Πειθαρχία....μήπως ήρθε η ώρα για δράση;

[Έσπερος]

Νομίζω ότι κάποια πράγματα τα ερμηνεύετε στα άκρα. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θέλουν καθολου τα παιδάκια των άλλων, υπάρχουν κ άνθρωποι που τους αρέσουν αλλά μέχρι ένα σημείο, μετά θέλουν λίγο να μιλήσουν κ με τους φίλους τους. Άρα θα ασχοληθούν με το παιδάκι αλλά λογικά κάποια στιγμή θα απορροφηθούν στην κουβέντα τους κ το παιδάκι θα αναζητήσει άλλη απασχόληση κ ίσως βαρεθεί ειδικά αν δεν είναι στον χώρο του ή σε σπίτι με παιχνίδια. 

 

Οι ενήλικες έχουν δικά τους ενδιαφέροντα, τα παιδιά έχουν δικά τους ενδθαφεροντα, κάποια στιγμή αυτά συμπλέκονται, κάποιες στιγμές όμως είναι χωριστά. Οι φίλοι μας είναι δικοί μας φίλοι, τα παιδιά μας είναι δικά μας παιδιά κ όχι των φίλων, ειδικά οι φίλοι που δεν έχουν δικά τους, όταν συναντούν εμάς δεν έρχονται ντε κ καλά ενθουσιασμένοι για να παίζουν όλη την ώρα με τα παιδιά μας, θέλουν να πουν κ κάτι ενήλικο. Δεν χρειάζεται να δείχνουν τη δυσφορία τους, μπορεί να το νιώθουν κ να σκέφτονται ότι θα ήθελαν κ κάποιον χρόνο χωρίς παιδάκια. Εγω ως καλεσμένη χωρίς παιδθα παλιά, το ένιωθα πολλές φορές. όχι ότι πέρναγα άσχημα, απλώς αναρωτιόμουν τι κάνω εκεί. 

[little lamb]

πρίν από 8 λεπτά , vicky86 είπε:

μα αυτο που λες δ ειναι κτ κακο

ενα παιδακι εσπρωχνε το καροτσι κ ψωνιζε

ακομη κ να εβαζε ενα τουρσι κ μετα να το γυριζες πισω,δ θα ηταν κτ τραγικο

απλα μαλλον δ εχεις πετυχει αλλα σκηνικα

 

Είχα καταλάβει ότι η Έσπερος και η Αργκ έλεγαν να το κρατάμε εξ αρχής και συνέχεια από το χέρι, κι έτσι να μην μπορεί να το κάνει ούτε αυτό.

[ΑΡΓΚ]

πρίν από 6 λεπτά , little lamb είπε:

 

Είχα καταλάβει ότι η Έσπερος και η Αργκ έλεγαν να το κρατάμε εξ αρχής και συνέχεια από το χέρι, κι έτσι να μην μπορεί να το κάνει ούτε αυτό.

 

Nα γίνεται ελεγχόμενα:

- Πάμε να πάρουμε τώρα γάλα. Πες μου όταν το δεις

 Σε τραβάει προς τα γάλατα

- Ωραία, εκείνο με την αγελάδα θα πάρουμε, θες να μου δώσεις ένα να το βάλουμε στο καρότσι;

 

Αυτό σαν σκηνικό είναι το επιθυμητό για εμένα και καμία σχέση με το παιδάκι που απλώνει χεράκι να πειράξει την κονσέρβα που του άρεσε το χρώμα, να τραβήξει το ταμπελάκι της προσφοράς που είναι εντυπωσιακό και να ανακατέψει τη στοίβα με τις μπλούζες.

Αν το δικό σου δεν τα κάνει αυτά και τα θεωρείτε αδιανόητα, τέλεια. Αλλά πολλά παιδάκια αντιμετωπίζουν τα μαγαζιά σαν παιδότοπο  

[little lamb]

πρίν από 7 λεπτά , Έσπερος είπε:

Νομίζω ότι κάποια πράγματα τα ερμηνεύετε στα άκρα. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θέλουν καθολου τα παιδάκια των άλλων, υπάρχουν κ άνθρωποι που τους αρέσουν αλλά μέχρι ένα σημείο, μετά θέλουν λίγο να μιλήσουν κ με τους φίλους τους. Άρα θα ασχοληθούν με το παιδάκι αλλά λογικά κάποια στιγμή θα απορροφηθούν στην κουβέντα τους κ το παιδάκι θα αναζητήσει άλλη απασχόληση κ ίσως βαρεθεί ειδικά αν δεν είναι στον χώρο του ή σε σπίτι με παιχνίδια. 

 

Οι ενήλικες έχουν δικά τους ενδιαφέροντα, τα παιδιά έχουν δικά τους ενδθαφεροντα, κάποια στιγμή αυτά συμπλέκονται, κάποιες στιγμές όμως είναι χωριστά. Οι φίλοι μας είναι δικοί μας φίλοι, τα παιδιά μας είναι δικά μας παιδιά κ όχι των φίλων, ειδικά οι φίλοι που δεν έχουν δικά τους, όταν συναντούν εμάς δεν έρχονται ντε κ καλά ενθουσιασμένοι για να παίζουν όλη την ώρα με τα παιδιά μας, θέλουν να πουν κ κάτι ενήλικο. Δεν χρειάζεται να δείχνουν τη δυσφορία τους, μπορεί να το νιώθουν κ να σκέφτονται ότι θα ήθελαν κ κάποιον χρόνο χωρίς παιδάκια. Εγω ως καλεσμένη χωρίς παιδθα παλιά, το ένιωθα πολλές φορές. όχι ότι πέρναγα άσχημα, απλώς αναρωτιόμουν τι κάνω εκεί. 

 

Κι αυτό όμως εξαρτάται από το παιδί. Γιατί να έχουμε ως δεδομένο ότι το παιδί δεν θα μας αφήσει να μιλήσουμε; Κι αυτό δεν είναι νομοτελειακό. Παιδί=συνεχώς μας απασχολεί. Μπορεί ναι, μπορεί όχι. Πολλά παιδιά μιλάνε λίγο με τους καλεσμένους και μετά πάνε στα παιχνίδια τους. Ίσως και ίσο ποσοστό με τα παιδιά που δεν αφήνουν να μιλήσεις. Όπως και στο μαγαζί μπορεί να πειράξει, μπορεί όχι. Αν το αντιμετωπίζουμε εξ αρχής σαν σίγουροι ότι θα δημιουργήσει κάποιο πρόβλημα, νομίζω ότι προδιαγράφουμε κάποια πράγματα. Σαν αυτό που λέγαμε πολλές σελίδες πριν, για το ότι το παιδί πολλές φορές όντως γίνεται αυτό που έχει στο νου του ο γονιός ή σαν την αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

 

πρίν από 6 λεπτά , ΑΡΓΚ είπε:

 

Nα γίνεται ελεγχόμενα:

- Πάμε να πάρουμε τώρα γάλα. Πες μου όταν το δεις

 Σε τραβάει προς τα γάλατα

- Ωραία, εκείνο με την αγελάδα θα πάρουμε, θες να μου δώσεις ένα να το βάλουμε στο καρότσι;

 

Αυτό σαν σκηνικό είναι το επιθυμητό για εμένα και καμία σχέση με το παιδάκι που απλώνει χεράκι να πειράξει την κονσέρβα που του άρεσε το χρώμα, να τραβήξει το ταμπελάκι της προσφοράς που είναι εντυπωσιακό και να ανακατέψει τη στοίβα με τις μπλούζες.

Αν το δικό σου δεν τα κάνει αυτά και τα θεωρείτε αδιανόητα, τέλεια. Αλλά πολλά παιδάκια αντιμετωπίζουν τα μαγαζιά σαν παιδότοπο  

 

Να ανακατέψει τη στοίβα οχι δεν το κάνει, πώς να το κάνει αν είσαι δίπλα; Αυτό σημαίνει να είναι αρκετά μακριά ο γονιός (ή έστω το μυαλό του να είναι μακριά).

Να τραβήξει ένα ταμπελακι έχει τύχει, της είπα ότι δεν πρέπει και το ξαναβαλαμε. Και προφανώς άλλο κάπου μεταξύ 1μισι-2 που έγινε αυτό,  άλλο να το κάνει 4χρονο. Δεν θα το κρατούσα από πριν για να μην πάρει το ταμπελακι γιατί βασικα δεν θα είχα σκεφτεί ότι θα το πάρει.

Προϊόντα δεν κατεβάζει, απλώνει το χεράκι και με κοιτάει να δει αν θα της το δώσω ή όχι. Για να βάλει στο καλάθι όμως έχει πάρει μόνη της, οχι χαμό φυσικά ούτε το μισό μαγαζί, ένα αντικείμενο τη φορά ας πούμε. Και ναι μπορεί να ήταν απλά επειδή της άρεσε το χρώμα αλλά το επιστρέψαμε στο ράφι και τελείωσε η ιστορία. Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Ούτε αδιανόητο είναι αυτό ούτε "σιγά τι έγινε". Αδιανόητο είναι το να ανακατέψει το ράφι ναι, όχι το να πάρει ένα προϊόν επειδή του έκανε εντύπωση. Δεν είναι το ίδιο. Και ξαναλέω άλλο λίγο πριν τα 2, άλλο στα 3μισι.

