Αννα 35

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    346
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    12

Αννα 35 last won the day on Σεπτέμβριος 17

Αννα 35 had the most liked content!

Συνεισφορα στο φορουμ

326 Good

Περισσότερα για την/τον Αννα 35

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Profile Information

  • Interests
    Yoga, ευρωπαϊκός κινηματογράφος, πεζοπορία, αναρρίχηση, λογοτεχνία, κεραμική, veganism.

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

1.201 εμφανίσεις προφίλ
  1. Για να μην γίνεται αντιπαράθεση για την αντιπαράθεση. Θεωρώ πως είναι απόλυτα λογικό και αναμενόμενο οι μαθητές που φοιτούν σε ένα ιδιωτικό σχολείο, του οποίου τα ετήσια δίδακτρα για ένα μόνο παιδί αγγίζουν ή και υπερβαίνουν κατά περίπτωση τα ετήσια έσοδα μιας μέσης οικογένειας, έχουν άλλη οικονομική άνεση σε ο,τι αφορά τα έξοδα τους για διασκέδαση. Προφανώς και παίζει ρόλο η οικονομική επιφάνεια μιας οικογένειας στο τι έξοδα και με ποια συχνότητα αυτά θα γίνουν.
  2. Η πραγματικότητα λέει ότι ένας ευκατάστατος δεν θα υπολογίσει τη διαφορά των 2ευρω, όπως η Έσπερος ή κάποιος άλλος και η αντίληψη αυτή προεκτείνεται και σε άλλες πτυχές. Οπότε κάπου, κάπως, κάποτε αντικειμενικά χάνεται η κοινή βάση. Η διατήρηση της αποτελεί εξαίρεση.
  3. Δεν είναι θέμα απαξίωσης. Η αλήθεια είναι ότι εάν υπάρχει διαφορά στην οικονομική επιφάνεια αντικείμενα δημιουργείται χάσμα. Είναι διαφορετική η πραγματικότητα που βιώνουν και για το λόγο αυτό έχουν διαμορφωθεί και διαφορετικές αντιλήψεις. Ο ίδιος ο τρόπος ζωής διαφέρει με αποτέλεσμα ακόμα και τα ωράρια να μην συμβαδίζουν, κοκ.

