kine

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    586
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    16

Συνεισφορα στο φορουμ

248 Good

Περισσότερα για την/τον kine

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

486 εμφανίσεις προφίλ
  1. Ο ερχομός ενός νέου μέλους στην οικογένεια, φέρνει αναστάτωση ΚΑΙ υπαρξιακή. Ο καθένας από τους δύο γονείς, που πριν τα ειχαν βρει και ήξεραν το σύντροφο τους και τη σχέση τους, τώρα χάνει λίγο τη γη κάτω από τα πόδια του και προσπαθεί να ξαναβρει πού στέκεται και πώς φέρεται. Δεν είναι τόσο απλό το να γίνετε από δύο, τρεις. Αυτό το νέο πρόσωπο, αναστατώνει τις ισορροπίες και μέχρι να τις ξαναβρεί ο καθένας, αλλά και οι τρεις σύντροφοι αναμεταξύ τους, είναι λίγο περίεργα τα πράγματα. Είναι κι αυτό μέσα στο πρόγραμμα, όπως και όλα τα υπόλοιπα που έρχονται μαζί με το βρέφος. Παρόλα αυτά, είναι ευκαιρία, από μικρές μικρές αφορμές, να βγαίνει και μια συζήτηση μεταξύ σας, να έρχονται κάποια ζητήματα στην επιφάνεια, να τα μοιράζεστε και να κάνενα ένα βηματάκι παρακάτω. Είναι πολύ γόνιμη περίοδος να ανασυναχτείτε συντροφικά. Εκεί που αισθάνεσαι ότι κάπου τον έχεις χάσει ή σε έχει χάσει ή ότι κάτι λείπει...μια συζήτηση (ενίοτε ξεκινά ως καβγάς ), σας φέρνει λίγο πιο κοντά, όχι μονάχα τον ένα με τον άλλο, αλλά και τους δυο σας, με το παιδί σας. Είναι νωρίς και είναι άγουρα τα πράγματα. Αν είσαι σε εγρήγορση και προσπαθείς με απλότητα και αμεσότητα να τον φέρεις πάλι κοντά σου/σας, γρήγορα θα ξανα βρείτε ισορροπίες - οι οποίες θα διαταράσσονται κάθε τόσο και πάλι θα επανέρχεστε, αλλά πιο σίγουροι κάθε φορά. Τip: Προσπάθησε να μιλάς για όσα νιώθεις, όπως τα νιώθεις, την ώρα που τα αισθάνεσαι ή έστω στο τέλος της μέρας σας, το βράδυ, μια στιγμή που ησυχάζει το σπίτι. Μην υποτιμάς το πώς νιώθεις, επειδή ο άντρας σου βοηθά στις δουλειές. Στην πραγματικότητα, θέλει να έρθει κοντά σας, να αισθανθεί σίγουρος και δυναμικός στη σχέση των τριών σας. Με το να κρατάς μέσα σου ή να μην αποκαλύπτεις στην πλήρη τους διάσταση, όσα νιώθεις, του στερείς τη δυνατότητα να έρθει κοντά σου. Μιλήστε για τον εαυτό σας και όσα νιώθετε, όχι για τον επιμερισμό των εργασιών στο σπίτι ή τη φροντίδα του παιδιού.
  2. Μικρή εννοώ την νεογέννητη τότε, κόρη μας. Δεν έχω άλλο παιδί . Κι εγώ πάντως, νομίζω δεν θα ήθελα το πρώτο παιδι να είναι παρών στο σπίτι, σε περίπτωση που γεννήσω δεύτερο παιδί, με τον ίδιο τρόπο. Δεν πιστεύω ότι θα φοβηθεί, αλλά περισσότερο, εγώ αισθάνομαι ότι θα βρίσκομαι σε μια εγρήγορση λόγω του παιδιού, που δεν θα με βοηθήσει να επικεντρωθώ στον τοκετό. Μπορεί και να κάνω λάθος. Δεν ξέρω. Υποθέσεις κάνω. Οι μαίες είναι σε θέση να εκτιμήσουν την κατάσταση ΑΠΟΛΥΤΑ. Απλά κάποιες συνθήκες, χρειάζονται υλικοτεχνικό εξοπλισμό, που δεν μπορεί να υπάρχει σπίτι. Αν εσύ έχεις συνεννοηθεί, με το γιατρό σου, ότι θα πας στην ιδιωτική κλινική που συνεργάζεται, άπαξ και χρειαστεί, δεν υπάρχει κανείς να σε εμποδίσει. Γενικά σε έναν ομαλά εξελισσόμενο τοκετό, έχεις χίλιες δυο επιλογές, ανάλογα με τον γιατρό, το μαιευτήριο, τα γούστα σου, τα χρήματα που μπορείς να διαθέσεις κτλ. . Σε έναν τοκετό που θα είναι επικίνδυνος είτε για τη μητέρα, είτε για το βρέφος, πηγαίνει αυτομάτως σε δημόσιο νοσοκομείο γιατί είναι πιο καλά στελεχωμένο από προσωπικό, εξοπλισμό και εμπειρία για να αντιμετωπίσει την όποια κατάσταση. Το θέμα είναι, ότι καμία μαία, δεν θα αναλάβει τοκετό, που δεν πληρεί τις προϋποθέσεις για γέννα στο σπίτι. Σκέψου και τις νομικές ευθύνες που τις βαρύνουν. Δεν είναι κάτι που άπτεται της δικής σου πρωτοβουλίας μόνο. Αν δεν είσαι καθόλα ικανή ιατρικώς, να γεννήσεις σπίτι, δεν θα βρεις μαία, να κινδυνέψει να πάθεις κάτι εσύ ή το μωρό, γεννώντας εκτός νοσοκομείου. Τόσο απλό. Αλλά επειδή τα σενάρια είναι πραγματικά άπειρα, σου λέω και πάλι, ξεκίνα με τα σημαντικά της κάθε περιόδου και άσε τον τόπο της γέννησης, την τελευταία στιγμή, που θα είσαι σε θέση, να κρίνεις τις επιλογές που έχεις.
