«Επίβλεψη» παιδιών σε πάρτυ!

[Αννα 35]

Πάντως, τα καλά catering συνήθως συμπεριλαμβάνουν στις προσφερόμενες υπηρεσίες και προσωπικό.

[zaxaroulini]

Kine σεβαστά τα όσα γράφεις, εγώ πιστεύω όμως ότι υπάρχει και ίσως και είναι καλό να πρέπει να υπάρχει το μέσα (το σπίτι μας) και το έξω (το ευρύτερο περιβάλλον). Νομίζω ο καθένας μας όταν γυρίζει σπίτι του και κλείνει την πόρτα πίσω του, βρίσκεται σε ένα περιβάλλον σιγουριάς, ασφάλειας και θαλπωρής (μιλάω για νορμάλ καταστάσεις γιατί ξέρω και περιπτώσεις που το σπίτι αντί για θαλπωρή είναι κόλαση)!

[ΑΝΝΑ24]

Νομίζω ότι θα συμφωνήσω με το τελευταίο ποστ της Zaxaroulini (καλέ εσύ μου θυμίζεις μια φίλη μου, στο έχω πει)?

Έσπερος, γέλασα πολύ, κορυφαίο το γουρουνόπουλο, αλλά αν ήξερες στ' αλήθεια πόσο κοντά είναι η διήγησή σου στην πραγματικότητα θα γελούσες κι εσύ (ή θα έκλαιγες).

Είναι ένας καινούριος, υπέροχος κόσμος, θα τον ανακαλύψεις στην ώρα του!!!

 

Συμφωνώ με τη vtgian, αν θυμάμαι καλά που έγραψε για τις μαμάδες που κρατάνε τα παιδιά πίσω. Είναι μάστιγα κατά τη γνώμη μου, κρίνοντας από τους πόσους ενήλικες φίλους και συγγενείς έχω που δεν θα πατήσουν ποτέ στα πόδια τους. Παρόλα αυτά, θεωρώ ότι είναι άλλο η ανεξαρτητοποίηση και άλλο η διαχείρηση της ασφάλειας.

Αυτά τα 8χρονα που βγαίνουν μόνα τους στην πλατεία να παίξουν και πηγαινοέρχονται στο σχολείο, εγώ δεν τα έχω δει, αλλά δεν ευνοεί και η γεωγραφία της περιοχής μου, ίσως σε κάποιο διαφορετικό περιβάλλον να λειτουργεί.

Το καλύτερο κατά τη γνώμη μου είναι η εκπαίδευση του παιδιού, όσον αφορά τι περνάει από το δικό του χέρι και κρίση, όπως η τοστιέρα, και η επίβλεψη όπου υπάρχουν κενά ασφάλειας. Δεν θα άφηνα μια παρέα 7χρονα μόνα στην αίθουσα του σινεμά, όχι γιατί θα κάνουν κάτι επικίνδυνο, αλλά μπορεί να αντιμετωπίσουν τον ανώμαλο της γειτονιάς που μπήκε στην παιδική ταινία με αυτό το σκοπό ακριβώς. Εκεί δεν θα βασιστώ στη στατιστική.

[Lenia16]

10 ώρες πρίν, kine είπε:

 

Σήμερα δεν θα την αφήσω μόνη της. Στα 3 της όμως, δεν θα της κρατώ την καρέκλα. Και επειδή έχω πολύ καλή μνήμη, η ίδια σκαρφάλωνα σε όλους τους πάγκους που έβρισκα, προκειμένου να πάρω ένα ποτήρι ή ένα πιάτο και δεν ήθελα, ούτε να μου το κατεβάσουν, ούτε να με βοθήσουν να σκαρφαλώσω. Ηταν μια κατατάκτηση δική μου (το να σκαρφαλώνω) και την εξασκούσα με κάθε ευκαιρία. Γι'αυτό ξανα λέω, ότι μπορεί το παιδί να έχει την επιθυμία να αυτονομείται σε διάφορα πράγματα. Δεν χρειάζεται να του επιβληθεί. Από προσωπική εμπειρία το γνωρίζω και γι' αυτό το καταθέτω.

 

 

 

Η οποία σταματά σε κάποια ηλικία; 

Απ' όσο γνωρίζω, η ανακάλυψη του κόσμου, συνεχίζει και μετά τα 2 και τα 3 χρόνια. Τωρα θέλει να κάνει αυτά τα μικρά. Αυριο δεν θα θέλει τίποτα και θα προτιμά να κάθεται στο καρεκλάκι, να της σερβίρω το φαγητό μπροστά της, να της ετοιμάζω το τόστ και να την συνοδεύω σε κάθε της έξοδο; Μπορεί να με εκπλήξει, αλλά επειδή θεωρώ ότι η προσωπικότητα φαίνεται από πολύ νωρίς, φαντάζομαι μια εξέλιξη του παιδιού που βλέπω σήμερα κι όχι ένα τελείως διαφορετικό νήπιο, χωρίς όρεξη για αυτονομία, χωρίς διάθεση για πειραματισμό και παθητικό δέκτη των φροντίδων μου. 

 

@marakiz και @erin0000 και παρόντες να είμαστε, αν το παιδί μας κάνει κάτι τόσο τρομερό ώστε να φτάσουμε ενώπιον του νόμου γι'αυτό, πάλι εμείς είμαστε υπόλογοι και όχι ο ανήλικος. Γι' αυτό νομίζω η συγκεκριμένη συζήτηση, μπορεί να κινηθεί στο πλαίσιο των απλών και καθημερινών πραγμάτων, που αν και επικίνδυνα ενίοτε, δεν απειλούν το παιδί με τέτοιο τρόπο, ώστε να φέρνουμε το νόμο, ως μέτρο και κριτή των πρακτικών μας. Κανείς νόμος και κανένας νομοθέτης, δεν ασχολείται με αυτά που συζητάμε.

 

 

 

Είναι διαφορετικό το να έχει την τάση και να θέλει το παιδί να εξερευνήσει ή να ασχοληθεί κ να ανακαλυψει κάτι καινούριο από το να το αναγκάζουμε να το κάνει για να αυτονομηθεί κ να γίνει ανεξάρτητο.

Η ανεξαρτησία ακολουθεί την εκάστοτε ηλικία, αλλιώς την εμφανίζει ένα νήπιο που παίζει μόνο του με άλλα παιδάκια κ δε ζητάει πια την αγκαλιά της μαμάς, αλλιώς το παιδάκι του δημοτικού που θέλει να πηγαινοέρχεται στο σχολείο μόνο του, αλλιώς το γυμνασιοπαιδο που θέλει να πάει διήμερη εκδρομή και αλλιώς ο φοιτητής που αποζητά να μείνει μόνος του σε δικό του σπίτι. Μου φαίνεται αδιανόητο να αφήνω τα παιδιά μου να γυρίζουν σπίτι, να ζεσταίνουν το φαγητό, να τρώνε μόνα τους, να διαβάζουν μόνα τους, να συγυριζουν κιόλας κ εγώ να επιστρέφω στις 8 το βράδυ κ όλα αυτά στην ηλικία των 10 ετών. Το να τα υποβάλλω σε όλη αυτή τη διαδικασία δε νομιζω ότι τα βοηθά να αυτονομηθουν, απλά εισέρχονται πολύ νωρίτερα στην υπευθυνη ενήλικη ζωή, την οποία θα έχουν χρόνια να ζήσουν. Ο καθένας πρέπει να έχει το ρόλο του σε μια οικογένεια κ ο ρόλος των μικρών παιδιών δεν είναι να τα κάνουν όλα μόνα τους για να αποδείξουν ότι δεν είναι μαμοθρεφτα. Προφανώς κ θα πρέπει να μπορούν να αυτό εξυπηρετηθούν αν παραστεί ανάγκη αλλά όχι να πλασάρεται κ σαν η απόλυτα ενδεδειγμένη καθημερινότητα.

