Μωρά από δότες σπέρματος

[Summer love]

6 ώρες πρίν, Αννα 35 είπε:

Θα γίνω μητέρα για τέταρτη φορά το καλοκαίρι. Οι απόψεις μου για την τεχνητή γονιμοποίηση δεν άλλαξαν. Εάν για τον όποιο λόγο δεν μπορούσα να τεκνοποίησω φυσικά, δεν θα κατέφευγα στην τεχνητή γονιμοποίηση. Απλά θα παρέμενα άτεκνη, στην περίπτωση που δεν μπορούσα ψυχολογικά να αντεπεξελθω στη διαδικασία της υιοθεσίας.

 

Πολλές και ποικίλες οι αντιλήψεις.

 

Πολύ περίεργο να το λες έχοντας τρία παιδιά ήδη ! 

Χαίρομαι που δεν ήρθες ποτέ στην θέση κάποιας που παλεύει αλλά ακούγεται κάπως περίεργο όλο αυτό . 

Τεσπα κάθε άποψη σεβαστή .....

[Κάντι]

Θεωρω οτι δήλωση της Αννας ειναι απο τις δηλώσεις που κάνουμε οταν μιλάμε για τρίτους. Όχι κακοπροαίρετη, απλά υποθετική.

 Στα 25 μου είχα μια  φιλη - συνάδελφο πολυ ταλαιπωρημένη που προσπαθούσε να κανει μωρο. Με πολλές εξωςωματικες και 6 αποβολές στα 43 της.

Της ειπα ευθαρσώς οτι καποια πράγματα ισως δεν πρεπει να τα ζόριζούμε γιατι μας προστατεύει ο Θεός ή η φύση απο ενα κακό αποτέλεσμα. Και οτι πρώτα πρεπει να φροντίζουμε τον εαυτό μας.

 Χα χα, δάσκαλε που δίδασκες εχω να πω για τον εαυτό μου.... Εγω δεν ήμουν καν με τον άντρα μου τότε και ζούσα στο συννεφάκι μου.

 Τωρα θα της ελεγα οσο αντέχεις και εισαι καλα προσπάθησε να κανεις το όνειρο σου πραγματικότητα, αυτο που για άλλες γυναίκες ειναι το πιο εύκολο και φυσιολογικο πράγμα στον κόσμο.

Ετσι ειναι ηζωη σε άλλους έρχονται πιο εύκολα τα πράγματα και άλλοι δυσκολεύονται περισσότερο.

 Και για το happy end στα 46 της έκανε μια πανέμορφη και υγιέστατη μπουμπου.

[anemoni1989]

Θεωρώ και εγω πως τα λεγόμενα της Αννας είναι εκ του ασφαλούς!!! Ειλικρινά μου ακούγεται τόσο περίεργο να διαβαζω κάτι αντίστοιχο από μια γυναίκα που εχει κανει 4 παιδακια!! Βεβαια δημοκρατία έχουμε και ο καθένας εχει το δικαίωμα στην άποψη του, οποτε ολα καλα!!! 

Άλλωστε η παροιμία λεει "όταν είσαι εξω απο τ χορό, πολλά τραγούδια ξέρεις"!!! 

[Αννα 35]

Τα παιδιά μου τα λατρεύω, έχοντας τα σήμερα στη ζωή μου, δεν μπορώ να διανοηθω το να μην υπήρχαν. Αυτό όμως το δεδομένο δεν θα το είχα, εάν δεν είχα ζήσει όλα αυτά, τα οποία έχω ζήσει. Αυτή η εμπειρία δεν θα υπήρχε ως μέτρο σύγκρισης, οπότε ναι δεν θα προεβην σε τεχνητή γονιμοποίηση.

Αυτό το πιστεύω ακράδαντα, μέχρι σήμερα.

Συγχαίρω τις γυναίκες που έχουν τα σωματικά και ψυχικά αποθέματα να ακολουθήσουν αυτή τη διαδικασία, αλλά γνωρίζοντας τον εαυτό μου, θεωρώ πως προσωπικά δεν τα έχω. 

 

Επεξεργάστηκαν 2 Μαρτίου,2019 by Αννα 35

[anemoni1989]

πρίν από 7 λεπτά , Αννα 35 είπε:

Τα παιδιά μου τα λατρεύω, έχοντας τα σήμερα στη ζωή μου, δεν μπορώ να διανοηθω το να μην υπήρχαν. Αυτό όμως το δεδομένο δεν θα το είχα, εάν δεν είχα ζήσει όλα αυτά, τα οποία έχω ζήσει. Αυτή η εμπειρία δεν θα υπήρχε ως μέτρο σύγκρισης, οπότε ναι δεν θα προεβην σε τεχνητή γονιμοποίηση.

Αυτό το πιστεύω ακράδαντα, μέχρι σήμερα.

Συγχαίρω τις γυναίκες που έχουν τα σωματικά και ψυχικά αποθέματα να ακολουθήσουν αυτή τη διαδικασία, αλλά γνωρίζοντας τον εαυτό μου, θεωρώ πως προσωπικά δεν τα έχω. 

Εγω παντως, ενω στο παρελθόν ελεγα τα ιδια με εσένα (δεν θα εκανα ποτε εξωσωματική, δεν θα καταπιεζα ποτε τον εαυτό μου, δεν θα επαιρνα ποτε φάρμακα κλπ κλπ κλπ), όταν εχασα τ πρώτο μ εμβρυακι (παλινδρομη κυηση, ενω ειχα ηδη ακούσει καρδιά και ειχα συμπτωματα), αλλαξα αρδην συμπεριφορά!!! Ειχα τεράστια αγωνία για να ξαναμεινω εγκυος, πηρα τς πρώτους μηνες ένα σωρό φάρμακα (λόγω χαζου γυναικολογου), έμεινα σ κρεβάτι λογω αποκολλησεων, ολιγοαμνιου και προωρων συσπασεων και δεν κουνηθηκα από το σπίτι μέχρι να γεννησω, με εξαίρεση τα ραντεβου στο γιατρό μου, λόγω της υπερεμεσης κυησης... Καμια σχεση δηλαδή με οσα ελεγα στο παρελθόν!!! Και να φανταστείς εμεινα και τις 2 φορες εγκυος με την 1η,οποτε δεν ταλαιπωρηθηκα καθόλου σε αυτό το κομμάτι!!!  Παρόλα αυτά, θα τα ξανα υπεμεινα ολα εξαρχης, αρκει να ειχα στη ζωή μου την κορη μου!!! Βεβαια, επαναλαμβάνω, ο κάθε ένας έχει την αποψη του η οποία ειναι σεβαστη!!! Καλο θα ηταν ομως σε τοσο ευαίσθητα θεματα να μην ειμαστε τοσο απολυτοι... Ειδικά οταν οι εμπειρίες μας δεν έχουν καμια σχεση με  το θέμα το οποιο συζηταμε!!! 

[ninaki80]

1 ώρα πρίν, Αννα 35 είπε:

Τα παιδιά μου τα λατρεύω, έχοντας τα σήμερα στη ζωή μου, δεν μπορώ να διανοηθω το να μην υπήρχαν. Αυτό όμως το δεδομένο δεν θα το είχα, εάν δεν είχα ζήσει όλα αυτά, τα οποία έχω ζήσει. Αυτή η εμπειρία δεν θα υπήρχε ως μέτρο σύγκρισης, οπότε ναι δεν θα προεβην σε τεχνητή γονιμοποίηση.

Αυτό το πιστεύω ακράδαντα, μέχρι σήμερα.

