Πειθαρχία....μήπως ήρθε η ώρα για δράση;

[kotsifikos]

12 minutes ago, Annitamik said:

Κραξτε με ελευθερα, αλλά τον πρώτο χρόνο ένιωθα ότι μπήκα σε μια φυλακή λόγω του μωρού.

Ποιος θα σε κράξει καλέ!!! όλες το ίδιο νιώσαμε!!!!

[Super.mum]

πρίν από 39 λεπτά , Annitamik είπε:

Δεν το συζητώ! Αλλά να ξέρεις και εγώ δεν έχω διαθέσιμη τη μαμά μου κάθε μέρα. Έρχεται δύο φορές τη βδομάδα. Και δεν την έχω αφήσει πολλές φορές εκεί, αλλά και αυτές τις λίγες είναι ανεκτίμητο. Είναι μεγάλη βοήθεια άλλοι δεν έχουν καθόλου. Ωστόσο σούπερ μάρκετ ψωνίζουμε ιντερνετικά κυρίως. Όπως και τα περισσότερα ρούχα παπούτσια πλέον. Βασικά σαν καταναλωτρια έχω σχεδόν καταργήσει τις αγορές με φυσική παρουσία στο κατάστημα και ψωνίζω από το ίντερνετ. Και το προτιμώ, δε ξέρω τι έκανα πριν , νομίζω ότι χάνω χρόνο αλλιώς. Είχα τη μαμά μου μεγάλη Πέμπτη και μου λέει πήγαινε να ψωνίσεις θα κρατήσω το παιδί και παιδιά απλά μπήκα στο κινητό μου και αγόρασα αυτά που ήθελα χαχαχαχα Δηλαδή ούτε εγώ δε θέλω να πάω για ψώνια , όχι να πάρω και το παιδί μαζί. Οπότε αυτό που λέτε δεν το κάνω.

Και επειδή δεν έχω τη μαμά μου καθημερινά αν θέλω να βγω για καφέ θα κανονίσουμε εκ περιτροπής με τον άντρα μου να την κρατήσει κάποιος και θα βγούμε εναλλάξ. Αν θέλουμε να βγούμε οι δύο μας πρέπει όντως να έρθει η μαμά μου.

Εσένα θα σε βοηθήσει ο παιδικός σταθμός , νομίζω στο έχω γράψει ξανά

Και εγώ παίρνω πολλά ιντερνετικα αλλά να σου πω και την αλήθεια μαρεσουν τα ψώνια και με παιδιά όποτε το επιχειρώ να πάω και μόνη μου με τα μωρα :p και ας είναι δύσκολο ξεσκαω κάπως έτσι. Καλά άμα πάρω και την κουνιάδα μου που κάνουμε φουλ παρέα τότε νιώθω πολύ τυχερή χα χα και αυτή αγαπάει πολύ τα μωρα και δεν έχει θέμα και ας μην έχει η ίδια παιδιά. Όσο για τον παιδικό δεν θέλω να τον πάω ακόμα. Τον θεωρώ μικρό. Δεν ξέρω ίσως μετά τα 3 να το ξανά σκεφτώ. Αλλά και πάλι με πιάνει η καρδιά μου που το σκέφτομαι. 

[Έσπερος]

πρίν από 5 λεπτά , Yovanna είπε:

Έτσι ακριβώς. Και εγώ νόμιζα ότι μεγαλώνοντας θα γίνουν πιο εύκολα τα πράγματα και όσοι είχαν μεγαλύτερα παιδιά μου έλεγαν τώρα είναι τα εύκολα, και έλεγα τι βλακείες μου λένε!

 

Και εγώ έτσι ένοιωθα! Ξεπόρτιζα με την πρώτη ευκαιρία!

Ενταξει μετά βλέπω στο σχολείο τι τραβάνε κάποιοι γονείς κ σκέφτομαι ότι στην εφηβεια είναι τα δύσκολα. 

 

Τοσο έξω δεν θα μπορούσα να είμαι γιατί πάντα νιώθω ότι θα έπρεπε να κάνω κατι στο σπίτι. ακόμα κ στη βεράντα όταν είμαστε σκέφτομαι ότι πρέπει να μπω μέσα!!!! Μ αρέσει ομ σ που εδώ που μένουμε μπορούμε είτε να πάμε μια καλή βόλτα κάπου είτε να μπαινοβγαινουμε όλη τη μέρα για διαφορα. 

