kine

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    683
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    18

kine last won the day on Νοέμβριος 25

kine had the most liked content!

Συνεισφορα στο φορουμ

346 Good

Περισσότερα για την/τον kine

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

986 εμφανίσεις προφίλ
  1. Οχι βρε κορίτσι μου. Το ίδιο πράγμα είναι να χτυπάει ως αντίδραση μέσα στο σπίτι, επειδή πχ. τελείωσε το παιδικό που βλέπει και ξενέρωσε και το ίδιο είναι να χτυπήσει ένα παιδί παίζοντας μεταξύ τους, επειδή ττην τραμπούκισε;; Δεν έχω μία άντίδραση για κάθε κατάσταση. Αν αυτό σε δυσκολεύει να το αποδεχτείς, επειδή θεωρείς καλύτερο να έχεις ΜΙΑ αντίδραση για κάθε περίσταση, οκ. Οι δικές μου οι αντιδράσεις ποικίλουν και ως προς το είδος της αντίδρασης μου και ως προς το χρόνο που θα επέμβω. Κάθε παράδειγμα που έχω γράψει, έχει διαφορετικό χαρακτήρα. Οπότε μην παραθέτεις το ένα που λέει, μπήκα μπροστά με το άλλο που λέει, δεν έκανα τίποτα και ψάχνεις για αντιφάσεις. Το είδος της αντίδρασης κρίνεται με βάση τί βιώνει το παιδί, τί αποκομίζει εμπειρικά τι δεδομένη στιγμή, στο δεδομένο περιβάλλον, με τα δεδομένα γεγονότα. Φιλτράρω τις δικές μου αντιδράσεις προσπώντας να είμαι ελάχιστα παρεμβατική. Ελάχιστα σε μια περίπτωση μπορεί να είναι, δεν κάνω τίποτα και σε μια άλλη, πιάνω τα χέρια για να μην εξελιχθεί σε επώδυνη χειροδικία (είτε για την κόρη μου, είτε για κάποιον άλλο). Αν λέμε το ίδιο πράγμα, δεν υπάρχει λόγος να αντιπαρατίθεσαι. Προσωπικά έχω την γνώμη ότι δεν είναι το ίδιο πράγμα και γι'αυτό συμπληρώνω επεξηγώντας την προοπική μου. Αλλά αν εσύ το βρίσκεις όμοιο, είναι απολύτως κατανοητό από εμένα και αποδεκτό.
  2. @ΑΡΓΚ Δεν υπονοούσε απόλυτη μη παρέμβαση. Ανέφερα όπως θυμάμαι, ότι η δασκάλα έπιασε τα χέρια του παιδιού μαλακά και του είπε ότι δεν μπορεί να χτυπάει, όταν έκανε αυτή την εμφανή κίνηση χειροδικίας. Δεν ήταν όμως παρεμβατική καθόλη την εξέλιξη του περιστατικού. Εν ολίγοις, δυσκολεύεσαι να αφομοιώσεις την υποκειμενικότητα στην κρίση για το πότε παρεμβαίνω και πώς. ΔΕΝ υπάρχει μια αντίδραση για όλες τις περιστάσεις. Οπως ανέφερα, χρειάζεται κρίση και διακριση από τον γονέα, προσπαθώντας την ελάχιστη παρέμβαση (όχι την μηδενική όπως θέλεις να μεταφράζεις τα λεγόμενα μου, ώστε να ταιριάξουν στην αντίληψη σου). Και η κρίση αυτή έχει σαν φίλτρο τί θα αποκομίσει το παιδί με αυτή την εμπειρία κι όχι τί θα διδάξει ο ενήλικας. Επειδή με τη θεωρία, αντιλαμβάνομαι ότι μπερδεύεσαι μιας και δεν φαντάζομαι ότι είναι σκόπιμη η παρερμηνεία, να έρθουμε πάλι στο παράδειγμα. Αν η κόρη μου αμυνθεί χειροδικώντας ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΕΜΒΩ. Αλλά δεν θα της διδάξω ότι πρέπει να απαντά με χειροδικία στη χειροδικία. Διαφέρει λοιπόν, το τι θα πω με το τι θα κάνει το παιδί. Το παιδί θα κάνει άλλοτε αυτό που θέλω κι άλλοτε κάτι διαφορετικό σύμφωνα με τις παρορμήσεις του. Εγώ θα παρέμβω μόνο όταν θεωρώ ότι βλάπτεται το παιδί. Τέλος, δεν σχολιάζω ούτε τον μέσο γονιό, ούτε εσένα, ούτε τη Λενια ούτε κανέναν άλλο. Διαβάζω ένα παράδειγμα συμπεριφοράς, μια κατάσταση, έναν προβληματισμό και προτείνω αυτό που κατανοώ ως βέλτιστο τρόπο επίλυσης, του συγκεκριμένου προβλήματος/προβληματισμού. Δεν κάνω προσωπική αντιπαράθεση με κανέναν γονιό γιατί όπως είπες, δεν γνωρίζω τον άνθρωπο ή το παιδί του ή την κατάσταση τους. Συζητάμε κυρίες μου, δεν μετράμε τις παιδαγωγικές μας! Ξανα είπα νομίζω, ότι δεν ξεκινάμε όλοι από την ίδια αφαιτηρία. Οπότε δεν έχουμε όλοι τα ίδια ιδανικά, αλλά ακόμη κι αν έχουμε τα ίδια ιδανικά, δεν χρησιμοποιούμε όλοι τα ίδια μέσα. Πάνω σε αυτά συζητάμε. Θεωρώ δεδομένο ότι όταν κάποιος μου απευθύνει μια ερώτηση, κυριολεκτικά ΘΕΛΕΙ μια απάντηση. Δεν ξέρω γιατί αυτή η απάντηση εκλαμβάνεται ως προσπάθειας προώθησης μιας θέσης. Μπορείς να πεις καλύτερα "δεν συμφωνώ, η πρακτική σου πιστεύω δεν βγάζει πουθενά και δεν θα την πρότεινα ποτέ σε κανέναν γιατί δεν με εκφράζει καθόλου". Κι αυτό είναι απόλυτα δεκτό και κατανοητό
  3. χαχαχα....χαρά στην υπομονή σου @Sentir...natureza Ετσι που τα παρέθεσες ωραία ωραία είμαι κι εγώ πεπεισμένη ότι πολύ καλά τα λέω. Η περίληψη είναι εξαιρετική. Την ακαδημαϊκή καριέρα την έχεις σκεφτεί; Εχεις τα προσόντα, να το ξέρεις . Γνωρίζεις ότι είναι εξαιρετικά προσβλητική τοποθέτηση. Λυπάμαι πολύ αν αισθάνεσαι ότι έχω πρόθεση, ή έχει κάποιος άλλος, να σου αλλάξει την άποψη. Βρισκόμαστε σε διάλογο γιατί υποτίθεται αποζητούμε τις άλλες απόψεις και καλλιεργούμε τις δικές μας, μέσα από τον διάλογο.

