Πειθαρχία....μήπως ήρθε η ώρα για δράση;

[mama16]

Πιο παλιά η μεγάλη μου καθόταν ήσυχα γενικά κ πολύ σπάνια σηκώνονταν απ' την καρέκλα. Τώρα μετά το lockdown που πήγαμε 3 φορές έξω ήμασταν σε μέρη που δεν είναι το ένα τραπέζι δίπλα στο άλλο αλλά κ που δεν έχει κόσμο και συνήθως επιλέγουμε να καθόμαστε στα τραπέζια στην άκρη που βλέπουν σε πλατεία. Οπότε πηγαίνουν εκεί, αλλά δεν τα αφήνουν να απομακρύνονται. Την μια φορά ήμασταν σε μια καφετέρια που υπήρχαν ακόμα 2-3 άτομα μακρυά από εμάς. Αλλά όταν περνάει ο σερβιτόρος πχ πάντα σηκώνομαι για να μην πάνε γύρω γύρω από τα πόδια του. Όσες φορές πάντως βλέπω παιδάκια, δεν είναι στριμωχτα. Δεν επιλέγουμε τέτοια πολυσύχναστα μέρη!

[Super.mum]

Το καλύτερο είναι η παιδική χαρά να είναι φουλ περιφραγμένη και μέσα να έχει καντίνα και τραπεζάκια να κάτσεις να πάρεις ένα καφέ. 

[vtgian]

Δε θεωρώ διασκέδαση, ούτε ευκαιρία διαπαιδαγώγησης την έξοδο σε ταβέρνα, εστιατόριο, βόλτα στα μαγαζιά με ένα παιδάκι 2-3 ετών, ειδικά αν μιλάμε για παιδιά που δεν οριοθετούνται εύκολα, εκτός αν μιλάμε για χώρους πραγματικά φιλόξενους για αυτές τις ηλικίες. Και οι γονείς μας που μας έπαιρναν μαζί τους σε ταβέρνες, φρόντιζαν να έχουμε χώρο για παιχνίδι. Το να τρέχω πίσω από το μωρό, που φυσικά όλα θα θέλει να τα πιάσει και να τα περιεργαστεί, λογικό είναι, να πρέπει να διαχειριστώ την απογοήτευσή του και παράλληλα να πρέπει να ψωνίσω ή να μιλήσω με τους φίλους μου, δεν το βρίσκω χρήσιμο για κανέναν. Επίσης, το βρίσκω απαράδεκτο να έχουμε πάει έξω για φαγητό και να βλέπω τα έρμα τα γκαρσόνια να προσπαθούν να ισορροπήσουν δίσκους ανάμεσα από 3χρονα που τρέχουν γύρω γύρω, ή στο σούπερ μάρκετ να έχω το νου μου μη πάρω παραμάζωμα το ξαμολημένο 4χρονο.

Σαφώς και έχω πάρει το παιδί μου μαζί σε τέτοιους χώρους, αλλά όχι δε τον βρίσκω καθόλου δικαιολογημένο να ακούω 15 λεπτά τη τσιρίδα του Γιωργάκη και της μαμάς του γιατί  δεν τον αφήνει να πιάσει με τα χέρια τη σαλάτα, ή εκεί που θέλω να φάω με την οικογένειά μου με την ησυχία μας να μας μπαστακώνεται ξένο παιδί που θέλει να δει το παιχνίδι της δικής μου, που ζητάει να φάει από εμάς, ενώ οι γονείς του παραμένουν αδιάφοροι. Πολλές φορές είναι πολύ χαριτωμένα κάποια, έως και κάνουν πιο ευχάριστο το χρόνο για όλους μας αλλά είναι πολλές και οι φορές που ένιωσα πολύ άσχημα γιατί έπρεπε εγώ να απομακρύνω το ξένο παιδί. 

Αντίστοιχα, όταν βγαίναμε για φαγητό με τη μικρή θα φρόντιζα πάντα να έχω κάτι να απασχοληθεί (ειδικά αν είμαστε με άλλη παρέα χωρίς παιδιά).

Σε σούπερ μάρκετ, η δική μου ευτυχώς ήταν αρκετά εύκολη, καθόταν συνήθως στο καρότσι ή παίρναμε αυτοκινητάκι-καρότσι. Υπολογίζαμε ότι σίγουρα να μας ζητούσε κάτι και πάντα είχαμε διαπραγμάτευση (του στυλ μπορείς να διαλέξεις τι σου αρέσει και στο τέλος θα σου πούμε πόσα από αυτά μπορείς να πάρεις) και ότι θα μας έπαιρνε περισσότερο από τον κανονικό χρόνο. Επειδή όμως το σούπερ μάρκετ είναι ανάγκη, όχι διασκέδαση, φρόντιζα πάντα όταν είναι να πάμε να είναι το παιδί ξεκούραστο, να ξέρουμε ακριβώς τι θέλουμε να πάρουμε, ώστε η διαδικασία να μην εκνευρίσει κανέναν.

Τα παιδιά αυτής της ηλικίας (2-4 ετών) έχουν όλο το χρόνο μπροστά τους να μάθουν κανόνες συμπεριφοράς, που είναι κατά βάση κοινωνικοί κανόνες και απαιτούν το παιδί να έχει κατακτήσει την ικανότητα της ενσυναίσθησης. Εγώ το βρίσκω ανούσιο και για το παιδί αλλά και για εμένα να πρέπει να υποστούμε και οι δύο μεγάλη ταλαιπωρία, που θα καταλήξει σε κλάμα και κούραση (το πρώτο ως αποτέλεσμα του δεύτερου) για το παιδί. 