[Annitamik]

πρίν από 4 λεπτά , Super.mum είπε:

Και εγώ παίρνω πολλά ιντερνετικα αλλά να σου πω και την αλήθεια μαρεσουν τα ψώνια και με παιδιά όποτε το επιχειρώ να πάω και μόνη μου με τα μωρα :p και ας είναι δύσκολο ξεσκαω κάπως έτσι. Καλά άμα πάρω και την κουνιάδα μου που κάνουμε φουλ παρέα τότε νιώθω πολύ τυχερή χα χα και αυτή αγαπάει πολύ τα μωρα και δεν έχει θέμα και ας μην έχει η ίδια παιδιά. Όσο για τον παιδικό δεν θέλω να τον πάω ακόμα. Τον θεωρώ μικρό. Δεν ξέρω ίσως μετά τα 3 να το ξανά σκεφτώ. Αλλά και πάλι με πιάνει η καρδιά μου που το σκέφτομαι. 

Είσαι super  mum όνομα και πράγμα. Με δυο μωρά και πας για ψώνια! Μπράβο πραγματικά

 

 

[irin]

πρίν από 5 λεπτά , Έσπερος είπε:

Ενταξει μετά βλέπω στο σχολείο τι τραβάνε κάποιοι γονείς κ σκέφτομαι ότι στην εφηβεια είναι τα δύσκολα. 

 

Τοσο έξω δεν θα μπορούσα να είμαι γιατί πάντα νιώθω ότι θα έπρεπε να κάνω κατι στο σπίτι. ακόμα κ στη βεράντα όταν είμαστε σκέφτομαι ότι πρέπει να μπω μέσα!!!! Μ αρέσει ομ σ που εδώ που μένουμε μπορούμε είτε να πάμε μια καλή βόλτα κάπου είτε να μπαινοβγαινουμε όλη τη μέρα για διαφορα. 

Όλοι λένε ότι τα μωρουδιακά  "προβλήματα" είναι τα πιο εύκολα, και όσο μεγαλώνουν είναι πιο δύσκολα. Και προφανώς δηλαδή, αν σκεφτούμε τί θέματα θα αντιμετωπίσουμε στην εφηβεία, λογικά το αν το νήπιο μοιράζεται τα παιχνίδια του ή αν παίζει με άλλα παιδάκια θα μας φαίνεται αστείο!

[kotsifikos]

35 minutes ago, Yovanna said:

Εγώ πρέπει να ομολογήσω ότι όταν ήταν πιο μικρός, από μωρό δηλαδή, πετούσα την σκούφια μου για να μου τον κρατήσουν να βγω βόλτα, για καφέ, για φαγητό, να πάω στα μαγαζιά και καθόλου ενοχές δεν ένοιωθα που τον άφηνα. Όσο μεγαλώνει και δένομαι μαζί του και απολαμβάνω την παρέα του, δεν μου πάει καρδιά να τον αφήσω. Δεν ευχαριστιέμαι. Σκέφτομαι, τι ωραία να ήταν και το παιδάκι μου εδώ, σιγά, τι θα μου έκανε, θα χαιρόταν κτλ.. Προτιμώ να κάνουμε πράγματα μαζί πλέον. Περίμενα πώς και πώς να μου τον κρατήσουν , να πάω ένα ταξίδι στο εξωτερικό , αλλά τώρα το σχεδιάζω με το παιδί. Δεν θα το χαρώ χωρίς αυτόν. Παρότι ξέρω ότι δεν θα είμαι το ίδιο ελεύθερη.

Και που είσαι ακόμα!!! πραγματικά το ίδιο νιώθω και εγώ, ειδικά τώρα που είναι λίγο πριν τα έξι είναι φοβερό παρεάκι!

[Έσπερος]

πρίν από 8 λεπτά , irin είπε:

Όλοι λένε ότι τα μωρουδιακά  "προβλήματα" είναι τα πιο εύκολα, και όσο μεγαλώνουν είναι πιο δύσκολα. Και προφανώς δηλαδή, αν σκεφτούμε τί θέματα θα αντιμετωπίσουμε στην εφηβεία, λογικά το αν το νήπιο μοιράζεται τα παιχνίδια του ή αν παίζει με άλλα παιδάκια θα μας φαίνεται αστείο!

