Μωρά από δότες σπέρματος

[elemaxi]

2 ώρες πρίν, Lisbet είπε:

Υπό αυτό το πρίσμα και το να απαγάγεις ένα μωρό από το μαιευτήριο είναι μια υπέρβαση όλων αυτών των φραγμών και ατράνταχτη απόδειξη του πόσο πολύ θέλει αυτός που το κάνει να αποκτήσει ένα παιδί. 

 

Υπάρχουν όρια, στον καθένα διαφορετικά κι ας είναι η επιθυμία το ίδιο μεγάλη.

Υπάρχουν όρια, συμφωνώ, και μόλις τα ξεπέρασες με την τοποθέτηση αυτή!

Τι σχέση έχει η παράνομη, και ίσως να διώκεται και ποινικά δεν ξέρω, πράξη αρπαγής ενός βρέφους με αυτό που συζητάμε τώρα;

Επεξεργάστηκαν 25 Φεβρουαρίου,2019 by elemaxi

[Έσπερος]

πρίν από 35 λεπτά , Lisbet είπε:

Υπάρχουν όρια, στον καθένα διαφορετικά κι ας είναι η επιθυμία το ίδιο μεγάλη.

Εγώ  εξακολλουθώ να συμφωνώ με αυτό αλλά φυσικά δεν σκοπεύω να πείσω κανέναν. Δεν εννοώ ότι όλοι επιθυμούν το ίδιο να κάνουν παιδιά. Άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Αλλά δεν μπορούμε να κρίνουμε έτσι μονοκόμματα πόσο θέλει κάποιος από το αν θα επιλέξει οποιαδήποτε μέθοδο τεκνοποίησης ή αν θα υιοθετήσει (το οποίο παρεμπιπτόντως θεωρώ ακόμα πιο δύσκολη απόφαση) ή αν θα επιλέξει να μεγαλώσει σαν δικό του ένα παιδί του συντρόφου του από άλλη σχέση. σε όλες τις περιπτώσεις αγάπη δίνεις. 

Τέλος θα επαναλάβω, εδώ δεν συζητάμε μόνο θεωρητικά. Μια κοπέλα ζήτησε τη γνώμη μας. Ας μην είμαστε τόσο αφοριστικοί, δεν τη βοηθάμε. Εννοώ άλλο να πούμε ότι εμείς το θέλαμε ΄τοσο που δεν θα είχαμε ενδοιασμούς, αλλο να λέμε ότι αν το θες δεν έχεις ενδοιασμούς ή όποιος το θέλει δεν έχει ενδοιασμούς. 

[little lamb]

πρίν από 25 λεπτά , ninaki80 είπε:

να σου πω τις περισσοτερες φορες οι περισσοτεροι δεν σκεφτονται ολες τις παραμετρους. δηλαδη την.ζωη τους χωρις καθολου παιδι το ποσο πολυ το θελουν το τι θυσιαζουν . κ οταν φτανουν εκει κοντα στα 50 που σβηνει το ονειρο αρχιζουν κ τα ψυχολογικα προβληματα αρχιζουν κ τα μετανιωσα κ τα πως θα ηταν κ τα γιατι ημουν τοσο δειλος κ δεν το τολμησα γιατι οσο μεγαλωνεις καποια πραγματα τα απομυθοποιεις βλεπεις την ουσια κ οχι τα πρεπει κ εκει ειναι που την παταει πολυς κοσμος.

 

Δεν διαφωνώ ότι μπορεί να μετανιώσουν. Αλλά με την ίδια λογική μπορεί να μετανιώσουν και που δεν το έψαξαν για υιοθεσία. Γιατί όπως είπα για κάποιους μπορεί η σειρά να είναι πρώτα η υιοθεσία και έσχατη λύση το δανεικό. Το παρουσιάζεις σαν να είναι η μόνη λύση, ή η λύση στην οποία πρέπει να καταφεύγει κάποιος πριν δοκιμάσει για υιοθεσία, ενώ δεν το βλέπουν όλοι έτσι. Εκεί είναι η διαφωνία μου. Γιατί το περίφημο "πόσο πολύ θέλει κάποιος ένα παιδί" που λες συνεχώς, λύνεται εξίσου και με την υιοθεσία, δεν είναι μόνο το δανεικό υλικό η λύση. Ούτε μπορείς να καταλάβεις μόνο από εκείνη τη λύση το πόσο ήθελε ή δεν ήθελε παιδί κάποιος.

 

(Μπορεί να είναι πιο δύσκολη η διαδικασία της υιοθεσίας (πιο δύσκολη ως προς την επιτυχία της, γιατί ψυχολογικά μπορεί να είναι και οι δύο εξίσου δύσκολες) αλλά πιστεύω πως θα το δοκίμαζα πρώτο. Στο κάτω κάτω νιώθεις και ότι είναι ένα παιδί που είναι ήδη υπαρκτό και του χαρίζεις μια οικογένεια για να μην καταλήξει σε ίδρυμα, και προσωπικά αυτό θα με ικανοποιούσε περισσότερο από το δανεικό υλικό)

 

Αλλά νομίζω ότι βγαίνουμε λίγο off topic με τις υιοθεσίες γιατί δεν είχε θέσει τέτοια πιθανότητα η θεματοθέτρια.

 

[ninaki80]

πρίν από 41 λεπτά , Lisbet είπε:

 

Όχι, δεν το εννοώ έτσι. Αλλά οι εμπειρίες που μου μεταφέρθηκαν από τα κέντρα ήταν γενικά απογοητευτικές και μου έδωσαν την αίσθηση ότι κοιτούσαν τα ζευγάρια περισσότερο σαν πορτοφόλια, παρά σαν ανθρώπους. Ειδικά τις γυναίκες δεν τις υπολόγιζαν καθόλου, τις ξετίναζαν, επώδυνες εξετάσεις, φάρμακα με το τσουβάλι, σπερματεγχύσεις/εξωσωματικές τη μία μετά την άλλη, καταδικασμένες να αποτύχουν, γιατί δεν είχαν λυθεί βασικά θέματα πχ μικρόβιο στο σπέρμα ή ενδομητρίωση, πράγμα που το ζευγάρι αντιλαμβανόταν όταν άλλαζε πια κέντρο ή γιατρό, αφού είχε χάσει πολύτιμο χρόνο και πολύ χρήμα. Και όταν η ψυχολογία σου έχει καταβαραθρωθεί από τις απανωτές αποτυχίες, τσουπ σου σπρώχνουν και τα δανεικά, να σου τα αρπάξουν κι από κει. Θα σου πω ακριβώς τα λόγια της κοπέλας που είχε πρόβλημα ο άντρας της και τους πρότειναν το δανεικό σπέρμα: "Όταν βιώνεις στο πετσί σου αυτή την αναίτια ταλαιπωρία, πώς να εμπιστευτείς να προχωρήσεις σε κάτι τόσο ευαίσθητο; Το πιο απλό, πώς να εμπιστευτώ ότι ο δότης δεν έχει δώσει 100 φορές σπέρμα κι όχι μέχρι 10, που μου λένε;" Υπόψιν ότι στο τελευταίο κέντρο τους είπαν ότι τσάμπα παιδεύονταν τόσα χρόνια με το συγκεκριμένο σπέρμα!

