Αννα 35

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    321
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    11

Αννα 35 last won the day on Μάιος 6

Αννα 35 had the most liked content!

Συνεισφορα στο φορουμ

271 Good

Περισσότερα για την/τον Αννα 35

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Profile Information

  • Interests
    Yoga, ευρωπαϊκός κινηματογράφος, πεζοπορία, αναρρίχηση, λογοτεχνία, κεραμική, veganism.

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

1.059 εμφανίσεις προφίλ
  1. Επειδή σε αυτές τις ηλικίες το κύριο είναι ο μιμητισμος, αυτό που εφάρμοζα ήταν από πολύ μικρά να εξηγώ τι κάνω. Είμαι από τους ανθρώπους που δεν αντέχουν την ακαταστασία, οπότε σε μικρές ηλικίες, όταν έχαναν το ενδιαφέρον σε ένα παιχνίδι το μάζευα λέγοντας δυνατά ότι αφού τελειώσαμε με αυτό το παιχνίδι το μαζεύουμε, ώστε να παίξουμε με το επόμενο. Τους έχει γίνει βίωμα. Επίσης, προμηθευτηκα μεγάλα αποθηκευτικά κουτιά, όπου τοποθετούνται όλα τα παιχνίδια, τα οποία κουτιά στη συνέχεια τα αποθηκεύουμε σε ειδικό χώρο, προσβάσιμο στα παιδιά, όμως μη ορατο. Για τις βόλτες πάλι από βρέφη, όσο τα ετοίμαζα τους ανελυα βήμα βήμα τι κάνουμε προκειμένου να φύγουμε, π.χ. τώρα πλενομαστε, τώρα ντυνόμαστε, κοκ., με αποτέλεσμα να έχει εμπεδωθεί η διαδικασία.
  2. Καταρχήν πολύ σωστά έπραξες κι απευθυνθηκες σε παιδοψυχιατρο. Θεωρώ πως ο μόνος αρμόδιος να σε καθοδηγήσει υπεύθυνα στην παρούσα φάση είναι ο γιατρός. Πως θα περάσουν οι ημέρες έως ότου έρθει η ώρα της συνάντησης; Ομολογώ πως και για εμένα θα ήταν βασανιστήριο. Προσωπικά, έως ότου λαμβανα οδηγίες από τον παιδοψιχιατρο, δεν θα την πίεζα να φάει. Όσο θέλει. Όμως θα προσπαθούσα να αποκωδικοποιησω τι κρύβεται πίσω από τη συγκεκριμένη συμπεριφορά. Με κάποια αφορμή θα έλεγα: Α, είσαι ακόμα σε διατροφή, ε; Έχεις κάποιο συγκεκριμένο στόχο; Έναν αριθμό κιλών ή κάποιο ρούχο; Και θα προσπαθούσα να ανοίξω μια συζήτηση, ώστε να καταλάβω. Χωρίς πίεση. Εάν θέλει απαντά. Σε κάθε περίπτωση σας εύχομαι να πρόκειται απλά για έναν εφηβικό ανταγωνισμό μεταξύ της κόρης σας και κάποιας φίλης της. Βέβαια, προσωπικά αυτό που με προβληματίζει με τα "κρυμμένα" φαγητά περισσότερο είναι το γεγονός, ότι ενώ θα μπορούσε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο να τα εξαφανίσει, επιμένει να επιλέγει μέρη όπου τα βρίσκετε.
  3. Για να είμαι ειλικρινής, όταν γέννησα τα δίδυμα ουσιαστικά στις αρχές περνούσε το εικοσιτετράωρο μου θηλάζοντας, αλλάζοντας και κοιμιζοντας μωρά, γιατί δεν κοιμούνταν και δεν έτρωγαν ταυτόχρονα, όταν κοιμόταν το ένα ξυπνούσε το άλλο. Οπότε η εξωτερική βοήθεια στο σπίτι ήταν μονόδρομος. Βέβαια, και ρολόι να ήταν το πρόγραμμα τους κι απόλυτα συγχρονισμένο, πάλι θα ακουμπούσα σε εξωτερική βοήθεια, ώστε να μπορώ να διαθέσω το χρόνο μου σε πιο εποικοδομητικές ασχολίες. Η ζωή με την μπέμπα μετά τα δίδυμα ήταν εύκολη. Και πάλι όμως είχα εξωτερική βοήθεια και νταντά. Ορισμένοι μπορεί να θεωρήσουν, πως όλα αυτά είναι περιττά και πως όπως κάθε άλλη γυναίκα, έτσι κι εγώ θα τα κατάφερνα. Είναι το πιθανότερο (εάν και για τις δουλειές του σπιτιού κρατώ μια τεράστια επιφύλαξη), ωστόσο θεωρώ πως οι ευκολίες αυτές είχαν σημαντική συμβολή στο να μπορώ ξέγνοιαστα και χωρίς άγχος να απολαύσω την εποχή των θηλασμων, να αντεπεξελθω στην αϋπνία και στη συνέχεια να εξοικονομώ χρόνο και για εμένα. Μακάρι όλες οι λεχώνες και SAHM να μπορούσαν να είναι απαλλαγμένες από ο,τιδηποτε δεν αφορά στην ανατροφή του παιδιού.