  4. Διαφημίσεις


  5. ΥΓ. Και λίγο πιο λιανά να το πώ: όταν η κόρη μου χτυπάει, τη σταματάω ΑΜΕΣΑ. Αν δεν ακούσει στο όνομα της, της πιάνω τα χέρια και κυρίως δουλεύω με το βλέμμα που σκοτώνει (διαθέτω ένα πολύ καλό). Οταν την χτυπάνε, μπαίνω μπροστά. Αν όμως κάποιος τη σκουντήσει ή της πάρει παιχνίδι, ή την σπρώξει και μπει μπροστά στη σειρά ή της πάρει την κούνια κτλ κτλ κτλ. ΔΕΝ επεμβαίνω. Την αφήνω να το υποστεί. Αν χαλαστεί πολύ, της εξηγώ τι και γιατί έγινε, το συζητάμε λίγο μέχρι να της φύγει η στεναχώρια. Αν δεν χαλαστεί πολύ, κάνω σαν να μην το είδα και το συζητάμε μόνο όταν θα το φέρει αυτή στην κουβέντα και πιο πολύ αφήνω αυτήν να μιλήσει και δεν παίρνω θέση. Ακούω. Αν πεταχτεί στο δρόμο, την έχω μαγκώσει με τη μία. Αν όμως τρέχει προς το δρόμο, περιμένω μέχρι το τελευταίο βήμα της γιατί πιστεύω ότι θα σταματήσει κυριολεκτικά στην άκρη του πεζοδρομίου, αλλά δεν θα περάσει. Και 99% όταν σταματά. Κάποιες φορές έχει χρειαστεί να φωνάξω ή να πεταχτώ να την κρατήσω, γιατί δεν κατάλαβε ότι είναι σε διάβαση.
  6. @Lenia16 @ΑΡΓΚ Εχει ήδη ειπωθεί, αλλά ας το γράψω κι εγώ άλλη μία. Πουθενά δεν πρότεινα μια στάση αποστασιοποίησης, αδιαφορίας, μηδενικής παρέμβασης κτλ. Το ξέρω ότι γράφω πολλά μαζί, αλλά νομίζω είναι χρήσιμο να διαβαστεί ολόκληρος ο συλλογισμός, πριν προβεί κανείς σε απαντήσεις και αντιπαραθέσεις. Εκτός κι αν, το είδος της παρέμβασης και ο τρόπος της καθοδήγησης που προτείνω, στα δικά σας μάτια είναι απόλυτη μη παρέμβαση. Εμένα μου φαίνεται σαφώς πιο ήπια αλλά όχι ανύπαρκτη. Κατά τα άλλα και μιας και έχει προχωρήσει αρκετά η κουβέντα και νομίζω έχει πολύ καλό περιεχόμενα στα περισσότερα ποστ, το μόνο που θέλω να επισημάνω είναι πως ίσως το πιο σημαντικό στις όποιες παρεμβάσεις-συζητήσεις-προτροπές κτλ είναι το πνεύμα με το οποίο εισάγεται σε αυτές ο ενήλικας. Τα ίδια λόγια μπορούν να έχουν διαφορετικό περιεχόμενο, όταν εκφράζονται με διαφορετική καρδιά. Τα παιδιά αισθάνονται πώς νιώθουμε για όσα συμβαίνουν. Αν συμβουλεύεις το παιδί για να σε ακούσει η διπλανή σου στο πάρκο, το παιδί το ξέρει. Το νιώθει. Γνωρίζει μέσα του, την αδιαφορία σου για το συμβάν αυτό καθε αυτό. Αν κάνεις κήρυγμα για να "το βάλεις στη θέση του", το παιδί γνωρίζει τα συναισθήματα σου. Νιώθει ότι αισθάνεσαι την ανάγκη να του επιβληθείς κι όχι να το καθοδηγήσεις. Αν κάνεις κήρυγμα από φόβο ότι θα πάθει κάτι, το παιδί αισθάνεται το φόβο σου, την αγωνία σου. Νιώθει ότι δεν εμπιστεύεσαι τις ικανότητες του και την αντίληψη του. Αν του μιλάς συνέχεια, γιατί δεν έχεις συνηθίσει τη σιωπή, το παιδί αισθάνεται την αμηχανία σου. Δεν θα το πει ποτέ, αλλά νιώθει ότι του μιλάς για σένα, όχι για αυτό. Αν του μιλάς αργά και σταθερά, κρατώντας μέσα την οργή σου, νιώθει ότι σιγοβράζεις. Ξέρει μέσα του ότι έχεις μπουχτίσει μαζί του και με τα επαναλαμβανόμενα ατοπήματα του. Κι από την άλλη, αν είσαι γεμάτος αγάπη, ανοχή και εμπιστοσύνη, ακόμη κι αν λες πολλά, το παιδί ξέρει τις προθέσεις σου, σε αισθάνεται και νιώθει από που προέρχονται όσα ακούει, ακόμη κι αν δεν "ακούει" αυτά καθαυτά τα λόγια σου. Οπότε, το σημαντικό δεν είναι ΤΙ λέμε. Το σημαντικό είναι ΠΩΣ το λέμε και κυρίως ΠΩΣ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΣΤΕ για όσα λέμε και όσα συμβαίνουν. Με τί πνεύμα περιβάλλουμε το παιδί και όσα συμβαίνουν. Η πρακτική της ελάχιστης παρέμβασης (ελάχιστο στα μέτρα του καθενός και σύμφωνα με τις δυνάμεις και την αντίληψη του), ρίχνει το βάρος της σε κάτι πιο ουσιαστικό από το λόγο. Λέει με απλά λόγια ότι το παιδί δεν μαθαίνει από τα λόγια που του προφέρουμε, αλλά από τη ζωή που ζει. Οτι καλύτερο έχεις να διδάξεις στα παιδιά σου, είναι να γίνεις η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου, να κάνεις αυτοκριτική, να ωριμάζεις, να γίνεσαι μεγαλόκαρδος και πράος και έτσι να ρουφίξουν τα παιδιά σου, τη ζωή σου, τον τρόπο σου, το πνεύμα που καθοδηγεί τις πράξεις σου. Είναι πολύ πιο εύκολο να λέμε τι πρέπει να κάνουμε και πολύ δύσκολο να είμαστε όντως, αυτά που διδάσκουμε ως σωστά και πρέποντα. Πάρτε παράδειγμα: είμαστε κατά της βίας, δεν χτυπάμε, δεν χτυπάμε, δεν χτυπάμε.....