιά σε αυτό

https://thepsychologist.bps.org.uk/volume-30/july-2017/apps-teenagers-who-are-self-harming

https://calmharm.co.uk/

 

για να καταλάβετε πως στο εξωτερικό γίνεται προσπάθεια διαχείρισης των συναισθημάτων σε τέτοιες καταστάσεις. 

 

Διαβάστε για τους όρους self harming   emotional dysregulation   που είναι συνηθισμένη αιτία ακραίων συμπεριφορών, που προέρχονται από απελπισία και αδυναμία διαχειρισης των συναισθημάτων & απουσία καθοδήγησης στο πως να μπορούν να τα διαχειρίζονται.  

https://psychcentral.com/blog/childhood-behavioral/2020/01/emotional-dysregulation-in-children-and-teens#1

 

Κυρίως ενημερωθείτε πως το ότι η διαχείριση αυτών των συναισθημάτων έχει άμεση σχέση με την δυνατότητα να ελέγχουμε την σκέψη και τα συναισθήματά μας, 

μια δυνατότητα που μπορεί να γίνει δεξιότητα καθώς το μυαλό μας μπορεί να εκπαιδευτεί σε κάτι τέτοιο, η ψυχολογία διεθνώς χρησιμοποιεί από  awareness ασκήσεις αναπνοής, εώς και ειδικές ουσίες που αλλάζουν τον βαθμό που μπορούμε να κάνουμε χρήση αυτής της δεξιότητας. 

Κάποιοι άνθρωποι και προσωπικότητες έχουν μειωμένη αυτή την δεξιότητα, χωρίς αυτό να είναι κάτι που κάνουν επίτηδες αλλά αντιθέτως έχει να κάνει με το πως λειτουργεί ο εγκέφαλος ή και το πως έχει επηρεαστεί ο εγκέφαλος από ψυχικά τραύματα ή τραυματικές εμπειρίες. 

Είναι αποδεδειγμένο από έρευνες ότι τραυματικές εμπειρίες και ptsd ή cptsd μειώνουν την ικανότητα εφαρμογής αυτής της δεξιότητας. 

Διαβάστε για το τι σημαίνει  cptsd . 

Το πιο σημαντικό είναι να μην αισθανθεί η/ο έφηβος ότι φταίει για αυτές τις συμπεριφορές.  Προκύπτουν από απελπισία, δεν είναι εύκολο να σταματήσουν εάν δεν διδαχτούν με συγκεκριμένους τρόπους πως θα υπερνικούν (και γιατί) σωματικά την βιοχημική διαδικασία της στιγμής που τα οδηγεί εκεί.  Κάποιες φορές είναι η μόνη κατάσταση που τα παρηγορεί. Εάν τιμωρηθούν για τέτοιες συμπεριφορές το αποτέλεσμα μπορεί να είναι χειρότερο. 

Ειδικοί θα σας βοηθήσουν σίγουρα, ευχόμαστε σύντομα να βρείτε κατάλληλα εκπαιδευμένους ειδικούς στην περιοχή σας, ξεκινήσετε από τον δήμο που συνήθως έχει κάποιο άτομο. 

Ζητήστε συγκεκριμένες τεχνικές που θα εξοπλίσουν άμεσα με εργαλεία το παιδί σας και εσάς.  

 

 

 

 

[mama16]

Θα συμφωνήσω με την @Yovanna. 

 

Θα μιλήσω βέβαια εκ του ασφαλούς χωρίς να έχω ζήσει προς το παρόν κάτι τέτοιο. Πρώτα απ' όλα λυπάμαι πολύ για ότι συνέβη στην οικογένεια σας. Τώρα πρέπει να επικεντρωθείτε στην κόρη σας. Το ότι θέλει να κόψει κοντά τα μαλλιά της δεν σημαίνει απολύτως τπτ για την σεξουαλικότητα της αλλά ακόμα κ να σημαινε το παιδί πρέπει να το "αγκαλιάσετε". Πρέπει να της δείξετε ότι την αγαπάτε για αυτό που είναι κ να την αποδεχτείτε. Ο παιδοψυχολογος σίγουρα θα βοηθήσει κ ίσως να συζητουσατε μαζί του μήπως είναι σωστό να μιλήσετε στην κόρη σας κ να αποδεχτείτε τα λάθη που κάνατε με τον πρώτο σας γιο. Να δείξετε ότι έχετε τη διάθεση να κάνετε τα αδύνατα δυνατά για να μην φτάνει στο σημείο να πονάει τον εαυτό της. Δεν έχω να προτείνω κάτι άλλο, απλά να πάρετε κ εσείς συμβουλές απ' τον ειδικό για το τρόπο που πρέπει να την προσεγγίσετε