Συγχαίρω τις γυναίκες που έχουν τα σωματικά και ψυχικά αποθέματα να ακολουθήσουν αυτή τη διαδικασία, αλλά γνωρίζοντας τον εαυτό μου, θεωρώ πως προσωπικά δεν τα έχω. 

 

δηλαδη θες να μου πεις οτι εκανες παιδι χωρις να ξερεις ποση ευτυχια φερνει το εκανες ετσι απλα τυχαια επειδη κανουν ολοι. αρα δεν ηθελες παιδια απλα καλως τυχαν κ μετα συνιδητοποιησες οτι δεν θα τα αλλαζες.  αν δεν σου ειχαν τυχει λοιπον ισως καποια στιγμη κοιτωντας γυρω να εβλεπες την ευτυχια κ να ηθελες με ολη σου την ψυχη να την αποκτησεις ωστε να παλεψεις αυτο το.εχεις σκεφτει.?? δηλαδη να μεγαλωνες κ να καταλαβαινες οτι ειναι κατι που δεν θα το αφηνες.στην τυχη κ θα το παλεψεις δεν περναει απτο μυαλο σου. 

ειναι σαν.να παλευεις με.μια αρρωστια οταν την βλεπεις απεξω σε αλλους λες πω πω πως αντεχουν αν χτυπησει την πορτα σου ομως κανεις ακριβως το ιδιο τρεχεις σε γιατρους περνεις φαρμακα δεν καθεσε απλα να πεθανεις το παλευεις μεχρι τελους. 

Επεξεργάστηκαν 3 Μαρτίου,2019 by ninaki80

[ninaki80]

3 ώρες πρίν, Κάντι είπε:

Θεωρω οτι δήλωση της Αννας ειναι απο τις δηλώσεις που κάνουμε οταν μιλάμε για τρίτους. Όχι κακοπροαίρετη, απλά υποθετική.

 Στα 25 μου είχα μια  φιλη - συνάδελφο πολυ ταλαιπωρημένη που προσπαθούσε να κανει μωρο. Με πολλές εξωςωματικες και 6 αποβολές στα 43 της.

Της ειπα ευθαρσώς οτι καποια πράγματα ισως δεν πρεπει να τα ζόριζούμε γιατι μας προστατεύει ο Θεός ή η φύση απο ενα κακό αποτέλεσμα. Και οτι πρώτα πρεπει να φροντίζουμε τον εαυτό μας.

 Χα χα, δάσκαλε που δίδασκες εχω να πω για τον εαυτό μου.... Εγω δεν ήμουν καν με τον άντρα μου τότε και ζούσα στο συννεφάκι μου.

 Τωρα θα της ελεγα οσο αντέχεις και εισαι καλα προσπάθησε να κανεις το όνειρο σου πραγματικότητα, αυτο που για άλλες γυναίκες ειναι το πιο εύκολο και φυσιολογικο πράγμα στον κόσμο.

Ετσι ειναι ηζωη σε άλλους έρχονται πιο εύκολα τα πράγματα και άλλοι δυσκολεύονται περισσότερο.

 Και για το happy end στα 46 της έκανε μια πανέμορφη και υγιέστατη μπουμπου.

παιζει ρολο κ η ηλικια της δηλωσης σου. κ εγω στα 30 ελεγα οτι αν δεν μπορω να κανω παιδια θα ειναι ικανοποιημενη με τα ανυψια μου με τα παιδια των.φιλων.μου οτι θα υιοθετησω οτι θα εχω πολλα ζωα κ θα ειμαι οκ. 

γιαυτο λεω οτι οι κοπελες που ειναι μικρουλες σε.ηλικια κ απλα βρηκαν τον συντροφο τους κ.ειπαν οκ ας κανουμε.οικογενεια να ξανασκεφτονται τις αποψεις τους γιατι κ οι εμπειριες τους απο την ζωη ειναι λιγες αλλα κ ενα παιδι που ερχετε ευκολα σε μικρη ηλικια δεν προλαβαινεις να συνηδιτοποιησεις το ποσο πολυ το ηθελες κ τι θα μπορουσες να κανεις για να το αποκτησεις. 

[Αννα 35]

Με ξεπερνά το γεγονός, ότι η διατύπωση μιας άποψης μπορεί να οδηγήσει κάποιες σε τόσα και τέτοια αυθαίρετα συμπεράσματα, τη στιγμή μάλιστα που έχει πολλάκις ειπωθεί πως "μόνο όταν γίνεις μάνα καταλαβαίνεις".

Προφανώς δεν μου "έτυχαν" τα παιδιά μου, γνωρίζω πολύ καλά το πως δημιουργούνται και το επεδίωξα. Αλλά τα συναισθήματα που βίωσα και βιώνω, δεν θα μπορούσα να τα μαντέψω.

 

Όλες έχουμε τις απόψεις μας για διάφορα και ποικίλα θέματα, τις οποίες καταθέτουμε. Δεν θα μπορούσαμε να συμφωνούμε όλες, πράγμα που θα προκαλούσε ανία άλλωστε.

 

Επίσης, το ότι κάποιος διαφοροποιείται σε σχέση με ένα θέμα δε συνιστά ούτε έλλειψη ευαισθησίας, ούτε έλλειψη σεβασμού. Μια γνώμη είναι, την οποία κάποιος μπορεί να ενστερνίζεται, άλλος όχι.

 

Ούτε μικρή είμαι, ούτε ασυνείδητη, ούτε αναίσθητη. Απλά έχω διαφορετική άποψη, η οποία καλώς δε γίνεται δεκτή από το σύνολο, κακώς όμως ενοχλεί.

[ΑΡΓΚ]

Εχω 3 παιδιά, και ήταν πάντα κάτι που ήθελα, η μεγάλη οικογένεια. Επίσης έχω προβλήματα γονιμότητας, αποβολές, και τα τρία παιδιά ήταν πρόωρα και για ιατρικούς λόγους δεν μπορώ να κάνω περισσότερα, να και πολύ θα το ήθελα, το 3ο είχε ήδη αρκετό ρίσκο.

Αν οι συνθήκες το είχαν επιβάλει, είχε συζητηθεί και με τον άντρα μου το να προχωρήσουμε τελικά σε υιοθεσία, και ήταν και κάτι που συζητήθηκε εκτενώς μετά την πρώτη αποβολή και όσο ψάχναμε να δούμε τι φταίει και πώς προχωράμε. Υποβοηθούμενη γονιμοποίηση δεν είχε τεθεί τελικά, γιατί δεν ήταν κάτι που θα έλυνε το πρόβλημα, αλλά θα μπορούσε να είχε γίνει αποδεκτή. Ξένα ωάρια, σπέρμα, και παρένθετη μητρότητα, ήταν πρακτικές με τις οποίες εγώ σαν άνθρωπος δε συμφωνώ, και όταν ξεκινήσαμε την κουβέντα για τα θέματα γονιμότητας και τις εξετάσεις, όταν τέθηκε το πού θα φτάναμε, η δική μου θέση ήταν κάθετα όχι σε κανένα από αυτά, για λόγους προσωπικής ηθικής. Κάθετα και απόλυτα όχι, όταν υπήρχε το ενδεχόμενο αλλιώς να μείνω άτεκνη, όχι σαν θεωρητική άσκηση. Θα είχα υιοθετήσει, έστω και μόνη, ένα παιδάκι, χωρίς πρόβλημα να μην είναι μωρό, ή να έχει θέματα υγείας, αυστηρά χωρίς ιδιωτική υιοθεσία, γιατί με τις εναλλακτικές δε θα ήμουν προσωπικά εντάξει. Αν ο άντρας μου δεν είχε συμφωνήσει, και αν η υιοθεσία ήταν η μόνη λύση, αν δεν είχα καταφέρει να κάνω παιδιά, το πιο πιθανό ήταν να χωρίσουμε και να προχωρήσω σε αυτό μόνη, αν και ευτυχώς ήταν κάτι που είχε συζητηθεί προ γάμου, γιατί το θέμα των παιδιών ήταν σημαντικό για εμένα, και γνωριστήκαμε και σχετικά μεγάλοι.