 

Αν βρεις σωστό γιατρό και τον εμπιστευτείς από την αρχή, προφανώς και θα έχεις περισσότερη εμπιστοσύνη γενικότερα.

 

Δεν είμαι εντελώς κατά των ιατρικών διαδικασιών. Αν ήταν ανάγκη και σπερματέγχυση θα έκανα και εξωσωματική, με δικό μας γενετικό υλικό. Αν δε γινόταν και πάλι δε θα έμενα χωρίς παιδί. Θα υιοθετούσα. Τα είπα αυτά τόσες φορές.

 

 

Δε μιλάω απαραίτητα για υιοθεσία παιδιού από ίδρυμα. Βασικά, όλες οι υιοθεσίες που έχω υπόψιν μου τα τελευταία χρόνια, είναι ιδιωτικές υιοθεσίες. Η φυσική μητέρα παραιτείται από την κηδεμονία του παιδιού πριν γεννηθεί και το ζευγάρι παίρνει το μωρό αμέσως μόλις βγει από το μαιευτήριο. Πλέον είναι ρουτίνα, δεν είναι περίπλοκο, ούτε χρονοβόρο, αρκεί βέβαια να βρεθεί η μητέρα.

 

 

Δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο.

 

 

Εγώ πάλι έχω την εντύπωση πως όταν είσαι μέσα στο πρόβλημα θολώνεις και χάνεις την ευθυκρισία σου. Γι' αυτό και είπα παραπάνω πως εμείς με το σύζυγο τα είχαμε συζητήσει όλα προ γάμου κι αν κάποιος άλλαζε γνώμη, κατά πάσα πιθανότητα θα άλλαζε και σύζυγο.

 

 

Είναι θέμα οπτικής του καθενός.

 

Εγώ πχ βρίσκω τη διαδικασία της εξωσωματικής πολύ πιο δύσκολη κι επίπονη. Ειδικά στη σκέψη ότι θα μπω σε όλη αυτή τη διαδικασία για να αποκτήσω παιδί με έναν άνθρωπο που δε θα δω ποτέ ούτε τη φάτσα του, ή ότι, στην ουσία, θα γίνω παρένθετη για να αποκτήσει ο άντρας μου παιδί με μια άλλη, φρικάρω εντελώς. Και θα με βάραινε πολύ περισσότερο ότι κάποια μέρα θα πρέπει να του πω ένα τέτοιο πράγμα, παρά το ότι το έσωσα από ένα αβέβαιο μέλλον σε κάποιο ίδρυμα. Μπορεί στα δανεικά να μη φαίνεται προς τα έξω, αλλά το ίδιο το παιδί πρέπει να το μάθει, κατά τη γνώμη μου. Το ίδιο κι οι γονείς του ζευγαριού, εκατέρωθεν. Οπότε, σε όλους τους ανθρώπους που μετράνε, πρέπει να το πεις! Η γνώμη της γειτόνισσας δε με ενδιαφέρει...

 

Παιδί αποκλειστικά και μόνο δικό μας δεν υπάρχει, εκτός αν μυρίσουμε τον κρίνο!

 

Υπό αυτό το πρίσμα και το να απαγάγεις ένα μωρό από το μαιευτήριο είναι μια υπέρβαση όλων αυτών των φραγμών και ατράνταχτη απόδειξη του πόσο πολύ θέλει αυτός που το κάνει να αποκτήσει ένα παιδί. 

 

Υπάρχουν όρια, στον καθένα διαφορετικά κι ας είναι η επιθυμία το ίδιο μεγάλη.

κοιτα στο θεμα εκμεταλευσης θα συμφωνησω θελει πολυ ψαξιμο κ προσωπικο το θεμα της υπογονιμοτητας. κ επισης να μην εμπιστευεσε με κλειστα ματια . βεβαια κ οι γιατροι δεν ειναι θεοι δοκιμαζουν οσα μπορουν να δοκιμασουν για να εχεις αποτελεσμα αλλα θεοι δεν ειναι οπως επισης δεν τα ξερουν κ ολα σε αυτον τον τομεα ειναι αρκετα αγνωστος ακομα κ τωρα.

τωρα σε αυτο που λες θα εισαι παρενθετη στο παιδι του αντρα σου με μια αλλη ειναι λαθος δικο σου ειναι το παιδι εσυ θα το μεγαλωσεις εσυ το ηθελες δεν πηγε ο αντρας σου με αλλη γυναικα κυτταρα πηρατε. 

κ ετσι οπως το θετεις στην υιοθεσια θα μεγαλωσεις εσυ το παιδι δυο ξενων ? δεν ειναι ετσι ομως το υιοθετεις σημαινει ειναι δικο σου παιδι. 

[ninaki80]

1 hour ago, little lamb είπε:

 

Δεν διαφωνώ ότι μπορεί να μετανιώσουν. Αλλά με την ίδια λογική μπορεί να μετανιώσουν και που δεν το έψαξαν για υιοθεσία. Γιατί όπως είπα για κάποιους μπορεί η σειρά να είναι πρώτα η υιοθεσία και έσχατη λύση το δανεικό. Το παρουσιάζεις σαν να είναι η μόνη λύση, ή η λύση στην οποία πρέπει να καταφεύγει κάποιος πριν δοκιμάσει για υιοθεσία, ενώ δεν το βλέπουν όλοι έτσι. Εκεί είναι η διαφωνία μου. Γιατί το περίφημο "πόσο πολύ θέλει κάποιος ένα παιδί" που λες συνεχώς, λύνεται εξίσου και με την υιοθεσία, δεν είναι μόνο το δανεικό υλικό η λύση. Ούτε μπορείς να καταλάβεις μόνο από εκείνη τη λύση το πόσο ήθελε ή δεν ήθελε παιδί κάποιος.

 

(Μπορεί να είναι πιο δύσκολη η διαδικασία της υιοθεσίας (πιο δύσκολη ως προς την επιτυχία της, γιατί ψυχολογικά μπορεί να είναι και οι δύο εξίσου δύσκολες) αλλά πιστεύω πως θα το δοκίμαζα πρώτο. Στο κάτω κάτω νιώθεις και ότι είναι ένα παιδί που είναι ήδη υπαρκτό και του χαρίζεις μια οικογένεια για να μην καταλήξει σε ίδρυμα, και προσωπικά αυτό θα με ικανοποιούσε περισσότερο από το δανεικό υλικό)

 

Αλλά νομίζω ότι βγαίνουμε λίγο off topic με τις υιοθεσίες γιατί δεν είχε θέσει τέτοια πιθανότητα η θεματοθέτρια.

 

κοιτα οι περισσοτεροι τα κανουν παραλληλα απλα σου ξαναλεω στην υιοθεσια μπορει να σε ειδοποιησουν για παιδι μετα απο 7-8 χρονια κ το παιδι να ειναι 3-5 χρονων εχει διαφορα απο το νεογεννητο ειναι πιο δυσκολο δεν το παρουσιαζω ως την μοναδικη λυση αλλα ειναι η πιο πραγματοποιησιμη. 

Επεξεργάστηκαν 25 Φεβρουαρίου,2019 by ninaki80

[λουκουμαδάκι]

Προς τη θεματοθετρια. Οπωσδήποτε κατεψυξε ωάρια τώρα που είσαι μικρή. Ο γιατρός που βιάζεται και δεν το προτείνει δεν  έχει καμία δουλειά να αποφασίσει  για εσένα.