[samsympan]

@MartinEden ο σωστός επιστήμονας-ψυχίατρος, μπορεί να βοηθήσει να μπείτε (το παιδί, εσείς, η μητέρα, η οικογένεια) σε έναν δρόμο γνώσης και ενδυνάμωσης. Απευθυνθείτε σε δημόσια νοσοκομεία σε ψυχιατρικές κλινικές, σε ιδιώτες, σε τηλεφωνικές γραμμές υποστήριξης. Απευθυνθείτε παντού και ζητήστε πληροφορίες. Ίσως χρειαστεί να επισκεφθείτε παραπάνω από έναν ειδικούς πριν καταλήξετε. Οπότε ναι, θα έπρεπε να έχετε απευθυνθεί "χθες" (από όταν έφυγε το αγόρι σας). Σωστά γράφετε ότι το έχετε προγραμματίσει. Σπεύστε!

 

Και μόνο ένα σχόλιο.

13 ώρες πρίν, MartinEden είπε:

ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΡΟΛΆΒΩ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΙΤΡΕΨΩ ΝΑ ΕΠΑΝΑΛΗΦΘΕΊ ΞΑΝΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΥΝΕΒΗ.

Δεν είναι όλα πράγματα στα χέρια του ανθρώπου. Δεν είναι όλα τα πράγματα στα χέρια του γονιού. Οι δυνατότητες μας είναι πεπερασμένες. Όλοι οι γονείς πρέπει να αντιληφθούμε, να αποδεχθούμε, να συμφιλιωθούμε, να πορευθούμε με αυτό. Μην φορτώνεστε το βάρος μιας επικίνδυνης ψευδαίσθησης. Δεν είναι αυτός ο σκοπός σας!

Αποδεχθείτε την ανημποριά σας στο να καθορίσετε τον δρόμο ζωής του παιδιού σας κι εστιάστε στην μεγάλη δύναμη που κατέχετε. Αυτήν της ειλικρινούς, απεριόριστης αγάπης σας προς το παιδί. Αυτήν το παιδί την νιώθει και θα την νιώθει, αυτή θα φωτίζει τα σκοτάδια του κι αυτή θα το βοηθά να πορεύεται στη ζωή του. Αυτός είναι ο σκοπός σας. Να την αγαπάτε και να της το δείχνετε.

 

Εύχομαι να έχετε μια πραγματικά ΚΑΛΗ χρονιά!

[Συντονιστής Περιεχομένου]

Παρακαλούμε τα μέλη να σεβαστούν το ευαίσθητο θέμα που αντιμετωπίζει ο θεματοθέτης και να επικεντρώσουν στην επίλυση θεμάτων που έχουν να κάνουν με την έφηβη που αντιμετωπίζει αυτή τη στιγμή το θέμα του self harming.

Το φόρουμ έχει δημιουργηθεί για την στήριξη των μελών & αναγνωστών. 

 

Οι δημοσιεύσεις που απομακρύναμε βρίσκονται εδώ

 

[μαγιοπουλας]

Το θέμα σας είναι πολύ ιδιαίτερο κ ευαίσθητο κ όπως είναι ίσως λογικό δεν μπορείτε να δεχτείτε κάποιες τοποθετήσεις μελων γιατί είστε πολύ πληγωμένος. Κ συνέτριψε ος Σηκώσετε μεγάλο δοχείο.Θα έλεγα να απευθυνθείτε άμεσα σε εξειδικευμένο ψυχίατρο.Η Κρήτη έχει πανεπιστήμιακα και νοσοκομεία.μηπως από εκεί μπορούν να βοηθήσουν το παιδί?

Επιπλέον χρειάζεστε βοήθεια κι εσείς.Εγω ξέρω πολύ αξιόλογο επιστήμονα αλλά είναι στην Αθήνα.

Σε ένα φόρουμ πάντως δεν μπορείτε να πάρετε απαντήσεις.Καταλαβαινω ομως την ανάγκη σας για επικοινωνία κ για να μοιραστείτε το βάρος.Ισως ελπίζετε ότι θα βρεθούν άτομα με παρόμοιες εμπειρίες.Ψαξτε σε ξένα forum κ ομάδες.Υποθετω θα υπάρχει πολύ περισσότερο υλικό.

