Recommended Posts


    Διαφημίσεις


    Τι μου θυμισες τώρα.... Ή αλήθεια είναι ότι κ εμένα τώρα έχει γενέθλια κ σκέφτομαι ότι πριν 1 χρόνο γεννουσα κ ήμουν μέσα στο άγχος για να πάνε όλα καλά.. Γεννήθηκε πρόωρα κ έπρεπε να μπει στην θερμοκοιτιδα.. Η χαρά μ απερίγραπτη την μέρα που θα την περνάμε σπίτι αλλά κ με είχε φάει κ η αγωνία για το πώς θα την ταιζω, πως θα την πιάνω, αν όταν κοιμάμαι πάθει τπτ.. Όταν έφτασε η μέρα που θα την πάρουμε σπίτι πήγαμε στο νοσοκομείο να φτιάξουμε τα χαρτιά, την έβαλα τα δικά της πλέον ρούχα, την έβαλα ένα ροζ σκουφάκι κ την τυλιξα σε μία ροζ κουβέρτα κ την έβαλα στο πορτ μπεμπε.. Σε όλη την διαδρομή με το αυτοκίνητο δεν είχα ξεκολλήσει από πάνω της.. Μ φαινόταν απίστευτο το ότι επιτέλους θα την έχουμε σπίτι.. Την ανεβασαμε πάνω κ βαλαμε το πορτ μπεμπε στο σαλόνι δίπλα στην πολυθρόνα κ την έβλεπα να κοιμάται γαλήνια. Το άγχος μ μεγάλο βέβαια γιατί πλέον ήμασταν μόνοι με τον άντρα μ κ έπρεπε να την φροντίζουμε εμείς πλέον.. Την πρώτη μέρα αποφασίσαμε να μην την κάνουμε μπανακι για να μην μας φανει βουνό.. Ήταν μόλις 1970γρ όταν την πήραμε κ αγχωνομουν κ πως θα την αγγιξω.. Βέβαια το ένστικτο της μανας είναι μεγάλο κ κατευθείαν άρχισα να την χειρίζομαι σαν να την έπαιρνα χρόνια..  Το βραδυ ολη τηβ ωρα σηκωνομουν κ τηβ κοιτουσα να δω αν αναπνεει κ εβαζα ξυπνητηρι ανα 3 ωρες που μ ειχαν πει για να την ταιζω.Ανεπανάληπτες στιγμές που θα μείνουν χαραγμένες για πάντα στο μυαλό μ! :mad:

    • Μου αρέσει 3

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αχ τι μου θυμήσατε τώρα....πραγματικά ανεπανάληπτες στιγμές!

    Εγώ θυμάμαι που τον έντυσα και μου φαιτόναν τόσο μικρός μέσα στα ρούχα του...το έβαλα στο κάθισμα του αυτοκινήτου και επίσης μου φαίνοταν μικρός εκεί μέσα!. Γυρίσαμε σπίτι μας επιτέλους οι 3 μας!!!Είχε γενέθλια ο άντρας μου εκείνη την ημέρα, όλα ήταν μαγικά...όμως εγώ ένιωθα έναν κόμπο στο στομάχι, ένα άγχος για το πως θα τα καταφέρω, για το αν θα τα κάνω όλα σωστά, για το αν θα έχω γάλα, φοβερό άγχος για τα πάντα...Νομίζω πως όλοι λίγο πολύ το πρώτο βράδυ σπίτι με τα μωρά μας έχουμε πει την φράση ''και τώρα τι κάνουμε?'' χαχαχα.

    • Μου αρέσει 3

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    5 ώρες πρίν, mama16 είπε:

    Τι μου θυμισες τώρα.... Ή αλήθεια είναι ότι κ εμένα τώρα έχει γενέθλια κ σκέφτομαι ότι πριν 1 χρόνο γεννουσα κ ήμουν μέσα στο άγχος για να πάνε όλα καλά.. Γεννήθηκε πρόωρα κ έπρεπε να μπει στην θερμοκοιτιδα.. Η χαρά μ απερίγραπτη την μέρα που θα την περνάμε σπίτι αλλά κ με είχε φάει κ η αγωνία για το πώς θα την ταιζω, πως θα την πιάνω, αν όταν κοιμάμαι πάθει τπτ.. Όταν έφτασε η μέρα που θα την πάρουμε σπίτι πήγαμε στο νοσοκομείο να φτιάξουμε τα χαρτιά, την έβαλα τα δικά της πλέον ρούχα, την έβαλα ένα ροζ σκουφάκι κ την τυλιξα σε μία ροζ κουβέρτα κ την έβαλα στο πορτ μπεμπε.. Σε όλη την διαδρομή με το αυτοκίνητο δεν είχα ξεκολλήσει από πάνω της.. Μ φαινόταν απίστευτο το ότι επιτέλους θα την έχουμε σπίτι.. Την ανεβασαμε πάνω κ βαλαμε το πορτ μπεμπε στο σαλόνι δίπλα στην πολυθρόνα κ την έβλεπα να κοιμάται γαλήνια. Το άγχος μ μεγάλο βέβαια γιατί πλέον ήμασταν μόνοι με τον άντρα μ κ έπρεπε να την φροντίζουμε εμείς πλέον.. Την πρώτη μέρα αποφασίσαμε να μην την κάνουμε μπανακι για να μην μας φανει βουνό.. Ήταν μόλις 1970γρ όταν την πήραμε κ αγχωνομουν κ πως θα την αγγιξω.. Βέβαια το ένστικτο της μανας είναι μεγάλο κ κατευθείαν άρχισα να την χειρίζομαι σαν να την έπαιρνα χρόνια..  Το βραδυ ολη τηβ ωρα σηκωνομουν κ τηβ κοιτουσα να δω αν αναπνεει κ εβαζα ξυπνητηρι ανα 3 ωρες που μ ειχαν πει για να την ταιζω.Ανεπανάληπτες στιγμές που θα μείνουν χαραγμένες για πάντα στο μυαλό μ! :mad:

    Ήταν πράγματι πολύ μικρό μωρακι! Να την χαίρεσαι και να την καμαρώνεις!