5 ώρες πρίν, kine είπε:

Αυτό που θυμάμαι και μου το επιβεβαίωσε και ο σύζυγος καθώς του μετέφερα την εδώ κουβέντα, είναι ότι στα πάρτυ που κάναμε, παρόλο που υπήρχαν μόνο οι γονείς του παιδιού που έκανε το πάρτυ, είχαμε όλοι συναίσθηση ότι ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΓΟΝΕΙΣ στο σπίτι. Και αυτό σήμαινε ότι είχαμε έναν αυτοέλεγχο, ώστε να μην εκθέσουμε το παιδί που μας έχει καλέσει, στους γονείς του, με υπερβολικές ζημιές ή βρωμιές, ότι υπήρχε ένα πλαίσιο, το οποίο μόνοι μας διαμορφώναμε. Κανείς δεν μας έλεγε τι θα παίξουμε ή πως, αλλά ξέραμε μέχρι ποιου σημείου, φτάνει το οποιοδήποτε παιχνίδι, ώστε να μην προκαλέσουμε την παρατήρηση των γονιών. 

 

Αυτό για μένα λέει κάτι πολύ απλό: ΕΝΑΣ γονέας ή ένα ζευγάρι, ήταν και είναι αρκετό για να εμπνεύσει τον σεβασμό που χρειάζεται σε 7χρονα ή 12 χρονα, ώστε να κρατήσουν ένα επίπεδο και να μην μπαχαλέψουν όλο το σπίτι. Η ιδέα του ενήλικα και η ιδέα, η επίγνωση ότι είμαστε σε ξένο σπίτι, ήταν (και είναι) αρκετή για να φερθούμε αναλόγως. 

 

Αν σήμερα, για 25 παιδιά, χρειάζονται 25 κηδεμόνες (or else, what? ) το βρίσκω ανησυχητικό. Και πάλι, άλλο είμαστε φίλοι κι άλλο παρεβρισκόμαστε για λόγους κηδεμονίας των παιδιών μας.

Συμφωνώ, στη δική μας εποχή έτσι γινόταν, ομως, όπως τοοοοσα αλλά πράγματα έχουν αλλάξει έτσι έχει αλλάξει κ αυτό. Όταν εγώ πήγαινα σχολείο ήταν δακτυλοδεικτουμενος οποίος κάπνιζε, τώρα έχουν επαφές στις τουαλέτες, στην εποχή των γονιών μας παντρεύονταν με προξενιό, το ίδιο πρέπει να συμβαίνει κ τώρα; Δε γίνεται να συγκρίνουμε τις συνήθειες δύο γενεών.

[ΜΑΡΙΤΑ]

Μήπως έχουμε πιάσει λίγο τα άκρα ή μου φαίνεται;;; Άλλο πράγμα να είναι ένα 8χρονο μόνο του σε ένα πάρτυ και άλλο πράγμα να πηγαίνει στη πλατεία να παίζει μόνο του.

Η αλήθεια είναι ότι στη γειτονιά μου δεν έχω δει πολλά 8χρονα να είναι μόνα τους στη πλατεία, έχω δει βέβαια να παίζουν στη γειτονιά κάτω από το σπίτι τους και είναι πολύ όμορφο θέαμα. Η κόρη μου ευτυχώς είναι από τις τυχερές και το έχει αυτό στη γειτονιά της. Μόνη της στη πλατεία να παίξει δεν έχει γίνει ακόμα και κλείνει τα 9 σε λίγο. Παρόλα αυτά πρώτη φορά φέτος, την άφησε ο πατέρας της να πάει στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς (που τυχαίνει να είναι στη πλατεία και στο σχολείο μας) που είναι 2 τετράγωνα από το σπίτι μας για να πάρει παγωτό. Όταν το άκουσα έπαθα σοκ ( οι μανάδες είμαστε πιο αυστηρές τελικά) αλλά μου εξήγησε ότι πρέπει σιγά σιγά να ξεκινήσει γιατί αυτά τα πράγματα δεν γίνονται απότομα και έχει δίκιο βέβαια. Δηλαδή δε γίνεται από το πουθενά να πάει να παίξει μόνη της στη πλατεία στα 11, πρέπει σιγά σιγά να γίνει αυτό. Να τονίσω βέβαια ότι η διαδρομή που έκανε είναι αυτή που κάνουμε κάθε μέρα για το σχολείο εδώ και 4 χρόνια.

 

10 με 11 και πάντα ανάλογα με το παιδί και τη περιοχή, φαντάζομαι ότι ένα παιδί μπορεί να πάει μόνο του μέχρι τη κοντινή πλατεία να βρει τους φίλους του. 8 χρονών μου φαίνεται νωρίς, και όχι επειδή δεν θα τα καταφέρει, αλλά αν ξεκινήσεις με τόσες ελευθερίες από τα 8 δύσκολα το μαζεύεις μετά νομίζω.

Μπορείς όμως από τα 7 με 8 να κάνει μικρά μικρά βηματάκια για να φτάσεις να το κάνεις στα 11 με πιο εύκολο τρόπο.

Πχ εμάς ξεκίνησε να κάνει ποδήλατο στην αλάνα απέναντι μόνη της με εμάς στο μπαλκόνι όταν ήταν 6 1/2, το επόμενο καλοκαίρι κατέβηκε να παίξει με τους φίλους της με εμάς να μπαινοβγαίνουμε στο μπαλκόνι και να τη βλέπουμε και φέτος βγαίναμε μόνο για να την φωνάξουμε το βράδυ χαχαχα. Σταδιακά και ομαλά και σε μια περιοχή που μας το επιτρέπει αυτό - έχει σημασία η περιοχή και πάντα ανάλογα με το χαρακτήρα του παιδιού, δεν είναι όλα τα 8χρονα το ίδιο. 

 

Αλλά το πάρτι είναι άλλο πράγμα. Σε ένα σπίτι χωρίς τους γονείς δεν είναι τόσο δύσκολο όσο το παρουσιάζετε. Εντάξει το 6χρονα θα συνοδεύονται, είναι πρωτάκια, είναι ψαρωμένα το καταλαβαίνω αλλά τα 8χρονα και τα 9χρονα είναι εύκολο να μείνουν στο πάρτυ μόνα τους. Εμείς έχουμε σταματήσει τα πάρτι από όλα αυτά που λέτε γιατί πολύ απλά δεν έχω χώρο για υποδεχτώ 15 παιδιά και 30 μεγάλους (επειδή πηγαίνουν και οικογενειακώς μερικοί). Και το παιδί το καταλαβαίνει και δε την πειράζει (ευτυχώς). Πέρυσι δηλαδή κάλεσα μόνο τις δύο φίλες της για παιχνιδογενέθλια. Τις πήρα το μεσημέρι μετά το σχολείο, φάγαμε παρέα, παίξανε, έφτιαξα μια τούρτα με τα χεράκια μου και σβήσαμε τα κεράκια (τα 3 κορίτσια και εγώ με τον άντρα μου ) και το βράδυ ήρθαν οι μαμάδες τους και τις πήραν. Ηταν τέλεια, και η μικρή λέει ότι καλύτερα γενέθλια δεν έχει ξαναπεράσει!

 

Όσο για το αν καλούμε δικούς μας φίλους στα πάρτι, όσο ήταν πιο μικρή η κόρη μου οι καλεσμένοι μας ήταν οι φίλοι μας και οι στενοί συγγενείς με τα παιδιά τους. Με το σχολείο που ξεκίνησαν οι φίλοι της μειώθηκαν οι δικοί μας φίλοι αναγκαστικά. Επίσης τα έχω λίγο ξεκαθαρισμένα στο μυαλό μου, δηλαδή κάνω πάρτυ άρα καλεί η μικρή τους φίλους της. Κάνω γενέθλια καλώ φίλους και συγγενείς μας. Την τελευταία φορά δηλαδή της είπα φέτος θα κάνουμε γενέθλια και όχι πάρτι και δεν καλέσαμε κανέναν συμμαθητή της. Ήταν λίγοι καλοί μας φίλοι και συγγενείς.