Το ότι κάποιος θέλει παιδιά, δε σημαίνει ότι θέλει παιδιά με οποιοδήποτε τρόπο και τίμημα. Και αυτό που είναι σωστό για έναν άνθρωπο, μπορεί να ξεπερνά πολλές κόκκινες γραμμές για κάποιον άλλον, δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Σε καμία περίπτωση δεν το λέω για να κατακρίνω κάποιον ο οποίος καταφεύγει σε κάτι που εγώ δε θα έκανα για να αποκτήσει οικογένεια. Αλλά επειδή είναι κάτι πολύ προσωπικό, ας μη θεωρούμε ότι όλα ταιριάζουν σε όλους.

[Έσπερος]

Κι εμένα μου κάνει εντύπωση πώς συγκεκριμένες κοπέλες καταλήγουν σε πολύ αυθαίρετα και έντονα συμπεράσςματα που αγγίζουν τα όρια της υποτίμησης των υπολοίπων. Επίσης μου φαίνεται σαν η συζήτηση αυτή να γίνεται ένας διαγωνισμός του ποια ήθελε ή δεν ήθελε παιδί περισσότερο. Και μάλιστα σε ένα θέμα το οποίο παρακολουθούν κυρίως άτομα που αντιμετωπίζουν κάποιο σοβαρό πρόβλημα. 

 

Το αν η @Αννα 35 ή οποιαδήποτε άλλη κοπέλα δηλώνει κάτι τέτοιο, μπορεί να είναι εκ του ασφαλούς, όντως, μπορεί να είναι μια απόφαση βασισμένη στα δεδομένα της ζωής της εκάστοτε στιγμής στην οποία προέκυψε η απόφαση, μπορεί κάποιος να μετανιώσει αργότερα, ίσως όμως και όχι. Τα ζευγάρια εξάλλου μέχρι πριν τις τελευταίες δεκαετίας συνήθως επιβίωναν και χωρίς την απόκτηση παιδιών, όταν δεν υπήρχε ιατρική υποβοήθηση εννοώ, και συχνά έβγαιναν και πιο δεμένα και αγαπημένα λόγω της δοκιμασίας που πέρασαν. Από την άλλη γνωρίζω περιπτώσεις που επένδυσαν τα πάντα, ψυχικά και οικονομικά, στις εξωσωματικές, ειδικά πιο παλιά που χρειάζονταν και 10-15 προσπάθειες, και όταν απέκτησαν το πολυπόθητο παιδί, ήταν τσακισμένοι ψυχολογικά, ίσως και οικονομικά, η μεταξύ τους σχέση είχε επιβαρυνθεί, η ηλικία τους είχε προχωρήσει και οι αντοχές τους είχαν περιοριστεί, και κατέληξαν σε πολύ δυσλειτουργικές καταστάσεις στηγν οικογένειά τους. Δεν εννοώ ότι είναι ο κανόνας, αλλά κι αυτό συμβαίνει και είναι σεβαστό κάποιος να φοβάται να μπει σε μια τέτοια διαδικασία. Εγώ δεν περίμενα πολύ καιρό για να μείνω έγκυος, σε σχέση με πολλές κοπέλες εδώ. Όμως από την αρχή του γάμου, ίσω ςκαι λίγο πριν, το ήθελα και σχεδόν το σχεδίαζα στο μυαλό μου. Έλεγα δηλαδή ότι να τον επόμενο μήνα θα είμαι έγκυος, σε χ μήνες μπορεί να είμαι τόσων μηνών, οτιδήποτε μελλοντικό ήταν να προγραμματίσω το συνέδεα με την πιθανότητα να είμαι έγκυος κλπ. Προσωπικά δεν το έβρισκα καθόλου υγιή σκέψη και προφανώς δεν θα μου άρεσε να συνεχίζεται για καιρό. Δεν μπορώ να πω ότι θα σταματούσα κάποια στιγμή να προσπαθώ (για το δεύτερο παιδί πάντως έγω δώσει σιωπηρά στον ευατό μου το πολύ δύο προσπάθειες), αλλά μπορώ να καταλάβω κάποιον που δεν θέλει να ξεκινήσει αυτή τη διαδικασία. 

 

Πολοι άνθρρωποι βρίσκουν ενδιαφέροντα στη ζωή τους χωρίς παιδιά. Δηλαδη απολαμβάνουν τις σχέσεις και τον γάμο τους πριν αποκτήσουν, χωρίς να ζουν μέσα στο άγχος της τεκνοποίησης. Πολλοι άνθρωποι εεπίσης μένουν χωρίς παιδιά. Κάποιοι δεν το θέλουν, κάποιοι το φοβούνται, κάποιοι το αναβάλλουν από επιπολαιότητα. Ίσως κάποιοι διοχετεύουν την αγάπη τους σε παιδιά των συντρόφων τους από άλλους γάμους, σαν αληθινοί γονείς. Κάποιοι υιοθετούν αντί να γίνουν βιολογικοί γονείς. Κάποιοι δεν κάνουν παιδιά γιατί δεν τους βοήθησαν οι συνθήκες να παντρευτούν -από ατυχία, από λάθος επιλογές συντρόφων, από αποτρεπτικές συνθήκες εργασίας, οτιδήποτε. Δεν είναι δυνατόν να κολλάμε έτσι μια ταμπέλα και να κρίνουμε. Όπως αντίστοιχα δεν θα ήταν ωραίο ένα ζευγάρι που απέκτησε πολλά παιδιά να διατυμπανίζειι ότι ο αριθμός των παιδιών είναι απόδειξη του πόσο τα επιθυμεί και να το συγκρίνει με όποιον έμεινε στο ένα παιδί, ή έκανε δύο αντί για τρία ή τέσσερα κλπ. 

[ninaki80]

πρίν από 33 λεπτά , Έσπερος είπε:

Κι εμένα μου κάνει εντύπωση πώς συγκεκριμένες κοπέλες καταλήγουν σε πολύ αυθαίρετα και έντονα συμπεράσςματα που αγγίζουν τα όρια της υποτίμησης των υπολοίπων. Επίσης μου φαίνεται σαν η συζήτηση αυτή να γίνεται ένας διαγωνισμός του ποια ήθελε ή δεν ήθελε παιδί περισσότερο. Και μάλιστα σε ένα θέμα το οποίο παρακολουθούν κυρίως άτομα που αντιμετωπίζουν κάποιο σοβαρό πρόβλημα. 