μέχρι που το χτύπησαν 5-6 φορές το παιδί στο σχολείο και του είπα "χτύπα". Αν είμαι όντως ήπιος και δεν ασκώ βία, δεν την προτείνω γιατί δεν μου βγαίνει να το προτείνω, ακόμη κι αν αισθάνομαι ότι το παιδί μου βάλλεται. Απλά δεν μου βγαίνει. Αλλά όταν προτείνω τη μη βία, γιατί μου φαντάζει ωραία, χωρίς όμως να το ζω μέσα μου, έρχεται μια στιγμή, που αποκαλύπτεται η ασυνέχεια όσων λέω, με όσα είμαι/αισθάνομαι. Και για όλο το μήνυμα που παρέθεσες μαζί με το παραπάνω. Η κόρη μου δεν είναι καθόλου ξεχωριστή. Είναι πολύ κοινή. Είναι τόσο κοινή, ώστε να γράφει στα άγραφα πολλούς κανόνες, όπως κάθε άλλο παιδί της ηλικίας της, παρά τις προσπάθειες μου για το αντίθετο. Είναι τόσο κοινή και τετριμένη ώστε να κάνει περίπου όσα κάνουν όλα τα παιδιά γύρω μας, περισσότερο ή λιγότερο. Εγώ από την άλλη προσπαθώ να κάνω αρκετά διαφορετικά, απ' ότι οι περισσότερες μαμάδες που ξέρω, ως προς το πώς αντιμετωπίζω τις καθημερινές μας δυσκολίες. Οχι γιατί οι άλλες μαμάδες δεν αγαπούν τα παιδιά τους όπως εγώ το δικό μου. Μπορεί να αγαπούν περισσότερο και καλύτερα από μένα. Απλώς γιατί έχω την περιέργεια και την υπομονή να μελετάω την ανθρώπινη συμπεριφορά και παίρνω μεγάλη χαρά και ικανοποίηση, όταν διαπιστώνω ότι κάτι απ' όσα κάνω είναι περιττό ή άστοχο. Κάθε φορά (και είναι πολλές) που βρίσκομαι σε τέλμα μη μπορώντας να προχωρήσω αρμονικά την συνύπαρξη μου με την οικογένεια μου, αναζητώ νέες ιδέες, τρόπους, σκέψεις.....και τελικά πάντα κάτι βρίσκω. Κάτι εφαρμόσιμο, κάτι αληθινό, κάτι που εναρμονίζεται με την κοσμοθεωρία μου και μπορώ να δουλέψω πάνω σε αυτό. Το να προσπαθώ να ακούω περισσότερο, να μιλάω λιγότερο, να μην δίνω βοήθεια χωρίς να μου τη ζητήσει, να έχω εμπιστοσύνη στις δυνάμεις της, να την παρατηρώ και να την αφήνω να λειτουργεί, να παρεμβαίνω άμεσα και δραστικά όταν πρέπει, να υποχωρώ όταν κάνω λάθος, να βάζω ελάχιστους κανόνες και να τους τηρώ σταθερά, να είμαι ευέλικτη όταν χρειάζεται, να είμαι σταθερή όταν επιβάλλεται, να της δίνω το λόγο όταν έχει λόγο, αλλά να της ξεκαθαρίζω πότε ο λόγος της, δεν αρμόζει κ.α. πολλά, είναι πράγματα που μου ταιριάζουν, με εκφράζουν και για εμάς λειτουργούν προς το καλύτερο κι όχι προς το χάος και το μπάχαλο που υπονοείς και σκιαγραφείς για το μέλλον της μικρής αννούλας πίσω από τα σίδερα. (φυσικά δεν παίρνω όρκο ότι θα έχει ένα καθαρό ποινικό μητρώο εφόρου ζωής, αλλά δεν ξέρω ποιος αφελής μπορεί να έχει τέτοιες βεβαιότητες)
  7. Εγώ δεν θα πρότεινα τίποτα έξω από αυτό το οποίο κάνετε εσείς συνήθως. Χωρίς να κρίνω την στάση σας γενικά, το πιο σημαντικό είναι να είστε πραγματικοί, αληθινοί και οικείοι με όσα ζήτε. Πλέον η ζωή συμπεριλαμβάνει και το παιδί και είναι κι αυτό μέρος του πολιτισμικού περιβάλλοντος του σπιτιού σας. Αν δεν σας λέει και πολλά η όλη ιστορία, κρατήστε το έτσι. Αν θέλετε να πάρετε δώρα, πείτε ότι είναι γιορτή και αφορμή για ένα δώρο! Γιατί να περιπλέκονται τα πράγματα; Αν εσείς δεν έχετε ιδέα για το τί σημαίνει χριστιανικά χριστούγεννα, γιατί πρέπει να δώσετε στο παιδί, ένα μήνυμα χριστουγέννων που δεν είναι δικό σας, αλλά το κατασκευάσατε αποκλειστικά για να το δώσετε στο παιδί; Σκέψου αν του προσφέρεις κάτι με όλα αυτά. Διαφωνώ πλήρως με φανταστηκές ιστορίες περί ταράνδων, ξωτικών, τζακιών κ.