Little Monkey

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    4.121
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

3 Neutral

Περισσότερα για την/τον Little Monkey

  • Rank
    Συχνός Επισκ.

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

Το πεδίο των 'πρόσφατων επισκεπτών' είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες ή επισκέπτες.

  1. Η Πέππα είναι πολύ άτακτη, κάνει πράγματα που συνήθως λέμε στα παιδιά να μην κάνουν (ρεύεται δυνατά, χοροπηδάει στις λακούβες με τις λάσπες, πετάει το φαγητό της στους τοίχους της κουζίνας, αντιμιλάει). Επίσης κοροϊδεύει τον daddy pig για το βάρος του. Γενικά είναι κακό μοντέλο συμπεριφοράς και σε πολλές μαμάδες . Η δασκάλα μου είπε ότι είχε παρατηρήσει άσχημες συμπεριφορές σε κοριτσάκια της τάξης και όταν το συζήτησε με τις μαμάδες τους ήταν συμπεριφορές που είχαν αντιγράψει από την Πέππα. Στην Αγγλία υπάρχει ολόκληρο κίνημα κατά της Πέππα, δεν είναι κάτι πρωτότυπο. Αν δεν είχαμε άλλο παιδικό να δούμε, ΟΚ. Αλλά με τόσες επιλογές που υπάρχουν γιατί να δεις Πέππα; Δεν βλέπουμε και 5 ώρες τηλεόραση τη μέρα...
  2. Όχι. Είμαι. Μποτ. ντου-ντι-ντα
  3. Δεν ξέρω ποια είναι η ερώτηση για τα θεατρικά του σχολείου, μάλλον δεν θα την πρόσεξα. Πάντως όπως είπα πιο πάνω η δασκάλα μας (που είναι και διευθύντρια του νηπιαγωγείου με πολύχρονη εμπειρία) μας έχει πει ότι βλέπουν μόνο θεατρικά που έχουν επιλεγεί με ιδιαίτερη προσοχή για να είναι κατάλληλα για παιδιά 4-5 χρονών. Μέχρι στιγμής έχουν δει τον Τζακ και τη Φασολιά. Ακόμα και τα βιβλία που παίρνουμε από τη δανειστική βιβλιοθήκη του νηπιαγωγείου, κανένα δεν έχει μέσα δράκους, μάγισσες, κακούς λύκους κλπ. Μας είπε μάλιστα η δασκάλα πως στο τέλος της χρονιάς θα ζητήσει από τα παιδιά να φέρουν ένα καινούριο βιβλίο στο σχολείο και να το αφήσουν στη βιβλιοθήκη, αλλά δεν θα μπορούμε να πάρουμε ό,τι βιβλίο θέλουμε εμείς, θα μας δώσουν λίστα. Παρεμπιπτόντως, την Πέππα την θεωρεί ακατάλληλη κι εμείς την έχουμε εξαφανίσει από τη συλλογή μας (όχι μόνο επειδή το είπε η δασκάλα). Σωστά. Άρα προς τι η ειρωνία και ο σαρκασμός για τις δικές μου ανησυχίες; Επειδή τυχαίνει να μην συμφωνούν με τη σημερινή πλειοψηφία; Δεν σε ρώτησα πότε ενδιαφέρονται τα παιδιά για κάποιο έργο, αλλά πότε πιστεύεις ότι είναι καλό να το δουν. Π.χ. ο ανηψιός μου ηλικίας 5 μηνών δείχνει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για την Πέππα. Να δει; Ο γιος μου 4 χρονών χθες έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ταινία The Gunman που έβλεπα στο πισί. Να τον άφηνα να τη δει μαζί μου; Δεν το ήξερα αυτό το σάιτ. Ευχαριστούμε! Και έχεις δίκιο... οι δύσκολες μάχες είναι μπροστά...