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    10 ώρες πρίν, kotsifikos είπε:

    Νομίζω πως όλοι λίγο πολύ το πρώτο βράδυ σπίτι με τα μωρά μας έχουμε πει την φράση ''και τώρα τι κάνουμε?'' χαχαχα.

    Χαχαχαχα :D! Πόσο δίκιο έχεις, είναι όλα αγνωστα αλλά πολλές φορές λειτουργεί το μητρικό ένστικτο ασυνείδητα. Θυμάμαι μια φορά όταν  εκλαιγε και δεν ηρεμουσε με στήθος τον αγκάλιασα και άρχισα να πηγαίνω πάνω κάτω λέγοντας ένα μακρόσυρτο "οοο". Μου φάνηκε θαυμάσιο που κατάφερα κα τον ηρεμησα χωρίς να είχα ιδέα γιατί αντέδρασα έτσι. Πρώτη φορά μαμά βλέπεις, ανιδεη!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    10 ώρες πρίν, Mama_Anesti_ είπε:

    Ήταν πράγματι πολύ μικρό μωρακι! Να την χαίρεσαι και να την καμαρώνεις!

    Ευχαριστώ πάρα πολύ.. Κ εσύ να χαίρεσαι το παιδάκι σ, υγεία κ ευτυχία!!

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    15 hours ago, Mama_Anesti_ said:

    Χαχαχαχα :D! Πόσο δίκιο έχεις, είναι όλα αγνωστα αλλά πολλές φορές λειτουργεί το μητρικό ένστικτο ασυνείδητα. Θυμάμαι μια φορά όταν  εκλαιγε και δεν ηρεμουσε με στήθος τον αγκάλιασα και άρχισα να πηγαίνω πάνω κάτω λέγοντας ένα μακρόσυρτο "οοο". Μου φάνηκε θαυμάσιο που κατάφερα κα τον ηρεμησα χωρίς να είχα ιδέα γιατί αντέδρασα έτσι. Πρώτη φορά μαμά βλέπεις, ανιδεη!

    Ax έτσι είναι, γενικά είναι θαυμάσιο να μεγαλώνεις παιδί. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις πρώτες μέρες στο σπίτι, όσα χρόνια και αν περάσουν.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αχ και εγω θυμαμαι σαν εχθες που βγηκα με το μωρο απο το νοσκομειο παρο ολο που ταλεπωρηθηκα πολυ ..αλλα αξεχαστες στιγμες και ο φοβος μαζι με το αγχος στο τερμα .συνηθως σχεδον ολες σκεφτωμαστε κι τωρα τι γινεται τι προκειτε να συμβει ..ενω στο νοσοκομειο νιωθεις ασφαλεια οσο να πεις ...εγω παντως φοβουμαν να τον κανω μπανιο μονη μ ...η τα ρουχαλακια τα παρισοτερα του ηταν μικρα γτ γεννηθηκε μεγαλουτσικος και ετραχα να παω να του αγορασω αλλα ..και τωρα με το καλο το δευτερο παλι το ιδιο το αχγος χαχαχαχ ..και παρολο που γενικα εχω ταλαιπωρηθη και στον τοκετο και στην πορεια και τωρα που ειναι πιο μεγαλος που τρεχει ασταματηα ...αυτο το συναισθημα της μανας δεν υπαρχει ..καταρχας δεν ηξερα οτι ειχα τοση αγαπη μεσα μ για να δωσω ..και αμα μπορουσα  να γυριζω τον χρονο πισω θα το εκανα με μεγαλη χαρα ...και πιστευω οτι ολα αυτα θα μεινουν χαραγμενα μεσα μ παρο ολα τα προβληματα που προκειτε να μου ερθουν στην ζωη επιτα ...μακαρι ολες οσες προσπαθουν να τα κατεφερουν να νιωσουν ολα αυτα που νιωσαμε εμεις ...και να πω την αληθεια πριν κανω παιδι ενιωθα ευτηχισμενη με το που εγινα μαμα νιωθω συμπληρωμενη και δν θελω τιποτα αλλο .... :)

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    17 ώρες πρίν, Aggeliki21 είπε:

    πριν κανω παιδι ενιωθα ευτηχισμενη με το που εγινα μαμα νιωθω συμπληρωμενη

    Τι όμορφη φράση που με εκφράζει κι εμένα! Το μωρό μου μου γέμισε ενα κομματι της ψυχής μου που δεν ηξερα πως μου έλειπε!

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    5 ώρες πρίν, Mama_Anesti_ είπε:

    Τι όμορφη φράση που με εκφράζει κι εμένα! Το μωρό μου μου γέμισε ενα κομματι της ψυχής μου που δεν ηξερα πως μου έλειπε!

    Ετσι ακριβως ....αφου οσα ατομα δικα μ δν εχουν κανει τους παροτρινω να κανουν συντομα χαχαχα...

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Σήμερα επισκέφτηκα μία ξαδελφη του άνδρα μου που γέννησε σχετικά πρόσφατα πριν τρεις μήνες. Μου φάνηκε τόσο μικρό το μωρο μπροστά στον δικό μου. Ή κορούλα της ήταν ξαπλωμένη στον καναπέ και ο μικρός μου πιανοντας τα έπιπλα προσπαθουσε να περπατήσει.

