«Επίβλεψη» παιδιών σε πάρτυ!

[Mary1976]

Εγώ ήμουν από τα παιδιά που έμεναν μόνα τους με το μικρότερο αδελφάκι στο σπίτι μέχρι να γυρίσει η μαμά από τη δουλειά. Δεν θυμάμαι την ηλικία αλλά ήμουν μικρή. Το πρωί φτιάχναμε μόνα μας το γάλα μας και το μεσημέρι ζεσταίναμε το φαγητό μας και τρώγαμε μόνα μας τις περισσότερες μέρες. Επίσης από πολύ μικρή άρχισα να μαγειρεύω εγώ για όλη την οικογένεια. Δουλειές σπιτιού κάναμε και εγώ και ο αδελφός μου, τα πάντα ακόμα και σιδέρωμα. Φυσικά χειριζόμασταν όλες τις συσκευές. Ποτέ δεν πάθαμε κάποιο ατύχημα αλλά να σας πω… δεν μου έχει αφήσει καλές αναμνήσεις αυτή η αναγκαστική υπευθυνότητα. Μακάρι να είχα νιώσει την φροντίδα της μάνας μου σαν παιδί.

Πάντως νομίζω ότι χρειάζεται μια ισορροπία σε όλα. Σαφώς και τα παιδιά μπορούν να από μικρά να φτιάξουν ένα τοστ, να χειριστούν το φούρνο μικροκυμάτων, να βάλουν ένα πλυντήριο (τι πιο απλό). Εδώ παίζουν στα δάκτυλα τα κινητά και τα τάμπλετ από 4 χρονών, αυτά είναι αστεία πράγματα. Δεν είναι ανίκανα. Άλλωστε πιο επικίνδυνο είναι το ανεξέλεγκτο διαδίκτυο για ένα 7χρονο παρά η τοστιέρα.

Από την άλλη, το να κυκλοφορούν μόνα τους έξω με τρομάζει αρκετά. Εμείς παίζαμε από μικρά στους δρόμους αλλά πλέον οι εποχές έχουν αλλάξει. Ιδίως φοβάμαι τα αυτοκίνητα. Εδώ στο πεζοδρόμιο είσαι και κάνεις ζογκλερικά για να αποφύγεις τα μηχανάκια που κυκλοφορούν πάνω και τα αυτοκίνητα που μπαινοβγαίνουν στα υπόγεια parking.  

Για τη συνοδεία στα πάρτυ, δεν έχω ακόμα άποψη ακόμα γιατί είναι μικρός ο δικός μου. Νομίζω ότι εμείς σίγουρα στο γυμνάσιο διώχναμε και τους γονείς από το σπίτι και δεν υπήρχε κανένας ενήλικας. Για το δημοτικό δεν θυμάμαι. Σίγουρα στις τελευταίες τάξεις δεν μας συνόδευαν οι γονείς, μόνο μας πηγαινοέφερναν. Άλλωστε τι μπορείς να πάθεις σε ένα διαμέρισμα όπου υπήρχαν και οι γονείς του παιδιού που έκανε το πάρτυ και συνήθως και 1-2 ακόμα ενήλικες για βοήθεια? Μαντρωμένα ήμασταν σε ένα σαλόνι, άντε να μπαινοβγαίναμε και στο παιδικό δωμάτιο. Τρώγαμε, παίζαμε μας έβαζαν και λίγη μουσική, κόβαμε την τούρτα και τέλος. Δύο ώρες υπόθεση. Τότε άλλωστε τα πάρτυ στο δημοτικό ήταν σπάνια, συνήθως τα παιδιά γιόρταζαν σε οικογενειακό κύκλο.

Επίσης συγκινήθηκα που μου θυμίσατε το σκοτεινό δωμάτιο. Τι ωραία!!!

[ΑΡΓΚ]

πρίν από 28 λεπτά , erin0000 είπε:

Μου απάντησες εσύ. Έτσι το βλέπω. Θα χρειαστεί κάποιος ενήλικας να επιβλέπει. Τώρα θα είναι μια γιαγιά, μια γειτόνισσα, μια θεία, δεν ξέρω. Κάποιος θα είναι όμως. 

Ξαναλέω (γιατί μάλλον προσπεράστηκε). Στα μάτια του νόμου είναι υπόλογοι οι γονείς που θα αφήσουν ένα μικρό παιδί 11-12 χρονών χωρίς επίβλεψη με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Είτε πάθει κάτι το ίδιο, είτε προκαλέσει κάτι σε άλλον. Άρα τι συζητάμε για το αν είναι ικανό ή όχι να μείνει μόνο του; Είναι δεν είναι ικανό, δεν πρέπει να μένει μόνο του. Τι θα πεις μετά; ότι μίλησα μαζί του στο lunch break και του είπα να προσέχει;

 

Επίσης παρατηρώ ότι βιάζεσαι λίγο να ανεξαρτητοποιήσεις τα παιδιά. Είναι τόσο μεγάλα πια τα παιδιά έστω και 6ης δημοτικού που δεν χρειάζονται επίβλεψη ή βοήθεια στο διάβασμα. Τις προάλλες μας έλεγε ο δάσκαλος των μαθηματικών ακριβώς για αυτό το θέμα. Πως είναι νωρίς ακόμα να τα αφήνουμε εντελώς μόνα στο διάβασμα των μαθηματικών. Ότι πρέπει και στο σπίτι να είμαστε κοντά στα παιδιά όσο γίνεται ως προς το θέμα του διαβάσματος.

 

Όσο για το θέμα του τοστ δεν είναι και τόσο απλό όσο νομίζετε. Αν κάψει πχ το καλώδιο και πάθει ηλεκτροπληξία τι θα γίνει μετά; Για ποιο λόγο να μην του φτιάξει η μαμά του ένα τοστ; για να είναι έτοιμο όταν θα είναι φοιτητής;

 

Δεν νομίζω να σταθεί κάτι τέτοιο σε δικαστήριο. Ενώ η άλλη περίπτωση (ελλιπής επίβλεψη) στέκεται άνετα.

 

Και εμένα μου είχε ξεμείνει ένα από τα ασυνόδευτα παιδιά στο πάρτυ και δεν ήξερα τι να το κάνω. Δεν είχα τηλ της μαμάς. Ήξερα που μένει και παρολίγον να το πάω εγώ στο σπίτι του τελικά... Αφού έκανε πλάκα και το ίδιο το παιδάκι ότι θα κοιμηθεί σε εμάς.

 

Ζαχαρουλίνι το είπες πολύ σωστά. Διακριτική εποπτεία και φροντίδα θα πρόσθετα εγώ. Γιατί βλέπω να μπαίνει πολύ στην άκρη το συναισθηματικό κομμάτι.

 

@ravT τι να σου πω, νομίζω ότι μας χωρίζει άβυσσος . 

Δε θέλω να μεγαλώσω παιδιά που φοβούνται τον κόσμο. Που στα 10 ή τα 12 θα πανικοβληθούν μόνα σε έναν φιλικό σπίτι, που θα νομίζουν ότι αν περπατήσουν 2 τετράγωνα θα τα απαγάγουν, που θα χρειάζονται επίβλεψη και βοήθεια στο διάβασμα και που δε θα ξέρουν να χρησιμοποιήσουν την τοστιέρα. Τα βλεπω αυτά τα παιδιά που λες, το ξέρω ότι υπάρχουν, στις παρέες μας είναι η μειοψηφία, και προσωπικά δε θα άντεχα να ξέρω ότι τα παιδιά μου ζουν με τόσους φόβους, ανασφάλειες και τόση ανευθυνότητα. Νιώθω ότι είναι σαν να κρατάμε ένα 5χρονο με μπιμπερό ή με πάνα.

Και βέβαια δεν ξεκινά στα 10 και στα 12 η ανεξαρτητοποίηση. Να το πω απλά αντιλαμβάνομαι ότι κάποια παιδάκια θα κοιτάνε το δρόμο σα χαμένα αν αργήσει η μαμά να τα πάρει από το σχολείο, θα μείνουν νηστικά αν η μαμά δεν τους φτιάξει τοστάκι, θα μείνουν νηστικά στο πάρτυ αν δεν τους γεμίσουν το πιάτο, και περιμένουν να τους εξηγήσει η μαμά τα μαθηματικά και να της απαγγείλουν την ιστορία. Τα δικά μου όχι, και προσωπικά χαίρομαι γι αυτό. Ο καθένας έχει άλλες αρχές και προσδοκίες από τη ζωή.

 

Εντύπωση μου κάνει αυτό με τα μαθηματικά, η δασκάλα της κόρης μου στην πρώτη έλεγε ότι μετά το τέλος της πρώτης καθέ παιδί χωρίς μαθησιακές δυσκολίες είναι σε θέση να διαχειριστεί τα μαθήματα μόνο του και είναι απαράδεκτο να νομίζει ότι τα μαθήματα είναι οικογενειακη υποχρέωση. Πάντα πίστευα ότι να διαβάζει κανείς τα παιδιά του είναι το θεμέλιο της αποτυχίας στο ακαδημαϊκό κομμάτι, και μέχρι στιγμής τολμώ να πω ότι έχω επαληθευτεί σε αυτό και από τα παιδιά μου και από τις συζητήσεις με γονείς αριστούχων φίλων των παιδιών: αν το παιδί δεν έχει το κίνητρο, την ευθύνη και την υπομονή να μελετησει μόνο στα 10, σίγουρα δε θα το βρει στα 15.

