Αννα 35

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    339
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    11

Αννα 35 last won the day on Μάιος 6

Αννα 35 had the most liked content!

Συνεισφορα στο φορουμ

305 Good

Περισσότερα για την/τον Αννα 35

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Profile Information

  • Interests
    Yoga, ευρωπαϊκός κινηματογράφος, πεζοπορία, αναρρίχηση, λογοτεχνία, κεραμική, veganism.

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

1.130 εμφανίσεις προφίλ
  1. Παρόλο που συμφωνώ γενικά με το περιεχόμενο της παραπάνω ανάρτησης της vtgian, προσωπικά είμαι λίγο επιφυλακτική σε σχέση με τέτοια δημοσιεύματα. Κι αυτό γιατί πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο της λαθεμενης ερμηνείας τους. Δυστυχώς έχω παρατηρήσει ότι πολλές γυναίκες με τον ερχομό των παιδιών παραμελούν ή και εγκαταλείπουν τις υπόλοιπες πτυχές της προσωπικότητάς τους. Κι ενώ είναι λογικό να αλλάξουν οι ισορροπίες, είναι μη λογικό να ανατραπούν εντελώς, από την άποψη ότι για να περάσεις στο επόμενο βήμα, που είναι η ανάληψη της ευθύνης για την καθοδήγηση άλλης ή άλλων ζωών, θα πρέπει πρώτα να είσαι ικανοποιημένος με τον εαυτό σου. Άρα οι αλλαγές να μην αφορούν ουσιαστικές πτυχές. Ο κίνδυνος κατά την άποψη μου που ελλοχεύει είναι η ερμηνεία του παραπάνω κειμένου με λάθος τρόπο, με αποτέλεσμα κάποιες γυναίκες να δικαιολογήσουν την παραίτηση τους. Προφανώς δεν μπορώ ούτε εγώ ούτε κανένας στα 38 του να είναι όπως στα 28 του, ούτε εσωτερικά, ούτε εξωτερικά. Μπορεί όμως να είναι η είναι η καλύτερη δυνατή εκδοχή του 38χρονου εαυτού του.
  2. Είμαι 34 εβδομάδων τώρα και έχω πάρει 7 κιλά. Στις προηγούμενες εγκυμοσύνες αντίστοιχα τα κιλά που είχα πάρει ήταν λίγα και επανήλθα αρκετά γρήγορα. Βέβαια, δεν αλλάζει η διατροφή μου στις εγκυμοσύνες και γυμνάζομαι αρκετά. Τα τελευταία 20 χρόνια είμαι σταθερά στα 50 κιλά. Σε ότι αφορά την περιποίηση, χρησιμοποιώ αρκετά προϊόντα για πρόσωπο, σώμα, χέρια, τα οποία όμως είναι φυσικά και βιολογικά. Επίσης, επισκέπτομαι τακτικότητα το δερματολόγο μου. Δε βαφομαι έντονα και συχνά, επειδή δεν χρειάζεται. Προσέχοντας έχω καταφέρει να έχω καθαρό και λαμπερό δέρμα, όμως σε κάποια έξοδο, κλπ. μου αρέσει το κάτι παραπάνω και διαφορετικό.
  3. Έσπερος, το πως θα διαμορφωθεί ένα παιδί είναι αποτέλεσμα μιας εξελικτικής διαδικασίας. Ορισμένα πράγματα δεν μπαίνουν σε κουτάκια. Εάν υπάρχει στο σπίτι προγράμματα ύπνου και φαγητού, το παιδί θα συνηθίσει σε αυτό και θα υιοθετηθεί αβίαστα. Εάν οι γονείς λένε στο παιδί ευχαριστώ και παρακαλώ, το παιδί θα μάθει να λέει ευχαριστώ και παρακαλώ. Εάν οι γονείς λύνουν τις διαφορές μεταξύ τους και με τα παιδιά τους με διάλογο και ηρεμία, τα παιδιά με αυτό τον τρόπο θα μάθουν να λύνουν τις διαφορές τους. Όταν το παιδί ανοιγοκλείνει το ντουλάπι και σε ενοχλεί, όσο μικρό κι αν είναι, του εξηγείς το λόγο που σε ενοχλεί και το απομακρύνεις 1,2,15 φορές. Γενικά πιστεύω, ότι αν συμπεριφερόμαστε όπως θέλουμε να συμπεριφέρονται τα παιδιά μας, έχουμε κάνει το 70% της δουλειάς. Όπως επίσης, εάν εξηγούμε τους κανόνες και το λόγο που υπάρχουν, έχοντας διαλλακτική στάση, γιατί ορισμένοι, που δεν αφορούν θέματα αρχής, μπορεί να τροποποιηθούν, τα παιδιά θα τους κατανοήσουν.