Υπάρχει κ μια ομάδα στο fb που λέγεται the wisdom of trauma.Δεν ξέρω αν βρείτε κάτι εκεί 

[CutiePies]

Λυπάμαι πάρα πολύ για όσα περνάτε. Θα σας συμβούλευα, δυστυχώς εκ πείρας, να μην χάσετε πολύτιμο χρόνο με ψυχολόγους αλλά να απευθυνθείτε αρχικά είτε σε ψυχίατρο είτε σε κάποιο οργανωμένο κέντρο νοσοκομείου που να περιλαμβάνει όλες τις ειδικότητες. Ο ψυχολόγος θα έρθει επικουρικά σαν μέρος της θεραπείας, αφού υπάρξει διάγνωση. Η διπολική διαταραχή, όπως φαντάζομαι σας έχουν πει, έχει κληρονομικότητα και πρέπει πρώτα να αποκλείσετε τα σοβαρότερα. Καλή δύναμη και μη χάνετε χρόνο.

[belleblue]

Γειά σας 

σας εύχομαι πολύ κουράγιο. 

Έχετε σίγουρα και εσείς τραύμα από το βίωμα του γιού σας, κάτι που πρέπει σίγουρα να αντιμετωπίσετε καθώς ίσως θα σας επηρεάσει στο πως θα δείτε την κόρη σας και με ποιό τρόπο θα μπορέσετε να την στηρίξετε. 

Δηλαδή και εσείς χρειάζεται να δείτε τα δικά σας συναισθήματα ...

 το selfharming το οποίο είδα από μια φίλη κάποτε εγώ ως έφηβη, στο σχολείο,

αποφάσισα για παράδειγμα να το χρησιμοποιήσω για να αντιμετωπίσω υπερβολικά έντονα συναισθήματα θλίψης και αποχωρισμού μετά από τον χωρισμό της πρώτης μου σχέσης, στα 17,  θα επιβεβαιώσω ότι παρηγορεί γιατί σταματά τα αρνητικά συναισθήματα όπως κάθε άλλο πιο έντονο σωματικό συναίσθημα.

Άλλες φίλες τότε έπιναν άλλες κάπνιζαν αλλά το selfharming ειναι πάρα πολύ πιο έντονο γιατί ο πόνος, πάντα θα υπερνικά της θλίψης.

Φανταστείτε πόσο έντονη είναι η θλίψη, για να χρειάζεσαι τον σωματικό πόνο για να την σταματήσεις, και να σε παρηγορεί ο πόνος, που αντέχεται περισσότερο;

Το έζησα και το σημάδι-λεξη υπάρχει ακόμα. Τότε για να καταλάβετε μου είχε δείξει η συμμαθήτριά μου πως έκαιγες την καρφίτσα ωσότου να γίνει κόκκινη με έναν αναπτήρα και την ακουμπούσες στο δέρμα με αποτέλεσμα να γίνεται μόνιμο σημάδι έγκαυμα που έμενε μετά σαν σχέδιο. 

Είμαι 47 ετων με μια κόρη 9 ετών. Δεν είχα ποτέ αυτοκτονικές τάσεις (αλλά πολύ έντονη θλίψη),  και στην οικογένειά μου δεν υπήρχε αυτό το ιστορικό που έχετε βιώσει εσείς. 

Δεν χρειάστηκε να το ξανακάνω.

Από αυτά που περιγράφετε η κόρη σας είναι εξαιρετικά επιβεβαρυμένη και πραγματικά θα χρειαστεί άμεση ήρεμη παρέμβαση σε συνεργασία μαζί της και με κατανόηση.

το κριτήριο για μένα είναι να μην φανεί ότι η ανησυχία σας είναι μην την χάσετε, 

γιατί αυτό μπορεί η κόρη σας να το εκλάβει σαν του ότι  ο μόνος λόγος που νοιάζεστε να είναι  για να μην έχετε εσείς απώλεια για εγωιστικό λόγο δηλαδή,

και όχι για να την βοηθήσετε.

προσέξτε το πολύ αυτό.  Μια έφηβη που πονάει τόσο συναισθηματικά, δε μπορεί να σκεφτεί το δικό σας άγχος και εάν το καταλάβει θα πάρει την ενασχόλησή σας εντελώς μα εντελώς στραβά. 

Μόνο για αυτό το λόγο, δηλαδή για να μην πάει κάτι στραβά στην δική σας εμπλοκή, συστηνω να μιλήσετε πρώτα εσείς με ειδικό για τα δικά σας συναισθήματα. 