  3. Αυτό έχει μια βάση, στο βαθμό που δεν παγιώνει την κατάσταση, που προκαλεί το πρόβλημα. Ναι μεν λαμβάνεις υπόψιν, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν προσπαθείς να αλλάξεις ή να παρέμβεις ή έστω να κατανοήσεις το περιβάλλον που την προκαλεί. Κατά τη συλλογιστική σου, απλώς δέχεσαι το περιβάλλον με τις παραμέτρους του ως έχει, τον άνθρωπο που υφίσταται τις επιδράσεις αυτές, επίσης τον δέχεσαι ως "αντικειμενική συνθήκη" και απλώς αναζητάς, επιφανειακές διεκολύσεις προκειμένου να κινηθείς προς τον στόχο-θηλασμό, χωρίς όμως να έχεις καλλιεργήσει πιο γόνιμο έδαφος για να εδραιωθεί αυτός. Αντιλαμβάνομαι το σκεπτικό σου. Είναι πρακτικά εφαρμόσιμο. Αλλά απολύτως άγονο και νοσηρό για τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τα πράγματα. Διότι ο άνθρωπος και το κοινωνικό περιβάλλον του, δεν είναι αντικειμενικές συνθήκες, όσο κι αν διευκολύνει μια συζήτηση ή μια επιστημονική τοποθέτηση, να τα μεταχειρίζεται ως τέτοια, προς χάριν ευκολίας. Ο άνθρωπος είναι υποκείμενο, μεταβαλλόμενο και αεικίνητο ψυχοσυναισθηματικά, που ζει και αντιλαμβάνεται, μέσα από τις σχέσεις του, το κοινό νόημα που μοιράζεται με άλλους και τους δεσμούς ταυτότητας που παράγει μέσα σε μια κοινωνία. Η συνείδηση του για το ποιος είναι, πού στέκεται και τι νόημα δίνει στα πράγματα, τον κάνει να αισθάνεται καλά ή άσχημα, να ευτυχεί ή δυστυχεί κτλ. Οπότε αν ο θηλασμός απέτυχε μια φορά, είναι η ώρα να επαναπροσδιορίσω, τι ήταν ο θηλασμός για μένα, με ποια κίνητρα τον επέλεξα, πώς αισθάνομαι ότι γίνονται αποδεκτά από το κοινωνικό μου περιβάλλον αυτά που έπραξα κ.α. . Επιπλέον, πρέπει να δω ποιες είναι οι "αντικειμενικές" κατ' εμέ δυσκολίες που αντιμετώπισα και να διαπιστώσω κατά πόσο είναι αδιαπραγμάτευτες ή μεταβάλλονται, από τα δικά μου κίνητρα και προθέσεις. Η όλη διαδικασία είναι γόνιμη και ανοίγει την ικανότητα αντίληψης του προσώπου που προσπαθεί να βρει λύσεις, με τρόπο ώστε, όταν τελικά κληθεί να ξαναθηλάσει, να είναι ένα "νέο" πρόσωπο, με πιο διευρυμένη συνείδηση των κινήτρων του και των δυσκολιών που θα αντιμετωπίσει και λόγω αυτής της προέκτασης στην αντίληψη, θα βρεθεί απέναντι στις προκλήσεις αυτές, με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και ικανότητα διαχείρισης τόσο των πρακτικών, όσο και των ψυχολογικών προβλημάτων που ανακύπτουν. Στην αντίθετη περίπτωση, που όπως προτείνεις, κοιτά μονάχα το πρακτικό ζήτημα και παίρνει ως δεδομένο, τόσο το περιβάλλον όσο και τον εαυτό του ως χαρακτήρα και ιδιοσυγκρασία, βάζει τρικλοποδιές στον ίδιο του τον εαυτό, αφού κοπιάζει να λύσει "πρακτικά" ζητήματα, εθελοτυφλώντας για τις ρίζες που τα προκαλούν. Το πρόσωπο που προσπαθεί να τα καταφέρει, δεν έχει καλύτερη αντίληψη από πριν, δεν έχει καλύτερη σχέση με τον εαυτό του ή τα προσωπα του περιβάλλοντος του που πρέπει να το υποστηρίξουν, δεν έχει ωριμάσει ως προς την εμπειρία αυτή, δεν έχει αναθεωρήσει καμία συνισταμένη από αυτές τις "αντικειμενικές" που γεννούν το πρόβλημα και προσπαθεί παρόλα αυτά, να τα καταφέρει καλύτερα. Είναι πολύ πολύ πιθανό, να αποτύχει. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι η αποτυχία, όσο τ' ότι ΚΑΙ ΠΑΛΙ δεν θα είναι σε θέση, το ίδιο το πρόσωπο, να αναγνωρίσει γιατί δεν τα καταφέρνει. Παρόλα αυτά, ο τρόπος που περιγράφεις, είναι όντως ένας τρόπος που επιλέγεται, στην επίλυση προβλημάτων, αν και κυρίως επικεντρώνεται στην ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ του προβλήματος κι όχι στην επίλυση. Είναι ένας τρόπος αρεστός, κυρίως για την ευκολία του και τα άμεσα αποτελέσματα του. Κατ' εμέ, επιφανειακός όπως ανέφερα και για τον ίδιο λόγο, χωρίς ουσιαστικό και μακροπρόθεσμο όφελος για το πρόσωπο που προσπαθεί.