Είτε είσαι με τον ίδιο άνθρωπο είτε χωρίσεις διασφάλισε τώρα που μπορείς το δικό σου γενετικό υλικό. Οι απόψεις αλλάζουν συχνά οι αγάπες πάνε και έρχονται δεν ξέρεις τι θα θέλει ο σύζυγος σε δέκα χρόνια η τι θα θέλεις εσύ η αν θα είσαστε ακόμα μαζί. Κάνε αυτό το καλό στον μελλοντικό σου εαυτό και κατεψυξε τώρα υγιή νεαρά ωάρια. 

[Lisbet]

1 ώρα πρίν, elemaxi είπε:

Υπάρχουν όρια, συμφωνώ, και μόλις τα ξεπέρασες με την τοποθέτηση αυτή!

Τι σχέση έχει η παράνομη, και ίσως να διώκεται και ποινικά δεν ξέρω, πράξη αρπαγής ενός βρέφους από αυτό που συζητάμε τώρα;

 

OK συγγνώμη αν ενοχλήθηκες. Ο συσχετισμός που ήθελα να κάνω είναι ότι η υπέρβαση των ορίων δε μπορεί να χρησιμοποιείται σαν απόδειξη του πόσο θέλει κάποιος ένα παιδί - αν τα υπερβαίνει, το θέλει (και άρα καλώς τα υπερβαίνει), αν δεν τα υπερβαίνει, δεν το θέλει και τόσο. 

 

1 ώρα πρίν, Έσπερος είπε:

 Εννοώ άλλο να πούμε ότι εμείς το θέλαμε ΄τοσο που δεν θα είχαμε ενδοιασμούς, αλλο να λέμε ότι αν το θες δεν έχεις ενδοιασμούς ή όποιος το θέλει δεν έχει ενδοιασμούς. 

Well said - κι από εκεί ξεκινάει η όλη διαφωνία. 

 

1 hour ago, ninaki80 είπε:

κοιτα στο θεμα εκμεταλευσης θα συμφωνησω θελει πολυ ψαξιμο κ προσωπικο το θεμα της υπογονιμοτητας. κ επισης να μην εμπιστευεσε με κλειστα ματια . βεβαια κ οι γιατροι δεν ειναι θεοι δοκιμαζουν οσα μπορουν να δοκιμασουν για να εχεις αποτελεσμα αλλα θεοι δεν ειναι οπως επισης δεν τα ξερουν κ ολα σε αυτον τον τομεα ειναι αρκετα αγνωστος ακομα κ τωρα.

τωρα σε αυτο που λες θα εισαι παρενθετη στο παιδι του αντρα σου με μια αλλη ειναι λαθος δικο σου ειναι το παιδι εσυ θα το μεγαλωσεις εσυ το ηθελες δεν πηγε ο αντρας σου με αλλη γυναικα κυτταρα πηρατε. 

κ ετσι οπως το θετεις στην υιοθεσια θα μεγαλωσεις εσυ το παιδι δυο ξενων ? δεν ειναι ετσι ομως το υιοθετεις σημαινει ειναι δικο σου παιδι. 

  

Συμφωνώ με το πρώτο σκέλος, σαφώς δεν περιμένει κανείς από τους γιατρούς να κάνουν θαύματα, είναι άνθρωποι. Θα γίνουν και λάθη και παραλείψεις, λογικό ως ένα βαθμό. Αλλά υπάρχουν και κάποια στάνταρ μετά από τόσα χρόνια που υφίσταται η εξωσωματική. You 've got to tick some boxes πριν προχωρήσεις, όχι προχωράμε και βλέπουμε και να ξηλώνονται οι άλλοι άδικα των αδίκων. Και άντε τα λεφτά ντέφι να γίνουν, αλλά την ψυχική και σωματική ταλαιπωρία της γυναίκας, ποιος την πληρώνει; Ή το άλλο άκρο. Νέες κοπέλες 30-35 χρονών, να τους προτείνουν κατευθείαν δανεικά. Και δεν είναι μία και δύο οι περιπτώσεις, να πεις ότι είναι εξαίρεση.

 

Όσο για τα υπόλοιπα: το ωάριο (και το σπερματοζωάριο), για μένα τουλάχιστον, δεν είναι απλά κύτταρα, όπως λέμε βλαστοκύτταρα ή πλάσμα αίματος. Είναι το μισό παιδί. Και το πρόβλημά μου δεν είναι τι παιδί θα μεγαλώσω...άλλα τι παιδί θα κυοφορήσω και θα γεννήσω. Δε θέλω να μπω στη διαδικασία της εξωσωματικής, για να μείνω έγκυος και να γεννήσω το παιδί μιας ξένης/ενός ξένου. 

 

Προφανώς τα βλέπουμε διαφορετικά τα πράγματα. Δε λέω ότι εγώ έχω δίκιο κι εσύ έχεις άδικο, ούτε το αντίθετο. Δεν υπάρχει σωστό και λάθος, το ξανάπα. Το κάθε ζευγάρι αποφασίζει με βάση τα δικά του κριτήρια. Εγώ δεν προσπαθώ να πείσω κανέναν. Παραθέτω τη γνώμη μου και την τεκμηριώνω, όσο μπορώ. Αντίστοιχα, θα ήθελα να μην προσπαθεί κάποιος να με πείσει, γιατί απλά δε θα πειστώ. Αν συνεχιστεί η συζήτηση, ας μιλάμε καλύτερα σε τρίτο πρόσωπο, γενικά.

πρίν από 29 λεπτά , ninaki80 είπε:

κοιτα οι περισσοτεροι τα κανουν παραλληλα απλα σου ξαναλεω στην υιοθεσια μπορει να σε ειδοποιησουν για παιδι μετα απο 7-8 χρονια κ το παιδι να ειναι 3-5 χρονων εχει διαφορα απο το νεογεννητο ειναι πιο δυσκολο δεν το παρουσιαζω ως την μοναδικη λυση αλλα ειναι η πιο πραγματοποιησιμη. 

 Σε αυτό σου απάντησα παραπάνω πως δεν είναι η μόνη περίπτωση, υπάρχει και η ιδιωτική υιοθεσία, που φεύγεις με το νεογέννητο από το μαιευτήριο κατευθείαν στο σπίτι σου. 

[ninaki80]

πρίν από 42 λεπτά , λουκουμαδάκι είπε:

Προς τη θεματοθετρια. Οπωσδήποτε κατεψυξε ωάρια τώρα που είσαι μικρή. Ο γιατρός που βιάζεται και δεν το προτείνει δεν  έχει καμία δουλειά να αποφασίσει  για εσένα.

Είτε είσαι με τον ίδιο άνθρωπο είτε χωρίσεις διασφάλισε τώρα που μπορείς το δικό σου γενετικό υλικό. Οι απόψεις αλλάζουν συχνά οι αγάπες πάνε και έρχονται δεν ξέρεις τι θα θέλει ο σύζυγος σε δέκα χρόνια η τι θα θέλεις εσύ η αν θα είσαστε ακόμα μαζί. Κάνε αυτό το καλό στον μελλοντικό σου εαυτό και κατεψυξε τώρα υγιή νεαρά ωάρια. 