Και γενικά βρίσκω μια χαρά προσέγγιση αυτήν της Deena, ειδικά σε θέματα ασφάλειας. Με το δίχρονο περνάμε δρόμο - μου κρατάς το χέρι. Που να κοπανιέσαι σαν το ψάρι, ή θα σε περάσω σηκωτή ή θα κρατάς χέρι. Εφόσον το εμπεδώσουμε αυτό, θα φτάσουμε να περπατάς μόνη χωρίς χέρι. Και αργότερα να κοιτάμε μαζί το δρόμο.

 

[Yovanna]

22 minutes ago, vtgian said:

Δε θεωρώ διασκέδαση, ούτε ευκαιρία διαπαιδαγώγησης την έξοδο σε ταβέρνα, εστιατόριο, βόλτα στα μαγαζιά με ένα παιδάκι 2-3 ετών, ειδικά αν μιλάμε για παιδιά που δεν οριοθετούνται εύκολα, εκτός αν μιλάμε για χώρους πραγματικά φιλόξενους για αυτές τις ηλικίες. Και οι γονείς μας που μας έπαιρναν μαζί τους σε ταβέρνες, φρόντιζαν να έχουμε χώρο για παιχνίδι. Το να τρέχω πίσω από το μωρό, που φυσικά όλα θα θέλει να τα πιάσει και να τα περιεργαστεί, λογικό είναι, να πρέπει να διαχειριστώ την απογοήτευσή του και παράλληλα να πρέπει να ψωνίσω ή να μιλήσω με τους φίλους μου, δεν το βρίσκω χρήσιμο για κανέναν. Επίσης, το βρίσκω απαράδεκτο να έχουμε πάει έξω για φαγητό και να βλέπω τα έρμα τα γκαρσόνια να προσπαθούν να ισορροπήσουν δίσκους ανάμεσα από 3χρονα που τρέχουν γύρω γύρω, ή στο σούπερ μάρκετ να έχω το νου μου μη πάρω παραμάζωμα το ξαμολημένο 4χρονο.

Σαφώς και έχω πάρει το παιδί μου μαζί σε τέτοιους χώρους, αλλά όχι δε τον βρίσκω καθόλου δικαιολογημένο να ακούω 15 λεπτά τη τσιρίδα του Γιωργάκη και της μαμάς του γιατί  δεν τον αφήνει να πιάσει με τα χέρια τη σαλάτα, ή εκεί που θέλω να φάω με την οικογένειά μου με την ησυχία μας να μας μπαστακώνεται ξένο παιδί που θέλει να δει το παιχνίδι της δικής μου, που ζητάει να φάει από εμάς, ενώ οι γονείς του παραμένουν αδιάφοροι. Πολλές φορές είναι πολύ χαριτωμένα κάποια, έως και κάνουν πιο ευχάριστο το χρόνο για όλους μας αλλά είναι πολλές και οι φορές που ένιωσα πολύ άσχημα γιατί έπρεπε εγώ να απομακρύνω το ξένο παιδί. 

Αντίστοιχα, όταν βγαίναμε για φαγητό με τη μικρή θα φρόντιζα πάντα να έχω κάτι να απασχοληθεί (ειδικά αν είμαστε με άλλη παρέα χωρίς παιδιά).

Σε σούπερ μάρκετ, η δική μου ευτυχώς ήταν αρκετά εύκολη, καθόταν συνήθως στο καρότσι ή παίρναμε αυτοκινητάκι-καρότσι. Υπολογίζαμε ότι σίγουρα να μας ζητούσε κάτι και πάντα είχαμε διαπραγμάτευση (του στυλ μπορείς να διαλέξεις τι σου αρέσει και στο τέλος θα σου πούμε πόσα από αυτά μπορείς να πάρεις) και ότι θα μας έπαιρνε περισσότερο από τον κανονικό χρόνο. Επειδή όμως το σούπερ μάρκετ είναι ανάγκη, όχι διασκέδαση, φρόντιζα πάντα όταν είναι να πάμε να είναι το παιδί ξεκούραστο, να ξέρουμε ακριβώς τι θέλουμε να πάρουμε, ώστε η διαδικασία να μην εκνευρίσει κανέναν.

Τα παιδιά αυτής της ηλικίας (2-4 ετών) έχουν όλο το χρόνο μπροστά τους να μάθουν κανόνες συμπεριφοράς, που είναι κατά βάση κοινωνικοί κανόνες και απαιτούν το παιδί να έχει κατακτήσει την ικανότητα της ενσυναίσθησης. Εγώ το βρίσκω ανούσιο και για το παιδί αλλά και για εμένα να πρέπει να υποστούμε και οι δύο μεγάλη ταλαιπωρία, που θα καταλήξει σε κλάμα και κούραση (το πρώτο ως αποτέλεσμα του δεύτερου) για το παιδί. 

Και γενικά βρίσκω μια χαρά προσέγγιση αυτήν της Deena, ειδικά σε θέματα ασφάλειας. Με το δίχρονο περνάμε δρόμο - μου κρατάς το χέρι. Που να κοπανιέσαι σαν το ψάρι, ή θα σε περάσω σηκωτή ή θα κρατάς χέρι. Εφόσον το εμπεδώσουμε αυτό, θα φτάσουμε να περπατάς μόνη χωρίς χέρι. Και αργότερα να κοιτάμε μαζί το δρόμο.

 

Δεν υπάρχει απαραίτητα επιλογή. Δεν γίνεται πάντα να ψάχνεις να βρεις πού θα παρκάρεις το παιδί για να πας σούπερ μάρκετ ή για για να πάρεις πράγματα για το παιδί ή τα καλλυντικά που σου τελείωσαν.