 

Επίσης σημειώστε το εξής - αν και είναι κακή μέθοδος, το self harming είναι μια μέθοδος αντιμετώπισης. coping mechanism. 

Δηλαδή είναι κάτι που έχει βρεί η κόρη σας για να παρηγορηθεί. Μην την κάνετε επουδενί να αισθανθεί άσχημα που βρήκε αυτό τον τρόπο για να ηρεμεί, μην το απαγορέψετε,  μόνο αν το καταλάβετε, μόνο αν δεν το μειώσετε θα σας ανοιχτεί. Μπορεί να την βοηθάει και να είναι το μόνο που την βοηθάει αυτή τη στιγμή. Οπωσδηποτε να της πείτε ότι "πολλοί άνθρωποι προβαίνουν σε αυτό όταν αισθάνονται άσχημα, και ότι μακάρι να μπορούσατε να την βοηθησετε εσείς να αισθανθεί λιγότερο άσχημα γιατί μάλλον σημαίνει ότι περνάει πολύ δύσκολα "  ?  Δεν είναι εύκολο για έναν έφηβο να μιλήσει ανοιχτά για τόσο ασχημα συναισθήματα και μπορεί να αισθάνεται ντροπή. Ακριβώς αυτό είναι και το δύσκολο. Αφαιρέστε το βάρος αυτό, με το να της πειτε ότι είναι οκ να αισθανόμαστε πολύ άσχημα. Δεχτείτε ότι μπορεί τα δικά της συναισθήματα να είναι πολύ πολύ πιο έντονα αρνητικά από όποιοδήποτε συναίσθημα που να εχετε νιώσει εσείς στην ζωή σας. 

[CutiePies]

Ο αυτοτραυματισμός είναι έντονος σε άτομα με διπολική διαταραχή, ιδιαίτερα σε γυναίκες με βάση τις στατιστικές, και σε αυτές τις περιπτώσεις είναι προάγγελος αυτοκτονίας. Ασφαλώς είναι εξαιρετικά πιθανό να μην συμβαίνει τίποτα τέτοιο, όμως πρώτα αποκλείουμε απειλητικές για τη ζωή παθήσεις και μετά πιάνουμε όλα τα υπόλοιπα. Οι πιθανότητες να έχει την πάθηση ο αδερφός/αδρφή ατόμου με διπολική διαταραχή είναι αν θυμάμαι καλά περόπου 1 στις 4 με 5. Ασφαλώς οι πιθανότητες το παιδί να είναι υγιές και απλά να χρειάζεται μία ψυχολογική υποστήριξη είναι με το μέρος σας και δεν υπάρχει λόγος πανικού, αλλά αποκλείστε πρώτα τα πιο σοβαρά που χρήζουν επείγουσας ιατρικής φροντίδας και μετά προχωρήστε σε πιο ήπιες αντιμετωπίσεις. Αν αντιλαμβάνομαι σωστά, μιλάτε για ένα δωδεκάχρονο κορίτσι, οπότε ένα ραντεβού με παιδοψυχίατρο είναι επιβεβλημένο.

 

[kotsifikos]

On 1/8/2022 at 8:35 AM, MartinEden said:

Καλημέρα σας

 

Θα προσπαθήσω όσο ποιο σύντομα μπορώ να σας εξηγήσω τι συνέβη, τι συμβαίνει και για ποιο λόγο επικοινωνώ.

 

Παντρεύτηκα το 1991 όταν ήμουν 18 χρόνων. Μετα απο ένα χρόνο γεννήθηκε ο πρώτος μου γιος ο  . Μετά από 6 χρόνια γεννήθηκε ο  . και μετά από άλλα 11 χρόνια η  . η Κόρη μου. Χώρισα το 2016 όταν η κορη μου  . ήταν 7 ετών η οποία έμεινε με την μητέρα της.

 

