anath

Νέο Μέλος
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    229
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    2

Όλα όσα δημοσίευσε η/ο anath

  1. Δεν είμαι γιατρός, όμως η ακτινογραφία είναι αυτή που θα δείξει την έκταση του προβλήματος ακριβώς. Η ακρόαση από μόνη της δεν μπορεί να δώσει ενδείξεις για το αν χρειάζεται αντιβίωση, ούτε είναι σωστή η λογική της αντιβίωσης χωρίς ενδείξεις. Η ακτινοβολία που λαμβάνει 1 φορά το χρόνο είναι πολύ μικρή. Δεν θα ανησυχούσα στη θέση σου!
  2. Να σας ζήσει το μωράκι! Ένας απλός υπέρηχος καρδιάς σε παιδοκαρδιολόγο θα δείξει εάν πρόκειται για παθολογικό ή αθώο φύσημα. Αρκετά μικρά παιδιά αλλά και ενήλικες παρουσιάζουν φύσημα, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων αθώο. Ο υπέρηχος θα δείξει αν προέρχεται από κάποια παθολογική αιτία, γιατί θα ελέγξει τα πάντα. Μην αγχώνεστε. Ακόμα και τα ελλείμματα όταν υπάρχουν σε νεογέννητα, σιγά σιγά κλείνουν. Εμείς επειδή είχαμε δει κάτι στη β επιπέδου, κάναμε υπέρηχο αμέσως μόλις γεννήθηκε ο μικρός μου, από την παιδοκαρδιολόγο του νοσοκομείου, και ενώ ακουγόταν το φύσημα με το στηθοσκόπιο, ο υπέρηχος ήταν πεντακάθαρος. Τόσο που μας είπε ότι δεν χρειάζεται να ξανακάνει μέχρι να ενηλικιωθεί. Μετά το χρόνο, εξαφανίστηκε και το φύσημα.
  3. Νομίζω ότι αυτό ακριβώς είναι που ΔΕΝ θα καλλιεργήσει τη φαντασία του. Δηλαδή η προσπάθειά σου να του διαχωρίσεις αλήθεια-ψέμα, ή να του πεις "προσποιούμαστε" ότι το πρόβατο τρωει κλπ κλπ του βάζει κάποιους φραγμούς εκ των προτέρων δηλαδή είναι σαν να του λες "τωρα παίζουμε και λέμε ότι θέλουμε" / "τώρα δεν παίζουμε και είμαστε ρεαλιστές". Σε αυτή την ηλικία η φαντασία ακόμη αναπτύσσεται και δεν πρέπει να οριοθετείται. Βγάλε κάποια παιχνίδια, άφησε τον ελεύθερο να κινηθεί όπως θέλει με κάθε παιχνίδι. Ας συνδυάσει ζωάκια με ανθρωπάκια ή αυτοκίνητα με τουβλάκια. Πάρε μέρος κι εσύ με κάποια ιδέα, κάνε του μια πρόταση (πχ ας ταϊσουμε το σκυλάκι, ας φωνάξουμε το γιατρό, κλπ) ή κάνε του ερωτήσεις (τι λες να υπάρχει δίπλα στο μανάβικο; ). Μην προτείνεις λύση για όλα, μην του λύνεις εσύ τα παζλ ας πούμε αργότερα, ασε τον να φτιάξει σπιτάκια με την είσοδο στον 3ο όροφο (!). Το κουκλοθέατρο που πρότεινε κάποια κοπέλα είναι επίσης ωραίο. Εχει και διαλόγους μέσα στο σετ με τις κούκλες, οποτε δεν θα δυσκολευτείς με το να επινοήσεις μια ιστορία. Και διάβασέ του πολλά βιβλία, είτε κλασικά παραμύθια είτε πιο σύγχρονα με κάποιο νόημα, με ωραία εικονογράφηση που θα του κεντρίσει το ενδιαφέρον. (Τα παιδιά μου με εντυπωσιάζουν με το πόση σημασία δίνουν στην εικονογράφη, γιατί όσο εγώ διαβάζω, εκείνα "ταξιδεύουν" στην εικόνα της σελίδας.. ενώ εγώ έχω το μυαλό μου μόνο στο κείμενο και δεν παρατηρώ ποτέ τις λεπτομέρειες) τέλος, εκτός από το να καλέσεις κόσμο σπίτι και να επιδιώξεις να κάνει φίλους, που είναι πολύ χρήσιμο, να τον παίρνεις μαζί σου ΠΑΝΤΟΥ. Στα ψώνια, στον καφέ, στη γειτόνισα που θα πας να ζητήσεις ζάχαρη, οπουδήποτε. Τα παιδιά συνεχως αναπαράγουν διαλόγους και συμπεριφορές μας, παίρνουν σακούλες και τις γεμίζουν με φρούτα γιατί "πήγαν για ψώνια", κρατάνε ένα ψεύτικο τηλέφωνο και κουβεντιάζουν με τους φίλους τους, μαγειρεύουν, σιδερώνουν....