πιο παλιά διάβαζα εδώ συζητήσεις πχ για πλύσιμο δοντιών κ σκεφτόμουν με απελπισία ότι η ενασχόληση με τα παιδιά δεν σταματάει ποτέ!!! οκ μην με παρεξηγείτε, το λατρεύω το παιδί μου αλλά πραγματικά μου λειπει λίγο αυτό το να μην έχω συνεχώς να ασχολούμαι με κάτι που αφορά κάποιον άλλον!!! 

[little lamb]

Εμένα μου άρεσε η φάση του νεογέννητου! Όχι τις πρώτες πρώτες μέρες που δεν κοιμάσαι καν, αλλά μετά το μήνα ας πούμε μου άρεσε. Τότε είχα και διπλωματική να γράψω, την τελείωσα όταν ήταν 6 μηνών και στενοχωριομουν πολύ όταν απομονωνομουν σε ένα δωμάτιο να γράψω και την άκουγα χωρίς να μπορω να την απολαύσω. Σ'εμας το μωρό ήρθε σε μια πολύ δύσκολη φάση με άλλα θέματα, υγείας παππούδων, που ο άντρας μου είχε περάσει μήνες βγαίνοντας μόνο για σουπερμάρκετ, οπότε το νεογέννητο μπροστά σε αυτά ήταν όαση. Και το να κυνηγάς το δίχρονο επίσης!  

Το πρώτο επταμηνο εντωμεταξυ μέναμε κοντα στους δικούς μου γονείς, οπότε είχαμε άπλετη βοήθεια. Για καφέ πάντως όλοι ήθελαν και το μωρό μαζί οπότε δεν πήγαινα μόνη. Γενικά δεν την άφηνα γιατί θήλαζε, αλλά κάνα δίωρο για κάτι ψώνια που θέλαμε τότε πχ κινητό την είχα αφήσει.

Τώρα θέλουμε να κάνουμε κι άλλο, αλλά μας φαίνεται ζόρι η φάση του πολύ νεογέννητου σε συνδυασμό με νήπιο. Κι αν έχουν και γύρω στα 3 χρόνια διαφορά θα συμπέσει με φάση βγαλσιματος πανας που είναι ο εφιάλτης μου! Ελπίζω τουλάχιστον να έχει αποθηλασει ως τότε και να μη βρεθώ να κάνω ταντεμ!!!!  Κάποτε έλεγα ότι θέλω να έχουν 2 χρόνια διαφορά, την κλασική διαφορα που έχουν οι πιο πολλοί. Τώρα μου φαίνεται "μωρό" ακόμα η πρώτη και απορώ πώς τόσες γενιές έχει καθιερωθεί η διετία. Το έχουμε μεταθέσει στα περίπου 3, να συνεννοείται τουλάχιστον. Πολύ παραπάνω δεν θέλουμε γιατί πρώτον εγώ είχα μεγάλη διαφορά με την αδερφή μου και αρχίσαμε να επικοινωνούμε μετά τα 15 μου, και δεύτερον ο άντρας μου έχει ήδη περάσει τα 45.

 

πρίν από 58 λεπτά , irin είπε:

Αυτό είναι πολύ καλό...  σε μένα λειτουργεί μόνο αν κοιμούνται...βράδυ δηλαδή. Διαφορετικά θα θέλουν να ασχοληθεί ο καλεσμένος μαζί τους.. οπότε δεν γίνεται δουλειά έτσι! Πλέον, είναι καλό και να έρθουν φίλοι με παιδιά, έχουν αρχίσει να παίζουν και εμείς αράζουμε.

 

Γιατί οι καλεσμένοι με ποιον θέλουν να ασχολούνται; Μόνο σε εμάς κλέβει την παράσταση; Όλοι σε αυτή μιλάνε. Πέρσι δηλαδη, που ήταν 15-16 μηνών, από τότε δεν ήρθε κανείς λόγω καραντίνας.