[ΑΡΓΚ]

πρίν από 28 λεπτά , ΜΑΡΙΤΑ είπε:

Μήπως έχουμε πιάσει λίγο τα άκρα ή μου φαίνεται;;; Άλλο πράγμα να είναι ένα 8χρονο μόνο του σε ένα πάρτυ και άλλο πράγμα να πηγαίνει στη πλατεία να παίζει μόνο του.

Η αλήθεια είναι ότι στη γειτονιά μου δεν έχω δει πολλά 8χρονα να είναι μόνα τους στη πλατεία, έχω δει βέβαια να παίζουν στη γειτονιά κάτω από το σπίτι τους και είναι πολύ όμορφο θέαμα. Η κόρη μου ευτυχώς είναι από τις τυχερές και το έχει αυτό στη γειτονιά της. Μόνη της στη πλατεία να παίξει δεν έχει γίνει ακόμα και κλείνει τα 9 σε λίγο. Παρόλα αυτά πρώτη φορά φέτος, την άφησε ο πατέρας της να πάει στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς (που τυχαίνει να είναι στη πλατεία και στο σχολείο μας) που είναι 2 τετράγωνα από το σπίτι μας για να πάρει παγωτό. Όταν το άκουσα έπαθα σοκ ( οι μανάδες είμαστε πιο αυστηρές τελικά) αλλά μου εξήγησε ότι πρέπει σιγά σιγά να ξεκινήσει γιατί αυτά τα πράγματα δεν γίνονται απότομα και έχει δίκιο βέβαια. Δηλαδή δε γίνεται από το πουθενά να πάει να παίξει μόνη της στη πλατεία στα 11, πρέπει σιγά σιγά να γίνει αυτό. Να τονίσω βέβαια ότι η διαδρομή που έκανε είναι αυτή που κάνουμε κάθε μέρα για το σχολείο εδώ και 4 χρόνια.

 

10 με 11 και πάντα ανάλογα με το παιδί και τη περιοχή, φαντάζομαι ότι ένα παιδί μπορεί να πάει μόνο του μέχρι τη κοντινή πλατεία να βρει τους φίλους του. 8 χρονών μου φαίνεται νωρίς, και όχι επειδή δεν θα τα καταφέρει, αλλά αν ξεκινήσεις με τόσες ελευθερίες από τα 8 δύσκολα το μαζεύεις μετά νομίζω.

Μπορείς όμως από τα 7 με 8 να κάνει μικρά μικρά βηματάκια για να φτάσεις να το κάνεις στα 11 με πιο εύκολο τρόπο.

Πχ εμάς ξεκίνησε να κάνει ποδήλατο στην αλάνα απέναντι μόνη της με εμάς στο μπαλκόνι όταν ήταν 6 1/2, το επόμενο καλοκαίρι κατέβηκε να παίξει με τους φίλους της με εμάς να μπαινοβγαίνουμε στο μπαλκόνι και να τη βλέπουμε και φέτος βγαίναμε μόνο για να την φωνάξουμε το βράδυ χαχαχα. Σταδιακά και ομαλά και σε μια περιοχή που μας το επιτρέπει αυτό - έχει σημασία η περιοχή και πάντα ανάλογα με το χαρακτήρα του παιδιού, δεν είναι όλα τα 8χρονα το ίδιο. 

 

Αλλά το πάρτι είναι άλλο πράγμα. Σε ένα σπίτι χωρίς τους γονείς δεν είναι τόσο δύσκολο όσο το παρουσιάζετε. Εντάξει το 6χρονα θα συνοδεύονται, είναι πρωτάκια, είναι ψαρωμένα το καταλαβαίνω αλλά τα 8χρονα και τα 9χρονα είναι εύκολο να μείνουν στο πάρτυ μόνα τους. Εμείς έχουμε σταματήσει τα πάρτι από όλα αυτά που λέτε γιατί πολύ απλά δεν έχω χώρο για υποδεχτώ 15 παιδιά και 30 μεγάλους (επειδή πηγαίνουν και οικογενειακώς μερικοί). Και το παιδί το καταλαβαίνει και δε την πειράζει (ευτυχώς). Πέρυσι δηλαδή κάλεσα μόνο τις δύο φίλες της για παιχνιδογενέθλια. Τις πήρα το μεσημέρι μετά το σχολείο, φάγαμε παρέα, παίξανε, έφτιαξα μια τούρτα με τα χεράκια μου και σβήσαμε τα κεράκια (τα 3 κορίτσια και εγώ με τον άντρα μου ) και το βράδυ ήρθαν οι μαμάδες τους και τις πήραν. Ηταν τέλεια, και η μικρή λέει ότι καλύτερα γενέθλια δεν έχει ξαναπεράσει!

 

Όσο για το αν καλούμε δικούς μας φίλους στα πάρτι, όσο ήταν πιο μικρή η κόρη μου οι καλεσμένοι μας ήταν οι φίλοι μας και οι στενοί συγγενείς με τα παιδιά τους. Με το σχολείο που ξεκίνησαν οι φίλοι της μειώθηκαν οι δικοί μας φίλοι αναγκαστικά. Επίσης τα έχω λίγο ξεκαθαρισμένα στο μυαλό μου, δηλαδή κάνω πάρτυ άρα καλεί η μικρή τους φίλους της. Κάνω γενέθλια καλώ φίλους και συγγενείς μας. Την τελευταία φορά δηλαδή της είπα φέτος θα κάνουμε γενέθλια και όχι πάρτι και δεν καλέσαμε κανέναν συμμαθητή της. Ήταν λίγοι καλοί μας φίλοι και συγγενείς.

 

Ενα εκατομμύριο like  Kαι μπράβο και στο μπαμπά. Μόνο σταδιακά γίνονται τέτοιες αλλαγες. Μένει μόνο στο πάρτυ, πάει μόνο στο ψιλικατζίδικο, μόνο στο σχολείο, μένει μόνο στην πλατεία κλπ. Με "χρονοδιάγραμμα" χρόνων και βλέποντας πώς ωριμάζει.

[ΑΡΓΚ]

13 ώρες πρίν, Αννα 35 είπε:

Πάντως, τα καλά catering συνήθως συμπεριλαμβάνουν στις προσφερόμενες υπηρεσίες και προσωπικό.

 

Εμ να τα λέμε κι αυτά .

 

[ΑΡΓΚ]

17 ώρες πρίν, Έσπερος είπε:

Καλε πείτε μου κι άλλα να μαθαίνω γιατι σε 5-6 χρόνια που θα οργανώσω πάρτι μη με περάσουν για καμιά βλαχάρα κ αναρωτιούνται τι σπούδαζα τόσα χρόνια κ τι μαθαίνω στα ξένα παιδιά! 