[ΑΡΓΚ]

πρίν από 17 λεπτά , little lamb είπε:

 

Κι αυτό όμως εξαρτάται από το παιδί. Γιατί να έχουμε ως δεδομένο ότι το παιδί δεν θα μας αφήσει να μιλήσουμε; Κι αυτό δεν είναι νομοτελειακό. Παιδί=συνεχώς μας απασχολεί. Μπορεί ναι, μπορεί όχι. Πολλά παιδιά μιλάνε λίγο με τους καλεσμένους και μετά πάνε στα παιχνίδια τους. Ίσως και ίσο ποσοστό με τα παιδιά που δεν αφήνουν να μιλήσεις. Όπως και στο μαγαζί μπορεί να πειράξει, μπορεί όχι. Αν το αντιμετωπίζουμε εξ αρχής σαν σίγουροι ότι θα δημιουργήσει κάποιο πρόβλημα, νομίζω ότι προδιαγράφουμε κάποια πράγματα. Σαν αυτό που λέγαμε πολλές σελίδες πριν, για το ότι το παιδί πολλές φορές όντως γίνεται αυτό που έχει στο νου του ο γονιός ή σαν την αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

 

 

Εξαρτάται την παρέα και τις συνθήκες. Δε μπορείς να ανακατέψεις μια παρέα με εργένηδες ή έστω άτεκνους με μια οικογένεια με μωρά και νήπια. Μπορείς περιστασιακά αλλά τελικά κουράζει. Δύσκολα δηλαδή είναι μια παρέα που μπορεί να συναντιέται συχνά και να περνάνε όλοι καλά και τελικά δεν τραβάει σε βάθος χρόνου. Το παιδί όταν είναι εκεί δίνει εναν "οικογενειακό" τόνο που δεν ταιριάζει με όλες τις παρέες. Συνήθως άλλη η παρέα που θα πας χωρίς παιδιά και άλλη αυτή που θα πας με παιδιά.

[Έσπερος]

πρίν από 5 λεπτά , little lamb είπε:

 

Κι αυτό όμως εξαρτάται από το παιδί. Γιατί να έχουμε ως δεδομένο ότι το παιδί δεν θα μας αφήσει να μιλήσουμε; Κι αυτό δεν είναι νομοτελειακό. Παιδί=συνεχώς μας απασχολεί. Μπορεί ναι, μπορεί όχι. Πολλά παιδιά μιλάνε λίγο με τους καλεσμένους και μετά πάνε στα παιχνίδια τους. Ίσως και ίσο ποσοστό με τα παιδιά που δεν αφήνουν να μιλήσεις. Όπως και στο μαγαζί μπορεί να πειράξει, μπορεί όχι. Αν το αντιμετωπίζουμε εξ αρχής σαν σίγουροι ότι θα δημιουργήσει κάποιο πρόβλημα, νομίζω ότι προδιαγράφουμε κάποια πράγματα. Σαν αυτό που λέγαμε πολλές σελίδες πριν, για το ότι το παιδί πολλές φορές όντως γίνεται αυτό που έχει στο νου του ο γονιός ή σαν την αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

 

δεν λέμε ότι το έχουμε δεδομένο, απλώς λέμε ότι αν συμβεί μας ενοχλεί. και ο βαθμός στον οποίο θα ενοχλήσει όμως είναι υποκειμενικός. καλό είναι να το έχουμε κατά νου για τους καλεσμένους μας. και για το κατάστημα που λες, εγω κ η αργκ δεν μιλάμε ακριβώς για αδιαπραγμάτευτους κανόνες, αλλά για πρόληψη με βάση τον χαρακτήρα του παιδιού μας. Αν ξέρεις ότι είναι σίφουνας, είσαι σε μεγαλύτερη επιφυλακή από παιδιά σαν το δικό σου. 

πρίν από 32 λεπτά , little lamb είπε:

Ούτε αδιανόητο είναι αυτό ούτε "σιγά τι έγινε". Αδιανόητο είναι το να ανακατέψει το ράφι ναι, όχι το να πάρει ένα προϊόν επειδή του έκανε εντύπωση. Δεν είναι το ίδιο. Και ξαναλέω άλλο λίγο πριν τα 2, άλλο στα 3μισι.

το αδιανόητο δεν πάει στη συμπεριφορά του παιδιού. πάει στη στάση του γονιού. το παιδί κάνει αυτό που είναι λογικό για την ηλικία του, το θέμα είναι πώς βλέπεις τον γονέα να αντιδρά ή να μην αντιδρά. Δεν σημαίνει κ κάτι ότι το παιδί που ο γονιός είναι στην τσίτα δεν θα κάνει ποτέ τίποτα. απλώς αν είσαι γύρω κ παρατηρείς κάτι, κ βλέπεις τον γονιό πιο χαλαρό, σου χτυπάει πιο άσχημα. 

πρίν από 33 λεπτά , little lamb είπε:

Να ανακατέψει τη στοίβα οχι δεν το κάνει, πώς να το κάνει αν είσαι δίπλα; Αυτό σημαίνει να είναι αρκετά μακριά ο γονιός (ή έστω το μυαλό του να είναι μακριά).

άνθρωποι είμαστε, κ αυτ μπορεί να συμβεί αν πχ ο γονιός χαζέψει. σε οποιοδήποτε παιδί μπορεί να συμβεί κ σε οποιονδήποτε γονιό. υο θέμα είναι αν εσυ θα πεις τι χαριτωμένο δεν πειράζει ή θα εξηγήσεις ότι δεν πρέπει κ μετά θα εχεις τα μάτια σου 14 ή θα φύγεις σαν να μην έγινε κάτι, κ όχι τη μια φορά, αλλά κατ επανάληψη. 

[little lamb]

πρίν από 5 λεπτά , Έσπερος είπε:

και για το κατάστημα που λες, εγω κ η αργκ δεν μιλάμε ακριβώς για αδιαπραγμάτευτους κανόνες, αλλά για πρόληψη με βάση τον χαρακτήρα του παιδιού μας. Αν ξέρεις ότι είναι σίφουνας, είσαι σε μεγαλύτερη επιφυλακή από παιδιά σαν το δικό σου. 

 

Σε αυτό δεν διαφωνώ, είχα καταλάβει ότι τα λέγατε για όλα τα παιδιά. Γιατί στην αρχή έτσι γράψατε, ότι το χωρίς χεράκι είναι αδιανόητο, εξ ου και η παρανόηση, ενώ κι άλλες τελικά είπαν ότι δεν το κρατάνε και κυλάνε όλα ομαλά.

 

πρίν από 8 λεπτά , ΑΡΓΚ είπε:

 

Εξαρτάται την παρέα και τις συνθήκες. Δε μπορείς να ανακατέψεις μια παρέα με εργένηδες ή έστω άτεκνους με μια οικογένεια με μωρά και νήπια. Μπορείς περιστασιακά αλλά τελικά κουράζει. Δύσκολα δηλαδή είναι μια παρέα που μπορεί να συναντιέται συχνά και να περνάνε όλοι καλά και τελικά δεν τραβάει σε βάθος χρόνου. Το παιδί όταν είναι εκεί δίνει εναν "οικογενειακό" τόνο που δεν ταιριάζει με όλες τις παρέες. Συνήθως άλλη η παρέα που θα πας χωρίς παιδιά και άλλη αυτή που θα πας με παιδιά.

 

Ναι αν είναι παρέες που βλέπονται συχνά όντως είναι άλλο, θα τους δεις κάποιες φορές με παιδιά και κάποιες χωρίς. Εμείς με κανέναν δεν βλεπομαστε συχνά και όχι λόγω παιδιού. Απλά ο καθένας έχει τις υποχρεώσεις του. Οι πιο στενές μου φίλες έχουν ιδιαίτερα ακόμα και Κυριακές πολλές φορές. Πάντα έτσι ήμασταν, εκτός φυσικά από όταν βλεπομασταν καθημερινα στις σπουδές ή δουλειές που ήμασταν μαζί. Κι έχουμε πολλούς οπότε δεν βλέπουμε συνέχεια τους ίδιους, κι έτσι τους βλέπουμε όλους αραιά. Με τους πιο στενούς μπορεί να βρεθούμε μια φορά το μήνα ή δίμηνο (δηλαδη κάθε σ/με άλλους), με τους λιγότερο στενούς 2 φορές το χρόνο. Οι πιο στενοί οι δικοί μου έχουν επίσης μωρά, το ένα ζευγάρι είναι και οι νονοί οπότε βρισκόμαστε οικογενειακώς. Οι πιο στενοί του άντρα μου έχουν παιδιά λύκειο ή φοιτητές οπότε ενθουσιάζονται με τη μικρούλα. Και οι όχι και τόσο στενοί που θα βρεθούμε 1-2 φορές το χρόνο θέλουν να τη δουν για να τη γνωρίσουν, όπως και με τον/τη σύζυγό γνωρίζονται σιγά σιγά γιατί μπορεί να έχουμε ιδωθεί συνολικά 4-5 φορές. Όλα αυτά βέβαια μέχρι το Νοέμβριο, έκτοτε μόνο τους νονους είδαμε δύο φορές λόγω καραντινας... Όσο μεγαλώνει δεν ξέρω πώς θα νιώθουν οι φίλοι απέναντί της, θα δω και θα πράξω αναλόγως.