      Θυμηθηκα τους πρώτους του μήνες. Όταν εμενε και εκείνος ακουνητος όπου τον αφηνες. Όταν χαμογελούσε σηκώνοντας τα χειλακια του ασυναίσθητα κ αργότερα συνειδητά. Ή πρώτη του λεξουλα ήταν "αμπου".  Ακόμα αντηχεί στα αυτιά μου. Κουνουσε τα χεράκια του τόσο αδέξια στην αρχή. Κι αν βρίσκονταν κοντά στο στοματακι του τα εγλυφε. 

      Εσφιγγε τόσο δυνατα το δάχτυλο μου όταν το έβαζα στην γροθιτσα του!

      Αχ αυτός ο λόξυγκας! Τιναζοταν μα δεν φαινόταν να τον ενοχλεί. 

      Όταν θήλαζε γλαρωνε. Έκλεινε τα ματάκια του. Κι όταν δεν νυσταζε έτρωγε με ηρεμία ασαλευτος. 

     

      Πόσο γρήγορα περνούν οι μήνες. Χωρίς να το καταλάβω πέρασαν δώδεκα!

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αχχχχ....!!! Ο μπούμπης μας κι εμάς μας ταλαιπώρησε λίγο στην αρχή. Ήμουν κι εγώ όλο άγχος, θα τον ακούσω να κλαίει; κι αν πάθει τίποτα στον ύπνο του; έκανε "αχ" και πεταγόμουν!!!! Ήμουν πολύ χάλια τις δυο πρώτες εβδομάδες, πολλά νεύρα, έκλαιγε και έκλαιγα κι εγώ μαζί του :-P νευρίαζα με την πεθερά μου που με το που έκλαιγε ο μικρός τον έπαιρνε για να τον ηρεμήσει και είχαμε φτάσει στο σημείο να ηρεμεί μόνο μαζί της κι με εμένα καθόλου!!! Μια, δυο, τρεις, το έκοψα μαχαίρι και είπα θες δε θες θα ηρεμήσεις!!!! Έτσι κι έγινε... Πάντα ηρεμούσε με μουσική (ιδιαίτερα λαϊκά). Τον έβαζα με το καλαθάκι του να κοιτάζει από το παράθυρο. Είχε και λίγο ίκτερο ο γλύκας μου καο για κανά δυο εβδομάδες, ίσως και παραπάνω, ήταν κοκκινοκίτρινος και ήταν ΓΛΥΚΑΣΣΣΣΣ!!! Με τον θηλασμό παιδεύτηκα υπερβολικά πολύ μιας και είχα από τη μια τους παιδιάτρους του μητέρα που μου έλεγαν αυστηρά κάθε δυπ ώρες να τρώει για να μην του πέσουν τα ζάχαρα, απ' την άλλη το γιατρό μου που έλεγε να μην τον αφήνω πάνω από 30' να φάει γιατί μου είχς κάνει ζημιά στις θηλές και τις μαίες που έλεγαν ακριβώς τα αντίθετα και τα είχα παίξει!!!!! Πλέον τον θηλάζω αποκλειστικά (5 μηνών) και τον ταΐζω μόνο όταν πεινάει. Άλλο κι αυτό• έλεγα, θα καταλαβαίνω πότε θέλει να φάει, πότε πονάει, πότε απλά γκρινιάζει;; τελικά όλα τα καταλαβαίνεις....

    Κορίτσια μπορεί να είναι άκυρα όλα αυτά που γράφω, συγγνώμη που σας ζαλίζω. Όμως, ακόμα και ένα δευτερόλεπτο πριν γεννήσω, δε μπορούσα να φανταστώ την σπουδαιότητα του να είσαι μαμά!!!! Απλά, δεν υπάρχουν λόγια να το περιγράψεις!!!!

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    3 ώρες πρίν, ΧρύσαΜ είπε:

    Αχχχχ....!!! Ο μπούμπης μας κι εμάς μας ταλαιπώρησε λίγο στην αρχή. Ήμουν κι εγώ όλο άγχος, θα τον ακούσω να κλαίει; κι αν πάθει τίποτα στον ύπνο του; έκανε "αχ" και πεταγόμουν!!!! Ήμουν πολύ χάλια τις δυο πρώτες εβδομάδες, πολλά νεύρα, έκλαιγε και έκλαιγα κι εγώ μαζί του :-P νευρίαζα με την πεθερά μου που με το που έκλαιγε ο μικρός τον έπαιρνε για να τον ηρεμήσει και είχαμε φτάσει στο σημείο να ηρεμεί μόνο μαζί της κι με εμένα καθόλου!!! Μια, δυο, τρεις, το έκοψα μαχαίρι και είπα θες δε θες θα ηρεμήσεις!!!! Έτσι κι έγινε... Πάντα ηρεμούσε με μουσική (ιδιαίτερα λαϊκά). Τον έβαζα με το καλαθάκι του να κοιτάζει από το παράθυρο. Είχε και λίγο ίκτερο ο γλύκας μου καο για κανά δυο εβδομάδες, ίσως και παραπάνω, ήταν κοκκινοκίτρινος και ήταν ΓΛΥΚΑΣΣΣΣΣ!!! Με τον θηλασμό παιδεύτηκα υπερβολικά πολύ μιας και είχα από τη μια τους παιδιάτρους του μητέρα που μου έλεγαν αυστηρά κάθε δυπ ώρες να τρώει για να μην του πέσουν τα ζάχαρα, απ' την άλλη το γιατρό μου που έλεγε να μην τον αφήνω πάνω από 30' να φάει γιατί μου είχς κάνει ζημιά στις θηλές και τις μαίες που έλεγαν ακριβώς τα αντίθετα και τα είχα παίξει!!!!! Πλέον τον θηλάζω αποκλειστικά (5 μηνών) και τον ταΐζω μόνο όταν πεινάει. Άλλο κι αυτό• έλεγα, θα καταλαβαίνω πότε θέλει να φάει, πότε πονάει, πότε απλά γκρινιάζει;; τελικά όλα τα καταλαβαίνεις....