Ο μεγάλος μου γιος  .  από πολύ μικρός έδειχνε σημάδια ψυχολογικών διαταραχών τα οποία μετέφραζα ως φυσιολογικές συμπεριφορές προεφηβικης ηλικίας από ένα παιδί έξυπνο και συναμα ευαίσθητο και ιδιαίτερο. Στα 17 του ο  . μου είπε ότι θελει να συζητήσουμε για κάτι σημαντικό και ετσι μου εκμυστηριεύτηκε ότι δεν τον ελκύουν σεξουαλικα οι γυναίκες και προτιμάει τους άντρες. Αυτό έφερε μεγάλη αναστάτωση στην οικογένεια μας. Η μητέρα του δεν μπόρεσε ποτέ να το διαχειριστεί και ο  . βιώνε πλέον ακομα ποιο έντονα και καθημερινά τον μητρικό παραγκωνισμο συνοδευόμενο με απότομη συμπεριφορά και ενοχοποιηση. Εμένα χάθηκε ο κόσμος κάτω από τα πόδια μου εξαιτίας της σκέψης ότι ο μεγάλος μου γιος, στην χώρα που ζούμε δεν θα μπορέσει ΠΟΤΕ να είναι πραγματικά ελεύθερος, δεν θα μπορέσει ποτέ να κρατήσει τον έρωτα του από το χέρι, να φιληθει φανερα σε ένα παγκάκι, να περπατήσει χέρι χέρι, και να βιώσει όλα όσα βιώνουμε οι ερεροφυλοφυλοι και δίνουν νόημα και αξία στην ζωή μας. Όλα αυτά η κοινωνία μας δεν θα του τα επιτρέψει να τα βιώσει και αυτό με εξοργιζε και συγχρόνως με έτρωγε εσωτερικά. ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΈΣΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΈΝΟΣ ... σκεφτόμουν!

 

Στα επόμενα χρόνια ο  . διαγνώστηκε με διπολική διαταραχή και βαριά κατάθλιψη έκανε χρήση ναρκωτικών ουσιών και μεταξύ άλλων χρειαζόταν τακτική παρακολούθηση από ψυχίατρο. Σε συνδυασμό με χρήση φαρμάκων (χαπιών), ναρκωτικών και αλκοόλ στα 28 του αυτοκτόνησε !!! Αυτό έγινε τον Μάρτιο του 2020!

 

Ο  . αγαπούσε πολύ και είχε πολύ στενή σχέση με την κόρη μου και αδελφή του την  . η οποία όταν "έφυγε" ο αδερφός της ήταν 10 ετών. Στα σχεδόν 2 χρόνια που έχουν περάσει η μικρή συμπεριφέρεται και δείχνει όσο επιτρέπουν όλα όσα έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια σχετικά καλά. 

 

Δείχνει σημαδια ότι μπαίνει στην  εφηβεία και έχει υιοθετήσει τώρα και κάποιους μήνες ένα στιλακι ροκ με φαρδιά παντελόνια, ρούχα ασημένια δαχτυλίδια κλπ. Πριν 3 μήνες σε μια βόλτα μας (την παίρνω σχεδόν κάθε ΣΚ) για πρώτη φορά είδα ελαφριες χαρακιές στα χέρια της. Προσπάθησα να το συζητήσω και έδειξε πολύ πιεσμένη και απέφευγε να το συζητήσουμε. Κλείσαμε την συζητήσει στο ότι δεν είναι σωστό να κάνει τέτοια στο σώμα της και ούτε είναι μαγκιά, και μου υποσχέθηκε ότι δεν θα το ξανακάνει!

 

Πριν μερικές ημέρες με πήρε έντρομη η μητέρα της η οποία μετά τον χωρισμό μας έκανε νέα σχέση (όπως έχω και εγώ) και πριν από 4 μήνες γέννησε το τέταρτο της παιδί με τον νέο σύντροφο της (ένα αγόρι). Πριν λοιπόν μερικές μέρες με πήρε και κλαίγοντας μου είπε ότι ανακάλυψε νέες χαρακιές στα χέρια της κόρης μας ή οποία δείχνει τελευταία στεναχωρημενη χωρίς λόγο και ζήτησε να δει ψυχολόγο !!! Επίσης θέλει να κουρεψει τα μαλλιά της κοντά κατι το οποίο η μητέρα της το μεταφράζει ως σεξουαλική δηλωση προτίμησης φύλου!!! Εξαιτίας των βιωμάτων, εμπειριών και συμβάντων με τον μεγάλο μας γιο ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΡΟΛΆΒΩ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΙΤΡΕΨΩ ΝΑ ΕΠΑΝΑΛΗΦΘΕΊ ΞΑΝΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΥΝΕΒΗ.