 

Το αν η @Αννα 35 ή οποιαδήποτε άλλη κοπέλα δηλώνει κάτι τέτοιο, μπορεί να είναι εκ του ασφαλούς, όντως, μπορεί να είναι μια απόφαση βασισμένη στα δεδομένα της ζωής της εκάστοτε στιγμής στην οποία προέκυψε η απόφαση, μπορεί κάποιος να μετανιώσει αργότερα, ίσως όμως και όχι. Τα ζευγάρια εξάλλου μέχρι πριν τις τελευταίες δεκαετίας συνήθως επιβίωναν και χωρίς την απόκτηση παιδιών, όταν δεν υπήρχε ιατρική υποβοήθηση εννοώ, και συχνά έβγαιναν και πιο δεμένα και αγαπημένα λόγω της δοκιμασίας που πέρασαν. Από την άλλη γνωρίζω περιπτώσεις που επένδυσαν τα πάντα, ψυχικά και οικονομικά, στις εξωσωματικές, ειδικά πιο παλιά που χρειάζονταν και 10-15 προσπάθειες, και όταν απέκτησαν το πολυπόθητο παιδί, ήταν τσακισμένοι ψυχολογικά, ίσως και οικονομικά, η μεταξύ τους σχέση είχε επιβαρυνθεί, η ηλικία τους είχε προχωρήσει και οι αντοχές τους είχαν περιοριστεί, και κατέληξαν σε πολύ δυσλειτουργικές καταστάσεις στηγν οικογένειά τους. Δεν εννοώ ότι είναι ο κανόνας, αλλά κι αυτό συμβαίνει και είναι σεβαστό κάποιος να φοβάται να μπει σε μια τέτοια διαδικασία. Εγώ δεν περίμενα πολύ καιρό για να μείνω έγκυος, σε σχέση με πολλές κοπέλες εδώ. Όμως από την αρχή του γάμου, ίσω ςκαι λίγο πριν, το ήθελα και σχεδόν το σχεδίαζα στο μυαλό μου. Έλεγα δηλαδή ότι να τον επόμενο μήνα θα είμαι έγκυος, σε χ μήνες μπορεί να είμαι τόσων μηνών, οτιδήποτε μελλοντικό ήταν να προγραμματίσω το συνέδεα με την πιθανότητα να είμαι έγκυος κλπ. Προσωπικά δεν το έβρισκα καθόλου υγιή σκέψη και προφανώς δεν θα μου άρεσε να συνεχίζεται για καιρό. Δεν μπορώ να πω ότι θα σταματούσα κάποια στιγμή να προσπαθώ (για το δεύτερο παιδί πάντως έγω δώσει σιωπηρά στον ευατό μου το πολύ δύο προσπάθειες), αλλά μπορώ να καταλάβω κάποιον που δεν θέλει να ξεκινήσει αυτή τη διαδικασία. 

 

Πολοι άνθρρωποι βρίσκουν ενδιαφέροντα στη ζωή τους χωρίς παιδιά. Δηλαδη απολαμβάνουν τις σχέσεις και τον γάμο τους πριν αποκτήσουν, χωρίς να ζουν μέσα στο άγχος της τεκνοποίησης. Πολλοι άνθρωποι εεπίσης μένουν χωρίς παιδιά. Κάποιοι δεν το θέλουν, κάποιοι το φοβούνται, κάποιοι το αναβάλλουν από επιπολαιότητα. Ίσως κάποιοι διοχετεύουν την αγάπη τους σε παιδιά των συντρόφων τους από άλλους γάμους, σαν αληθινοί γονείς. Κάποιοι υιοθετούν αντί να γίνουν βιολογικοί γονείς. Κάποιοι δεν κάνουν παιδιά γιατί δεν τους βοήθησαν οι συνθήκες να παντρευτούν -από ατυχία, από λάθος επιλογές συντρόφων, από αποτρεπτικές συνθήκες εργασίας, οτιδήποτε. Δεν είναι δυνατόν να κολλάμε έτσι μια ταμπέλα και να κρίνουμε. Όπως αντίστοιχα δεν θα ήταν ωραίο ένα ζευγάρι που απέκτησε πολλά παιδιά να διατυμπανίζειι ότι ο αριθμός των παιδιών είναι απόδειξη του πόσο τα επιθυμεί και να το συγκρίνει με όποιον έμεινε στο ένα παιδί, ή έκανε δύο αντί για τρία ή τέσσερα κλπ. 

 

2 ώρες πρίν, Αννα 35 είπε:

Με ξεπερνά το γεγονός, ότι η διατύπωση μιας άποψης μπορεί να οδηγήσει κάποιες σε τόσα και τέτοια αυθαίρετα συμπεράσματα, τη στιγμή μάλιστα που έχει πολλάκις ειπωθεί πως "μόνο όταν γίνεις μάνα καταλαβαίνεις".

Προφανώς δεν μου "έτυχαν" τα παιδιά μου, γνωρίζω πολύ καλά το πως δημιουργούνται και το επεδίωξα. Αλλά τα συναισθήματα που βίωσα και βιώνω, δεν θα μπορούσα να τα μαντέψω.

 

Όλες έχουμε τις απόψεις μας για διάφορα και ποικίλα θέματα, τις οποίες καταθέτουμε. Δεν θα μπορούσαμε να συμφωνούμε όλες, πράγμα που θα προκαλούσε ανία άλλωστε.

 

Επίσης, το ότι κάποιος διαφοροποιείται σε σχέση με ένα θέμα δε συνιστά ούτε έλλειψη ευαισθησίας, ούτε έλλειψη σεβασμού. Μια γνώμη είναι, την οποία κάποιος μπορεί να ενστερνίζεται, άλλος όχι.

 

Ούτε μικρή είμαι, ούτε ασυνείδητη, ούτε αναίσθητη. Απλά έχω διαφορετική άποψη, η οποία καλώς δε γίνεται δεκτή από το σύνολο, κακώς όμως ενοχλεί.

καλο ειναι τετοιες γνωμες να μην περνονται εκ του ασφαλους σε τοσο σοβαρα θεματα. 

ειναι σαν να παω εγω σε ενα τυφλο απο γεννησιμιου κ να του πω εγω δεν θα εκανα ποτε ενχειρηση για να δω αφου δεν ξερω το συναισθημα του να βλεπω τι με νοιαζει ωραια ειμαι κ.ετσι γιατι να μπαινω σε τοσο ψυχοφθορες διαδικασιες.  αλλα εγω βλεπω χαιρω πολυ. αλλα αποψη μου ειναι μια γνωμη απλα πολυ σοφα σκεπτομενη. 

αυτο προσπαθουμε τοση ωρα να πουμε οτι εκ του ασφαλους λεγονται πραγματα που το πιο πιθανο ηταν να μην συμβαιναν. γιαυτο καλο.ειναι να πεις εγω εχω 10 παιδια κ δεν ξερω τι θα εκανα παρα να λες ποτε δεν θα το εκανα κ.θα εμενα ατεκνη. 

[MagdaP]

πρίν από 19 λεπτά , ninaki80 είπε:

ειναι σαν να παω εγω σε ενα τυφλο απο γεννησιμιου κ να του πω εγω δεν θα εκανα ποτε ενχειρηση για να δω αφου δεν ξερω το συναισθημα του να βλεπω τι με νοιαζει ωραια ειμαι κ.ετσι γιατι να μπαινω σε τοσο ψυχοφθορες διαδικασιες.  

Πολύ εύστοχο παράδειγμα!!! 

Κάτι τέτοιο σκεφτόμουν κι εγώ... 

[Έσπερος]

πρίν από 52 λεπτά , ninaki80 είπε:

καλο ειναι τετοιες γνωμες να μην περνονται εκ του ασφαλους σε τοσο σοβαρα θεματα. 

ειναι σαν να παω εγω σε ενα τυφλο απο γεννησιμιου κ να του πω εγω δεν θα εκανα ποτε ενχειρηση για να δω αφου δεν ξερω το συναισθημα του να βλεπω τι με νοιαζει ωραια ειμαι κ.ετσι γιατι να μπαινω σε τοσο ψυχοφθορες διαδικασιες.  αλλα εγω βλεπω χαιρω πολυ. αλλα αποψη μου ειναι μια γνωμη απλα πολυ σοφα σκεπτομενη. 