πρίν από 26 λεπτά , Έσπερος είπε:

δεν λέμε ότι το έχουμε δεδομένο, απλώς λέμε ότι αν συμβεί μας ενοχλεί. και ο βαθμός στον οποίο θα ενοχλήσει όμως είναι υποκειμενικός. καλό είναι να το έχουμε κατά νου για τους καλεσμένους μας. και για το κατάστημα που λες, εγω κ η αργκ δεν μιλάμε ακριβώς για αδιαπραγμάτευτους κανόνες, αλλά για πρόληψη με βάση τον χαρακτήρα του παιδιού μας. Αν ξέρεις ότι είναι σίφουνας, είσαι σε μεγαλύτερη επιφυλακή από παιδιά σαν το δικό σου. 

το αδιανόητο δεν πάει στη συμπεριφορά του παιδιού. πάει στη στάση του γονιού. το παιδί κάνει αυτό που είναι λογικό για την ηλικία του, το θέμα είναι πώς βλέπεις τον γονέα να αντιδρά ή να μην αντιδρά. Δεν σημαίνει κ κάτι ότι το παιδί που ο γονιός είναι στην τσίτα δεν θα κάνει ποτέ τίποτα. απλώς αν είσαι γύρω κ παρατηρείς κάτι, κ βλέπεις τον γονιό πιο χαλαρό, σου χτυπάει πιο άσχημα. 

άνθρωποι είμαστε, κ αυτ μπορεί να συμβεί αν πχ ο γονιός χαζέψει. σε οποιοδήποτε παιδί μπορεί να συμβεί κ σε οποιονδήποτε γονιό. υο θέμα είναι αν εσυ θα πεις τι χαριτωμένο δεν πειράζει ή θα εξηγήσεις ότι δεν πρέπει κ μετά θα εχεις τα μάτια σου 14 ή θα φύγεις σαν να μην έγινε κάτι, κ όχι τη μια φορά, αλλά κατ επανάληψη. 

 

Καμία εδώ όμως δεν έγραψε τι χαριτωμένο δεν πειράζει και ότι είναι οκ να μην πει στο παιδί τιποτα. Ούτε η κοπέλα που το πρωτοεθεσε, ούτε εγώ, ούτε καμία άλλη. Ότι υπάρχουν οικογένειες που το κάνουν μπορεί να υπάρχουν, αλλά δεν είπε κανείς ότι είναι οκ. Τέλος πάντων, όπως σε όλα τα θέματα τελικά δεν υπάρχει και καμιά φοβερή διαφωνία, απλά δεν καταλαβαινομαστε και επαναλαμβανομαστε.

[ΑΡΓΚ]

Nα πω την αμαρτία μου κορίτσια, τα μωρά και τα νήπια τα λατρεύω. Να είχα 100 δικά μου. Κρίμα που δεν έγινα νηπιαγωγός.

Αλλά τώρα που τα δικά μου μεγάλωσαν, καμία διάθεση δεν έχω να πάω για καφέ και να έχω το μωρό του άλλου. 

Αν έρθουν σπίτι μου, σαν οικογένεια, ή πάω σπίτι τους, και υπάρχει μωρό, η καλύτερή μου, ας φύγουν οι μεγάλοι να μου το αφήσουν.

Αλλά να έχω πάει παραλία, καφετέρια, εστιατόρειο, σε παρέα με ενήλικες ή μεγάλα παιδιά, και τελικά να αλλάζει το κλίμα λόγω του μωρού, ε θα το σκεφτώ πολύ να ξαναβγώ με αυτή την παρέα. Το ίδιο έχω ακούσει από όλους τους γνωστούς με μεγάλα παιδιά πια, αλλά και το έχω εισπράξει όταν είχα μωρά - νήπια.

Το κάθε πράγμα έχει την ώρα του. Άλλα πράγματα κάνεις οικογενειακά, με άλλες οικογένειες με πάνω κάτω ίδιες ηλικίες παιδιών, άλλα όταν οι άλλοι δεν είναι σε αυτή τη φάση.

[Super.mum]

2 ώρες πρίν, kotsifikos είπε:

Αλήθεια δεν ξέρω τι είναι χειρότερο από όλα, κανείς δεν θέλει να μαλώνουν το παιδί του (προσωπικά τρελαίνομαι να ξέρεις) όμως δεν μπορώ και τους γονείς που αφήνουν έτσι αμολυτά τα παιδιά τους να ενοχλούν τον κόσμο όταν δεν πρέπει.

Χθες μία φίλη μου πρότεινε να πάμε σε μία καφετέρεια  η οποία είναι κυρίως για να παίζουν τα παιδιά, η αλήθεια είναι πως ενθουσιάστηκα στην ιδεά γιατί ο μικρός θα έβλεπε τον φίλο του και θα έπαιζε, φτάνουμε και μου λέει το παιδί μου ΄΄μαμά γιατί με έφερες εδώ? εδώ είναι για μωρά δεν βλέπεις??΄΄ του ζήτησα να κάνει υπομονή μέχρι να έρθει ο φίλος του να παίξουν, και έτσι έκανε. Μετά από καμία ώρα αφού έπαιζε με τον φίλο του τον βλέπω σε ένα σημείο της καφετέρειας να παίζει με κάτι και η κοπέλα που ήταν εκεί να του κάνει παρατήρηση, σηκώθηκα και πήγα προς το μέρος τους. Ρώτησα το παιδί μου τι συμβαίνει και η κοπέλα μου λέει ''του ζητάω να κατεβάσει τον τόνο της έντασης του γιατί όπως παίζει ενοχλεί τα υπόλοιπα παιδιά'' του ζήτησα να ηρεμίσει και μου είπε πως δεν θέλει, εκεί τον ενημέρωσα πως θα φύγουμε, και απομακρύνθηκα, ήρθε μαζί μου στο τραπέζι και του εξήγησα πως εφόσον είναι σε έναν χώρο με άλλα παιδιά θα πρέπει να ακολουθεί τους κανόνες. αυτό ήταν, δεν ξαναενόχλησε, που εδώ που τα λεμε δεν έκανε και κάτι κακό όμως η κοπέλα ενοχλήθηκε , την κατάλαβα γιατί οκ είναι δύσκολο να παίζουν 10 τρίχρονα και δύο εξάχρονα μαζί..όμως όσο και αν θεώρησα παράλογο τον λόγο που του έκαναν παρατήρηση παρενέβει γιατί ήταν σε έναν χώρο με άλλα 10 παιδιά και όφειλε να ακούει τους κανόνες!

Η αληθεια είναι πως αν ήξερα πως θα είναι δεν θα τον πήγαινα, η φίλη μου μου το πλάσαρε σαν κάτι πολύ ιδιαίτερο και ωραίο για παιδιά, κάτι διαφορετικό, ε ψάρωσα και εγώ και έτσι πήγα. Το μαγαζί ωραίο είναι και τα παιχνίδια άλλα όχι για 6χρονα...είναι κατάλληλο για τρίχρονα το πολύ τετράχρονα παιδιά.

Εγώ θα ήθελα η κοπέλα να το πει σε εμένα και εγώ να εξηγήσω στο παιδί. Όχι μια ξένη να κάνει παρατηρήσει στο παιδί μου 

πρίν από 27 λεπτά , ΑΡΓΚ είπε:

Nα πω την αμαρτία μου κορίτσια, τα μωρά και τα νήπια τα λατρεύω. Να είχα 100 δικά μου. Κρίμα που δεν έγινα νηπιαγωγός.

Αλλά τώρα που τα δικά μου μεγάλωσαν, καμία διάθεση δεν έχω να πάω για καφέ και να έχω το μωρό του άλλου. 

Αν έρθουν σπίτι μου, σαν οικογένεια, ή πάω σπίτι τους, και υπάρχει μωρό, η καλύτερή μου, ας φύγουν οι μεγάλοι να μου το αφήσουν.

Αλλά να έχω πάει παραλία, καφετέρια, εστιατόρειο, σε παρέα με ενήλικες ή μεγάλα παιδιά, και τελικά να αλλάζει το κλίμα λόγω του μωρού, ε θα το σκεφτώ πολύ να ξαναβγώ με αυτή την παρέα. Το ίδιο έχω ακούσει από όλους τους γνωστούς με μεγάλα παιδιά πια, αλλά και το έχω εισπράξει όταν είχα μωρά - νήπια.

Το κάθε πράγμα έχει την ώρα του. Άλλα πράγματα κάνεις οικογενειακά, με άλλες οικογένειες με πάνω κάτω ίδιες ηλικίες παιδιών, άλλα όταν οι άλλοι δεν είναι σε αυτή τη φάση.

