connie08

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    116
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

30 Neutral

Περισσότερα για την/τον connie08

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

Το πεδίο των 'πρόσφατων επισκεπτών' είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες ή επισκέπτες.

  1. Εσπερος εισαι καλυτερα; Εκανες το τεστ τελικα; Ελπιζω να εισαι καλα και να εχεις ηδη επιστρεψει στο σχολειο σου!
  2. Η φαρμακοποιος μου μου ειπε οτι δε τους αφηνουν πλεον να κανουν εμβολια, της εδωσα την συνταγογραφηση, μου εδωσε το εμβολιο ΑΛΛΑ δεν μου το εκανε. Ειναι καινουργια οδηγια λογω covid19 να μην κανουν τα φαρμακεια τα εμβολια. υγ μου κανει τρομερη εντυπωση παντως, τοσα χρονια που ηταν ελευθερο και φτηνο το εμβολιο γριπης το κανανε καποια ατομα. Τωρα που το ''απαγορεψανε'' θελουν να το κανουν ολοι.....πως δουλευει η απαγορευση στο μυαλο μας ε;;

  3. Διαφημίσεις


  4. Καλημερα! Μηπως ειναι ευκολο να μου πεις απο ποια χωρα προερχονται; Ειναι εντος Ευρωπης; Τα νουμερα ειναι κανονικα; Σε ευχαριστω!
  5. Να σου απαντησω και εγω που μαλλον εχω πιο μεγαλο παιδι απο τις υπολοιπες κοπελες που συμμετεχουν στο θεμα. Η κορη μου ειναι στα 12 πλεον, ειναι μοναχοπαιδι οχι απο επιλογη μας αλλα επειδη υπαρχουν ιατρικοι λογοι που δεν μας επετρεψαν να προχωρησουμε σε δευτερο παιδι. Νομιζω βεβαια οτι ειτε ειναι συνειδητη επιλογη των γονιων να μεινουν με ενα παιδι ειτε αναγκαζονται, παντα υπαρχουν καποιες στιγμες που σκεφτεσαι διαφορα, που προβληματιζεσαι, που νιωθεις καπως....αλλα ειναι μικρες στιγμες και περνανε γρηγορα ευτυχως. Και εννοειται δεν ισχυουν για ολους, μιλαω για τον ευατο μου και μονο. Μολις ομως το παρεις αποφαση οτι θα εχεις μονο ενα παιδι και το ξεκαθαρισεις και στο παιδι για να μην εχει καποια κρυφη ελπιδα μεσα σου, ολα γινονται πιο ευκολα. Φευγουν οι τυψεις, τα αγχη τα πολλα και μενουν μονο οι μικρες στιγμες που σου ανεφερα πιο πανω. Εμεις ειμαστε δεμενοι ως οικογενεια, εχουμε μαθει να λειτουργουμε οι 3 σαν συνολο (κυριως γιατι δεν εχουμε βοηθεια οποτε αναγκαστικα τα καναμε ολα οι 3 μας) και θεωρω οτι εχουμε ενα ανεξαρτητο παιδι. Απο μικρη μου λεγανε διαφοροι : η κορη σου δεν μοιαζει με μοναχοπαιδι....γιατι ρε παιδια, πως ειναι τα μοναχοπαιδια; τους ρωταγα...