Συνοψίζω λοιπόν: καλώ και τους γονείς. Το πάρτι δλδ θα έχει περισσότερους καλεσμένους από βαφτίσια σε στενό κύκλο. Τα σερβίρω ζεστά με ρεσό γιατί δεν τα τρώνε κρύα. Τους βγάζω και τραπεζάκια για να κάτσουν πολιτισμένα. Προφανώς βγάζω και τραπεζάκια για τους γονείς. Σερβίτσια να βάλω τις καλές πορσελάνες ή τα καθημερινά μου; Χάρτινα για τα παιδάκια λογικά είναι μπας-κλας. Από βοηθητικό προσωπικό τι χρειάζομαι; Ανιματέρ προφανώς, λογικά κ τον άνθρωπο που κόβει επιτόπου το γουρονόπουλο, μια κοπέλα τουλάχιστον για σερβίρισμα, 2-3 δανεικές πεθερές για να προσέχουν τα αδέσποτα παιδάκια, ξέχασα κανέναν; Α ξέχασα! Χρειάζομαι να δανειστώ ένα σπίτι και έπιπλα γιατί δεν μου φτάνουν τα δικά μου! Και μετά απ' αυτό θα ψάχνω και για σύζυγο. Τόσο άγχος για ένα πάρτι, ούτε τα τραπέζια που οργάνωνε η μαμά μου κι αρρώσταινε η οικογένεια από την ένταση!

Αυτα θα τα κάνεις τα πρώτα χρόνια, που είναι μικρά τα παιδια

Μετά εννοείται ότι θα κανονίζετε weekend αποδράσεις σε all inclusive. Ελβετία αν εχετε γενέθλια χειμώνα, Μαλβίδες καλοκαίρι.

Το δε γουρουνούπολο, sorry κιόλας αλλά είναι tres banal, πού ζεις; Πάπια πεκίνου εννοείται θα κόβει ο άνθρωπος! 

[erin0000]

18 ώρες πρίν, vtgian είπε:

 

Παρένθεση: Συγνώμη κιόλας αλλά παρτυ για 7χρονα και έβαλε ρεσώ; Τις κρυστάλλινες καράφες και τα limoges τα κατέβασε ή να την πούμε τριτοδεύτερη βασικιά  

 Ήθελα να τοποθετηθώ ξανά πάνω σε αυτό. Δεν ανέφερα εγώ αρχικά το ρεσώ, αλλά έχω κάνει πάρτυ με ρεσώ. Όπως είπα και νωρίτερα, τα δικά μας πάρτυ (γενεθλίων, εορτών κτλ), αποτελούνται από λίγους φίλους των παιδιών, ξαδέρφια και παιδιά δικών μας φίλων ή κουμπάρων. Οπότε υπάρχουν και ενήλικες, υπάρχει και μαγειρευτό φαγητό το οποίο επιθυμώ να κρατώ ζεστό. Δεν είναι πάρτυ με πατάκια και πίτσες. Έχω λοιπόν κάτι πυρεξάκια με βάση που από κάτω μπαίνει ρεσώ. Γιατί σας κάνει τόσο τρομερή εντύπωση;;; Είναι δείγμα χλιδής το ρεσώ; Προφανώς και δεν τα βάζω έξω έξω στον μπουφέ, αλλά υπάρχουν.

[ΑΡΓΚ]

Να ρωτήσω κι εγώ η κακομοίρα τώρα γιατί θεωρείται προσβλητικός ο όρος "νοικοκυρά"; Ειμαι σίγουρη ότι δεν εννοούσα κάτι διαφορετικό από ό,τι αν έλεγα ελεύθερος επαγγελματίας ή υπάλληλος, είναι ένας όρος που καθορίζει το εργασιακό status κάποιου. Αυτό που στη στήλη απασχόληση σε φόρμες γράφεις "οικοκυρικά".

Γιατί είναι κακό; Είδα απάντησε και μία κοπέλα εκνευρισμένη ότι μόνο νοικοκυρά δεν είναι; Πώς λέγεται μία γυναίκα που μένει σπίτι, φαντάζομαι να ασχοληθεί με το σπίτι και παιδιά; Και γιατί να επιλέξει κάποιος έναν τρόπο ζωής για τον οποίο ντρέπεται ;;;; Εγώ ίσα ίσα ως δείγμα  μεγάλης οικονομικής  άνεσης το ανέφερα στις μέρες μας.

 

[ΑΡΓΚ]

πρίν από 1 λεπτό , erin0000 είπε:

 Ήθελα να τοποθετηθώ ξανά πάνω σε αυτό. Δεν ανέφερα εγώ αρχικά το ρεσώ, αλλά έχω κάνει πάρτυ με ρεσώ. Όπως είπα και νωρίτερα, τα δικά μας πάρτυ (γενεθλίων, εορτών κτλ), αποτελούνται από λίγους φίλους των παιδιών, ξαδέρφια και παιδιά δικών μας φίλων ή κουμπάρων. Οπότε υπάρχουν και ενήλικες, υπάρχει και μαγειρευτό φαγητό το οποίο επιθυμώ να κρατώ ζεστό. Δεν είναι πάρτυ με πατάκια και πίτσες. Έχω λοιπόν κάτι πυρεξάκια με βάση που από κάτω μπαίνει ρεσώ. Γιατί σας κάνει τόσο τρομερή εντύπωση;;; Είναι δείγμα χλιδής το ρεσώ; Προφανώς και δεν τα βάζω έξω έξω στον μπουφέ, αλλά υπάρχουν.

Νομίζω ότι υπάρχουν εντελώς διαφορετικές απόψεις για το τι είναι το παιδικό πάρτυ απλά. Με τους όρους που παρουσιάζεις, εννοείται νομίζω ότι η πρόσκληση είναι οικογενειακή, και λογικά μεταξύ ανθρώπων που γνωρίζονται αρκετά καλά ώστε να νιώθουν άνετα σε αυτές τις συνθήκες. Εχω παραβρεθεί σε παρόμοιο πάρτυ, καταλαβαίνω τι εννοείς, μετά ευγενικά αρνηθήκαμε τις επόμενες προσκλήσεις.

Από την άλλη υπάρχει το πάρτυ με τα πατατάκια και τις πίτσες (και τον πόλεμο με τα κεφτεδάκια, μεγάλο σουξέ της παιδικής μου ηλικίας), όπου επίσης φαντάζομαι ότι όσοι δεν νιώθουν άνετα απλά δεν πηγαίνουν τα παιδιά τους.

 

[erin0000]

Οπότε, όπως είπε κάποια κοπέλα, μη πιάνεστε από μία λέξη και γενικεύετε. Προφανώς υπάρχουν πολλοί παράγοντες που καθορίζουν μια συμπεριφορά και δεν είναι όλα άσπρο ή μαύρο. 

[Έσπερος]

Πέρα από την διακωμώδηση που κάναμε για αλαφρύνει το κλίμα, δεν νομίζω ότι το θεωρήσαμε δείγμα χλιδής, απλώς αταίριαστο με παιδικό πάρτι. Αλλά οι απόψεις διίστανται για το είναι παιδικό πάρτι. Άλλες το βλέπουν σαν κάτι αποκλειστικά για παιδιά, οπότε το μενού προσαρμόζεται, άλλες το βλέπουν σαν μια κοινωνική εκδήλωση για παιδιά και μεγάλους, και το οργανώνουν αναλόγως. 

Αν έπρεπε να καλέσω μητέρες κι εγώ θα αγχωνόμουν για το δικό τους μενού και προφανώς το σερβίρισμα και το στήσιμο θα ήταν διαφορετικά. 

[kine]

10 ώρες πρίν, Lenia16 είπε:

το αναγκάζουμε να το κάνει για να αυτονομηθεί κ να γίνει ανεξάρτητο.