  4. ο μικρός μου έκοψε την ημερήσια πάνα στα 2,5 αλλά μετά από κάποιες αποτυχημένες προσπάθειες με τη νυχτερινή, αποφάσισα να του βάζω το βράδυ. Συμφωνήσαμε ότι πριν κοιμηθεί θα τη φοράει και όταν ξυπνάει θα τη βγάζει αμέσως και θα πηγαίνει τουαλέτα (για να αποφύγουμε πισωγύρισμα). Πράγματι, γύρω στις 2 φορές την εβδομάδα ξυπνούσε με γεμάτη πάνα, άρα μάλλον δεν ήταν έτοιμος. Τελικά, και από δικό μου "φόβο", βγάλαμε τη νυχτερινή στα 3,5! ήταν και καλοκάιρι, οπότε στα ατυχήματα είχα λιγότερα ρούχα να αλλάζω. Είχε βέβαια πολύ λιγότερα ατυχήματα. Μειώσαμε λίγο την ποσότητα του γάλακτος (έτσι κι αλλιώς όμως δεν πίνει πολύ) και πηγαίναμε τουαλέτα πριν τον ύπνο. Μόνο όταν είχε κουραστική μέρα είχε κάποια ατυχήματα. Τώρα είναι 4 και το μόνο που μπορεί να συμβεί είναι να του φύγουν 2 σταγόνες το πρωί πριν ξυπνήσει. Τη νύχτα κάνει ένα ξύπνημα από μόνος του και τότε τον ρωτάω αν θέλει τσίσα. Οπότε μη φοβάσαι να βάλεις πάνα το βράδυ, απλά ξεκαθάρισε ότι είναι αποκλειστικά για το βράδυ. Επίσης, αν αντέχεις, δοκίμασε να τον ξυπνάς και αν θέλει τσίσα να τον πηγαίνεις να κάνει, ώστε να μάθει και αυτή τη διαδικασία.
  5. anath

    ΠΑΙΔΟΟΥΡΟΛΟΓΟΣ

    Έχουμε επισκεφθεί τον κύριο Κουσίδη, μετά από συστάσεις και μείναμε ικανοποιημένοι. Κλείσε ένα ραντεβού, θα σας κατατοπίσει σίγουρα, όποιο κι αν είναι το πρόβλημα.
  6. Κι εμείς έχουμε καταφύγει κατά καιρούς σε διάφορες λύσεις. Και υπερπαραγωγή σε παιδότοπο έχουμε κάνει, αλλά όταν ήταν μικρότερα, που ο κύκλος τους ήταν στην ουσία ο δικός μας κύκλος. Μεγαλώνοντας, δυσκολεύουν τα πράγματα γιατί εκτός από τους οικογενειακούς φίλους και ξαδέρφια, προστίθενται συμμαθητές, φίλοι από τις δραστηριότητες, παλιοί συμμαθητές κλπ κλπ. Φέτος στον μεγάλο κάναμε διπλό πάρτι. Πρωί/ μεσημέρι για συγγενείς, με μεζεδάκια και barbeque, απόγευμα με φίλους (ήταν και Αύγουστος και έλειπαν 2-3 φανταστείτε), όπου παραγγείλαμε πίτσες. Μπορεί να ήταν λίγο κουραστικά, γιατί μαζέψαμε πολλές φορές το σπίτι, αλλά το παιδι το ευχαριστήθηκε γιατί 1. έκοψε δύο τούρτες () και 2. είχε περισσότερο χρόνο να ασχοληθεί με τους φίλους του το απόγευμα. Στον μικρό κάναμε κάτι αντίστοιχο, αλλά επειδή ήθελε τούρτα στο σχολείο, γλιτώσαμε τη φασαρία στο σπίτι τη μια μέρα, και την επόμενη κόψαμε στο σπίτι με τους πολύ κοντινούς συγγενείς.