Χμ για αυτό με αποφεύγουν λες ; Χα χα 

[kotsifikos]

22 minutes ago, Super.mum said:

Εγώ θα ήθελα η κοπέλα να το πει σε εμένα και εγώ να εξηγήσω στο παιδί. Όχι μια ξένη να κάνει παρατηρήσει στο παιδί μου 

Αυτό που λες ισχύει, δεν επιτρέπω ποτέ να κάνει κάποιος παρατήρηση στο παιδί μου , όμως όταν το παιδί σου είναι σε έναν παιδότοπο (γιατί έτσι θα το χαρακτήριζα) μέσα υπάρχει ένας φροντιστής ο οποίος έχει υποχρέωση να διατηρεί την τάξη και να προσέχει να μην γίνουν ατυχήματα στον χώρο, πράγμα που σημαίνει πως αν το παιδί μου κάνει μέσα σε αυτόν τον χώρο κάτι που δεν επιτρέπεται θα του ζητήσει να σταματήσει, γιατί αν κάτι πάει στραβά εγώ και ο κάθε γονέας από εκείνη θα ζητήσουμε εξηγήσεις. Δεν του μίλησε άσχημα ούτε το μάλωσε, του ζήτησε με ωραίο να σταματήσει αυτό που κάνει.

[Ilaeira]

πρίν από 17 λεπτά , Super.mum είπε:

Εγώ θα ήθελα η κοπέλα να το πει σε εμένα και εγώ να εξηγήσω στο παιδί. Όχι μια ξένη να κάνει παρατηρήσει στο παιδί μου 

 

Εγώ πάλι ποτέ δεν το κατάλαβα αυτό. Προφανώς δεν λέμε να του φωνάξει ή να το κατσαδιάσει, αλλά η δουλειά της είναι να επιβλέπει παιδιά, οπότε μεταξύ άλλων αν χρειαστεί θα τους κάνει και παρατηρήσεις. Τι θα πάθει δηλαδή αν του εξηγήσει ευγενικά τους κανόνες ένας άγνωστος αντί για τη μαμά του; Άσε που σε πολλές περιπτώσεις ο ξένος μπορεί να είναι πιο αποτελεσματικός, ενώ τη μαμά το δίχρονο μπορεί να τη γράψει στα παλιά του τα παπούτσια, όπως συζητούσαμε εδώ.

[little lamb]

@ΑΡΓΚ Ναι αλλά είναι αδύνατον οι φίλοι να κάνουν ταυτόχρονα παιδιά. Να χάνονται γι'αυτο; Νομίζω το άλλες φορές έτσι άλλες αλλιώς είναι το καλύτερο. Το να έχει στην παραλία ή στην καφετερια το παιδι του ο ένας επειδη είναι μεγάλο, και ο άλλος όχι επειδή είναι μικρό, δεν είναι λίγο άδικο; Ή όλοι με παιδιά ή όλοι μονοι. Βέβαια τα μεγάλα παιδιά (από έφηβοι και πάνω) συνήθως δεν ακολουθούν, οπότε μεγαλύτερη πιθανότητα υπάρχει να είναι μεγάλοι και μικρα παιδιά παρά μεγαλοι και μεγάλα παιδιά.

 

Βέβαια δεν έχω βρεθεί στη θέση να αλλάζει όντως τόσο πολύ το κλίμα λόγω παιδιού, σε σημείο να μην περνάει κάποιος καλά, οπότε δεν ξέρω ακόμα. Προς το παρόν είμαστε όπως ημασταν συν κάποιοι παραπανω (τα μωρά/παιδιά) και μια έγνοια μην τυχόν γίνει κάτι, συν μπόνους ένα έξτρα θέμα συζήτησης.

[Έσπερος]

1 hour ago, little lamb είπε:

@ΑΡΓΚ Ναι αλλά είναι αδύνατον οι φίλοι να κάνουν ταυτόχρονα παιδιά. Να χάνονται γι'αυτο; Νομίζω το άλλες φορές έτσι άλλες αλλιώς είναι το καλύτερο. Το να έχει στην παραλία ή στην καφετερια το παιδι του ο ένας επειδη είναι μεγάλο, και ο άλλος όχι επειδή είναι μικρό, δεν είναι λίγο άδικο; Ή όλοι με παιδιά ή όλοι μονοι. Βέβαια τα μεγάλα παιδιά (από έφηβοι και πάνω) συνήθως δεν ακολουθούν, οπότε μεγαλύτερη πιθανότητα υπάρχει να είναι μεγάλοι και μικρα παιδιά παρά μεγαλοι και μεγάλα παιδιά.

 

Βέβαια δεν έχω βρεθεί στη θέση να αλλάζει όντως τόσο πολύ το κλίμα λόγω παιδιού, σε σημείο να μην περνάει κάποιος καλά, οπότε δεν ξέρω ακόμα. Προς το παρόν είμαστε όπως ημασταν συν κάποιοι παραπανω (τα μωρά/παιδιά) και μια έγνοια μην τυχόν γίνει κάτι, συν μπόνους ένα έξτρα θέμα συζήτησης.

Αν χαθείς, θα χαθείς λόγω διαφορετικών προγραμμάτων, όπως είπες κ  εσυ, μέρος των οποίων μπορεί να είναι κ το παιδί. εμείς έχουμε ζευγάρι φίλων με μεγάλο παιδί (30αργ σχεδον) από τον πρώτο γάμο του ενός, η δεύτερη σύζυγος είναι κάποια χρόνια μεγαλύτερη μου. οι άνθρωποι ζουν σαν φοιτητές κ καλά κάνουν. παλιά πχ βγαίναμε για καφέ κυριακή μεσημέρι στις 2 που εκείνοι όντως τότε ξυπνούσαν. Τώρα δεν είναι έτσι απλό, γιατί το παθδι τετοια ώρα τρώει. έχει τύχει να πάμε για καφέ κ αυτός να έχει το φαγητό του, αλλά δεν είναι πάντα βολικό. πολύ πιο εύκολο είναι να περάσουν αυθόρμητα από το σπίτι, όπου ο μικρός θα παίζει με τα παιχνίδια του, ή ακόμα καλύτερα να έρθουν το βράδυ που θα έχει κοιμηθεί για να κάνουμε κάτι τελείως χαλαρό, μια ταινία, ένα επιτραπέζιο, ή να πιούμε κάτι χωρίς να σκεφτόμαστε ότι πρέπει να παραμείνουμε σε επιφυλακή, μόνο το ξενύχτι είναι θέμα αν το παιδί ξυπνάει στάνταρ νωρίς το πρωί αλλά κατά τ αλλά είναι η καλύτερη λύση για να δεις φίλους «μόνος σου». Φυσικά το παιδί συμμετέχει σε άλλες κοινωνικές δραστηριότητες της οικογένειας κ αποκτά εμπειριες, αλλά δεν παύουμε να έχουμε κ δίκη μας ζωή μετά το παιδί. 

 

 

4 ώρες πρίν, little lamb είπε:

Ξαναδιάβασα τα μηνύματα, πουθενά δεν έγραψα ούτε άφησα να εννοηθεί ότι ο γονιός, εγώ ή οποιοσδήποτε, είναι αρκετά πιο πίσω ή κοιτάει να ψωνίσει άλλα πράγματα! Έγραψα απλά ότι κοιτάει στο πάτωμα τα βιβλία και τα παιχνίδια. Ούτε καν για άλλα προϊόντα (εκτός από αυτο για τα λαχανικά). Δεν ξέρω από πού βγήκε αυτή η εικόνα ότι το παιδάκι είναι αρκετά πιο μπροστά και τρέχει κιόλας και ο γονιός επίσης τρέχει και δεν έχει τον έλεγχο και πασπατευει ατσαλα όλο το ράφι και προσπαθεί να τα ξαναβάλει κλπ κλπ κλπ! Αλλά κάπου θα το έχετε δει για να σχηματισατε αυτή την εικόνα γιατί από τις περιγραφές μου δεν βγαίνει αυτή η εικόνα. Άρα μπορεί να τα κανουν όντως κάποιες οικογένειες. Μάλιστα έγραψα ότι πολλές φορές εγώ η ίδια της τα δίνω τα βιβλία ας πούμε!

Τώρα αυτό με τα μαγνητακια ήταν ειδική περίπτωση γιατί εκείνη είχε δοκιμάσει τα δικά της και είχαμε τελειώσει, ο μπαμπάς δοκίμαζε τα δικά του και τον περιμέναμε κι έριχνα κι εγώ ματιές να δω αυτά που δοκιμάζει. Ε η μικρή δίπλα μου ξεκόλλησε κάποιες τιμές (περίπου 3 αν θυμάμαι καλά) κι εγώ τις ξαναεβαλα. Μία μία, την ώρα που την ξεκολλαγε, γιατί ήμουν 1 βήμα πίσω (και προφανώς της έλεγα ταυτόχρονα ότι δεν πρέπει να τα ξεκολλάμε). Τα διευκρινίζω γιατί πάλι μπορεί να καταλάβατε ότι ειχε βγάλει 10 μαγνητακια, τα είχε απλώσει κάπου αλλού, εγώ ήμουν 10 βήματα πιο πίσω, διήρκεσε κάποια λεπτά και μετά πήγα και κόλλησα τα μαγνητακια σε όποιο παποιυτσι να'ναι!  

Εξάλλου εξ αρχής τα περιεγραψα ως ζαβολιες της, όχι σαν "τι ωραία που περνάμε στα μαγαζιά". Το θέμα ήταν τι ζαβολιες έχουν κάνει που μας έχουν φέρει σε δυσκολη θέση και ως τέτοια τα ανέφερα, όχι ως διασκέδαση ξερω'γω.