 

πρίν από 52 λεπτά , Έσπερος είπε:

Το σουπερμάρκετ είναι ανάγκη, όχι οικογενειακή βόλτα αν το παιδί δεν συνεργάζεται. Τα ψώνια για αλλα πράγματα ή τα κανεις ηλεκτρονικά ή τα κανεις στα γρήγορα, μπαίνεις, διαλέγεις κ βγαίνεις, αν δεν μπορείς να εγγυηθείς ότι το παιδί σου θα σε κρατάει από το χέρι, στην περίπτωση που είναι τόσο αναγκαίο να έρθει μαζί. 

 

Μα το ότι δεν κρατάει το χέρι δεν σημαίνει ότι θα τρέχει σε όλο το μαγαζί, γιατί το έχεις έτσι στο μυαλό σου; Ίσως το φοβάσαι λίγο υπερβολικά αν δεν σου έχει δώσει τέτοια δείγματα.

[Έσπερος]

πρίν από 4 λεπτά , little lamb είπε:

Μα το ότι δεν κρατάει το χέρι δεν σημαίνει ότι θα τρέχει σε όλο το μαγαζί, γιατί το έχεις έτσι στο μυαλό σου; Ίσως το φοβάσαι λίγο υπερβολικά αν δεν σου έχει δώσει τέτοια δείγματα.

Δεν το φοβάμαι για μένα γιατί ξέρω τα οριά του αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα άφηνα να με αφήσει από το χέρι σε χώρο που δεν μπορώ να απλώσω το χέρι μου νε τον πιάσω κ έχει κ άλλους ανθρώπους γύρω. 

 

πρίν από 5 λεπτά , little lamb είπε:

Γιατί οι καλεσμένοι με ποιον θέλουν να ασχολούνται; Μόνο σε εμάς κλέβει την παράσταση; Όλοι σε αυτή μιλάνε. Πέρσι δηλαδη, που ήταν 15-16 μηνών, από τότε δεν ήρθε κανείς λόγω καραντίνας.

Εγω προσωπικά πάντα συμπαθούσα τα παιδιά των φίλων αλλά βασικά όταν θέλω να δω έναν φίλο σημαίνει ότι θέλω να συναναστραφω και μαζί του για να πούμε κάτι ενήλικο. η παρέα με φίλους εξυπηρετεί κ τις ενήλικες ανάγκες, λογικό είναι να θες να τη χαρείς κ χώρα να πρέπει ταυτόχρονα να απασχολείς εμα παιδί, ακόμα κ το δικό σου, ποσο μάλλον του άλλου. έχουμε κ άλλες ανάγκες πέρα από το να ασχολούμαστε με παιδιά, δεν σημαίνει ότι δεν τα συμπαθούμε. 

[ninaki80]

πρίν από 50 λεπτά , Annitamik είπε:

Νομίζω ότι όσο μεγαλώνει ένα παιδί και συνεννοείται καλά τόσο πιο απολαυστική γίνεται η παρέα του. Βλέπω τεράστια διαφορά λόγω της καλύτερης συνεννόησης στο πώς αισθάνομαι και εγώ απέναντι στο μωρό μου όσο μεγαλώνει. Κραξτε με ελευθερα, αλλά τον πρώτο χρόνο ένιωθα ότι μπήκα σε μια φυλακή λόγω του μωρού. Δεν το παραδεχομουν, αν και ένιωθα ότι αγαπούσα πολύ το παιδί μου, ένιωθα ότι με περιορίζει και στεναχωριουμουν ότι δε θα είμαι πότε όπως παλιά. Τώρα το καταλαβαίνω τι ένιωθα και γιατί το ένιωθα. Τώρα που αρχίζει σιγά σιγά και επικοινωνούμε το λατρεύω σαν φάση. Καταρχάς καταλαβαίνω τι θέλει επιτέλους! Φαντάζομαι όταν θα γίνει σαν τον δικό σου σε ηλικία που θα μιλάμε και κανονικά θα είναι σούπερ

Kale nai lockdown morou prin to lockdown koronoiou . Pesan k mazemena se emas

[irin]

πρίν από 20 λεπτά , little lamb είπε:

 

 

Γιατί οι καλεσμένοι με ποιον θέλουν να ασχολούνται; Μόνο σε εμάς κλέβει την παράσταση; Όλοι σε αυτή μιλάνε. Πέρσι δηλαδη, που ήταν 15-16 μηνών, από τότε δεν ήρθε κανείς λόγω καραντίνας.