[ΑΡΓΚ]

Ουπς, χίλια συγγνώμη, στην @erin0000 ηθελα να απαντήσω 

[zaxaroulini]

21 hours ago, ΑΡΓΚ said:

 

Να θυμίσω πάντως ότι η κουβέντα ξεκίνησε από το αν πρέπει να πάρει η θεματοθέτρια και έξτρα (απρόσκλητους) συγγενείς μαζί σε παιδικό πάρτυ σε σπίτι με playroom και animater για να προσέχουν τα παιδιά άλλης οικογένειας. Oχι σε σπίτι προσωπικών φίλων, ούτε σε παιδότοπο.

Βεβαια η υπαρξη playroom και animater, από μόνη της τοποθετεί είναι η αλήθεια το θέμα σε αρκετά ιδιαίτερη κατηγορία, και αν θυμάμαι πρόκειται και για μαθητές ακριβού ιδιωτικού σχολείου, οπότε γενικά μάλλον κάποιοι από εμάς (το 95% του ελληνικού πληθυσμού αν και όχι και το 95% του forum) έτσι κι αλλιώς δεν είναι σε θέση να απαντήσει και πολύ κακώς εμπλακήκαμε ορισμένοι στη συζήτηση

 

 

Καλέ η κουβέντα ξεκίνησε από εμένα που ζητούσα tip από πιο έμπειρες μανούλες για την επίβλεψη ξένων παιδιών! Η πεθερά μου δεν ήταν έξτρα απρόσκλητη, κατ' εμέ, αντί να με συνόδευε ο σύζυγος με συνόδεψε η πεθερά! Από εκεί και πέρα μία συζήτηση που αφορά την γενικότερη επίβλεψη των παιδιών δεν νομίζω ότι έχει να κάνει με το σε ποιο σχολείο πάνε, σε ποιο σπίτι θα παίξουν ή με την γενικότερη οικονομική κατάσταση. Όλες μανούλες είμαστε, όπου και να ζούμε, είτε στην επαρχία είτε στην Αθήνα είτε κάνουμε τα πάρτυ στο σπίτι το μικρό είτε στο σπίτι το μεγάλο! Γιατί διαχωρίζεις έτσι τα μέλη? όλες είμαστε 100% μανούλες!

Επεξεργάστηκαν 6 Νοεμβρίου,2017 by zaxaroulini

[zaxaroulini]

11 hours ago, ΑΡΓΚ said:

 

@zaxaroulini αν στον κύκλο σας υπάρχει η προσδοκία η μαμά να σερβίρει τα παιδιά της στο πάρτυ και να τα κυνηγάει από πίσω για να παίξουν κόσμια, σαφώς και πολύ κακώς έκαναν οι μαμάδες που έστειλαν τα παιδάκια τους ασυνόδευτα. Επίσης πολύ κακώς οι οικοδεσπότες δε διευκρίνισαν ότι έχουν κάνει πάρτυ που υπερβαίνει τις δυνατότητές τους και απαιτείται παρουσία γονέων. Σε πάρτυ με 25 παιδιά καθησμένα σε τραπεζάκια και άλλους τόσους γονείς, ένα catering και βοηθητικό προσωπικό πέραν του ανιματέρ, θα ήταν νομίζω επιβεβλημένο  

 

Συγνώμη βρε κοπέλα μου αλλά μιλάμε για Α' Δημοτικού! δεν ξέρω τι γίνεται στα άλλα σπίτια αλλά εγω και σε άλλα πάρτυ που έχω πάει οι γονείς βάζουν φαγητό στα πιατάκια των παιδιών δεν πάνε να σερβιριστούν μόνα τους σε ένα μπουφέ που και ρεσό θα έχει να είναι τα φαγητά ζεστά και ένα κάρο πράγματα. Από εκεί και πέρα σε αυτές τις ηλικίες μία μανούλα κάνει πάρτυ για να γιορτάσει τα γενέθλια του παιδιού της και να χαρεί, όχι να κάνει τον αστυφύλακα σε όλα τα ασυνόδευτα γιατί οι γονείς τους στο όνομα της ανεξαρτησίας τα παρατάνε και φεύγουν. Και οκ να το δεχτώ στο εφηβικό πάρτυ αλλά σε νηπιάκια και παιδάκια Α' Δημοτικού για ποια ανεξαρτητοποίση μιλάμε! Πέρσι ήμουν σε συγγενικό πάρτυ, πάλι πρωτάκια, ήρθε μία μαμά παράτησε το παιδί της και έφυγε!! το συγκεκριμένο παιδί ίσα που δεν γκρέμισε το σπίτι, είχαν νευριάσει όλοι οι γονείς γιατί το μόνο που έκανε ήταν να καταστρέφει. Προφανώς αυτή η μαμά είχε εστιάσει τόσο πολύ στην ανεξαρτητοποίηση που να το μάθει τρόπους στο παιδί της μάλλον το ξέχασε!!!

[marakiz]

πρίν από 18 λεπτά , ΑΡΓΚ είπε:

Δε θέλω να μεγαλώσω παιδιά που φοβούνται τον κόσμο. Που στα 10 ή τα 12 θα πανικοβληθούν μόνα σε έναν φιλικό σπίτι, που θα νομίζουν ότι αν περπατήσουν 2 τετράγωνα θα τα απαγάγουν, που θα χρειάζονται επίβλεψη και βοήθεια στο διάβασμα και που δε θα ξέρουν να χρησιμοποιήσουν την τοστιέρα. Τα βλεπω αυτά τα παιδιά που λες, το ξέρω ότι υπάρχουν, στις παρέες μας είναι η μειοψηφία, και προσωπικά δε θα άντεχα να ξέρω ότι τα παιδιά μου ζουν με τόσους φόβους, ανασφάλειες και τόση ανευθυνότητα. Νιώθω ότι είναι σαν να κρατάμε ένα 5χρονο με μπιμπερό ή με πάνα.

Και βέβαια δεν ξεκινά στα 10 και στα 12 η ανεξαρτητοποίηση. Να το πω απλά αντιλαμβάνομαι ότι κάποια παιδάκια θα κοιτάνε το δρόμο σα χαμένα αν αργήσει η μαμά να τα πάρει από το σχολείο, θα μείνουν νηστικά αν η μαμά δεν τους φτιάξει τοστάκι, θα μείνουν νηστικά στο πάρτυ αν δεν τους γεμίσουν το πιάτο, και περιμένουν να τους εξηγήσει η μαμά τα μαθηματικά και να της απαγγείλουν την ιστορία. Τα δικά μου όχι, και προσωπικά χαίρομαι γι αυτό. Ο καθένας έχει άλλες αρχές και προσδοκίες από τη ζωή.

 

 

 

Αυτό που υπερθεματίζουμε για να επικρατήσει η γνώμη μας, είναι εντυπωσιακό!! Είσαι υπερβολική και γράφεις συμπεράσματα για χαρακτήρες παιδιών χωρίς να τα γνωρίζεις. ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ λες?? Το ξέρεις ότι υπάρχουν? Τι είναι, εξωγήινα? Τα παιδιά που ζουν με περισσότερη επίβλεψη -σε σχέση με αυτή που έχεις προτιμήσει να μεγαλώσεις τη δικιά σου οικογένεια- πάει να πει ότι είναι και ανασφαλή?Το ότι προτιμά η μαμά να τα φροντίσει όταν είναι στο σπίτι πάει να πει πως δεν ξέρουν πως να φτιάξουν ένα τοστ? Το τι όταν περπατάνε μόνα τους φοβούνται ότι θα τα απαγάγουν?  Μα τι λες?? 

 

 

 

[ΑΡΓΚ]

Just now, marakiz είπε:

 

Αυτό που υπερθεματίζουμε για να επικρατήσει η γνώμη μας, είναι εντυπωσιακό!! Είσαι υπερβολική και γράφεις συμπεράσματα για χαρακτήρες παιδιών χωρίς να τα γνωρίζεις. ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ λες?? Το ξέρεις ότι υπάρχουν? Τι είναι, εξωγήινα? Τα παιδιά που ζουν με περισσότερη επίβλεψη -σε σχέση με αυτή που έχεις προτιμήσει να μεγαλώσεις τη δικιά σου οικογένεια- πάει να πει ότι είναι και ανασφαλή?Το ότι προτιμά η μαμά να τα φροντίσει όταν είναι στο σπίτι πάει να πει πως δεν ξέρουν πως να φτιάξουν ένα τοστ? Το τι όταν περπατάνε μόνα τους φοβούνται ότι θα τα απαγάγουν?  Μα τι λες?? 

 

 

 

Βρε κοπέλα μου δεν ήταν υποτιμητικό για τα παιδάκια το "Αυτά" για όνομα του Θεού!