α. ανάλογα. Δεν βλέπω σε τί ωφελείται το παιδί, ακούγοντας από τους γονείς του να αναπαράγουν μυθοπλασίες, σαν να είναι πραγματικές και να τις στηρίζουν με κάθε τρόπο, σαν να εξαρτάται η χαρά μιας γιορτής, από αυτές τις μυθοπλασίες. Περαν τούτου, γνωρίζω πολλά παιδιά που τους κρύβανε χροοοοονια το μυστικό, ότι τα δώρα τα αγόρασε ο μπαμπάς και δεν τα τύλιξε ένα ξωτικό, αλλά η κοπέλα στο ταμείο του παιχνιδάδικου και είναι πραγματικά λυπηρό, στα 8 και στα 10 ένα παιδί ακόμη, να προσπαθεί να πείσει τους γονείς του, να του επιτρέψουν να ομολογεί, ότι ο σαντα-κλάους ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!!! (Προσωπικά ΒΑΡΙΕΜΑΙ όλο το εμπορικό κομφούζιο των χριστουγέννων. Η πραγματική ύπαρξη των χριστουγέννων είναι το μόνο που με αφορά και όσα έχω να πω ή να μην πω στο παιδί, είναι όσα όντως συμβαίνουν τα χριστούγεννα στην εκκλησία: είναι γιορτή, η γιορτή της γέννησης του Χριστού, με αφορμή αυτό το χαρμόσυνο γεγονός, γιορτάζουμε με την οικογένεια και τους φίλους μας. Τόσο απλά.)
  8. @Lenia16 Παραθέτεις με έναν τρόπο τα πράγματα λες και πρέπει να είναι μονάχα το ένα ή το άλλο. Χρησιμοποιώ την αντίθεση σε ένα παράδειγμα απλώς για να κάνω εμφανή τη διαφορά ανάμεσα σε δύο διαφορετικούς στόχους ή τρόπους που δύσκολα φαίνονται με μια επιφανειακή θεώρηση. Αυτό δεν σημαίνει ότι ένας άνθρωπος, μια οικογέινεια, ένα παιδί θα είναι μονάχα έτσι και ποτέ αλλιώς. Εγώ βλέπω το άτομο ως προσωπικότητα, ως ιδιαιτερότητα, ως μοναδικό φαινόμενο του είδους του. Αυτό συμβαίνει λόγω της δικής μου ιδιοσυγκρασίας, λόγω των σπουδών μου, λόγω της πόλης και του τρόπου που μεγάλωσα μέσα στην οικογένεια μου κ.α. Ενας άλλος άνθρωπος, με διαφορετικό υπόβαθρο από μένα, μπορεί να βλέπει τον άνθρωπο ως μέρος ενός όλου και όχι πρωτίστως ως ατομικότητα. Οσο κοντά κι είμαστε πολιτισμικά, δεδομένου ότι ζούμε όλοι στην ίδια χώρα, από μέρος σε μέρος και ανάλογα με την εγγύτητα που έχει ο καθένας με την κοινότητα του, μπορεί να έχουμε εγκατεστημένο μέσα μας, ένα διαφορετικό τρόπο κατανόησης του ανθρώπου, του παιδιού, της κοινωνίας. Και χωρίς να είναι όλο αυτό ανελυμένο και κατανοητό, ασυνείδητα να ξεκινάμε από διαφορετική αφαιτηρία ο ένας από τον άλλο. Ολα αυτά είναι γόνιμα να γίνονται αντικείμενο μελέτης από τον καθένα, για τον εαυτό του. Δεν είναι κάτι που αφορά τον άλλο ή που έχουμε λόγο να αναλύουμε αν είναι καλύτερο το α από το β. Το σημαντικό είναι να έχουμε υπόψη μας, ότι δεν είναι για όλους, το ίδιο σημαντικά τα ίδια πράγματα. Δε μιλώ ούτε για κοινωνική απομόνωση, ούτε για αντιρρησίες, ούτε για οτιδήποτε εξεζητημένο. @Sentir...natureza ο steiner που ανέφερες, είναι ο ίδιος που ανέφερα κι εγώ. Είχε ποικίλα ενδιαφέροντα ο άνθρωπος και ένα από αυτά ήταν και τα παιδαγωγικά μάλλον. Εγώ μελετώντας για αποκρυφισμό, θεοσοφία κτλ εχω δει το όνομα του, αλλά δεν ήξερα με τι άλλο είχε ασχοληθεί. Τα έσπασε με τους θεοσοφιστές και ίδρυσε την ανθρωποσοφία. Τώρα το έψαξα λίγο και είναι το ίδιο πρόσωπο. Οπότε για το δικό του πρότυπο δεν έχω ιδέα, αλλά σου εγγυόμαι ότι την βιβλιογραφία της Μοντεσσόρι, αν δεν την έχεις διαβάσει ΠΡΕΠΕΙ να της διαβάσεις. Θα σε καταπλήξει και το έργο και η προσωπικότητα της. Εγώ τουλάχιστον είχα μια πολύ στρεβλή εικόνα περί μοντεσσοριανής αγωγής, έχοντας διαβάσει από άρθρα και μπλογκς κτλ. Το περιεχόμενο των βιβλίων της, είναι πραγματικός θησαυρός για όποιον ψάχνει έναν τρόπο που να μην πνίγει το παιδί, αλλά να μην χάνει και τα όρια του, το πλαίσιο, τη σταθερότητα του. Και πρώτο απ' όλα, προτείνω το Η ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ.