  4. Διαφημίσεις


  5. Δηλώνω καλομαθημένη. Και μάλιστα θεωρώ πως είναι τουλάχιστον αποδεκτό εάν όχι επιβεβλημένο, όταν κανείς έχει τη δυνατότητα να απλοποιεί τη ζωή του. Επίσης, ο καθένας βλέπει τα εύκολα ή τα δύσκολα ανάλογα με το τι βιώνει ή τις δεδομένες συνθήκες που επικρατούν στη δική του καθημερινότητα. Το δύσκολο για εμένα μπορεί να θεωρείται απλούστατο για κάποιον άλλο και τούμπαλιν. Μπορώ να αναγνωρίσω τις δυσκολίες μιας εργαζόμενης μητέρας χωρίς εξωτερική βοήθεια, ωστόσο δεν μπορώ να τις συμμεριστω, γιατί δεν τις βιώνω. Αυτό όμως που όλοι μας έχουμε χρέος να κάνουμε, είναι τις οποίες δυσκολίες να τις αντικρίσουμε και να τις ξεπεράσουμε, ή τουλάχιστον να κάνουμε την προσπάθεια μας.
  6. Καταρχήν, δε σε προέτρεψα να κάνεις κάτι, το οποίο δεν είχες η ίδια αναφέρει ότι έχεις σχεδιάσει. Ουσιαστικά επικροτησα την απόφαση σου να επισκεφτείς την παιδοψυχολογο, με την οποία έχεις, αν δεν κάνω λάθος, σήμερα κιόλας συνάντηση. Θα σε βοηθήσει στο να διαχειριστείς καταστάσεις, οι οποίες είναι καθόλα φυσιολογικές, που όμως, σύμφωνα με τα δικά σου λεγόμενα, σε φέρνουν σε αμηχανία. Κι επειδή ρώτησες, προσωπικά εδώ και πάρα πολλά χρόνια, πριν την έλευση των παιδιών μου, πριν γνωρίσω το σύζυγό μου κάνω σταθερά ψυχανάλυση. Όχι επειδή υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο θέμα, αλλά επειδή νιώθω πως με τη μέθοδο αυτή καταφέρνω να ανακαλύπτω ουσιαστικά τον εαυτό μου, δημιουργώ τις προϋποθέσεις εκείνες που αποτελούν εχέγγυα, προκειμένου να αναπτύσσω μηχανισμούς διαχείρισης για συνθήκες και καταστάσεις πριν ακόμα εκείνες εμφανιστούν. Οπότε η προτροπή μου δεν γίνεται στο κενό.
  7. Νεφέλη μου, να είσαι σίγουρη πως την αμηχανία σου το παιδί την αντιλαμβάνεται. Εγώ θα διαφωνήσω εν μέρει με την αντίληψη πως η συμπεριφορά του παιδιού απορρέει αμιγώς από την ανάγκη του για προσοχή. Απορρέει και από αυτό, κυρίως όμως από την ανασφάλεια που νιώθει. Δημιουργειστε εκ νέου ένα ασφαλές - δηλαδή αναμενόμενο - περιβάλλον για το παιδί και θα ηρεμήσει. Έχει ανάγκη να ξέρει τι είναι επιθυμητό και τι όχι. Έχει ανάγκη να βλέπει τη μαμά του σταθερή, με αυτοπεποίθηση και σιγουριά. Εσύ είσαι ο άνθρωπος στον οποίο υπολογίζει το παιδί. Ο