Εγώ με τον μικρό πάντως, μια χαρά περνάμε στο σούπερ μάρκετ. Τον βάζω στο καρότσι και θέλει να του δίνω κείνου τα πράγματα να τα βάζει μέσα. Του λέω συνεχώς πόσο πολύ με βοηθάει και χαίρεται

[Annitamik]

Εγώ χαίρομαι πολύ όταν δεν παίρνω τη μικρή μαζί μου για καφέ ή φαγητό. Το έχω κάνει πολλές φορές και έχουμε περάσει και καλά, αλλά σαν το καφέ που θα πιεις με τη φίλη σου χωρίς να σε διακόψει κανένας δεν έχει 

[mama16]

πρίν από 4 λεπτά , Annitamik είπε:

Εγώ χαίρομαι πολύ όταν δεν παίρνω τη μικρή μαζί μου για καφέ ή φαγητό. Το έχω κάνει πολλές φορές και έχουμε περάσει και καλά, αλλά σαν το καφέ που θα πιεις με τη φίλη σου χωρίς να σε διακόψει κανένας δεν έχει 

Καλά δεν το συζητώ αλλά πολλές φορές μπορεί να μην έχεις την επιλογή να πας μόνος!

[Annitamik]

πρίν από 4 λεπτά , mama16 είπε:

Καλά δεν το συζητώ αλλά πολλές φορές μπορεί να μην έχεις την επιλογή να πας μόνος!

Ναι φυσικά, ειδικά πχ για το σούπερ μάρκετ. Αλλά για διασκέδαση πχ για καφέ  ή φαγητό όσο μπορώ το αποφεύγω, αν και πιστεύω ότι για μεγαλύτερα παιδιά δένει την οικογένεια σαν εμπειρία. Τώρα στην ηλικία που είναι η δική μου θέλει να τριγυρνάει στο χώρο και λογικό. Πραγματικά δεν διασκεδάζω καθόλου, μου βγαίνει από τη μύτη, απλά θέλω να κάτσω να φάω το φαγητό μου και φαντάσου με ενοχλούν και μένα οι τσιριδες, δε θέλω ούτε καν να σκεφτώ τους ξένους. Θα σας εξομολογηθω κάτι αλλά μη φάτε, πριν γίνω μαμά με ενοχλούσαν όταν κάνανε φασαρία τα παιδιά άλλων δίπλα μου στα εστιατόρια... Τώρα καταλαβαίνω.

Για Jumbo που αναφέρθηκε, ούτε καν, προτιμώ το ίντερνετ. Βασικά είμαι σαν τη @kotsifikos προτιμώ ένα καφέ στο χέρι και να πάω σε μια παιδική χαρά ή για περπάτημα στη φύση. Εκεί πραγματικά διασκεδάζω γιατί τη βλέπω χαρούμενη

[irin]

πρίν από 52 λεπτά , vtgian είπε:

Δε θεωρώ διασκέδαση, ούτε ευκαιρία διαπαιδαγώγησης την έξοδο σε ταβέρνα, εστιατόριο, βόλτα στα μαγαζιά με ένα παιδάκι 2-3 ετών, ειδικά αν μιλάμε για παιδιά που δεν οριοθετούνται εύκολα, εκτός αν μιλάμε για χώρους πραγματικά φιλόξενους για αυτές τις ηλικίες. Και οι γονείς μας που μας έπαιρναν μαζί τους σε ταβέρνες, φρόντιζαν να έχουμε χώρο για παιχνίδι. Το να τρέχω πίσω από το μωρό, που φυσικά όλα θα θέλει να τα πιάσει και να τα περιεργαστεί, λογικό είναι, να πρέπει να διαχειριστώ την απογοήτευσή του και παράλληλα να πρέπει να ψωνίσω ή να μιλήσω με τους φίλους μου, δεν το βρίσκω χρήσιμο για κανέναν. Επίσης, το βρίσκω απαράδεκτο να έχουμε πάει έξω για φαγητό και να βλέπω τα έρμα τα γκαρσόνια να προσπαθούν να ισορροπήσουν δίσκους ανάμεσα από 3χρονα που τρέχουν γύρω γύρω, ή στο σούπερ μάρκετ να έχω το νου μου μη πάρω παραμάζωμα το ξαμολημένο 4χρονο.

Σαφώς και έχω πάρει το παιδί μου μαζί σε τέτοιους χώρους, αλλά όχι δε τον βρίσκω καθόλου δικαιολογημένο να ακούω 15 λεπτά τη τσιρίδα του Γιωργάκη και της μαμάς του γιατί  δεν τον αφήνει να πιάσει με τα χέρια τη σαλάτα, ή εκεί που θέλω να φάω με την οικογένειά μου με την ησυχία μας να μας μπαστακώνεται ξένο παιδί που θέλει να δει το παιχνίδι της δικής μου, που ζητάει να φάει από εμάς, ενώ οι γονείς του παραμένουν αδιάφοροι. Πολλές φορές είναι πολύ χαριτωμένα κάποια, έως και κάνουν πιο ευχάριστο το χρόνο για όλους μας αλλά είναι πολλές και οι φορές που ένιωσα πολύ άσχημα γιατί έπρεπε εγώ να απομακρύνω το ξένο παιδί. 

Αντίστοιχα, όταν βγαίναμε για φαγητό με τη μικρή θα φρόντιζα πάντα να έχω κάτι να απασχοληθεί (ειδικά αν είμαστε με άλλη παρέα χωρίς παιδιά).

Σε σούπερ μάρκετ, η δική μου ευτυχώς ήταν αρκετά εύκολη, καθόταν συνήθως στο καρότσι ή παίρναμε αυτοκινητάκι-καρότσι. Υπολογίζαμε ότι σίγουρα να μας ζητούσε κάτι και πάντα είχαμε διαπραγμάτευση (του στυλ μπορείς να διαλέξεις τι σου αρέσει και στο τέλος θα σου πούμε πόσα από αυτά μπορείς να πάρεις) και ότι θα μας έπαιρνε περισσότερο από τον κανονικό χρόνο. Επειδή όμως το σούπερ μάρκετ είναι ανάγκη, όχι διασκέδαση, φρόντιζα πάντα όταν είναι να πάμε να είναι το παιδί ξεκούραστο, να ξέρουμε ακριβώς τι θέλουμε να πάρουμε, ώστε η διαδικασία να μην εκνευρίσει κανέναν.