  9. Αυτό τον κανόνα δεν τον καταλαβαίνω. Υπάρχουν πράγματα που με ενοχλούν και τα λέω, υπάρχουν πράγματα που με ενοχλούν και δεν τα λέω. Εξαρτάται από το τί θέλω να κάνω και τι επιδιώκω με το να το πω (προφανώς εννοείς στον κηδεμόνα ή τον ενήλικα υπεύθυνο). Ηταν ενοχλημένο το μικρό αλλά διατηρούσε τη θέση του με τις δικές του δυνάμεις. Και ούτε μια φορά δεν έστρεψε τα μάτια του προς την δασκάλα ή κάποιον άλλο για να αναζητήσει υποστήριξη. Ηταν απόλυτα ξεκάθαρο ότι παρόλο που υπέστει πίεση, δεν αισθανόταν την ανάγκη να λάβει υποστήριξη. Το να ακολουθείς όπως είπες κι εσύ μια "τακτική" δεν νομίζω ότι αποδίδει τίποτα. Αν όμως έχεις στο νου σιγά σιγά να καλλιεργηθείς και να δουλεύεις μέσα σου μερικές σκέψεις, πριν κρίνεις πότε και πώς θα παρέμβεις, σιγά σιγά χτίζεται μέσα σου μια ευαίσθητη αντίληψη πολύ πιο λεπτή από αυτή που είχες, πριν αρχίσεις να παρατηρείς το παιδί σου και τα άλλα παιδιά - χωρίς προκαταλήψεις όσο γίνεται. Σταδιακά αρχίζουν και παίρνουν τα πράγματα άλλη διάσταση. Βλέπεις τα παιδιά και έχεις μεγαλύτερη εμπιστοσύνη ότι θα κατορθώσουν κάτι μόνα τους. Και μια στο τόσο όντως το κατορθώνουν και τότε είναι φανερή η ποιοτική διαφορά μεταξύ του "σωστού" που δίδαξες και συνέβη χάρη σε σένα και του σωστού που κατόρθωσε το παιδί σου, μόνο του, χάρη στην προσπάθεια του και την αντίληψη του. Κι έτσι σιγά σιγά κι εσύ παίρνεις λίγο θάρρος ότι, αξίζει να κανεις ένα βήμα πίσω και να περιμένεις και να μην προτρέχεις. Επιπλέον σιγά σιγά παίρνουν την πραγματική τους διάσταση κάποια πράγματα και βλέπεις πιο ήρεμα το επικριτικό ύφος του άλλου γονέα, δεν αγχώνεσαι πώς θα σκεφτούν οι άλλοι γονείς αν δεν επιπλήξεις το παιδί άμεσα, δεν ντρέπεσαι για την ανάρμοστη συμπεριφορά γιατί ξέρεις ότι είναι μέρος της προόδου κι όχι μια έλλειψη που πρέπει να διορθωθεί εδώ και τώρα. Και σε κάθε περίπτωση, οι κοινωνικές συναναστροφές έχουν μια ποικιλία απροσδόκητη. Μπορεί το παιδί μου που χτυπάει τον αδερφό του, να είναι "θύμα" σε ένα άλλο περιβάλλον. Το παιδί μου το ήρεμο και εσωστρεφές, να είναι ταραχοποιός σε ένα άλλο περιβάλλον. Το παιδί μου το δειλό, να είναι συγκροτημένο και σταθερό σε ένα άλλο περιβάλλον. ..... Δεν μπορούμε να έχουμε μια συμπεριφορά για το κάθε τι. Μπορεί να είμαι παρατηρητής και διακριτικός γενικά, αλλά αλλιώς θα φερθώ σε ένα 3 χρονο που ζητά υποστήριξη ή επιβεβαίωση κι αλλιώς σε ένα 3χρονο που δείχνει να ξέρει που θέλει να πάει και που να σταθεί. Πρέπει να είμαι σε θέση να διακρίνω τις διαφορές στην προσωπικότητα των παιδιών και να ανταποκρίνομαι αναλόγως στην κάθε ανάγκη. Είναι σημαντικό επίσης να έχουμε ξεκαθαρίσει ποιος είναι ο δικός μας στόχος, των γονέων. Εγώ μπορεί να ενδιαφέρομαι για την προσωπικότητα του παιδιού και για το αυτεξούσιο του, όμως αυτό είναι πολύ εκκεντρικό και ακόμη και λάθος, για έναν άλλο γονέα που έχει πολύ ισχυρή μέσα του την αίσθηση της κοινότητας και είναι πιο σημαντικό να βλέπει το παιδί του σύννομο με την κοινότητα, παρά να αυτονομείται και α ξεχωρίζει για την κρίση και την αντίληψη του. Δεν είναι απαραίτητα το ένα καλό και το άλλο κακό. Αλλά έχει σημασία να ξέρουμε εμείς, οι γονείς, πρώτα απ' όλα για μας, που τοποθετούμαστε και ποιες είναι οι δικές μας αξίες και οι στόχοι μας.