άνθρωπος που ο,τι κι αν συμβεί θα είναι εκεί να το φροντίσει και να το προστατέψει. Εάν νιώθει ότι η τρέχουσα κατάσταση, συγκεκριμένες στιγμές σε αποσυντονιζουν, δεν ξέρεις πως να αντιδράσεις, να χειριστείς θέματα, αμφισβητείς τις επιλογές σου, νιώθεις απογοητευμένη ή σε απόγνωση, το παιδί τα αυτά συναισθήματα θα έχει. Κατά τη γνώμη μου, πολύ καλά θα κάνεις να απευθυνθείς στον ειδικό, καθώς θεωρώ - και να με συγχωρείς - πως εσύ είσαι αυτή που χρειάζεσαι καθοδήγηση. Οι αντιδράσεις του παιδιού, δεδομένης της δικής σου στάσης, είναι απολύτως δικαιολογημένες.
  8. Δε γνωρίζω ποιες είναι οι μαθησιακές δυσκολίες του παιδιού και γενικά δεν έχω γνώσεις επί του θέματος, πέραν ορισμένων ορολογιων και συμπτωμάτων. Έχω, όμως, μια περίπτωση κοπέλας με ΔΕΠΥ υπόψη μου, η οποία φοιτά στο ΕΜΠ στο τμήμα πολιτικών μηχανικών. Προκειμένου να καταφέρει να εισαχθεί βοήθησαν όλοι στην οικογένεια με καθοδήγηση ειδικού. Από το να φροντίζουν να μην υπάρχουν στο γραφείο όπου μελετούσε άλλα αντικείμενα πλην του βιβλίου, του τετραδίου και ενός στιλό την ώρα του διαβάσματος, ώστε να μην αποσπάται η προσοχή της, μέχρι το να φροντίζει η οικογένεια να περιορίζονται οι θόρυβοι στο σπίτι. Η κοπέλα συνήθισε να διαβάζει με συγκεκριμένο τρόπο, υπό συγκεκριμένες συνθήκες και πλέον τα έχει υιοθετήσει, με αποτέλεσμα να ανταποκρίνεται επιτυχώς στις απαιτήσεις της σχολής της. Με κατάλληλη στήριξη και καθοδήγηση, εφόσον το παιδί το επιθυμεί, όλα μπορούν να γίνουν. Σας εύχομαι από καρδιάς κάθε επιτυχία.
  9. Δεν είμαι καθόλου φίλος των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Δε διαθέτω. Αντιλαμβάνομαι ωστόσο πως τα παιδιά μου θα γίνουν μέλη κάποιας ή κάποιων διαδικτυακών κοινοτήτων. Δεν θα μου περνούσε ποτέ από το μυαλό να κάνω χρήση των κωδικών τους. Ίσως να ζητήσω να τους καταγράψουν κάπου just in case, αλλά προκειμένου να κάνουν χρήση τέτοιων μέσων, η πρώτη προϋπόθεση για εμένα θα είναι ότι έχουν την ανάλογη ωριμότητα να τα χειρίζονται σωστά από όλες τις απόψεις. Άρα, εξ αντικειμένου, δεν θα υπάρχει ανάγκη φανερού ή συγκεκαλυμμένου ελέγχου.