  4. @ponemeni Οχι, καμία σχέση. Δεν υπάρχει καν λόγος. Προϋπόθεση για να γεννήσεις σπίτι, είναι το σπίτι να βρίσκεται σε απόσταση το πολύ μίας ώρας από νοσοκομείο. Ξέρω περίπτωση που απείχε 45 λεπτά και για να νιώθουν πιο ασφαλείς, σε περίπτωση που χρειαστεί μεταφερά, επέλεξαν να γεννήσουν σε συγγενικό σπίτι, πιο κοντά στο νοσοκομείο. Φυσικά δε χρειάστηκε τίποτα. Εμείς είμαστε ούτε 10 λεπτά απόσταση, οπότε αυτό ήταν εξασφαλισμένο. Πάντα γνωρίζεις ποιο νοσοκομείο ευφημερεύει. Αυτά. Από κει και πέρα, όταν μιλώ για προετοιμασία, εννοώ ψυχολογική κυρίως. Δηλαδή, είχα προβλέψει στο μυαλό μου και το σενάριο, να χρειαστώ εκτάκτως μεταφορά, το είχαμε συζητήσει με τις μαίες κτλ. Ηθελα δηλαδή να ξέρω, ΠΟΤΕ μπορεί να χρειαστεί κάτι τέτοιο, ΠΟΙΕΣ καταστάσεις είναι επικίνδυνες, ΠΟΙΑ σημάδια φανερώνουν ότι κάτι δεν πάει καλά με το μωρό, ΠΩΣ αντιμετωπίζονται μετά την εισαγωγή στο νοσοκομείο, αλλά και ΠΟΙΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ είναι αντιμετωπίσημες από τις μαίες, εκείνη την ώρα, στο σπίτι. Γνωρίζοντας όλα τα παραπάνω, είχα μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση ότι όλα θα πάνε καλά γιατί μπορούσα να αντιλαμβάνομαι, την καλή έκβαση του τοκετού, άσχετα με τους πόνους και τα πρωτογνωρα συναισθήματα που βίωνα. Οι μαίες ήρθαν προετοιμασμένες, με εργαλεία και εξοπλισμό, για να παρέμβουν αν χρειαστεί, αλλά ήταν πολύ διακριτικές προκειμένου να μην δω τίποτα (εργαλείο κατά την αποστείρωση κτλ) και να μην ενοχληθώ από άλλες σκέψεις. Στο τέλος, μου συμμάζεψαν και το σπίτι, οπότε όταν σηκωθήκαμε πια από το κρεβάτι, η μικρή κι εγώ, να είναι σα να μη συνέβη τίποτα. Ημασταν απλά στο σπίτι μας, με τις πιτζάμες μας και καθόμασταν και συζητούσαμε την εμπειρία μας όλο σοκ και δέος
  5. Επειδή έχω και σπουδές και εργασία σε κέντρο υποστήριξης εξαρτημένων πάσης φύσεως και ως εκ τούτου και τοξικομανών, άσε με να έχω την πεποίθηση που έχω. @ferby μπορείς να βρεις πολλά στατιστικά δεδομένα και κάθε λογής ανάλυση, για τις επιβλαβείς για την υγεία, συνέπειες μιας καισαρικής. Γι' αυτό είναι σημαντικό να εφαρμόζεται ΜΟΝΟ αν είναι ανάγκη και αν δεν μπορεί να εξελιχθεί ο τοκετός αλλιώς. Νομίζω δεν θέλεις να καταλάβεις ή δεν σε ενδιαφέρει, αλλά πλέον δεν είναι ζήτημα πεποιθήσεων, αλλά κατανόηση της ελληνικής γλώσσας: η καισαρική επιφορτίζει δυσμενώς την υγεία μητέρας και βρέφους. Η καισαρική είναι λύση ανάγκης για την επιβίωση του εμβρύου και της μητέρας. Η μητέρα και το έμβρυο που είχαν αντί για κοπλικό τοκετό, καισαρική επέμβαση, ΔΕΝ χαρακτηρίζονται ως προς την προσωπικότητα τους, την ηθικη τους ή τον τρόπο ζωής τους. Εγώ τουλάχιστον δεν τους χαρακτηρίζω. Αν εσύ αισθάνεσαι ότι πρέπει να τους χαρακτηρίσεις, δε με αφορά. Και άλλη μία πριν κλείσουμε: φαντάζεσαι ίσως κάποιους χαρακτηρισμούς, για συνανθρώπους μας, που όμως δεν έχω κάνει! Αλλο πράγμα είναι ο σχολιασμός μιας πράξης και άλλο ο χαρακτηρισμός του προσώπου που πράττει. Επειδή αυτές οι έννοιες είναι μάλλον πολύ σύνθετες, παρεξηγείς τα γραφόμενα μου.
  6. @Lenia16 λυπάμαι για την ειρωνία (εκτός κι αν ήταν άδοξη προσπάθεια για χιομορ). Δεν θέλω να απαντήσω αναλόγως. Γράφω τους προβληματισμούς μου, όπως τους βιώνω και όπως τους αντιλαμβάνομαι μέσα από τις σχέσεις μου στον πραγματικό κόσμο. Φαντάζομαι ότι αυτό κάνει και η κάθε μία, που υπερασπίζεται κάτι άλλο. Απλώς εγώ δεν προσπαθώ να υπερασπιστώ κάτι, αλλά να συζητήσω για κάτι. @ΑΡΓΚ αναφέρθηκα στην εργασία, όχι γιατί υποσκάπτει το θηλασμό (που συμβαίνει και αυτό), αλλά γιατί είναι ακομη μια συνθήκη, που αναγκάζει σε αποχωρισμό, τα παιδιά από τους γονείς τους. @ferby τυχαίνει μέρος όλων αυτών, να είναι και το αντικείμενο των σπουδών μου, των ερευνών μου και ίσως αύριο μεθαύριο και της αμοιβόμενης εργασίας μου, αν και όταν αποφασίσω να εργαστώ επ αμοιβή. Οπότε, δεν είναι προϊόν τύψεων και ενοχών ή παραισθήσεων. Με το σκεπτικό που αναπτύσσετε "εργαζόμενη ίσον καλή ή κακή μαμά;", θα έπρεπε αναλόγως, να μη χαρακτηριστεί η καισαρική ως επιβλαβής πρακτική, επειδή πολλές γυναίκες γέννησαν με καισαρική. Να μην χαρακτηριστεί το αλκοόλ ως επιβλαβής συνήθεια, γιατί το έχουμε στην καθημερινή μας ρουτίνα, να μην χαρακτηριστεί το καυσαέριο επιβλαβές γιατί όλοι οδηγούμε αυτοκίνητα, να μην χαρακτηριστεί το κάπνισμα καρκινογόνο, γιατί τόσοι και τόσοι άνθρωποι έχουν τη συνήθεια να καπνίζουν. Νομίζω μπορεί να αντιλφθεί κανείς, ότι όταν λες πως το κάπνισμα βλάπτει, δεν εννοείς, ούτε υπονοείς ότι οι καπνιστές είναι κακοί, ενώ οι μη καπνιστές καλοί . Κατά τον ίδιο τρόπο, όταν λές ότι ο παιδικός σταθμός δεν είναι για τα μικρά παιδιά (κάτω των 3), δεν εννοείς ότι όσοι στέλνουν τα παιδιά τους στον παιδικό είναι κακοί γονείς, ενώ όσοι τα κρατούν στο σπίτι είναι καλοί γονείς. Τα ίδια με το θηλασμό, το θήλαστρο, την εργασία κτλ κτλ κτλ. Αυτές οι απλοϊκές αναγωγές, σε μια γενικής φύσεως συζήτηση, την εξεφτελίζουν και οδηγούν τους συμμετέχοντες να παίρνουν θέση υπερ της μίας ή της άλλης πλευράς, λες και συζητάνε ολυμπιακοί, με παναθηναϊκούς ή χρυσαυγίτες με αναρχικούς. Αν δεν μπορεί η κάθε μία, να παίρνει τις ανάλογες αποστάσεις από μια γενικής φύσεως συζήτηση, ενώ παράλληλα, καταθέτει τη γνώμη της, είναι βέβαιο ότι θα οδηγούμαστε σε γελοίες διευκρινήσεις ή επιθέσεις, όπως έχει συμβεί μέχρι τώρα.