 

Εννοείτε ότι θα ψάξω από Δευτέρα να βρω έναν καλό παιδοψυχολογο για να ξεκινήσουμε να πηγαίνουμε. Αν έχετε κάποιον να μου προτείνετε θα ήταν μεγάλη βοήθεια. Ζούμε   .......    Κρήτης. Επίσης θα ήθελα οποίος μπορεί η έχει ανάλογα βιώματα να μου δώσει μια κατεύθυνση. Ένα τρόπο συμπεριφοράς. Τι να κάνω;;; Να μιλήσω στην Κόρη μου και με ποιον τρόπο. Να πιέσω και έως ποιο σημείο;;;;

 

Τέλος να αναφέρω ότι ο μεσαίος μου γιος έφυγε πριν μερικους μήνες λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων εκτος Κρήτης για μόνιμη εγκατάσταση και η μητέρα μου, η γιαγιά της  . ξεκίνησε χημειοθεραπειες πριν μερικές ημέρες. 

 

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ;;;;;

 

 

 

 

Από όταν διάβασα το μνμ αυτό γράφω και σβήνω χωρίς να ξέρω τι είναι σωστό/πρέπει να πω.

Ως γονέας θα σας πω πως λυπάμαι που βιώσατε κάτι τόσο άσχημο και βαρύ, πραγματικά δεν έχω λόγια.

Ειδικό δεν έχω να σας προτείνω κάποιον, ούτε έχω παρόμοια βιώματα ώστε να μπορέσω να σας δώσω μία συμβουλή, όμως για το μόνο που είμαι σίγουρη είναι πως δεν πρέπει να πιέσετε το παιδί σας, μην το διαχειριστείτε μόνος σας αυτό,  χρειάζεστε οπωσδήποτε καθοδήγηση ,  πρέπει να απευθυνθείτε άμεσα σε κάποιον προκειμένου να βοηθηθείτε εσείς και έπειτα να καταφέρετε να βοήθησετε το παιδί σας πάντα σε συνεργασία με τον ειδικό. Μην αφήσετε χρόνο να περάσει , δεν πρέπει.

1 hour ago, CutiePies said:

Ο αυτοτραυματισμός είναι έντονος σε άτομα με διπολική διαταραχή, ιδιαίτερα σε γυναίκες με βάση τις στατιστικές, και σε αυτές τις περιπτώσεις είναι προάγγελος αυτοκτονίας. Ασφαλώς είναι εξαιρετικά πιθανό να μην συμβαίνει τίποτα τέτοιο, όμως πρώτα αποκλείουμε απειλητικές για τη ζωή παθήσεις και μετά πιάνουμε όλα τα υπόλοιπα. Οι πιθανότητες να έχει την πάθηση ο αδερφός/αδρφή ατόμου με διπολική διαταραχή είναι αν θυμάμαι καλά περόπου 1 στις 4 με 5. Ασφαλώς οι πιθανότητες το παιδί να είναι υγιές και απλά να χρειάζεται μία ψυχολογική υποστήριξη είναι με το μέρος σας και δεν υπάρχει λόγος πανικού, αλλά αποκλείστε πρώτα τα πιο σοβαρά που χρήζουν επείγουσας ιατρικής φροντίδας και μετά προχωρήστε σε πιο ήπιες αντιμετωπίσεις. Αν αντιλαμβάνομαι σωστά, μιλάτε για ένα δωδεκάχρονο κορίτσι, οπότε ένα ραντεβού με παιδοψυχίατρο είναι επιβεβλημένο.

 

Μη βγάζουμε συμπεράσματα , δεν γίνεται να κάνουμε διαδικτυακές διαγνώσεις για τόσο λεπτά ζητήματα.

[CutiePies]

1 hour ago, kotsifikos said:

Από όταν διάβασα το μνμ αυτό γράφω και σβήνω χωρίς να ξέρω τι είναι σωστό/πρέπει να πω.

Ως γονέας θα σας πω πως λυπάμαι που βιώσατε κάτι τόσο άσχημο και βαρύ, πραγματικά δεν έχω λόγια.

Ειδικό δεν έχω να σας προτείνω κάποιον, ούτε έχω παρόμοια βιώματα ώστε να μπορέσω να σας δώσω μία συμβουλή, όμως για το μόνο που είμαι σίγουρη είναι πως δεν πρέπει να πιέσετε το παιδί σας, μην το διαχειριστείτε μόνος σας αυτό,  χρειάζεστε οπωσδήποτε καθοδήγηση ,  πρέπει να απευθυνθείτε άμεσα σε κάποιον προκειμένου να βοηθηθείτε εσείς και έπειτα να καταφέρετε να βοήθησετε το παιδί σας πάντα σε συνεργασία με τον ειδικό. Μην αφήσετε χρόνο να περάσει , δεν πρέπει.

Μη βγάζουμε συμπεράσματα , δεν γίνεται να κάνουμε διαδικτυακές διαγνώσεις για τόσο λεπτά ζητήματα.