νομιζω πως πλεον εχει αλλαξει αυτο το στερεοτυπο του κακομαθημενου μοναχοπαιδιου (αν με ρωτησεις εμενα, ολα τα παιδια πλεον ειναι κακομαθημενα ασχετα απο τα ποσα αδερφια εχουν, αρα μη το σκεφτεσαι καν οτι θα ειναι μονος του και αρα κακομαθημενος). Η κορη μου ειναι πολυ δεμενη με εμενα, ειμαι κατι σαν η καλυτερη της φιλη. Καθε βραδυ πριν κοιμηθει καθομαστε στο δωματιο της για να μου πει ολα τα νεα της σχετικα με το αγορι που της αρεσει κτλ κτλ. Με εμπιστευεται στα παντα και ζηταει τη γνωμη μου. Σε αυτο το κομματι νιωθω οτι εχει γινει πολυ καλη δουλεια. Ισως αν ειχε αδερφη να τα ελεγε σε αυτη και να μην ειχε την αναγκη να τα πει σε εμενα. Τωρα που ειμαστε στην εφηβεια βεβαια ειμαι και ο αποδεκτης των νευρων της αλλα μου εχουν πει μαμαδες με πολλα παιδια οτι το ιδιο συμβαινει και με αυτους (συν τους καβγαδες των αδερφων) αρα δε παιζει ρολο που ειναι μονη της. Γενικα περναμε ωραια, κανουμε πραγματα οι δυο μας και το απολαμβανουμε πραγματικα και οι δυο πολυ. Πολλες φορες παιρνουμε και καποια φιλη/φιλο της και κανουμε ωραιες βολτες. Να πω την αληθεια, την ελλειψη δευτερου παιδιου την ενιωσα εντονα τη περιοδο της καραντινας....καναμε πολλα πραγματα μες το σπιτι ως οικογενεια αλλα ενιωσα οτι αν υπηρχε ενα αδερφακι θα ηταν πιο ευκολο το πραγμα. Επισης να πω οτι ακομα και τωρα, ενω της εχω εξηγησει πολλες φορες, με ρωταει γιατι δεν εχει αδερφια... δε ξερω αν την στενοχωρει, προσπαθω να της περναω το μηνυμα οτι εγω χαιρομαι που εχω ενα παιδι και ειμαι περηφανη για αυτη γιατι πραγματικα ειναι πολυ καλο παιδι. Το τι υπαρχει στην ψυχουλα της αυτη το ξερει βεβαια... Να μη σε κουραζω αλλο ομως...αν με ρωτησεις αν ηθελα αλλο παιδι θα σου λεγα οχι γιατι δεν θα ημασταν οπως ειμαστε. Και το κυριοτερο, θα ειχε αλλο χαρακτηρα η κορη μου που δεν θα το ηθελα με τιποτα. Μου αρεσει που ειμαστε τοσο δεμενες, που κανουμε τοσα πραγματα μαζι και ειμαι παντα εκει σε ο,τι θελησει. Ο,τι χρειαστεις μη διστασεις να με ρωτησει, γιατι και εγω στην ιδια κατασταση με εσενα ημουν τοτε....με τις ιδιες ανησυχιες....ελπιζω το μηνυμα μου να σε καθησυχαζει λιγο, ολα καλα πηγαν για εμας after all!
  6. connie08

    ΔΩΡΟ ΝΟΝΟΥ & ΝΟΝΑΣ

    Αχ χιλια συγνωμη αλλα εμενα δε θα μου αρεσε με τιποτα ενα τετοιο δωρο. Εδω και στο γαμο μου που μου φερανε καποια τετοια τα εχω κρυμμενα στην αποθηκη. Πολυ κλασικο δωρο για τις ηλικιες μας. Κατι πιο μοντερνο θα ηταν πιο ωραιο, αν δε θες προσωπικα δωρα στον καθενα (που κοστιζουν το καταλαβαινω) παρε καποια ηλεκτρικη συσκευη που χρειαζονται.