Και δεν αναφέρομαι φυσικά στο παιδί που μπορεί να θέλει η μαμά να του καθαρίσει ένα μήλο ή της είναι ευκολο να το παραλάβει από το μάθημα. Απαντώ στην περίπτωση όπου πραγματικά το παιδί έχει πειστεί ότι αν αγγίξει την τοστιέρα πριν το γυμνάσιο θα πεθάνει από ηλεκτροπληξία, όπως ανφέρθηκε, που περνά ώρες το απόγευμα με τη μαμά δίπλα να βεβαιώνεται ότι το φυλλάδιο συμπληρώθηκε σωστα, και που η μαμά πιστεύει ότι αν το 11χρονο γυρίσει μόνο από το σχολείο θα της πάρει η πρόνοια την επιμέλεια. Μία τόσο ακραία κατασταση υπερπροστατευτισμού είναι κάτι που δεν συναντώ στην καθημερινότητά  μου, ψέματα να πω; Υπάρχει, αλλά είναι η μειοψηφία και αυτό που στην καθομιλουμένη στα 11 χρόνια του ονομάζεται "μαμόθρεφτο". Ξανατονίζω, άλλο να είναι η μαμά στην κουζίνα και να κάνει από την αγάπη της ένα τοστ στο παιδί της, και άλλο το παιδί των 11 να το έχουν πείσει ότι οι ηλεκτρικές συσκευές θα το σκοτώσουν. 

[ΑΡΓΚ]

πρίν από 16 λεπτά , zaxaroulini είπε:

 

Συγνώμη βρε κοπέλα μου αλλά μιλάμε για Α' Δημοτικού! δεν ξέρω τι γίνεται στα άλλα σπίτια αλλά εγω και σε άλλα πάρτυ που έχω πάει οι γονείς βάζουν φαγητό στα πιατάκια των παιδιών δεν πάνε να σερβιριστούν μόνα τους σε ένα μπουφέ που και ρεσό θα έχει να είναι τα φαγητά ζεστά και ένα κάρο πράγματα. Από εκεί και πέρα σε αυτές τις ηλικίες μία μανούλα κάνει πάρτυ για να γιορτάσει τα γενέθλια του παιδιού της και να χαρεί, όχι να κάνει τον αστυφύλακα σε όλα τα ασυνόδευτα γιατί οι γονείς τους στο όνομα της ανεξαρτησίας τα παρατάνε και φεύγουν. Και οκ να το δεχτώ στο εφηβικό πάρτυ αλλά σε νηπιάκια και παιδάκια Α' Δημοτικού για ποια ανεξαρτητοποίση μιλάμε! Πέρσι ήμουν σε συγγενικό πάρτυ, πάλι πρωτάκια, ήρθε μία μαμά παράτησε το παιδί της και έφυγε!! το συγκεκριμένο παιδί ίσα που δεν γκρέμισε το σπίτι, είχαν νευριάσει όλοι οι γονείς γιατί το μόνο που έκανε ήταν να καταστρέφει. Προφανώς αυτή η μαμά είχε εστιάσει τόσο πολύ στην ανεξαρτητοποίηση που να το μάθει τρόπους στο παιδί της μάλλον το ξέχασε!!!

 

Στα άλλα σπίτια δεν υπάρχουν μπουφέδες με ρεσώ στα πάρτυ της Α Δημοτικού . 

Τρώνε μπομπες, παπατάκια και πίτσα .

Περιγράφεις δεξίωση για βαφτίσια

 

[ravT]

ΑΡΓΚ, η αλήθεια είναι πως προσπαθείς να πείσεις άπαντες πως οι επιλογές που έχεις κάνει είναι οι σωστές. Και είναι επιλογή σου να εργάζεσαι και μάλιστα με σκληρό ωράριο, όπως επιλογή μου ήταν να παραιτηθώ απ την εργασία μου και να μεγαλώσω μόνη τα παιδιά μου. Επιλογή είναι να  βοηθάνε ένα ζευγάρι οι παππούδες στην ανατροφή, επιλογή άλλου ζευγαριού να μην έχουν βοήθεια. Επιλογή άλλων είναι να μην προσλαμβάνουν βοήθεια αν δεν έχουν την τύχη να έχουν ανθρώπους κοντά τους και επιλογή να βάζουν τα παιδιά τους σε θέσεις ευθύνης πριν την ώρα τους. Κανείς δεν θα έπρεπε να κρίνει λοιπόν τις επιλογές κάποιου. Όπως εγώ δε μπορώ να σε κρίνω για τις επιλογές σου, μη κρίνεις και εσύ τις επιλογές μου και φυσικά μην αποζητάς την επιβεβαίωση από έναν χρήστη του διαδικτύου, ότι οι επιλογές σου είναι οι σωστές. Αυτή την επιβεβαίωση θα στη δώσουν τα παιδιά σου όταν μεγαλώσουν. ΑΝ στη δώσουν... Διότι όσοι είχαμε γονείς που δούλευαν όλη μέρα (και οι δικοί μου κυριολεκτικά δούλευαν και εξακολουθούν να δουλεύουν όλη μέρα), δεν νομίζω πως μας άρεσε το ότι μεγαλώναμε μόνοι μας, μαγειρεύαμε μόνοι μας, βάζαμε πλυντήριο μόνοι μας. Αν θες, τα μαθαίνεις όποτε θες. Δε χρειάζεται να αναγκαστείς. 

Για να κλείσω, για μένα οι απόψεις είναι σεβαστές και ο διάλογος υγιής. Αλλά το να θέλουμε σώνει και ντε να έχουμε πάντα δίκιο ή να είναι οι δικές μας απόψεις μόνο σωστές, δεν στέκει. 

[ΑΡΓΚ]

πρίν από 5 λεπτά , ravT είπε:

ΑΡΓΚ, η αλήθεια είναι πως προσπαθείς να πείσεις άπαντες πως οι επιλογές που έχεις κάνει είναι οι σωστές. Και είναι επιλογή σου να εργάζεσαι και μάλιστα με σκληρό ωράριο, όπως επιλογή μου ήταν να παραιτηθώ απ την εργασία μου και να μεγαλώσω μόνη τα παιδιά μου. Επιλογή είναι να  βοηθάνε ένα ζευγάρι οι παππούδες στην ανατροφή, επιλογή άλλου ζευγαριού να μην έχουν βοήθεια. Επιλογή άλλων είναι να μην προσλαμβάνουν βοήθεια αν δεν έχουν την τύχη να έχουν ανθρώπους κοντά τους και επιλογή να βάζουν τα παιδιά τους σε θέσεις ευθύνης πριν την ώρα τους. Κανείς δεν θα έπρεπε να κρίνει λοιπόν τις επιλογές κάποιου. Όπως εγώ δε μπορώ να σε κρίνω για τις επιλογές σου, μη κρίνεις και εσύ τις επιλογές μου και φυσικά μην αποζητάς την επιβεβαίωση από έναν χρήστη του διαδικτύου, ότι οι επιλογές σου είναι οι σωστές. Αυτή την επιβεβαίωση θα στη δώσουν τα παιδιά σου όταν μεγαλώσουν. ΑΝ στη δώσουν... Διότι όσοι είχαμε γονείς που δούλευαν όλη μέρα (και οι δικοί μου κυριολεκτικά δούλευαν και εξακολουθούν να δουλεύουν όλη μέρα), δεν νομίζω πως μας άρεσε το ότι μεγαλώναμε μόνοι μας, μαγειρεύαμε μόνοι μας, βάζαμε πλυντήριο μόνοι μας. Αν θες, τα μαθαίνεις όποτε θες. Δε χρειάζεται να αναγκαστείς. 

Για να κλείσω, για μένα οι απόψεις είναι σεβαστές και ο διάλογος υγιής. Αλλά το να θέλουμε σώνει και ντε να έχουμε πάντα δίκιο ή να είναι οι δικές μας απόψεις μόνο σωστές, δεν στέκει. 

 

O καθένας μας εκ των πραγμάτων θεωρεί τις απόψεις του σωστές, αλλιώς είναι προφανές ότι θα έκανε τα πράγματα πολυ διαφορετικό.

Η εντύπωσή μου είναι στο συγκεκριμένο forum εχει τύχει και εκπροσωπείται παρά πάνω ένα είδος απόψεων, που δεν έχει σχέση με τη μέση ελληνική κοινωνία. Για παράδειγμα, για να μην αναφερθώ σε κάτι τόσο ακραίο όσο η περίπτωση της @zaxaroulini, θεωρείται από πολλές μαμάδες επιλογή η εργασία, όπως επίσης θεωρείται ότι το δημόσιο ή το ιδιωτικό είναι θέμα επιλογής ή ότι η αστυνομία κυνηγά τους γονείς των 11χρονων που φέυγουν από το σχολείο μόνα.

Ειναι εν μέρει λογικό βέβαια, γιατί σε ένα μαμαδοφορουμ θα υπάρχει μοιραία μεγαλύτερος αριθμός από νοικοκυρές. Απλά αυτό σημαίνει ότι σε πολλά θέματα βγαίνει μία εικόνα λίγο περίεργη. Θυμίζω άλλο thread με θέμα τα παιδιά που μεγαλώνουν σε γυάλα, που εκ των πραγμάτων αφορούσε προβληματισμούς που η μέση οικογένεια δεν έχει (δεδομένου ότι οι πολλοί ζουν έξω από την εν λόγω γυάλα).

