anath

Νέο Μέλος
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    222
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    2

anath last won the day on Ιούνιος 27

anath had the most liked content!

Συνεισφορα στο φορουμ

130 Good

Περισσότερα για την/τον anath

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

364 εμφανίσεις προφίλ
  1. Προσωπικα με 2 αγόρια, από τους παιδιάτρους που έχουμε (γιατί είναι και οι 2 γνωστές μας) είχα λάβει την οδηγία να μην πειράξω τίποτα ως την ηλικία των 5-6 ετών. Στον μεγάλο λοιπόν, όταν ήταν γύρω στα 5,5, σε μία επίσκεψη για εμβόλιο, όπου πήγε με τον μπαμπά του, ανέλαβε η παιδίατρος να το κατεβάσει. Απ' ότι μου είπε ο άντρας μου καθάρισε το σμήγμα (το σμήγμα είναι φυσιολογικό), αλλά για να μην πάθει φίμωση (να μην ξανα"κολλήσει" δηλ το πετσάκι) μας είπε να το κατεβάζουμε κάθε μέρα στο μπάνιο για 4-5 μέρες και να βάζουμε δύο κρέμες (δεν τις θυμάμαι καθολου αυτή τη στιγμή). Το παιδί τις πρώτες 2 φορές πόνεσε πολύ και είχε και λίγες σταγόνες αίμα. (από ότι μου περιέγραψαν πόνεσε πολύ και στη γιατρό). Από τότε το κατεβάζει μόνος όταν κάνει μπάνιο, δεν τον ενοχλεί κάτι και δεν έχω δει ποτέ να έχει σμήγμα. Ο μικρός μου από την άλλη άρχισε από πολύ μικρός να το "πειράζει" και να το κατεβάζει λίγο. τώρα είναι 3,5 και ακόμη το κατεβάζει λιγάκι μόνος του. Αποκαλύπτεται δηλαδή λίγο η βάλανος, χωρίς να πονάει. Στην επόμενη επίσκεψη τον άλλο μήνα θα ρωτήσω τη γιατρό.
  2. στο πρώτο μου παιδάκι ως τελείως άπειρη, έψαχνα κι εγω απαντήσεις σε τέτοια θέματα. Τελικά είμαι της άποψης ότι δεν υπάρχουν απαντήσεις και "οδηγίες" που πρέπει όλοι οι γονείς να ακολουθούμε πιστά. Το πρώτο μου παιδί έκανε την οριστική μετάβαση στο παιδικό στα 3 του χρόνια. Μέχρι τότε είχα δοκιμάσει να τον έχω μόνο του στην κούνια από 4 μηνών αλλα δεν κράτησε πολύ γιατί θήλαζε πολλές φόρές μέσα στην νύχτα και ήταν αδύνατο να πηγαινοερχόμαστε. Ετσι κοιμόταν αποκλειστικά μαζί μας και φυσικά στα 3 που αγοράσαμε κρεβάτι και βάψαμε το δωμάτιο του πήγε με πολλή χαρά και από την 1η νύχτα κοιμήθηκε μόνος! Άρα κανένα πρόβλημα προσαρμογής δεν θα έχει όταν θα είναι έτοιμο το παιδί. Κανε αυτό που πιστεύεις, εξάλλου είναι στην κούνια του, ακόμα κι αν φοβάσαι το co-bedding, δεν είναι κακό το μωρό να μείνει στο δωμάτιό σου για να έχεις και οπτική επαφή
  3. Τα ίδια κι εγώ... Πονάω πολύ λιγότερο, αλλά το απέδιδα στη γυμναστική.. Ο κύκλος μου μειώθηκε κατά 1-2- μέρες αλλά μειώθηκαν και οι μέρες ροής όπως και η ποσότητα!!! Όσο για την ενδυμασία των παιδιών, ο μεγάλος δεν ενδιαφέρεται σχεδόν καθόλου για το τι θα φορέσει, οπότε του διαλέγω εγώ, μόνος του δεν το έχει και πολύ χαχα. Αλλά του αρέσει να ντύνεται "καλά" σε ειδικές περιπτώσεις, δηλ θα εκτιμήσει ένα ωραίο παντελόνι και ένα πουκάμισο (αλλά σε χαλαρό στυλ, όπως το δικό μου!) Ο μικρός από την άλλη, έχει θέματα με το ντύσιμο. Διαλέγει κάθε μέρα μόνος του, αποφεύγει πάντα συγκεκριμένα ρούχα που έχουν κουμπάκια ή που "δεν αρέσουν στους φίλους του", οπότε κι εγώ δεν ασχολούμαι καθόλου με το τι θα φορέσει καθημερινά. Η "μάχη" γίνεται όταν "πρέπει" να φορέσει κάτι άλλο, (πχ σε γάμο ή στη γιορτή του σχολείου του) και αρνείται πεισματικά, ενώ το έχουμε συζητήσει εκ των προτέρων και έχει συμφωνήσει! Και είναι ανεξάντλητος σε δικαιολογίες!!!