  4. Διαφημίσεις


  5. Είμαι από εκείνες που σε κάποια θέματα διατείνονται, πως τα παιδιά χρειάζονται κανόνες και όρια, όχι επιβεβλημένα, αλλά που θα προκύπτουν αβίαστα και ως φυσικό επακόλουθο του τρόπου ζωής της οικογένειας. Την ίδια στιγμή και οι γονείς χρειάζεται να έχουμε κανόνες και όρια, που προφανώς και θα διαφέρουν από αυτά των παιδιών. Για να είμαι ειλικρινής, παρακολουθώντας τη συζήτηση μειδιαζω. Η γενιά μας έχει μια τάση τελικά να υπεραναλυει τα πάντα. Ποτέ δεν φανταζομουν πως θα χρειαζόταν να συζητήσουμε το comme il faut της παιδικής χαράς. Δεν θυμάμαι τους γονείς μου να μας ετοιμάζουν μια λίστα με πρέπει και μη στην παιδική χαρά. Όπως και δε θυμάμαι να χρειάστηκε να παρέμβουν προκειμένου η συμπεριφορά μας να μην ενοχλεί τους άλλους. Ήταν αυτονόητο, πως αν ήμασταν μόνοι ή ο κόσμος ήταν περιορισμένος θα πειραματιζομασταν και με ανορθόδοξες μεθόδους χρήσης των παιχνιδιών, σε αντίθετη περίπτωση θα παίζαμε πιο συγκρατημένα. Αυτό δεν προέκυψε ποτέ από συζητήσεις ή υποδείξεις επί της συμπεριφοράς στο συγκεκριμένο χώρο, αλλά από τη γενικότερη συμπεριφορά, την οποία μας είχαν καλλιεργήσει. Πλέον στη θέση του γονιού και παρακολουθώντας τα παιδιά μου ενόσω παίζουν, αντιλαμβάνομαι με τη σειρά μου πως δεν έχει χρειαστεί να επέμβω. Εάν κάνουν κούνια και περιμένει κάποιο άλλο παιδί, συντομευουν κι ας χρειάστηκε τα ίδια σε κάποια φάση - ευτυχώς όχι συχνά - να περιμένουν ακόμα και μισή ώρα. Εάν η τσουλήθρα είναι ελεύθερη θα ανέβουν ανάποδα, θα πειραματιστούν. Εάν όχι θα τσουλησουν κανονικά. Εν κατακλείδι, θεωρώ πως όσο χρήσιμη είναι η πρόσβαση που έχει η γενιά μας σε πληροφορίες που αφορούν τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών, άλλο τόσο καταχραζοναστε αυτές τις πληροφορίες και φτάνουμε στο σημείο να υπεραναλυουμε τα πάντα.
  6. Συμφωνώ με την Deena, ουσιαστικά στην πράξη επιβεβαιώθηκε σε εμάς τουλάχιστον αυτή η τακτική ως επιτυχημένη. Και συμφωνώ και με τη θέση, ότι το παράδειγμα μας είναι αυτό που τελικά θα πείσει τα παιδιά. Εάν θυματοποιουμαστε ή μοιρολατρουμε, μοιραία τα παιδιά μας θα υιοθετήσουν αντίστοιχες συμπεριφορές και στάση. Ταυτόχρονα, κατά τη γνώμη μου, παίζει τεράστιο ρόλο και ο τρόπος με τον οποίο διαχειριζόμαστε δυσάρεστες καταστάσεις. Το παράδειγμα λ.χ. με την παιδική χαρά και το χειρισμό από πλευράς της κοπέλας, η οποία τον παρέθεσε προσωπικά με βρίσκει αντίθετη. Μπορούμε το ίδιο αποτελεσματικά και αποφασιστικά να αντιμετωπίσουμε μια δυσάρεστη κατάσταση δίχως να γίνουμε αγενείς. Γιατί πάντοτε χρειάζεται να σκεπτόμαστε το μήνυμα που δίνουμε πρωτίστως στο δικό μας, αλλά και στο άλλο παιδί.
  7. Αννα 35