    Κορίτσια μπορεί να είναι άκυρα όλα αυτά που γράφω, συγγνώμη που σας ζαλίζω. Όμως, ακόμα και ένα δευτερόλεπτο πριν γεννήσω, δε μπορούσα να φανταστώ την σπουδαιότητα του να είσαι μαμά!!!! Απλά, δεν υπάρχουν λόγια να το περιγράψεις!!!!

    Να τον χαίρεσαι! Ναι πράγματι αν δεν νιωσεις την μητρότητα δεν μπορείς να την φανταστεις.

     

     

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Τι ωραίο θέμα! Είμαι σχετικά νέα μαμά οπότε δεν χρειάζεται να πάω πολύ πίσω για να αναπολήσω τις πρώτες μέρες. Θυμάμαι που στο μαιευτήριο μας έδειξε η μαία πώς να τον πλύνουμε και να τον αλλάξουμε, τον παίρνω στα χέρια μου ντυμένο με την φορμίτσα του και πηγαίνουμε προς το δωμάτιο με τον άντρα μου να πάρουμε τα πράγματα μας και να πάμε σπίτι και εγώ να κλαίω σχεδόν με λυγμούς. Τότε μόλις συνειδητοποίησα το θαύμα που κράταγα στα χέρια μου....σε όλη την διαδρομή προς το σπίτι έκλαιγα σιωπηλά. Έκλαιγα και ένιωθα την απόλυτη ευτυχία (άτιμες ορμόνες!). Εννοείται οτι το βράδυ πήγαινα καθε λίγη ώρα πάνω απο την κούνια του για να δω εάν αναπνέει....βέβαια αυτό το κάνω ακόμα :oops:

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    4 ώρες πρίν, Alverou είπε:

    Τι ωραίο θέμα! Είμαι σχετικά νέα μαμά οπότε δεν χρειάζεται να πάω πολύ πίσω για να αναπολήσω τις πρώτες μέρες. Θυμάμαι που στο μαιευτήριο μας έδειξε η μαία πώς να τον πλύνουμε και να τον αλλάξουμε, τον παίρνω στα χέρια μου ντυμένο με την φορμίτσα του και πηγαίνουμε προς το δωμάτιο με τον άντρα μου να πάρουμε τα πράγματα μας και να πάμε σπίτι και εγώ να κλαίω σχεδόν με λυγμούς. Τότε μόλις συνειδητοποίησα το θαύμα που κράταγα στα χέρια μου....σε όλη την διαδρομή προς το σπίτι έκλαιγα σιωπηλά. Έκλαιγα και ένιωθα την απόλυτη ευτυχία (άτιμες ορμόνες!). Εννοείται οτι το βράδυ πήγαινα καθε λίγη ώρα πάνω απο την κούνια του για να δω εάν αναπνέει....βέβαια αυτό το κάνω ακόμα :oops:

    Με συγκίνησε ή περιγραφή σου. Οι πρώτες στιγμές είναι μοναδικές! Να τον χαίρεσαι!

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Εμας η πρωτη μερα στο σπιτι ηραν επεισοδιακη! Αργια της πρωτοχρονιας. ο μικρος δεν μπορουσε να φαει απο το στηθος - παρολο που καθε μερα στο μαιευτηριο με διαβεβαιωναν οτι αφου προσπαθει, μολις ερθει το γαλα θα φαει. Πραγμα που δεν εγινε. Κι ετσι πηγαμε σπιτι μονο με ενα μπουκαλακι που αντλησα πριν φυγω και το γαλα να σταζει απο το στηθος μου. Ακολουθωντας τις συμβουλες του φορουμ (με καψατε!) στο σπιτι δεν υπηρχε ουτε μπιμπερο ουτε γαλα σκονη ουτε θηλαστρο και ολα τα μαγαζια κλειστα. Αντι να χαιρομαστε το μωρο παιρναμε τηλεφωνο τα εφημερευοντα για να δουμε ποιος εχει θηλαστρο. Βρηκαμε τελικα ενα χειροκινητο. Οι γιατροι κ οι μαιες που ξεραμε ολες σε διακοπες για τις επομενες μερες. Ε μετα μας πηρε η κατω βολτα. Οδηγιες δεν μου ειχε δωςει κανενας. Το τρεις ωρες μεταξυ των γευματων θεωρουςα οτι ηταν απο το τελος του γευματος κι ετςι περνουςαμε κατι φαςεις που (νομιζα οτι) θηλαζα για 1-1.5 ωρα κ μετα αυτος κοιμοταν απο την κουραςη, εγω μετρουςα ενα τριωρο του υπνου του κ αν δεν ξυπνουςε ελεγα γιατι να το ξυπνηςω το κακομοιρο, θα ξυπνηςει αν πειναει. Μονο που ο υπνος ηταν της εξαντληςης και της πεινας και οχι της ξεκουραςης. Το καταλαβα οταν κιτρινιςε 3-4 μερες μετα κ μας το επιβεβαιωςε και η γιατρος. Οποτε αυτο που μου εχει μεινει σαν πρωτες μερες στο σπιτι ειναι οτι αθελα μας βασανιζαμε το μωρο επειδη μας ειχε επιβληθει η ιδεα οτι δεν επρεπε να του δωσουμε ξενο γαλα. Και ο τρομος οτι θα ξυπνηςει και θα θελει να φαει και δεν θε ξερω τι να κανω- τρομος που 2,μηνες μετα δεν εχω ξεπεραςει. Φυσικα εχω αναρωτηθει απειρες φορες αν λιγο ξενο γαλα εκεινες τις μερες του εδινε δυναμη να μπορεσει να θηλασει, οταν πια ηρθε να μας βοηθησει ειδικος. Γιατι η τωρινη καταληξη ειναι εγω αγκαλια με το θηλαστρο να τον πιεζω να κοιμηθει ενω δεν  θελει για να βγαλω το γαλα του κ καμια 200αρια ml ξενο τη μερα. 