αυτο ειπα κ εγω ως πρωτη κινηση να εξικονομησει την ανεση του χρονου κ για να σκεφτει κ γιατι ποτε δεν ξερει. @Αντουαν8 κυριως αυτο κανε μην ακολουθεις με κλειστα ματια ενα γιατρο φροντισε να κανεις κατι για να εχεις χρονο να το σκεφτεις πιο ηρεμα. 

οπως λεει κ το λουκουμαδακι οι αποψεις αλλαζουν οι συντροφοι αλλαζουν εσυ χανεις χρονο ομως που δεν γυρναει πισω

[elemaxi]

On 25/2/2019 at 7:21 ΜΜ, Lisbet είπε:

OK συγγνώμη αν ενοχλήθηκες. Ο συσχετισμός που ήθελα να κάνω είναι ότι η υπέρβαση των ορίων δε μπορεί να χρησιμοποιείται σαν απόδειξη του πόσο θέλει κάποιος ένα παιδί - αν τα υπερβαίνει, το θέλει (και άρα καλώς τα υπερβαίνει), αν δεν τα υπερβαίνει, δεν το θέλει και τόσο. 

 

Δεν χρειάζεται να ζητάς συγγνώμη γιατί δεν ενοχλήθηκα, μάλλον δεν το διατύπωσα καλά στο προηγούμενο σχόλιο με τα όρια. Εννοούσα ότι ο συσχετισμός που έκανες ξεπέρασε τα όρια του αυτονόητου. Ότι προφανώς και δεν συζητάμε για παράνομες και παράλογες πράξεις απόκτησης παιδιού. Δεν αγιάζει ο σκοπός τα μέσα.

 

Ουσιαστικά (για μένα τουλάχιστον) είναι θέμα επιλογών που κάνεις στη ζωή. Όταν έχεις την επιλογή να γίνεις γονιός ακόμα και μ' αυτό το τρόπο, αλλά επιλέγεις να μη γίνεις (σεβαστό, δεν το κατακρίνω), ε σημαίνει ότι μάλλον δεν το θέλεις και τόσο.

 

Υ.Γ. Ξέρω-ξέρω, η άποψη αυτή είναι απόλυτη.

Επεξεργάστηκαν 27 Φεβρουαρίου,2019 by elemaxi

[little lamb]

1 hour ago, elemaxi είπε:

Ουσιαστικά (για μένα τουλάχιστον) είναι θέμα επιλογών που κάνεις στη ζωή. Όταν έχεις την επιλογή να γίνεις γονιός ακόμα και μ' αυτό το τρόπο, αλλά επιλέγεις να μη γίνεις (σεβαστό, δεν το κατακρίνω), ε σημαίνει ότι μάλλον δεν το θέλεις και τόσο.

 

Σίγουρα είναι επιλογές! Το να μην το επιλέγεις όμως δεν σημαίνει ότι επιλέγεις να μη γίνεις καθόλου γονιός, μπορεί να επιλέγεις να γίνεις αλλά με άλλο τρόπο. Δηλαδή δεν είναι η τελευταία σου ευκαιρία για γονιός, αυτό προσπαθούσα να πω από την αρχή. Ο τρόπος του δανεικού δεν είναι η τελευταία σου ευκαιρία να γίνεις γονιός, είναι η τελευταία σου ευκαιρία να γίνεις βιολογικός γονιός ( ο ένας από τους 2 ) Και εννοείται ότι δεν είναι κατακριτέο για όποιον το θέλει!

 

Υ.Γ. Μην ξαναξεσπάσει τρίτος παγκόσμιος πόλεμος!

[Αννα 35]

Καταρχήν, συμφωνώ με αυτό που ειπώθηκε, ότι ορισμένα θέματα χρειάζεται να θίγονται πριν το γάμο. Λ.χ. με το σύζυγο είχαμε συζητήσει το ενδεχόμενο αδυναμίας τεκνοποίησης και του είχα εκφράσει την άποψη μου σε σχέση με την τεχνητή γονιμοποίηση και την υιοθεσία.

Στην προκειμένη περίπτωση, προσωπικά δεν θα εκφέρω άποψη για το πιο ενδεχόμενο θα μου ταίριαζε, αλλά θα αποφανθω ως εξωτερικός παρατηρητής.

Σε μια σχέση εμπλέκονται δύο άνθρωποι, οι οποίοι καλούνται για θέματα που αφορούν και τους δύο να συναποφασιζουν. Δε νομίζω πως μονομερώς λαμβάνεται η απόφαση του που θα πάει το ζευγάρι από κοινού διακοπές, ή ποια ταινία θα δει στο σινεμά, ποιο αυτοκίνητο θα αγοράσει ή ποιο σπίτι και που θα αγοράσει ή θα ενοικιάσει, πόσο μάλλον σε ένα τέτοιο σημαντικότατο θέμα, όπως είναι το παιδί.

Δυστυχώς, σε αυτές τις περιπτώσεις οι συμβιβασμοί ή οι παραχωρήσεις δεν έχουν θέση.

Η θεματοθετρια λοιπόν θα πρέπει να αναρωτηθεί στην περίπτωση που ο σύζυγος κρατήσει αρνητική στάση απέναντι στο ενδεχόμενο ενός δότη σπέρματος για την ίδια τι είναι σημαντικότερο. Να διατηρήσει τη σχέση που έχει με το σύζυγο ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι θα παραμείνει άτεκνη ή το να γίνει μητέρα;

Όταν λοιπόν πραγματοποιηθεί η συγκεκριμένη συζήτηση θα κληθεί να πάρει μια, ομολογουμένως δύσκολη, απόφαση.

Δεν γίνεται τέτοια θέματα να τα επιβάλλουμε, θα έχει αρνητικές συνέπειες και απέναντι στο παιδί και στο ζευγάρι.

Όμως, η όποια απόφαση πρέπει να είναι συνειδητή. Άπαξ και παρθεί να είναι αυτή και να μην καταλογιστεί στο μέλλον η όποια ευθύνη στο σύζυγο.

[MagdaP]

Σίγουρα κάποια θέματα τα ζευγάρια τα συζητούν πριν το γάμο... Άλλα πάλι μπορεί να φανταζουν κάπως... Δε λέω ότι είναι λάθος να το συζητήσεις,  αλλά εμένα για παράδειγμα το θέμα αυτό δε μου πέρασε ποτέ από το μυαλό να το συζητήσω. Νομίζω ότι επειδή είναι κάτι που κανένας δεν θέλει να πιστέψει ότι θα του συμβεί πολλές φορές δεν περνάει καν από το μυαλό. 

Παρόλα αυτά, ακόμα και να το έχει συζητήσει ένα ζευγάρι πιστεύω ότι μπορεί να αλλάξει γνώμη αν βρεθεί αντιμετωπο με το πρόβλημα... Άλλο στην θεωρία και άλλο στην πράξη. Όπως έχω ξαναπεί θεωρώ ότι σε τέτοια σημαντικά προβλήματα το πραγματικό δίλημμα έρχεται όταν καλεισαι να το αντιμετωπισεις. Όταν είσαι έξω από το χορό όλα είναι απλά θεωρίες. Εκτός αυτού, άνθρωποι είμαστε και έχουμε δικαίωμα να αλλάξουμε γνώμη. Πόσες φορές δεν έχει τύχει πριν κάνουμε παιδί και βλέποντας συμπεριφορές άλλων γονιών να λέμε: εγώ στο παιδί μου δεν πρόκειται ποτέ να κάνω αυτό και κάνοντας το παιδί, στην πράξη, να βλέπουμε ότι δεν είναι τόσο εύκολο... Εμένα προσωπικά μου έχει τύχει. 