 

 

Κατ'αρχήν όπως λέει η @Έσπερος θέλω  να φέρω και φίλους μου για να μιλήσουμε,όχι για να ασχολούμαστε όλοι με το παιδί. Επίσης, όλοι ασχολούνται με το παιδί όταν είναι νεογέννητο ή μέχρι μία ηλικία. Ένα νήπιο ή λίγο μεγαλύτερο δεν.."έχει πλάκα" για κάποιον πιο ξένο.. ούτε το παιδί έχει τί να κάνει μαζί του.

Άλλο δύσκολο project είναι όταν έχω καλέσει σπίτι  συμμαθητή του μεγάλου με τη μαμά του, αλλά εγώ έχω και το μικρό και την βλέπω πχ πρώτη φορά τη μαμά αλλά την αφήνω μόνη της γιατί με απασχολεί το μικρό.

[little lamb]

πρίν από 18 λεπτά , Έσπερος είπε:

 

Εγω προσωπικά πάντα συμπαθούσα τα παιδιά των φίλων αλλά βασικά όταν θέλω να δω έναν φίλο σημαίνει ότι θέλω να συναναστραφω και μαζί του για να πούμε κάτι ενήλικο. η παρέα με φίλους εξυπηρετεί κ τις ενήλικες ανάγκες, λογικό είναι να θες να τη χαρείς κ χώρα να πρέπει ταυτόχρονα να απασχολείς εμα παιδί, ακόμα κ το δικό σου, ποσο μάλλον του άλλου. έχουμε κ άλλες ανάγκες πέρα από το να ασχολούμαστε με παιδιά, δεν σημαίνει ότι δεν τα συμπαθούμε. 

 

Δεν είπα ότι κάποιος δεν τα συμπαθεί, απλα μου κάνει εντύπωση που το διαβάζω αυτό συχνά γιατί εμάς οι φίλοι μας από μόνοι τους μας λένε ότι θέλουν να τη δούνε, ότι ανυπομονούν να παίξουν μαζί της, να τη γνωρίσουν όσοι δεν την έχουν γνωρίσει κλπ. Ίσως επειδή είναι μικρή ακόμα κι έτσι δεν κάνει κάτι "ενοχλητικό". Ούτε καθόταν μόνη, ούτε ενοχλούσε. Καθόταν εκεί δίπλα, έφερνε κανένα ζωάκι κι έδινε στους άλλους, έτρωγε και τίποτα από τα κεράσματα, ξαναεφευγε να παίξει λίγο μόνη, ξαναερχοταν να δείξει κανένα βιβλίο, δεν εμπόδιζε κάπου δηλαδή. Ούτε μας απασχολούσε συνέχεια, ούτε μόνη εντελώς ήταν, κάτι ενδιάμεσο. Μια χαρά μιλούσαμε και λέγαμε τα νέα μας. Ήταν μέχρι 16 μηνών, μετά μεσολάβησε η καραντίνα, τώρα δεν ξέρω τι θα έκανε κι αν θα ενοχλούσε, μόνο μία φορά πήγαμε σε σπίτι (εκεί που κοιταγε τα βιβλία του μωρου τους κ παραλίγο να έριχνε τα διακοσμητικα από το τραπεζάκι) και μια φορά σε καφετέρια. 

[irin]

πρίν από 4 λεπτά , little lamb είπε:

 

Δεν είπα ότι κάποιος δεν τα συμπαθεί, απλα μου κάνει εντύπωση που το διαβάζω αυτό συχνά γιατί εμάς οι φίλοι μας από μόνοι τους μας λένε ότι θέλουν να τη δούνε, ότι ανυπομονούν να παίξουν μαζί της, να τη γνωρίσουν όσοι δεν την έχουν γνωρίσει κλπ. Ίσως επειδή είναι μικρή ακόμα κι έτσι δεν κάνει κάτι "ενοχλητικό". Ούτε καθόταν μόνη, ούτε ενοχλούσε. Καθόταν εκεί δίπλα, έφερνε κανένα ζωάκι κι έδινε στους άλλους, έτρωγε και τίποτα από τα κεράσματα, ξαναφεύγει να παίξει λίγο μόνη, ξαναερχοταν να δείξει κανένα βιβλίο, δεν εμπόδιζε κάπου δηλαδή. Μια χαρά μιλούσαμε και λέγαμε τα νέα μας. Ήταν μέχρι 16 μηνών, μετά μεσολάβησε η καραντίνα, τώρα δεν ξέρω τι θα έκανε κι αν θα ενοχλούσε, μόνο μία φορά πήγαμε σε σπίτι (εκεί που κοιταγε τα βιβλία του μωρου τους κ παραλίγο να έριχνε τα διακοσμητικα από το τραπεζάκι) και μια φορά σε καφετέρια. 