Τα παιδιά αυτής της ηλικίας (2-4 ετών) έχουν όλο το χρόνο μπροστά τους να μάθουν κανόνες συμπεριφοράς, που είναι κατά βάση κοινωνικοί κανόνες και απαιτούν το παιδί να έχει κατακτήσει την ικανότητα της ενσυναίσθησης. Εγώ το βρίσκω ανούσιο και για το παιδί αλλά και για εμένα να πρέπει να υποστούμε και οι δύο μεγάλη ταλαιπωρία, που θα καταλήξει σε κλάμα και κούραση (το πρώτο ως αποτέλεσμα του δεύτερου) για το παιδί. 

Και γενικά βρίσκω μια χαρά προσέγγιση αυτήν της Deena, ειδικά σε θέματα ασφάλειας. Με το δίχρονο περνάμε δρόμο - μου κρατάς το χέρι. Που να κοπανιέσαι σαν το ψάρι, ή θα σε περάσω σηκωτή ή θα κρατάς χέρι. Εφόσον το εμπεδώσουμε αυτό, θα φτάσουμε να περπατάς μόνη χωρίς χέρι. Και αργότερα να κοιτάμε μαζί το δρόμο.

 

Mα εννοείται! Δεν λέμε ότι θα το  πάρεις μαζί για εκπαίδευση, ούτε ότι αν το πάρεις θα το αφήσεις να ενοχλεί τον κόσμο! Επιλέγεις ποιές φορές και σε ποιά μέρη θα πάρεις το παιδί μαζί. Και βέβαια, όπως λέει η @Annitamik οι καλύτεροι καφέδες είναι αυτοί χωρίς παιδιά! Δεν θα πήγαινα ποτέ για καφέ με φίλη χωρίς παιδι, κι εγώ να έχω μαζί μου παιδί. Γιατί απλά...θα έπινε μόνη της καφέ κι εγώ θα έτρεχα!

[Super.mum]

πρίν από 16 λεπτά , Annitamik είπε:

Εγώ χαίρομαι πολύ όταν δεν παίρνω τη μικρή μαζί μου για καφέ ή φαγητό. Το έχω κάνει πολλές φορές και έχουμε περάσει και καλά, αλλά σαν το καφέ που θα πιεις με τη φίλη σου χωρίς να σε διακόψει κανένας δεν έχει 

Είσαι τυχερή που έχεις που να το αφήσεις να ξέρεις 

[Ilaeira]

Εγώ είμαι στα ανάμεσα. Έχω φίλους που από τότε που το παιδί ήταν 6 μηνών δεν έχουν πάει έξω για φαγητό επειδή "βαριέται κι αυτό, τι να κάνει" και ομολογώ πως μου τη δίνει σαν προσέγγιση. Θεωρώ δεδομένο πως δεν θα καθίσει στο καρεκλάκι δύο ώρες, αλλά προτιμώ να τον απασχολούμε εναλλάξ κι αφού φάει να τον πάμε μια βόλτα εναλλάξ, παρά να κανονίζω όλες μου τις εξόδους με γνώμονα το αν θα βαρεθεί το νήπιο. Και έχω κι εγώ την αίσθηση πως αν δεν εκτεθεί από μικρό στη διαδικασία και στους κανόνες της συναναστροφής σε εστιατόρια και μαγαζιά, θα είναι ακόμα πιο δύσκολο να συνειδητοποιήσει στα 5 ότι τώρα πρέπει να κάνει υπομονή μέχρι να φύγουμε. Νομίζω δηλαδή πως όλα μπορείς να τα κάνεις, απλά αναπόφευκτα  θα ταλαιπωρηθείς.

 

Πάντως εγώ όταν βλέπω γονείς που ασχολούνται και προσπαθούν να ηρεμήσουν τα παιδιά δεν νευριάζω καθόλου, απλά τους συμπονώ. Εκεί που παίζουν τα νεύρα μου είναι όταν τους βλέπω να κάθονται αραχτοί την ώρα που τα βλαστάρια τους χαλάνε τον κόσμο.

[Super.mum]

πρίν από 6 λεπτά , irin είπε:

Mα εννοείται! Δεν λέμε ότι θα το  πάρεις μαζί για εκπαίδευση, ούτε ότι αν το πάρεις θα το αφήσεις να ενοχλεί τον κόσμο! Επιλέγεις ποιές φορές και σε ποιά μέρη θα πάρεις το παιδί μαζί. Και βέβαια, όπως λέει η @Annitamik οι καλύτεροι καφέδες είναι αυτοί χωρίς παιδιά! Δεν θα πήγαινα ποτέ για καφέ με φίλη χωρίς παιδι, κι εγώ να έχω μαζί μου παιδί. Γιατί απλά...θα έπινε μόνη της καφέ κι εγώ θα έτρεχα!

Εμένα το καλύτερο είναι όταν φωνάζω την φίλη μου σε εμάς. Ειδικά αν έρθει ώρα που κοιμάται ο μεγάλος πίνουμε ένα καφεδάκι στα γρήγορα χωρίς φωνές και ουυυ αυτό είναι πάρτυ για μένα 

[little lamb]

Εμείς στην εστίαση πέρσι δεν περπατούσε οπότε είτε ήταν στο καρότσι, είτε αγκαλιά, είτε την περπατούσαμε εμείς. Τώρα μόνο μια φορά πήγαμε από τότε που άνοιξε, κι αυτό για να δούμε φίλους, αλλιώς μόνοι μας δεν το πολύ συνηθίζαμε ούτε προ παιδιού. Τώρα έτρωγε το μεσημεριανό της την ώρα που πίναμε καφέ και μετά που τελείωσε είχα μαζί βιβλία και κοιτούσε. Και οι φίλοι μας είχαν μωρό οπότε κοιτούσε πολύ το μωράκι. Κι έτσι δεν έγινε τίποτα ευτράπελο, παίζει να μη σηκώθηκε καν από την καρέκλα! Όμως ήταν εξωτερικός χώρος που δεν είχε και τίποτα που να της κάνει εντύπωση να εξερευνήσει.