  4. Διαφημίσεις


  5. Συναναστρέφομαι κάποιον επειδή μοιραζόμαστε κοινά ενδιαφέροντα, τρόπους και τόπους διασκέδασης, κοκ. Αντικειμενικά λοιπόν, επειδή η κοινωνία μας είναι ανισοτιμη κι ανισοτιμια αυτή βασίζεται κατά τη γνώμη μου κυρίως στις οικονομικές ανομοιογενειες, θα γνωρίσω ανθρώπους στα μέρη στα οποία κινούμαι, συνήθως ίδιας ή παρόμοιας οικονομικής επιφάνειας - λόγω συγκυριών όχι επιλογής - και από αυτούς θα επιλέξω και ποιοι μου ταιριάζουν από άποψη ιδιοσυγκρασίας. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Καλώντας κάποιον σε μία έξοδο ή συνάντηση προτείνουμε και δεχόμαστε αντιπροτάσεις, όμως εάν οι επιλογές διαφέρουν ριζικά, τότε η απομάκρυνση είναι προδιαγεγραμμένη.
  6. Όπως ανέφερε και η Έσπερος, εάν διαρκώς ακυρώνονται συναντήσεις επειδή κάποιος δεν μπορεί ή δεν θέλει να συμβαδισει με τις επιλογές του άλλου, μοιραία έρχεται και η απομάκρυνση και σφυρηλατούνται δεσμοί με άλλους ανθρώπους, των οποίων οι επιλογές συμπίπτουν.
  7. Από προσωπική εμπειρία μπορώ να πω με βεβαιότητα, πως όταν επιλέγει κανείς ένα ακριβό ιδιωτικό σχολείο για τα παιδιά του, πρέπει να υπολογίζει εκτός από τα κοντά 32.000 ευρώ ετησίως για εγγραφές και δίδακτρα, άλλα τόσα για γραφική ύλη, εξωδιδακτικες δραστηριότητες ενταγμένες στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής κοινότητας, κοινωνικές συναναστροφές, κοκ. Οπότε δύο μισθωτοί ακόμα και των 1500 ευρώ μηνιαίως δεν νομίζω να μπορούν να ανταποκριθούν σε αυτά τα έξοδα.
  8. Κατά τη γνώμη μου το να μην αναγνωρίζει κανείς ή να προσπαθεί να αγνοήσει τις ταξικές ανισότητες και κατ' επέκταση αδικίες που υπάρχουν στην κοινωνία μας είναι τουλάχιστον αφελές. Προφανώς και μια οικογένεια, η οποία απολαμβάνει οικονομική άνεση δεν μπορεί κοινωνικά να συνυπάρξει με μια οικογένεια, η οποία στο τέλος του μήνα έχει εξαντλήσει όλα τα έσοδα της εξυπηρετώντας βασικές ανάγκες (δεν πιάνω τα άκρα). Ακόμα και αν για μία έξοδο δεν επιλεχθεί το ακριβότερο των εστιατορίων, κάποιος μπορεί να αισθανθεί τρομερά αμήχανα όταν ο άλλος παραγγέλνει ασυστολα κρασί και πιάτα. Το ίδιο ισχύει και για ένα παιδί που θα κληθεί να ενσωματωθεί σε μια "ξένη" για αυτό σχολική κοινότητα. Όσο καλοπροαίρετα ή διακριτικά ή και αδιάφορα να είναι τα άλλα παιδιά απέναντι στη δική του αδυναμία να συμβαδίζει με τα πρότυπα τα δικά τους, το ίδιο το παιδί θα αισθανθεί αμηχανία όταν δεν θα μπορέσει για πολλοστή φορά να πάει σε ένα πάρτι γιατί δεν υπάρχουν χρήματα για δώρο, όταν στις σχολικές εκδρομές οι συμμαθητές του θα ξοδεύουν πολλαπλάσια χρήματα κι εκείνο δεν θα έχει, όταν μεγαλώνοντας δεν θα μπορέσει να ακολουθήσει εξόδους και σε συχνότητα και σε έξοδα. Στη θεωρία όλα εύκολα απαντώνται και η επίκληση της αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησης τείνει να γίνει πανάκεια, στην πράξη όμως "πετώντας" ένα παιδί σε ένα τέτοιο περιβάλλον μάλλον εμπράκτως υπονομεύεται η οικοδόμηση της αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησης του.
  9. Παρόλο που συμφωνώ γενικά με το περιεχόμενο της παραπάνω ανάρτησης της vtgian, προσωπικά είμαι λίγο επιφυλακτική σε σχέση με τέτοια δημοσιεύματα. Κι αυτό γιατί πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο της λαθεμενης ερμηνείας τους. Δυστυχώς έχω παρατηρήσει ότι πολλές γυναίκες με τον ερχομό των παιδιών παραμελούν ή και εγκαταλείπουν τις υπόλοιπες πτυχές της προσωπικότητάς τους. Κι ενώ είναι λογικό να αλλάξουν οι ισορροπίες, είναι μη λογικό να ανατραπούν εντελώς, από την άποψη ότι για να περάσεις στο επόμενο βήμα, που είναι η ανάληψη της ευθύνης για την καθοδήγηση άλλης ή άλλων ζωών, θα πρέπει πρώτα να είσαι ικανοποιημένος με τον εαυτό σου. Άρα οι αλλαγές να μην αφορούν ουσιαστικές πτυχές. Ο κίνδυνος κατά την άποψη μου που ελλοχεύει είναι η ερμηνεία του παραπάνω κειμένου με λάθος τρόπο, με αποτέλεσμα κάποιες γυναίκες να δικαιολογήσουν την παραίτηση τους. Προφανώς δεν μπορώ ούτε εγώ ούτε κανένας στα 38 του να είναι όπως στα 28 του, ούτε εσωτερικά, ούτε εξωτερικά. Μπορεί όμως να είναι η είναι η καλύτερη δυνατή εκδοχή του 38χρονου εαυτού του.