  4. Διαφημίσεις


  5. Κάποια κοπέλα το είπε και με εξέφρασε απόλυτα: Μετά τα παιδιά, αγάπησα πραγματικά το σώμα μου και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να το προσέξω και περισσότερο. Όλη αυτή η διαδικασία που πέρασε με τις εγκυμοσύνες, τους τοκετούς, τους θηλασμούς, φυσικά και δημιούργησε αλλαγές. Τις αλλαγές αυτές τις αγάπησα και τις θαύμασα (ακόμα και το εξαφανισμένο στήθος μου το αποδέχτηκα πλέον)! Ήμουν μία ζωή πολύ αδύνατη, σταμάτησα να γυμνάζομαι συστηματικά μετά την εφηβεία, αλλά το σώμα μου παρέμεινε καλό. Μετά την πρώτη εγκυμοσύνη έχασα τα κιλά και λόγω ηλικίας ήμουν πραγματικά σαν να μη γέννησα ποτέ! Μετά τη δεύτερη εγκυμοσύνη ξεκίνησα αμέσως τρέξιμο (λόγω "μόδας" τότε, ετρεχε σχεδόν όλη η οικογένειά μου). Ήταν η καλύτερη επιλογή για το σώμα μου αλλά κυρίως για την ψυχολογία μου. Μέχρι τώρα (3,5 χρόνια) συνεχίζω να τρέχω λίγο και να γυμνάζομαι όπως μπορώ και προλαβαίνω (στο σπίτι, στο γυμναστήριο, κάνω ποδήλατο). Απο διατροφή δεν μπορώ να ακολουθήσω κάποιο πλάνο (ποτέ δεν μπήκα σε αυτή τη διαδικασία) αλλά τουλαχιστον προσπαθώ να ακολουθώ κάποιους κανόνες ως προς τη σύσταση των γευμάτων και την κατανάλωση ζάχαρης, λιπαρών και επεξεργασμένων τροφών. Αλλά επειδή δεν είμαι πλέον στην 3η δεκαετία, ξέρω ότι πρέπει να μου γίνει τρόπος ζωής η άσκηση και η σωστή διατροφή. δηλ αν φάω λίγο άτσαλα, η κοιλιά μου θα "πεταχτεί", αν σταματήσω τη γυμναστική για 1 μήνα θα χαλαρώσω. Η κάθε νέα μαμά θέλει το χρόνο της για να βρει τις ισορροπίες της και να αισθανθεί πάλι "γυναίκα". Χρειάζεται βοήθεια και από τον μπαμπά, αλλά και η ίδια να "διεκδικήσει" χρόνο για τον εαυτό της, έστω και τα 5 λεπτά στον καθρέφτη. Επίσης, μεγαλώνοντας τα παιδιά, όλο αυτό μπορεί να γίνει τρόπος ζωής όλης της οικογένειας, πχ να γυμνάζονται όλοι μαζί.
  6. Καλημέρα! Στη δική μας περίπτωση, με ένα τέτοιου τύπου πρηξιματάκι κάναμε γενικές εξετάσεις και πήρε τελικά μία αντιβίωση το παιδί. (Βρέθηκε κάποιο μικρόβιο στο αίμα). Δεν είχε κανένα άλλο σύμπτωμα, ούτε πυρετό.