πρίν από 9 λεπτά , irin είπε:

Και βέβαια, όπως λέει η @Annitamik οι καλύτεροι καφέδες είναι αυτοί χωρίς παιδιά! Δεν θα πήγαινα ποτέ για καφέ με φίλη χωρίς παιδι, κι εγώ να έχω μαζί μου παιδί. Γιατί απλά...θα έπινε μόνη της καφέ κι εγώ θα έτρεχα!

 

Εμένα οι φίλοι μου θέλουν να βλέπουν το παιδί! Επειδή βλεπομαστε αραιά γενικά, θέλουν να τη βλέπουν πώς μεγαλώνει κλπ

[irin]

πρίν από 4 λεπτά , Super.mum είπε:

Εμένα το καλύτερο είναι όταν φωνάζω την φίλη μου σε εμάς. Ειδικά αν έρθει ώρα που κοιμάται ο μεγάλος πίνουμε ένα καφεδάκι στα γρήγορα χωρίς φωνές και ουυυ αυτό είναι πάρτυ για μένα 

Αυτό είναι πολύ καλό...  σε μένα λειτουργεί μόνο αν κοιμούνται...βράδυ δηλαδή. Διαφορετικά θα θέλουν να ασχοληθεί ο καλεσμένος μαζί τους.. οπότε δεν γίνεται δουλειά έτσι! Πλέον, είναι καλό και να έρθουν φίλοι με παιδιά, έχουν αρχίσει να παίζουν και εμείς αράζουμε.

[Annitamik]

πρίν από 4 λεπτά , Super.mum είπε:

Είσαι τυχερή που έχεις που να το αφήσεις να ξέρεις 

Δεν το συζητώ! Αλλά να ξέρεις και εγώ δεν έχω διαθέσιμη τη μαμά μου κάθε μέρα. Έρχεται δύο φορές τη βδομάδα. Και δεν την έχω αφήσει πολλές φορές εκεί, αλλά και αυτές τις λίγες είναι ανεκτίμητο. Είναι μεγάλη βοήθεια άλλοι δεν έχουν καθόλου. Ωστόσο σούπερ μάρκετ ψωνίζουμε ιντερνετικά κυρίως. Όπως και τα περισσότερα ρούχα παπούτσια πλέον. Βασικά σαν καταναλωτρια έχω σχεδόν καταργήσει τις αγορές με φυσική παρουσία στο κατάστημα και ψωνίζω από το ίντερνετ. Και το προτιμώ, δε ξέρω τι έκανα πριν , νομίζω ότι χάνω χρόνο αλλιώς. Είχα τη μαμά μου μεγάλη Πέμπτη και μου λέει πήγαινε να ψωνίσεις θα κρατήσω το παιδί και παιδιά απλά μπήκα στο κινητό μου και αγόρασα αυτά που ήθελα χαχαχαχα Δηλαδή ούτε εγώ δε θέλω να πάω για ψώνια , όχι να πάρω και το παιδί μαζί. Οπότε αυτό που λέτε δεν το κάνω.

Και επειδή δεν έχω τη μαμά μου καθημερινά αν θέλω να βγω για καφέ θα κανονίσουμε εκ περιτροπής με τον άντρα μου να την κρατήσει κάποιος και θα βγούμε εναλλάξ. Αν θέλουμε να βγούμε οι δύο μας πρέπει όντως να έρθει η μαμά μου.

Εσένα θα σε βοηθήσει ο παιδικός σταθμός , νομίζω στο έχω γράψει ξανά

[irin]

πρίν από 4 λεπτά , Annitamik είπε:

Δεν το συζητώ! Αλλά να ξέρεις και εγώ δεν έχω διαθέσιμη τη μαμά μου κάθε μέρα. Έρχεται δύο φορές τη βδομάδα. Και δεν την έχω αφήσει πολλές φορές εκεί, αλλά και αυτές τις λίγες είναι ανεκτίμητο. Είναι μεγάλη βοήθεια άλλοι δεν έχουν καθόλου. Ωστόσο σούπερ μάρκετ ψωνίζουμε ιντερνετικά κυρίως. Όπως και τα περισσότερα ρούχα παπούτσια πλέον. Βασικά σαν καταναλωτρια έχω σχεδόν καταργήσει τις αγορές με φυσική παρουσία στο κατάστημα και ψωνίζω από το ίντερνετ. Και το προτιμώ, δε ξέρω τι έκανα πριν , νομίζω ότι χάνω χρόνο αλλιώς. Είχα τη μαμά μου μεγάλη Πέμπτη και μου λέει πήγαινε να ψωνίσεις θα κρατήσω το παιδί και παιδιά απλά μπήκα στο κινητό μου και αγόρασα αυτά που ήθελα χαχαχαχα Δηλαδή ούτε εγώ δε θέλω να πάω για ψώνια , όχι να πάρω και το παιδί μαζί. Οπότε αυτό που λέτε δεν το κάνω.

Και επειδή δεν έχω τη μαμά μου καθημερινά αν θέλω να βγω για καφέ θα κανονίσουμε εκ περιτροπής με τον άντρα μου να την κρατήσει κάποιος και θα βγούμε εναλλάξ. Αν θέλουμε να βγούμε οι δύο μας πρέπει όντως να έρθει η μαμά μου.