 

Mε παρεξηγήσατε, το αντίθετο θα ήθελα. Να μην βγάλουμε μία καθησυχαστική διάγνωση για έναν άγνωστο. Μία επίσκεψη σε ένα παιδοψυχίατρο θα δώσει αποτέλεσμα και κατεύθυνση σε μία ώρα. Νομίζω αξίζει τον κόπο. Το πιο πιθανό είναι ότι ο ιατρός θα είναι καθησυχαστικός και θα προτείνει κάποια μέθοδο προσέγγισης του παιδιού. Αλλά θα έχει απορριφθεί το ενδεχόμενο να υπάρχει κάτι σοβαρό που πρέπει να αντιμετωπιστεί. Όπως λέτε και εσείς, ας μην προσπαθήσει ο πατέρας να το διαχειριστεί μόνος και ας μην εφησυχαστεί από προσωπικές ιστορίες.

[AvocadoMama]

On 8/1/2022 at 8:35 ΠΜ, MartinEden είπε:

Καλημέρα σας

 

Θα προσπαθήσω όσο ποιο σύντομα μπορώ να σας εξηγήσω τι συνέβη, τι συμβαίνει και για ποιο λόγο επικοινωνώ.

 

Παντρεύτηκα το 1991 όταν ήμουν 18 χρόνων. Μετα απο ένα χρόνο γεννήθηκε ο πρώτος μου γιος ο  . Μετά από 6 χρόνια γεννήθηκε ο  . και μετά από άλλα 11 χρόνια η  . η Κόρη μου. Χώρισα το 2016 όταν η κορη μου  . ήταν 7 ετών η οποία έμεινε με την μητέρα της.

 

Ο μεγάλος μου γιος  .  από πολύ μικρός έδειχνε σημάδια ψυχολογικών διαταραχών τα οποία μετέφραζα ως φυσιολογικές συμπεριφορές προεφηβικης ηλικίας από ένα παιδί έξυπνο και συναμα ευαίσθητο και ιδιαίτερο. Στα 17 του ο  . μου είπε ότι θελει να συζητήσουμε για κάτι σημαντικό και ετσι μου εκμυστηριεύτηκε ότι δεν τον ελκύουν σεξουαλικα οι γυναίκες και προτιμάει τους άντρες. Αυτό έφερε μεγάλη αναστάτωση στην οικογένεια μας. Η μητέρα του δεν μπόρεσε ποτέ να το διαχειριστεί και ο  . βιώνε πλέον ακομα ποιο έντονα και καθημερινά τον μητρικό παραγκωνισμο συνοδευόμενο με απότομη συμπεριφορά και ενοχοποιηση. Εμένα χάθηκε ο κόσμος κάτω από τα πόδια μου εξαιτίας της σκέψης ότι ο μεγάλος μου γιος, στην χώρα που ζούμε δεν θα μπορέσει ΠΟΤΕ να είναι πραγματικά ελεύθερος, δεν θα μπορέσει ποτέ να κρατήσει τον έρωτα του από το χέρι, να φιληθει φανερα σε ένα παγκάκι, να περπατήσει χέρι χέρι, και να βιώσει όλα όσα βιώνουμε οι ερεροφυλοφυλοι και δίνουν νόημα και αξία στην ζωή μας. Όλα αυτά η κοινωνία μας δεν θα του τα επιτρέψει να τα βιώσει και αυτό με εξοργιζε και συγχρόνως με έτρωγε εσωτερικά. ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΈΣΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΈΝΟΣ ... σκεφτόμουν!

 

Στα επόμενα χρόνια ο  . διαγνώστηκε με διπολική διαταραχή και βαριά κατάθλιψη έκανε χρήση ναρκωτικών ουσιών και μεταξύ άλλων χρειαζόταν τακτική παρακολούθηση από ψυχίατρο. Σε συνδυασμό με χρήση φαρμάκων (χαπιών), ναρκωτικών και αλκοόλ στα 28 του αυτοκτόνησε !!! Αυτό έγινε τον Μάρτιο του 2020!

 

Ο  . αγαπούσε πολύ και είχε πολύ στενή σχέση με την κόρη μου και αδελφή του την  . η οποία όταν "έφυγε" ο αδερφός της ήταν 10 ετών. Στα σχεδόν 2 χρόνια που έχουν περάσει η μικρή συμπεριφέρεται και δείχνει όσο επιτρέπουν όλα όσα έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια σχετικά καλά. 