  10. Έσπερος, αλήθεια, γιατί χαρακτηρίζεις τους προβληματισμούς σου ως αφελείς; Δεν υπάρχει λόγος κατά τη γνώμη μου. (Στο ερώτημα καθαυτό θα μου επιτρέψεις να μην απαντήσω, γιατί οι συνθήκες στις οποίες μεγαλώνω τα παιδιά αποκλίνουν από τις συνηθισμένες και δη τις δικές σου, οπότε καθόλου χρήσιμη δεν είναι η πείρα μου).
  11. Τα αδέρφια θα έχουν συγκρούσεις. Αυτό είναι αναπόφευκτο. Όμως, είναι στο χέρι των γονιών να τα βοηθήσουμε να τις διαχειρίζονται με υγιή τρόπο. Χωρίς χειροδικίες και προσβολές. Και να έχουμε υπόψη μας, ότι τα παιδιά μας μας μιμούνται. Ο τρόπος που μιλάμε, συμπεριφερόμαστε επιδρά και αποτελεί πρότυπο.
  12. Θα σου μιλήσω όχι θεωρητικά, αλλά πρακτικά, γιατί υπάρχει η πείρα που έχω αποκομίσει από τα παιδιά μου. Στην ηλικία των 5-6 ετών πλέον γνωρίζουν ότι δεν αρπάζουμε τα παιχνίδια από τα χέρια του άλλου. Προφανώς και έχει συμβεί το ένα να θέλει να παίξει με το παιχνίδι που έχει το άλλο, αλλά δεν το αρπάζει. Θα εκφράσει τη δυσαρέσκεια του κλαίγοντας ή γκρινιάζοντας, αλλά δεν θα το αρπάξει. Μπορεί να περιμένει τη σειρά του, συχνά καταλήγουν να παίζουν μαζί. Στόχος λοιπόν είναι κατανοήσουν γιατί υπάρχει κάποιος κανόνας και να τον σέβονται. Αν το καταφέρεις αυτό δεν θα κληθεις να υποδυθείς τον ιδιωτικό ερευνητή - ρόλος που ομολογουμένως ευτυχώς πότε δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι ίσως χρειαστεί να παίξω δυνητικά.
  13. Το ζητούμενο νομίζω είναι να αντιληφθεί το παιδί τη συνάφεια μεταξύ αιτίου και αιτιατού. Στην περίπτωση που το αιτιατό αφορά και το παιδί που ουδεμία σχέση έχει με το αίτιο θεωρώ πως δεν μπορεί η συνάφεια αυτή να γίνει αντιληπτή. Ποιο μήνυμα περνάμε λοιπόν στα παιδιά; Ότι είναι αδιάφορο το ποιος προκάλεσε μια κατάσταση, οι συνέπειες είναι ίδιες για όλους; Για ποιο λόγο λοιπόν κάποιος να επιδείξει θετική συμπεριφορά;
  14. Αυτό που χρειάζεται είναι να εμπεδώσουν την έννοια της αιτιοτητας, πράγμα εφικτό ακόμα και σε αυτές τις ηλικίες.
  15. Μα για το τρίχρονο παιδάκι "ποινή" δεν είναι να μην μπορεί ο γονιός να παίξει μαζί του το Χ παιχνίδι, επειδή δεν κοιμάται το μωρό εξαιτίας του; Τι άλλες ποινές θα έπρεπε δηλαδή να επιβληθούν;
  16. Πάντως, όπως προανέφερα, ούτε εγώ ούτε ο σύζυγος φωνάζουμε, σε κανέναν. Τα παιδιά μας όμως μια χαρά έχουν κατανοήσει τα όρια και τους κανόνες που έχουν τεθεί.