Και για να φέρω κι ένα προσωπικό παράδειγμα θα σας πω το εξης:

Πριν το γάμο δεν είχαμε συζητήσει το συγκεκριμένο θέμα, αλλά το πόσα παιδιά θέλουμε να κάνουμε. Εγώ ήθελα δύο κι ο άντρας μου επέμενε στο ένα. Έχει άλλη μια κόρη από τον πρώτο του γάμο την οποία υπεραγαπω κι έχουμε άριστες σχέσεις. Είμαστε πραγματικές φίλες καθώς είναι μεγάλη, φοιτήτρια πλέον. Η διαφωνία μας αυτή δε μας εμπόδισε να παντρευτουμε καθώς υπήρχε μεγάλη αγάπη. Ο γιος μας ήρθε φυσιολογικά παρόλο που άργησε λίγο (μετά από 1,5 χρόνο προσπαθειών). Αμέσως μετά υπήρχαν κάποιοι καβγαδες για το δεύτερο... Ο σύζυγος είχε ενδοιασμούς κυρίως για το οικονομικό. Μεγαλώνοντας λίγο ο γιος μας συνειδητοποιησε και ο ιδιος το μέγεθος της ευτυχίας που προσφέρει ένα παιδί στην οικογένεια και αποφάσισε να το τολμήσει. Να σημειώσω ότι με την πρώην γυναίκα του χώρισε όταν η κόρη ήταν ενός χρόνου, επομένως δεν την είχε ζήσει και πολύ. 

Με την πρώτη προσπάθεια έμεινα έγκυος αλλά ήταν εξωμητριο. Χειρουργηθηκα με αφαίρεση σαλπιγγας και μετά από νέα σαλπιγγογραφια όπου έδειξε συμφυσεις στην άλλη σαλπιγγα και λόγω ηλικίας μου προχωρησαμε σε δύο εξωσωματικες, δυστυχώς αποτυχημένες. Δεν κάναμε άλλες προσπάθειες και για οικονομικούς, αλλά κυρίως για ψυχολογικους λόγους. Είναι πραγματικά πολύ ψυχοφθορα διαδικασία. Σίγουρα όμως αν δεν είχα παιδάκι θα το παλευα πιο πολύ.

Για την ιστορία να σας πω ότι εννέα μήνες μετά από την τελευταία εξωσωματική, τον περασμένο Σεπτέμβρη, έμεινα έγκυος φυσιολογικά αλλά λίγο πριν μπω στην όγδοη εβδομάδα κι ενώ είχα ακούσει καρδούλα, παλινδρομησε... 

Τώρα προσπαθούμε φυσιολογικά και προσευχομαστε και οι δύο, μάλλον και οι τρεις, να έρθει ένα μωράκι ακόμα! 

Με όλο αυτό το κατεβατο ήθελα να πω ότι μπορεί απέξω να έχουμε μια συγκεκριμένη άποψη αλλά όταν βιώνουμε το πρόβλημα τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Ο άντρας μου δεν ήθελε δεύτερο παιδί γιατί, παρόλο που αγαπάει την κόρη του, επειδή δεν μεγάλωσε μαζί του δεν είχε νιώσει το δέσιμο, πάρα μόνο τις υποχρεώσεις που έχει ένα παιδί. Με το γιο μας συνειδητοποιησε ότι ένα παιδί φέρνει τόση ευτυχία που όλα τα άλλα μπορούν να ξεπεράσουν. Και τελικά όχι μόνο θέλησε να κάνουμε δεύτερο παιδάκι αλλά μπήκε και στη διαδικασία της εξωσωματικής και μάλιστα δύο φορές! 

Για αυτό λοιπόν καλό είναι να μην είμαστε απόλυτοι σε κάποια πράγματα γιατί όπως λέει και η παροιμία: όποιος είναι έξω από το χορό πολλά τραγούδια λέει!!! 

[little lamb]

Καλημέρα!

Λυπάμαι για την ιστορία σας και εύχομαι να κάνετε σύντομα άλλο ένα μωράκι!

Σίγουρα ισχύει ότι κάποιος μπορεί να αλλάξει γνώμη, αλίμονο.

Απλώς προσωπικά πιστεύω ότι για το συγκεκριμένο θέμα μπορεί κάποιος να έχει πιο αποκρυσταλλωμένη άποψη επειδή είναι πολύ ιδιαίτερο, είναι κάπως σαν να είσαι "ιδεολογικά" κατά. Δεν είναι ακριβώς ιδεολογικά αλλά δεν μπορώ να βρω κατάλληλη λέξη να το εκφράσω. Νομίζω ότι μοιάζει με θέματα βιοηθικής (ούτε ηθικό θέμα είναι βέβαια, αλλά δεν ξέρω πραγματικά πώς να το εκφράσω) Πάντως δεν μου φαίνεται το ίδιο με το "δεν θέλω 2 παιδιά" -"άλλαξα γνώμη και τελικά θέλω", μου φαίνεται πολύ διαφορετικό που δεν αλλάζεις γνώμη εύκολα (αλλά είναι η προσωπική μου γνώμη).

[Lisbet]

@MagdaP ειλικρινά εύχομαι η επιθυμία σας να γίνει σύντομα πραγματικότητα. 

[ΑΡΓΚ]

7 ώρες πρίν, little lamb είπε:

Καλημέρα!

Λυπάμαι για την ιστορία σας και εύχομαι να κάνετε σύντομα άλλο ένα μωράκι!

Σίγουρα ισχύει ότι κάποιος μπορεί να αλλάξει γνώμη, αλίμονο.

Απλώς προσωπικά πιστεύω ότι για το συγκεκριμένο θέμα μπορεί κάποιος να έχει πιο αποκρυσταλλωμένη άποψη επειδή είναι πολύ ιδιαίτερο, είναι κάπως σαν να είσαι "ιδεολογικά" κατά. Δεν είναι ακριβώς ιδεολογικά αλλά δεν μπορώ να βρω κατάλληλη λέξη να το εκφράσω. Νομίζω ότι μοιάζει με θέματα βιοηθικής (ούτε ηθικό θέμα είναι βέβαια, αλλά δεν ξέρω πραγματικά πώς να το εκφράσω) Πάντως δεν μου φαίνεται το ίδιο με το "δεν θέλω 2 παιδιά" -"άλλαξα γνώμη και τελικά θέλω", μου φαίνεται πολύ διαφορετικό που δεν αλλάζεις γνώμη εύκολα (αλλά είναι η προσωπική μου γνώμη).

 

Νομίζω ότι το "θέλω 1 ή 5 παιδιά", συζητιέται πολύ πιο εύκολα από π.χ. να μη θέλεις καθόλου παιδιά. Και ομοίως, αν κάποιος διαφωνεί με την εξωσωματική, τη δωρεά σπέρματος ή ωαρίων, την παρένθετη μητρότητα, την υιοθεσία ή δεν ξέρω τι άλλο (όχι απαραίτητα όλα μαζί, είναι πολύ διαφορετικά) συμφωνώ κι εγώ ότι μπαίνει και θέμα ηθικής και ιδεολογίας, που δεν αλλάζει εύκολα και σπάνια χωρά και διαπραγμάτευση αν είναι συνειδητή απόφαση και όχι απλά "χμμμ, το σκέφτομαι". 