    Εκεινες τις μερες το μωρο το απολαμβανα οταν κοιμοταν. Εδειχνε ηρεμο αλλα ηταν δυστυχισμενο. Οποτε οι πρωτες μερες, και γενικα οι 3 πρωτες εβδομαδες, ηταν πολυ ασχημη αναμνηση. Μετα ενταξει, περασαμε στην αμφιβολια μηπως τον παραταΐζουμε και φουσκωσει! 

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Δεν θα τα γράψω τόσο περιγραφικά γιατί έχουν περάσει χρόνια...... αλλά ακόμα τα θυμάμαι και συγκινούμαι!

    Πρώτη μέρα σπίτι με το πρώτο μωρό... καύσωνας.... αδειάζω τη βαλίτσα, βλέπω τα άπλυτα και με πιάνουν τα κλαματα από την απελπισία! Το μωράκι ευτυχώς κοιμοταν από τη διαδρομή οπότε πέφτω κι εγώ για υπνο, αφού 3 μέρες στο νοσοκομείο ήμουν τελείως άυπνη!!!! Ήμουν τόσο χαρούμενη αλλά και τόσο κουρασμένη και σαστισμένη με το μικρό πλασματάκι!!! Οι επόμενες μέρες κύλησαν με πολλούς θηλασμούς και πολλή συγκίνηση, κάθε φορά που κοιμόταν στην αγκαλιά μου δάκρυζα... Και τώρα κοντεύει 6 το αντράκι μου!

    Πρώτη μέρα σπίτι με το δεύτερο μωρό... καμία σχέση.... ηρεμία, το μωρό κοιμόταν ήσυχα δίπλα στο παράθυρο (είχε λίγο ίκτερο και τον είχα στο φως του ήλιου), εγώ δεν είχα κανένα άγχος πλεον μου φαίνονταν όλα τόσο φυσιολογικά και περίμενα ανυπόμονα τον μεγάλο μου να γυρίσει από το σταθμό να δει τον αδερφούλη του! Όλα κυλησαν όμορφα, το δεύτερο μωρό μου ήταν πιο ήσυχο γενικά και ο μεγάλος συνέχεια πάνω από την καλαθούνα να του χαιδεύει το κεφαλάκι!

    Όσες έχετε ένα μωράκι εύχομαι να κάνετε κι άλλο... Να το ξαναζήσετε και να δείτε πόσο μαγικες είναι οι στιγμές μεταξύ των αδερφών!

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κι εγω καπως έτσι με την πρώτη, τρομερό άγχος κσι συγκίνηση.. Με το δεύτερο όμως κσμμια σχέση.. Συγκίνηση μεν αλλά σκεφτόμουν τι με περιμένει από κούραση γιατί έχω κι ένα 3χρονο μέσ στην τρέλα.....!!! Αλλαγματα μπάνιο κι αυτά προς ώρας τα κάνω μηχανικά. Δεν έχουμε 40ντισει κιόλας ακόμα, είμαι εξιυθενωμενη για να πω πως το χαίρομαι... Μόνο τις στιγμές που κοιμάται η μεγάλη πάω και το βουτάω και το ζούλαω στα φιλιά.. 

    Επεξεργάστηκαν by Nefeli2014
    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα

    • Σύνδεση/Εγγραφή

      Για να μπορέσετε να απαντήσετε σε ερωτήματα ή να ρωτήσετε τα μέλη κάποιο νέο ερώτημα είναι απαραίτητο να εγγραφείτε! Είναι εύκολο & δωρεάν! 

    • Similar Content

      • Από Maonoki,
        Καλησπέρα σας, ελπίζω να μην υπάρχει αντίστοιχο θέμα στο forum..Απ΄ ότι βλέπω για τα μωράκια που έχω δει απορίες με το θέμα ύπνου είναι λίγο μεγαλύτερα (10 μηνών και πάνω).  
        Εγώ γέννησα πριν 2 βδομάδες και θα ήθελα τη γνώμη σας...Ο μπέμπης μου κοιμάται μια χαρά όλη μέρα, ξυπνάει ανά 1,5 - 2,5 ώρες για να θηλάσει και μετά πάλι ύπνος...
        Το πρόβλημα είναι τη νύχτα: τη νύχτα λοιπόν, έχει το μάτι ¨γαρίδα" (!) δεν θέλει να κοιμηθεί, σαν κάτι να το φοβίζει, τεντώνεται, σφίγγεται, είναι ανήσυχο πολύ. Ο μόνος τρόπος να κοιμηθεί είναι πάνω μου και ενώ το θηλάζω στο ειδικό μαξιλάρι. (προσπαθώ γι΄ αποκλειστικό θηλασμό). Τότε αποκοιμιέται, αλλά όταν πάω να το βάλω στην καλαθούνα, μετά από μερικά λεπτά ξυπνάει.  
        Ίσως πάλι είναι πολύ νωρίς και προσπαθεί να προσαρμοστεί. όμως σκέφτομαι μήπως μάθει να κοιμάται μόνο στην αγκαλιά μου.
        Δεν ξέρω αν πρέπει να προσπαθήσω με νανούρισμα γιατί φοβάμαι ότι επίσης θα συνηθίσει με αυτό τον τρόπο και δε θα μπορεί έπειτα αλλιώς.
        Έχω ακούσει για την εκμάθηση συνηθειών ύπνου, έχω πάρει και το βιβλίο "ΚΟΙΜΗΣΟΥ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ" αλλά είναι λίγο νωρίς θεωρώ για να τις εφαρμόσω... 
        Επίσης ο ΛΕΥΚΟΣ ΘΟΡΥΒΟΣ δε φαίνεται να βοηθάει και πολύ, μάλλον το ταράζει περισσότερο.
        Εσείς πώς προσπαθείτε με το μωράκι σας να κοιμηθεί το βράδυ, έχετε εφαρμόσει κάτι που να πιάνει?
        Το κάθε μωράκι είναι μοναδικό, γι αυτό όσα περισσότερα ακούμε, τόσο το καλύτερο! 
         