  7. Η εμπειρία σου από μαία, είναι πολύ θετική και μπράβο. Μακάρι να ήταν όλες οι μαίες έτσι. Πολύ πιο εύκολα θα πήγαινα να γεννήσω σε μαιευτήριο, αν ήξερα ότι θα έχω μαζί έναν άνθρωπο που ΟΝΤΩΣ να ξέρει και να ΘΕΛΕΙ να με βοηθήσει. Θα κινηθείς στα ίδια λοιπόν. Θα ψάξεις μια ανεξάρτητη μαία να σε συνοδεύσει κατά τους τελευταίους μήνες της εγκυμοσύνης και στη γέννα και όπου γεννήσεις. Γνωρίζω ότι τα περισσότερα μαιευτήρια επιτρέπουν 1 συνοδό στην εγκυμονούσα. Αυτός ο συνοδός μπορεί να είναι η μαία. Αλλά τις λεπτομέρειες θα της δεις συγκεκριμένα, ανάλογα με τον γιατρό, το μαιευτήριο, τη μαία σου και την κατάσταση σου φυσικά. Ως προς το οικονομικό, εξαρτάται κι αυτό από πολλούς παράγοντες. Στα δικά μου μάτια πάντως, η αμοιβή της μαίας (αν την έπαιρνα συνοδό στο μαιευτήριο, κι όχι για γέννα στο σπίτι) ήταν ένα ποσό, πολύ μικρό σε σχέση με το ρόλο της και με το υπόλοιπο πακετο εξόδων που θα είχα (διαμονή στο μαιευτήριο, γυναικολόγος κτλ.). Η Ευτοκία πιστεύω, έχει αρκετούς συνεργάτες για να βρεις αυτό που χρειάζεσαι.
  8. Συγνώμη Αννα, αλλά καμία σχέση. Οταν αναφέρομαι σε κοινωνικούς παράγοντες, μεταθέτω το βάρος της ευθύνης, στο κοινωνικό και όχι στο ατομικό. Οι μητέρες που αναγκάζονται να επιστρέψουν στην εργασία τους, δεν είναι υπεύθυνες για την αδυναμία τους, να κρατήσουν τα παιδιά στο σπίτι. Τα παιδιά παρκάρονται στους παιδικούς σταθμούς (το λέει και η λέξη "σταθμός") ως λύση. Δεν διορθώνεις, ούτε καν κατανοείς ένα πρόβλημα, απλά προσποιούμενος ότι δεν υπάρχει. Οι παιδικοί σταθμοί, είναι κακός τόπος για μικρά παιδιά, ενώ η οικογένεια τους, είναι καλός τόπος για τα παιδιά. Τόσο απλό. Δεν είναι κακοί οι μεν γονείς και καλοί οι δε. Η μητέρα που γέννησε σε μαιευτήριο ΑΘΕΛΑ της και εν αγνοία της, μπορεί να έχει τόσο η ίδια, όπως και το παιδί της, τραυματιστεί συναισθηματικά, λόγο των πρακτικών ρουτίνας, που δεν παύουν όμως να είναι κοστοβόροι, τόσο ψυχοσυναισθηματικά, όσο και υλικά. Δεν φταίει η μάνα, όταν δεν υπάρχει άλλη επιλογή και ο κανόνας είναι, εχθρικά μαιευτήρια προς το βρέφος και τη μητέρα. Ενας άνθρωπος που χρειάζεται βοήθεια, διαβάζοντας κάτι απ' όλα αυτά, μπορεί να βρει ορισμένες απαντήσεις ή τροφή για σκέψη, στο κομμάτι που τον αφορά. Ενας άνθρωπος εύθραυστος συναισθηματικά, που έχει ανάγκη από εγγύτητα και φροντίδα, πρέπει να την αναζητήσει στους οικείους του, όχι σε εκτεταμένες φιλοσοφικές συζητήσεις ενός φόρουμ. Προσωπικά, διαβάζοντας στο φόρουμ, μόνο κέρδος είχα, ως λεχώνα και κάθε ιστορία, όσο κουλή κι αν ήταν για τα δικά μου δεδομένα, με βοηθούσε να κατανοήσω το εύρος των καταστάσεων που μπορεί να συναντήσει ένας γονιός και τα αισθήματα του, απέναντι σε όσα του συμβαίνουν. Δεν ταυτίστηκα ποτέ με καμία, αλλά πάντοτε έβρισκα κάτι χρήσιμο να πάρω από τις σκέψεις που κατέθετε η κάθε μία. Ως ενήλικες και νοήμονες άνθρωποι και μάλιστα γονείς, μπορούμε τουλάχιστον να παίρνουμε την ευθύνη που μας αναλογεί για τις πράξεις μας και να αφήνουμε και τους άλλους, να παίρνουν τη δική τους ευθύνη, για τις δικές τους πράξεις. Και τέλος, θα το ξανα πω, όταν μιλάμε για ένα γενικό ζήτημα, με κοινωνικούς όρους, δεν μπορούμε στα καλά καθούμενα, να απομονώνουμε εκφράσεις, να ιδιωτικοποιούμε ένα παράδειγμα και να θιγόμαστε προσωπικά ή εκ μέρους τρίτων.
  9. Και στο σημείο αυτό θα ήθελα να κάνω άλλη μία επισήμανση, προς αποφυγή παρεξηγήσεων: σε μια κουβέντα γενικής φύσεως, θα αναφερθούν και πρακτικές που ο ένας ή ο άλλος ή όλοι, τις εφαρμόζουμε (πχ. παιδικός σταθμός). Με το να επισημανθεί ή να αναλυθεί το γιατί είναι δύσκολο για το παιδί, αυτή η πρακτική, δεν σημαίνει ότι καυτηριάζεται όποιος την εφαρμόζει. Είναι υποκριτικό να παίρνουμε τη στάση "ο καθένας κάνει το καλυτερο για την οικογένεια του κι ας μην λέμε τέτοια πράγματα" τη στιγμή που προσπαθούμε να συζητήσουμε, τέτοια κοινωνικά θέματα. ΟΛΟΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ οτι κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε και γνωρίζουμε. Αυτό δεν μας εμποδίζει, από το να επανερχόμαστε και να ξανασκεφτόμαστε όσα κάνουμε και να προσπαθούμε να κάνουμε κάτι καλύτερο, στο επόμενο βήμα. Μπορεί σήμερα να θεωρώ τον παιδικό μια χαρά λύση, αλλά μετά από σκέψη και προβληματισμό, την επόμενη χρονιά να βρω μια άλλη λύση για το παιδί ή να αρκεστώ στο να δημιουργήσω καλύτερες συνθήκες στο δεύτερο παιδί μου. Το ίδιο ισχύει και με το θηλασμό ή οποιαδήποτε άλλη πρακτική, στο βαθμό που μας ενδιαφέρει να εμβαθύνουμε λίγο στο τί κάνουμε, γιατί το κάνουμε και πώς να το κάνουμε καλύτερα. Κανείς δεν είναι τέλειος. Και στο βαθμό που το γνωρίζουμε αυτό, για τον εαυτό μας, δεν νιώθουμε και θιγμένοι, αν κάποιος μας επισημάνει μια αβλεψία μας. Αλλά όλοι μαζί, εμείς οι ατελείς, συζητούμε και μοιραζόμαστε σκέψεις, προκειμένου να φτάσουμε, όχι στην τελειότητα, αλλά απλώς ένα βήμα πιο πέρα.