αυτο προσπαθουμε τοση ωρα να πουμε οτι εκ του ασφαλους λεγονται πραγματα που το πιο πιθανο ηταν να μην συμβαιναν. γιαυτο καλο.ειναι να πεις εγω εχω 10 παιδια κ δεν ξερω τι θα εκανα παρα να λες ποτε δεν θα το εκανα κ.θα εμενα ατεκνη. 

Η κοπέλα είπε απλά την προσωπική της άποψη. Δεν πίεσε κάποιον, ούτε έδωσε συμβουλές, ούτε τίποτα. Όταν κάποιος λέει για τον εαυτό του κάτι, σημαίνει ότι έχει κρίνει, δεν είμαστε παιδάκια. Το αν αργότερα θα μετανιώσει, είναι άλλο θέμα. Ίσως συμβεί, ίσως και όχι. Εσύ αν μιλούσες κατά πρόσωπο, κι όχι από την ανωνυμία και την απόσταση του πληκτρολογίου, και σου έλεγε μια κοπέλα ότι δεν θα είχε ψυχικές αντοχές για εξωσωματική, θα της επέμενες ότι αν θέλει πολύ το παιδί πρέπει να προσπαθήσει, και δεν ξέρει τι χάνει, κλπ κλπ; Ή αν σου έλεγε ότι φοβάται για την υγεία της, ή φοβάται το οικονομικό, ή φοβάται το στρες κ τις επιπτώσεις στο γάμο, ή έχει απλά διαφορετική άποψη για ηθικούς / θρησκευτικούς λόγους, ή το θεωρεί δύσκολο πρακτικά γιατί δεν θα ήθελε πχ το παιδι να έχει γονείς 50 ετών κλπ κλπ; Θα έλεγες τόσο άνετα την απόλυτη αυτή άποψή σου αν ήξερες ότι μπορεί να επηρεάσει  κάποιον; 

 

Λίγο πριν γεννήσω, συνάντησα μια καλή φίλη που είχα καιρό να δω. Συζητούσαμε λοιπόν για παιδιά και εγκυμοσύνες και μου εξομολογήθηκε ότι της αρέσει πολύ η ιδέα να έχει να φροντίζει ένα παιδί, αλλά φοβάται πολύ την εγκυμοσύνη σαν βιολογική διαδικασία, αν δηλαδή μπορεί να το αντέξει.  Θα της άρεσε όμως, , μου είπε, να υιοθετήσει ένα παιδάκι, μάλλον όχι όμως σε βρεφική ηλικία. ΜΟυ φάνηκε παράδοξη δήλωση, αλλά ξέρω ότι η κοπέλα αυτή έχει γενικά μειωμένες αντοχές, κουράζεται εύκολα, έχει θέματα με αυχενικό, γενικά έχει ευαισθησίες χωρίς να πάσχει από κάτι. Κι επειδή την έχω δει και σε συνθήκες πίεσης, ότι το νιώθει όλο αυτό πολύ έντονα, κατάλαβα ότι για να μιλάει έτσι, κάτι θα ξέρει παραπάνω για τον εαυτό της. Δεν της είπα κάτι, παρόλο που όλο αυτό το θεώρησα κάπως υπερβολικό. Αν θυμάμαι καλά είχα πει μόνο ότι οκ, έχει περιθώριο να το σκεφτεί στην περίπτωση που επιθυμεί να μείνει έγκυος (σχετικό περιθώριο, λίγο πάνω από τα 30 είμαστε και οι δύο, αλλά αυτό μου φάνηκε το πιο κατάλληλο να πω εκείνη την ώρα). Και τώρα που έχω ζήσει το τι σημαίνει να έχεις ένα παιδί, και την ευτυχία, αλλά και την πίεση, την κούραση, το ότι φέρνεις το σώμα σου στα όριά του (δεν εννοω΄την εγκυμοσύνη, εκεί δεν με ταλαιπώρησε κάτι), χαίρομαι πάρα πολύ που δεν της είπα τελείως χαλαρά και ανεύθυνα να το ξανασκεφτεί γιατί είναι καταπληκτικό βίωμα κλπ. Γιατί θα ήταν μια εκ του ασφαλούς κρίση χωρίς να λαμβάνει υπόψη τα δεδομένα του άλλου. 

[vtgian]

Όσο παράξενο και αν ακούγεται, θα συμφωνήσω με την Άννα! Έχασα το πρώτο μου στα 34, ήδη κοντά δεκαετία με τον σύζυγο, ήθελα μέχρι τότε παιδί αλλά δεν ήξερα πόσο και παράλληλα δεν ήθελα να μπω σε εξωσωματική. Ακόμα και μετά, που συνειδητοποίησα πόσο πολύ το ήθελα η απόφαση αυτή δεν άλλαξε. Η ζωή μου ήταν ήδη γεμάτη, ήμουν ευτυχισμένη, οι φίλοι μας είτε δεν είχαν παιδιά, είτε είχαν "ξεπαιδιασει". Τον πρώτο χρόνο τον πέρασα πολύ άσχημα, ίσως είχα και κατάθλιψη δεν ξέρω. Σε κάποια φάση η απόκτηση παιδιού είχε γίνει η πρώτη μου σκέψη το πρωί και η τελευταία το βράδυ. Μέχρι που συνειδητοποίησα ότι αυτό για εμένα είναι τοξικό, ότι μπορώ να είμαι ευτυχισμένη και χωρίς παιδί. Και άρχισα πάλι να χαίρομαι τη ζωή μου αλλά και αυτών που αποκτουσαν παιδιά. Η κόρη ήρθε ως έκπληξη και φυσικά δεν μπορούσα να διανοηθώ πριν το μέγεθος της αγάπης που θα βιωνα. Ξέρω όμως ότι ακόμα και έτσι να μην ήταν, πάλι δε θα έμπαινα σε εξωσωματική. Ο λόγος είναι ότι όσα ζευγάρια εγώ γνωρίζω να έχουν μπει σε αυτό το μονοπάτι διαλύθηκαν, ξέρω ότι δεν αντέχω να μπω σε αβεβαιες διαδικασίες και ειδικά αν έμπαινα τότε, θα ήταν μια απόφαση για λάθος λόγους. Πιστεύω ότι δε θα αλλαζα απόφαση ακόμα και αν ήμουν πιο μεγάλη σε ηλικία, αλλά οκ ποτέ δεν ξέρεις. 

[ninaki80]

1 hour ago, Έσπερος είπε:

Η κοπέλα είπε απλά την προσωπική της άποψη. Δεν πίεσε κάποιον, ούτε έδωσε συμβουλές, ούτε τίποτα. Όταν κάποιος λέει για τον εαυτό του κάτι, σημαίνει ότι έχει κρίνει, δεν είμαστε παιδάκια. Το αν αργότερα θα μετανιώσει, είναι άλλο θέμα. Ίσως συμβεί, ίσως και όχι. Εσύ αν μιλούσες κατά πρόσωπο, κι όχι από την ανωνυμία και την απόσταση του πληκτρολογίου, και σου έλεγε μια κοπέλα ότι δεν θα είχε ψυχικές αντοχές για εξωσωματική, θα της επέμενες ότι αν θέλει πολύ το παιδί πρέπει να προσπαθήσει, και δεν ξέρει τι χάνει, κλπ κλπ; Ή αν σου έλεγε ότι φοβάται για την υγεία της, ή φοβάται το οικονομικό, ή φοβάται το στρες κ τις επιπτώσεις στο γάμο, ή έχει απλά διαφορετική άποψη για ηθικούς / θρησκευτικούς λόγους, ή το θεωρεί δύσκολο πρακτικά γιατί δεν θα ήθελε πχ το παιδι να έχει γονείς 50 ετών κλπ κλπ; Θα έλεγες τόσο άνετα την απόλυτη αυτή άποψή σου αν ήξερες ότι μπορεί να επηρεάσει  κάποιον; 