      • Από Efi Germany,
        Καλησπέρα σε όλη τη παρέα.Πριν 8 βδομαδες αποκτήσαμε την πρώτη μας κόρη.Η εγκυμοσύνη ήταν μια χαρά χωρίς πρόβλημα αλλά η γεννα δύσκολη με τεχνητούς πόνους.Το μωρό μας κλαίει ασταμάτητα λοιπόν εδώ και καιρό.Η παιδίατρος μας αποφαίνεται ότι σωματικά είναι μια χαρά.Δειχνει να μην είναι ευχαριστημένη με τίποτα.Δεν θέλει αγκαλιά και γενικά δεν δεν!Η αλήθεια είναι ότι έχουμε και εγώ και ο άντρας μου απελπίστει καθώς εδώ κι σχεδόν δυο μήνες δεν έχουμε ευχαριστηθεί τη κόρη μας.Η σκέψη μας πάει στο ότι έχει άγχος η κάποιες φοβίες που της προήλθαν πολύ πιθανό από την δύσκολη γεννα.Το μωρό τρώει και λερώνει της πάνες της κανονικά.Απλα αυτό που μας πονάει είναι ότι κλαίει συνέχεια και δεν μπορούμε να την ησυχάσουμε.Ευτυχως τα βραδιά κοιμάται αρκετά!Θελω τη γνώμη σας και τη συμπαράσταση σας παιδιά.Καθε σκέψη δέχτη!
      • Από irresanna,
        Η κόρη μου είναι ενός μηνός κ η παιδίατρος υποψιάζεται ότι έχει γοπ. Παίρνει βάρος κανονικά χωρίς να βγάζει γουλιές. Αλλά έχει συριγμός στην αναπνοή της και δε ρεύεται σχεδόν ποτέ. Το το πρόβλημα είναι ότι εξαιτίας της γοπ θηλάζει συνεχώς. Μόλις την απομακρύνω από το στήθος μου γκρινιάζει και θέλει να το ξαναπιάσει χωρίς ωστόσο να φαίνεται πεινασμένη. Δεν ξέρω πραγματικά τι να κάνω γιατί έτσι λαμβάνει περισσότερη τροφή από όση θα έπρεπε. Προσπαθώ να την ξεγελάσω με την πιπίλα αλλά δεν την αποδέχεται με τίποτα. Έχει κάποια παρόμοια εμπειρία; Μπορείτε να με βοηθήσετε;
      • Από mamyb,
        Οι κολικοί για εμάς είναι παρελθόν…έχει περάσει αρκετός καιρός βεβαία αλλά σκέφτηκα ότι καλό θα ήταν να μοιραστώ την λύση που βρήκαμε με όλες εσάς τις νέες και ταλαιπωρημένες μανούλες….
        Σε μεγάλες αναζητήσεις τα ξημερώματα που ήμουν εξαντλημένη κι έψαχνα λύση είχα πέσει πάνω στο parents.gr αρκετές φορές αλλά λύση δεν…
        Μια μέρα έπεσα πάνω σε μια σελίδα στο ιντερνετ που τώρα ποια δεν ανοίγει, και το μονό που μπορώ να σας παραθέσω είναι ένα εισαγωγικό σημείωμα της τεχνικής αυτής…
         
        edit admin επεξεργασία από συντονιστή - προσθέσαμε τους εξής σύνδεσμους:
        https://www.mamanatural.com/baby-colic/
        https://www.webmd.com/parenting/baby/colic-treatments#1
         
        εγώ είχα στάθεί τυχερή και άνοιγε η σελίδα του και εφάρμοσα την τεχνική του….η οποία ήταν αναλυτικότατη και εμπεριστατωμένη
         
        Εμείς δοκίμασε ομοιοπαθητικά φάρμακα που και αυτά δυστυχώς δεν είχαν μεγάλα αποτέλεσμα…
        Όπως θα σας έχουν πει πολύ γιατροί δεν υπάρχει λύση….αγκαλιά βόλτα πέρα δώθε, βόλτα με το αμάξι καλό ρέψιμο κι άγιος ο θεός …..
        Όπως επίσης δεν υπάρχει και αιτία…τσιγάρο καφεΐνη κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης όλα σχετικά…..
         
        Η μέθοδος είναι απλή αλλά χρειάζεται καθημερινή εξάσκηση…..
         