Τα ψίχουλα σε επίσκεψη πάντως περισσοτερο πρόβλημα δημιουργούν απο αυτό το περιστατικό και πραγματικά ντρέπομαι αν ο σπιτονοικοκύρης δεν έχει ακόμα παιδια. Γιατί αυτος πρεπει να καθαρίσει, ενώ στο μαγαζί δεν επηρεάστηκε τίποτα (με τον τρόπο που έγινε, όχι με τον τρόπο που είχατε καταλάβει). Και στο σπίτι βέβαια πάω να τα μαζέψω εγώ (αλλα δεν με αφήνουν, ούτε εγώ θα άφηνα φυσικά). Και τους υπαλλήλους πάντα τους σκέφτομαι πολύ και γι'αυτό με πείραξε λίγο που λέγατε ότι οι γονείς που δεν κρατάνε τα νήπια από το χέρι έχουν γραμμένους τους υπαλλήλους. Εγω από πριν κάνω παιδί όταν σε ένα μαγαζί ας πούμε έχω δοκιμάσει πολλά, ή μου έχουν βγάλει πολλά αντικείμενα να δω, μετά πάω να τους βοηθήσω να τα μαζέψουμε, να τα πάω στο ράφι κλπ, δεν μου κολλάει να φύγω και να είναι όλα απλωμένα. Συνήθως όμως θέλουν μόνοι τους. Μάλιστα είπα ότι ακόμα και πράγματα που βλέπω που είναι ξεκρεμαστα στο σούπερ, πχ οι παντόφλες ή οι οδοντόβουρτσες, αν τα δω τα φτιάχνω, κι ας μην πειραξαμε τίποτα εμείς.

νομίζω ότι απλώς εχεις χάσει την έννοια της γενίκευσης, παίρνεις παράδειγμα μόνο από το παιδί σου κ ενώ εμείς λέμε για κάτι γενικό, που έχει διάφορες διακυμάνσεις φυσικά, απλώς η παρανόηση γίνεται σε αυτό που γράφεις εσυ που αν κάποιος έχει κάτι άλλο στο νου του το ερμηνεύει αλλιώς κ εσυ ταυτόχρονα εχεις άλλο στο νου σου. οπότε ενταξει καταλάβαμε πλέον τι ακριβώς εννοούν οι μεν κ οι δε. Στο περιστατικό που αναφέρεις με τα μαγνητάκια ο καθένας μας θα είχε μάλλον διαφορετικές αντιδράσεις αλλά βασικά από μια απλή περιγραφή δεν καταλαβαίνεις ακριβώς πώς έγινε για να εκτιμήσεις. Όπως αυτό που είπε η supermum με την κούνια που άλλος το εκλαμβάνει ως τιμωρία κ άλλος ως απλό φυσικό περιορισμό. Σίγουρα οι εμπειριες μας δημιουργούν ένα πλαίσιο εντός του οποίου ερμηνεύουμε αυτά που διαβάζουμε, έναν ορίζοντα προσδοκιών που λέει κ η θεωρια λογοτεχνίας, οπότε αυτό που εμείς λέμε ότι πειράζει πράγματα σε κατάστημα εσυ το ταυτίζεις με το βοηθάει στα ψώνια ή περιεργάζεται με επίβλεψη γιατί δεν εχεις δει κάτι πιο ακραίο- απορώ βέβαια πώς γίνεται να μην εχεις δει, νομίζω ότι απλώς δεν το έχεις παρατηρήσει γιατί εκ των προτέρων εχεις μια πιο καλοπροαίρετη στάση στο θέμα. για τα ψίχουλα πάντως επιμενω ότι άδικα αγχώνεσαι, όταν εχεις επισκέψεις ξέρεις ότι θα γίνουν ψίχουλα, θα χυθεί καφές, θα λερωθεί τραπεζομάντιλο, αν σε ενοχλεί τόσο απλώς δεν καλείς. δεν λέμε να πάρει το πιτσιρίκι το παγωτινι κ να σκαρφαλώσει στον κρεμ καναπέ σου, αλλά φυσικά αν του δώσεις κέικ θα κάνει ψίχουλα εκτός αν είναι η μαμα κ του κρατάει το πιάτο από κάτω που ενταξει είναι για πολύ μικρά παιδάκια. σαν βαρύτητα τα ψίχουλα είναι αμελητέο, αυτό με τα μαγνητάκια θα μπορούσε να θεωρηθεί ενοχλητικό, μ την έννοια ότι δεν υπάρχει λόγος η μαμα να αποσπάται από το παιδί  για να δει τα παπούτσια του συζύγου (άλλο αν είχε πάει με δυο παιδιά), αλλά κ πάλι εξαρτάται από συνθήκες που δεν γνωρίζουμε. 

[little lamb]

Το έγραψα γι'αυτο που είπε η Αργκ "αν είμαι σε παραλία/καφέ/εστιατόριο με παρέα ενηλίκων ή μεγάλων παιδιών και το κλίμα αλλάζει λόγω του μωρού", σαν ότι τα μεγάλα παιδιά είναι μέρος της παρέας ενώ τα μικρά όχι. Αυτό δεν πολυκαταλαβα. Αν βγαίνουν οι μεν με παιδιά, γιατί οι δε να είναι χωρίς; Εκτός αν τα ίδια τα παιδιά δεν θέλουν γιατί είναι πχ έφηβοι. Αν είναι όλοι με τα παιδιά τους, δεν είναι παρέα ενηλίκων και μεγάλων παιδιών που αλλάζει το κλίμα το μωρο. Είναι παρέα εξ αρχής μικτή, με μεγάλα και μικρά παιδιά. Αν βγουν χωρίς παιδιά είναι άλλο.

Τα έγραψα βιαστικά πριν και ίσως δεν έχω καταλάβει εγώ κάτι.

[irin]

πρίν από 16 λεπτά , Έσπερος είπε:

Αν χαθείς, θα χαθείς λόγω διαφορετικών προγραμμάτων, όπως είπες κ  εσυ, μέρος των οποίων μπορεί να είναι κ το παιδί. εμείς έχουμε ζευγάρι φίλων με μεγάλο παιδί (30αργ σχεδον) από τον πρώτο γάμο του ενός, η δεύτερη σύζυγος είναι κάποια χρόνια μεγαλύτερη μου. οι άνθρωποι ζουν σαν φοιτητές κ καλά κάνουν. παλιά πχ βγαίναμε για καφέ κυριακή μεσημέρι στις 2 που εκείνοι όντως τότε ξυπνούσαν. Τώρα δεν είναι έτσι απλό, γιατί το παθδι τετοια ώρα τρώει. έχει τύχει να πάμε για καφέ κ αυτός να έχει το φαγητό του, αλλά δεν είναι πάντα βολικό. πολύ πιο εύκολο είναι να περάσουν αυθόρμητα από το σπίτι, όπου ο μικρός θα παίζει με τα παιχνίδια του, ή ακόμα καλύτερα να έρθουν το βράδυ που θα έχει κοιμηθεί για να κάνουμε κάτι τελείως χαλαρό, μια ταινία, ένα επιτραπέζιο, ή να πιούμε κάτι χωρίς να σκεφτόμαστε ότι πρέπει να παραμείνουμε σε επιφυλακή, μόνο το ξενύχτι είναι θέμα αν το παιδί ξυπνάει στάνταρ νωρίς το πρωί αλλά κατά τ αλλά είναι η καλύτερη λύση για να δεις φίλους «μόνος σου». Φυσικά το παιδί συμμετέχει σε άλλες κοινωνικές δραστηριότητες της οικογένειας κ αποκτά εμπειριες, αλλά δεν παύουμε να έχουμε κ δίκη μας ζωή μετά το παιδί. 

 

 

νομίζω ότι απλώς εχεις χάσει την έννοια της γενίκευσης, παίρνεις παράδειγμα μόνο από το παιδί σου κ ενώ εμείς λέμε για κάτι γενικό, που έχει διάφορες διακυμάνσεις φυσικά, απλώς η παρανόηση γίνεται σε αυτό που γράφεις εσυ που αν κάποιος έχει κάτι άλλο στο νου του το ερμηνεύει αλλιώς κ εσυ ταυτόχρονα εχεις άλλο στο νου σου. οπότε ενταξει καταλάβαμε πλέον τι ακριβώς εννοούν οι μεν κ οι δε. Στο περιστατικό που αναφέρεις με τα μαγνητάκια ο καθένας μας θα είχε μάλλον διαφορετικές αντιδράσεις αλλά βασικά από μια απλή περιγραφή δεν καταλαβαίνεις ακριβώς πώς έγινε για να εκτιμήσεις. Όπως αυτό που είπε η supermum με την κούνια που άλλος το εκλαμβάνει ως τιμωρία κ άλλος ως απλό φυσικό περιορισμό. Σίγουρα οι εμπειριες μας δημιουργούν ένα πλαίσιο εντός του οποίου ερμηνεύουμε αυτά που διαβάζουμε, έναν ορίζοντα προσδοκιών που λέει κ η θεωρια λογοτεχνίας, οπότε αυτό που εμείς λέμε ότι πειράζει πράγματα σε κατάστημα εσυ το ταυτίζεις με το βοηθάει στα ψώνια ή περιεργάζεται με επίβλεψη γιατί δεν εχεις δει κάτι πιο ακραίο- απορώ βέβαια πώς γίνεται να μην εχεις δει, νομίζω ότι απλώς δεν το έχεις παρατηρήσει γιατί εκ των προτέρων εχεις μια πιο καλοπροαίρετη στάση στο θέμα. για τα ψίχουλα πάντως επιμενω ότι άδικα αγχώνεσαι, όταν εχεις επισκέψεις ξέρεις ότι θα γίνουν ψίχουλα, θα χυθεί καφές, θα λερωθεί τραπεζομάντιλο, αν σε ενοχλεί τόσο απλώς δεν καλείς. δεν λέμε να πάρει το πιτσιρίκι το παγωτινι κ να σκαρφαλώσει στον κρεμ καναπέ σου, αλλά φυσικά αν του δώσεις κέικ θα κάνει ψίχουλα εκτός αν είναι η μαμα κ του κρατάει το πιάτο από κάτω που ενταξει είναι για πολύ μικρά παιδάκια. σαν βαρύτητα τα ψίχουλα είναι αμελητέο, αυτό με τα μαγνητάκια θα μπορούσε να θεωρηθεί ενοχλητικό, μ την έννοια ότι δεν υπάρχει λόγος η μαμα να αποσπάται από το παιδί  για να δει τα παπούτσια του συζύγου (άλλο αν είχε πάει με δυο παιδιά), αλλά κ πάλι εξαρτάται από συνθήκες που δεν γνωρίζουμε. 