  10. Είμαι 34 εβδομάδων τώρα και έχω πάρει 7 κιλά. Στις προηγούμενες εγκυμοσύνες αντίστοιχα τα κιλά που είχα πάρει ήταν λίγα και επανήλθα αρκετά γρήγορα. Βέβαια, δεν αλλάζει η διατροφή μου στις εγκυμοσύνες και γυμνάζομαι αρκετά. Τα τελευταία 20 χρόνια είμαι σταθερά στα 50 κιλά. Σε ότι αφορά την περιποίηση, χρησιμοποιώ αρκετά προϊόντα για πρόσωπο, σώμα, χέρια, τα οποία όμως είναι φυσικά και βιολογικά. Επίσης, επισκέπτομαι τακτικότητα το δερματολόγο μου. Δε βαφομαι έντονα και συχνά, επειδή δεν χρειάζεται. Προσέχοντας έχω καταφέρει να έχω καθαρό και λαμπερό δέρμα, όμως σε κάποια έξοδο, κλπ. μου αρέσει το κάτι παραπάνω και διαφορετικό.
  11. Έσπερος, το πως θα διαμορφωθεί ένα παιδί είναι αποτέλεσμα μιας εξελικτικής διαδικασίας. Ορισμένα πράγματα δεν μπαίνουν σε κουτάκια. Εάν υπάρχει στο σπίτι προγράμματα ύπνου και φαγητού, το παιδί θα συνηθίσει σε αυτό και θα υιοθετηθεί αβίαστα. Εάν οι γονείς λένε στο παιδί ευχαριστώ και παρακαλώ, το παιδί θα μάθει να λέει ευχαριστώ και παρακαλώ. Εάν οι γονείς λύνουν τις διαφορές μεταξύ τους και με τα παιδιά τους με διάλογο και ηρεμία, τα παιδιά με αυτό τον τρόπο θα μάθουν να λύνουν τις διαφορές τους. Όταν το παιδί ανοιγοκλείνει το ντουλάπι και σε ενοχλεί, όσο μικρό κι αν είναι, του εξηγείς το λόγο που σε ενοχλεί και το απομακρύνεις 1,2,15 φορές. Γενικά πιστεύω, ότι αν συμπεριφερόμαστε όπως θέλουμε να συμπεριφέρονται τα παιδιά μας, έχουμε κάνει το 70% της δουλειάς. Όπως επίσης, εάν εξηγούμε τους κανόνες και το λόγο που υπάρχουν, έχοντας διαλλακτική στάση, γιατί ορισμένοι, που δεν αφορούν θέματα αρχής, μπορεί να τροποποιηθούν, τα παιδιά θα τους κατανοήσουν.
  12. Είμαι από εκείνες που σε κάποια θέματα διατείνονται, πως τα παιδιά χρειάζονται κανόνες και όρια, όχι επιβεβλημένα, αλλά που θα προκύπτουν αβίαστα και ως φυσικό επακόλουθο του τρόπου ζωής της οικογένειας. Την ίδια στιγμή και οι γονείς χρειάζεται να έχουμε κανόνες και όρια, που προφανώς και θα διαφέρουν από αυτά των παιδιών. Για να είμαι ειλικρινής, παρακολουθώντας τη συζήτηση μειδιαζω. Η γενιά μας έχει μια τάση τελικά να υπεραναλυει τα πάντα. Ποτέ δεν φανταζομουν πως θα χρειαζόταν να συζητήσουμε το comme il faut της παιδικής χαράς. Δεν θυμάμαι τους γονείς μου να μας ετοιμάζουν μια λίστα με πρέπει και μη στην παιδική χαρά. Όπως και δε θυμάμαι να χρειάστηκε να παρέμβουν προκειμένου η συμπεριφορά μας να μην ενοχλεί τους άλλους. Ήταν αυτονόητο, πως αν ήμασταν μόνοι ή ο κόσμος ήταν περιορισμένος θα πειραματιζομασταν και με ανορθόδοξες μεθόδους χρήσης των παιχνιδιών, σε αντίθετη περίπτωση θα παίζαμε πιο συγκρατημένα. Αυτό δεν προέκυψε ποτέ από συζητήσεις ή υποδείξεις επί της συμπεριφοράς στο συγκεκριμένο χώρο, αλλά από τη γενικότερη συμπεριφορά, την οποία μας είχαν καλλιεργήσει. Πλέον στη θέση του γονιού και παρακολουθώντας τα παιδιά μου ενόσω παίζουν, αντιλαμβάνομαι με τη σειρά μου πως δεν έχει χρειαστεί να επέμβω. Εάν κάνουν κούνια και περιμένει κάποιο άλλο παιδί, συντομευουν κι ας χρειάστηκε τα ίδια σε κάποια φάση - ευτυχώς όχι συχνά - να περιμένουν ακόμα και μισή ώρα. Εάν η τσουλήθρα είναι ελεύθερη θα ανέβουν ανάποδα, θα πειραματιστούν. Εάν όχι θα τσουλησουν κανονικά. Εν κατακλείδι, θεωρώ πως όσο χρήσιμη είναι η πρόσβαση που έχει η γενιά μας σε πληροφορίες που αφορούν τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών, άλλο τόσο καταχραζοναστε αυτές τις πληροφορίες και φτάνουμε στο σημείο να υπεραναλυουμε τα πάντα.
  13. Συμφωνώ με την Deena, ουσιαστικά στην πράξη επιβεβαιώθηκε σε εμάς τουλάχιστον αυτή η τακτική ως επιτυχημένη. Και συμφωνώ και με τη θέση, ότι το παράδειγμα μας είναι αυτό που τελικά θα πείσει τα παιδιά. Εάν θυματοποιουμαστε ή μοιρολατρουμε, μοιραία τα παιδιά μας θα υιοθετήσουν αντίστοιχες συμπεριφορές και στάση. Ταυτόχρονα, κατά τη γνώμη μου, παίζει τεράστιο ρόλο και ο τρόπος με τον οποίο διαχειριζόμαστε δυσάρεστες καταστάσεις. Το παράδειγμα λ.χ. με την παιδική χαρά και το χειρισμό από πλευράς της κοπέλας, η οποία τον παρέθεσε προσωπικά με βρίσκει αντίθετη. Μπορούμε το ίδιο αποτελεσματικά και αποφασιστικά να αντιμετωπίσουμε μια δυσάρεστη κατάσταση δίχως να γίνουμε αγενείς. Γιατί πάντοτε χρειάζεται να σκεπτόμαστε το μήνυμα που δίνουμε πρωτίστως στο δικό μας, αλλά και στο άλλο παιδί.
  14. Αννα 35