[Anna3011]

Αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω και εγώ κάτι, όχι για να πω τη γνώμη μου για την επιλογή βιολογικών ή μη παιδιών, έχουν γραφτεί τόσες γνώμες άλλωστε που ακόμα μια αναρωτιέμαι αν θα βοηθούσε τη θεματοθέτρια. Αυτό που θα ήθελα να σου πω @Αντουαν8 είναι το εξής απλό: πριν από οποιαδήποτε απόφαση δώσε λίγο χρόνο και στους δυο σας για να διαχειριστείτε τη νέα συνθήκη στη ζωή σας. Προσπάθησε μέσα σε αυτό το χρόνο να κατανοήσεις την αρνητική στάση του συζύγου σου για εγκυμοσύνη με δότη γιατί όσο πληγωμένη και αν είσαι, πίστεψέ με, εκείνος είναι σε πολυ χειρότερη θέση. Από τους δυό σας εκείνος πρέπει να διαχειριστεί τη βεβαιότητα ότι θα ζήσει μη έχοντας τη δυνατότητα να αποκτήσει δικό του παιδί. Παράλληλα ως ο υπογόνιμος της σχέσης σίγουρα νιώθει ανεπαρκής, έχει ενοχές, μπορεί να φοβάται ότι μετά από όλα αυτά θα σε χάσει. Κατανόησέ τον όσο μπορείς.

Δε στα γράφω αυτά ως εξώ από το χορό, το αντίθετο, στη σχέση μου με τον άντρα μου ήμουν εγώ η υπογόνιμη. Με ιστορικό πολλών ινομυωμάτων, ενδομητρίωσης και αδενομύωσης από πολύ μικρή ηλικία,  που όσο περνούσε ο καιρός τόσο μου κατέστρεφαν τη μήτρα και μετά από αρκετά χειρουργία, ο γιατρός κάποια στιγμή σταμάτησε να δίνει πολλές πιθανότητες για μωρό. Γνώρισα τον άντρα μου και από πολύ νωρίς του έθεσα το πρόβλημα για να γνωρίζει και να πάρει τις αποφάσεις του. Η απάντησή του αφοπλιστική: " Η επιλογή μου είσαι εσύ έστω και αν πρέπει να μείνουμε μόνοι μας". Ήταν το καλύτερο δώρο που θα μπορούσε να μου κάνει! Μπορεί βέβαια να μιλούσε έτσι, απλά γιατί ήταν πολύ ερωτευμένος και μετά από κάποιο καιρό να ζοριζόταν με την προοπτική της ατεκνίας, όμως αυτό δε θα το μάθω ποτέ γιατί με την πρώτη εξωσωματική το εμβρυάκι κατάφερε να κολλήσει σε ένα από τα λίγα σημεία της μήτρας μου που ήταν υγιή και πλέον είμαστε γονείς...

Όταν ηρεμήσεις και φύγει ο πανικός προσπάθησε να δεις τι επιθυμεί περισσότερο η ψυχή σου για το μέλλον. Φαντάσου πχ. την εικόνα σου σε 5-10 χρόνια, μια με ένα παιδί στην αγκαλιά και τον άντρα σου έξω από το κάδρο και μια με τους δυο σας μόνους και σκέψου ποιά εικόνα σε ενοχλεί περισσότερο. Ίσως έτσι ξεκαθαρίσει κάπως το τοπίο. Βέβαια μέχρι τότε με συζήτηση μπορεί να καταλήξετε σε μια απόφαση κοινώς αποδεκτή. Με λίγα λόγια (γιατί πολλά είπα πάλι) συνιστώ ψυχραιμία 

[MagdaP]

16 ώρες πρίν, ΑΡΓΚ είπε:

 

Νομίζω ότι το "θέλω 1 ή 5 παιδιά", συζητιέται πολύ πιο εύκολα από π.χ. να μη θέλεις καθόλου παιδιά. Και ομοίως, αν κάποιος διαφωνεί με την εξωσωματική, τη δωρεά σπέρματος ή ωαρίων, την παρένθετη μητρότητα, την υιοθεσία ή δεν ξέρω τι άλλο (όχι απαραίτητα όλα μαζί, είναι πολύ διαφορετικά) συμφωνώ κι εγώ ότι μπαίνει και θέμα ηθικής και ιδεολογίας, που δεν αλλάζει εύκολα και σπάνια χωρά και διαπραγμάτευση αν είναι συνειδητή απόφαση και όχι απλά "χμμμ, το σκέφτομαι". 

Δεν είπα ποτέ ότι είναι το ίδιο. Σαφώς και είναι πολύ διαφορετικό. Ήθελα απλώς να τονίσω ότι οι συζητήσεις που γίνονται πριν το γάμο πολλές φορές είναι πιο θεωρητικες κι επειδή άνθρωποι είμαστε κι έχουμε συναισθήματα μπορεί να αλλάξουμε γνώμη για κάποια θέματα ανάλογα με το πως μας τα φέρνει η ζωή. Δεν υπάρχει άσπρο και μαύρο. Επειδή μιλήσαμε για ηθική, εγώ και την εξωσωματική από μόνη της θεωρώ δύσκολη από άποψη βιοηθικης... Καλεισαι να αποφασίσεις τι θα γίνει σε περίπτωση που περισσεψουν έμβρυα. Ή θα πρέπει να τα δωρισεις (παρόμοιο δίλημμα και ίσως λίγο χειρότερο γιατί θα ξέρεις ότι κάπου, κάπως, κάποτε μπορεί να υπάρξουν "δικά σας"  παιδιά!!!), ή να χρησιμοποιηθούν για έρευνα (τα μωρά σου πειραματοζωα!!!), ή να καταστραφουν (να τα σκοτώσεις!!!). 

Δεν ήταν εύκολο να πάρω την απόφαση. Για κανέναν δεν είναι εύκολο... Αυτό ήθελα να τονίσω... Μπορεί κι εγώ να είμαι υπέρ αυτών των διαδικασιών αλλά πάντα υπάρχουν σκέψεις και φόβοι που πρέπει να ξεπεράσεις προκειμένου να γεμισει η αγκαλιά σου! Γι αυτό θα με συγχωρεσετε αλλά θεωρώ ότι οι κοπέλες που απέκτησαν τα παιδάκια τους χωρίς δυσκολία δε μπορούν να είναι αντικειμενικες. Σίγουρα ο καθένας έχει άποψη αλλά σε θεωρητικό επίπεδο. Και το παράδειγμα το έφερα για να τονίσω ότι παρόλο που ο άντρας μου ήταν καθετος πριν το γάμο για ένα μόνο παιδί, όχι μόνο άλλαξε γνώμη αλλά μπήκε και στη διαδικασία εξωσωματικής δύο φορές!!! Οι άνθρωποι αλλάζουν γνώμη ανάλογα με τα συναισθήματα και τις συνθήκες της ζωής τους. Για αυτό καλύτερα να μην είμαστε απόλυτοι. 