  7. Εγώ τάσσομαι με το "στρατόπεδο" της αλήθειας. Τους μιλάω από πολύ νωρίς κυνικά και ορθολογιστικά για τα πάντα, και γιατί πάσχω από έλλειψη φαντασίας αλλά και γιατί έτσι θέλω να αντιμετωπίζουν τη ζωή τους αργότερα. Φυσικά και έχουν έρθει σε επαφή με αυτούς τους "μύθους", και τον Αγιο Βασίλη και τα ξωτικα και τη νεράιδα των δοντιών και δράκους, ακόμα και για αγγελάκια - διαβολάκια τους έχουν μιλήσει οι φίλοι τους... και άλλα πολλά! Και με μεγάλη μου έκπληξη διαπιστώνω ότι κατά βάθος δεν πιστεύουν σε τίποτα από όλα αυτά, χωρίς μάλιστα να μας ρωτήσουν "μαμά υπάρχει αυτό;" Κυρίως ο μεγάλος τα απορρίπτει όλα από μόνος του. ΟΜΩΣ υιοθετούν στην καθημερινότητά τους αυτά που τους φαίνονται όμορφα και διασκεδαστικά. Μιλάμε για τον Άγιο Βασίλη, του γράφουμε γράμμα, του αφήνουμε μπισκότα, βάζουμε τα δοντάκια κάτω από το μαξιλάρι κλπ. Η φαντασία τους ευτυχώς είναι πιο ανεπτυγμένη από τη δική μου και τα επεξεργάζονται πολύ όμορφα στο μυαλό τους όλα αυτά. Άρα όχι, δεν απορρίπτω τη φαντασία γιατί διαφορετικά ούτε θα τους διαβάζαμε βιβλία, ούτε θα βλέπαμε ταινίες. Απλά τους ξεκαθαρίζω τι μπορεί να συμβεί στην πραγματικότητα και τι όχι, τους θέτω προβληματισμούς για φυσικά φαινόμενα και συζητάμε αναλυτικά τις απορίες τους.
  8. Προσωπικα με 2 αγόρια, από τους παιδιάτρους που έχουμε (γιατί είναι και οι 2 γνωστές μας) είχα λάβει την οδηγία να μην πειράξω τίποτα ως την ηλικία των 5-6 ετών. Στον μεγάλο λοιπόν, όταν ήταν γύρω στα 5,5, σε μία επίσκεψη για εμβόλιο, όπου πήγε με τον μπαμπά του, ανέλαβε η παιδίατρος να το κατεβάσει. Απ' ότι μου είπε ο άντρας μου καθάρισε το σμήγμα (το σμήγμα είναι φυσιολογικό), αλλά για να μην πάθει φίμωση (να μην ξανα"κολλήσει" δηλ το πετσάκι) μας είπε να το κατεβάζουμε κάθε μέρα στο μπάνιο για 4-5 μέρες και να βάζουμε δύο κρέμες (δεν τις θυμάμαι καθολου αυτή τη στιγμή). Το παιδί τις πρώτες 2 φορές πόνεσε πολύ και είχε και λίγες σταγόνες αίμα. (από ότι μου περιέγραψαν πόνεσε πολύ και στη γιατρό). Από τότε το κατεβάζει μόνος όταν κάνει μπάνιο, δεν τον ενοχλεί κάτι και δεν έχω δει ποτέ να έχει σμήγμα. Ο μικρός μου από την άλλη άρχισε από πολύ μικρός να το "πειράζει" και να το κατεβάζει λίγο. τώρα είναι 3,5 και ακόμη το κατεβάζει λιγάκι μόνος του. Αποκαλύπτεται δηλαδή λίγο η βάλανος, χωρίς να πονάει. Στην επόμενη επίσκεψη τον άλλο μήνα θα ρωτήσω τη γιατρό.