Κάποια στιγμή σκέφτηκα να σχολιάσω αυτό με τα ψίχουλα..αλλά μετά ειπώθηκαν πολλά και ξεχάστηκα. Άλλο το να κερνάνε κάτι το παιδί και όπως τρώει να πέσουν κατά λάθος ψίχουλα, και άλλο, που μου έχει τύχει, να σερβίρω τα παιδάκια στο τραπέζι της κουζίνας, και να παίρνει στο χέρι το κριτσίνι και να κόβει βόλτες στο σπίτι. Και κανείς να μη λέει τίποτα! Σόρυ, εκεί θα πω εγώ..γιατί τα παιδιά μου δεν τα αφήνω να το κάνουν, θα το κάνει το ξένο;;;

[Έσπερος]

πρίν από 4 λεπτά , little lamb είπε:

Το έγραψα γι'αυτο που είπε η Αργκ "αν είμαι σε παραλία/καφέ/εστιατόριο με παρέα ενηλίκων ή μεγάλων παιδιών και το κλίμα αλλάζει λόγω του μωρού", σαν ότι τα μεγάλα παιδιά είναι μέρος της παρέας ενώ τα μικρά όχι. Αυτό δεν πολυκαταλαβα. Αν βγαίνουν οι μεν με παιδιά, γιατί οι δε να είναι χωρίς; Εκτός αν τα ίδια τα παιδιά δεν θέλουν γιατί είναι πχ έφηβοι. Αν είναι όλοι με τα παιδιά τους, δεν είναι παρέα ενηλίκων και μεγάλων παιδιών που αλλάζει το κλίμα το μωρο. Είναι παρέα εξ αρχής μικτή, με μεγάλα και μικρά παιδιά. Αν βγουν χωρίς παιδιά είναι άλλο.

Τα έγραψα βιαστικά πριν και ίσως δεν έχω καταλάβει εγώ κάτι.

Μα ίδια παρουσία σε μια παρέα έχει ένας έφηβος με ένα νηπιο; ενταξει εσένα μπορεί να σου αρέσει, όμως δεν το απολαμβάνουν όλοι αυτό. Δεν είναι κακό. Αν είσαι τυχερή κ οι φίλοι σου δεν έχουν θέμα, οκ. Δεν είναι ίδια μια συζήτηση αν υπάρχουν νήπια ή αν υπάρχουν έφηβοι ή καθολου παιδιά κ δεν αρέσει σε όλους να καθορίζεται το περιεχόμενο της συζήτησης από τέτοιες συνθήκες. 

1 ώρα πρίν, little lamb είπε:

Το να έχει στην παραλία ή στην καφετερια το παιδι του ο ένας επειδη είναι μεγάλο, και ο άλλος όχι επειδή είναι μικρό, δεν είναι λίγο άδικο;

απλώς αυτός που δεν έχει παιδθα, θα αρχίσει να αποφεύγει τους άλλους. ή ο έφηβος όπως λες δεν θα ακολουθεί, οπότε ο γονιός του εφήβου θα κάνει σαν αυτόν που δεν έχει παιδιά, αν βαρεθεί θα τους αποφεύγει. 

[Super.mum]

1 ώρα πρίν, kotsifikos είπε:

Αυτό που λες ισχύει, δεν επιτρέπω ποτέ να κάνει κάποιος παρατήρηση στο παιδί μου , όμως όταν το παιδί σου είναι σε έναν παιδότοπο (γιατί έτσι θα το χαρακτήριζα) μέσα υπάρχει ένας φροντιστής ο οποίος έχει υποχρέωση να διατηρεί την τάξη και να προσέχει να μην γίνουν ατυχήματα στον χώρο, πράγμα που σημαίνει πως αν το παιδί μου κάνει μέσα σε αυτόν τον χώρο κάτι που δεν επιτρέπεται θα του ζητήσει να σταματήσει, γιατί αν κάτι πάει στραβά εγώ και ο κάθε γονέας από εκείνη θα ζητήσουμε εξηγήσεις. Δεν του μίλησε άσχημα ούτε το μάλωσε, του ζήτησε με ωραίο να σταματήσει αυτό που κάνει.

Ναι καταλαβαίνω τι εννοείς. Τι θα έλεγες δηλαδή εσυ αν κάποιος έκανε παρατήρηση στο παιδί σου μπροστά στα μάτια σου υπό άλλες συνθήκες ; 

[little lamb]

Δεν είπα ότι είναι το ίδιο. Αλλά αν έρθει ο έφηβος, θα έρθει και το νήπιο, γιατί σημαίνει ότι όλοι έχουν βγει οικογενειακώς. Αλλιώς θα βγουν μόνο μεγάλοι. Αυτό εννοώ.

 

Ο έφηβος όμως γενικώς είναι απίθανο να ακολουθήσει πάντως, οπότε πιο πιθανό είναι να τύχει να έχει το παιδί μαζί του ένα ζευγάρι με μικρό παιδί πάρα ένα με έφηβο. Δεν έχουν όλοι να το αφήσουν το μικρό παιδί για να βγουν ή ακόμα κι αν έχουν μπορεί να μη θέλουν να το αφήνουν για διασκέδαση αν ας πούμε το αφήνουν και κάθε μέρα για δουλειά. Κι αν είναι παρέα μόνο του ενός θα πάει μόνο ο ένας, αν είναι κοινή όμως θα παει μόνο ο ένας για να κάτσει ο άλλος με το παιδί; Αυτό εννοώ 

 

Βέβαια όσες εχουμε διχρονα δεν έχουμε βρεθεί ακόμα σε τέτοια "διλήμματα" αφού μήνες τώρα δεν μπορούσαμε ούτως ή άλλως να δούμε φίλους κι έτσι συνήθως όλοι θέλουν να δουν όλους, οπότε κρίνουμε και βασει αυτού. Όταν αρχίσουν τακτικοτερες συναντήσεις θα προσαρμόσουμε την κατάσταση αναλόγως.

[Έσπερος]

1 ώρα πρίν, little lamb είπε:

συν μπόνους ένα έξτρα θέμα συζήτησης.

δεν ξέρω ποσο συχνά μιλάς μ τις παρέες σου, αλλά νοκθζω ότι οι περισσότεροι όταν δεν βλέπονται συχνά έχουν τόσα να πουν που το τελευταίο είναι το παιδί, πέρα από τα στοιχειώδη. σκεψου τώρα πχ δυο φίλες, η μια έχει παιδί, η άλλη είναι σε φάση που μόλις έκανε γνωριμία ή έχει ένα θέμα στη δουλειά κ θέλει να συζητήσει με κάποιον ή έχει ένα οικογενειακό θέμα. βγαίνει λοιπόν με τη στενή φίλη που παλιά θα τα συζητούσαν αυτά, κ μαζί είναι το μωρό/νηπιο κ προφανώς πόση ώρα θα τις αφήνει να μιλήσουν; σίγουρα θα θέλει κάτι. Προφανώς η ανάγκη της φίλης δεν καλύπτεται. θα γίνει μια θα γίνει δυο θα γίνει τρεις, μετά θα το πάρει απόφαση ότι με τη φίλη μαμα δεν θα βασίζεται στο ότι θα ανταλλάξουν απόψεις για ο,τι τις απασχολεί σε έξοδο με το παιδί παρόν. καμία δεν φταίει. ούτε θα ψυχρανθούν. απλώς θα αλλάξει η σχέση. 

πρίν από 2 λεπτά , little lamb είπε:

Δεν είπα ότι είναι το ίδιο. Αλλά αν έρθει ο έφηβος, θα έρθει και το νήπιο, γιατί σημαίνει ότι όλοι έχουν βγει οικογενειακώς. Αλλιώς θα βγουν μόνο μεγάλοι. Αυτό εννοώ.

μάλλον γράφαμε μαζί κ χάθηκε. δεν είπε κανεις ότι δεν θα έρθει το παιδί. αυτός που δεν έχει μικρό παθδι μάλλον θα σταματήσει να έρχεται όταν είναι τα παιδιά των άλλων. 