    Κάνουμε αυτά που κοροϊδεύαμε;

    Είναι άλλο πράγμα μια φορά που θα θελήσουν οι γονείς να βγουν ή θα χρειαστεί να πάνε σε μία δουλειά να εκφράσει τη δυσαρέσκεια του και να βρεθεί μία συμβιβαστική λύση ας πούμε για την έξοδο (π.χ. θα σε κοιμισω κι ύστερα θα βγω) και είναι άλλο πράγμα να καθορίζεται όλος ο οικογενειακός σχεδιασμός από το παιδί. Έχω αρκετά παραδείγματα. Το παιδί αποφασίζει εάν θέλει να πάει σχολείο (μιλάμε για την υποχρεωτική εκπαίδευση). Το παιδάκι να αποφασίζει τι θα φάει η οικογένεια, που θα πάει η οικογένεια ταξίδι, πότε θα κοιμηθεί η οικογένεια, θα βρίσκεται σε ξένο σπίτι και θα το κατεδαφίζει, γιατί δεν κάνει να λέμε όχι στα παιδιά και άλλα πολλά. Δεν πρόκειται για ένα παιδί, αλλά διάφορα παιδιά που έχουν αυτή την συμπεριφορά, δυστυχώς. Σε αυτές τις περιπτώσεις το επιχείρημα παιδιά είναι, εμένα δεν με πείθει. Έχω τρία. Τα μεγαλώνω με απόλυτο σεβασμό, χωρίς φωνές, χωρίς εκφοβισμό, με απέραντη αγάπη και τρυφερότητα, πάντα με γνώμονα τα συναισθήματα και τις ανάγκες τους, αλλά και με κανόνες και όρια.
  8. Αννα 35

    Κάνουμε αυτά που κοροϊδεύαμε;

    Δεν αναφερομουν σε εσένα Έσπερος και σε καμία συγκεκριμένα. Ειδικά σε ο,τι αφορά το άτομο σου διακρίνω μια πρόβλεψη των αναγκών του παιδιού τίποτε άλλο, πράγμα που συμβαίνει συχνά στα πρώτα παιδιά και σταδιακά φθίνει. Αυτό που περιγράφεις και που περιγράφει η Βερενίκη είναι το άλλο άκρο, της τάσης που περιεγραψα προηγούμενα. Ούτε αυτό βεβαίως είναι υγιές. Ούτε όμως και μια στάση που συναντώ, η οποία έχει ενοχοποιήσει τη λέξη όχι, για την ακρίβεια τη θεωρεί απαγορευμένη και όπου αρχηγοί και ρυθμιστές των πάντων, από το πιο μικρό έως το πιο σημαντικό είναι τα παιδιά. Και μη γελιομαστε υπάρχουν πολλοί που έχουν αυτή τη φιλοσοφία.
  9. Αννα 35

    Κάνουμε αυτά που κοροϊδεύαμε;

    Εννοώ πως είναι αυτονόητο, ότι τα όρια, ο σεβασμός, ο συμβιβασμός, κοκ. καλλιεργούνται και δεν επιβάλλονται. Ότι δε χρειάζεται να είναι κανείς δεσποτικός, αυταρχικός και αδιάλλακτος ως γονιός, προκειμένου να καλλιεργήσει κοινωνικές δεξιότητες στα παιδιά του. Όσα αναφέρεις ότι αποτελούν πρακτικές σας, θεωρώ πως είναι το φυσιολογικό. Εξού και εξεπλάγην.
  10. Αννα 35

    Κάνουμε αυτά που κοροϊδεύαμε;

    Βερενίκη, αυτά που γράφεις είναι τα αυτονόητα. Δεν αποτελούν καμία παρέκκλιση ή ιδιαίτερη μέθοδο διαπαιδαγώγησης. Δεν αντιλαμβάνομαι γιατί ένιωσες την ανάγκη να τα παραθέσεις. Αυτό που αναφέρω αφορά σε όσους θεωρούν πως εφόσον το παιδί τους επιθυμεί ή δεν επιθυμεί κάτι είναι δεδομένο πως η επιθυμία του παιδιού θα γίνει πράξη και ο,τιδηποτε άλλο περιττεύει. Και δυστυχώς αυτοί είναι αρκετοί. Α, το τελευταίο είναι καθαρά κακοποίηση. Δεν τίθεται θέμα διαφορετικής διαπαιδαγώγησης.
  11. Αννα 35