Εσένα θα σε βοηθήσει ο παιδικός σταθμός , νομίζω στο έχω γράψει ξανά

Δύο φορές την εβδομάδα είναι πολύ καλά!!! Και εφόσον με τον άντρα σου μπορείτε να βγαίνετε και εκ περιτροπής, ακόμα καλύτερα! Εμένα τις καθημερινές επιστρέφει πολύ αργά, οπότε μόνο αν κανονίσω έξοδο μόνη μου μετά τις 21.00.. αλλά οκ, πάλι καλά! 

[Έσπερος]

πρίν από 37 λεπτά , Yovanna είπε:

Δεν υπάρχει απαραίτητα επιλογή. Δεν γίνεται πάντα να ψάχνεις να βρεις πού θα παρκάρεις το παιδί για να πας σούπερ μάρκετ ή για για να πάρεις πράγματα για το παιδί ή τα καλλυντικά που σου τελείωσαν.

Εγώ με τον μικρό πάντως, μια χαρά περνάμε στο σούπερ μάρκετ. Τον βάζω στο καρότσι και θέλει να του δίνω κείνου τα πράγματα να τα βάζει μέσα. Του λέω συνεχώς πόσο πολύ με βοηθάει και χαίρεται

Εμείς δεν έχουμε πού να τον αφήσουμε οπότε δεν μιλάω εκ του ασφαλούς. Επισησ ομως, δεν έχουν όλα τα σπίτια πατέρα ναυτικό ή εργαζόμενο από το πρωί μέχρι το βράδυ για να μην μπορεί η μαμα να πάει για ψώνια μόνη της μια ωριτσα. 

 

Το σουπερμάρκετ είναι ανάγκη, όχι οικογενειακή βόλτα αν το παιδί δεν συνεργάζεται. Τα ψώνια για αλλα πράγματα ή τα κανεις ηλεκτρονικά ή τα κανεις στα γρήγορα, μπαίνεις, διαλέγεις κ βγαίνεις, αν δεν μπορείς να εγγυηθείς ότι το παιδί σου θα σε κρατάει από το χέρι, στην περίπτωση που είναι τόσο αναγκαίο να έρθει μαζί. 

Εκπαιδευτιο χαρακτήρα έχει να πας στο φούρνο, στον μανάβη, στο σουπερμάρκετ για λίγα πράγματα αρχικά, να πάρεις κάτι του παιδιού που θέλει να δοκιμάσει, σε ένα παιχνιδάδικα ίσως. Το να πάρεις μαζί σου για ψώνια μηνεπείγοντα παιδί που δεν είσαι σιγουρος ότι θα είναι πάντα δίπλα σου, είναι δεδομένο ότι θα καταλήξει σε αποτυχία, όμως κανένας άλλος δεν φταίει να το υποστεί γιατί δεν εγγυάται κ κανεις ότι δεν θα γίνει ζημια.

 

Συμφωνώ απόλυτα με τη @vtgian 

[Yovanna]

Εγώ πρέπει να ομολογήσω ότι όταν ήταν πιο μικρός, από μωρό δηλαδή, πετούσα την σκούφια μου για να μου τον κρατήσουν να βγω βόλτα, για καφέ, για φαγητό, να πάω στα μαγαζιά και καθόλου ενοχές δεν ένοιωθα που τον άφηνα. Όσο μεγαλώνει και δένομαι μαζί του και απολαμβάνω την παρέα του, δεν μου πάει καρδιά να τον αφήσω. Δεν ευχαριστιέμαι. Σκέφτομαι, τι ωραία να ήταν και το παιδάκι μου εδώ, σιγά, τι θα μου έκανε, θα χαιρόταν κτλ.. Προτιμώ να κάνουμε πράγματα μαζί πλέον. Περίμενα πώς και πώς να μου τον κρατήσουν , να πάω ένα ταξίδι στο εξωτερικό , αλλά τώρα το σχεδιάζω με το παιδί. Δεν θα το χαρώ χωρίς αυτόν. Παρότι ξέρω ότι δεν θα είμαι το ίδιο ελεύθερη.

[Annitamik]

πρίν από 5 λεπτά , irin είπε:

Δύο φορές την εβδομάδα είναι πολύ καλά!!! Και εφόσον με τον άντρα σου μπορείτε να βγαίνετε και εκ περιτροπής, ακόμα καλύτερα! Εμένα τις καθημερινές επιστρέφει πολύ αργά, οπότε μόνο αν κανονίσω έξοδο μόνη μου μετά τις 21.00.. αλλά οκ, πάλι καλά! 

Δε βγαίνω δύο φορές την εβδομάδα στάνταρ επειδή είμαι συνήθως πτώμα απ'την δουλειά. Καμία πολλές φορές δε βγαίνω. Αλλά έρχεται συνήθως δύο φορές να δει τη μικρή, οπότε αν βολεψει και είμαι και εγώ ξεκούραστη θα την αφήσω . Συνήθως το κανονίζει στα ρεπό μου. Είναι μεγάλη βοήθεια δε το συζητώ. Τα παιδιά χρειάζονται πολλά πρόσωπα δεν μπορούν μόνο οι γονείς. Είναι πολύ κουραστικό να είσαι 7 στα 7 με ένα παιδί 24 ώρες. Ο άντρας μου όπως έγραψα και παραπάνω είναι πεσμένη η δουλειά του και άρα μπορούμε να το βολεψουμε με το πρόγραμμα. Είναι αστείο γιατί λέγαμε πρίν κάνουμε το παιδί τί θα κάνουμε ποιος θα την κρατήσει, επειδή δεν μπορούμε να έχουμε καθημερινά στο σπίτι τη μαμά μου. Τελικά ήρθαν έτσι τα πράγματα και μπορούμε να την κρατήσουμε σπίτι και να μη τη στείλουμε παιδικό λόγω αναδουλειας