Νιώθω λοιπόν αρκετές φορές λίγο σαν να είμαι στη ζώνη του λυκόφωτος σε κάποια θέματα του forum ή λίγο σα να παρακολουθώ ένα κόσμο σε ταινία. Δεν είναι ότι θέλω να υπερασπιστώ της απόψεις μου, γιατί τέτοια ανάγκη δεν έχω. Ειναι μάλλον λίγο στα πλαίσια του "μα αλήθεια σας λέω, κοιτάξτε γύρω σας, δεν σας λέμε παραμύθια, έτσι ζει ο κόσμος, δουλεύει, λέιπει από το σπίτι, μόνο στο δημόσιο θα στείλει τα παιδιά, το πάρτυ του παιδιού πραγματικά είναι χαμηλά στις καθημερινές του έννοιες, τα παιδιά παίζουν στις πλατείες και δεν έχει catering με ρεσω στα παιδικά πάρτυ".

Να πω την αμαρτία μου κάποια στιγμή είχαν την αίσθηση ότι πολλά post είναι τρολάρισμα, αλλά βλέπω ότι μάλλον είναι μία σύγκρουση κόσμων. Ο ένας θεωρεί εντελώς αλλόκοσμο αυτό που ο άλλος θεωρεί καθημερινότητα.

[Αννα 35]

Ήθελα κι εγώ να σχολιάσω, ότι η δαιμονοποίηση πρακτικών άλλων γονέων στο όνομα του να παρουσιαστούν οι πρακτικές μας ως θέσφατα, εκτός από ενοχλητικό, με συγχωρείτε για την έκφραση, αλλά έτσι ακριβώς το αντιλαμβάνομαι, είναι και λίγο εγωιστικό.
Προφανώς και οι επιλογές της κάθε οικογένειας έχουν να κάνουν με τις ιδιαιτερότητές της και προφανώς και έχεις να ωφεληθείς ως άνθρωπος διαβάζοντας και κάτι που είναι έξω από τη δική σου αντίληψη. Είναι όμως απίστευτα παρακινδυνευμένο το να προεξοφλούμε τα αποτελέσματα των εκάστοτε πρακτικών, ειδικά όταν μιλάμε για συνομιλητές που είναι παντελώς άγνωστοι μεταξύ τους.
Ως μαμά που επιλέγω να μεγαλώσω τα παιδιά μου, τουλάχιστον μέχρι τα 2,5 αποχωρώντας από τον εργασιακό στίβο και χωρίς να έχω αποφασίσει ακόμη αν θα επανέλθω, ως μαμά που της αρέσει να φροντίζει και να κακομαθαίνει τα παιδιά της - γιατί αν δεν το κάνω εγώ σήμερα, τώρα, ποιος θα το κάνει; - ως μαμά που δεν επιθυμεί τα παιδιά της στα 8 τους χρόνια να νιώθουν πως δε με έχουν ανάγκη και να με θεωρούν - όπως το έθεσε τόσο εύστοχα μια συνομιλήτρια - συγκάτοικο, με προσβάλλει να χαρακτηρίζονται τα παιδιά μου εμμέσως πλην σαφώς ως φοβισμένα, ανασφαλή κι ανεύθυνα.

[zaxaroulini]

9 minutes ago, Αννα 35 said:

Ήθελα κι εγώ να σχολιάσω, ότι η δαιμονοποίηση πρακτικών άλλων γονέων στο όνομα του να παρουσιαστούν οι πρακτικές μας ως θέσφατα, εκτός από ενοχλητικό, με συγχωρείτε για την έκφραση, αλλά έτσι ακριβώς το αντιλαμβάνομαι, είναι και λίγο εγωιστικό.
Προφανώς και οι επιλογές της κάθε οικογένειας έχουν να κάνουν με τις ιδιαιτερότητές της και προφανώς και έχεις να ωφεληθείς ως άνθρωπος διαβάζοντας και κάτι που είναι έξω από τη δική σου αντίληψη. Είναι όμως απίστευτα παρακινδυνευμένο το να προεξοφλούμε τα αποτελέσματα των εκάστοτε πρακτικών, ειδικά όταν μιλάμε για συνομιλητές που είναι παντελώς άγνωστοι μεταξύ τους.
Ως μαμά που επιλέγω να μεγαλώσω τα παιδιά μου, τουλάχιστον μέχρι τα 2,5 αποχωρώντας από τον εργασιακό στίβο και χωρίς να έχω αποφασίσει ακόμη αν θα επανέλθω, ως μαμά που της αρέσει να φροντίζει και να κακομαθαίνει τα παιδιά της - γιατί αν δεν το κάνω εγώ σήμερα, τώρα, ποιος θα το κάνει; - ως μαμά που δεν επιθυμεί τα παιδιά της στα 8 τους χρόνια να νιώθουν πως δε με έχουν ανάγκη και να με θεωρούν - όπως το έθεσε τόσο εύστοχα μια συνομιλήτρια - συγκάτοικο, με προσβάλλει να χαρακτηρίζονται τα παιδιά μου εμμέσως πλην σαφώς ως φοβισμένα, ανασφαλή κι ανεύθυνα.

 

Πολύ ωραία τα λες κοπέλα μου, μπράβο! Αυτό το να έχουν κάποιοι τα έξυπνα, οριοθετημένα, ανεξάρτητα και κοινωνικοποιημένα παιδιά σε αντίθεση με εμάς που τα έχουμε φοβισμένα και μαμόθρεφτα (με την δική τους λογική) με ξεπερνά!!! Μάλλον περισσότερη ώρα καταναλώνουμε να γράψουμε τα δικά μας παρά να διαβάσουμε προσεκτικά τι έχουν γράψει οι άλλοι! in any case ο καθένας κάνει ότι καλύτερο για την οικογένειά του, δεν μπορούμε να είμαστε όλες τέλειες σαν μερικές μερικές

 

[erin0000]

2 ώρες πρίν, ΑΡΓΚ είπε:

 

@ravT τι να σου πω, νομίζω ότι μας χωρίζει άβυσσος . 

Δε θέλω να μεγαλώσω παιδιά που φοβούνται τον κόσμο. Που στα 10 ή τα 12 θα πανικοβληθούν μόνα σε έναν φιλικό σπίτι, που θα νομίζουν ότι αν περπατήσουν 2 τετράγωνα θα τα απαγάγουν, που θα χρειάζονται επίβλεψη και βοήθεια στο διάβασμα και που δε θα ξέρουν να χρησιμοποιήσουν την τοστιέρα. Τα βλεπω αυτά τα παιδιά που λες, το ξέρω ότι υπάρχουν, στις παρέες μας είναι η μειοψηφία, και προσωπικά δε θα άντεχα να ξέρω ότι τα παιδιά μου ζουν με τόσους φόβους, ανασφάλειες και τόση ανευθυνότητα. Νιώθω ότι είναι σαν να κρατάμε ένα 5χρονο με μπιμπερό ή με πάνα.

Και βέβαια δεν ξεκινά στα 10 και στα 12 η ανεξαρτητοποίηση. Να το πω απλά αντιλαμβάνομαι ότι κάποια παιδάκια θα κοιτάνε το δρόμο σα χαμένα αν αργήσει η μαμά να τα πάρει από το σχολείο, θα μείνουν νηστικά αν η μαμά δεν τους φτιάξει τοστάκι, θα μείνουν νηστικά στο πάρτυ αν δεν τους γεμίσουν το πιάτο, και περιμένουν να τους εξηγήσει η μαμά τα μαθηματικά και να της απαγγείλουν την ιστορία. Τα δικά μου όχι, και προσωπικά χαίρομαι γι αυτό. Ο καθένας έχει άλλες αρχές και προσδοκίες από τη ζωή.

 

Εντύπωση μου κάνει αυτό με τα μαθηματικά, η δασκάλα της κόρης μου στην πρώτη έλεγε ότι μετά το τέλος της πρώτης καθέ παιδί χωρίς μαθησιακές δυσκολίες είναι σε θέση να διαχειριστεί τα μαθήματα μόνο του και είναι απαράδεκτο να νομίζει ότι τα μαθήματα είναι οικογενειακη υποχρέωση. Πάντα πίστευα ότι να διαβάζει κανείς τα παιδιά του είναι το θεμέλιο της αποτυχίας στο ακαδημαϊκό κομμάτι, και μέχρι στιγμής τολμώ να πω ότι έχω επαληθευτεί σε αυτό και από τα παιδιά μου και από τις συζητήσεις με γονείς αριστούχων φίλων των παιδιών: αν το παιδί δεν έχει το κίνητρο, την ευθύνη και την υπομονή να μελετησει μόνο στα 10, σίγουρα δε θα το βρει στα 15.

 

Δεν χρειάζεται να προσβάλλεις τα παιδιά εκείνων που έχουν διαφορετική άποψη από εσένα... 