 

 

Ο λόγος που γράφω όσα γράφω, είναι ακριβώς για να επισημάνω, ότι η καθημερινότητα που σου φαίνεται αδιανόητη, δεν χρειάζεται να ασκείται με επιβολή στο παιδί. Μπορεί να συμβαίνει και αυτό. Μπορεί όμως και όχι. Και συγκεκριμένα, επειδή εγώ υπήρξα ένα παιδί που από πολυ μικρή ηλικία ήθελα να πειραματίζομαι και να κατακτώ αντικείμενα δραστηριότητας και πρακτικών που θεωρούνταν, μακρινά για την ηλικία μου, είχα να αντιμετωπίσω μονίμως ενήλικες, στους οποίους έπρεπε να αποδείξω, ότι μπορούν να με εμπιστευτούν στο α ή στο β κι ας μην μπορούν να εμπιστευτούν τον αδερφό μου ή την αδερφή μου για τα ίδια πράγματα -είμαστε σχεδόν μια ηλικία. Απαίτησα να γυρνώ μόνη μου από το σχολείο. Απορρούσα γιατί πρέπει να περιμένω να έρθουν να με πάρουν, όταν ξέρω και μπορώ να περπατήσω μόνη μου ως το σπίτι.  Ερχόμουν σε συγκρούσεις για τέτοια θέματα. Καταλαβαίνω ότι σου φαίνεται αδιανόητο, αλλά και μένα μου φαινόταν αδιανόητο, να μένω ολοήμερο ή να έρχεται ο παππούς και η γιαγιά μου να με πάρουν, όταν μπορούσα να επιστρέψω στο σπίτι μου, μόνη μου. Και αφού δεν γινόμουν ακουστή, απλώς άρχισα να φεύγω χωρίς να ενημερώνω κανέναν. Και φυσικά είχαμε θέματα μετά. Με έψαχναν οι δασκάλες, με έψαχναν οι γονείς, με έψαχναν οι παππούδες, μου έκαναν συστάσεις οι διευθυντές κι άλλα ευτράπελα... Ολα αυτά πριν τα 10 μου. Το αποτέλεσμα ήταν, από τετάρτη δημοτικού, να γυρνώ με τα πόδια, κάνοντας μια απόσταση το πολύ 5 λεπτών, για την οποία όμως έπρεπε να διασχίσω δρόμο με μεγάλη κίνηση, χωρίς φανάρια. Ημουν το παιδί που διεκδικούσε ελευθερίες κα αυτονομία, με όλα τα μέσα που είχα, ως παιδί. 

 

Μπορώ να μεταφέρω δεκάδες αντίστοιχα παραδείγματα, από την παιδική μου ηλικία. Την @ΑΡΓΚ λοιπόν δεν την ξέρω και δεν ξέρω αν φαντάζονται όσοι αντιπαρατίθενται με τον τρόπο που ζει την οικογένεια της, ότι επιβάλλει την αυτονόμηση και την ανεξαρτητοποίηση, αλλά ξέρω την δική μου οικογένεια και μπορώ να έχω πλήρη επίγνωση, ότι ακόμη και μέσα στο ίδιο σπίτι, ένα παιδί μπορεί να ζητά αγκαλιά και συνοδεία μέχρι την ενηλικίωση, ενώ ένα άλλο να αποζητά αυτονομία και ευθύνες πολύ πριν γίνει νήπιο. 

 

10 ώρες πρίν, Lenia16 είπε:

όπως τοοοοσα αλλά πράγματα έχουν αλλάξει έτσι έχει αλλάξει κ αυτό. Όταν εγώ πήγαινα σχολείο ήταν δακτυλοδεικτουμενος οποίος κάπνιζε, τώρα έχουν επαφές στις τουαλέτες, στην εποχή των γονιών μας παντρεύονταν με προξενιό, το ίδιο πρέπει να συμβαίνει κ τώρα; Δε γίνεται να συγκρίνουμε τις συνήθειες δύο γενεών.

 

Δεν έχει αλλάξει. Εχουν αλλάξει κάποιοι άνθρωποι, που ίσως στην εποχή τους έκαναν άλλα και σήμερα, κάνουν άλλα γιατί έτσι το αισθάνονται. Αλλά δεν έχουν αλλάξει τα πράγματα. Στο δικό μου σχολείο, κάπνιζαν κάποιοι, αλλά λίγοι και μετρημένοι. Στο σχολείο που είχα όμως τις περισσότερες παρέες μου, κάπνιζαν σχεδόν όλοι - στο γυμνάσιο! Το είχαν καμάρι να καπνίζουν όλοι. Δακτυλοδεικτούμενοι ήταν όσοι δεν ήξεραν να καπνίζουν. Και αντίστοιχα, ενώ στο λύκειο που πήγαινα, ήταν εκτός φαντασίας να έχει κάποια, ολοκληρωμένες ερωτικές επαφές, στο λύκειο που πήγαιναν οι κολλητές μου (διπλανές συνοικίες), από το γυμνάσιο ήξεραν όλοι και όλες τα απαραίτητα των σεξουαλικών πρακτικών και τα εφάρμοζε η συντριπτική πλειοψηφία. Για του λόγου το αληθές, στα 7 κορίτσια ενός τμήματος ΤΕΕ, 15-16 χρονών, τα 5 είχαν ήδη τουλάχιστον μία έκτρωση στο ιστορικό τους! Τι άλλαξε; Από περιοχή σε περιοχή και από οικογένεια σε οικογένεια, θα συναντήσεις από χαώδεις διαφορές, μέχρι απόλυτα ταυτόσημες πρακτικές.

 

@ravT Βαριόμουν να κάνω δουλειές, βαριόμουν να σφουγγαρίσω και να απλώσω ρούχα όταν ήμουν έφηβη. Αλλά δεν βαριόμουν καθόλου να πηγαίνω βόλτες με τις φίλες μου, να πηγαίνω σε καφετέρειες (από τα 13-14), να παίρνω λεωφορείο και να πηγαίνω στο κέντρο για βόλτα κτλ κτλ. Για να συμβεί αυτό, φυσικά ήξερα όχι μόνο το λεωφορείο της περιοχής μου, αλλά και το ευρύτερο δίκτυο συγκοινωνιών. Και τα χρησιμοποιούσα χωρίς να έχω μαζί μου κινητό για να επικοινωνήσω. Είχαμε τις τηλεκάρτες τότε  . Αλλά και το θάρρος, να μπούμε σε ένα μαγαζί και πούμε "συγνώμη κύριε/α, θα μπορούσα να κάνω ένα τηλέφωνο;" . 

Βαριόμουν τις αγκαρίες, όχι τις ελευθερίες.

 

Την παρέα των γονιών μου την απολάμβανα και την απολαμβάνω ακόμη. Δεν σταμάτησα ποτέ να τους αποζητώ. Κάνουμε παρέα με τους γονείς μου. Πάμε μαζί διακοπές επειδή κάνουμε καλή παρέα. Βγαίνουμε σε ταβερνάκια, πίνουμε ποτό μαζί κτλ κτλ κτλ.  Το ίδιο συνέβαινε και στην εφηβεία μου. Αλλά άλλο πράγμα είναι να αποζητάς τους γονείς σου, γιατί απολαμβάνεις και χαίρεσαι την παρουσία τους κι άλλο να τους χρειάζεσαι, να τους έχεις ανάγκη, να μην μπορείς να σταθείς χωρίς αυτούς. Οπότε, δεν χρειάζεται να ανησυχεί κανείς, ότι μεγαλώνοντας τα παιδιά του, θα πάψουν να τον έχουν ανάγκη. Αυτό είναι θεμιτό και αναγκαίο. Το ζήτημα είναι να βρεις τον τρόπο, να σε θέλουν κοντά τους, όταν δεν θα σε χρειάζονται ΚΑΘΟΛΟΥ.

Επεξεργάστηκαν 7 Νοεμβρίου,2017 by kine

[Lenia16]

πρίν από 16 λεπτά , kine είπε:

ένα παιδί μπορεί να ζητά αγκαλιά και συνοδεία μέχρι την ενηλικίωση, ενώ ένα άλλο να αποζητά αυτονομία και ευθύνες πολύ πριν γίνει νήπιο. 

