annoulen

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    803
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    4

Συνεισφορα στο φορουμ

218 Good

Περισσότερα για την/τον annoulen

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Converted

  • Περιοχή
    Νίκαια
  • Επάγγελμα
    Ιδιωτική Υπάλληλος

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

Το πεδίο των 'πρόσφατων επισκεπτών' είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες ή επισκέπτες.

  1. Το ολοήμερο σχολάει στις 4. Πολύ λίγοι ιδιωτικοί υπάλληλοι μπορούν να είναι στάνταρ στις 4 για παραλαβή παιδιών. Τουλάχιστον τα κέντρα μελέτης το τραβάνε μέχρι τις 5, 5 και. Επειδή κ εγώ τα πήγα τα δικά μου πέρσι τον Ιούνιο σε κέντρο μελέτης (ιούνιος 20, δεν λειτούργησαν τα ολοήμερα), αυτό που κατάλαβα είναι ότι α) όσα παιδιά μπορούν διάβαζαν μόνα τους, για τα υπόλοιπα μασημένη τροφή και έτοιμες λύσεις β) εάν έχουν τελειώσει το διάβασμά τους, τους δίνουν ένα σωρό ασκήσεις εξτρά. Όμως είναι μία λύση ανάγκης, εγώ προσωπικά το χρησιμοποίησα ως "φύλαξη". Διαπιστώνω όμως ότι όλο και περισσότεροι γονείς, είναι δεν είναι σπίτι, εργάζονται δεν εργάζονται, καταφεύγουν σε κέντρα μελέτης ή δασκάλα στο σπίτι. Πολύ λίγοι κάθονται να "διαβάσουν" τα παιδιά τους.
  2. Εδώ θα διαφωνήσω, ενώ για όλο το υπόλοιπο κειμένο συντάσσομαι μαζί σου. Ίσα ίσα που στη γενιά των σημερινών 40ρηδων, υπάρχουν δάσκαλοι που από επιλογή διάλεξαν παιδαγωγικά, γιατί υπήρχε μία έντονη ζήτηση δασκάλων για κάποια χρόνια (νομίζω ας πούμε από το 1995 - 2005), και όποιος αποφοιτούσε από παιδαγωγικό, διορίζονταν αμέσως. Δλδ υπήρχε άμεση επαγγελματική αποκατάσταση, και, δυστυχώς, ήταν το μόνο κριτήριο απ΄ότι φαίνεται.....
  3. πάντως εμείς το καταπίναμε αμάσητο. κακώς ίσως. Κάπου το είχε πάρει το αυτί μου αυτό και στον δικό μας παιδικό (ιδιωτικό), σαν "απειλή" όμως, δλδ " τι θέλεις, να σε βάλω με τα μωρά τώρα?"