  7. Να σου ζήσει! Ο φυσιολογικός τοκετός ήταν το καλύτερο που μπορούσες να κάνεις, μην το σκέφτεσαι αρνητικά, σκέψου μόνο τα θετικά του για το μωράκι σου αλλά και για το σωμα σου! Εγώ απέχω πολύ χρονικά πλέον από τους τοκετούς μου και μπορώ να σου πω πως τίποτα δεν τους "θυμίζει" εκεί "κάτω"!!! Η χαλάρωση που αναφέρεις δεν έχει να κάνει με τα ράμματα αλλά με τους μύες της περιοχής, του πυελικού εδάφους. Ασκήσεις kegel να κάνεις οπωσδήποτε, όσο πιο νωρίς αρχίσεις τόσο το καλύτερο! Εγώ τον πρώτο χρόνο μετά το 2ο τοκετό είχα αρκετή ακράτεια ( σε φτέρνισμα και σε σωματική άσκηση, όχι σε ηρεμία). Ο γιατρός μου είπε ότι ήταν φυσιολογικό, μου συνέστησε ασκήσεις kegel και μου είπε ότι θα βελτιωθεί, όπως και έγινε! Μου είπε ότι το θέμα θα με απασχολήσει πάλι στην εμμηνόπαυση, αλλά για την ώρα δεν θέλω να το σκέφτομαι!!!
  8. Kαλημέρα! Έχω ξαναγράψει για τη διαφορά ηλικίας των παιδιών μου, 3 χρόνια και 3 μήνες, η οποία εξ αρχής μου φαινόταν ιδανική διαφορά και πραγματικά δεν το έχω μετανιώσει καθόλου. Γιατί κύλησαν όλα ομαλά από την αρχή έως τώρα που είναι 6,5 και 3,5 ετών. Παίζουν και συνεργάζονται πολύ καλά. Δεν λείπουν οι καβγάδες (2 αγόρια = "πάλη"), αλλά ακόμα κι έτσι τα βρίσκουν μεταξύ τους. Ο μεγάλος αισθάνεται τον μικρό σαν "παρέα", σπάνια παραπονιέται ότι "είναι μικρός και δεν καταλαβαίνει", όταν πχ θελει να παίξει μαζί του επιτραπέζια και εκείνος δεν συνεργάζεται. Όμως είμαι σίγουρη ότι αυτή η απόφαση έχει να κάνει με τις ιδιαιτερότητες της κάθε οικογένειας, τον προγραμματισμό της, τις υποχρεώσεις της αλλά φυσικά και με το "μεγάλο" παιδί. (Αν πχ ο μικρός μου ήταν το 1ο μου παιδάκι, ίσως να μην έκανα ποτέ δεύτερο χαχα) Ισως αυτό είναι που σε "εμποδίζει". Ίσως όμως και το πρώτο σου παιδί αντιδράσει πολύ διαφορετικά από ότι φαντάζεσαι. Σκέψου και το διάστημα της εγκυμοσύνης. Είναι αρκετά μεγάλο για να προετοιμάσεις αλλά και για να προλάβεις να δεις τεράστιες αλλαγές στην ωριμότητα του παιδιού.
  9. Με το καλό το μωράκι σου! Η ιατρική απάντηση προς το παρόν είναι ότι όλα είναι καλά, οπότε μην έχεις άγχος! Φαντάζομαι αν θέλεις να είσαι ήρεμη μπορείς να πας ανα πάσα στιγμή για υπέρηχο... Και το ότι δεν πονάς είναι σημαντικό! Είχα κι εγώ στη 2η εγκυμοσύνη μου καφέ υγρά για αρκετές ημέρες. Στην 6η εβδομάδα και στην 8η. Η αλήθεια είναι όμως ότι είχα κουραστεί πολύ. Ορθοστασία, δούλευα κανονικά, και έπαιρνα πολλές φορές αγκαλιά τον μεγάλο μου. Στον υπέρηχο την 8η εβδομάδα δεν φάνηκε τίποτα. Όλα ήταν φυσιολογικά. Δεν μου έδωσε προγεστερόνη ο γιατρός μου, ούτε ξεκουράστηκα ιδιαίτερα, απλά σταματήσαμε τις πολλές αγκαλιές και σταμάτησαν και τα καφέ!