    Κάνουμε αυτά που κοροϊδεύαμε;

    Μπορεί να παρεξηγηθεί αυτό που θα γράψω, αλλά δεν πειράζει. Μου δίνεται η αίσθηση, όχι από το συγκεκριμένο θέμα, αλλά γενικότερα, ότι επικρατεί μια ευρέως διαδεδομένη λογική, η οποία ξεπερνά κάθε μέτρο και όριο και επιτάσσει, ότι ως γονείς πρέπει να υποκύπτουμε σε όλα τα θέλω των παιδιών μας, προκειμένου αυτά να είναι χαρούμενα και να μην καταπιέζονται. Και φτάνουμε στο άλλο άκρο, όπου τα παιδιά δεν έχουν καμία αίσθηση του τι σημαίνει όρια, συμβιβασμός, υποχρέωση, σεβασμός απέναντι στον άλλον. Φτάνουν τα παιδιά μετά σε μία ηλικία, όπου συναναστρέφονται και άλλους ανθρώπους, εντάσσονται σε μία κοινότητα, συνήθως τη σχολική και δυσκολεύονται να προσαρμοστούν, με αποτέλεσμα να δυσκολεύουν και τους συμμαθητές και δασκάλους τους.
  12. Αννα 35

    Κάνουμε αυτά που κοροϊδεύαμε;

    Στο θέμα της διατροφής, επειδή ο σύζυγος και εγώ είμαστε vegan, ακολουθούμε διαφορετικό διατροφικό πρόγραμμα από αυτό των παιδιών, των οποίων βασίζεται στη μεσογειακή διατροφή. Στο σπίτι βέβαια δεν υπάρχουν πατατάκια, κοκ., γλυκά έχουμε πολύ συγκεκριμένα, τα οποία όμως τα τρώνε με μέτρο. Σε κοινωνικές συναναστροφές και εξόδους για φαγητό πάλι τρώνε ο,τι προσφέρετε στην περίσταση. Συνήθως περισσότερο περιοριζομαστε ο σύζυγος και εγώ, παρά τα παιδιά. Σε ο,τι αφορά μυστήρια οικογενειακά, νομίζω πως στα 11 ένα παιδί είναι αρκετά ώριμο, ώστε να αντιλαμβάνεται τι σημαίνει κοινωνική υποχρέωση. Όλοι έχουμε υποχρεώσεις και θα έχουμε, οι οποίες προκύπτουν από την κοινωνική μας ζωή. Το παιδί θα πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να είναι εξοικειωμένο με αυτές. Αντιλαμβάνομαι πως ένας γάμος ή μια βάπτιση γνωστού ή συνεργάτη είναι τελείως διαφορετική περίπτωση κι εκεί δεν θα προτείνω καν να παρευρεθεί, αλλά όταν πρόκειται για γάμο ή βάπτιση ξαδέρφου, θα επέμενα.
  13. Αννα 35

    Κάνουμε αυτά που κοροϊδεύαμε;

    Πάντως, η μόνη αλήθεια είναι, ότι η έλευση των παιδιών αλλάζει τη ζωή των γονέων άρδην. Μέχρι να αποκτήσει κανείς παιδί δεν μπορεί να κατανοήσει πως αυτό μεταφράζεται στην πράξη, οπότε είναι και πολύ εύκολο να βγαίνουν συμπεράσματα αβίαστα.
  14. Αννα 35

    Κάνουμε αυτά που κοροϊδεύαμε;