  9. στο πρώτο μου παιδάκι ως τελείως άπειρη, έψαχνα κι εγω απαντήσεις σε τέτοια θέματα. Τελικά είμαι της άποψης ότι δεν υπάρχουν απαντήσεις και "οδηγίες" που πρέπει όλοι οι γονείς να ακολουθούμε πιστά. Το πρώτο μου παιδί έκανε την οριστική μετάβαση στο παιδικό στα 3 του χρόνια. Μέχρι τότε είχα δοκιμάσει να τον έχω μόνο του στην κούνια από 4 μηνών αλλα δεν κράτησε πολύ γιατί θήλαζε πολλές φόρές μέσα στην νύχτα και ήταν αδύνατο να πηγαινοερχόμαστε. Ετσι κοιμόταν αποκλειστικά μαζί μας και φυσικά στα 3 που αγοράσαμε κρεβάτι και βάψαμε το δωμάτιο του πήγε με πολλή χαρά και από την 1η νύχτα κοιμήθηκε μόνος! Άρα κανένα πρόβλημα προσαρμογής δεν θα έχει όταν θα είναι έτοιμο το παιδί. Κανε αυτό που πιστεύεις, εξάλλου είναι στην κούνια του, ακόμα κι αν φοβάσαι το co-bedding, δεν είναι κακό το μωρό να μείνει στο δωμάτιό σου για να έχεις και οπτική επαφή
  10. Τα ίδια κι εγώ... Πονάω πολύ λιγότερο, αλλά το απέδιδα στη γυμναστική.. Ο κύκλος μου μειώθηκε κατά 1-2- μέρες αλλά μειώθηκαν και οι μέρες ροής όπως και η ποσότητα!!! Όσο για την ενδυμασία των παιδιών, ο μεγάλος δεν ενδιαφέρεται σχεδόν καθόλου για το τι θα φορέσει, οπότε του διαλέγω εγώ, μόνος του δεν το έχει και πολύ χαχα. Αλλά του αρέσει να ντύνεται "καλά" σε ειδικές περιπτώσεις, δηλ θα εκτιμήσει ένα ωραίο παντελόνι και ένα πουκάμισο (αλλά σε χαλαρό στυλ, όπως το δικό μου!) Ο μικρός από την άλλη, έχει θέματα με το ντύσιμο. Διαλέγει κάθε μέρα μόνος του, αποφεύγει πάντα συγκεκριμένα ρούχα που έχουν κουμπάκια ή που "δεν αρέσουν στους φίλους του", οπότε κι εγώ δεν ασχολούμαι καθόλου με το τι θα φορέσει καθημερινά. Η "μάχη" γίνεται όταν "πρέπει" να φορέσει κάτι άλλο, (πχ σε γάμο ή στη γιορτή του σχολείου του) και αρνείται πεισματικά, ενώ το έχουμε συζητήσει εκ των προτέρων και έχει συμφωνήσει! Και είναι ανεξάντλητος σε δικαιολογίες!!!
  11. Κάποια κοπέλα το είπε και με εξέφρασε απόλυτα: Μετά τα παιδιά, αγάπησα πραγματικά το σώμα μου και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να το προσέξω και περισσότερο. Όλη αυτή η διαδικασία που πέρασε με τις εγκυμοσύνες, τους τοκετούς, τους θηλασμούς, φυσικά και δημιούργησε αλλαγές. Τις αλλαγές αυτές τις αγάπησα και τις θαύμασα (ακόμα και το εξαφανισμένο στήθος μου το αποδέχτηκα πλέον)! Ήμουν μία ζωή πολύ αδύνατη, σταμάτησα να γυμνάζομαι συστηματικά μετά την εφηβεία, αλλά το σώμα μου παρέμεινε καλό. Μετά την πρώτη εγκυμοσύνη έχασα τα κιλά και λόγω ηλικίας ήμουν πραγματικά σαν να μη γέννησα ποτέ! Μετά τη δεύτερη εγκυμοσύνη ξεκίνησα αμέσως τρέξιμο (λόγω "μόδας" τότε, ετρεχε σχεδόν όλη η οικογένειά μου). Ήταν η καλύτερη επιλογή για το σώμα μου αλλά κυρίως για την ψυχολογία μου. Μέχρι τώρα (3,5 χρόνια) συνεχίζω να τρέχω λίγο και να γυμνάζομαι όπως μπορώ και προλαβαίνω (στο σπίτι, στο γυμναστήριο, κάνω ποδήλατο). Απο διατροφή δεν μπορώ να ακολουθήσω κάποιο πλάνο (ποτέ δεν μπήκα σε αυτή τη διαδικασία) αλλά τουλαχιστον προσπαθώ να ακολουθώ κάποιους κανόνες ως προς τη σύσταση των γευμάτων και την κατανάλωση ζάχαρης, λιπαρών και επεξεργασμένων τροφών. Αλλά επειδή δεν είμαι πλέον στην 3η δεκαετία, ξέρω ότι πρέπει να μου γίνει τρόπος ζωής η άσκηση και η σωστή διατροφή. δηλ αν φάω λίγο άτσαλα, η κοιλιά μου θα "πεταχτεί", αν σταματήσω τη γυμναστική για 1 μήνα θα χαλαρώσω. Η κάθε νέα μαμά θέλει το χρόνο της για να βρει τις ισορροπίες της και να αισθανθεί πάλι "γυναίκα". Χρειάζεται βοήθεια και από τον μπαμπά, αλλά και η ίδια να "διεκδικήσει" χρόνο για τον εαυτό της, έστω και τα 5 λεπτά στον καθρέφτη. Επίσης, μεγαλώνοντας τα παιδιά, όλο αυτό μπορεί να γίνει τρόπος ζωής όλης της οικογένειας, πχ να γυμνάζονται όλοι μαζί.