  4. Διαφημίσεις


  5. Συγγνώμη αν έδειξα υπέρμετρο ενδιαφέρον για την ανάπτυξη του παιδιού σου. Στην πραγματικότητα δεν με απασχολεί καθόλου αν το δικό σου 4χρονο δει τον Καλόσαυρο ή όχι, αν βλέπει από το πρωί ως το βράδυ Χελωνονιντζάκια ή αν παρακολουθείτε μαζί ειδήσεις για να μην μείνει στο ροζ συννεφάκι του αλλά να συνειδητοποιήσει μια ώρα αρχύτερα πόσο άδικος και σκληρός είναι ο κόσμος στον οποίο ζούμε. Το ότι εύχομαι να ήταν λίγο πιο προσεκτικοί οι γονείς μου με μένα, δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι πιστεύω πως πρέπει όλοι οι άλλοι να κάνουν το ίδιο. Καταθέτω όμως τις απόψεις μου με βάση την εμπειρία μου και τις γνώσεις μου, και όποιος θέλει ας τις λάβει υπόψιν. Αυτά.
  6. Το μόνο που έχω προαποφασίσει είναι ότι δεν θέλω το παιδί μου να εκτεθεί σε σκηνές βίας ή φόβου πριν την ώρα του, και θεωρώ ότι στην ηλικία των 4 χρόνων δεν είναι έτοιμο (αλλά και έτοιμο να είναι, δεν κερδίζει κάτι από τα Χελωνονιντζάκια ή από τον Καλόσαυρο που θα του λείψει αν δεν τα δει). Αν εσύ δεν έχεις τέτοιες ανησυχίες για το παιδί σου, κανένα πρόβλημα. Βάλτου να δει και ειδήσεις. Δεν θα σου κάνω κουμάντο στο πώς θα χειριστείς το παιδί σου. Ούτε σε σένα ούτε σε καμία άλλη εδώ μέσα. Ο καθένας είναι υπεύθυνος για τα παιδιά του. Αν νομίζετε ότι πρέπει να τα εκθέσετε από νωρίς στη ματαιότητα του κόσμου, καλώς να το κάνετε. Ουφ πια.
  7. Αυτό που με έκανε φοβική ήταν η αντιμετώπιση των γονιών μου ότι μπορούσα να δω και να διαβάσω ό,τι ήθελα αρκεί να φαινόμουν ότι μπορούσα να το διαχειριστώ: παιδικά προγράμματα, βραδινά προγράμματα, ειδήσεις, ταινίες στον κινηματογράφο κλπ. Δυστυχώς για μένα, φαινόμουν ότι όλα μπορώ να τα διαχειριστώ, μέχρι που βρέθηκε κάτι που δεν το διαχειρίστηκα. Τα Χελωνονιντζάκια δεν έπαιξαν κανένα ρόλο καθότι δεν υπήρχαν τότε Οι λόγοι που τα παιδιά γίνονται βίαια είναι πολλοί και η βία δεν είναι μόνο το ξύλο. Επίσης η βία είναι μία μόνο από τις συμπεριφορές που δεν θεωρώ επιθυμητές στα παιδιά. Ανησυχώ το ίδιο για το παιδί που φοβάται το σκοτάδι ή "τους κακούς" όπως για το παιδί που βαράει ή είναι λεκτικά επιθετικό. Εν πάση περιπτώσει, να σε ρωτήσω κι εγώ κάτι: ποια ηλικία θεωρείς κατάλληλη για να δει το παιδί Χελωνονιντζάκια ή ένα τρομακτικό παραμύθι ή έργο γενικότερα; Προφανώς πιστεύεις πως στην ηλικία των 4 χρονών έχει την απαραίτητη ωριμότητα για να εκτεθεί σε σκηνές φόβου ή βίας. Πότε την αποκτά αυτή την ωριμότητα; Στα 3; Στα 2; Πιο νωρίς; Θα έβαζες ένα μωρό 12 μηνών να δει Χελωνονιντζάκια; Ένα δίχρονο; Ένα τρίχρονο; Πού είναι το όριο κατά τη γνώμη σου; Μήπως δεν υπάρχει όριο;
  8. Με βάση τη δική μου εμπειρία (που οι γονείς μου δεν έβαζαν περιορισμούς στην έκθεσή μου μέσω της τηλεόρασης και των βιβλίων σε κάθε λογής ιστορία) θα προτιμούσα να μην ήξερα π.χ. όλα τα ονόματα των Χελωνονιντζακίων αλλά να είχα γλιτώσει την έκθεση σε σκηνές βίας και τρόμου. Θα είχα γλιτώσει και αρκετές φοβίες καθώς και οι γονείς μου θα είχαν γλιτώσει τους ψυχολόγους (στους οποίους τελικά κατέληξαν για να βρουν τρόπο να βοηθήσουν το φοβικό παιδί που δημιούργησαν). Οπότε με βάση αυτό, για το γιο μου προτιμώ να μην του βάλω το φόβο στην ψυχή από πολύ νωρίς, κι ας μην είναι τόσο ενημερωμένος όταν πηγαίνει στο σχολείο. Βλέποντας τον 4χρονο γιο μου με τους συμμαθητές του στην παιδική χαρά, όντως υπολείπεται λίγο σε αγριάδα (όχι να δείρει, αλλά ας πούμε δεν επιλέγει να παίξει παιχνίδια που ο ένας είναι ο κακός και οι άλλοι οι καλοί) αλλά προσωπικά το προτιμώ. Δεν πιστεύω πως το 4χρονο κερδίζει κάτι από το να παίζει επιθετικά - και κάποια παιδάκια παίζουν μόνο έτσι. Αναγκαστικά είμαστε λίγο πιο επιλεκτικοί ως προς τις επιλογές μας π.