[ninaki80]

2 ώρες πρίν, MagdaP είπε:

Δεν είπα ποτέ ότι είναι το ίδιο. Σαφώς και είναι πολύ διαφορετικό. Ήθελα απλώς να τονίσω ότι οι συζητήσεις που γίνονται πριν το γάμο πολλές φορές είναι πιο θεωρητικες κι επειδή άνθρωποι είμαστε κι έχουμε συναισθήματα μπορεί να αλλάξουμε γνώμη για κάποια θέματα ανάλογα με το πως μας τα φέρνει η ζωή. Δεν υπάρχει άσπρο και μαύρο. Επειδή μιλήσαμε για ηθική, εγώ και την εξωσωματική από μόνη της θεωρώ δύσκολη από άποψη βιοηθικης... Καλεισαι να αποφασίσεις τι θα γίνει σε περίπτωση που περισσεψουν έμβρυα. Ή θα πρέπει να τα δωρισεις (παρόμοιο δίλημμα γιατί θα ξέρεις ότι κάπου, κάπως, κάποτε μπορεί να υπάρξουν "δικά σας"  παιδιά!!!), ή να χρησιμοποιηθούν για έρευνα (τα μωρά σου πειραματοζωα!!!), ή να καταστραφουν (να τα σκοτώσεις!!!). 

Δεν ήταν εύκολο να πάρω την απόφαση. Για κανέναν δεν είναι εύκολο... Αυτό ήθελα να τονίσω... Μπορεί κι εγώ να είμαι υπέρ αυτών των διαδικασιών αλλά πάντα υπάρχουν σκέψεις και φόβοι που πρέπει να ξεπεράσεις προκειμένου να γεμισει η αγκαλιά σου! Γι αυτό θα με συγχωρεσετε αλλά θεωρώ ότι οι κοπέλες που απέκτησαν τα παιδάκια τους χωρίς δυσκολία δε μπορούν να είναι αντικειμενικες. Σίγουρα ο καθένας έχει άποψη αλλά σε θεωρητικό επίπεδο. Και το παράδειγμα το έφερα για να τονίσω ότι παρόλο που ο άντρας μου ήταν καθετος πριν το γάμο για ένα μόνο παιδί, όχι μόνο άλλαξε γνώμη αλλά μπήκε και στη διαδικασία εξωσωματικής δύο φορές!!! Οι άνθρωποι αλλάζουν γνώμη ανάλογα με τα συναισθήματα και τις συνθήκες της ζωής τους. Για αυτό καλύτερα να μην είμαστε απόλυτοι. 

συμφωνω το πιθανοτερο ειναι να αλλαξεις γνωμη. γιατι αλλο.ανυπαντρος 30 χρονων πανω στον μεγαλο ερωτα κ να τα συζητας αυτα πριν το γαμο κ.αλλο κοντα στα 40 χωρις παιδι κ να προσπαθεις ακομα.. 

ειναι πολυ διαφορετικες οι συνθηκες κ λογικο ειναι σε ενα τετοιο θεμα να εχεις αλλαξει τροπο που βλεπεις τα πραγματα. 

[MagdaP]

Εξάλλου δεν είναι τυχαίο ότι οι κοπέλες που έχουν εκφράσει την έντονη αντίθεσή τους για το θέμα είναι κοπέλες που έκαναν δύο και τρία παιδιά χωρίς να αντμετωπισουν ιδιαίτερα προβλήματα ενώ όσες είναι πιο θετικές αντιμετώπισαν και ίσως αντιμετωπίζουν ακόμα προβλήματα υπογονιμοτητας. 

[annoulen]

Και να πω και κάτι άλλο και νομίζω ότι θα συμφωνήσετε κ δεν ξέρω αν θα μπερδέψω περισσότερο την θεματοθέτρια.

 

Αν δεν γίνεις μητέρα, δεν καταλαβαίνεις τι θα έχανες, στην περίπτωση που δεν γινόσουν μητέρα.......

 

π.χ. Με το που έγινα μητέρα, όταν ακούω ότι κάποια φίλη/συγγενής/συνάδελφος είναι έγκυος, ιδιαίτερα στο πρώτο παιδάκι, μου έρχονται δάκρυα στα μάτια από την συγκίνηση και από την χαρά για όλο αυτό που θα ζήσει η κοπέλα.

 

Ενώ πριν, σε αντίστοιχες περιπτώσεις, εννοείται ότι χαιρόμουν αλλά μέχρι εκεί. Καμμία σχέση το πριν με το μετά.

[little lamb]

6 ώρες πρίν, MagdaP είπε:

Για αυτό καλύτερα να μην είμαστε απόλυτοι.

 

Συμφωνώ (απόλυτα!!  ) και άλλωστε γι'αυτό ξεκίνησε η συζήτηση, γιατί εκφραζόταν από κάποιες η αντίθετη άποψη με τρόπο απόλυτο! Ενώ κάποιες λέγαμε ότι δεν είναι τόσο απλό και δεν ήμασταν σίγουρες αν θα το κάναμε (χωρίς να είμαστε απόλυτες), μερικές αντιθέτως απαντούσαν απόλυτα ότι αν δυσκολευόμασταν θα το κάναμε σίγουρα (ακόμα και αν επρόκειτο να χωρίσουμε), αλλιώς θα σήμαινε ότι δεν θα θέλαμε και τόσο πολύ παιδί! Δεν νομίζω ότι κάποια είπε απόλυτα "δεν θα το έκανα ποτέ μα ποτέ"!

Και προσωπικά αυτό που τόνισα ήταν ότι το να μην κάνεις αυτό, δεν σημαίνει αυτόματα ότι μένεις χωρίς παιδί, όπως έλεγαν κάποιες. Γιατί υπάρχουν κι άλλες εναλλακτικές που αξίζει να ψάξεις έστω και δοκιμαστικά μήπως πετύχουν (υιοθεσία). Πιο δύσκολο πρακτικά, πιο εύκολο συναισθηματικά (για εμένα τουλάχιστον)

 

Προσωπικά μου άρεσε πάρα πολύ ο τρόπος που το έθεσε η Άννα:

16 ώρες πρίν, Anna3011 είπε:

Φαντάσου πχ. την εικόνα σου σε 5-10 χρόνια, μια με ένα παιδί στην αγκαλιά και τον άντρα σου έξω από το κάδρο και μια με τους δυο σας μόνους και σκέψου ποιά εικόνα σε ενοχλεί περισσότερο.

Γιατί αν λέμε ότι όποια δεν το κάνει σημαίνει ότι δεν θέλει και τόσο πολύ παιδί, τότε αντίστοιχα θα μπορούσαμε να πούμε και ότι όποια θέλει να το κάνει με ρίσκο να χωρίσει σημαίνει ότι δεν θέλει και τόσο πολύ τον άντρα της!! Και προφανώς δεν θα ήταν ωραίο να της το λέγαμε αυτό!

Γι'αυτό ακριβώς να μην είμαστε απόλυτοι ούτε από τη μία ούτε από την άλλη πλευρά (προσωπικά τουλάχιστον νομίζω δεν είμαι ποτέ και για κανένα θέμα, ίσα ίσα προσπαθώ να νιώσω τι μπορεί να νιώθει ο άλλος -γι'αυτό και ο σκοπός του πρώτου μου μηνύματος ήταν να προτρέψω την κοπέλα να προσπαθήσει να καταλάβει πόσο άσχημα νιώθει ο άντρας της και να μην βιαστεί να τον θεωρήσει εγωιστή. Τελικά βέβαια η συζήτηση εξετράπηκε!)