[ΑΡΓΚ]

πρίν από 57 λεπτά , little lamb είπε:

Το έγραψα γι'αυτο που είπε η Αργκ "αν είμαι σε παραλία/καφέ/εστιατόριο με παρέα ενηλίκων ή μεγάλων παιδιών και το κλίμα αλλάζει λόγω του μωρού", σαν ότι τα μεγάλα παιδιά είναι μέρος της παρέας ενώ τα μικρά όχι. Αυτό δεν πολυκαταλαβα. Αν βγαίνουν οι μεν με παιδιά, γιατί οι δε να είναι χωρίς; Εκτός αν τα ίδια τα παιδιά δεν θέλουν γιατί είναι πχ έφηβοι. Αν είναι όλοι με τα παιδιά τους, δεν είναι παρέα ενηλίκων και μεγάλων παιδιών που αλλάζει το κλίμα το μωρο. Είναι παρέα εξ αρχής μικτή, με μεγάλα και μικρά παιδιά. Αν βγουν χωρίς παιδιά είναι άλλο.

Τα έγραψα βιαστικά πριν και ίσως δεν έχω καταλάβει εγώ κάτι.

 

Aν με καλέσουν κάπου και θέλουν να έρθουν τα παιδιά στην εφηβεία, βασικά ούτε που θα τα δούμε, σημαίνει ότι κάτι έχουν σκεφτεί να κάνουν εκεί. Αλλιώς δεν έρχονται καν.

Αν με καλούσαν όσο είχα παιδιά 2,5, 7 χρονών, τα παιδιά ήταν κεντρικό μέρος της δραστηριότητας.

Και τώρα που ο μικρός είναι 11, κάποιες φορές αρνούμαι να πάω κάπου, αν δεν έχω πού να τον αφήσω, γιατί τι θα κάνει μόνος του; 

Αν οι άλλοι της παρέας έχουν πάνω κάτω συνομήλικα παιδιά, λογικά θα απασχοληθούν.

Αν πάω σε σπίτι με παιδιά, θα πάω προετοιμασμένη να παίξω μαζί τους και ειλικρινά και το αλογάκι στο πάτωμα να κάνω, μου αρέσει.

Αλλα αν είναι παρέα 4-5 ενήλικες για να χαλαρώσουν και ο ένας έχει μικρό παιδί μαζί, μοιραία αλλάζει το κλίμα.

Δεν τρέχει κάτι για μια και δυο φορές αλλά αν ξέρω γω βγαίνεις 2 φορές το μήνα με φίλες και μόνο η μία φέρνει μαζί το παιδί, αυτό κουράζει.

Και έχω βρεθεί και στη θέση να είμαι αυτή με το παιδί.

[irin]

πρίν από 1 λεπτό , ΑΡΓΚ είπε:

 

Aν με καλέσουν κάπου και θέλουν να έρθουν τα παιδιά στην εφηβεία, βασικά ούτε που θα τα δούμε, σημαίνει ότι κάτι έχουν σκεφτεί να κάνουν εκεί. Αλλιώς δεν έρχονται καν.

Αν με καλούσαν όσο είχα παιδιά 2,5, 7 χρονών, τα παιδιά ήταν κεντρικό μέρος της δραστηριότητας.

Και τώρα που ο μικρός είναι 11, κάποιες φορές αρνούμαι να πάω κάπου, αν δεν έχω πού να τον αφήσω, γιατί τι θα κάνει μόνος του; 

Αν οι άλλοι της παρέας έχουν πάνω κάτω συνομήλικα παιδιά, λογικά θα απασχοληθούν.

Αν πάω σε σπίτι με παιδιά, θα πάω προετοιμασμένη να παίξω μαζί τους και ειλικρινά και το αλογάκι στο πάτωμα να κάνω, μου αρέσει.

Αλλα αν είναι παρέα 4-5 ενήλικες για να χαλαρώσουν και ο ένας έχει μικρό παιδί μαζί, μοιραία αλλάζει το κλίμα.

Δεν τρέχει κάτι για μια και δυο φορές αλλά αν ξέρω γω βγαίνεις 2 φορές το μήνα με φίλες και μόνο η μία φέρνει μαζί το παιδί, αυτό κουράζει.

Και έχω βρεθεί και στη θέση να είμαι αυτή με το παιδί.

Εμένα μου τυχαίνει το άλλο... να εξηγώ σε φίλη-single ότι μπορώ  να βγω μαζί της βράδυ, και να μην προτείνει γιατί θεωρεί ότι δεν θα μπορώ! Και να το λέω... και τίποτα! 

Επίσης, έχει χαθεί και στα τηλέφωνα, ίσως γιατί παίρνει πάντα 7.30-8.00 το βράδυ που εδώ γίνεται.. χαμούλης! και μιλάω και ακούει από μέσα  φωνές, "μαμααα" κλπ.. αλλά η ίδια από τις 9.00 και μετά δεν μπορεί να μιλήσει γιατι...χαλαρώνει από τη δουλειά! Οπότε.. η μόνη ώρα που μπορεί είναι 8 το βράδυ, εγώ μπορώ οποιαδήποτε ώρα, απλά αν θέλει να είμαι αφοσιωμένη στο τηλ μπορώ μετά τις 9! Άδικο???

[little lamb]

1 hour ago, irin είπε:

Κάποια στιγμή σκέφτηκα να σχολιάσω αυτό με τα ψίχουλα..αλλά μετά ειπώθηκαν πολλά και ξεχάστηκα. Άλλο το να κερνάνε κάτι το παιδί και όπως τρώει να πέσουν κατά λάθος ψίχουλα, και άλλο, που μου έχει τύχει, να σερβίρω τα παιδάκια στο τραπέζι της κουζίνας, και να παίρνει στο χέρι το κριτσίνι και να κόβει βόλτες στο σπίτι. Και κανείς να μη λέει τίποτα! Σόρυ, εκεί θα πω εγώ..γιατί τα παιδιά μου δεν τα αφήνω να το κάνουν, θα το κάνει το ξένο;;;

 

Εμάς πάντα στο τραπεζάκι του σαλονιού μας κερνάνε, οπότε τα ψίχουλα καταλήγουν στο χαλί... Κουφό μου φαίνεται να κάνει βόλτες με φαγώσιμο και να μην του λένε τίποτα, μάλλον έχουμε πολλά να δούμε όταν αποκτήσουμε περισσότερους φίλους με παιδιά. Και νόμιζα ότι θα έχουν εμάς για χαλαρούς!

 

1 hour ago, Έσπερος είπε:

μέρος των οποίων μπορεί να είναι κ το παιδί. εμείς έχουμε ζευγάρι φίλων με μεγάλο παιδί (30αργ σχεδον) από τον πρώτο γάμο του ενός, η δεύτερη σύζυγος είναι κάποια χρόνια μεγαλύτερη μου. οι άνθρωποι ζουν σαν φοιτητές κ καλά κάνουν. παλιά πχ βγαίναμε για καφέ κυριακή μεσημέρι στις 2 που εκείνοι όντως τότε ξυπνούσαν. Τώρα δεν είναι έτσι απλό, γιατί το παθδι τετοια ώρα τρώει. έχει τύχει να πάμε για καφέ κ αυτός να έχει το φαγητό του, αλλά δεν είναι πάντα βολικό. πολύ πιο εύκολο είναι να περάσουν αυθόρμητα από το σπίτι, όπου ο μικρός θα παίζει με τα παιχνίδια του, ή ακόμα καλύτερα να έρθουν το βράδυ που θα έχει κοιμηθεί για να κάνουμε κάτι τελείως χαλαρό, μια ταινία, ένα επιτραπέζιο, ή να πιούμε κάτι χωρίς να σκεφτόμαστε ότι πρέπει να παραμείνουμε σε επιφυλακή, μόνο το ξενύχτι είναι θέμα αν το παιδί ξυπνάει στάνταρ νωρίς το πρωί αλλά κατά τ αλλά είναι η καλύτερη λύση για να δεις φίλους «μόνος σου». 

 

Αυτό όμως κατά περίπτωση βολεύει. Πολλά παιδιά ξυπνάνε και ακόμα θέλουν τον γονέα για να κοιμηθούν. Μπορεί άλλα τόσα να μην ξαναξυπνανε όταν ξαπλώσουν, αλλά ούτε αυτό είναι γενικό.

 

πρίν από 46 λεπτά , Έσπερος είπε:

δεν ξέρω ποσο συχνά μιλάς μ τις παρέες σου, αλλά νοκθζω ότι οι περισσότεροι όταν δεν βλέπονται συχνά έχουν τόσα να πουν που το τελευταίο είναι το παιδί, πέρα από τα στοιχειώδη. σκεψου τώρα πχ δυο φίλες, η μια έχει παιδί, η άλλη είναι σε φάση που μόλις έκανε γνωριμία ή έχει ένα θέμα στη δουλειά κ θέλει να συζητήσει με κάποιον ή έχει ένα οικογενειακό θέμα. βγαίνει λοιπόν με τη στενή φίλη που παλιά θα τα συζητούσαν αυτά, κ μαζί είναι το μωρό/νηπιο κ προφανώς πόση ώρα θα τις αφήνει να μιλήσουν; σίγουρα θα θέλει κάτι. Προφανώς η ανάγκη της φίλης δεν καλύπτεται. θα γίνει μια θα γίνει δυο θα γίνει τρεις, μετά θα το πάρει απόφαση ότι με τη φίλη μαμα δεν θα βασίζεται στο ότι θα ανταλλάξουν απόψεις για ο,τι τις απασχολεί σε έξοδο με το παιδί παρόν. καμία δεν φταίει. ούτε θα ψυχρανθούν. απλώς θα αλλάξει η σχέση. 