 

Λίγο πριν γεννήσω, συνάντησα μια καλή φίλη που είχα καιρό να δω. Συζητούσαμε λοιπόν για παιδιά και εγκυμοσύνες και μου εξομολογήθηκε ότι της αρέσει πολύ η ιδέα να έχει να φροντίζει ένα παιδί, αλλά φοβάται πολύ την εγκυμοσύνη σαν βιολογική διαδικασία, αν δηλαδή μπορεί να το αντέξει.  Θα της άρεσε όμως, , μου είπε, να υιοθετήσει ένα παιδάκι, μάλλον όχι όμως σε βρεφική ηλικία. ΜΟυ φάνηκε παράδοξη δήλωση, αλλά ξέρω ότι η κοπέλα αυτή έχει γενικά μειωμένες αντοχές, κουράζεται εύκολα, έχει θέματα με αυχενικό, γενικά έχει ευαισθησίες χωρίς να πάσχει από κάτι. Κι επειδή την έχω δει και σε συνθήκες πίεσης, ότι το νιώθει όλο αυτό πολύ έντονα, κατάλαβα ότι για να μιλάει έτσι, κάτι θα ξέρει παραπάνω για τον εαυτό της. Δεν της είπα κάτι, παρόλο που όλο αυτό το θεώρησα κάπως υπερβολικό. Αν θυμάμαι καλά είχα πει μόνο ότι οκ, έχει περιθώριο να το σκεφτεί στην περίπτωση που επιθυμεί να μείνει έγκυος (σχετικό περιθώριο, λίγο πάνω από τα 30 είμαστε και οι δύο, αλλά αυτό μου φάνηκε το πιο κατάλληλο να πω εκείνη την ώρα). Και τώρα που έχω ζήσει το τι σημαίνει να έχεις ένα παιδί, και την ευτυχία, αλλά και την πίεση, την κούραση, το ότι φέρνεις το σώμα σου στα όριά του (δεν εννοω΄την εγκυμοσύνη, εκεί δεν με ταλαιπώρησε κάτι), χαίρομαι πάρα πολύ που δεν της είπα τελείως χαλαρά και ανεύθυνα να το ξανασκεφτεί γιατί είναι καταπληκτικό βίωμα κλπ. Γιατί θα ήταν μια εκ του ασφαλούς κρίση χωρίς να λαμβάνει υπόψη τα δεδομένα του άλλου. 

ναι αυτα τα παραδειγματα που λες ειναι αποφασεις που παρθηκαν ενω υπηρχε θεμα. εγω σε μια κοπελα που μου ελεγε οτι δεν θελω να κανω παιδια δεν θα της ελεγα κανε με το ζορι απλα θα της ελεγα αν ηταν πχ 30 χρονων να κανει κατι για να εξασφαλισει την γονιμοτητα της γιατι αν μετα το μετανιωσει θα ειναι αργα κ αυτες οι μετανοιες μετα κοστιζουν ευτυχια. 

τοσο απλα. αν ηταν μια γυναικα 45 χρονων κ μου ελεγε εγω δεν ηθελα ποτε παιδια γιατι δεν μπορω τις ευθυνες κτλ κτλ θα της ελεγα καλα εκανες.

αυτο.προσπαθω να.εξηγησω κ αν διαβασεις το πρωτο ποστ που απαντησα ειπα στην κοπελα εξασφαλοσε την.γονιμοτητα σου κ ασε μετα τις αποφασεις. 

 

[Lenia16]

πρίν από 6 λεπτά , ninaki80 είπε:

ναι αυτα τα παραδειγματα που λες ειναι αποφασεις που παρθηκαν ενω υπηρχε θεμα

Ακριβώς.

[Αννα 35]

Δηλαδή χάνω το δικαίωμα να διατυπώσω την άποψη μου, επειδή χαίρω της ευλογιάς να μπορώ να τακτοποιήσω; Νομίζω, πως η τοποθέτηση αυτή είναι άκρως ατυχής.

 

Χαίρομαι που υπάρχουν κοπέλες, οι οποίες μου αναγνωρίζουν το δικαίωμα να εκφέρω την άποψη μου (αν και δεν χρειάζομαι θεωρώ την όποια άδεια, εφόσον δεν προσβάλλω κάποιον επί προσωπικού) και ταυτόχρονα αντιλαμβάνονται το σκεπτικό μου.

[ΑΡΓΚ]

4 ώρες πρίν, ninaki80 είπε:

 

καλο ειναι τετοιες γνωμες να μην περνονται εκ του ασφαλους σε τοσο σοβαρα θεματα. 

ειναι σαν να παω εγω σε ενα τυφλο απο γεννησιμιου κ να του πω εγω δεν θα εκανα ποτε ενχειρηση για να δω αφου δεν ξερω το συναισθημα του να βλεπω τι με νοιαζει ωραια ειμαι κ.ετσι γιατι να μπαινω σε τοσο ψυχοφθορες διαδικασιες.  αλλα εγω βλεπω χαιρω πολυ. αλλα αποψη μου ειναι μια γνωμη απλα πολυ σοφα σκεπτομενη. 

αυτο προσπαθουμε τοση ωρα να πουμε οτι εκ του ασφαλους λεγονται πραγματα που το πιο πιθανο ηταν να μην συμβαιναν. γιαυτο καλο.ειναι να πεις εγω εχω 10 παιδια κ δεν ξερω τι θα εκανα παρα να λες ποτε δεν θα το εκανα κ.θα εμενα ατεκνη. 

 

Αυτό που με εκπλήσσει πόσο εκ του ασφαλούς λέγεται πολλές φορές είναι το "προχώρησε παρά τις αντιρρήσεις του συντρόφου σου και θα το αγαπήσει". Δεν αναφέρομαι μόνο στο συγκεκριμένο θέμα, αλλά είναι κάτι που γενικά λέγεται σε μαμαδο-φόρουμ, και καμία σχέση δεν έχει με την πραγματική ζωή. Δεν αγαπούν όλοι οι άνθρωποι τα παιδιά, ειδικά εκείνα που ήρθαν υπό δύσκολες συνθήκες ή υπό επιφυλάξεις. Είναι κάτι όπου ίσως παίζει και ρόλο ότι σε φορουμ σαν και αυτό, η πλειοψηφία είναι μέλλουσες ή νέες μαμάδες, που λογικά και υπερασπίζονται τη μητρότητα ή την πατρότητα σαν κάτι επιθυμητό και  ιερό ό,τι και να γίνει. 

[little lamb]

4 ώρες πρίν, ninaki80 είπε:

ειναι σαν να παω εγω σε ενα τυφλο απο γεννησιμιου κ να του πω εγω δεν θα εκανα ποτε ενχειρηση για να δω αφου δεν ξερω το συναισθημα του να βλεπω τι με νοιαζει ωραια ειμαι κ.ετσι γιατι να μπαινω σε τοσο ψυχοφθορες διαδικασιες.  

 

Κι όμως υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που πάσχουν π.χ. από καρκίνο, κι όμως αποφασίζουν ότι δεν θέλουν/δεν αντέχουν να μπουν στη διαδικασία των χημειοθεραπειών (που όλοι ξέρουμε ότι μπορεί να σε γιατρέψουν αλλά μπορεί και να σε καταστρέψουν). Τι σημαίνει αυτό; Ότι δεν θέλουν να ζήσουν;

 

Αντίστοιχα μπορεί κάποιος να λιώνει για παιδιά, κι όμως κάποια στιγμή μέσα από τις δυσκολίες να το παίρνει απόφαση -με πόνο καρδιάς- ότι θα αντέξει και χωρίς (όπως είπες εξάλλου -και συμφωνώ, αλλά παραλλάσσω λίγο το παράδειγμα- όταν έρχεται η οποιαδήποτε δυσκολία σε εσένα βλέπεις πόσο πολύ αντέχεις όσο κι αν δεν το φανταζόσουν).