  4. Διαφημίσεις


  5. διαβάζοντας το θέμα, να πω και εγώ ότι και στα δύο μου παιδιά, Δημοτικό σχολείο, 2 διαφορετικές δασκάλες κάθε φορά που γίνονταν κάποια φασαρία από ένα χ παιδάκι, έμπαινε σε τιμωρία όλη η τάξη. δεν ξέρω εάν αυτή η τακτική εφαρμόζεται κ σε άλλα σχολεία. Φαντάζομαι ότι είναι "καλύτερα" από τη στοχοποίηση ενός και μονου παιδιού.
  6. Γενικά, καλό είναι να μη συγκρίνουμε τα άλλα παιδάκια με το δικό μας (αναπόφευκτα και ασυνείδητα γίνεται βέβαια), κ εγώ η ίδια την "πάτησα" με τα ίδια μου τα παιδιά, με τον μεγάλο να είναι ένα "καλόβολο" παιδί, και ύστερα ήρθε ο μικρός, το ακριβώς αντίθετο..... οπότε τι να λέμε...... Επίσης πολύ συχνά πέφτουμε στην παγίδα "πω πω τι θα πουν οι γύρω/ο κόσμος/η ξαδέλφη μου/οι κουμπάροι μου/ο χ γείτονας που βλέπουν το μικρό να κάνει έτσι", μου πήρε λίγο χρόνο για να μπορέσω να μην το σκέφτομαι αυτό, γιατί όντως έτσι, αδικείται το παιδί.
  7. τώρα περιγράφεις μια σκηνή που έχω ζήσει εγώ η ίδια αρκετές φορές και που έχω δει να συμβαίνουν σε άλλους αρκετές φορές επίσης !
  8. @Super.mum συγγνώμη, τώρα είδα ότι απευθύνθηκα στην @kiriaki11, βασικά εσένα εννοούσα.
  9. @kiriaki11 διαβάζοντας τον τίτλο, περίμενα κάτι άλλο, πιο "βαρύ", εάν μου επιτρέπετε την έκφραση. Όλα αυτά μου φαίνονται φυσιολογικά για παιδί αυτής της ηλικίας. Και είναι λογικό να είσαι κουρασμένη και να τα βλέπεις όλα αυτά κάπως και τεράστια, γιατί μιλάμε για 2 μωρά στην ουσία. Εκ πείρας σου μιλάω, κ εμένα τα δικά μου έχουν 18 μήνες διαφορά, με ζόρικο το 2ο παιδί (πολύ ζόρικο), στην αρχή ήταν πολύ δύσκολα. Πχ προσπαθούσα να ταϊζω τον μικρό τις ώρες που κοιμόταν ο μεγάλος (ο ήσυχος κατά τα άλλα) γιατί κάθε, μα κάθε φορά, όταν τάιζα τον μικρό, ερχόταν και τον έδερνε στο πρόσωπο, δεν τον προλάβαινα, οπότε από ένα σημείο και μετά τάιζα τον μικρό όρθια για να μην τον φτάνει. Νομίζω ότι τα πράγματα καλυτέρευσαν όταν το μικρό έγινε 2 χρονών περίπου (δεν θυμάμαι ακριβώς, τώρα είναι μεγάλα, 8 και 9,5 χρονών). Απλώς θα σου πω ότι σε καμμία περίπτωση μη λες "δεν είμαι καλή μαμά", κ φαντάζομαι πολλοί θα συμφωνήσουν εδώ, κανείς δεν γεννήθηκε γονιός/μητέρα/πατέρας, όλοι στην πράξη μαθαίνουμε, και λάθη κάνουμε, και σωστά κάνουμε, και απερισκεψίες /ατυχήματα γίνονται και λοιπά και λοιπά. Θα συμφωνήσω με αυτό που ειπώθηκε, να δοκιμάσεις να το απασχολήσεις με άλλο τρόπο. Τα παιδιά θέλουν απασχόληση. Απλώς όταν είναι μωρά, πρέπει εμείς να τα απασχολούμε, μεγαλώνοντας βρίσκουν τρόπους και μόνα τους. Να είναι καλά τα παιδάκια σου, οι γονείς (και οι μητέρες ειδικά) έχουμε πολλά να δουν τα μάτια μας στην πορεία....