Δεν είναι θέμα ενόχλησης! είναι θέμα ότι ένα παιδάκι 2-3-4 ετών δεν έχει τί να κάνει με τους φ ίλους μας, δεν είναι πια σε φάση αγκαλίτσας για να χαρούν οι φίλοι, και δεν σε αφήνει και να μιλήσεις εσύ με τους φίλους σου.  Οπότε κανείς δεν κερδίζει από αυτή  τη συνάντηση

[little lamb]

πρίν από 4 λεπτά , irin είπε:

Δεν είναι θέμα ενόχλησης! είναι θέμα ότι ένα παιδάκι 2-3-4 ετών δεν έχει τί να κάνει με τους φ ίλους μας, δεν είναι πια σε φάση αγκαλίτσας για να χαρούν οι φίλοι, και δεν σε αφήνει και να μιλήσεις εσύ με τους φίλους σου.  Οπότε κανείς δεν κερδίζει από αυτή  τη συνάντηση

 

Τι να σου πω, δεν μου έχει τύχει ακόμα. Έτσι όπως την κόβω όμως μάλλον θα έπαιζε με τα παιχνίδια και τα βιβλία της και πού και πού θα ερχόταν να δείξει κάτι. Όταν μου τύχει θα σας πω! 

[kotsifikos]

Για μένα οι πρώτοι μήνες ήταν εφιάλτης, ειλικρινά, τι να πρωτοθυμηθώ ? την νύστα από το ξενύχτι? το άγχος που δεν ξέρεις τι να κάνεις και τι είναι σωστό? το ότι το σώμα μου ήταν σε μία τραγική κατάσταση και δεν ήθελα να το κοιτάω? το ότι κυκλοφορούσα σπίτι με το στήθος έξω μόνιμα γιατί οι θηλές μου είχαν πληγές και δεν μπορούσα να βάλω τίποτα? το ότι είχα ένα μωρό με κολικούς το οποίο έκλαιγε όλη μέρα και κοιμόνταν το πολύ ΄6 - 8 ώρες το 24ωρο για μήνες??? πωωωωωωω!!!τώρα πια που έχουν περάσει χρόνια και βλέπω φωτο όντας ξεκούραστη, με λιγότερο άγχος (όσον αφορά το πρακτικό κομμάτι) περισσότερη αυτοπεποίθηση λέω ''πωπω τι ωραία φάση...πόσο ωραία αυτή η μυρωδιά της μωρουδίλας''.. στην σκέψη όμως να το ξαναζήσω αυτό με πιάνει ταχυκαρδία καθώς είμαι πλέον 6 χρόνια μεγαλύτερη και ένα παιδί  πολύ απαιτητικό (δεν φταίει εκείνο εγώ το έχω μάθει έτσι), νομίζω δεν θα μπορούσα να τα βγάλω πέρα!

[Έσπερος]

πρίν από 9 λεπτά , little lamb είπε:

 

Τι να σου πω, δεν μου έχει τύχει ακόμα. Έτσι όπως την κόβω όμως μάλλον θα έπαιζε με τα παιχνίδια και τα βιβλία της και πού και πού θα ερχόταν να δείξει κάτι. Όταν μου τύχει θα σας πω! 

Κι εμένα γενικα παίζει μόνος κ επίσης έχει αρκετή υπομονή αν πιάσω με κάποιον κουβέντα στον δρόμο, όχι όλες τις ώρες βέβαια. απλώς έχω περάσει φάσεις ωσ επισκέπτρια που δεν μου άρεσαν, όχι ότι έφταιγε κανεις βεβαια, αλλά η ανάμνηση μου έχει μείνει. κυρίως ομως, έχω η ίδια ανάγκη από ενήλικη συντροφιά. αν η εναλλακτική είναι να τον κοιμισω στις 9 κ να έρθουν τότε οι φίλοι, σαφώς θα το προτιμήσω. 