  10. κι όμως, δεν είναι ανοχή. Σταθερότητα χαρακτήρα είναι. Και το αν είχε καλή ή όχι κατάληξη, δεν το κρίνω από τίποτε άλλο, παράμόνο από τον τρόπο που λειτούργησε το ίδιο το παιδί. Ημουν παρούσα και έβλαπα το πρόσωπο του, τις αντιδράσης του, την επιμονή του και την σιγουριά του. Οπως και την αγανάκτηση του που μετατρεπόταν αμέσως σε μεγαλύτερη επιμονή. ΗΘΕΛΕ να είναι εκεί. ΗΘΕΛΕ να ολοκληρώσει αυτό που ξεκίνησε. ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ ΤΗΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ή τη νουθεσία της δασκάλας. Και το άλλο παδί. Επειτα σταμάτησε όλα αυτά, ηρέμησε και άλλαξε τρόπους. Την ίδια ημέρα. Στην ίδια τάξη. Για σένα μπορεί να είναι ασήμαντο, το να φάει ένα μπωλ δημητριακά, αλλά το παιδί ΗΘΕΛΕ να το κάνει και το έκανε με επιτυχία. Μόνο του επέλεξε να πάει στη σειρά, μόνο του διάλεξε να παραμείνει. Πρέπει να εκτιμήσεις τί ζει το παιδί, με βάση το πώς λειτουργεί το ίδιο το παιδί. Οχι με γνώμονα όσα εσύ ίσως πιστεύεις ότι θα νιώθει. Αν ίσχυαν όσα υποθέτεις, θα φαινόταν αυτό στο παιδί. Θα είχε τον απόηχο μιας άσχημης εμπειρίας στο πρόσωπο του. Και ίσως να του έμενε σαν άσχημη εμπειρία, αν η δασκάλα το "προστάτευε" με μια προστασία, που δεν είχε ανάγκη. Στα πρώτα σου λόγια για την εξέλιξη των παιδιών, με βρίσκεις σύμφωνη. Συγνώμη, μάλλον μπέρδεψε ποιος έχει γράψει τι. Αλλα οκ. Στο περιστατικό που ανέφερα, παρακολούθησε όλη την μέρα των παιδιών. Και δεν είναι μικρής σημασίας οι τρόποι τους την επόμενη ώρα και την παραμεθεπόμενη όπως και την μεθεπόμενη μέρα. Ευτυχώς για όλους, όχι ο νταής δεν γίνεται πιο νταής. Και δεν θα τον έλεγα καθόλου νταή. Υπερικινητικό και ανήσυχο περισσότερο. Προσπαθούσε να τσιγκλίσει, να τραβήξει την προσοχή, ίσως κατα βάθος να ήθελε απλώς να κάνει ένα φίλο. Οπότε ναι, έμαθε και αυτός. Κι όπως ανέφερα, μετά το φαγητό καθόλου δεν συνέχισε την ίδια συμπεριφορά. Ηταν ευγενικός και παραχωρητικός με τα υπόλοιπα παιδιά.
  11. Θα παραθέσω ένα πρόσφατο παράδειγμα. Νηπιαγωγείο 3-6 ετών. Τα παιδιά κάνουν σειρά για να ετοιμάσουν το πρωινό τους, μπροστά από έναν μπουφέ που χωράει ένα μόνο παιδί τη φορά. Παίρνουν πιάτο, γεμίζουν και προχωρούν προς το τραπέζι πιο δίπλα. Στη σειρά βρίσκεται ένα μικρόσωμο αγόρι και πίσω του ένα μεγαλόσωμο και μεγαλύτερο ηλικιακά, λίγο ανακατώστρας θα έλεγα. Ο μεγάλος, καθόλη της διάρκεια της αναμονής πιέζει με το σώμα του τον μικρότερο, προς τα μπροστά. Το κάνει συνεχώς και λίγο μάλιστα το ευχαριστιέται να βλέπει το ζόρι του μικρού που προσπαθεί να σταθεί όρθιος στη σειρά του, χωρίς να σπρώχνει τους μπροστινούς του. Οι δασκάλες είναι εκεί, δεν επεμβαίνουν ούτε λεκτικά ούτε πρακτικά. Ο μικρός που και που βγάζει κάποιο αναφώνημα καθώς προσπαθεί έντονα να πιέζει με την πλάτη του προς τα πίσω και να