Να απαντήσω λοιπόν ότι το θεμέλιο της αποτυχίας γενικώς είναι όταν δεν επενδύεις στον συναισθηματικό τομέα και εστιάζεις μόνο σε πρακτικά θέματα.

Όταν λοιπόν συλλάβουν κάποιον (γιατί συνεχίζεις να μην μου απαντάς για το θέμα του νόμου) για ελλιπή επίβλεψη ή για ευθύνες γονέων γενικότερα, ας πει στο δικαστήριο ότι προσπαθούσε να κάνει τα παιδιά ανεξάρτητα.

 

 

[zaxaroulini]

1 hour ago, ΑΡΓΚ said:

 

O καθένας μας εκ των πραγμάτων θεωρεί τις απόψεις του σωστές, αλλιώς είναι προφανές ότι θα έκανε τα πράγματα πολυ διαφορετικό.

Η εντύπωσή μου είναι στο συγκεκριμένο forum εχει τύχει και εκπροσωπείται παρά πάνω ένα είδος απόψεων, που δεν έχει σχέση με τη μέση ελληνική κοινωνία. Για παράδειγμα, για να μην αναφερθώ σε κάτι τόσο ακραίο όσο η περίπτωση της @zaxaroulini, θεωρείται από πολλές μαμάδες επιλογή η εργασία, όπως επίσης θεωρείται ότι το δημόσιο ή το ιδιωτικό είναι θέμα επιλογής ή ότι η αστυνομία κυνηγά τους γονείς των 11χρονων που φέυγουν από το σχολείο μόνα.

Ειναι εν μέρει λογικό βέβαια, γιατί σε ένα μαμαδοφορουμ θα υπάρχει μοιραία μεγαλύτερος αριθμός από νοικοκυρές. Απλά αυτό σημαίνει ότι σε πολλά θέματα βγαίνει μία εικόνα λίγο περίεργη. Θυμίζω άλλο thread με θέμα τα παιδιά που μεγαλώνουν σε γυάλα, που εκ των πραγμάτων αφορούσε προβληματισμούς που η μέση οικογένεια δεν έχει (δεδομένου ότι οι πολλοί ζουν έξω από την εν λόγω γυάλα).

Νιώθω λοιπόν αρκετές φορές λίγο σαν να είμαι στη ζώνη του λυκόφωτος σε κάποια θέματα του forum ή λίγο σα να παρακολουθώ ένα κόσμο σε ταινία. Δεν είναι ότι θέλω να υπερασπιστώ της απόψεις μου, γιατί τέτοια ανάγκη δεν έχω. Ειναι μάλλον λίγο στα πλαίσια του "μα αλήθεια σας λέω, κοιτάξτε γύρω σας, δεν σας λέμε παραμύθια, έτσι ζει ο κόσμος, δουλεύει, λέιπει από το σπίτι, μόνο στο δημόσιο θα στείλει τα παιδιά, το πάρτυ του παιδιού πραγματικά είναι χαμηλά στις καθημερινές του έννοιες, τα παιδιά παίζουν στις πλατείες και δεν έχει catering με ρεσω στα παιδικά πάρτυ".

Να πω την αμαρτία μου κάποια στιγμή είχαν την αίσθηση ότι πολλά post είναι τρολάρισμα, αλλά βλέπω ότι μάλλον είναι μία σύγκρουση κόσμων. Ο ένας θεωρεί εντελώς αλλόκοσμο αυτό που ο άλλος θεωρεί καθημερινότητα.

 

Από που προκύπτει ότι σε ένα μαμαδοφόρουμ υπάρχει μεγαλύτερος αριθμός από νοικοκυρές?? ,

εσύ είσαι νοικοκυρά?? καλά εμένα δεν με λες νοικοκυρά με την καμία αλλά από τα περισσότερα θέματα που έχω διαβάσει εδώ μέσα έχω την αίσθηση ότι οι περισσότερες εργάζονται, επιλέγουν για το να μείνουν σπίτι κλπ. Και διαβάζοντας και δικά σου θέματα και ανησυχίες, "βλέπω" ότι πιο πολύ ανήκεις στον δικό μου κόσμο, παρά στην "φτωχολογιά" όρο που εσύ προβάλλεις!! Με πολύ αγάπη στα γράφω αυτά, άγνωστοι μεταξύ αγνώστων είμαστε αλλά μην ξεχάσουμε και αυτά που ξέρουμε

1 hour ago, ΑΡΓΚ said:

 

Στα άλλα σπίτια δεν υπάρχουν μπουφέδες με ρεσώ στα πάρτυ της Α Δημοτικού . 

Τρώνε μπομπες, παπατάκια και πίτσα .

Περιγράφεις δεξίωση για βαφτίσια

 

 

Εάν δεν έχεις μπει σε όλα τα σπίτια, για να ξέρεις τι σερβίρουν, δεν πείθομαι

Συν του ότι έμμεσα λες ότι όλες οι μανούλες αντί να περιποιηθούν τους καλεσμένους τους, τους ξεπετάνε με πατατάκια και πίτσες (τα οποία είναι και πιο ακριβά από το σπιτικό φαγητό)!

[marakiz]

1 ώρα πρίν, ΑΡΓΚ είπε:

Βρε κοπέλα μου δεν ήταν υποτιμητικό για τα παιδάκια το "Αυτά" για όνομα του Θεού!

Και δεν αναφέρομαι φυσικά στο παιδί που μπορεί να θέλει η μαμά να του καθαρίσει ένα μήλο ή της είναι ευκολο να το παραλάβει από το μάθημα. Απαντώ στην περίπτωση όπου πραγματικά το παιδί έχει πειστεί ότι αν αγγίξει την τοστιέρα πριν το γυμνάσιο θα πεθάνει από ηλεκτροπληξία, όπως ανφέρθηκε, που περνά ώρες το απόγευμα με τη μαμά δίπλα να βεβαιώνεται ότι το φυλλάδιο συμπληρώθηκε σωστα, και που η μαμά πιστεύει ότι αν το 11χρονο γυρίσει μόνο από το σχολείο θα της πάρει η πρόνοια την επιμέλεια. Μία τόσο ακραία κατασταση υπερπροστατευτισμού είναι κάτι που δεν συναντώ στην καθημερινότητά  μου, ψέματα να πω; Υπάρχει, αλλά είναι η μειοψηφία και αυτό που στην καθομιλουμένη στα 11 χρόνια του ονομάζεται "μαμόθρεφτο". Ξανατονίζω, άλλο να είναι η μαμά στην κουζίνα και να κάνει από την αγάπη της ένα τοστ στο παιδί της, και άλλο το παιδί των 11 να το έχουν πείσει ότι οι ηλεκτρικές συσκευές θα το σκοτώσουν. 

 

Δεν μιλάς για αυτή την περίπτωση στα προηγούμενα ποστ, μιλάς γενικά. Ίσως στο κεφάλι σου το σκέφτεσαι έτσι, ο τρόπος όμως που το διατυπώνεις είναι διαφορετικός. Διάβασε με αντικειμενικότητα αυτά που γράφεις και ίσως το διακρίνεις.

 

1 hour ago, ΑΡΓΚ είπε:

 

O καθένας μας εκ των πραγμάτων θεωρεί τις απόψεις του σωστές, αλλιώς είναι προφανές ότι θα έκανε τα πράγματα πολυ διαφορετικό.

 

 

Προφανώς και όσα γράφει εδώ ο κάθε γονιός θεωρεί πως είναι και το σωστό. Αυτό που εγώ θέλω να τονίσω είναι πως μπορούμε να λέμε τη γνώμη μας χωρίς να προβαίνουμε σε χαρακτηρισμούς.

 

1 hour ago, ΑΡΓΚ είπε:

 

Νιώθω λοιπόν αρκετές φορές λίγο σαν να είμαι στη ζώνη του λυκόφωτος σε κάποια θέματα του forum ή λίγο σα να παρακολουθώ ένα κόσμο σε ταινία. Δεν είναι ότι θέλω να υπερασπιστώ της απόψεις μου, γιατί τέτοια ανάγκη δεν έχω. Ειναι μάλλον λίγο στα πλαίσια του "μα αλήθεια σας λέω, κοιτάξτε γύρω σας, δεν σας λέμε παραμύθια, έτσι ζει ο κόσμος, δουλεύει, λέιπει από το σπίτι, μόνο στο δημόσιο θα στείλει τα παιδιά, το πάρτυ του παιδιού πραγματικά είναι χαμηλά στις καθημερινές του έννοιες, τα παιδιά παίζουν στις πλατείες και δεν έχει catering με ρεσω στα παιδικά πάρτυ".

Να πω την αμαρτία μου κάποια στιγμή είχαν την αίσθηση ότι πολλά post είναι τρολάρισμα, αλλά βλέπω ότι μάλλον είναι μία σύγκρουση κόσμων. Ο ένας θεωρεί εντελώς αλλόκοσμο αυτό που ο άλλος θεωρεί καθημερινότητα.