 

Αυτό με το μπόνους θέμα συζήτησης το έγραψα για τις φίλες που παρόλο που τις αγαπάμε πολύ πλέον δεν υπάρχει το κοινό που μας ένωνε. Το είχα γράψει πιο πριν. Πχ παλιά λέγαμε για τη σχολή, κάποια στιγμή έπαψε να υπάρχει αυτό. Ή κάποια άλλη κοινή δραστηριότητα. Ή λέγαμε για φλερτ πάρα πολύ εγώ με τις δικές μου, από τότε που έχουμε όλες σχέση πάει κι αυτό το θέμα συζήτησης. Οπότε έμενε μόνο η επικαιρότητα. Αμήχανα δηλαδή. Οπότε τα μωρά μας έφεραν πάλι πιο "κοντά" γιατί ξαναήρθε ένα κοινό θέμα συζήτησης. 

 

Με σχεδόν όλες μου τις φίλες έτυχε και κάναμε μεγαλη σχέση και γάμο σχεδόν ταυτόχρονα ή μέσα στην ίδια διετία πχ, και με τις δύο πιο στενές μωρά μέσα στην ίδια διετία, οπότε έγινε αυτό που λέω. Με φίλους που δεν έχουν παιδιά ή μεγάλη σχέση έτυχε και δεν ήμασταν τόσο στενοί ώστε να θέλουν να πουν κατι έτσι κατά ιδίαν με εμένα, όταν βρεθούμε περίπου 1-2 φορές το χρόνο, συνήθως θα πει ο καθένας τα νέα του, πού βρήκε δουλεια (που αν είναι αντικείμενο που δεν γνωρίζουν οι υπόλοιποι δεν έχει και πολλά να πεις), αν έκανε κάποια σχέση (το πιο ενδιαφέρον αυτό), εγώ για το μωρό, ο καθένας τα νέα του γενικά. Προς το παρόν μέχρι που ήταν ενάμισι η μικρή τα λέγαμε μπροστά της, μεγαλώνοντας δεν ξέρω. Αλλά το κλίμα πάντα είναι ότι θέλουν να "μας" δουν, όχι να "με" δουν. Προφανώς έχουν κι αυτοί άλλους πιο στενούς που λένε τα πιο "εμπιστευτικά" θέματα. 

 

Θα ρωτήσω τον άντρα μου που εχει 3 πολύ στενούς από το σχολείο, οι δύο που είναι και κουμπάροι του παντρεύτηκαν κι έκαναν παιδιά πριν τα 30, ο άντρας μου έμεινε σχεδον άλλα 15 χρόνια ανύπαντρος, όπως και ο τρίτος φίλος του που είναι ανύπαντρος ακόμα. Θα τον ρωτήσω πώς τους έβλεπε τους φίλους με τα παιδιά κι αν χάθηκαν. Ξέρω ότι ο άντρας μου είχε άλλα χόμπι όπου έκανε παρέα με πιο νέους, απ'όπου γνώρισε κι εμένα, αλλά δεν ξέρω αν ας πούμε αραίωσε με αυτούς λόγω παιδιων ή βρίσκονταν αραιά από πριν. Πάντως ακόμα αυτούς θεωρεί τους πιο στενούς του που θα συζητήσει πιο προσωπικα, όχι αυτούς από τα χόμπι που έβλεπε πιο συχνά όσο τα ασκούσε.

 

πρίν από 46 λεπτά , Έσπερος είπε:

 

 

[Super.mum]

πρίν από 50 λεπτά , Έσπερος είπε:

δεν ξέρω ποσο συχνά μιλάς μ τις παρέες σου, αλλά νοκθζω ότι οι περισσότεροι όταν δεν βλέπονται συχνά έχουν τόσα να πουν που το τελευταίο είναι το παιδί, πέρα από τα στοιχειώδη. σκεψου τώρα πχ δυο φίλες, η μια έχει παιδί, η άλλη είναι σε φάση που μόλις έκανε γνωριμία ή έχει ένα θέμα στη δουλειά κ θέλει να συζητήσει με κάποιον ή έχει ένα οικογενειακό θέμα. βγαίνει λοιπόν με τη στενή φίλη που παλιά θα τα συζητούσαν αυτά, κ μαζί είναι το μωρό/νηπιο κ προφανώς πόση ώρα θα τις αφήνει να μιλήσουν; σίγουρα θα θέλει κάτι. Προφανώς η ανάγκη της φίλης δεν καλύπτεται. θα γίνει μια θα γίνει δυο θα γίνει τρεις, μετά θα το πάρει απόφαση ότι με τη φίλη μαμα δεν θα βασίζεται στο ότι θα ανταλλάξουν απόψεις για ο,τι τις απασχολεί σε έξοδο με το παιδί παρόν. καμία δεν φταίει. ούτε θα ψυχρανθούν. απλώς θα αλλάξει η σχέση. 

μάλλον γράφαμε μαζί κ χάθηκε. δεν είπε κανεις ότι δεν θα έρθει το παιδί. αυτός που δεν έχει μικρό παθδι μάλλον θα σταματήσει να έρχεται όταν είναι τα παιδιά των άλλων. 

Για αυτό τον λόγο όλες μου οι φίλες είναι 30+ γιατί έχουν παιδιά και εκτός από κοινά ενδιαφέροντα , έχουμε  και πολλά να πούμε για τα παιδιά μας. Με άλλη φίλη που είναι στην ηλικία μου αλλά δεν έχει παιδιά και είναι σε μια τελείως διαφορετική φάση από εμένα νιώθω ότι κάπου υπάρχει ένα κενό. Αυτό το κενό δεν υπάρχει μόνο και μόνο από την δικιά της μεριά ότι και καλά εγώ δεν θα μπορώ να ακούσω τι έχει να πει για δουλειά η γκομενικά ας πούμε ... αλλά και από την δικιά μου μεριά επειδή δεν μπορώ να ακούω για το πως αλλάζει γκόμενους σαν τα βρακιά και δεν με ενδιαφέρει πλέον τι της είπε ο ένας και τι της είπε ο άλλος ... έχω μεγαλώσει για τέτοιες συζητήσεις και δεν τις βρίσκω πια ενδιαφέρουσες.. όποτε κάπως έτσι όσο και να αγαπάμε η μια την άλλη κάπου δεν κολλάει το πράγμα όποτε συναντιόμαστε πλέον σπάνια. 

[kotsifikos]

53 minutes ago, Super.mum said:

Ναι καταλαβαίνω τι εννοείς. Τι θα έλεγες δηλαδή εσυ αν κάποιος έκανε παρατήρηση στο παιδί σου μπροστά στα μάτια σου υπό άλλες συνθήκες ; 

Δεν θα το επέτρεπα σε καμία περίπτωση, ποτέ!!!!! μα ποτέ! όπως εγώ δεν θα κάνω ποτέ παρατήρηση σε ξένο παιδί, θα ρωτήσω που είναι οι γονείς του και ότι είναι θα το πω σε εκείνους. Αν κάποιος έκανε παρατήρηση στο παιδί μου θα του έλεγα πως δεν επιτρέπεται καν να του μιλάει καθώς είναι ανήλικο και δεν το γνωρίζει, πως είμαι εγώ εδώ παρούσα να μου πει ότι θέλει, σε μένα όμως όχι στο παιδί μου !!και εγώ θα πράξω όπως θεωρώ σωστά. Αλίμονο αν αφήναμε τον κάθε ένα να κάνει στο παιδί μας παρατήρηση.

[irin]

πρίν από 12 λεπτά , little lamb είπε:

 

Εμάς πάντα στο τραπεζάκι του σαλονιού μας κερνάνε, οπότε τα ψίχουλα καταλήγουν στο χαλί... Κουφό μου φαίνεται να κάνει βόλτες με φαγώσιμο και να μην του λένε τίποτα, μάλλον έχουμε πολλά να δούμε όταν αποκτήσουμε περισσότερους φίλους με παιδιά. Και νόμιζα ότι θα έχουν εμάς για χαλαρούς!

 

 

Αναφέρομαι σε περιπτώσεις που έρχονται παιδάκια και τα βάζω μαζί με τα δικά μου πχ να φάνε κάτι, βραδινό ή σνακ, στην κουζίνα. Γιατί έτσι έχουμε συνηθίσει..να τρώμε στην κουζίνα! Ένα κοριτσάκι μια φορά είχε πει: να πάρω την πίτσα στο σαλόνι γιατί θέλω να δω τηλεόραση (!) (5 χρονων τοτε), ένα παιδάκι 1.5 έτους που ήρθε με τη μαμα του, του έδωσε εκείνη το κριτσίνι στον αέρα, μέσα στην κουζίνα αλλά απλά χύμα.. εκεί δεν μπόρεσα να πω πολλά. Ενώ στο πρώτο είπα: δεν τρώμε στο σαλόνι!