  10. Δεν το διευκρύνισα πιο πάνω, φέτος είναι στην Α δημοτικού, οπότε έχουμε μία πρώτη επαφή με το διάβασμα. 2 ασκησούλες έχουν κατα μέσο όρο, αλλά προτιμά και ο ίδιος να τις κάνει το μεσημέρι. Δεν ξέρω πόσο διαφορετικά θα είναι στη Β' αλλά σίγουρα θα αφιερώνουμε περισσότερο χρόνο!
  11. Σε ευχαριστώ πολύ! Καθόλου αργά δεν απαντάς, εξάλλου δεν έχει βγει ακομη ούτε η προκήρυξη! Αυτά που αναφέρεις ακριβώς κάνω κι εγώ καθημερινά! Ο σύζυγος απλά είναι μαζί τους τα απογεύματα που δουλεύω και λίγες φορές ασχολείται με εξωτερικές δραστηριότητές τους (μόνο μία έχουμε προς το παρόν). επίσης έχει αναλάβει σχεδόν εξ ολοκλήρου τις εξωτερικές δουλειές δηλ ψώνια, προμήθειες, λογαριασμοί, ότι έχει να κάνει με το αυτοκίνητο, κλπ. Το βραδυνό ωράριο διαβάσματος είναι λίγο βάρβαρο για μένα. Ο μικρός δεν κοιμάται ακόμη μόνος και έτσι με θέλει αποκλειστικά εκεί για κάποια ώρα. Ετσι έχω συνηθίσει κι εγώ μετά τις 10 να "ρίχνω" τις μπαταρίες μου! Λογικά εάν δεν καταφέρνω μέσα στην ημέρα να βρίσκω χρόνο, θα πρέπει να το συνηθίσω! Και σίγουρα αρκετες ώρες τα ΣΚ!
  12. Να το τελειώσεις χωρίς αμφιβολία! Ο λόγος που βρίσκομαι τώρα εδώ και θέτω αυτούς τους προβληματισμούς είναι γιατί πριν 7 χρόνια που έμεινα έγκυος ενώ έκανα το μεταπτυχιακό μου, τα παράτησα όλα (προσωρινά νόμιζα τότε) και τελικά δεν βρήκα ποτέ το χρόνο και τη διάθεση να συνεχίσω μετά το παδί (παιδιά πλέον). Πόσο πιο εύκολο θα ήταν τότε, ακόμα και ο καθηγητής ήταν πρόθυμος να με βοηθήσει με το πειραματικο μέρος (γιατί δούλευα με χημικά) και εγώ θα ασχολούμουν κυρίως με βιβλιογραφία και παρουσίαση στο τέλος. Πραγματικά δεν ξέρω τι με εμπόδισε τότε και δεν κάθισα 7-8 μήνες να ασχοληθώ και να τελειώσω... Κάτι άλλο που με προβληματίζει και δεν αφορά τη μητρότητα είναι κατά πόσο έχει αλλάξει ο τρόπος αφομοίωσης των γνώσεων λόγω ηλικίας αλλά και λόγω διαφορετικού προγράμματος. Δηλαδή τότε ήμασταν 22-25 και ήμασταν μόνο φοιτήτριες κατά κανόνα. Τώρα έχουν περάσει κάποια χρόνια (!), έχουμε και πολλά στο μυαλό μας με την καθημερινότητα, μήπως χρειαζόμαστε περισσότερο χρόνο; Περισσότερη συγκέντρωση;