    Κάνουμε αυτά που κοροϊδεύαμε;

    Είναι άλλο πράγμα μια φορά που θα θελήσουν οι γονείς να βγουν ή θα χρειαστεί να πάνε σε μία δουλειά να εκφράσει τη δυσαρέσκεια του και να βρεθεί μία συμβιβαστική λύση ας πούμε για την έξοδο (π.χ. θα σε κοιμισω κι ύστερα θα βγω) και είναι άλλο πράγμα να καθορίζεται όλος ο οικογενειακός σχεδιασμός από το παιδί. Έχω αρκετά παραδείγματα. Το παιδί αποφασίζει εάν θέλει να πάει σχολείο (μιλάμε για την υποχρεωτική εκπαίδευση). Το παιδάκι να αποφασίζει τι θα φάει η οικογένεια, που θα πάει η οικογένεια ταξίδι, πότε θα κοιμηθεί η οικογένεια, θα βρίσκεται σε ξένο σπίτι και θα το κατεδαφίζει, γιατί δεν κάνει να λέμε όχι στα παιδιά και άλλα πολλά. Δεν πρόκειται για ένα παιδί, αλλά διάφορα παιδιά που έχουν αυτή την συμπεριφορά, δυστυχώς. Σε αυτές τις περιπτώσεις το επιχείρημα παιδιά είναι, εμένα δεν με πείθει. Έχω τρία. Τα μεγαλώνω με απόλυτο σεβασμό, χωρίς φωνές, χωρίς εκφοβισμό, με απέραντη αγάπη και τρυφερότητα, πάντα με γνώμονα τα συναισθήματα και τις ανάγκες τους, αλλά και με κανόνες και όρια.
  15. Αννα 35

    Κάνουμε αυτά που κοροϊδεύαμε;

    Δεν αναφερομουν σε εσένα Έσπερος και σε καμία συγκεκριμένα. Ειδικά σε ο,τι αφορά το άτομο σου διακρίνω μια πρόβλεψη των αναγκών του παιδιού τίποτε άλλο, πράγμα που συμβαίνει συχνά στα πρώτα παιδιά και σταδιακά φθίνει. Αυτό που περιγράφεις και που περιγράφει η Βερενίκη είναι το άλλο άκρο, της τάσης που περιεγραψα προηγούμενα. Ούτε αυτό βεβαίως είναι υγιές. Ούτε όμως και μια στάση που συναντώ, η οποία έχει ενοχοποιήσει τη λέξη όχι, για την ακρίβεια τη θεωρεί απαγορευμένη και όπου αρχηγοί και ρυθμιστές των πάντων, από το πιο μικρό έως το πιο σημαντικό είναι τα παιδιά. Και μη γελιομαστε υπάρχουν πολλοί που έχουν αυτή τη φιλοσοφία.
  16. Αννα 35

    Κάνουμε αυτά που κοροϊδεύαμε;

    Εννοώ πως είναι αυτονόητο, ότι τα όρια, ο σεβασμός, ο συμβιβασμός, κοκ. καλλιεργούνται και δεν επιβάλλονται. Ότι δε χρειάζεται να είναι κανείς δεσποτικός, αυταρχικός και αδιάλλακτος ως γονιός, προκειμένου να καλλιεργήσει κοινωνικές δεξιότητες στα παιδιά του. Όσα αναφέρεις ότι αποτελούν πρακτικές σας, θεωρώ πως είναι το φυσιολογικό. Εξού και εξεπλάγην.