 

Κι εγώ πιστεύω ότι κάποια ποστ είναι τρολάρισμα και ίσως κάποια προφίλ ψεύτικα που ίσως μάλιστα είναι και φτιαγμένα από παλιά μέλη που δεν συμμετέχουν πια. Αμέ, μέχρι εκεί έχω σκεφτεί. Σε κάθε περίπτωση, δεν μπορώ να ξέρω αν όντως είναι έτσι οπότε αν συμμετέχω και όταν συμμετέχω σε μια συζήτηση μαζί τους είτε δεν απευθύνομαι σε αυτά είτε τα αντιμετωπίζω ως πραγματικά μέλη. Στο κάτω κάτω ποιος μας λέει πως κάθε μέλος λέει την αλήθεια σε όσα λέει? Και δεν τα ωραιοποιεί  και δεν το παίζει ο τέλειος γονιός ενώ καμία σχέση όσα λέει με όσα συμβαίνουν στο σπίτι του? Αν όμως το βλέπαμε έτσι ποιος ο λόγος να συμμετέχουμε στο φόρουμ, ανούσιο δεν θα ήταν?

 

Και το ότι υπάρχουν έεεεενα σωρό διαφορετικοί άνθρωποι και οικογένειες και συνθήκες και συνήθειες είναι κάτι που ισχύει, στον κόσμο τον πραγματικό συμβαίνει, τι το παράξενο σου φαίνεται που συμβαίνει αντίστοιχα σε έναν ιντερνετικό κόσμο όπως είναι ένα φόρουμ? Όσο ζει σε γυάλα κάποιος που προσπερνάει αστέγους φερόμενος ως στρουθοκάμηλος που όσο δεν τους βλέπει είναι σαν να μην υπάρχουν, άλλο τόσο ζει κάποιος σε μια δικιά του γυάλα αν πιστεύει πως ο κόσμος κινείται/πρέπει να κινείται με τους ρυθμούς που έχει συνηθίσει/μεγαλώσει ο ίδιος.

[Αννα 35]

Προφανώς και σε έναν ιστοχώρο συντίθενται πολλά διαφορετικά μοντέλα οικογενειών και οικονομικοκοινωνικά στρώματα. Αυτό, όμως, δε νομίζω πως σε ο,τι αφορά το θέμα επίβλεψη - συνοδεία παιδιών διαφοροποιεί δραματικά μια πραγματικότητα.
Υπαρκτοί κίνδυνοι, αλλά και η ανάγκη της μητέρας να φροντίσει και να περιποιηθεί το παιδί της, με ο,τι μέσα διαθέτει, νομίζω ότι υπάρχουν παντού και στα Νότια Προάστια και στα Βόρεια και στην ύπαιθρο.
Το ότι μια μητέρα θέλει να φροντίσει το παιδί της δεν καθορίζεται από το αν εργάζεται ή όχι. Η δική μου μητέρα βρισκόταν πάντοτε στον εργασιακό στίβο, έκανε ακαδημαϊκή καριέρα, την οποία συνεχίζει, δε διέφερε όμως σε ο,τι αφορά τη φροντίδα των παιδιών της από την αδερφή της, η οποία άφησε τη μάχιμη δικηγορία για να αφοσιωθεί στα παιδιά της, δε διαφέρει από τη μητέρα της, η οποία ήταν γαζώτρια στις κλωστοϋφαντουργίες της εποχής προκειμένου να συνεισφέρει στο πενιχρό οικογενειακό εισόδημα.
Και η μητέρα μου που ζούσε ως παιδί στη φτώχεια και εγώ που έζησα άνετη οικονομικά ζωή λάβαμε την ίδια φροντίδα, περιποίηση και αγάπη από τους γονείς μας. Μπορεί η γιαγιά μου να εργαζόταν, όμως η μαμά μου ως παιδί και έφηβη δεν ανέλαβε οικογενειακές ή οικοκυρικές υποχρεώσεις. Και τα ξαδέρφια μου και εμείς απολαμβάναμε την ίδια περιποίηση από τους γονείς μας, παρόλο που η θεία μου είχε αφοσιωθεί στην ανατροφή των παιδιών της, ενώ η δική μου μαμά εργαζόταν.

[erin0000]

2 ώρες πρίν, ΑΡΓΚ είπε:

Βρε κοπέλα μου δεν ήταν υποτιμητικό για τα παιδάκια το "Αυτά" για όνομα του Θεού!

Και δεν αναφέρομαι φυσικά στο παιδί που μπορεί να θέλει η μαμά να του καθαρίσει ένα μήλο ή της είναι ευκολο να το παραλάβει από το μάθημα. Απαντώ στην περίπτωση όπου πραγματικά το παιδί έχει πειστεί ότι αν αγγίξει την τοστιέρα πριν το γυμνάσιο θα πεθάνει από ηλεκτροπληξία, όπως ανφέρθηκε, που περνά ώρες το απόγευμα με τη μαμά δίπλα να βεβαιώνεται ότι το φυλλάδιο συμπληρώθηκε σωστα, και που η μαμά πιστεύει ότι αν το 11χρονο γυρίσει μόνο από το σχολείο θα της πάρει η πρόνοια την επιμέλεια. Μία τόσο ακραία κατασταση υπερπροστατευτισμού είναι κάτι που δεν συναντώ στην καθημερινότητά  μου, ψέματα να πω; Υπάρχει, αλλά είναι η μειοψηφία και αυτό που στην καθομιλουμένη στα 11 χρόνια του ονομάζεται "μαμόθρεφτο". Ξανατονίζω, άλλο να είναι η μαμά στην κουζίνα και να κάνει από την αγάπη της ένα τοστ στο παιδί της, και άλλο το παιδί των 11 να το έχουν πείσει ότι οι ηλεκτρικές συσκευές θα το σκοτώσουν. 

Μην διαστρεβλώνεις ότι έχει ειπωθεί.

Εγώ μίλησα για ηλεκτροπληξία και δεν είπα πουθενά ότι έχω πείσει το παιδί ότι θα σκοτωθεί αν χρησιμοποιήσει την τοστιέρα. Όταν τη χρησιμοποιεί όμως θέλω να είμαι παρούσα και όχι να δίνω πληροφορίες από το τηλεφωνο.

Δεν είπα πουθενά ότι θα πάρει η πρόνοια το παιδί αν γυρνάει μόνο του από το σχολείο. Αν γυρνάει όμως μόνο του, μένει κάποιες ώρες μόνο του, τρώει μαγειρεύει, ψήνει τοστ μόνο του, πηγαινοέρχεται στις δραστηριότητες μόνο του και ω μη γένοιτο συμβεί μια στραβή, ναι ο γονιός έχει ευθύνες.

2 ώρες πρίν, ΑΡΓΚ είπε:

 

Στα άλλα σπίτια δεν υπάρχουν μπουφέδες με ρεσώ στα πάρτυ της Α Δημοτικού . 

Τρώνε μπομπες, παπατάκια και πίτσα .

Περιγράφεις δεξίωση για βαφτίσια

 

Ναι γιατί το ρεσώ είναι για χλιδάτες δεξιώσεις...

 

Συγγνώμη εγώ έχω ένα πυρέξ που έχει από κάτω θήκες για ρεσώ για να είναι ζεστό το φαγητό. Μόνο σε δεξιώσεις για βαφτίσια το έχεις δει; Δεν καταλαβαίνω γιατί ειρωνεύεσαι... Σε όλα τα παιδικά πάρτυ δηλαδή πρέπει να σερβίρουμε πατατάκια και πίτσα... Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω αν μιλάς σοβαρά ή όχι...

[kine]

@erin0000 το κομμάτι του νόμου δεν κατανοώ γιατί το επαναφέρεις συνεχώς. Ο νόμος, δεν έχει οριστεί για να καθορίζει τις παιδαγωγικές μας μεθόδους. Εχοντας μια κάποια εικόνα του, τι προτείνει ένας κοινωνικός λειτουργός που επεμβαίνει σε ένα σπίτι-μπάχαλο, για να προστατέψει παιδιά, θα σου υπογράψω πως είναι υποχρέωση των γονιών να ενισχύσουν την αυτοδιάθεση και την αυτονομία του παιδιού κι όχι το αντίθετο. Αλλιώς, αν πάρεις ως μέτρο τον νόμο, έτσι όπως το κατανοείς, θα πρέπει τα παιδιά να βρίσκονται υπό την συνεχή παρατήρηση ενός ενήλικα κηδεμόνα, μέχρι και τα 18 τους χρόνια. Μετά τα 18 τους, μπορούν να κυκλοφορήσουν μόνα στο δρόμο ή να μείνουν στο σπίτι, χωρίς την παρουσία κηδεμόνα. 