χ. με κάποιους συμμαθητές δεν έχουμε καμία σχέση εκτός σχολείου (αυτούς που κατά τη γνώμη μου είναι οι μελλοντικοί εκφοβιστές) αλλά προσωπικά θεωρώ θετική εξέλιξη το ότι το παιδί μου δεν έχει φοβίες - δεν φοβάται το σκοτάδι, τις μάγισσες, το κακό λύκο, αυτό που μπορεί να κρύβεται κάτω από το κρεβάτι του και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο φοβούνται τα μικρά παιδιά επειδή κάπου το είδαν ή το διάβασαν. Τώρα για το αν θα πέσει από το ροζ συννεφάκι που ανησυχείτε κάποιες... Όχι, δεν θα πέσει, αλλά θα κατεβεί ομαλά όταν θα έρθει ο καιρός και η ωρίμανση που θα του επιτρέψει να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα λίγη-λίγη και με τρόπο που να μπορεί να τη διαχειριστεί. Στην τελική ας δει τον Σνούπι φέτος στον κινηματογράφο και βλέπουμε τον Καλόσαυρο του χρόνου σε dvd. Σιγά τη χασούρα
  9. Το Πολικό Εξπρές έχει αξιολόγηση U δηλαδή θεωρείται κατάλληλο για όλες τις ηλικίες χωρίς περιορισμούς. Ο Καλόσαυρος έχει αξιολόγηση PG δηλαδή θεωρείται κατάλληλο για μεγαλύτερα παιδάκια και προτείνεται για τις ηλικίες άνω των 8.
  10. Και όλα αυτά συμβαίνουν επειδή το 4χρονο δεν έχει αφεθεί ελεύθερο να βλέπει τηλεόραση και ταινίες με σκληρή θεματολογία; Έχεις δηλαδή την εντύπωση πως το δικό μου 4χρονο θα αντιμετωπίσει δυσκολίες να ενσωματωθεί στην ομάδα επειδή δεν του επιτρέπουμε να βλέπει "παιδικά" με δράκους και μάγισσες; Ή επειδή δεν ξέρει να δέρνει όπως τα υπόλοιπα, που αντιγράφουν τις σκηνές βίας από τα Χελωνονιντζάκια; Και η λύση είναι να το εκθέσουμε σε λίγη περισσότερη βία, ώστε να ρίχνει κι αυτός ξύλο όπως τα υπόλοιπα για να ενσωματωθεί πιο εύκολα; Ευχαριστώ, δεν θα πάρω. Αυτό λες ή δεν κατάλαβα καλά την "ενσωμάτωση"; Από τη γυάλα τα παιδιά βγαίνουν μεγαλώνοντας. Με τα χρόνια αποκτούν την ικανότητα να διαχειριστούν ιδέες και καταστάσεις που δεν μπορούσαν να διαχειριστούν σε μικρότερες ηλικίες. Αυτή είναι η διαδικασία που λέγεται ωρίμανση και που για να είναι επιτυχής πρέπει να γίνει στην ώρα της και όχι πιο νωρίς ή πιο αργά.
  11. Επειδή είμαστε σε αυτή τη φάση (προνήπιο και μαμά με απογευματινή δουλειά) όντως υπάρχουν κάποια κέντρα δημιουργικής απασχόλησης που δέχονται παιδιά αυτής της ηλικίας με το αζημείωτο βέβαια. Μιλάμε για κόστος της τάξης των 40-60 ευρώ το μήνα για 1-2 ώρες την εβδομάδα, δηλαδή πρακτικά απλησίαστο αν σκοπεύεις να καλύψεις όσες ώρες καλύπτει το προνήπιο (στο οποίο δεν γίνεται απλά κοινωνικοποίηση αλλά και αρκετή δουλειά - προετοιμασία για το σχολείο). Εναλλακτικά στην Αθήνα γνωρίζω για ένα κέντρο που κρατάει παιδιά σε καθημερινή βάση απογευματινές ώρες, αλλά ένα μόνο. Αν θυμάμαι καλά είναι στην Καλλιθέα. Ψάχνω εδώ και ένα χρόνο και δεν έχω βρει δεύτερο. Υπάρχουν και κάποια κέντρα τύπου playgroup, συνήθως αγγλόφωνα, στα οποία πηγαίνει το παιδί μαζί με τους γονείς, αλλά στην ηλικία που συζητάμε (4-5 χρονών) η παρουσία του γονιού δεν είναι απαραίτητη και μπορεί να είναι και δυσλειτουργική. Σε γενικές γραμμές, η καλύτερη λύση είναι να βρεις πρωινή δουλειά