  10. Η πυραμίδα λέει ότι, αυτά που βρίσκονται στην βάση, είναι τα πιο σημαντικά και όσο ανεβαίνεις προς τα πάνω, είναι τα πιο σύνθετα αντικείμενα, τα οποία διεκδικεί ο άνθρωπος, εφόσον έχει κατοχυρώσει τα πιο βασικά. Ο συγκεκριμένος έκανε λοιπόν αυτήν την καταγραφή και αξιολόγηση, (που προσωπικά δεν ασπάζομαι και δεν εκτιμώ την υπόθεση εργασίας του) και είπε ότι αφού καλύψουμε τα ζητήματα επιβίωσης, ζητάμε κοινωνικό αίσθημα ασφάλειας και έπειτα, συντροφικότητα και στη συνέχεια αυτοπραγμάτωση σε πνευματικό επίπεδο. Οπότε α) θεωρεί την οικογένεια και τις συντροφικές σχέσης, πιο βασικές ανάγκες, που πρέπει πρώτα να καλυφθούν ΠΡΙΝ φτάσουμε στο κομμάτι της αυτοπραγμάτωσης. και β) η πυραμίδα αντικατοπτρίζει το άκρον άωτο του μικροαστισμού και της εγωκεντρικότητας, αφού υποτιμά σε τέτοιο βαθμό τη σημασία του δεσμού και των σχέσεων μεταξύ ανθρώπων, ώστε να κρίνει πιο σημαντική την εξασφαλισμένη εργασία, από το να αγαπάς και να αγαπιέσαι! Ευτυχώς, η επιστήμη έχει προχωρήσει παρακάτω και έχει να προτείνει πολύ καλύτερα σχήματα, για το τι έχει ανάγκη ο άνθρωπος και πού βρίσκει την ευτυχία. Αναφέρεις ότι: ένας σύγχρονος ανθρωπος έχει ανάγκη την προσωπική ικανοποίηση για να ολοκληρωθεί σαν προσωπικότητα. Συμφωνώ ότι αυτό πιστεύει ο σύγχρονος άνθρωπος και με γνώμονα αυτό, σχεδιάζει τη ζωή του. ΑΛΛΑ θα πρέπει να σημειώσω ότι, αυτό είναι ένα ψευδο-ιδεώδες, ότι η προσωπική ικανοποίηση, έχει μόνο πρόσκαιρο αίσθημα ικανοποίησης και επειδή είναι πάνω απ' όλα ένα εγωπαθές και ατομικιστικό αξίωμα, καταλήγει να προκαλεί δυστυχία. Ο σύγχρονος άνθρωπος, όπως και κάθε άνθρωπος, κάθε εποχής και κάθε πολιτισμού, έχει ανάγκη να σχετίζεται, να αγαπά και να αγαπιέται, να αναγνωρίζεται ως μέρος του όλου και να αισθάνεται ότι ανήκει. Χωρίς αυτή την υπαρκτική αλήθεια, είμαστε πάντοτε θλιμμένοι και καταθλιπτικοί, άσχετα με την επιτυχία μας σε άλλα αντικείμενα και στόχους που βάζουμε. Και για να επανέλθω στα παιδιά και στο θηλασμό, ως μέρος της σχέσης μητέρας-βρέφους: άνθρωπος που γεννήθηκε βίαια (βλ. παρεμβατικές πρακτικές στον τοκετό), εγκαταλήφθηκε τις πρώτες ώρες και μέρες του, σε άγνωστα και τυχαία χέρια (βλ. ένα τυπικό μαιευτήριο), δεν μπόρεσε να θηλάσει τη μητέρα του (βλ. στατιστικά), ένιωσε την εγκατάλειψη από την μητέρα του (βλ. πρακτικές CIO, και πολιτισμικές αντιλήψεις τύπου "μη το παίρνεις αγκαλιά και κακομάθει"), πήγε από νωρίς σε αυτοματοποιημένη φροντίδα (βλ. παιδικούς σταθμούς), δε χόρτασε τους γονείς του, το αμοιβαίο παιχνίδι(βλ. ανάγκη εργασίας και ωράρια) και έχει υποστεί σε όλη του ζωή πρακτικές "εκπαίδευσης" κ.α. είναι ΒΕΒΑΙΟ ότι όταν θα φτάσει να γίνει γονέας ο ίδιος, θα αισθάνεται πολύ φυσιολογικό, να πλαισιώσει το παιδί του με πρόγραμμα και οργάνωση και να το αγαπά, παράλληλα με την διατήρηση της προσωπικής του ικανοποίησης (ότι σημαίνει αυτό για τον καθένα). Τα μωρά μεγαλώνουν αλλά δεν γίνονται απαραίτητα διαδραστικοί πολίτες της κοινωνίας. Συχνά γίνονται ανεξάρτητες ατομικότητες, με πολλά προβλήματα στην διαδραστικότητα με άλλους, στη δέσμευση και στην ανάπτυξη αμοιβαίων σχέσεων αγάπης και εγγύτητας. Ως συνέπεια όλων αυτών, δεν είναι και τόσο ολοκληρωμένος άνθρωπος και ταλαιπωρείται και ταλαιπωρεί. Εν ολίγοις, η κουβέντα γύρω από το θηλασμό, ανασύρει ερωτήματα ως προς τη φύση της μητρότητας, τον σκοπό της και το τί χρειάζεται τόσο η μητέρα, όσο και το παιδί, για να βρουν γαλήνη στη μεταξύ τους σχέση. Αν δεν το συζητάμε σε αυτή τη βάση, αλλά ως δίπολο (τί θέλει η μαμά VS τι χρειάζεται το παιδί), είναι σαν να προεξοφλούμε πώς άπαξ και αφιερωθεί η μητέρα στο μικρό της, είναι δεδομένο ότι θα "χάσει" τον εαυτό της, με ότι συνέπειες έχει αυτό. Αντιθέτως, πιστεύω ότι αν καταφέρει (και λέω "καταφέρει" γιατί δεν το θεωρώ ούτε εύκολο, ούτε αυτονόητο), να εναρμονιστεί με το βρέφος της, να εκπληρώσει την ανάγκη του για εγγύτητα, αμοιβαιότητα και σχέση, θα βρει σταδιακά και η ίδια, την γαλήνη της, μέσα από τη σχέση. Και μία επισήμανση: σε τίποτα απ' όλα τα παραπάνω, δεν υπονοώ ότι κάποια μητέρα δεν αγαπά το παιδί της ή από επιλογή, το αφήνει σε δεύτερη μοίρα. Ολα τα παραπάνω θεωρούνται απολύτως φυσιολογικά και αποδεκτά και γι' αυτό τα πράττουμε (συμπεριλαμβανομένης εμού), όπως οι μαμάδες μας, έδωσαν φόρμουλα γιατί ΟΝΤΩΣ πίστευαν ότι έτσι θα προσφέρουν κάτι καλύτερο στο μωρό τους κι όχι από άποψη.