  12. Καλημέρα! Στη δική μας περίπτωση, με ένα τέτοιου τύπου πρηξιματάκι κάναμε γενικές εξετάσεις και πήρε τελικά μία αντιβίωση το παιδί. (Βρέθηκε κάποιο μικρόβιο στο αίμα). Δεν είχε κανένα άλλο σύμπτωμα, ούτε πυρετό.
  13. Να σου ζήσει! Ο φυσιολογικός τοκετός ήταν το καλύτερο που μπορούσες να κάνεις, μην το σκέφτεσαι αρνητικά, σκέψου μόνο τα θετικά του για το μωράκι σου αλλά και για το σωμα σου! Εγώ απέχω πολύ χρονικά πλέον από τους τοκετούς μου και μπορώ να σου πω πως τίποτα δεν τους "θυμίζει" εκεί "κάτω"!!! Η χαλάρωση που αναφέρεις δεν έχει να κάνει με τα ράμματα αλλά με τους μύες της περιοχής, του πυελικού εδάφους. Ασκήσεις kegel να κάνεις οπωσδήποτε, όσο πιο νωρίς αρχίσεις τόσο το καλύτερο! Εγώ τον πρώτο χρόνο μετά το 2ο τοκετό είχα αρκετή ακράτεια ( σε φτέρνισμα και σε σωματική άσκηση, όχι σε ηρεμία). Ο γιατρός μου είπε ότι ήταν φυσιολογικό, μου συνέστησε ασκήσεις kegel και μου είπε ότι θα βελτιωθεί, όπως και έγινε! Μου είπε ότι το θέμα θα με απασχολήσει πάλι στην εμμηνόπαυση, αλλά για την ώρα δεν θέλω να το σκέφτομαι!!!
  14. Kαλημέρα! Έχω ξαναγράψει για τη διαφορά ηλικίας των παιδιών μου, 3 χρόνια και 3 μήνες, η οποία εξ αρχής μου φαινόταν ιδανική διαφορά και πραγματικά δεν το έχω μετανιώσει καθόλου. Γιατί κύλησαν όλα ομαλά από την αρχή έως τώρα που είναι 6,5 και 3,5 ετών. Παίζουν και συνεργάζονται πολύ καλά. Δεν λείπουν οι καβγάδες (2 αγόρια = "πάλη"), αλλά ακόμα κι έτσι τα βρίσκουν μεταξύ τους. Ο μεγάλος αισθάνεται τον μικρό σαν "παρέα", σπάνια παραπονιέται ότι "είναι μικρός και δεν καταλαβαίνει", όταν πχ θελει να παίξει μαζί του επιτραπέζια και εκείνος δεν συνεργάζεται. Όμως είμαι σίγουρη ότι αυτή η απόφαση έχει να κάνει με τις ιδιαιτερότητες της κάθε οικογένειας, τον προγραμματισμό της, τις υποχρεώσεις της αλλά φυσικά και με το "μεγάλο" παιδί. (Αν πχ ο μικρός μου ήταν το 1ο μου παιδάκι, ίσως να μην έκανα ποτέ δεύτερο χαχα) Ισως αυτό είναι που σε "εμποδίζει". Ίσως όμως και το πρώτο σου παιδί αντιδράσει πολύ διαφορετικά από ότι φαντάζεσαι. Σκέψου και το διάστημα της εγκυμοσύνης. Είναι αρκετά μεγάλο για να προετοιμάσεις αλλά και για να προλάβεις να δεις τεράστιες αλλαγές στην ωριμότητα του παιδιού.