Ακριβώς αυτό είπα κ εγώ. Άλλο να το ζητάει το παιδί κ να του αφήνεις περιθώρια κ άλλο να το αναγκάζεις, στο όνομα της αυτονομιας. Που διαφωνουμε; Επίσης, άλλο να θέλει να γυρίσει μόνο του απτό σχολείο με τους συμμαθητές του κ άλλο να το αφήνεις αναγκαστικά μόνο του όλη μέρα γιατί λειπεις κ να το ονομάζεις ανεξαρτησία. Καθόλου αδιανόητο δε μου φαίνεται, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο μεγάλωσα κ εγώ, μόνη μου πήγαινα κ μόνη μου γυρνούσα απτην τριτη δημοτικού κ μετά, στα πάρτυ με άφηνε ο πατέρας μου με το αυτοκίνητο κ ερχόταν αργότερα να με πάρει, πήγαινα κάθε χρόνο κατασκήνωση κλπ κλπ. Με μια διαφορά. Το 1995 στην επαρχία.

Όσο για τα σχολεία, μάλλον έχουμε κάποια χρόνια διαφορά!

πρίν από 19 λεπτά , kine είπε:

Οπότε, δεν χρειάζεται να ανησυχεί κανείς, ότι μεγαλώνοντας τα παιδιά του, θα πάψουν να τον έχουν ανάγκη. Αυτό είναι θεμιτό και αναγκαίο. Το ζήτημα είναι να βρεις τον τρόπο, να σε θέλουν κοντά τους, όταν δεν θα σε χρειάζονται ΚΑΘΟΛΟΥ.

Συμφωνώ.

[zaxaroulini]

4 hours ago, erin0000 said:

 Ήθελα να τοποθετηθώ ξανά πάνω σε αυτό. Δεν ανέφερα εγώ αρχικά το ρεσώ, αλλά έχω κάνει πάρτυ με ρεσώ. Όπως είπα και νωρίτερα, τα δικά μας πάρτυ (γενεθλίων, εορτών κτλ), αποτελούνται από λίγους φίλους των παιδιών, ξαδέρφια και παιδιά δικών μας φίλων ή κουμπάρων. Οπότε υπάρχουν και ενήλικες, υπάρχει και μαγειρευτό φαγητό το οποίο επιθυμώ να κρατώ ζεστό. Δεν είναι πάρτυ με πατάκια και πίτσες. Έχω λοιπόν κάτι πυρεξάκια με βάση που από κάτω μπαίνει ρεσώ. Γιατί σας κάνει τόσο τρομερή εντύπωση;;;Είναι δείγμα χλιδής το ρεσώ; Προφανώς και δεν τα βάζω έξω έξω στον μπουφέ, αλλά υπάρχουν.

 

Έλα μου ντε, και εγώ αυτή την απορία έχω, εγώ το ανέφερα πρώτη, αλλά με αυτά που διαβάζω για το ρεσώ είμαι very very, πως το λέτε εσείς, χολοσκασμένη!

Πάντως πολύ πρακτικό αυτό με το πυρέξ, και πολύ ωραία ιδέα να έχεις και μαγειρευτό φαγητό ειδικά για τους μεγαλύτερους!

[vtgian]

4 ώρες πρίν, erin0000 είπε:

 Ήθελα να τοποθετηθώ ξανά πάνω σε αυτό. Δεν ανέφερα εγώ αρχικά το ρεσώ, αλλά έχω κάνει πάρτυ με ρεσώ. Όπως είπα και νωρίτερα, τα δικά μας πάρτυ (γενεθλίων, εορτών κτλ), αποτελούνται από λίγους φίλους των παιδιών, ξαδέρφια και παιδιά δικών μας φίλων ή κουμπάρων. Οπότε υπάρχουν και ενήλικες, υπάρχει και μαγειρευτό φαγητό το οποίο επιθυμώ να κρατώ ζεστό. Δεν είναι πάρτυ με πατάκια και πίτσες. Έχω λοιπόν κάτι πυρεξάκια με βάση που από κάτω μπαίνει ρεσώ. Γιατί σας κάνει τόσο τρομερή εντύπωση;;; Είναι δείγμα χλιδής το ρεσώ; Προφανώς και δεν τα βάζω έξω έξω στον μπουφέ, αλλά υπάρχουν.

 

Το σχόλιο δεν το έκανα τόσο για τα ρεσώ αλλά για τη συνολική εικόνα του πάρτυ που μας μετέφερε το zaxaroulini. Προφανώς και από μόνο του το ρεσώ δεν είναι δείγμα χλιδής. 

Η ουσία είναι ότι πάρτυ με ρεσώ σε σημείο πρόσβασης, επιβάλλει παρουσία γονέα και προϊδεάζει ότι απευθύνεται σε γονείς και παιδιά. Γιατί κακά τα ψέμματα, αν γίνεται μόνο για να μαζευτούν και να παίξουν τα παιδάκια, και όχι για socializing γονέων, ελάχιστη σημασία έχει αν θα είναι ζεστά τα κεφτεδάκια. Κυριότερο είναι να μην υπάρχουν αφορμές για ατυχήματα.

 

Γεγονός είναι ότι τέτοια πάρτυ, με 25-30 παιδάκια και άλλους τόσους και παραπάνω καλεσμένους για να γίνουν σε σπίτι πάει να πει χώρος για όλους και άρα όχι το σύνηθες για μια μέση ελληνική οικογένεια με σπίτι 80-90τμ. 

[erin0000]

πρίν από 6 λεπτά , vtgian είπε:

 

Το σχόλιο δεν το έκανα τόσο για τα ρεσώ αλλά για τη συνολική εικόνα του πάρτυ που μας μετέφερε το zaxaroulini. Προφανώς και από μόνο του το ρεσώ δεν είναι δείγμα χλιδής. 

Η ουσία είναι ότι πάρτυ με ρεσώ σε σημείο πρόσβασης, επιβάλλει παρουσία γονέα και προϊδεάζει ότι απευθύνεται σε γονείς και παιδιά. Γιατί κακά τα ψέμματα, αν γίνεται μόνο για να μαζευτούν και να παίξουν τα παιδάκια, και όχι για socializing γονέων, ελάχιστη σημασία έχει αν θα είναι ζεστά τα κεφτεδάκια. Κυριότερο είναι να μην υπάρχουν αφορμές για ατυχήματα.

 

Γεγονός είναι ότι τέτοια πάρτυ, με 25-30 παιδάκια και άλλους τόσους και παραπάνω καλεσμένους για να γίνουν σε σπίτι πάει να πει χώρος για όλους και άρα όχι το σύνηθες για μια μέση ελληνική οικογένεια με σπίτι 80-90τμ. 

Έχουμε μπερδευτεί. Εγώ δεν έχω αναφέρει τίποτα για πάρτυ με 25-30 παιδάκια + γονείς. Αν σκοπεύεις να καλέσεις ολόκληρες οικογένειες προφανώς και τα καλεσμένα παιδάκια είναι λιγότερα και όχι ολόκληρη η τάξη για το λόγο που είπες.

Βέβαια μπορεί να υπάρχει και κάποια αυλή και τα πράγματα να είναι ευκολότερα.

[vtgian]

πρίν από 5 λεπτά , erin0000 είπε:

Έχουμε μπερδευτεί. Εγώ δεν έχω αναφέρει τίποτα για πάρτυ με 25-30 παιδάκια + γονείς. Αν σκοπεύεις να καλέσεις ολόκληρες οικογένειες προφανώς και τα καλεσμένα παιδάκια είναι λιγότερα και όχι ολόκληρη η τάξη για το λόγο που είπες.

Βέβαια μπορεί να υπάρχει και κάποια αυλή και τα πράγματα να είναι ευκολότερα.