  11. Δεν είμαι βέβαιη, σίγουρα η προβιομηχανική και υποπτεύομαι, πριν γίνει η οικογένεια πυρινική. Η υπόθεση της έρευνας, έλεγε ότι μια γυναίκα που εργάζεται αισθάνεται πιο ολοκληρωμένη προσωπικότητα και έχει περισσότερη εξωστρέφεια και προσλαμβάνουσες, οπότε γυρνώντας στο σπίτι, είναι πιο "πλούσια" και μεταφέρει και το μεταφέρει και στα παιδιά της. Ενώ μια μητέρα που απασχολείται με τη φροντίδα των παιδιών της, ρουτινιάζει και νιώθει συμπλεγματικά, συχνά ακόμη και καταθλίβεται. Δέχομαι ότι έτσι είναι τα πράγματα. Οτι η σύγχρονη γυναίκα ΘΕΛΕΙ να εργαστεί για να νιώσει άξια, ότι προσφέρει, ότι είναι ικανή κτλ κτλ κτλ. Και από την άλλη, η κλεισούρα στο σπίτι, καταλήγει βραχνάς και αναζητούμε διεξόδους και εναλλαγές στην καθημερινότητα μας (όσες είμαστε με τα παιδιά μας). Αυτό λοιπόν με κάνει να σκέφτομαι, ότι έχουμε 'αρρωστη" κοινωνία και αναπαράγουμε, άρρωστες υπάρξεις, αφού για να αισθανθεί καλά ένας άνθρωπος, πρέπει να αποχωρίζεται την οικογένεια του, να "παρκάρει" τα μικρά του και να εργάζεται σε συνθήκες άκρως ανταγωνιστικές και στρεσογόνες (όπως είναι οι συνθήκες εργασίας της σύγχρονης κοινωνίας). Δηλαδή, το να είμαστε μακρυά από τους αγαπημένους μας και βιώνουμε την ένταση και τις απαιτήσεις, μιας ανταγωνιστικής εργασιακής καθημερινότητας, μας κάνει να νιώθουμε "ολοκληρωμένοι"?! Ενώ το να ζούμε αναπτύσσοντας τη σχέση μας και τους δεσμούς μας, με τα παιδιά μας και την ευρύτερη οικογένεια μας, μας κάνει να μονοτονούμε και να καταθλιβόμαστε;! Αν έχεις σχέση με εξαρτημένους, θα σου πουν ότι το να είσαι υπό την επίδραση της ουσίας, είναι ΤΕΛΕΙΟ! Απλά είναι υπέροχο. Δεν τους πειράζει τίποτα και κανένας και αισθάνονται περίφημα. Δεν θέλουν να σταματήσουν, δεν θέλουν κάτι άλλο, δεν χρειάζονται κάτι άλλο. Ζουν μια χαρά, μαστουρωμένοι! Κι όμως, είναι άρρωστοι. Κι όμως, δεν τους ενδιαφέρει. Ετσι και οι εργαζόμενοι. Εϊναι εξαρτημένοι από τη δουλειά τους, όχι μόνο πρακτικά και για οικονομικούς λόγους, αλλά κυρίως συναισθηματικά, γιατί η εργασία έχει ταυτιστεί στην κοινή συνείδηση, ως μέσο αυτοεκπλήρωσης, ως υπέρτατος στόχος, ως αξία ανώτερη από κάθε τι άλλο. Κι έτσι, μπορεί στην πραγματικότητα να δυσφορείς με τη δουλειά σου, αλλά χαίρεσαι που έχεις δουλειά και είσαι εργαζόμενος! Αν πάμε πιο πίσω, στις αρχές τις βιομηχανικής επανάστασης, θα βρούμε ακόμη χειρότερες ασχήμιες, όπως το να εργάζονται σαν δούλοι και να βασανίζονται, μικρά παιδιά, να ζουν οι άνθρωποι στα φτωχοκομεία και τα πτώματα τους, να πωλούνται για λίγα χρήματα, στους ιατρούς του τότε, για ανατομία και μελέτη. οκ. Σήμερα, έχουμε καλύτερες συνθήκες ζωής! Συζητάμε "τί πήγε λάθος" στον θηλασμό και επειδή διαπιστώνω ότι το λάθος δεν είναι ατομική υποθεση, αλλά κοινωνική που επιδρά ασυνείδητα σε κάθε μητέρα, λιγότερο ή περισσότερο, αναφέρομαι σε καταστάσεις τις καθημερινότητας μας, που υποσκάπτουν την εδραίωση του θηλασμού, πρώτα πρώτα στη συνείδηση μας και στη συνέχεια και στην πράξη. Εμείς ασχολούμαστε με το πρακτικό, αλλά αν δεν αναγνωρίζουμε και το ηθικόσυναισθηματικό κομμάτι, δεν μπορούμε να βρούμε απαντήσεις.