        Κάθε μέρα λοιπόν πρέπει να αφιερώσετε τουλάχιστον ένα τέταρτο γυμναστικής
         
        (1)Το παιδί ξαπλωμένο ανάσκελα Παίρνετε τα ποδαράκια του παιδιού και κάνετε ποδήλατο…δλδ τα φέρνετε κοντά στην κοιλιά του σαν να κάνει ποδήλατο, πότε ένα ένα τα ποδαράκια και ποτέ ταυτόχρονα με σκοπό την ελαφρά πίεση που θα ασκείται στην κοιλιά όταν τα γόνατα θα την αγγίζουν….λογικά θα έχει αέρια ( η βασική αιτία των κολικών σε νεογνά) αυτό το επαναλαμβάνεται για 5 με 10 λεπτά….αλλα με προσοχη, το παιδι δεν πρέπει να αντιστεκετε, πρπει να σας επιτρεπει απο μονο του να κανετε κατι τετοιο και να μην το πιεζετε..αν δειτε αντισταση εγγαταλειψτε και δοκιμάστε αργοτερα....
        αυτή η ασκηση δεν γινεται βεβαια μετα το φαγητο αλλα ενδιαμεσα απο τα γευματα του για ευνότηους λογους....
         
        (2)Το παιδί κατά την διάρκεια που πίνει το γαλα του πρέπει να είναι γύρω στις 70 μοίρες όρθιο….αυτό αποτρέπει τα αέρια που δημιουργούνται να διαμοιράζονται σε όλο το στομάχι κι έτσι, τα κρατά στο πάνω μέρος και για αυτό θα ρευτεί πιο εύκολα και δεν θα κρατηθούν σε όλο το στομάχι για ώρα με αποτέλεσμα να παρουσιάσει κολικούς μετά από αρκετές ώρες και συνήθως βράδυ που χαλαρώνει κι ο οργανισμός…( συνήθως όταν μας ρωτάνε οι γιατροί αν ρεύετε λεμέ ναι αλλά το θέμα έχει δημιουργεί πολύ νωρίτερα κατά την διάρκεια που τρώει)
         
        (3)Τέλος μετά το φαγητό πρέπει να κάτσετε στην ακόλουθη στάση ( θα προσπαθήσω να την περιγράψω όσο καλυτέρα μπορώ) για τουλάχιστον 20 με 30 λεπτά….:
         
        Εσείς ξαπλωμένη στο κρεβάτι και ελαφρός ανασηκωμένο το κεφάλι σαν …να είσαστε χαλαρή και να θέλετε να γράψετε κάτι στα γόνατα σας….
        Τα γόνατα λυγισμένα με τις πατούσες να ακουμπάνε στο στρώμα , βάζετε το παιδί αντικριστά σας με την σπονδυλική κατά μήκος των μοιρών σας το κεφάλι στα γόνατα και τα πόδια του ελαφρώς ληγησμένα με τις πατούσες του να ακουμπούν την κοιλιά σας…..
        Αυτή η στάση επίσης βοηθά το παιδί παρά πολύ
        Ξέρω μπορεί η περιγραφή που έκανα να μην είναι και τόσο καλή….αυτά τα έγραφε στην σελίδα του ο Towel με σαφώς καλύτερα και πιο επιστημονικό τρόπο….σημασία για μένα έχει το αποτέλεσμα το οποίο είναι ότι εμείς πραγματικά μετά από 3 μέρες που εφάρμοσα αυτήν την μέθοδο σταμάτησαν οι κολικοί της μικρής…..και μάλιστα σαν άπιστος Θωμάς κάποιες μέρες μετά σταμάτησα να της κάνω αυτή τη γυμναστική και ξανάρχισαν…
        ήταν δε τρομερός ο τρόπος που περίγραψε ο Towel το πόσο πολύ πονάνε τα παιδιά με τους κολικούς…
        Τέλος ...
        ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΠΡΙΝ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΝ-ΤΗΝ ΠΑΙΔΙΑΤΡΟ ΚΑΙ ΕΠΊΣΗΣ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ …ΟΠΟΙΑ ΚΙΝΗΣΗ ΚΑΙ ΚΑΝΕΤΕ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΟΛΥ ΑΠΑΛΑ ΚΑΙ ΜΕ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ ΠΡΟΣΟΧΗ ΓΙΑ ΑΠΟΦΥΓΗ ΤΥΧΩΝ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΩΝ
         
        Εγώ πάντως αυτό το σύστημα το εφάρμοσα και είχε αποτελέσματα , επίσης όλα τα έκανα με την συμβουλή και ενγγρηση των δυο παιδιάτρων που παρακολουθούν την μικρή….
        Σας φιλώ καλή γυμναστική και κουράγιο…..
      • Από Camelius,
        Υπαρχει λυση;
        Σας ετυχε, πως το αντιμετωπισατε;
        Ποσο καιρο κρατησε;
        Ποσο συχνα εμφανιζοταν στην ημερα;
        Καμμια ιδεα;
        Βασιλης
         
         edit admin επεξεργασία από συντονιστή - προσθέσαμε τους εξής σύνδεσμους:
        https://www.mamanatural.com/baby-colic/
        https://www.webmd.com/parenting/baby/colic-treatments#1
      • Από Συντονιστής Περιεχομένου,
        Η δράση αυτή αφορά την ανάγκη και το δικαίωμα της επιτόκου για παρουσία συνοδού κατά την διάρκεια του τοκετού & της γέννησης. 
         
        Διεθνώς είναι αυτονόητο ότι επιτρέπεται κάτι τέτοιο, στην Ελλάδα όμως, όπως και στην περίπτωση του Ποτέ πια Μόνα (όπου δεν επιτρεπόταν στα παιδιά να έχουν συνοδό τον γονέα τους μαζί τους στην τέλεση ιατρικών πράξεων) απαγορεύεται στους συνοδούς να είναι παρόντες, με την δικαιολογία ότι "δεν το επιτρέπει ο κανονισμός".
         