  15. Με το καλό το μωράκι σου! Η ιατρική απάντηση προς το παρόν είναι ότι όλα είναι καλά, οπότε μην έχεις άγχος! Φαντάζομαι αν θέλεις να είσαι ήρεμη μπορείς να πας ανα πάσα στιγμή για υπέρηχο... Και το ότι δεν πονάς είναι σημαντικό! Είχα κι εγώ στη 2η εγκυμοσύνη μου καφέ υγρά για αρκετές ημέρες. Στην 6η εβδομάδα και στην 8η. Η αλήθεια είναι όμως ότι είχα κουραστεί πολύ. Ορθοστασία, δούλευα κανονικά, και έπαιρνα πολλές φορές αγκαλιά τον μεγάλο μου. Στον υπέρηχο την 8η εβδομάδα δεν φάνηκε τίποτα. Όλα ήταν φυσιολογικά. Δεν μου έδωσε προγεστερόνη ο γιατρός μου, ούτε ξεκουράστηκα ιδιαίτερα, απλά σταματήσαμε τις πολλές αγκαλιές και σταμάτησαν και τα καφέ!
  16. Δεν το διευκρύνισα πιο πάνω, φέτος είναι στην Α δημοτικού, οπότε έχουμε μία πρώτη επαφή με το διάβασμα. 2 ασκησούλες έχουν κατα μέσο όρο, αλλά προτιμά και ο ίδιος να τις κάνει το μεσημέρι. Δεν ξέρω πόσο διαφορετικά θα είναι στη Β' αλλά σίγουρα θα αφιερώνουμε περισσότερο χρόνο!
  17. Σε ευχαριστώ πολύ! Καθόλου αργά δεν απαντάς, εξάλλου δεν έχει βγει ακομη ούτε η προκήρυξη! Αυτά που αναφέρεις ακριβώς κάνω κι εγώ καθημερινά! Ο σύζυγος απλά είναι μαζί τους τα απογεύματα που δουλεύω και λίγες φορές ασχολείται με εξωτερικές δραστηριότητές τους (μόνο μία έχουμε προς το παρόν). επίσης έχει αναλάβει σχεδόν εξ ολοκλήρου τις εξωτερικές δουλειές δηλ ψώνια, προμήθειες, λογαριασμοί, ότι έχει να κάνει με το αυτοκίνητο, κλπ. Το βραδυνό ωράριο διαβάσματος είναι λίγο βάρβαρο για μένα. Ο μικρός δεν κοιμάται ακόμη μόνος και έτσι με θέλει αποκλειστικά εκεί για κάποια ώρα. Ετσι έχω συνηθίσει κι εγώ μετά τις 10 να "ρίχνω" τις μπαταρίες μου! Λογικά εάν δεν καταφέρνω μέσα στην ημέρα να βρίσκω χρόνο, θα πρέπει να το συνηθίσω! Και σίγουρα αρκετες ώρες τα ΣΚ!
  18. Να το τελειώσεις χωρίς αμφιβολία! Ο λόγος που βρίσκομαι τώρα εδώ και θέτω αυτούς τους προβληματισμούς είναι γιατί πριν 7 χρόνια που έμεινα έγκυος ενώ έκανα το μεταπτυχιακό μου, τα παράτησα όλα (προσωρινά νόμιζα τότε) και τελικά δεν βρήκα ποτέ το χρόνο και τη διάθεση να συνεχίσω μετά το παδί (παιδιά πλέον). Πόσο πιο εύκολο θα ήταν τότε, ακόμα και ο καθηγητής ήταν πρόθυμος να με βοηθήσει με το πειραματικο μέρος (γιατί δούλευα με χημικά) και εγώ θα ασχολούμουν κυρίως με βιβλιογραφία και παρουσίαση στο τέλος. Πραγματικά δεν ξέρω τι με εμπόδισε τότε και δεν κάθισα 7-8 μήνες να ασχοληθώ και να τελειώσω... Κάτι άλλο που με προβληματίζει και δεν αφορά τη μητρότητα είναι κατά πόσο έχει αλλάξει ο τρόπος αφομοίωσης των γνώσεων λόγω ηλικίας αλλά και λόγω διαφορετικού προγράμματος. Δηλαδή τότε ήμασταν 22-25 και ήμασταν μόνο φοιτήτριες κατά κανόνα. Τώρα έχουν περάσει κάποια χρόνια (!), έχουμε και πολλά στο μυαλό μας με την καθημερινότητα, μήπως χρειαζόμαστε περισσότερο χρόνο; Περισσότερη συγκέντρωση;