[Έσπερος]

πρίν από 17 λεπτά , Yovanna είπε:

Εγώ πρέπει να ομολογήσω ότι όταν ήταν πιο μικρός, από μωρό δηλαδή, πετούσα την σκούφια μου για να μου τον κρατήσουν να βγω βόλτα, για καφέ, για φαγητό, να πάω στα μαγαζιά και καθόλου ενοχές δεν ένοιωθα που τον άφηνα. Όσο μεγαλώνει και δένομαι μαζί του και απολαμβάνω την παρέα του, δεν μου πάει καρδιά να τον αφήσω. Δεν ευχαριστιέμαι. Σκέφτομαι, τι ωραία να ήταν και το παιδάκι μου εδώ, σιγά, τι θα μου έκανε, θα χαιρόταν κτλ.. Προτιμώ να κάνουμε πράγματα μαζί πλέον. Περίμενα πώς και πώς να μου τον κρατήσουν , να πάω ένα ταξίδι στο εξωτερικό , αλλά τώρα το σχεδιάζω με το παιδί. Δεν θα το χαρώ χωρίς αυτόν. Παρότι ξέρω ότι δεν θα είμαι το ίδιο ελεύθερη.

Εμείς δεν έχουμε πού να τον αφήσουμε ούτε θα έχουμε ποτέ οπότε το έχω ξεγράψει, αλλά όντως είναι ωραία φάση όταν είναι πιο μεγάλα κ συμμετέχουν στην παρέα. Όμως όταν αναπολώ την εποχή που ήταν στο καροτσι κ μπορεί απλώς να χρειαζόταν να σηκωθεί κάποιος εναλλάξ ή σηκωνόταν κ οποιοσδήποτε άλλος από την παρέα, ήταν μια πολύ πολύ χαλαρή φάση που δεν ξέραμε πόσο λίγο θα κρατούσε για να την απολαύσουμε στο έπακρο, επειδή ήμασταν ακόμα ζορισμένοι από τη φάση του νεογέννητου με τις δυσκολίες!! Εκ των υστέρων λέω, γιατί δεν ήμασταν τότε κάθε μέρα για καφέ!!!!

[Annitamik]

πρίν από 20 λεπτά , Yovanna είπε:

Εγώ πρέπει να ομολογήσω ότι όταν ήταν πιο μικρός, από μωρό δηλαδή, πετούσα την σκούφια μου για να μου τον κρατήσουν να βγω βόλτα, για καφέ, για φαγητό, να πάω στα μαγαζιά και καθόλου ενοχές δεν ένοιωθα που τον άφηνα. Όσο μεγαλώνει και δένομαι μαζί του και απολαμβάνω την παρέα του, δεν μου πάει καρδιά να τον αφήσω. Δεν ευχαριστιέμαι. Σκέφτομαι, τι ωραία να ήταν και το παιδάκι μου εδώ, σιγά, τι θα μου έκανε, θα χαιρόταν κτλ.. Προτιμώ να κάνουμε πράγματα μαζί πλέον. Περίμενα πώς και πώς να μου τον κρατήσουν , να πάω ένα ταξίδι στο εξωτερικό , αλλά τώρα το σχεδιάζω με το παιδί. Δεν θα το χαρώ χωρίς αυτόν. Παρότι ξέρω ότι δεν θα είμαι το ίδιο ελεύθερη.

Νομίζω ότι όσο μεγαλώνει ένα παιδί και συνεννοείται καλά τόσο πιο απολαυστική γίνεται η παρέα του. Βλέπω τεράστια διαφορά λόγω της καλύτερης συνεννόησης στο πώς αισθάνομαι και εγώ απέναντι στο μωρό μου όσο μεγαλώνει. Κραξτε με ελευθερα, αλλά τον πρώτο χρόνο ένιωθα ότι μπήκα σε μια φυλακή λόγω του μωρού. Δεν το παραδεχομουν, αν και ένιωθα ότι αγαπούσα πολύ το παιδί μου, ένιωθα ότι με περιορίζει και στεναχωριουμουν ότι δε θα είμαι πότε όπως παλιά. Τώρα το καταλαβαίνω τι ένιωθα και γιατί το ένιωθα. Τώρα που αρχίζει σιγά σιγά και επικοινωνούμε το λατρεύω σαν φάση. Καταρχάς καταλαβαίνω τι θέλει επιτέλους! Φαντάζομαι όταν θα γίνει σαν τον δικό σου σε ηλικία που θα μιλάμε και κανονικά θα είναι σούπερ

[Έσπερος]

πρίν από 4 λεπτά , Annitamik είπε:

Κραξτε με ελευθερα, αλλά τον πρώτο χρόνο ένιωθα ότι μπήκα σε μια φυλακή λόγω του μωρού.

άντε καλε, εγω ακούω για κάποιον ότι έχει νεογέννητο κ σκέφτομαι «α τον κακομοίρη ποσο άσχημα θα περναει» κ αν κ δεύτερο σκέφτομαι τι μεγάλη δυστυχία τους βρήκε και γιατί το έκαναν αυτό στον εαυτό τους!!!! 

[irin]

πρίν από 8 λεπτά , Έσπερος είπε:

Εμείς δεν έχουμε πού να τον αφήσουμε ούτε θα έχουμε ποτέ οπότε το έχω ξεγράψει, αλλά όντως είναι ωραία φάση όταν είναι πιο μεγάλα κ συμμετέχουν στην παρέα. Όμως όταν αναπολώ την εποχή που ήταν στο καροτσι κ μπορεί απλώς να χρειαζόταν να σηκωθεί κάποιος εναλλάξ ή σηκωνόταν κ οποιοσδήποτε άλλος από την παρέα, ήταν μια πολύ πολύ χαλαρή φάση που δεν ξέραμε πόσο λίγο θα κρατούσε για να την απολαύσουμε στο έπακρο, επειδή ήμασταν ακόμα ζορισμένοι από τη φάση του νεογέννητου με τις δυσκολίες!! Εκ των υστέρων λέω, γιατί δεν ήμασταν τότε κάθε μέρα για καφέ!!!!