  13. Το καλό σε αυτές τις ηλικίες είναι ότι και τα παιδιά δεν έχουν τόση "ανάγκη" τη μαμά 24/7 με την έννοια ότι τις δραστηριότητες μπορεί να τις αναλάβει μπαμπάς- παππους- γιαγιά ή να μαγειρέψει ένα φαγητό ο σύζυγος, να τα πάει παιδική χαρά μόνος κλπ. Σε αντίθεση με το νεογέννητο που έχει ανάγκη τη φυσική παρουσία της συνεχώς. Είχα κι εγώ συμφοιτήτρια μαμά και μάλιστα ερχόταν από άλλη πόλη! Πραγματικά σκέφτομαι εκ των υστέρων πόση θέληση είχε και πόσες θυσίες έκανε! Και τώρα έχω φιλικό ζευγάρι με παιδί που σπουδάζουν ακόμη και οι 2, οπότε βλέπω λίγο στην πράξη πώς είναι αυτός ο "καταμερισμός"! Φαντάζομαι ότι θα υπάρχουν και αυτές οι στιγμές.. που και οι προθεσμίες θα πιέζουν, και το παιδί θα χρειάζεται προσοχή, και οι τύψεις πιθανόν να εμφανίζονται ύπουλα.... Υπομονή! Είναι πολύ δύσκολος ο δρόμος αλλά θα ανταμειφθείς! Πιστεύω ότι σε 2-3 χρόνια από τώρα θα έχετε και οι 2 άλλη οπτική. Και εσύ θα αισθάνεσαι πιο σίγουρη και ξεκούραστη και ο σύζυγος θα είναι πιο ανοιχτός σε αυτό το ενδεχόμενο. Θα έχεις και τη δύναμη να το διεκδικήσεις τότε, δεν χρειάζεται να στερηθείς την επαγγελματική σου εξέλιξη, απλά ίσως ήταν κακό το timing. Οι άντρες πολλές φορές πελαγώνουν και μόνο στη σκέψη να έχουν την αποκλειστική ευθύνη του παιδιού για λίγες μέρες!
  14. Σε ευχαρσιτώ για την πληροφορία! Εχεις δίκιο, είναι δύο ενότητες ανα έτος, απλά δεν ήξερα αν χωρίζονται σε εξάμηνα!
  15. Ευχαριστώ πάρα πολύ για την ενθάρρυνση! Κλίνω προς το να υποβάλω την αίτηση. Ο σύζυγος μου έχει δηλώσει πως θα με στηρίξει, τώρα στην πράξη θα το δούμε.... Γενικά μου αρέσει πολύ το διάβασμα, πιστεύω πως θα βρίσκω χρόνο και διάθεση για αυτό. Περισσότερο με προβληματίζουν οι εργασίες, θεωρώ πως θέλουν μεγαλύτερη συγκέντρωση και οργάνωση χρόνου. Τα Σαββατοκύριακα είμαι ελεύθερη. Σίγουρα θα χαλαρώσω λίγο ως προς τις δουλειές του σπιτιού, απλά δεν ξέρω αν θα "παραμελήσω" τα παιδιά, αυτό με στενοχωρεί λίγο. Σίγουρα θα στοχεύσω στη μία ενότητα ανά εξάμηνο! @Chrysoum ευχαριστώ για την ιδέα! Σίγουρα θα το ψάξω, εξάλλου μεσολαβεί καλοκαίρι μετά την υποβολή αιτήσεων, οποτε θα είναι καλή ευκαιρία για μια πρώτη επαφή. @MagdaP συγχαρητήρια! Μου δίνεις κουράγιο!
  16. Δεν μπορώ να σου απαντήσω με ακρίβεια, γιατί τελικά γεννησα με πρόκληση την 41η εβδομάδα, αφού έφτασα σε διαστολή 3- 4. Πρέπει να είχε περάσει όμως μία εβδομάδα.. Στη θέση σου θα περίμενα είτε να σπάσουν τα νερά είτε να γίνουν πιο συχνές οι συσπάσεις. θα πήγαινα και για ένα καρδιοτοκογράφημα.