 

Δείχνει σημαδια ότι μπαίνει στην  εφηβεία και έχει υιοθετήσει τώρα και κάποιους μήνες ένα στιλακι ροκ με φαρδιά παντελόνια, ρούχα ασημένια δαχτυλίδια κλπ. Πριν 3 μήνες σε μια βόλτα μας (την παίρνω σχεδόν κάθε ΣΚ) για πρώτη φορά είδα ελαφριες χαρακιές στα χέρια της. Προσπάθησα να το συζητήσω και έδειξε πολύ πιεσμένη και απέφευγε να το συζητήσουμε. Κλείσαμε την συζητήσει στο ότι δεν είναι σωστό να κάνει τέτοια στο σώμα της και ούτε είναι μαγκιά, και μου υποσχέθηκε ότι δεν θα το ξανακάνει!

 

Πριν μερικές ημέρες με πήρε έντρομη η μητέρα της η οποία μετά τον χωρισμό μας έκανε νέα σχέση (όπως έχω και εγώ) και πριν από 4 μήνες γέννησε το τέταρτο της παιδί με τον νέο σύντροφο της (ένα αγόρι). Πριν λοιπόν μερικές μέρες με πήρε και κλαίγοντας μου είπε ότι ανακάλυψε νέες χαρακιές στα χέρια της κόρης μας ή οποία δείχνει τελευταία στεναχωρημενη χωρίς λόγο και ζήτησε να δει ψυχολόγο !!! Επίσης θέλει να κουρεψει τα μαλλιά της κοντά κατι το οποίο η μητέρα της το μεταφράζει ως σεξουαλική δηλωση προτίμησης φύλου!!! Εξαιτίας των βιωμάτων, εμπειριών και συμβάντων με τον μεγάλο μας γιο ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΡΟΛΆΒΩ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΙΤΡΕΨΩ ΝΑ ΕΠΑΝΑΛΗΦΘΕΊ ΞΑΝΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΥΝΕΒΗ.

 

Εννοείτε ότι θα ψάξω από Δευτέρα να βρω έναν καλό παιδοψυχολογο για να ξεκινήσουμε να πηγαίνουμε. Αν έχετε κάποιον να μου προτείνετε θα ήταν μεγάλη βοήθεια. Ζούμε   .......    Κρήτης. Επίσης θα ήθελα οποίος μπορεί η έχει ανάλογα βιώματα να μου δώσει μια κατεύθυνση. Ένα τρόπο συμπεριφοράς. Τι να κάνω;;; Να μιλήσω στην Κόρη μου και με ποιον τρόπο. Να πιέσω και έως ποιο σημείο;;;;

 

Τέλος να αναφέρω ότι ο μεσαίος μου γιος έφυγε πριν μερικους μήνες λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων εκτος Κρήτης για μόνιμη εγκατάσταση και η μητέρα μου, η γιαγιά της  . ξεκίνησε χημειοθεραπειες πριν μερικές ημέρες. 

 

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ;;;;;

 

 

 

 

Αγαπητέ μπαμπά,

Λυπάμαι πολύ για την απώλειά σας. Δεν μπορώ ούτε να φανταστώ τι έχετε περάσει... Από τα λόγια σας καταλαβαίνω ότι είστε ένας μπαμπάς παρών στη ζωή των παιδιών κι ότι χρειάστηκε δυστυχώς να έρθετε αντιμέτωπος με πολύ δύσκολες καταστάσεις. Το κοριτσάκι σας έχει επίσης περάσει πολλά και χρειάζεται τη βοήθεια ειδικού. Μη μπείτε στη διαδικασία να την υποχρεώσετε να μιλήσει σε κάποιον. Μην της μιλήσετε για μια πιθανή συνεδρία με ειδικό, προτού μιλήσετε ο ίδιος μαζί του. Θα πρέπει μαζί με τη μαμά να απευθυνθείτε σε παιδοψυχίατρο ο οποίος θα σας καθοδηγήσει ώστε να προετοιμάσετε το παιδί για μια πρώτη συνεδρία. Να θυμάστε ότι εσείς είστε μπαμπάς, αλλά όχι ειδικός κι ότι η δική σας βοήθεια δεν αρκεί. Επίσης να ξέρετε ότι είναι πιθανό να χρειαστεί να λάβετε κι εσείς ψυχολογική υποστήριξη ώστε να μπορέσετε να ανταπεξέλθετε στη δυσκολία του παιδιού. Όλα να πάνε κατ' ευχήν!