 

Γιατί έγραψα πουθενά ότι απευθύνομαι στο το έχεις γράψει εσύ συγκεκριμένα;  Γενικά μιλάμε, αν θυμάμαι αναφέρθηκε το "καλώ όλη την τάξη, τα παιδιά τους γονείς και φίλους με τα παιδιά τους" ως μορφή πάρτυ. Εμείς έχουμε προσκληθεί αρκετές φορές σε τέτοια με την μεγάλη μας. Απλά δεν το θεωρώ ως το σύνηθες. Δε θυμάμαι αν αναφέρθηκε σε αυτό ή σε παλαιότερο θέμα, κάποιες κοπέλες το "καλώ 5-6 παιδάκια με τους γονείς τους" δεν το θεωρούν πάρτυ.

Προφανώς υπάρχει και η εναλλακτική της αυλής ή της πυλωτής αλλά μετά μιλάμε μόνο για καλό έως πολύ καλό καιρό, άρα και πάλι δεν είναι ο κανόνας. 

[ravT]

4 ώρες πρίν, kine είπε:

 

@ravT Βαριόμουν να κάνω δουλειές, βαριόμουν να σφουγγαρίσω και να απλώσω ρούχα όταν ήμουν έφηβη. Αλλά δεν βαριόμουν καθόλου να πηγαίνω βόλτες με τις φίλες μου, να πηγαίνω σε καφετέρειες (από τα 13-14), να παίρνω λεωφορείο και να πηγαίνω στο κέντρο για βόλτα κτλ κτλ. Για να συμβεί αυτό, φυσικά ήξερα όχι μόνο το λεωφορείο της περιοχής μου, αλλά και το ευρύτερο δίκτυο συγκοινωνιών. Και τα χρησιμοποιούσα χωρίς να έχω μαζί μου κινητό για να επικοινωνήσω. Είχαμε τις τηλεκάρτες τότε  . Αλλά και το θάρρος, να μπούμε σε ένα μαγαζί και πούμε "συγνώμη κύριε/α, θα μπορούσα να κάνω ένα τηλέφωνο;" . 

Βαριόμουν τις αγκαρίες, όχι τις ελευθερίες.

 

Την παρέα των γονιών μου την απολάμβανα και την απολαμβάνω ακόμη. Δεν σταμάτησα ποτέ να τους αποζητώ. Κάνουμε παρέα με τους γονείς μου. Πάμε μαζί διακοπές επειδή κάνουμε καλή παρέα. Βγαίνουμε σε ταβερνάκια, πίνουμε ποτό μαζί κτλ κτλ κτλ.  Το ίδιο συνέβαινε και στην εφηβεία μου. Αλλά άλλο πράγμα είναι να αποζητάς τους γονείς σου, γιατί απολαμβάνεις και χαίρεσαι την παρουσία τους κι άλλο να τους χρειάζεσαι, να τους έχεις ανάγκη, να μην μπορείς να σταθείς χωρίς αυτούς. Οπότε, δεν χρειάζεται να ανησυχεί κανείς, ότι μεγαλώνοντας τα παιδιά του, θα πάψουν να τον έχουν ανάγκη. Αυτό είναι θεμιτό και αναγκαίο. Το ζήτημα είναι να βρεις τον τρόπο, να σε θέλουν κοντά τους, όταν δεν θα σε χρειάζονται ΚΑΘΟΛΟΥ.

 

Και που ακριβώς διαφωνούμε και με αναφέρεις; Και εγώ τα έκανα/κάνω όλα αυτά. Δεν κατανοώ σε τι ακριβώς σχόλιο απάντησες το παραπάνω...

[kine]

Σε αυτό.

On 11/6/2017 at 2:31 ΜΜ, ravT είπε:

Ναι θα εκπλαγείς αλλά τα παιδιά με την ίδια ζέση με την οποία αναζητούν και ανακαλύπτουν, κατακτούν και αποζητούν πράγματα, το ίδιο εύκολα και μάλιστα σα να πατάνε διακόπτη, απλά βαριούνται. Και σταματάνε. Και ναι, αν δεν τους βάλεις μπροστά το πιάτο δε θα αναζητήσουν τροφή, αν δε τους προσφέρεις νερό δε θα πιουν και αν νιώσουν την ανάγκη να σου κρατήσουν το χέρι σε έναν περίπατο, θα το κάνουν. 

 

Οταν βρίσκομαι μποστά σε παιδί ή και ενήλικα, που αν δεν του προσφέρουν φαί, δεν θα τραφεί και αν δεν του προσφέρουν νερό, θα μείνει διψασμένο/ος, τότε ανησυχώ για την ψυχική και σωματική υγεία του συγκεκριμένου. *

Τώρα, το να νιώσεις την ανάγκη να κρατήσεις το χέρι κάποιου - του γονέα, σε έναν περίπατο, δεν θεωρώ ότι είναι τόσο ζωτικής σημασίας, όπως τα δύο προηγούμενα παραδείγματα που έδωσες, αλλά για να τα συσχετίζεις, κάπως θα δένουν μεταξύ τους, στην σκέψη σου, αλλά δεν μπόρεσα να την αντιληφθώ.

 

*εκτός κι αν εννοείς, στιγμιαία. Δηλαδή ότι μπορεί να μην φάει μια συγκεκριμένη ώρα, επειδή είναι απορροφημένο σε ένα παιχνίδι ας πουμέ. 

Επεξεργάστηκαν 7 Νοεμβρίου,2017 by kine

[ravT]

πρίν από 1 λεπτό , kine είπε:

Σε αυτό.

 

Οταν βρίσκομαι μποστά σε παιδί ή και ενήλικα, που αν δεν του προσφέρουν φαί, δεν θα τραφεί και αν δεν του προσφέρουν νερό, θα μείνει διψασμένο/ος, τότε ανησυχώ για την ψυχική και σωματική υγεία του συγκεκριμένου. 

Τώρα, το να νιώσεις την ανάγκη να κρατήσεις το χέρι κάποιου - του γονέα, σε έναν περίπατο, δεν θεωρώ ότι είναι τόσο ζωτικής σημασίας, όπως τα δύο προηγούμενα παραδείγματα που έδωσες, αλλά για να τα συσχετίζεις, κάπως θα δένουν μεταξύ τους, στην σκέψη σου, αλλά δεν μπόρεσα να την αντιληφθώ.

 

Η απάντησή μου ήταν στο σχόλιό σου "Σταματάει η ανάγκη για εξερεύνηση; [...]Δε νομίζω να εκπλαγώ[...]"

Πριν βγάλεις τα παιδιά του κόσμου ψυχικά ασθενή, περίμενε να μεγαλώσει το παιδί σου, να δεις τι φάσεις περνάνε τα παιδιά στην ανάπτυξη, τη διατροφή, τη συμπεριφορά τους και έπειτα μπορείς να βγάλεις ΚΑΠΟΙΑ συμπεράσματα. Και λέω "κάποια" γιατί και από παιδί σε παιδί, όλα αλλάζουν. 

Υ.Γ. Αν δεν μπορούμε να αντιληφθούμε τι λέει ο συνομιλητής, ας μην κρίνουμε. Διότι μπορεί να φταίει εκείνος, μπορεί όμως και εμείς για την αδυναμία συννενόησης...

[kine]

Νομίζω ήμουν πολύ προσεκτική με το τι είπα. Δεν καταλαβαίνω γιατί παίρνεις αμυντική στάση. Ούτε για τα δικά σου παιδιά μιλάμε, ούτε για τα δικά μου. Γενικόλογη κουβέντα είναι, με στοιχεία από την εμπειρία της κάθε μίας. Αναφέρθηκα άλλωστε και σε ενήλικες και σε παιδιά με αυτή την παθητική στάση. 