  10. @diane2020, δεν είναι λογικό να θέλω να ανταλλάξω συναισθήματα με ανθρώπους που έχουν περάσει τα ίδια ? Εάν μία κοπέλα, που προσπαθεί να κάνει παιδί στα 40 της, ζητήσει να μιλήσει με κοπέλες αντίστοιχης περίπτωσης, θα μπει ο χ εδώ και θα της απαντήσει: "Καταλαβαίνω ότι δυσκολεύεσαι αλλά υπάρχουν και άλλα προβλήματα στη ζωή". Τι θα κερδίσει η κοπέλα από αυτό? Και ζητώ συγγνώμη που αναφέρω ένα τέτοιο λεπτό θέμα. Επίσης, ξέρω πολύ καλά ποιοι συγγενείς/φίλοι/συνάδελφοι έχουν χορέψει τον χορό ΑΥΤΟΝ και ποιοι όχι. Και οι εν λόγω απαντήσεις ήρθαν από άτομα που δεν έχουν χορέψει (αναμενόμενο). Ευχαριστώ για τις ευχές σου πάντως και για τη συμμετοχή σου, να είσαι καλά με την οικογένειά σου. Η αλήθεια είναι ότι από εχθές τρέχουμε κ δεν φτάνουμε με τους μικρούς για να διαβάσουν ό,τι δεν πρόλαβαν να κάνουν τόσες μέρες (!!!).
  11. Για αυτό κ εγώ ζήτησα από την αρχή να μιλήσω με άτομα που έχουν περάσει το ίδιο. νομίζω ότι είναι η 3η ή η 4η φορά που το λέω. Και να συμπληρώσω στην φράση σου τη λέξη "σχετικά νέο" (γονιό), και ας πέσουν οι συμφορουμίτισσες να με φάνε. Ξαναπαραθέτω την φράση μου, για να συμπληρώσω ότι όλοι αυτοί που μου τα έλεγαν αυτά, μιλουσαν εκ του ασφαλούς. Γι αυτό και με "ενοχλούσε", γιατί έξω από τον χορό, όλοι καλά τα λέμε. Εγώ πάντως θεωρώ ότι καλά έκανα και άνοιξα το θέμα, είδα πολλές απόψεις, είτε συμπαράστασης είτε"νουθεσίας", και τα λαμβάνω όλα υπ΄όψιν. Είπαμε, τροφή για σκέψη.
  12. @ΑΡΓΚ και @diane2020 ναι, ίσως κάποιος χρειάζεται να με ακούσει χωρίς διάθεση κριτικής/ρήξης όπως λέτε. όμως νομίζω ότι θέλω χρόνο για να αποφασίσω κάτι τέτοιο και θεωρώ ότι θα καταλαγιάσουν κάπως τα πράγματα κάποια στιγμή. Και όπως είπα και προηγουμένως, η παλαιότερη εμπειρία μου από ψυχολόγο, δεν με βοηθάει ώστε να ακολουθήσω πάλι αυτόν τον δρόμο.
  13. Κατά πρώτον να σου πω, ότι δεν ήθελα/δεν θέλω με κανέναν τρόπο να έρθω σε αντιπαράθεση μαζί σου. Αυτά που γράφεις γενικότερα (σε παλαιότερα θέματα) με έχουν βρει σύμφωνη. Ποτέ δεν είπα ότι όποιος έχει βιώσει νέος την απώλεια, έχει σκληραγωγηθεί και δεν πονάει, αλίμονο, και αν αυτό "βγαίνει" από τα λεγόμενά μου, τότε, κακώς "βγαίνει". Ναι, ξέρω ότι δεν μου συνέβη το αναπάντεχο, ξέρω ότι δεν ζω κάτι μοναδικό. Δεν ξεκίνησα την συζήτηση αυτή για να μου το επιβεβαιώσετε όμως. Και ναι, προφανώς έχω "οχυρωθεί", δλδ είναι παράλογο να ζητάω κάποια "κοινωνική απομόνωση", προσωρινή, από τη στιγμή που δεν μπορώ να "συμπορευτώ" με τους άλλους ? Πάντως, όλα αυτά που μου λες τώρα, με έναν τρόπο "κάπως", καλό μου κάνουν. Με βάζουν να σκεφτώ. Θα συμφωνήσω. Το είναι μας είναι συνδυασμός ιδιοσυγκρασίας και βιωμάτων.