    Το έχουμε συζητήσει και σε άλλο θέμα. Θεωρώ τρομερά προσβλητικό και αγενές το να προσκαλεσεις κάπου μία οικογένεια αποκλείοντας μέλη της. Η ηλικία για εμένα είναι αδιάφορη, όποια ηλικία κι αν έχουν τα μέλη μιας οικογένειας είναι ισότιμα. Όταν λοιπόν απευθύνω κάποια πρόσκληση υπολογίζω εκ των προτέρων όλα τα μέλη της οικογένειας, ανεξάρτητα πόσα θα παρευρεθούν, γιατί η πρόσκληση απευθύνεται σε όλους. Προσωπικά σε βραδινές εξόδους τα παιδιά τα αφήνω στην babysitter. Όντως δεν έχουν να κερδίσουν τίποτε, εκτός από πλήξη κι εκνευρισμό, τα οποία θα οδηγήσουν σε γκρίνια, κοκ., με αποτέλεσμα ουσιαστικά κανείς να μην ευχαριστηθεί την έξοδο. Ο ήρεμος ύπνος τους είναι πιο σημαντικός για εμένα και εμπειρίες/ βιώματα αποκτούν με άλλες μορφές ψυχαγωγίας. Πρόκειται όμως για καθαρά δική μου γονεϊκή απόφαση. Σε περίπτωση που λάβω προσκλητήριο/ πρόσκληση, όπου τα παιδιά μου θα αποκλείονται εκ των προτέρων, παρόλο που ούτως ή άλλως ήταν στα σχέδια μου να παρευρεθώ χωρίς αυτά, θα την απορρίψω.
  15. Αννα 35

    Κάνουμε αυτά που κοροϊδεύαμε;

    Δεν μπορώ να ταυτιστώ με τη συγκεκριμένη πρακτική, ίσως επειδή προσπαθώ να αφουγκραζομαι καταστάσεις και συνθήκες που αφορούν τα παιδιά μου ωσάν να βρίσκομαι στη θέση τους. Στο συγκεκριμένο παράδειγμα, παρότι είμαι άνθρωπος που κοιμάται με μεγάλη ευκολία και δεν ξυπνά από θορύβους (βόμβα να πέσει δίπλα μου, τον ύπνο μου δεν πρόκειται να διαταράξει - μόνο τα παιδιά ακούω), καθόλου δεν θα επιθυμούσα την ώρα που νυστάζω να πρέπει να κοιμηθώ σε περιβάλλον με πολυκοσμία, έντονους θορύβους και περιοριστικό χώρο. Ειδικά σε μικρές ηλικίες θεωρώ πως ο ύπνος και η διατροφή είναι τα βασικότερα ζητούμενα για τα μωρά. Και δεν είναι απαραίτητο να κλειστεί κανείς. Προσαρμόζουμε ούτως ή άλλως την κοινωνική ζωή μας στις εκάστοτε υποχρεώσεις μας, οπότε το να την προσαρμόσουμε και στο πρόγραμμα/ ανάγκες των παιδιών μας κάθε άλλο παρά παράλογο είναι. Το ίδιο και με την γκρίνια. Το ότι το παιδί γκρινιάζει σημαίνει πως κάτι το ενοχλεί, είναι κακοδιαθετο, κουρασμένο, κοκ. Όπως εγώ θα απέρριπτα κάποια κοινωνική συναναστροφή εάν αισθανομουν κάτι από τα παραπάνω, έτσι θεωρώ πως και το παιδί έχει δικαίωμα, μέσω ημών, να την απορρίψει.
  16. Αννα 35

    Κάνουμε αυτά που κοροϊδεύαμε;

    Εγώ δεν λουστηκα ακριβώς όσα κορόιδευα, αλλά έζησα τη ρήση "όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια ο θεός γελά". Ως προσωπικότητα με χαρακτηρίζουν έντονα η οργάνωση και ο προγραμματισμός. Αγγίζουν τα όρια του ψυχαναγκασμου. Όταν, λοιπόν, έμεινα έγκυος είχα ολόκληρο σχέδιο καταστρώσει, το οποίο αφορούσε τον ύπνο, τη σίτιση, την ψυχαγωγία, κοκ. των παιδιών σε βάθος τετραετίας. Έχω ακόμα αποθηκευμένα τα αρχεία στον υπολογιστή μου. Ήμουν πεπεισμένη, πως τα πάντα καθορίζονται και ορίζονται από τη στάση και συμπεριφορά των γονέων. Τώρα τα διαβάζω και γελάω. Βέβαια, υπάρχουν κανόνες και υπάρχει και πρόγραμμα, το οποίο σε γενικές γραμμές τηρείται, ωστόσο δεν είναι η εξίσωση που είχα στο μυαλό μου προ παιδιών. Όμως, οφείλω να ομολογήσω ότι ανέκαθεν με ενοχλούσε η στάση ορισμένων γονέων, οι οποίοι εκ πεποιθήσεως δεν άλλαζαν τις συνήθειες τους. Όσο καλοβολο και αν είναι ένα μωρό, προσωπικά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να κοιμηθεί π.χ. κάτω από ηχείο και σε καρότσι.