Στο πρώτο μου παιδί έτυχε και κάθισα σχεδόν έναν χρόνο. Ήταν και καλόβολο.. οπότε έφευγα πρωί και γυρνούσα  απόγευμα. Είτε με θηλασμό ή γάλα σε μπουκάλι κατά καιρούς, ή μετά ετοίμαζα τα φρούτα και το μεσημεριανό , τα έβαζα σε θερμός και φεύγαμε. Τί ψώνια στο attica, τί καφέδες-φαγητά..ότι τύχαινε! κοιμόταν το μεσημέρι στο καρότσι και μια χαρά! Ε..μετά..περπάτησε! χαχα

[Έσπερος]

πρίν από 6 λεπτά , irin είπε:

Στο πρώτο μου παιδί έτυχε και κάθισα σχεδόν έναν χρόνο. Ήταν και καλόβολο.. οπότε έφευγα πρωί και γυρνούσα  απόγευμα. Είτε με θηλασμό ή γάλα σε μπουκάλι κατά καιρούς, ή μετά ετοίμαζα τα φρούτα και το μεσημεριανό , τα έβαζα σε θερμός και φεύγαμε. Τί ψώνια στο attica, τί καφέδες-φαγητά..ότι τύχαινε! κοιμόταν το μεσημέρι στο καρότσι και μια χαρά! Ε..μετά..περπάτησε! χαχα

Εγώ έκανα αντλήσεις κάθε δυο ώρες το πρώτο δίμηνο, μετά κάθε τρεις. Δεν μπορούσα να πάω πουθενά μακριά. Μετά το τρίμηνο πήγα σχολείο για δυο μήνες πετώντας από τη χαρά μου χωρίς καμία σχεδον τύψη!!! μετά που πήρα την ανατροφής ήταν ήδη 9 μηνών κ ήταν πολύ διαφορετικά, τότε το απόλαυσα κ περασαμε όντως ωραία μέχρι που βαρέθηκα βέβαια κ περίμενα να τελειώσει.

[Yovanna]

11 minutes ago, Έσπερος said:

Εμείς δεν έχουμε πού να τον αφήσουμε ούτε θα έχουμε ποτέ οπότε το έχω ξεγράψει, αλλά όντως είναι ωραία φάση όταν είναι πιο μεγάλα κ συμμετέχουν στην παρέα. Όμως όταν αναπολώ την εποχή που ήταν στο καροτσι κ μπορεί απλώς να χρειαζόταν να σηκωθεί κάποιος εναλλάξ ή σηκωνόταν κ οποιοσδήποτε άλλος από την παρέα, ήταν μια πολύ πολύ χαλαρή φάση που δεν ξέραμε πόσο λίγο θα κρατούσε για να την απολαύσουμε στο έπακρο, επειδή ήμασταν ακόμα ζορισμένοι από τη φάση του νεογέννητου με τις δυσκολίες!! Εκ των υστέρων λέω, γιατί δεν ήμασταν τότε κάθε μέρα για καφέ!!!!

Έτσι ακριβώς. Και εγώ νόμιζα ότι μεγαλώνοντας θα γίνουν πιο εύκολα τα πράγματα και όσοι είχαν μεγαλύτερα παιδιά μου έλεγαν τώρα είναι τα εύκολα, και έλεγα τι βλακείες μου λένε!

 

9 minutes ago, Annitamik said:

Κραξτε με ελευθερα, αλλά τον πρώτο χρόνο ένιωθα ότι μπήκα σε μια φυλακή λόγω του μωρού.

Και εγώ έτσι ένοιωθα! Ξεπόρτιζα με την πρώτη ευκαιρία!

[Annitamik]

πρίν από 13 λεπτά , Έσπερος είπε:

Εμείς δεν έχουμε πού να τον αφήσουμε ούτε θα έχουμε ποτέ οπότε το έχω ξεγράψει, αλλά όντως είναι ωραία φάση όταν είναι πιο μεγάλα κ συμμετέχουν στην παρέα. Όμως όταν αναπολώ την εποχή που ήταν στο καροτσι κ μπορεί απλώς να χρειαζόταν να σηκωθεί κάποιος εναλλάξ ή σηκωνόταν κ οποιοσδήποτε άλλος από την παρέα, ήταν μια πολύ πολύ χαλαρή φάση που δεν ξέραμε πόσο λίγο θα κρατούσε για να την απολαύσουμε στο έπακρο, επειδή ήμασταν ακόμα ζορισμένοι από τη φάση του νεογέννητου με τις δυσκολίες!! Εκ των υστέρων λέω, γιατί δεν ήμασταν τότε κάθε μέρα για καφέ!!!!

Ακριβώς αυτή την φάση του νεογέννητου δεν αντέχω. Μου θυμίζει εφιάλτη. Τι καβγάδες έχω ρίξει με τον άντρα μου επειδή βγήκαμε έξω και φυσάει και δεν πήραμε κουβέρτα και θα κρυώσει το μωρο ή δεν τη βάλαμε σωστά στο κάθισμα αυτοκινήτου και στην απίθανη περίπτωση να συγκρουστούμε θα εξεσφεδονιστει το μωρό εντάξει τρέλα με κορδέλα. Τι βόλτα να ευχαριστηθεις έτσι. Με αυτό να κλαίει επειδή πάλι θέλει γάλα. Τα θυμήθηκα και αγχώθηκα. Όχι χίλιες φορές να την κυνηγάω στη ταβέρνα