  7. Ειναι απιστευτο ποσο ακριβοι ειναι οι παιδοτοποι στην Αθηνα. Οταν εκλεινε η κορη μου τα 5 ειχαμε κανει σε ενα παιδοτοπο της γειτονιας μας. Στα μερη μας γινονται διαφορετικα τα παρτυ σε παιδοτοπο...ειχα 15 παιδια και 15 μεγαλους. Το καθε παιδι κοστιζε 5 ευρω...ειχαμε φερει δικα μας φαγητα, και για τα παιδια και για τους μεγαλους. Ο παιδοτοπος σερβιρε τους καφεδες με κεικ και κουλουρακια, χυμο για τα παιδια και μετα την τουρτα, σερβιραν τα φαγητα μας, και στα παιδια και σε εμας. Οι μεγαλοι ηπιαμε κρασακι (καποιοι και ποτακι) και κατσαμε μεχρι τις 12 το βραδυ. Περασαμε τελεια! Πληρωσαμε 150 ευρω στον παιδοτοπο, 40 στη τουρτα συν βεβαια τα ψωνια μου στο σουπερ μαρκετ. Παμε μετα απο δυο χρονια σε μια παρτυ στην Αθηνα, παιρνω εγω ενα καφε και ο αντρας μου ειπε στη κοπελα οτι θα παραγγειλει λιγο πιο μετα. Φανταστηκαμε οτι μετα που θα βγει το φαγητο θα παρει ενα κρασακι Λαθος μεγαλο! χιχιχι Δεν ηρθε ποτε φαι, δε πηρε τιποτα τελικα ο αντρας μου, τα παιδια ηταν σε μια αιθουσα μαζι με αλλα 50 ασχετα απο το παρτυ παιδακια...μαυρο χαλι γενικως! Δεν παρεξηγησα τη φιλη μου εννοειται, απλα καταλαβα ποσο ακριβα ειναι τα παρτυ στην Αθηνα και ποσο δεν αξιζει ολο αυτο. Πραγματικα, φευγοντας λεγαμε στο αυτοκινητο ποσο πεταμενα λεφτα μας φανηκαν... Ειδικα αν μιλαμε για μικρα παιδια, κατω των 5, δεν βρισκω λογο να γινονται στο παιδοτοπο. Μεχρι τοτε τα καναμε σπιτι με οικογενειακους φιλους και καποιους στενους συγγενεις. Ουτε παιδια απο παιδικο δεν ειχαμε, δεν ηταν τοσο φιλοι για να τους καλεσουμε (ουτε ποτε μας καλεσαν οσο ημασταν στο παιδικο σε παρτυ τους να πω την αληθεια). Θυμαμαι τα καλυτερα γενεθλια της ηταν με διαφορα τα πρωτα. Ειχαμε καλεσει ξαδερφια, φιλους, ειχαμε πολυ κοσμο, ηταν τα πρωτα της και ειχαμε μεγαλη χαρα. Εχω εικονα να ημαστε αρκετα ατομα ορθια στο πασο της κουζινας και να πινουμε το ποτακι μας, και τα μικρα (διαφορες ηλικιες τα ξαδερφακια της) να ειναι στο παιδικο (ολο και καποιος μεγαλος ηταν στο παιδικο γιατι στο σαλονι πως να χωρουσαμε ) Δε νομιζω οτι παραπονεθηκε καποιος που δεν ειχε καρεκλα (καθομασταν εκ περιτροπης ). Ειχα κανει κετερινγκ απο φιλο μας, μας τα εφερε ζεστα ζεστα την ωρα που ηθελα και ηταν σουπερ! Τα λεφτα ηταν σαν να πηγαινα σουπερ μαρκετ, πιστεψε με! Μια χαρα θα τα περασετε και στο σπιτι, μην αγχωνεσαι καθολου!
  8. Γιατί να μη κάθεται στη κανονική καρέκλα ένα παιδί 2 ετών; Εμένα θυμάμαι ανέβαινε και κατέβαινε μόνη της και μάλιστα έχουμε ψηλά σκαμπώ στη τραπέζι που τρώμε. Μερικές φορές νομίζουμε ότι τα μικρά δε μπορούν να κάνουν πράγματα αλλά στην ουσία δε τους έχουμε δώσει τη δυνατότητα να το κάνουν. Μην αγχώνεσαι τόσο για όλα, κοίτα να χαρείς την υπέροχη ηλικία που έχει το μικρό σου και αφησε του λίγο χώρο παραπάνω για να ανακαλύψει πράγματα. Θα σε εκπλήξει πόσα θα κατακτάει μέρα με τη μέρα.