  14. @ΑΡΓΚ είπα "τόσο πιο ευάλωτος είναι σε τέτοιες απώλειες (γονιών εννοώ)". Ευάλωτος στις απώλειες των γονιών, όχι γενικά στη ζωή. Μα νομίζω ότι εσύ δεν είχες πει ότι δεν θα σε νοιάξει και ιδιαίτερα εάν φυγει ο πατέρας σου, από τη στιγμή που δεν έχετε και καλές σχέσεις ? Και συγγνώμη που αναφέρομαι σε τέτοια προσωπική λεπτομέρεια, και συγγνώμη εάν δεν το έχεις πει εσύ (ψάχνω να το βρω και δεν το βρίσκω να το κάνω παράθεση). Και εννοείται ότι δεν είσαι η μόνη που δεν έχει καλές σχέσεις με κάποιο γονιό. Έχω φίλες και φίλους σε παρόμοια κατάσταση, και μάλιστα κ με τις μητέρες τους (το οποίο το θεωρώ χειρότερο από μία κακή σχέση με πατέρα). Και τους θαυμάζω που με τέτοιο "κενό" στη ζωή τους, μπόρεσαν και εξελίχθηκαν σαν άνθρωποι και είναι και πολύ δοτικοί στα συναισθήματα στους γύρω τους (λογικό μου φαίνεται βέβαια, αλλά είναι μια άλλη συζήτηση αυτή), σίγουρα όμως, όπως λες κ εσύ, το κουβαλάνε σε όλη τους τη ζωή, με το όποιο αντίκτυπο. Σε αυτές τις περιπτώσεις νομίζω ότι υπάρχουν άλλα συναισθήματα (βαριά, δεν λέω) σε απώλειες γονιών, όχι όμως πόνος. Πως να σου λείπει κάποιος που δεν είχες ποτέ? Απών μπορεί να είναι κάποιος ακόμα και με φυσική παρουσία ή να είναι κακώς παρών (πχ ενδοοικογενειακή βία, εξαρτήσεις κλπ). Παραθέτω και αυτό που είπε η @jellyfishch @kine σε ευχαριστώ πολύ, πάρα πολύ, για τα λόγια σου. Τα διαβάζω και τα ξαναδιαβάζω. Κράτησα κάποια από αυτά για να σου απαντήσω. Ναι, το μοίρασμα είναι ευεργετικό. Δεν μπόρεσα να το κάνω με άτομα που έχω φυσική σχέση, γιατί (απίστευτο που το λέω) όλοι (πλην μίας ή δύο εξαιρέσεων που δεν βρισκόμαστε/ούτε τηλεφωνιόμαστε συχνά) θεωρούν ότι πρέπει να προχωρήσω και κάθε φορά που ξεκινούσα τέτοια συζήτηση, άλλαζαν θέμα για να με "αποπροσανατολίσουν" και να "ξεχαστώ", για το καλό μου υποτίθεται. Και εγώ μπλόκαρα, γιατί σκεφτόμουν "γιατί να βουλιάζω και τον άλλον, όλοι έχουν τα θέματά τους". Το να στραφώ σε άλλους πονεμένους, προσπαθώ να είμαι κοντά στα προβλήματα των φίλων μου (αν μπορούμε να θεωρήσουμε αυτό ως τους άλλους πονεμένους) αλλά και πάλι (εγωιστικό αυτό) δεν συγκρίνονται. Το δικό μου θέμα μου φαίνεται τεράστιο. Και κρατάω αυτό που λες, το οποίο είναι παρόμοιο με αυτό που είχε πει και μια άλλη φίλη πιο πάνω, ότι η ζωή είναι μαζί χαρά και πόνος..... και πρέπει να μάθω να ζω με αυτό. Λυπάμαι πάρα πολύ για την απώλειά σου. Για τις απώλειές σου. Δεν ξέρω τι να σου πω. Κρατάω αυτό που λες, και εγώ ακριβώς τα ίδια νιώθω και τα ίδια κάνω. Ακριβώς μα ακριβώς. Το είπα και σε κάποια άλλη φίλη, είμαι πλήρως λειτουργική, αλλά με μια πέτρα στην καρδιά. Ό,τι και να κάνω.
  15. (Ελπίζω να ανέβει αυτό). Διάβασα όλην την προηγούμενη αλληλογραφία και ήθελα να σας ευχαριστήσω για την συμπαράσταση/υπεράσπιση και να πω, γενικά μιλώντας, ότι πιστεύω οτι όσο πιο πολύ έχει καλοπεράσει κάποιος στην παιδική , εφηβική και νεανική του ηλικία, τόσο πιο ευάλωτος είναι σε τέτοιες απώλειες (γονιών εννοώ). και θεωρώ ότι είναι λογικό να ισχύει και αντίστροφα αυτό.