[little lamb]

πρίν από 9 λεπτά , Έσπερος είπε:

αν η εναλλακτική είναι να τον κοιμισω στις 9 κ να έρθουν τότε οι φίλοι, σαφώς θα το προτιμήσω. 

 

Καλά αυτό δεν παίζει. Να ξυπνήσει και να πρέπει να κάθομαι μισή ώρα στο δωμάτιο να θηλάζω μέχρι να κοιμηθεί; Χαχα!

[μαγιοπουλας]

 Βρε παιδιά γράφουμε τωρα εδω και μου ρθε στο μυαλό αυτό που λένε ευρέως.Επειδη δεν είναι στη φύση των παιδιων να παραμένουν σε στασιμότητα,ολοι αυτοι που ζητιανεύουν στους δρόμους κ κρατανε παιδακια αγκαλιά σιγουρα τους δίνουν υπνωτικά για να παραμένουν κοιμισμένα .Ο.τι και να λέμε ειναι δυσκολο στις ηλικιες που ειναι τα δικα μας να καθίσουμε χαλαροι.Ειναι αντιστροφες οι ανάγκες.

[Έσπερος]

πρίν από 12 λεπτά , little lamb είπε:

 

Καλά αυτό δεν παίζει. Να ξυπνήσει και να πρέπει να κάθομαι μισή ώρα στο δωμάτιο να θηλάζω μέχρι να κοιμηθεί; Χαχα!

χαχα καθένας το βλέπει αλλιώς. 

 

για το χέρι που ρωτούσες θυμήθηκα περιστατικό. ήταν πριν τα δυο που γενικα δεν άφηνε το χέρι, σε φάση που στενοχωριόμουν κιόλας. είχαμε μπει στον περίβολο του σπιτιου ενός γείτονα, σαν κηπακι με πόρτα ανοιχτή, ο μικρός είχε μια μπάλα κ εγω μιλούσα. αρχικά δεν απομακρυνόταν κ ήμουν κ σίγουρη ότι δεν θα φύγει γθατι δν το έκανε ποτέ. κι όμως πήρε την μπάλα κ πήγε να βγει από τον περίβολο, σε χωματόδρομο που περνάνε αυτοκίνητα· σε κλάσματα δευτερολέπτου. δεν ξέρεις από πού θα σου ρθει. γι αυτό απορώ με το ότι λετε ότι αφήνετε παιδιά από το χέρι σε πολυσύχναστα καταστήματα. ούτε εδώ που είναι επαρχία δεν αφήνουμε αν δεν μπορούμε να είμαστε δίπλα, που δεν έχει κ τόσο κόσμο για να φοβάσαι τους αγνώστους. 

[little lamb]

Ε τώρα με τον κορωνοϊό δεν είναι και τόσο πολυσύχναστα γιατί υπάρχει περιορισμός. Αλλά και πριν, δεν ήταν και πατεις με πατω σε, το βλέπεις το παιδί και το προλαβαίνεις, εκτός αν μιλάμε να πάει σε άλλο διάδρομο ξερω'γω

[Mamaloulou]

πρίν από 37 λεπτά , irin είπε:

Δεν είναι θέμα ενόχλησης! είναι θέμα ότι ένα παιδάκι 2-3-4 ετών δεν έχει τί να κάνει με τους φ ίλους μας, δεν είναι πια σε φάση αγκαλίτσας για να χαρούν οι φίλοι, και δεν σε αφήνει και να μιλήσεις εσύ με τους φίλους σου.  Οπότε κανείς δεν κερδίζει από αυτή  τη συνάντηση

Θα συμφωνήσω,έχω ένα δίχρονο που δεν υπάρχει περίπτωση να σε αφήσει να μιλήσεις με  κάποιον φίλο που θα έρθει στο σπίτι για καφέ,θα μιλάει συνέχεια  θα κουβαλήσει όλα τα παιχνίδια για να παίξουμε θα με σηκώσει εκατό φορές από τον καναπέ  για χίλιους λόγους θα κανει τα παντα για να  ασχολούμαστε συνεχεια μαζι του.