 

Κατά τα άλλα, θα υπερασπιστώ την @ΑΡΓΚ για τον απλούστατο λόγο, ότι καταγράφηκαν δεκάδες εμπειρίες μαμάδων, που δεν είχαν την συνοδεία των γονιών τους στα πάρτυ των παιδικών τους χρόνων και δεν είναι η συγκεκριμένη μαμά, μια εκκεντρική εξαίρεση στην όλη συζήτηση. Οπως συζητώ και διαβάζω, προσπαθώντας να καταλάβω το κόσμο στον οποίο, θεωρείται λογικό να υπάρχει μπουφες και να σερβίρει ο κάθε γονέας το παιδί του, έτσι περιμένω να διαβάζουν και οι άλλοι, ότι υπάρχει η πραγματικότητα αυτή, του πάρτυ χωρίς γονείς, που τα παιδιά παίζουν αυτοβούλως χωρίς παρακολούθηση και είναι ικανά και να αυτοπροστατευτούν και να φάνε και οτιδήποτε άλλο. 

Δεν είμαι εργαζόμενη και δεν σκοπεύω να εργαστώ, προκειμένου να μην μεγαλώνει το παιδί με νταντά ή με παιδικό σταθμό. Κι αυτό είναι μια επιλογή. Αλλά σε καμία περίπτωση, δεν σημαίνει ότι επειδή είμαι σπίτι και παιρνώ όλη τη μέρα με το παιδί μου, θα το αποτρέψω από το να πάρει πρωτοβουλίες και να συμμετέχει σε ενέργειες που από μόνη της αποζητά. Η κόρη μου είναι 17 μηνών και εδώ και μήνες, θέλει να μετέχει σε κάθε τι που κάνουμε στο σπίτι. Θέλει να πλένει, όταν πλένω πιάτα, θέλει να καθαρίσει τον αρακά, θέλει να σφουγγαρίσει, θέλει ξεσκονίσει, θέλει να βάλει τα παππούτσια στη θέση τους, θέλει να βγάλει πράγματα από το ψυγείο όταν μαγειρεύουμε, θέλει να με βοηθήσει να φτιάξουμε τον καφέ και είναι καιρός τώρα, που μόνη της σέρνει την καρέκλα προς τον πάγκο και προσπαθεί να ανέβει, προκειμένου να είναι δίπλα μου όσο βρίσκομαι στον πάγκο και κάνω κάποια δουλειά. Δεν μπορώ να καταλάβω, σε ποιο σημείο ακριβώς, θα την αποκόψω από την τάση της να συμμετέχει και έτσι στα 10 της, δεν θα έχει χρησιμοποιήσει την τοστιέρα.

 

Στην παιδική μου ηλικία, κανείς δεν με εξανάγκασε να φτιάξω το πρωινό μου ή να πάω με το λεωφορείο κάπου. Διεκδικούσα να κινούμαι μόνη μου, να φεύγω από το σχολείο μόνη μου, να πηγαίνω βόλτες με τις φίλες μου κι όχι με τη μαμά μου. Φυσικά και μπορούσε η μαμά μου να με περιποιηθεί, όπως και ο πατέρας μου και το έκαναν. Αλλά άλλο τόσο, έπαιρνα μεγάλη χαρά, όταν έφτιαχνα καφεδάκι στον πατέρα μου ή σε κάποιους φίλους. Αλλο πράγμα να σε περιποιούνται, από προθυμία κι άλλο να είσαι ανίκανος να αυτοεξυπηρετηθείς. Και να φέρω ένα παράδειγμα. Πέρασα μέρος του καλοκαιριού με κάποια ανίψια μου, που τα βλέπω σπάνια και συνειδητοποίησα ότι 12 χρονών παιδί, δεν είχε πιάσει ποτέ, μαχαίρι! Δεν ήξερε να κόβει. Είχε μπροστά στο τραπέζι ένα ταψί με πίτα, ήθελε να φάει και περίμενε την γιαγιά, να έρθει να της κόψει ένα κομμάτι, γιατί α) οι καλοί τρόποι που της έχει μάθει η μαμά της, απαγορεύουν να πιάσει με το χέρι την πίτα και β) το μαχαίρι είναι ένα εργαλείο, που δεν έχει χρησιμοποιήσει και δεν ξέρει τί να το κάνει. Την προέτρεψα να κόψει, με την καθοδήγηση μου και ήταν αποκάλυψη ότι δεν κατανοούσε, ποια πλευρά του μαχαιριού κόβει, από τις δύο! Αυτό, εγώ το χαρακτηρίζω ευνουχισμό! Και είναι κρίμα για το παιδί. Η μαμά του, φυσικά θεωρεί ότι δεν υπάρχει λόγος να κόψει μόνο του το παιδί, αφού υπάρχει κάποιος μεγαλύτερος και ικανότερος να το κάνει! Απόψεις!!

 

 

πρίν από 27 λεπτά , marakiz είπε:

Προφανώς και όσα γράφει εδώ ο κάθε γονιός θεωρεί πως είναι και το σωστό. Αυτό που εγώ θέλω να τονίσω είναι πως μπορούμε να λέμε τη γνώμη μας χωρίς να προβαίνουμε σε χαρακτηρισμούς.

 

Αν δεν κάνω λάθος, η γνώμη της @ΑΡΓΚ και ο τρόπος που ζει την οικογένεια της, χαρακτηρίστηκε ως "παραμέληση". 

Επεξεργάστηκαν 6 Νοεμβρίου,2017 by kine

[erin0000]

Προφανώς ο καθένας αντιλαμβάνεται το πάρτυ διαφορετικά. Στον δικό μου κόσμο, τα πάρτυ περιλαμβάνουν και ενήλικες οπότε το μενού δεν είναι πίτσα και κεφτεδάκια.  Με αποτέλεσμα και ζημιές μπορούν να γίνουν και οτιδήποτε. 

[zaxaroulini]

Kine σεβαστά αυτά που λες, προσωπική μου εκτίμηση όμως είναι πως το να σφουγγαρίζει το παιδί, να καθαρίζει αρακά κλπ όπως τα παραδείγματα που φέρνεις δεν είναι δείγμα ανεξαρτητοποίησης, είναι η έμφυτη ανάγκη του παιδιού να εξερευνά τον κόσμο γύρω του, ειδικά σε αυτές τις ηλικίες.

Τώρα, προσωπικά μου κάνει εντύπωση (γιατί έχω πάει σε πολλά πάρτυ) να σας ξαφνιάζει ότι στο νηπιάκι ή στο πρωτάκι θα βάλει η μαμά το φαγητό στο πιάτο.

Από εκεί και πάρα εγώ προσωπικά υπερασπίζομαι απόψεις όχι μέλη

[erin0000]

πρίν από 3 λεπτά , kine είπε:

@erin0000 το κομμάτι του νόμου δεν κτανοώ γιατί το επαναφέρεις συνεχώς. Ο νόμος, δεν έχει οριστεί για να καθορίζει τις παιδαγωγικές μας μεθόδους. Εχοντας μια κάποια εικόνα του, τι προτείνει ένας κοινωνικός λειτουργός που επεμβαίνει σε ένα σπίτι-μπάχαλο, για να προστατέψει παιδιά, θα σου υπογράψω πως είναι υποχρέωση των γονιών να ενισχύσουν την αυτοδιάθεση και την αυτονομία του παιδιού κι όχι το αντίθετο. Αλλιώς, αν πάρεις ως μέτρο τον νόμο, έτσι όπως το κατανοείς, θα πρέπει τα παιδιά να βρίσκονται υπό την συνεχή παρατήρηση ενός ενήλικα κηδεμόνα, μέχρι και τα 18 τους χρόνια. Μετά τα 18 τους, μπορούν να κυκλοφορήσουν μόνα στο δρόμο ή να μείνουν στο σπίτι, χωρίς την παρουσία κηδεμόνα. 

 

Δεν είμαι εργαζόμενη και δεν σκοπεύω να εργαστώ, προκειμένου να μην μεγαλώνει το παιδί με νταντά ή με παιδικό σταθμό. Κι αυτό είναι μια επιλογή. Αλλά σε καμία περίπτωση, δεν σημαίνει ότι επειδή είμαι σπίτι και παιρνώ όλη τη μέρα με το παιδί μου, θα το αποτρέψω από το να πάρει πρωτοβουλίες και να συμμετέχει σε ενέργειες που από μόνη της αποζητά. Η κόρη μου είναι 17 μηνών και εδώ και μήνες, θέλει να μετέχει σε κάθε τι που κάνουμε στο σπίτι. Θέλει να πλένει, όταν πλένω πιάτα, θέλει να καθαρίσει τον αρακά, θέλει να σφουγγαρίσει, θέλει ξεσκονίσει, θέλει να βάλει τα παππούτσια στη θέση τους, θέλει να βγάλει πράγματα από το ψυγείο όταν μαγειρεύουμε, θέλει να με βοηθήσει να φτιάξουμε τον καφέ και είναι καιρός τώρα, που μόνη της σέρνει την καρέκλα προς τον πάγκο και προσπαθεί να ανέβει, προκειμένου να είναι δίπλα μου όσο βρίσκομαι στον πάγκο και κάνω κάποια δουλειά. Δεν μπορώ να καταλάβω, σε ποιο σημείο ακριβώς, θα την αποκόψω από την τάση της να συμμετέχει και έτσι στα 10 της, δεν θα έχει χρησιμοποιήσει την τοστιέρα.

 

 

Αν δεν κάνω λάθος, η γνώμη της @ΑΡΓΚ και ο τρόπος που ζει την οικογένεια της, χαρακτηρίστηκε ως "παραμέληση". 