  9. 22 μηνών η δικιά μου ξεκίνησε βρεφονηπιακό σταθμό. Την θυμάμαι λοιπόν να είναι όλα τα απογεύματα με τη τσάντα της στη πλάτη, να έχει βάλει τα ζωάκια της σε θέσεις και να τους κάνει μάθημα Τι μου θύμησες τώρα;; Σε αυτήν την ηλικία λοιπόν έπαιζε στο δωμάτιο της χωρίς επίβλεψη με τα παιχνίδια της κυρίως με τα ζωάκια της. Στα 2 έτη μας φέρανε δώρο κουζίνα, αγοράσαμε πλαστικά φαγητά και πλαστελίνη και όλη μέρα μαγείρευε για εμάς και τα ζώα της. Της δίναμε παραγγελίες και πήγαινε να μας τα φτιάξει. Γενικά πάντα τρελαινόταν να της βάζεις αποστολές. Δηλαδή από 1 έτους της έλεγε ο μπαμπάς της: φέρε μου αυτό από το δωμάτιό σου και έτρεχε μες τη τρελή χαρά να το βρει. Ο μπαμπάς το έκανε για να τσεκάρει αν καταλαβαίνει τις εντολές αλλά αυτή το έβλεπε παιχνίδι. Αννα31 τι μου θύμισες;; Και εμάς το σαλόνι μας γινόταν ένας τεράστιος πάγκος λαϊκής! Έκοβα χαρτάκια και τα έκανα χρήματα και παίζαμε οι 3 μας ατελείωτες ώρες. Νομίζω πως η ηλικία των 2 έχει ατελείωτο παιχνίδι! Η γνωστή πλαστελίνη είναι πολύ μαλακιά και ακίνδυνη. Είχαμε πάρει και σύνεργα και φτιάχναμε μακαρόνια, τα έβαζε στη κατσαρόλα της και τα έβραζε στη κουζίνα της. Πολύ δημιουργικό παιχνίδι η πλαστελίνη, βοηθάει και στη λεπτή κινητικότητα νομίζω όπως πλάθεις ή κόβεις σχήματα. Σε αυτή την ηλικία το παιχνίδι ρόλων νομίζω είναι από τα βασικά...εγώ ανησυχούσα γιατί την άκουγα από το δωμάτιο που μίλαγε σε όλα τα παιχίδια της αλλά μου είπαν ότι αυτό είναι φυσιολογικό, μη σου πω και το επιθυμητό! Τουβλάκια δε θυμάμαι σε ποια ηλικία ξεκίνησε να παίζει...πάντως στα 4 που ξεκίνησε τα playmobil έφτιαχνε στάβλους για τα άλογα της. Από τα βασικά λοιπόν στην ηλικία του γιου σου νομίζω ότι είναι η πλαστελίνη, τα κουζινικά και η κουζίνα. Γενικά φαντασία να έχεις και όλα γίνονται!! υγ. μη συγκρίνεις κορίτσια με αγόρια, έχουν μεγάλη απόκλιση. Αν δω το παιδί μου σε σχέση με τον ανιψιό μου (που ήταν σχεδόν ίδια ηλικία) ήταν η μέρα και η νύχτα, λες και τον περνούσε ένα χρόνο ήταν.
  10. Αργκ προφανώς και ο ομοιοπαθητικός που πήγαινε η ανιψιά σου δεν ήταν και γιατρός. Όταν έψαχνα ένα ομοιοπαθητικό σε μια δύσκολη φάση της ζωής μου, κοίταζα να είναι γιατρός και να έχει και μια ειδίκευση ομοιοπαθητικής. Και όντως βρήκα έναν καταπληκτικό γιατρό και άνθρωπο (δε θυμάμαι τι ειδικότητα είχε) ξεκινήσαμε μαζί για δύο μήνες και με βοήθησε σε ένα συγκεκριμένο θέμα που είχα. Όταν όμως χρειάστηκα να ξεκινήσω χημειοθεραπεία ο ίδιος μου είπε ότι πρέπει να σταματήσω τη δική του αγωγή γιατί είναι τόσο ισχυρά τα φάρμακα της χημειοθεραπείας που τα ομοιοπαθητικά φάρμακα δεν έχουν νόημα. Επίσης από την αρχή μου είπε ότι το πρόβλημα μου είναι σοβαρό και μόνο η κλασική ιατρική μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικά, τα ομοιοπαθητικά είναι απλά υποστηρικτικά (μιλάω πάντα για τη δική μου περίπτωση). Μου είχε τονίσει ότι σε καμία περίπτωση δε πρέπει να αφήσω τον γιατρό που με παρακολουθεί, μαζί του είδαμε πιο πολύ το ψυχολογικό κομμάτι στο οποίο βοήθησε πολύ. Και ακόμα και αν δούλεψε σαν placebo δε με νοιάζει καθόλου γιατί σε εκείνη τη φάση με έβγαλε από το βούρκο ο άνθρωπος. Δεν είναι ίδιοι όλοι οι ομοιοπαθητικοί και θέλει πολύ ψάξιμο στο να βρεις τον κατάλληλο ιατρό.