        Ο συνοδός μπορεί να είναι σύζυγος, σύντροφος, συγγενικό πρόσωπο ή άλλο άτομο της επιλογής της επιτόκου.
        Στηρίζουμε με χορηγία επικοινωνίας αυτή τη δράση, όπως κάναμε και με την δράση πολιτών του Ποτέ πια μόνα που οδήγησε σε οδηγία του ΚΕΣΥ έτσι ώστε να μπορούν οι γονείς να είναι παρόντες/συνοδοί των παιδιών τους κατά την τέλεση ιατρικών πράξεων. 
         
        Για όσες γεννήσατε ήδη χωρίς συνοδό ενώ ήταν κάτι που το ζητήσατε
         
        Προς το παρόν ζητείται από όσους ενδιαφέρονται να στείλουν την παρακάτω αίτηση στο εμαιλ
         
        encahellas(ατ)gmail.com
         
        Προς  ENCA Hellas Θέμα Ποτέ πια μόνες στον Τοκετό
         
        Γέννησα στο Νοσοκομείο/Κλινική     .............στις .......... το παιδί μου και δεν επετράπηκε   η παρουσία του/της ............( συζύγου μου, μαίας μου, βοηθού μου, αδερφής μου) παρότι το αιτήθηκα προφορικά.
         
        Επιθυμώ η επιστολή μου να επισυναφθεί σε ομαδική αναφορά στο ΣτΠ για το δικαίωμα κάθε επίτοκης να έχει συνοδό κατά τον τοκετό της
          
        ονοματεπώνυμο, διεύθυνση κατοικίας, τηλ.επικοινωνίας
         
        Στόχος της δράσης είναι:
        να υπάρξουν μαρτυρίες επίσημες που θα χρησιμεύσουν στην περιγραφή /συχνότητα των περιπτώσεων. 
        Μπορείτε στην επιστολή να περιγράψετε και τα συναισθήματά σας εξαιτίας αυτού του περιορισμού. 
         
        Για όσες θα γεννήσετε και θέλετε να έχετε συνοδό στον τοκετό
         
        Για τις έγκυες που θέλουν να συμμετάσχουν: Τυπώνετε την παρακάτω αίτηση & την αποστέλετε ή την πάτε στο νοσοκομείο/κλινική που σας ενδιαφέρει (δεν είναι απαραίτητο να γεννήσετε εκεί) , παίρνετε αριθμό πρωτοκόλλου και αναμένετε απάντηση.
        Εάν δεν ξέρετε που να καταθέσετε την αίτηση ρωτήστε στην διοίκηση του νοσοκομείου για να σας κατευθύνουν ανάλογα. Κάθε νοσοκομείο έχει τέτοιο γραφείο. 
         
        Συμπληρώνετε το παρακάτω κείμενο στην αίτηση:
         
        Προς Νοσοκομείο/Κλινική
         
        Διανύω τον ........... μήνα της εγκυμοσύνης μου και παρακαλώ να μου γνωστοποιήσετε εαν μπορώ κατά την διάρκεια του τοκετού μου (φυσιολογικό ή με καισαρική τομή) καθώς και πριν από αυτόν κατά την διάρκεια των οδινών αλλά και μετά, να έχω συνοδό ένα άτομο της επιλογή μου (σύζυγο, σύντροφο, συγγενή, φίλη, μαία κλπ)."
         
        Στόχος αυτής της δράσης είναι
        α) να δεχτούν τα νοσοκομεία δια της επίσημης οδού τις αιτήσεις των πολιτών & να γνωρίζουν ότι υπάρχει αριθμός πολιτών που ζητά  αυτή την δυνατότητα 
        β)να υπάρξουν απαντήσεις από τα νοσοκομεία είτε αρνητικές ή θετικές, οτιδήποτε που θα κάνει το νοσοκομείο να θέσει προς τα έξω την όποια πολιτική του
        Έτσι, θα μπορέσει να υπάρξει επίσης νομική επεξεργασία  των απαντήσεων που θα λάβουν οι γονείς και να επισυναφθούν και αυτές στην όποια νομική κίνηση. 
         
        (υπο επεξεργασία)
         
        Πηγή των πληροφοριών: ομάδα  facebook  https://www.facebook.com/groups/148827762403975/ Ποτέ πια μόνες στον Τοκετό
         
      • Από alice123,
        ΠΕΙΤΕ ΤΙΣ ΙΔΕΕΣ ΣΑΣ για το τι θα βρουν τα παιδια μας οταν μεγαλωσουν
         
        π.χ.
        -μια φιλη μου την ημερα που γεννησε αγορασε ολα τα περιοδικα και εφημεριδες εκεινης της μερας
         
        - ειδα ενα ημερολογιο οπου ειχαν αποτυπωμα (σαν τα δαχτυλικα αποτυμ) τα πατουσακια του μωρου
        (αχ εγω δεν το προλαβα)
         
        - εγω απλα πηρα πηλο και εφτιαξα τις παλαμες τους,
        εχω φυλαξει τα καρτελακια απο το νοσοκομειο, τα βραχιολακια κλπ
        και τους υπερηχους
        τα πρωτα παπουτσακια τους
         
        επισης τις πρωτες ζωγραφιες
         
         
        ΠΕΙΤΕ ΙΔΕΕΣ ............
      • Από beboulix,
        την τεταρτη εχω τα γενεθλια μου.ο ανηρ θελει να μου παρει ενα καλο δωρο γιατι για την γεννηση του μωρου δεν μου πηρε κατι.τι προτεινετε?