Το νόμο τον αναφέρω, για τον απλούστατο λόγο πως αν συμβεί κάτι ή προκαλέσει κάτι το παιδί και δεν είμαστε εκεί, θα είμαστε υπόλογοι. Είτε μας αρέσει, είτε όχι. Αυτό ναι ισχύει και μέχρι να κλείσει τα 18. Προφανώς και δεν δένουμε τα παιδιά ή τους εφήβους με ένα λουρί για να είμαστε από πίσω, αλλά πρέπει πάντα και ανάλογα την ηλικία του παιδιού να επιβλέπουμε διακριτικά. Οπότε την ηλικία των 10 ή των 11 τη θεωρώ εξαιρετικά μικρή για να επιφορτίσουμε το παιδί με ένα σωρό ευθύνες. Διακριτικά ναι, του δίνουμε πρωτοβουλίες, το μαθαίνουμε πως να κινείται-συμπεριφέρεται μέσα στον κόσμο, αλλά μέχρι ενός σημείου... Για μικρότερες ηλικίες δεν το συζητώ...

 

Η κορούλα σου είναι 17 μηνών και όπως λες ανακαλύπτει σιγά σιγά τον κόσμο τώρα. Αν πχ μάθει να ανεβαίνει στον πάγκο βάζοντας καρέκλα, αυτό σημαίνει ότι θα την εμπιστευτείς να το κάνει χωρίς την παρουσία σου;; προφανώς και όχι. Αυτό συμβαίνει και με μεγαλύτερα παιδιά.

[marakiz]

πρίν από 1 λεπτό , kine είπε:

 

Αν δεν κάνω λάθος, η γνώμη της @ΑΡΓΚ και ο τρόπος που ζει την οικογένεια της, χαρακτηρίστηκε ως "παραμέληση". 

 

Απαντώ γιατί παρέθεσες σχόλιο μου. Νομίζω πως ειπώθηκε πως αν συμβεί κάτι σε ένα παιδί 11-12 ετών που είναι μόνο του στο σπίτι, τότε ο γονιός του θα έχει να αντιμετωπίσει το νόμο σχετικά με παραμέληση. Αυτό αν ισχύει, είναι γεγονός που αφορά όλους, όχι χαρακτηρισμός συγκεκριμένος. Σε κάθε περίπτωση, το να μην χαρακτηρίζουμε που έγραψα εγώ είναι και γενικό, δεν απευθύνεται μόνο στην ΑΡΓΚ. Νομίζω πως το έχω ξαναγράψει, άλλο να χαρακτηρίζεις τακτικές, κι άλλο πρόσωπα.

[erin0000]

Μου τελειώσαν τα likes.

 

Συμφωνώ με ζαχαρουλίνι, όλα τα νηπιάκια έχουν την έμφυτη τάση να εξερευνούν τον κόσμο. Τα ενθαρρύνουμε προφανώς, αλλά μέχρι ενός σημείου. Ούτε τα αφήνουμε μόνα τους.

 

 

πρίν από 5 λεπτά , marakiz είπε:

 

Απαντώ γιατί παρέθεσες σχόλιο μου. Νομίζω πως ειπώθηκε πως αν συμβεί κάτι σε ένα παιδί 11-12 ετών που είναι μόνο του στο σπίτι, τότε ο γονιός του θα έχει να αντιμετωπίσει το νόμο σχετικά με παραμέληση. Αυτό αν ισχύει, είναι γεγονός που αφορά όλους, όχι χαρακτηρισμός συγκεκριμένος. Σε κάθε περίπτωση, το να μην χαρακτηρίζουμε που έγραψα εγώ είναι και γενικό, δεν απευθύνεται μόνο στην ΑΡΓΚ. Νομίζω πως το έχω ξαναγράψει, άλλο να χαρακτηρίζεις τακτικές, κι άλλο πρόσωπα.

Ναι marakiz,  εγώ έγραψα για παραμέληση και πάλι μιλάω για τα μάτια του νόμου. Γενικά και όχι για την Αργκ. Δεν είμαι νομικός αλλά σίγουρα υπάρχουν ευθύνες γονέων (στις περιπτώσεις που έχω αναφέρει... Για να μην επαναλαμβάνομαι...)

Εγώ δεν χαρακτήρισα κανέναν προσωπικά ούτε ειρωνεύτηκα το τι σερβίρουν στα πάρτυ.

[kine]

πρίν από 15 λεπτά , erin0000 είπε:

Η κορούλα σου είναι 17 μηνών και όπως λες ανακαλύπτει σιγά σιγά τον κόσμο τώρα. Αν πχ μάθει να ανεβαίνει στον πάγκο βάζοντας καρέκλα, αυτό σημαίνει ότι θα την εμπιστευτείς να το κάνει χωρίς την παρουσία σου;; προφανώς και όχι. Αυτό συμβαίνει και με μεγαλύτερα παιδιά.

 

Σήμερα δεν θα την αφήσω μόνη της. Στα 3 της όμως, δεν θα της κρατώ την καρέκλα. Και επειδή έχω πολύ καλή μνήμη, η ίδια σκαρφάλωνα σε όλους τους πάγκους που έβρισκα, προκειμένου να πάρω ένα ποτήρι ή ένα πιάτο και δεν ήθελα, ούτε να μου το κατεβάσουν, ούτε να με βοθήσουν να σκαρφαλώσω. Ηταν μια κατατάκτηση δική μου (το να σκαρφαλώνω) και την εξασκούσα με κάθε ευκαιρία. Γι'αυτό ξανα λέω, ότι μπορεί το παιδί να έχει την επιθυμία να αυτονομείται σε διάφορα πράγματα. Δεν χρειάζεται να του επιβληθεί. Από προσωπική εμπειρία το γνωρίζω και γι' αυτό το καταθέτω.

 

 

πρίν από 16 λεπτά , zaxaroulini είπε:

είναι η έμφυτη ανάγκη του παιδιού να εξερευνά τον κόσμο γύρω του

 

Η οποία σταματά σε κάποια ηλικία; 

Απ' όσο γνωρίζω, η ανακάλυψη του κόσμου, συνεχίζει και μετά τα 2 και τα 3 χρόνια. Τωρα θέλει να κάνει αυτά τα μικρά. Αυριο δεν θα θέλει τίποτα και θα προτιμά να κάθεται στο καρεκλάκι, να της σερβίρω το φαγητό μπροστά της, να της ετοιμάζω το τόστ και να την συνοδεύω σε κάθε της έξοδο; Μπορεί να με εκπλήξει, αλλά επειδή θεωρώ ότι η προσωπικότητα φαίνεται από πολύ νωρίς, φαντάζομαι μια εξέλιξη του παιδιού που βλέπω σήμερα κι όχι ένα τελείως διαφορετικό νήπιο, χωρίς όρεξη για αυτονομία, χωρίς διάθεση για πειραματισμό και παθητικό δέκτη των φροντίδων μου. 

 

@marakiz και @erin0000 και παρόντες να είμαστε, αν το παιδί μας κάνει κάτι τόσο τρομερό ώστε να φτάσουμε ενώπιον του νόμου γι'αυτό, πάλι εμείς είμαστε υπόλογοι και όχι ο ανήλικος. Γι' αυτό νομίζω η συγκεκριμένη συζήτηση, μπορεί να κινηθεί στο πλαίσιο των απλών και καθημερινών πραγμάτων, που αν και επικίνδυνα ενίοτε, δεν απειλούν το παιδί με τέτοιο τρόπο, ώστε να φέρνουμε το νόμο, ως μέτρο και κριτή των πρακτικών μας. Κανείς νόμος και κανένας νομοθέτης, δεν ασχολείται με αυτά που συζητάμε.

 

 

 

Επεξεργάστηκαν 6 Νοεμβρίου,2017 by kine

[marakiz]

πρίν από 3 λεπτά , kine είπε:

 

@marakiz και @erin0000 και παρόντες να είμαστε, αν το παιδί μας κάνει κάτι τόσο τρομερό ώστε να φτάσουμε ενώπιον του νόμου γι'αυτό, πάλι εμείς είμαστε υπόλογοι και όχι ο ανήλικος. Γι' αυτό νομίζω η συγκεκριμένη συζήτηση, μπορεί να κινηθεί στο πλαίσιο των απλών και καθημερινών πραγμάτων, που αν και επικίνδυνα ενίοτε, δεν απειλούν το παιδί με τέτοιο τρόπο, ώστε να φέρνουμε το νόμο, ως μέτρο και κριτή των πρακτικών μας. Κανείς νόμος και κανένας νομοθέτης, δεν ασχολείται με αυτά που συζητάμε.

 

Κορίτσι, δεν ανέφερα εγώ ποτέ το θέμα του νόμου. Σου απάντησα σε ερώτηση που έκανες εσύ με παράθεση σε σχόλιο μου. Στο έγραψα κιόλας, απαντώ γιατί έκανες παράθεση σε μένα και γράφω τι ειπώθηκε στο θέμα.

Επεξεργάστηκαν 6 Νοεμβρίου,2017 by marakiz