  12. Δε νομίζω ότι είσαι εκτός θέματος. Στις έρευνες που αναφέρεσαι, κατανοώ το σκεπτικό, αλλά το θεωρώ πολύ ρηχή την συμπερασματολογία. Στη σκέψη μου υπάρχει κυρίως ο αντίλογος του τί είναι φυσικό και αρεστό στο βρέφος και το νήπιο και όχι το τί ενισχύει τις αξιώσεις των ενηλίκων, ως προς τα παιδιά τους. Δηλαδή, όταν γνωρίζουμε ότι το παιδί θέλει να είναι με τους γονείς του και να μοιράζεται τη ζωή του, μαζί τους, δεν μπορούμε να αντιλέγουμε ότι "έχει περισσότερο ποιοτικό χρόνο παιχνιδιού, απ' ότι πριν 50 χρόνια". Μάλλον θα έπρεπε να αναζητήσουμε, την εποχή που επέτρεπε, τα παιδιά να μεγαλώνουν με τους γονείς τους, ως οικογένεια κι όχι παράλληλα με αυτούς. Στο υπογραμμισμένο κομμάτι: το ότι μια γυναίκα νιώθει ολοκληρωμένη επειδή εργάζεται, ενώ αν μένει σπίτι με την οικογένεια της όχι, πρέπει να τεθεί υπό έρευνα και να μας προβληματίζει, όχι να το θεωρούμε θετικό στοιχείο και να επενδύουμε σε αυτό. Είναι περίεργο να αισθάνεται κανείς "ολοκληρωμένος" μακρυά από την οικογένεια του, ενώ η καθημερινή και πολύωρη συνύπαρξη με την οικογένεια και δει τα παιδιά του, τον κάνει να καταθλίβεται. Και οι ηρωινομανείς, νιώθουν πιο ευτυχισμένοι, από αυτούς που δεν κάνουν χρήση, αλλά φαντόζομαι αυτό δεν είναι ένα δεδομένο που μας κάνει να στρεφόμαστε όλοι προς την χρήση ηρωίνης. Αντιθέτως αναζητούμε τα αίτια της δυστυχίας αυτών των ανθρώπων, που προκειμένου να χαρούν, χρειάζονται ουσίες. Το πιο σημαντικό όμως, είναι ότι δεν ρωτάμε τα παιδιά, τί τους κάνει να νιώθουν πληρότητα και χαρά και ποιές προσλαμβάνουσες θέλουν να έχουν στην καθημερινότητα τους.
  13. Νομίζω το feedback που παίρνω είναι σχετικό και με την ηλικία αυτού που το λέει και με το κοινωνικο-οικονομικό περιβάλλον του ανθρώπου αυτού. Κι εγώ είμαι βέβαιη ότι τα πολύ πολύ τελευταία χρόνια, έχει αρχίσει να γίνεται στ' αλήθεια δουλειά υπέρ του θηλασμού και γι' αυτό ακόμη κι ο τελευταίος παιδίατρος προτείνει θηλασμό, άσχετα αν δεν τον υποστηρίζει πραγματικά ή έχει άγνοια για το πώς να βοηθήσει τη μητέρα. Δεν έχω ακούσει όμως παιδίατρο να λέει, "δώσε φόρμουλα, το ίδιο είναι". Αλλά ακούς πολύ συχνά το "δίνε λίγο συμπλήρωμα, μετά από κάθε θηλασμό ή το βράδυ, για να είσαι σίγουρη ότι χορταίνει". Στο κομμάτι του θήλαστρου, συμφωνώ απολύτως με την @ΑΡΓΚ. Είναι μηχανιστικός ο τρόπος που λειτουργεί και όσο κι αν είναι πολύπλοκο και χρονοβόρο, δεν παύει να είναι πιο οικείο ως λογική, από το θηλασμό. Μπορεί να φαίνεται παράδοξο, αλλά σε πολλά πράγματα (αν όχι σε όλα) τείνουμε να θεωρούμε πιο εύκολο , αυτό που είναι πιο οικείο και όχι αυτό που είναι αντικειμενικά και πρακτικά, απλούστερο. Η εικόνα του μπουκαλιού, είναι πιο οικεία. Πιο πολύ ακόμη και από το μπιμπερό, χρησιμοποιείται η πιπίλα, αντί για το στήθος. Κι αυτή, οικεία εικόνα και "λογική" στο μυαλό μας. Τα μωρά στο κορότσι ή το ριλάξ, είναι συνηθισμένη εικόνα. Το μωρό όμως, στο στήθος, δεν είναι γνώριμο, είναι παράτερο, είναι ξένο, είναι άβολο.....μέχρι να το συνηθίσεις. Φυσικά αν τελικά επιμένεις και το συνηθίσεις, ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ είναι το πιο απλό πράγμα στον κόσμο: όπου κι αν βρίσκεσαι, μπορείς να θρέψεις επαρκέστατα το παιδί σου, να το καθησυχάσεις, να το νανουρίσεις, να του απαλύνεις τον πόνο. @mama16 η ανάγκη για έλεγχο, είναι ΑΝΑΓΚΗ για όσους το αισθάνονται έτσι. Εγώ δεν έχω τέτοια ανασφάλεια (έχω άλλες), αλλά είναι πολύ χαρακτηριστικό, η μητέρα να αισθάνεται χαοτικά με το βρεφάκι της και να προσπαθεί να ανακτήσει όποιον έλεγχο μπορεί πάνω σε αυτό και το τάισμα είναι το πιο εύκολο και μετρήσιμο από όλα. Το ζύγισμα επίσης. Μάλιστα, γνωρίζω και πολλούς πατέρες που έχουν την ανάγκη να ταϊζεται με μπιμπερό το παιδί, γιατί οι ίδιοι νιώθουν ανασφαλείς με το θηλασμό και θέλουν να ξέρουν, πόσο γάλα πίνει το παιδί. Γνωρίζω και μητέρα, που τη συμβούλεψαν από το μαιευτήριο να καταγράφει τα εξής: ml άντλησης από το δεξί και ml άντλησης από το αριστερό στήθος, τί ώρα έκανε άντληση. ml που πίνει το βρέφος σε κάθε γεύμα και πόσα ml άφησε (για να τα συμπληρώσει στο επόμενο γεύμα!), την ώρα που ξεκίνησε να τρώει, την ώρα που τελείωσε, ζύγιση εβδομαδιαία για την οποία της είπαν να αγοράσει ζυγαριά ακριβείας στο σπίτι και να μην ξεχνά, να αφαιρεί τα γρ. που ζυγίζει η στεγνή πάνα του μωρού! Σε υγιές βρέφος! Ολα αυτά τα είχε οργανώσει ΠΡΙΝ γεννήσει, με την καθοδήγηση πάντοτε του γυναικολόγου και του μαιευτηρίου! Πώς να πεισθεί αυτή η κοπέλα ότι, αρκεί να το βάζεις στο στήθος όποτε θέλει, και ότι δεν χρειάζεται καμία καταγραφή για να βεβαιωθεί ότι δεν υποσιτίζεται το βρέφος της; Ειδικά όταν συμβουλεύεται κατά αυτόν τον τρόπο, από επαγγελματίες; Τι να της κάνει η δική μου εικόνα, να θηλάζω; Εχει πολύ πιο ισχυρές εικόνες και συμβουλές να την καθοδηγούν. Από το 2009 που είναι η έρευνα, έχουν περάσει σχεδόν μια δεκαετία. Σίγουρα θα έχουν αλλάξει τα πράγματα προς το καλύτερο, αλλά από αυτό, μέχρι το "είναι εξαίρεση όποια ΔΕΝ θηλάζει" απέχουμε μίλια. Θα μπορούσα να κάνω την υπόθεση, ότι πολλές περισσότερες γυναίκες, προσπαθούν ή θέλουν να θηλάσουν και δείχνουν μεγαλύτερη επιμονή. Αλλά με αυτά που διαβάζω και συζητώ, έχω την εντύπωση ότι αν ΟΛΑ πάνε ΤΕΛΕΙΑ από την αρχή και δεν έχει μισό πρόβλημα με το θηλασμό, θα θηλάσει τουλάχιστον ένα 6μηνο, που όλοι γνωρίζουν πια, ότι είναι και το ελάχιστο "ιδανικό" για το βρέφος. Αν όμως προκύψει και το παραμικρό πρόβλημα, αρχίζει μια πορεία σύντομη και σταθερή, προς τον αποθηλασμό και μάλλον εν αγνοία της μητέρας: από κακές συμβουλές, μέχρι ανεπαρκή καθοδήγηση από παιδιάτρους, από ανασφάλεια που ενισχύεται από την μη εκπλήρωση του ιδεατού θηλασμού, μέχρι χίλια δυο άλλα... Μου φαίνεται εύστοχος ο διαχωρισμός που κάνεις. Μάλλον θα συμφωνήσω!