κρατά τα πόδια του σταθερά, κρατώντας τη σειρά του. Κάποια στιγμή αυθόρμητα κάνει κίνησε με τα χέρια του, προς τα πίσω για να απωθήσει το μεγαλόσωμο παιδί. Ο μεγάλος αρπάζεται από αυτό και βρίσκει ευκαιρία να τον σπρώξει κανονικά με τα χέρια. Η δασκάλα γρήγορη (ήταν διακριτικά παραδίπλα, χωρίς να δείχνει ότι προσέχει το πώς στέκονται τα παιδιά), αμέσως πιάνει απαλά αλλά με σφέλτες κινήσεις και με τα μπράτσα της κατεβάζει τα χέρια του μελάγου παιδιού, ενώ ταυτόχρονα είναι σαν αγκαλιά ο τρόπος που τον κρατά. "Δεν σπρώχνουμε Γιώργο". Του το λέει με απόλυτη ευθύτητα, κοιτώντας τον στα μάτια και χωρίς χαμόγελα ή άλλα υπονοούμενα. Επειτα κατεβάζει τα χέρια της και απομακρύνεται σαν να επιστρέφει στην δουλειά της. (Στην πραγματικότητα παρακολουθούσε ακριβώς τι γονόταν αλλά δεν στεκόταν με τρόπο που να αισθάνονται τα παιδιά ότι εποπτεύονται, είχε σχεδόν στραμένη την πλάτη της σε αυτούς). Ο μεγάλος συνέχισε με τον ίδιο τρόπο να πιέζει το μικρό. Ο μικρός συνέχισε να κρατά τη θέση του με κόπο. ΔΕΝ ΖΗΤΗΣΕ ΒΟΗΘΕΙΑ, δεν παραπονέθηκε στις δασκάλες, δεν απαίτησε κάποια επίλυση του προβλήματος που αντιμετώπιζε για τουλάχιστον 10 λεπτά, μέχρι να φτάσει η σειρά του. Οταν έφτασε η σειρά του, το μεγάλο παιδί τον πίεζε τόσο πολύ από πίσω, ώστε δυσκολευόταν να χρησιμοποιήσει τα χέρια του και να βάλει το πρωινό στο πιάτο του. Κι όμως. Δεν λίγυσε. Εφτασε ως το τέλος, πήρε πρωινό, κάθησε στο τραπέζι με τα άλλα παιδιά και άρχισε να μιλά και να τρώει κάνοντας παρέα με τους υπόλοιπους. Το ίδιο και το μελαλύτερο παιδί από πίσω του. Μπορείται να σκεφτείτε πόση δύναμη και σθένος αποκτά αυτό το παιδί, κρατώντας ακέραιη τη στάση του και ολοκληρώνοντας με τις δικές του δυνάμεις (όχι μόνο σωματικές αλλά και ψυχικές δυνάμεις), τη μικρή του εργασία, που ήταν να βάλει πρωινό στον εαυτό του και να κάτσει να φάει; Αλλά κι ο μεγάλος. Πιεσε, πίεσε, πίεσε, αλλά δεν κατόρθωσε να δημιουργήσει την αναταραχή που φανταζόταν. Κανείς δεν έδωσε αξία στην απρεπή συμπεριφορά του. Αν και του έγινε σαφές, ότι δεν επιτρέπονται οι χειροδικίες. Στο τέλος κάθησαν όλα μαζί στο τραπέζι και τίποτα φαινομενικά δεν συνέβη. Το μικρό παιδί όμως, έχει βγεί σίγουρα πιο δυνατό. Και είναι αλήθεια να θαυμάζεις πώς δεν ξέσπασε σε κλάματα ή οργή, με τόση πίεση που έφαγε. Πολύ ώριμη στάση όντως και δεν χρειάστηκε βία, για να απαντήσει στη βία. Σταθερότητα μόνο. Εγώ το θαύμασα όλο αυτό. Τίποτα από αυτά δεν θα είχε συμβεί, αν η δασκάλα, απομάκρυνε εξερχής τον μεγαλύτερο, που ήταν εριστικός από την ώρα που ήρθε ή κρατούσε μονίμως τη σειρά σε τάξη, με το να εποπτέυει και να δίνει οδηγίες άμεσα, να επαναλαμβάνει ότι "δεν σπρώχνουμε/μην πιέζεις τον κωστάκη/αν το ξανακάνει γιώργο θα σερβιριστείς τελευταίος/μπραβο κωστάκη που είσαι υπομονετικός"κτλ κτλ κτλ.