 

2 ώρες πρίν, annoulen είπε:

π.χ. Με το που έγινα μητέρα, όταν ακούω ότι κάποια φίλη/συγγενής/συνάδελφος είναι έγκυος, ιδιαίτερα στο πρώτο παιδάκι, μου έρχονται δάκρυα στα μάτια από την συγκίνηση και από την χαρά για όλο αυτό που θα ζήσει η κοπέλα.

 

Ενώ πριν, σε αντίστοιχες περιπτώσεις, εννοείται ότι χαιρόμουν αλλά μέχρι εκεί. Καμμία σχέση το πριν με το μετά.

 

Εμένα μου κάνει εντύπωση που βλέπω το αντίθετο: καμία φίλη μου δεν έχει ακόμα παιδί (όχι λόγω δυσκολιών, απλά καμία δεν είναι ακόμη σε φάση οικογένειας) αλλά όλες είναι κατασυγκινημένες με την εγκυμοσύνη και με ρωτάνε συνέχεια πώς νιώθω και δεν ξέρω τι να τους πω! Νομίζω ότι ακριβώς επειδή δεν το έχουν ζήσει τους κάνει πολλή εντύπωση. Τα ίδια με ρωτάγανε και για το γάμο "πώς νιώθεις" και "πώς νιώθεις"  (Και για να ευθυμήσουμε, πιο δύσκολη ερώτηση δεν νομίζω να υπάρχει, θυμάμαι και στο σχολείο σε εκθέσεις "πώς νιώθετε που είστε στο γυμνάσιο", "πώς νιώθετε που τελειώνετε το δημοτικό", "πώς νιώθετε για το ένα", "πώς νιώθετε για το άλλο" δεν ήξερα τι να γράψω  )

[anemoni1989]

10 ώρες πρίν, annoulen είπε:

Και να πω και κάτι άλλο και νομίζω ότι θα συμφωνήσετε κ δεν ξέρω αν θα μπερδέψω περισσότερο την θεματοθέτρια.

 

Αν δεν γίνεις μητέρα, δεν καταλαβαίνεις τι θα έχανες, στην περίπτωση που δεν γινόσουν μητέρα.......

 

π.χ. Με το που έγινα μητέρα, όταν ακούω ότι κάποια φίλη/συγγενής/συνάδελφος είναι έγκυος, ιδιαίτερα στο πρώτο παιδάκι, μου έρχονται δάκρυα στα μάτια από την συγκίνηση και από την χαρά για όλο αυτό που θα ζήσει η κοπέλα.

 

Ενώ πριν, σε αντίστοιχες περιπτώσεις, εννοείται ότι χαιρόμουν αλλά μέχρι εκεί. Καμμία σχέση το πριν με το μετά.

Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου!!! Ανηκα από πάντα στην κατηγορία γυναικων καριέρας!!! Δεν ηθελα παιδι, δεν είχα φανταστει ποτέ τον εαυτό μου μητέρα, δεν ελιωνα μπροστά στη θεα μωρων!!! Παρόλα αυτά, όταν στη σχέση μας τεθηκε το θέμα της οικογένειας γτ ειμασταν πολλά χρόνια μαζί και ο σύντροφος μου ήξερα από πάντα πως ηθελε παιδια, ήξερα πως ήθελα να είμαι η μητέρα των παιδιών του... Ειχα επιφυλάξεις δεν σας κρυβω και φοβομουν πως θα υστερουσα σαν μαμα... 4 μηνες μετά, εχω να δηλωσω ερωτευμένη τρελά με την κορη μου!! Δεν περίμενα ποτέ πως θα ανεπνεα και θα ζουσα για ένα τόσο μικρό πλασματακι... Να αγωνιω για το καθετι και να στερουμαι εγω για να έχει αυτή τα καλύτερα!!! 

Βεβαια θεωρώ πως το ίδιο θα ενιωθα για οποιοδήποτε μωρο μεγαλωνα!! Δεν ειναι θεμα γονιδίων!!! Άλλωστε σαν μωρο δεν μ μοιάζει καθόλου!!! Εγω ειμαι μελαχρινή και αυτη ειναι ξανθιά γαλανοματα, αφου εμοιασε στη γιαγια τη δική μου και του άντρα μου!! Προσωπικά είμαι της άποψης ότι πρέπει να αγαπαμε τα παιδιά με το χαρακτήρα που εμείς τα βοηθαμε να πλασουνε και όχι για τα γονίδια που διαιωνιζονται... 

[Αννα 35]

Θα γίνω μητέρα για τέταρτη φορά το καλοκαίρι. Οι απόψεις μου για την τεχνητή γονιμοποίηση δεν άλλαξαν. Εάν για τον όποιο λόγο δεν μπορούσα να τεκνοποίησω φυσικά, δεν θα κατέφευγα στην τεχνητή γονιμοποίηση. Απλά θα παρέμενα άτεκνη, στην περίπτωση που δεν μπορούσα ψυχολογικά να αντεπεξελθω στη διαδικασία της υιοθεσίας.

 

Πολλές και ποικίλες οι αντιλήψεις.

 

[MagdaP]

3 ώρες πρίν, Αννα 35 είπε:

Απλά θα παρέμενα άτεκνη

Έτσι απλά... Νομίζω δεν είναι τόσο απλό. Πολύ εύκολη απάντηση από μια γυναίκα που έχει ήδη τρία παιδιά και πάει για το τέταρτο... Έτσι απλά, τη στιγμή που τόσες γυναίκες υποφέρουν με θέματα υπογονιμοτητας... 

Τέλος πάντων, δεν θα διαφωνήσω... 

Με το καλό το μωράκι σου! Να χαίρεσαι τα παιδάκια σου και να σου έρχονται πάντα στη ζωή σου όλα εύκολα και απλά!!! 

[ninaki80]

5 ώρες πρίν, Αννα 35 είπε:

Θα γίνω μητέρα για τέταρτη φορά το καλοκαίρι. Οι απόψεις μου για την τεχνητή γονιμοποίηση δεν άλλαξαν. Εάν για τον όποιο λόγο δεν μπορούσα να τεκνοποίησω φυσικά, δεν θα κατέφευγα στην τεχνητή γονιμοποίηση. Απλά θα παρέμενα άτεκνη, στην περίπτωση που δεν μπορούσα ψυχολογικά να αντεπεξελθω στη διαδικασία της υιοθεσίας.

 

Πολλές και ποικίλες οι αντιλήψεις.

 

το να κανεις τοσα πολλα παιδια σημαινει οτι τα αγαπας κ τα θες. το να λες οτι απλα θα εμενα ατεκνη σημαινει οτι την κουβεντα που κανουμε την εχεις σκεφτει τελειως επιφανειακα κ μονο για τους αλλους που δεν σε αφορα. 

για να μιλησεις αντικειμενικα απλα σκεψου αν θα μπορουσες χωρις τις εγκυμοσυνες χωρις τις γεννες χωρις τα παιδια. αν πεις οτι ολα αυτα που εχεις ζησει ακομα κ να μην τα ζουσες θα ησουν οκ κ ευτυχισμενη τοτε ναι θα εμενες ατεκνη. αν πεις οτι δεν υπαρχει περιπτωσει να φανταστεις τον εαυτο σου χωρις αυτα τοτε θα παλευες για να τα ζησεις με οποιοδηποτε τροπο.