  14. ΧΟΡΤΑΙΝΕΙ και το ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΕΙ! Η ανησυχία μπορεί να προκύπτει από χίλιους δυο λόγους. Προσφέρεις το στήθος κάθε φορά που αισθάνεσαι ότι το χρειάζεται, ανεξάρτητα από το αν θεωρείς ότι πεινάει, ή πονάει ή δεν μπορεί να κοιμηθεί. Κακώς αμφιβάλλεις. ΜΗ δίνεις συμλήρωμα, δεν το χρειάζεται. Αλλά κυρίως, ΜΗ δίνεις συμπλήρωμα, δεν το θέλει!! Με το καλό να δείτε και τις ζυγίσεις που θέλετε, για να ηρεμήσεις.
  15. Χρησιμοποιείς την περίπτωση σου, σαν να είναι ανάλογη με κάθε άλλης κοπέλας που επέλεξε θήλαστρο έναντι του θηλασμού. Κατά τον ίδιο τρόπο, θα έπρεπε να θεωρώ κι εγώ ότι ο θηλασμός πονάει από τη φύση του, αφού εμένα με πονούσε και με πονάει ακόμη, 20 μήνες μετά, χωρίς ποτέ να έχουν πληγωθεί οι θηλές μου! Δεν μπορούμε δηλαδή να παίρνουμε πολύ ειδικές περιπτώσεις και να τις ανάγουμε σε γενική αλήθεια. Παρόλα αυτά, αν ακούσεις από μια λεχώνα ότι, δεν θέλει να θηλάσει και προτιμά να βγάζει με το θήλαστρο για να "ξέρει τι της γίνεται", χωρίς κανένα ιατρικό ή άλλο πρόβλημα με το θηλασμό, θα σκεφτείς ότι κάτι πάει στραβά; Πέραν αυτού, προσπαθώ να κάνω σαφές ότι αυτοί οι προβληματισμοί ή οι σκέψεις που καταθέτω, δεν αφορούν μια ειδική περίπτωση, εσένα ή εμένα. Μιλώ για το περιβάλλον στο οποίο καλούμαστε να γίνουμε μητέρες και να θηλάσουμε τα μωρά μας, στο σύνολο του: τ' ότι δεν θηλάσαμε οι ίδιες ως παιδιά, τ' ότι οι μητέρες μας έχουν την πεποίθηση ότι το μητρικό γάλα είναι "νερό", ή δεν προσφέρει τίποτα μετά τους πρώτους μήνες, τ' ότι το στήθος έχει χαρακτήρα σεξουαλικού αντικειμένου, την δυσπιστία για το δημόσιο θηλασμό, την τάξη και την οργάνωση στην καθημερινότητα μας, που έρχεται σε αντιδιαστολή με τις ανάγκες ενός βρέφους, την εργασία που στέκεται απέναντι στην μητέρα κι όχι προστατευτικά κ.α. χίλια δυο. ΟΟΟΟΟΟΟλα αυτά και άπειρες άλλες μικρές και μεγάλες λεπτομέρειες της ζωής μας, μας νουθετούν, μας εξοικειώνουν σε αυτό που θεωρούμε "κανονικό", "φυσιολογικό". Κι αυτή η κανονικότητα δεν είναι φιλική προς τη μητρότητα, τα παιδιά και την οικογένεια. Μιλώ λοιπόν για την ψυχολογία που χτίζεται καθόλη τη διάρκεια του βίου, όχι για την πρόσκαιρη συναισθηματική κατάσταση της μητέρας-λεχώνας, εκείνη ειδικά την περίοδο. Κοπέλα 20 χρονών με κοιτά περίεργα που θηλάζω το παιδί μου, στον παιδότοπο. Αλλη κοπέλα που σκοπεύει να κάνει παιδάκι, μου λέει ότι δεν θέλει να θηλάσει γιατί θα της πέσει το στήθος και μια τρίτη, δηλώνει ότι θα θηλάσει για λίγους μήνες, αλλά μετά θα πρέπει να ανταποκριθεί και στο ρόλο της "γυναίκας" κι όχι μόνο στο ρόλο της μάνας... Αυτές οι τυχαίες αναφορές, εκφράζονται από νεαρά κορίτσια, που έχουν τελειώσει πανεπιστήμιο! Δεν είναι προς κατάκριση καμία από αυτές, γιατί δεν εκφράζει κάτι εκκεντρικό, αλλά απλώς αυτό που η κοινωνία ασπάζεται για τη μητρότητα και το θηλασμό γενικά. Είναι σκέψεις και κουβέντες που όταν ενυπάρχουν στην κοινωνία, ακόμη κι αν αποφασίσεις να ενημερωθείς κατάλληλα, να αποτάξεις τους μύθους και να κάνεις το επιστημονικά ορθό και κατάλληλο για σένα, μπορεί μέσα σου, κάπου βαθυά, να υπάρχει ακόμη η αίσθηση, ότι ο θηλασμός είναι "περίεργος" ή τουλάχιστον ξένος προς εσένα. Και το γεγονός ότι τόοοοοσες γυναίκες ξεκινούν να θηλάσουν και δεν τα καταφέρνουν, είτε συναισθηματικά, είτε πρακτικά, δεν μπορεί να είναι απλώς τυχαιότητα ή να ψάχνουμε να βρούμε τους λόγους, στα προβλήματα που αντιμετώπισε κάθε μία κοπέλα ειδικά. Δεν είναι ειδικό το πρόβλημα, όταν το αντιμετωπίζει ΚΑΘΕ θηλάζουμε μητέρα, στην Ελλάδα (βλ. την έρευνα παραπάνω).