 

Και ξαναλέω, γιατί πέρασε στα ψιλά, ότι το να λέμε "αφού δεν κάνεις με δότη, σημαίνει ότι δεν θες και τόσο πολύ παιδί" είναι αντίστοιχο με το να λέμε "αφού θα κάνεις τα πάντα ρισκάροντας ακόμα και να χωρίσεις, σημαίνει ότι δεν θες και τόσο πολύ τον σύντροφό σου". Δεν θα λέγαμε όμως ποτέ τέτοια χοντράδα!

 

Η συζήτηση ωστόσο αφορούσε το δανεικό σπέρμα/ωάριο, οπότε εκεί δεν τίθεται θέμα "ή αυτό ή άτεκνος" καθώς όπως είπαμε υπάρχει και η υιοθεσία που θα μπορούσε κάποιος να την προτιμούσε, όσο κι αν σε κάποιες φαίνεται περίεργο (όσο περίεργη φαίνεται και η προτίμηση δανεικού υλικού, σε κάποιον που προτιμά την υιοθεσία). Είναι απλά απόψεις. Και μπορεί (δεν μιλάω για την Άννα συγκεκριμένα) το "δεν θα έκανα καθόλου" να λέγεται με άγνοια της κατάστασης, αλλά το "θα προτιμούσα την υιοθεσία" δεν είναι το ίδιο. Γιατί συγκρίνει δύο μεθόδους απόκτησης, δεν συγκρίνει έναν τρόπο απόκτησης με το καθόλου παιδιά. Απλά κάποιες θεωρείτε το δανεικό υλικό σαν κάτι που θα έπρεπε να το θέλουν όλοι (ενώ αντίστοιχα η άλλη πλευρά δεν λέει το ίδιο για την υιοθεσία). Και το παρουσιάζετε και σαν "ή αυτό ή καθόλου", έχοντας την υιοθεσία εντελώς εκτός πλάνου (δικαίωμά σας, αλλά δεν σας κρίνει κανείς για αυτό!)

 

 

[ninaki80]

1 hour ago, Αννα 35 είπε:

Δηλαδή χάνω το δικαίωμα να διατυπώσω την άποψη μου, επειδή χαίρω της ευλογιάς να μπορώ να τακτοποιήσω; Νομίζω, πως η τοποθέτηση αυτή είναι άκρως ατυχής.

 

Χαίρομαι που υπάρχουν κοπέλες, οι οποίες μου αναγνωρίζουν το δικαίωμα να εκφέρω την άποψη μου (αν και δεν χρειάζομαι θεωρώ την όποια άδεια, εφόσον δεν προσβάλλω κάποιον επί προσωπικού) και ταυτόχρονα αντιλαμβάνονται το σκεπτικό μου.

απλως κριναμε την αποψη σου οτι ειναι εντελως επιπολαια κ εκ του ασφαλους βγαλμενη γιατι εχεις παιδια κ μαλιστα ευκολα καμωμενα δεν ειπαμε να μην πεις την αποψη σου απλα την κριναμε οτι μπορει να την λες αλλα δυσκολα θα την πραγματοποιουσες γιατι ειναι μονο θεωρια.

1 hour ago, little lamb είπε:

 

Κι όμως υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που πάσχουν π.χ. από καρκίνο, κι όμως αποφασίζουν ότι δεν θέλουν/δεν αντέχουν να μπουν στη διαδικασία των χημειοθεραπειών (που όλοι ξέρουμε ότι μπορεί να σε γιατρέψουν αλλά μπορεί και να σε καταστρέψουν). Τι σημαίνει αυτό; Ότι δεν θέλουν να ζήσουν;

 

Αντίστοιχα μπορεί κάποιος να λιώνει για παιδιά, κι όμως κάποια στιγμή μέσα από τις δυσκολίες να το παίρνει απόφαση -με πόνο καρδιάς- ότι θα αντέξει και χωρίς (όπως είπες εξάλλου -και συμφωνώ, αλλά παραλλάσσω λίγο το παράδειγμα- όταν έρχεται η οποιαδήποτε δυσκολία σε εσένα βλέπεις πόσο πολύ αντέχεις όσο κι αν δεν το φανταζόσουν).

 

Και ξαναλέω, γιατί πέρασε στα ψιλά, ότι το να λέμε "αφού δεν κάνεις με δότη, σημαίνει ότι δεν θες και τόσο πολύ παιδί" είναι αντίστοιχο με το να λέμε "αφού θα κάνεις τα πάντα ρισκάροντας ακόμα και να χωρίσεις, σημαίνει ότι δεν θες και τόσο πολύ τον σύντροφό σου". Δεν θα λέγαμε όμως ποτέ τέτοια χοντράδα!

 

Η συζήτηση ωστόσο αφορούσε το δανεικό σπέρμα/ωάριο, οπότε εκεί δεν τίθεται θέμα "ή αυτό ή άτεκνος" καθώς όπως είπαμε υπάρχει και η υιοθεσία που θα μπορούσε κάποιος να την προτιμούσε, όσο κι αν σε κάποιες φαίνεται περίεργο (όσο περίεργη φαίνεται και η προτίμηση δανεικού υλικού, σε κάποιον που προτιμά την υιοθεσία). Είναι απλά απόψεις. Και μπορεί (δεν μιλάω για την Άννα συγκεκριμένα) το "δεν θα έκανα καθόλου" να λέγεται με άγνοια της κατάστασης, αλλά το "θα προτιμούσα την υιοθεσία" δεν είναι το ίδιο. Γιατί συγκρίνει δύο μεθόδους απόκτησης, δεν συγκρίνει έναν τρόπο απόκτησης με το καθόλου παιδιά. Απλά κάποιες θεωρείτε το δανεικό υλικό σαν κάτι που θα έπρεπε να το θέλουν όλοι (ενώ αντίστοιχα η άλλη πλευρά δεν λέει το ίδιο για την υιοθεσία). Και το παρουσιάζετε και σαν "ή αυτό ή καθόλου", έχοντας την υιοθεσία εντελώς εκτός πλάνου (δικαίωμά σας, αλλά δεν σας κρίνει κανείς για αυτό!)

 

 

εγω παντως δεν θα συμβουλεβα εναν καρκινοπαθη να κατσει να πεθανει ενω υπαρχει μια πιθανοτητα να κανει την θεραπεια του κ να σωθει. κ ναι οι ανθρωποι που αρνουνται μια θεραπεια για την ζωη τους στην ουσια παραιτουνται απο την ζωη χανουν την θεληση τους για ζωη. παντως κ εναν καρκινοπαθη θα του ελεγα να μην παραιτηθει αν δεν δοκιμασει θεραπεια. 

οσο για αυτο με την συζηγο ισχυει κ για τον συζηγο αφου δεν δεχετε να κανει η συζηγος του παιδια ενω τα θελει τοσο πολυ αρα που ειναι η αγαπη του να την βλεπει δυστηχισμενη ? αρα ουτε αυτος θελει την συζηγο του τοσο πολυ.