  11. Εμένα πάλι κάτι δε μου κολλάει...από την μία δεν σχολούνται καθόλου μαζί της οι γονείς της και από την άλλη την έχουν κακομάθει και θέλει πάντα κάποιον δίπλα της. Συγνώμη αλλά από την μικρή μου εμπειρία, βρίσκω ότι αυτά τα δύο δε πάνε μαζί...κάπου μπερδεύτηκες...
  12. Δεν είπα ότι τα κάνεις όλα αυτά που σου είπα, όπως θα διαβάσεις στο ποστ μου γράφω ότι πιστεύω πως το χειρίζεσαι σωστά το θέμα. Εγώ σου είπα για την δική μου εμπειρία και ποιο αποτέλεσμα είχε να μη κάνει η μαμά μου αυτά που κάνεις εσύ. Είμαι σίγουρη (και από τα άλλα ποστ σου που έχεις γράψει κατά καιρούς) ότι ξέρεις πως να το χειριστείς. Επισήμανα μόνο για τον γιο σου που μπορεί να μη δείχνει ότι κάτι το ενοχλεί μπορεί όμως να το κρύβει καλά (όπως έκανα και εγώ)... μπορεί και όντως να μη τον νοιάζει βέβαια. Έχε το πάντως στο πίσω μέρος του μυαλού σου και ας σου είναι αχρείαστο. Το σίγουρο είναι ότι αν το παιδάκι σου δεν είχε και όλες τις άλλες χάρες που λες (να είναι γλυκό, ευγενικό, έξυπνο) κανείς δε θα έμενε στην ομορφιά του. Γιατί η ομορφιά είναι η πρώτη εντύπωση, μετά έρχονται όλα τα άλλα. Εχει μια γνωστή μου ένα κορίτσι που από παιδί ήταν πανέμορφο. Αντικειμενικά! Και όντως έκανε και διαφημίσεις για ρούχα παιδικά. Όμως ήταν (και δυστυχώς παραμένει) τόσο ιδιότροπο παιδί, κακομαθημένο, δύσκολο, με απαιτήσεις που όλοι οι φίλοι ενώ στην αρχή που το είχαμε δει της είχαμε πει πόσο όμορφο είναι το παιδί της και είχαμε πάθει σοκ με την ομορφιά της, όσο το ζούσαμε, ξεχάστηκε η ομορφιά για τα καλά. Όποτε το θυμόμαστε δε λέμε η τάδε με το όμορφο παιδί αλλά η τάδε με το δύσκολο παιδί!