  12. Εδώ είναι η διαφωνία μας. Εγώ το 4χρονο το έχω πάνω σε ένα ροζ συννεφάκι και θα το κρατήσω εκεί όσο περισσότερο μπορώ. Αν εσύ πιστεύεις πως το 4χρονο είναι έτοιμο να αντιμετωπίσει την αδικία του κόσμου, κανένα πρόβλημα. Δεχόμαστε απλά ότι διαφωνούμε ως προς το τι είναι καλό για τα παιδιά μας και πάμε παρακάτω Όχι και ούτε πρόκειται, γιατί γενικά βλέπουμε μόνο ταινίες με χαρακτηρισμό U (κατάλληλες χωρίς περιορισμούς) για τους λόγους που εξέθεσα πιο πάνω. Το ότι δεν έχω δει την ταινία, δεν σημαίνει πως δεν μπορώ να συμφωνήσω με τη θεματοθέτρια ότι είναι ακατάλληλη για 4χρονους θεατές. Κρίνω με βάση την επίσημη αξιολόγησή της και τα σχόλια στο imdb που εσύ νομίζω παρέθεσες. Καλώς έκανες αφού αυτό πιστεύεις. Εγώ θα έκοβα τον Μίκυ (δεν βλέπουμε Μίκυ, αλλά έχουμε κόψει άλλα παιδικά προγράμματα που μας φοβίζουν ή που μας φαίνονται ακατάλληλα, όπως π.χ. τα Χελωνονιντζάκια). Καλά, γι' αυτό μην παίρνεις και όρκο... Μέχρι να χρειαστεί να διαχειριστούν την καθημερινότητα στο σχολείο, θα τα βγάλουμε από τη γυάλα. Τι φταίει, για ποιο πράγμα ακριβώς? Στο φυσικό τους περιβάλλον τα αφήνουμε. Αλλά οι σκηνές βίας και τρόμου, τα παιδάκια που θαλασσοπνίγονται και οι κάθε λογής καταστροφές ΔΕΝ είναι το φυσικό περιβάλλον του μικρού παιδιού. Πώς να στο πω, δεν είναι φυσιολογικό να φοβάται το 4χρονο. Αν το πας στον κινηματογράφο να δει μια "παιδική" ταινία και μετά πρέπει να του κάνεις ολόκληρη εξήγηση για το τι είδε και να το πιάσεις στο μπλα μπλα για να μην του μείνει καμιά φοβία από αυτά που είδε, τότε το συμπέρασμα είναι ότι δεν επέλεξες μια κατάλληλη ταινία για την ηλικία του. Τόσο απλά.
  13. Το ίδιο πιστεύουν και αυτοί που δουλειά τους είναι να αξιολογούν τις ταινίες και να δίνουν κατευθυντήριες γραμμές στους γονείς σχετικά με το τι είναι κατάλληλο και τι όχι. Μη μασάς.
  14. Δεν είναι προπτυχιακή εργασία με επίβλεψη καθηγητή, μια απλή εργασία είναι στα πλαίσια ενός μαθήματος, από αυτές που οι φοιτητές των ανθρωπιστικών σχολών κάνουν αβέρτα-ξεπέτα. Καθηγητής πιθανότατα δεν θα τη δει ποτέ, θα την ξεφυλίσει ένας βοηθός, θα πιστώσει τις φοιτήτριες με τα ανάλογα μόρια και όλα καλά. Ως πηγή γνώσης έχει ελάχιστη αξία. Ξαναλέω, δες τη βιβλιογραφία. Είναι αστεία. Όσες γνώσεις ψυχολογίας / παιδαγωγικής έχεις εσύ, άλλες τόσες έχουν και οι κοπέλες που την έγραψαν. Τώρα αν προτιμάς να τη διαβάσεις λες και είναι απόσταγμα επιστημονικής έρευνας, τι να σου πω. Περί ορέξεως κλπ Είναι τελείως διαφορετικό πράγμα η ιστορία στην οθόνη του κινηματογράφου από το παραμύθι-διήγημα που το επιλέγει η δασκάλα και το παρουσιάζει με τρόπο εύπεπτο στα παιδάκια του δημοτικού (δηλαδή 6+ χρονών, μην ξεχνιόμαστε). Συγκρίνεις μήλα με πορτοκάλια και το συμπέρασμα που βγάζεις είναι μπανάνες...
  15. Ενδιαφέρον, ναι, αλλά αποτελεί απλά μια εργασία προπτυχιακών φοιτητών (ρίξε μια ματιά στη βιβλιογραφία για να καταλάβεις για τι επίπεδο μιλάμε) και επίσης αυτά που λέει αναφέρονται στη χρήση μέσα στο σχολικό (ελεγχόμενο) πλαίσιο του παραμυθιού-διηγήματος. Καμία σχέση δεν έχει αυτό με τις ανησυχίες που εκφράζει η θεματοθέτρια.