  19. Το καλό σε αυτές τις ηλικίες είναι ότι και τα παιδιά δεν έχουν τόση "ανάγκη" τη μαμά 24/7 με την έννοια ότι τις δραστηριότητες μπορεί να τις αναλάβει μπαμπάς- παππους- γιαγιά ή να μαγειρέψει ένα φαγητό ο σύζυγος, να τα πάει παιδική χαρά μόνος κλπ. Σε αντίθεση με το νεογέννητο που έχει ανάγκη τη φυσική παρουσία της συνεχώς. Είχα κι εγώ συμφοιτήτρια μαμά και μάλιστα ερχόταν από άλλη πόλη! Πραγματικά σκέφτομαι εκ των υστέρων πόση θέληση είχε και πόσες θυσίες έκανε! Και τώρα έχω φιλικό ζευγάρι με παιδί που σπουδάζουν ακόμη και οι 2, οπότε βλέπω λίγο στην πράξη πώς είναι αυτός ο "καταμερισμός"! Φαντάζομαι ότι θα υπάρχουν και αυτές οι στιγμές.. που και οι προθεσμίες θα πιέζουν, και το παιδί θα χρειάζεται προσοχή, και οι τύψεις πιθανόν να εμφανίζονται ύπουλα.... Υπομονή! Είναι πολύ δύσκολος ο δρόμος αλλά θα ανταμειφθείς! Πιστεύω ότι σε 2-3 χρόνια από τώρα θα έχετε και οι 2 άλλη οπτική. Και εσύ θα αισθάνεσαι πιο σίγουρη και ξεκούραστη και ο σύζυγος θα είναι πιο ανοιχτός σε αυτό το ενδεχόμενο. Θα έχεις και τη δύναμη να το διεκδικήσεις τότε, δεν χρειάζεται να στερηθείς την επαγγελματική σου εξέλιξη, απλά ίσως ήταν κακό το timing. Οι άντρες πολλές φορές πελαγώνουν και μόνο στη σκέψη να έχουν την αποκλειστική ευθύνη του παιδιού για λίγες μέρες!
  20. Σε ευχαρσιτώ για την πληροφορία! Εχεις δίκιο, είναι δύο ενότητες ανα έτος, απλά δεν ήξερα αν χωρίζονται σε εξάμηνα!
  21. Ευχαριστώ πάρα πολύ για την ενθάρρυνση! Κλίνω προς το να υποβάλω την αίτηση. Ο σύζυγος μου έχει δηλώσει πως θα με στηρίξει, τώρα στην πράξη θα το δούμε.... Γενικά μου αρέσει πολύ το διάβασμα, πιστεύω πως θα βρίσκω χρόνο και διάθεση για αυτό. Περισσότερο με προβληματίζουν οι εργασίες, θεωρώ πως θέλουν μεγαλύτερη συγκέντρωση και οργάνωση χρόνου. Τα Σαββατοκύριακα είμαι ελεύθερη. Σίγουρα θα χαλαρώσω λίγο ως προς τις δουλειές του σπιτιού, απλά δεν ξέρω αν θα "παραμελήσω" τα παιδιά, αυτό με στενοχωρεί λίγο. Σίγουρα θα στοχεύσω στη μία ενότητα ανά εξάμηνο! @Chrysoum ευχαριστώ για την ιδέα! Σίγουρα θα το ψάξω, εξάλλου μεσολαβεί καλοκαίρι μετά την υποβολή αιτήσεων, οποτε θα είναι καλή ευκαιρία για μια πρώτη επαφή. @MagdaP συγχαρητήρια! Μου δίνεις κουράγιο!
  22. Δεν μπορώ να σου απαντήσω με ακρίβεια, γιατί τελικά γεννησα με πρόκληση την 41η εβδομάδα, αφού έφτασα σε διαστολή 3- 4. Πρέπει να είχε περάσει όμως μία εβδομάδα.. Στη θέση σου θα περίμενα είτε να σπάσουν τα νερά είτε να γίνουν πιο συχνές οι συσπάσεις. θα πήγαινα και για ένα καρδιοτοκογράφημα.