 

Δεν χρειάζεται καν να αναφέρω ότι δεν περίμενα να γεννήσω παιδί, για να δω πως μεγαλώνουν τα παιδιά και τι τρόπους έχουν. Πόσο βαριούνται ή με τι ασχολούνται. Υπήρξα παιδί. Δεν ξέρω γιατί κάθε μαμά που διαφωνεί με μια άλλη μαμά, έχει σαν επιχείρημα "όταν γίνει το παιδί σου τόσων χρονων, έλα να μου πεις!". Ημουν στην ηλικία αυτή και έχω συμπεράσματα και σκέψεις, όπως κι εσύ. Ευθιξία δεν έχω.

 

Την απόσταση μεταξύ του "ανησυχώ για την ψυχική του υγεία" και του "είναι ψυχικά ασθενής", την υπερπίδησες με απλουστευτικότατες διαδικασίες. Οπότε ας συμφωνήσω κι εγώ με το υστερόγραφο σου 

Επεξεργάστηκαν 7 Νοεμβρίου,2017 by kine

[xaroumenh mama]

διαβαζοντας καποια  σχολια  η εγω απλα κατι δε μπορω να καταλαβω καλα η απλα νιωθω τελειος ξενη...πραγματικα εχετε αναλογιστει ποτε πως ειναι να ζει μια οικογενεια με 400και  800 ευρω...οτι υπαρχουν γονεις που πανε απο τα ξημερωματα στις δουλειες τους και μπορει πραγματικα να μην εχουν καμια βοηθεια αρα το παιδι να πρεπει αναγκαστικα να παει μονο στο σχολειο..;;; αφορμη για γραψω σε αυτο το post ηταν οτι σημερα καθως κατευθεινομουν στην δουλεια μου με το αυτοκινητο περνοντας κοντα απο ενα σχολειο ειδα 2 αδερφακια (το μεγαλυτερο απο 6εως 8 χρονων το πολυ και το μικροτερο απο 4 εως 6 ) πιασμενα χερι χερι να προσπαθουν να διασχισουν τον δρομο για να πανε στο σχολειο βγαζοντας το μεγαλητερο παιδακι το κεφαλακι του εξω να κοιταξει αν ειναι ελευθερος ο δρομος για να περασουν... τους εδωσα φυσικα προταιρεοτητα .. εμενα αυτη η εικονα καθολου αρνητικη δε μου φανηκε δε μπορειτε να φανταστητε πως ενιωσα οταν ειδα αυτα τα δυο δερφακια ετσι χερι χερι και το μεγαλυτερο να προσπαθει να προστατεψει το μικροτερο ουτε καν μου περασε απο το μυαλο που ειναι οι γονεις τους γιατι το ποιο λογικο για εμενα ηταν να ειναι στις δουλειες τους...!!!!και ξερετε πως ορισμενες μητερες για να μπορουν να μεγαλωσουν τα παιδια τους και να τους προσφερουν τουλαχιστων τα βασικα νερο  φαγητο  κ ρουχα κανουν και απογευματινες δουλειες και βραδινες οπως ενα παραδειγμα λαντζα .. αυτη η μαμα συγουρα δε θα μπορεσει να συνοδευσει το παιδι της σε ενα παρτι επειδη θα δουλευει  το παιδι αυτο ομως δεν εχει το δικαιωμα να παει να παιξει με τους φιλους του και να χαρει λιγο επειδη θα ειναι ασυνοδευτω και θα θεωρηθει η μητερα αδιαφορει;;εγω πιστευω πως τα παιδια μας αυτα που πραγματικα εχουν αναγκη ειναι να περνουν καθημερινα οσο περισσοτερη αγαπη μπορουν απο τους γονεις τους και να συναναστεφοντε με παιδια της ηλικας τους για να μπορουν να παιξουν τωρα αν δεν υπαρχει γονιως να τους σερβηρει φαγητο σε ενα παρτι θεωρω πως δε θα τα ενοχλησει καθολου  αυτα το παιχνιδι θα εχουν στο μυαλο τους κ οταν πραγματικα πεινασουν θα βρουν τον τροπο να φανε......

[Lenia16]

πρίν από 3 λεπτά , xaroumenh mama είπε:

διαβαζοντας καποια  σχολια  η εγω απλα κατι δε μπορω να καταλαβω καλα η απλα νιωθω τελειος ξενη...πραγματικα εχετε αναλογιστει ποτε πως ειναι να ζει μια οικογενεια με 400και  800 ευρω...οτι υπαρχουν γονεις που πανε απο τα ξημερωματα στις δουλειες τους και μπορει πραγματικα να μην εχουν καμια βοηθεια αρα το παιδι να πρεπει αναγκαστικα να παει μονο στο σχολειο..;;; αφορμη για γραψω σε αυτο το post ηταν οτι σημερα καθως κατευθεινομουν στην δουλεια μου με το αυτοκινητο περνοντας κοντα απο ενα σχολειο ειδα 2 αδερφακια (το μεγαλυτερο απο 6εως 8 χρονων το πολυ και το μικροτερο απο 4 εως 6 ) πιασμενα χερι χερι να προσπαθουν να διασχισουν τον δρομο για να πανε στο σχολειο βγαζοντας το μεγαλητερο παιδακι το κεφαλακι του εξω να κοιταξει αν ειναι ελευθερος ο δρομος για να περασουν... τους εδωσα φυσικα προταιρεοτητα .. εμενα αυτη η εικονα καθολου αρνητικη δε μου φανηκε δε μπορειτε να φανταστητε πως ενιωσα οταν ειδα αυτα τα δυο δερφακια ετσι χερι χερι και το μεγαλυτερο να προσπαθει να προστατεψει το μικροτερο ουτε καν μου περασε απο το μυαλο που ειναι οι γονεις τους γιατι το ποιο λογικο για εμενα ηταν να ειναι στις δουλειες τους...!!!!και ξερετε πως ορισμενες μητερες για να μπορουν να μεγαλωσουν τα παιδια τους και να τους προσφερουν τουλαχιστων τα βασικα νερο  φαγητο  κ ρουχα κανουν και απογευματινες δουλειες και βραδινες οπως ενα παραδειγμα λαντζα .. αυτη η μαμα συγουρα δε θα μπορεσει να συνοδευσει το παιδι της σε ενα παρτι επειδη θα δουλευει  το παιδι αυτο ομως δεν εχει το δικαιωμα να παει να παιξει με τους φιλους του και να χαρει λιγο επειδη θα ειναι ασυνοδευτω και θα θεωρηθει η μητερα αδιαφορει;;εγω πιστευω πως τα παιδια μας αυτα που πραγματικα εχουν αναγκη ειναι να περνουν καθημερινα οσο περισσοτερη αγαπη μπορουν απο τους γονεις τους και να συναναστεφοντε με παιδια της ηλικας τους για να μπορουν να παιξουν τωρα αν δεν υπαρχει γονιως να τους σερβηρει φαγητο σε ενα παρτι θεωρω πως δε θα τα ενοχλησει καθολου  αυτα το παιχνιδι θα εχουν στο μυαλο τους κ οταν πραγματικα πεινασουν θα βρουν τον τροπο να φανε......

Ή θα μιλάμε για παιδιά που πάνε σε πάρτυ με ρεσω κ σερβιτορους ή για οικογένειες στο όριο της φτώχειας, μέσος όρος δεν υπαρχει; Οι γονείς που δεν έχουν καμία βοήθεια και δουλεύουν όλη μερα για τα βασικά, τί κάνανε τα παιδιά τους μέχρι να μπορούν να πάνε μόνα τους στο σχολείο; Δεν ειρωνευομαι, ρωτάω ειλικρινά γιατί κ εγώ δεν εχω ιδιαιτερη βοήθεια κ αναρωτιέμαι ποιος θα παίρνει το παιδί μου απτό νήπιο ή το δημοτικό στη 1 που θα σχολαει κ θα το κρατάει μέχρι να γυρισω.