[Έσπερος]

πρίν από 17 λεπτά , little lamb είπε:

Ε τώρα με τον κορωνοϊό δεν είναι και τόσο πολυσύχναστα γιατί υπάρχει περιορισμός. Αλλά και πριν, δεν ήταν και πατεις με πατω σε, το βλέπεις το παιδί και το προλαβαίνεις, εκτός αν μιλάμε να πάει σε άλλο διάδρομο ξερω'γω

Γιατί απίθανο είναι να πάει σε άλλον διάδρομο; ή να ρίξει κάτι κάτω, ή να το χτυπήσει κανένας άγαρμπος με το καροτσι; 

[little lamb]

Παράθεση

πρίν από 4 λεπτά , Έσπερος είπε:

Γιατί απίθανο είναι να πάει σε άλλον διάδρομο; ή να ρίξει κάτι κάτω, ή να το χτυπήσει κανένας άγαρμπος με το καροτσι; 

 

 

Θέλω να πω ότι αν το παιδί δεν έχει δώσει τετοια δείγματα, να απομακρύνεται τόσο πολύ πχ, είναι λίγο υπερβολή να το φοβόμαστε προκαταβολικά και να θέλουμε προκαταβολικά να μας κρατάει συνέχεια το χέρι. Αν ρίξει κάτι κάτω, το σηκώνεις, δεν είναι και εύθραυστο όλο το σουπερμάρκετ. Συνήθως τα ράφια είναι ούτως ή άλλως ατακτοποιητα εντωμεταξυ, ή εκεί που έχουν κάποια κρεμαστά πράγματα πχ παντόφλες ή πετσέτες κουζίνας είναι ξεκρεμαστα αρκετά, εγώ καμία φορά με αφορμή κάτι που πήρε η μικρή ψιλοφτιαχνω και το ράφι, χαχα! Τώρα να το χτυπήσει κάποιος με καρότσι ούτε που θα το σκεφτόμουν ποτέ

[kotsifikos]

41 minutes ago, μαγιοπουλας said:

 .Ο.τι και να λέμε ειναι δυσκολο στις ηλικιες που ειναι τα δικα μας να καθίσουμε χαλαροι.Ειναι αντιστροφες οι ανάγκες.

Νομίζω πως αυτό το χαλαρά θα αργήσει να έρθει, ούτε εμένα που είναι μεγαλύτερο δεν κάθεται και δεν τρώω χαλαρά, πλέον ούτε στο σπίτι όταν έρχονται φίλοι μας γιατί  έχει μεγάλη ανάγκη για διάδραση (και με την καραντίνα αυτό έγινε ακόμα πιο έντονο), και υπάρχουν φορές που δεν προλαβαίνουμε να ανταλλάξουμε κουβέντα. Θέλει να παίξει να μιλήσει, να πει για τα κατορθώματα του να συμμετέχει στην συζήτηση μας, γενικά θέλει να είναι μέσα σε όλα!

[Mama_Anesti_]

Η πεθερά μου λέει "μεγαλώνει το παιδί και μεγαλώνουν και τα άγχη". Και το έχω νιώσει και κάθε φορα που αντιμετωπίζω κάθετι καινούριο το θυμάμαι. 

 

Αλήθεια ποια από μας δεν έπεσε από τα σύννεφα όταν γέννησε? 

 

Ποια δεν τα παίζε με την κούραση και την αϋπνία? 

 

Ποια δεν ήλπιζε πως μεγαλώνοντας τα πράγματα θα στρώσουν, πως θα περπατήσει και ξαφνικά θα αλλάξουν όλα?

 

Και όταν το παιδί περπάτησε, ξεκίνησε να ανεξαρτητοποιείται, ποια μαμά δεν ανησύχησε για τα πρώτα του βήματα στο σχολείο, στην κοινωνία?

 

Και μας περιμένουν ακόμα πολλές προκλήσεις που πρέπει να αντιμετωπίσουμε.

 

Τα άγχη δεν σταματούν ποτέ, όπως και οι αγωνίες, τα καρδιοχτύπια, αλλά και οι χαρές, τα γέλια, οι ευχάριστες εκπλήξεις, οι στιγμές υπερηφάνειας, η ικανοποίηση να βλέπεις το παιδί σου να μεγαλώνει, να εξελίσσεται, να προοδεύει.