  23. Καλημέρα! Θα ήθελα γνώμες - συμβουλές και εμπειρίες από μανούλες που εργάζονται και κάνουν μεταπτυχιακό παράλληλα! Έχω δύο παιδάκια, το επόμενο σχολικό έτος (που σκοπεύω να ξεκινήσω το μεταπτυχιακό αν τελικά το αποφασίσω) θα είναι προνήπιο και δημοτικό. Δουλεύω με σπαστό ωράριο Δευ-Παρ. Την ευθύνη του σπιτιού (μαγείρεμα, δουλειές κλπ) την έχω αποκλειστικά εγώ, με μικρή βοήθεια από τον σύζυγο. Θέλω πάρα πολύ να επιστρέψω στη διαδικασία της μάθησης, καθώς είναι ένα μικρό "απωθημένο" μου, αφού λόγω της δημιουργίας οικογένειας δεν κατάφερα να ολοκληρώσω το μεταπτυχιακό μου. Παράλληλα όμως δεν μπορώ να αφήσω τίποτα από όσα κάνω, ούτε φυσικά τη δουλειά μου. Το μεταπτυχιακό που με ενδιαφέρει είναι στο ΕΑΠ, έχει το κόστος του δηλαδή, αλλά θεωρώ ότι αξίζει τον κόπο, καθώς υπάρχει περίπτωση να το αξιοποιήσω και επαγγελματικά και να εργαστώ επιτέλους στον κλάδο μου. Το ερώτημα - άγχος μου είναι θα μπορέσω να ανταπεξέλθω χρονικά στο διάβασμα και τις εργασίες που θα έχω. Θα υπάρχει χρόνος; Θα υπάρχει ενέργεια; Θα το κάνατε στη θέση μου; πώς θα ρυθμίζατε το πρόγραμμά σας; Όλες οι γνώμες ευπρόσδεκτες!
  24. Με το καλό! Στο πρώτο μου παιδάκι είχα αρκετές μέρες διαστολή, χωρίς συσπάσεις. Τελικά δεν ήρθαν ποτέ οι συσπάσεις, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα, ήταν και πρώτος τοκετός, στον δεύτερο είναι διαφορετικά τα πράγματα. Φαντάζομαι η κατάσταση που βρίσκεσαι τώρα είναι αρχή τοκετού, απλά εξελίσσεται πολύ αργά. Παρακολούθησε τις συσπάσεις και θα καταλάβεις πότε θα αυξηθεί και η διαστολή και θα είσαι πλήρως "έτοιμη"
  25. Αυτές ακριβώς ήταν οι σκέψεις μου όταν ο μεγάλος μου έκλεισε τα 2. Τότε γεννήθηκε η επιθυμία μου να ξαναζήσω όλο αυτό το "ταξίδι". Ιδανικά για μένα ήθελα να έχουν 3 χρόνια διαφορά. Και σχεδόν το κατάφερα (3 χρόνια και 3 μήνες). Δεν ένιωθα φόβο γιατί το "λαχταρούσα" αρκετά. Σκεφτόμουν "θα πάρω μια βαθιά ανάσα και θα περάσει τόσο γρήγορα που μετά θα κοιτάζω πίσω και δεν θα το πιστεύω". Και πραγματικά πέρασε τόσο γρήγορα ,η εγκυμοσύνη που ούτε που πρόλαβα να την καταλάβω, ο πρώτος (δύσκλολος) χρόνος με ένα νήπιο και ένα βρέφος! Θηλασμοί και ταυτόχρονα ανάγνωση παραμυθιού, στο πάτωμα όλοι μαζί πεσμένοι, άπλυτα πιάτα συνέχεια, σίδερο (πολύ) τα βράδια που όλοι έπεφταν για ύπνο... Αλλά όλα γίνονται πιο ανώδυνα και εύκολα τη δεύτερη φορά. Επίσης για εμάς η ισορροπία βρέθηκε αρκετά εύκολα, ίσως να ήταν ο πρώτος στην κατάλληλη ηλικία, ίσως και επειδή επέλεξα να τον πάω παιδικό σταθμό (παρόλο που γέννησα Νοέμβριο δεν τον σταμάτησα ούτε για μία μέρα). Χρόνο με τον μεγάλο αναπλήρωνα με την πρώτη ευκαιρία. πχ στους σύντομους ύπνους του μωρού, μια γρήγορη βόλτα, η επιστροφή από τον σταθμό. Περνούσε και αρκετό χρόνο με τον μπαμπά (οι 2 τους) που νομίζω του έκανε πολύ καλό τότε. Τώρα, μετα από 3 χρόνια (δεν είναι πολλά τα 3 χρόνια) όλα είναι πολύ πιο ήρεμα! Είναι δεμένοι και αγαπημένοι και έχουν καλό κώδικα επικοινωνίας!