[ΑΡΓΚ]

πρίν από 20 λεπτά , ninaki80 είπε:

οσο για αυτο με την συζηγο ισχυει κ για τον συζηγο αφου δεν δεχετε να κανει η συζηγος του παιδια ενω τα θελει τοσο πολυ αρα που ειναι η αγαπη του να την βλεπει δυστηχισμενη ? αρα ουτε αυτος θελει την συζηγο του τοσο πολυ.

  Συγγνώμη, αλλά ένα παιδί δεν πρέπει να μεγαλώνει ως η "παραχώρηση" που έκανε ο ένας γονιός στον άλλον. Δεν είναι κατοικίδιο, που μπορεί να δεθεί με τον έναν και ο άλλος απλά να συγκατοικεί μαζί του. Από τη στιγμή που δε μιλάμε για μία εγκυμοσύνη κατά λάθος, αλλά για μία προγραμματισμένη και μάλιστα δύσκολη διαδικασία, ή και οι δύο νιώθουν ότι είναι εντελώς έτοιμη να αγαπήσουν ένα παιδί που θα έρθει με αυτόν τον τρόπο, ή δεν προχωράνε. Για μία ανθρώπινη ζωή μιλάμε, όχι για ένα χατήρι ή ένα δώρο που θα κάνει ο ένας στον άλλον.

[little lamb]

Μπορεί ο καρκινοπαθής να θεωρεί ότι κάνοντας τη θεραπεία είναι πιο πιθανό να πεθάνει! Και όχι ότι "κάθεται να πεθάνει". Ακόμα κι αυτό υποκειμενικό είναι. Θα σκεφτόταν όλες τις παραμέτρους και μπορεί να αποφάσιζε να μην την κάνει, χωρίς να σημαίνει ότι δεν ήθελε να ζει. Και δεν είπα ότι θα τον συμβούλευα να μην την κάνει, αλλά δεν νομίζω ότι θα περίμενε τον καθένα να τον συμβουλέψει!

Και μιας που ανέφερες ότι παραιτείται, η παραίτηση δεν σημαίνει ότι δεν θες κάτι. Απλά δεν αντέχεις άλλο να το διεκδικήσεις. Στο κάτω κάτω και με δότη δεν είναι εξασφαλισμένο ότι θα πετύχει, μπορεί να κάνεις 1, 2, 5, 10 και πάλι κάποια στιγμή να παραιτηθείς, τι σημαίνει, ότι δεν το ήθελες; Ή θα αυτοκτονήσεις επειδή τελικά δεν μπόρεσες; Απλά τόσο άντεξες! Κάποιος λοιπόν μπορεί να κρίνει ότι δεν αντέχει καθόλου να δοκιμάσει, χωρίς να σημαίνει ότι δεν θέλει.

 

Αλλά νομίζω το υπεραναλύσαμε και όντως είναι σαν διαγωνισμός ποιος ήθελε πιο πολύ παιδί! (Το βραβείο δεν ξέρω ποιο είναι!)

 

πρίν από 29 λεπτά , ninaki80 είπε:

οσο για αυτο με την συζηγο ισχυει κ για τον συζηγο αφου δεν δεχετε να κανει η συζηγος του παιδια ενω τα θελει τοσο πολυ αρα που ειναι η αγαπη του να την βλεπει δυστηχισμενη ? αρα ουτε αυτος θελει την συζηγο του τοσο πολυ.

Μα πάλι θέτεις το ανύπαρκτο θέμα "ή δότης ή καθόλου παιδί"! Μπορεί ο σύζυγος να ήταν μια χαρά θετικός στο να αποκτήσουν παιδιά με υιοθεσία! Τότε ας πούμε θα ήταν δυστυχισμένη; Και ευτυχισμένη μόνο αν έκανε με δότη;

(Επίσης στο παράδειγμά μου δεν είπα ότι όποιος το κάνει ρισκάροντας χωρισμό δεν θέλει το σύζυγό του τόσο πολύ, είπα ότι είναι ΣΑΝ ΝΑ λέμε ότι είναι έτσι!)

 

 

Επεξεργάστηκαν 3 Μαρτίου,2019 by little lamb

[Αννα 35]

Κι εγώ ενισταμαι στο χαρακτηριστικό που δόθηκε στην τοποθέτησή μου. Πρόκειται για απόψη βαθιά ριζωμένη μέσα μου, την οποία είμαι σίγουρη πως θα υποστήριζα και αλλιώς να είχαν τα πράγματα, όσο κι αν θαυμάζω τα ζευγάρια που πράττουν διαφορετικά. Εμένα ως άνθρωπο η τεχνητή γονιμοποίηση θα με διέλυε.

Επεξεργάστηκαν 3 Μαρτίου,2019 by Αννα 35

[λουκουμαδάκι]

πρίν από 10 λεπτά , Αννα 35 είπε:

Κι εγώ ενισταμαι στο χαρακτηριστικό που δόθηκε στην τοποθέτησή μου. Πρόκειται για απόψη βαθιά ριζωμένη μέσα μου, την οποία είμαι σίγουρη πως θα υποστήριζα και αλλιώς να είχαν τα πράγματα, όσο κι αν θαυμάζω τα ζευγάρια που πράττουν διαφορετικά. Εμένα ως άνθρωπο η τεχνητή γονιμοποίηση θα με διέλυε.

Άννα φυσικά και έχεις το δικαίωμα και την άποψη και καλά κάνεις και την εκφράζεις. Όμως το βαθιά ριζωμένη μέσα μου και δεν θα άντεχα και θα με διέλυε και θα εμένα άτεκνη είναι απόψεις που πρέπει να έχουν υπόβαθρο. Έχεις έρθει σε κάτι τέτοιο αντιμέτωπη στο γύρω σου περιβάλλον και επηρεάστηκες τόσο ώστε να ριζώσει; Γιατί προσωπικά όποιον ξέρω ποτέ δεν το σκέφτηκε σε τόσο βάθος μέχρι που το αντιμετώπισε σαν δίλημμα. Και είναι μία εύλογη απορία του πως θα ξέρεις τι θα διάλεγες τελικά εφόσον δεν χρειάστηκε να αναρωτηθείς κυριολεκτικά ποτέ. Αυτό νομίζω προσπαθεί να ειπωθεί από τα κορίτσια. Πώς γεννήθηκε τόση άρνηση και πως θεωρείς εαυτόν τόσο 'ανικανο' να παλέψει ένα θέμα που όσο εύκολα σε προσπερνάει τόσο εύκολα επίσης σου χτυπάει την πόρτα. Με το 'ανικανος' δεν θέτω την αρνητική χροιά αλλά την όντως τεκμηριωμένη του δεν μπορώ δεν έχω όντως την ικανότητα να ανταπεξέλθω. 

[Lenia16]

Δε νομίζω ότι βγάζει πουθενά η συζήτηση. Απλά συνεχίζει η κουβέντα με διαφωνία πάνω στο τι θα έκανε η κάθε μία θεωρητικά αν βρισκόταν σε αυτή τη θέση. Προφανώς ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός, σκέφτεται κ πράττει διαφορετικά. Δε χρειάζεται η μία να πείσει την άλλη ότι η δική της άποψη είναι η σωστή γιατί πολύ απλά δεν είναι καμία σωστή κ καμία λάθος, το σωστό για τον καθένα είναι διαφορετικό. Το μόνο σωστό που έχει ειπωθεί -κατα την άποψη μου- είναι ότι κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για το τι θα κάνει μέχρι να έρθει η στιγμή που θα χρειαστεί να αποφασίσει. Κ όχι μόνο για το συγκεκριμένο παράδειγμα. Γι αυτό άλλωστε έχει βγει κ το ποτέ μη λες ποτέ. Ας συμφωνήσουμε ότι διαφωνουμε!