  13. Να χαίρεσαι την κούκλα σου και τον κούκλο σου! Και βέβαια υπάρχουν παιδιά που ξεχωρίζουν με την ομορφιά τους και μπορώ να καταλάβω τι εννοείς με την αντικειμενική ομορφιά που λες. Νομίζω πως το χειρίζεστε σωστά το θέμα, είναι μικρό το παιδί για να την ''ψωνίσει'' και είναι φυσιολογικό να θέλει να ντύνεται όμορφα, να χτενίζεται και όλα τα σχετικά που κάνουν τα περισσότερα κοριτσάκια. Ούσα ένα παιδί που δε θυμάμαι ποτέ να μου λένε ότι είμαι όμορφη, έφτασα να μην πιστεύω καθόλου στον εαυτό μου, αυτοπεποίθηση ανύπαρκτη και συνεσταλμένη όσο δε παίρνει. Το αγαπημένο μου παραμύθι ήταν το ασχημόπαπο για να καταλάβετε πώς ένιωθα. Η αδερφή μου από την άλλη ήταν αυτό το κοριτσάκι που περιγράφεις: καστανά όμορφα μαλλιά, ανοιχτό δέρμα, συνεσταλμένη και αυτή. Τραβούσε τα βλέμματα πολύ περισσότερο από εμένα (ή τουλάχιστον έτσι ένιωθα). Οι γονείς μας μας αντιμετώπιζαν το ίδιο και τις δύο, αλλά εγώ είχα ανάγκη να ακούσω ότι είμαι όμορφη. Τώρα που βλέπω φωτογραφίες από τότε που ήμασταν παιδιά επιτέλους μπορώ να καταλάβω ότι ήμουν και εγώ γλυκούλα και σε κάποιες φάσεις ήμουν και πιο όμορφη από την αδερφή μου. Τότε δε το έβλεπα (ούτε και όταν έγινα ενήλικη) Μη φτάνεις στο άλλο άκρο, μη σκεφτεί ούτε μια στιγμή η κόρη σου ότι μόνο η μαμά δε με βρίσκει όμορφη γιατί θα της μείνει, πίστεψέ με! Επίσης μην αφήνεις τους υπόλοιπους να λένε πάρα πολλά για την ομορφιά της μπροστά στο γιο σου γιατί όσο και αν νομίζεις ότι δε τον πειράζει μπορεί κάπου μέσα του να ζηλεύει λίγο (με την καλή έννοια). Στη θέση σου θα έλεγα και στα δύο παιδιά μου ότι είναι όμορφα, τρυφερά, καλά, ευγενικά και πανέξυπνα. Θα τους εξηγούσα τις διαφορετικότητες στους ανθρώπους (ότι υπάρχουν κοντοί, ψηλοί, χοντροί, κάποιοι με μεγάλη μύτη, κάποιοι με πανέμορφα μάτια αλλά άσχημα ίσως χείλη κλπ) ότι μπορεί κάποιος να με πει όμορφο αλλά σε κάποιον άλλον να μην αρέσω και όλα αυτά που πραγματικά υπάρχουν. Και τέλος συμφωνώ με την Vgian ότι δυστυχώς έχω δει κάποια πανέμορφα παιδάκια εκεί στην προεφηβεία-εφηβεία να αλλάζουν τόσο πολύ που χάνουν τη γη κάτω από τα πόδια τους. Δε νομίζω ότι το παιδί σου θα το πάθει αυτό γιατί το χειρίζεστε σωστά θεωρώ οπότε ακόμα και αν συμβεί , αν λέω, θα το αντιμετωπίσει. Πάντως νομίζω ότι όλοι οι άνθρωποι θέλουμε να νιώθουμε όμορφοι όσο και να λέμε ότι η ομορφιά δε παίζει μεγάλο ρόλο...
  14. Ναι για βρεφονηπιακό σταθμό μιλάω, δηλαδή μέχρι 2 1/2 ετών...θυμάμαι και τότε που πήγαινε το παιδί μου έτσι ήταν. Όχι ότι είχα κάποιο πρόβλημα, μια χαρά τα πρόσεχαν τα παιδιά και τα αγαπούσαν.
  15. Στους δικούς μας βρεφονηπιακούς πάντως είναι 2 βρεφονηπιοκόμοι για 20 παιδιά, οπότε ναι, μου ακούγεται ονειρικό για τα δικά μας δεδομένα. Μιλάω για δημόσιους σταθμούς πάντα βέβαια και για την περιοχή μου, δε ξέρω τι γίνεται στους ιδιωτικούς και σε άλλες περιοχές. Πιστεύω και εγώ ότι θα έπρεπε να σε βοηθήσουν στο θέμα φαγητού. Μου ακούγονται λίγο ψυχρές οι δασκάλες, με συγχωρείς αν κατάλαβα λάθος. Ελπίζω να λυθεί σύντομα το πρόβλημα σας!
  16. Καταλαβαίνω το άγχος σου αλλά κρατάω αυτό που είναι πολύ σημαντικό: είναι 2 δασκάλες για 10 παιδιά;;; Γουάου! Ονειρικό μου ακούγεται!