  12. Σου προτείνω να διαβάσεις το Η ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ της Μοντεσσόρι. ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ανάγνωσμα για κάθε γονέα και δάσκαλο!!! Περιγράφει πολλά παραδείγματα μέσ από την καθημερινότητα των σχολείων της, συμπεριφορές παιδιών και δασκάλων και παρουσιάζει πώς έφτασε και η ίδια να "ανακαλύψει" τα χαρίσματα των παιδιών. Τις πραματικές τους δυνάμεις και δυναμικές να μάθουν μόνα τους, μέσα από ένα καλά προετοιμασμένο περιβάλλον και διακριτικούς αλλά σίγουρους παιδαγωγούς. Η απάντηση μου: Πώς θα καταλάβει αν δεν το διδάξει κάποιος; ΜΟΝΟ ΤΟΥ, θα καταλάβει. Εχε εμπιστοσύνη στην αντίληψη και την ικανότητα του παιδιού σου και θα καταλάβει. Κι εμένα η κόρη μου σηκώνει χέρι σε εμάς. Δεν την αφήνω. Της πιάνω το χέρι, τη σταματώ, της λέω ότι δεν θέλω να με χτυπάει. ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ! Αυτό όμως δεν έχει καμία αξία, μπροστά σε αυτό που θα μάθει όταν θα βρεθεί στην ίδια κατάσταση με ένα συνομίληκο και θα σηκώσει χέρι ή τη δεχτεί χτύπημα. Εκείνη η στιγμή θα είναι πολύ πιο γόνιμη για την ίδια, απ' ότι όσα της λέω εγώ, όταν το κάνει σε εμένα. Δεν ξέρω τα ενδεχόμενα σενάρια μια τέτοιας κατάστασης. Είναι όμως ανάγκη να υπάρξουν αυτές οι καταστάσεις, όπως είναι ανάγκη να σκοντάψεις για να μάθεις να περπατάς, να χτυπήσεις για να μάθεις να παίζεις στο δρόμο, να κάνεις σαρδάμ για να μάθεις να μιλάς κτλ. @Sentir...natureza Τον παιδαγωγό που ανέφερες δεν τον γνωρίζω, ούτε και την δουλειά του. Μόνο την σχέση του με τον αποκρυφισμό και της θεοσοφία έχω υπόψιν, αλλά όχι τα παιδαγωγικά. Η σκέψη μου πάντως εμένα, δεν είναι τόσο η απλότητα "simplicity". Ισα ίσα, που δεν είναι καθόλου απλό να έχεις μάτια και αυτιά ανοιχτά, να είσαι σε εγρήγορση αντιληπτική, να αισθάνεσαι και διαισθάνεσαι όσα συμβαίνουν γύρω από το παιδί, να εκπαιδεύεσαι μέσα σου, ώστε να λεπταίνουν οι αισθήσεις σου και να γίνεσαι όλο και πιο ικανός να αντιλαμβάνεσαι τις προθέσεις του παιδιού, ΑΛΛΑ παρόλα αυτά να μένεις παρατηρητής και να ΔΙΑΚΡΙΝΕΙΣ πότε χρειάζεται η παρέμβαση σου και πότε είναι περιττή ή και επιβλαβής. Επίσης, @kotsifikos καθόλου δεν προτείνω την "απόλυτη ελευθερία". Αντιθέτως. Μια τέτοια ελευθερία ΔΕΝ ειναι ελευθερία. Είναι χάος και σύγχυση, είναι βάρος επώδνο και καταστροφικό για το παιδί. Το σπίτι έχει κανόνες, έχει αρχές. Οπως και οι κοινωνικές σχέσεις διέπωνται από αρχές και κανόνες, ακόμη κι αν αυτές δεν λέγονται ποτέ. Το παιδί θα τις ανακαλύψει αυτές, δουλεύοντας τες σε πραγματικές συνθήκες, με πραγματικά παιδιά και πραγματικούς ενήλικες. Θα απορριφθεί αν είναι δύστροπο και θα απομονωθεί αν είναι επιθετικό και βλαπτικό για τους άλλους. Το πιο δύσκολο νομίζω είναι να γίνει αντιληπτό πως Ο ΤΡΟΠΟΣ που θα ζήσει κάποια πράγματα, θα δημιουργήσει μέσα του βιώματα και γνώσεις που δεν μπορεί να του τις δώσει η συμβουλή και η διδαχή. Γενικά όλοι συμφωνούμε ως προς το τί θέλουμε για τα παιδιά μας. Η διαφορά έγκειται στο πώς.
  13. @Lenia16 Καταλαβαίνω ότι συμφωνούμε εν πολλοίς αλλά εγώ δίνω έμφαση στην επίδραση που έχουν όλα αυτά, στον εσωτερικό κόσμο του παιδιού κι όχι τόσο στην έκβαση μιας κατάστασης όπως οι καθημερινές κοινωνικές αντιξοότητες μεταξύ των παιδιών. Οταν μιλώ για εμπειρίες δεν εννοώ τον "περπατημένο στη νύχτα" . Η πρώτη σύγκρουση ενός 3χρονου στο σχολείο, είναι τρομερή εμπειρία. Η έκβαση της, ποιοι θα παρέμβουν, πως θα μιλήσουν τα άλλα παιδιά γι' αυτό κι άλλα πολλά, είναι όλα μια εμπειρία με αξία, εφόσον τη ζήσει το παιδί μέσα από τον κόσμο του, τα μάτια και τα αυτιά του, ικανό να βιώσει τα όποια συναισθήματα προκύψουν. Οταν το παιδί έχει ήδη πολλές ιδέες και αναπαραστάσεις από το τί μπορεί να προκύψει (πχ. του λέμε αν κάποιος σε ενοχλήσει, κάνει αυτό ή το προετοιμάζουμε ότι κάποια παιδάκια σπρώχνουν ή αρπάζουν ή κάνουν το ένα και το άλλο...), όταν βρεθεί ελεύθερο στο χώρο με ένα τέτοιο ενδεχόμενο, στην πραγματικότητα δεν είναι "ελεύθερο" υπό την έννοια ότι το μυαλό του είναι ήδη εμποτισμένο με ιδέες για το πώς μπορεί να φερθούν οι άλλοι, πώς μπορεί να εξελιχθούν τα πράγματα, τί μπορεί να του συμβεί, τί πρέπει να κάνει κτλ. Αρα, η εμεπιρία του όταν (αν) συμβεί, θα είναι το μίγμα των συναισθημάτων και των προσδοκιών των γονέων του, μαζί με όσα το ίδιο αισθάνεται ή ίσως πιστεύει ότι πρέπει να αισθανθεί και να εκπληρώσει. Είναι πολύ σύνθετος ο ψυχισμός μας όπως και των παιδιών και καθόλου απλό, να προβλέψεις τί και πώς θα βιωθεί, πώς θα ζυμωθεί μέσα στο παιδί και τι αποτέλεσμα θα έχει ως πράξη, την επόμενη φορά ή μετά από 1 χρόνο. @student Εμένα με βρίσκεις απόλυτα σύμφωνη. Υπάρχει μια βάση, ένας πυρήνας πίσω από όλα αυτά. Οπως το κατανοώ εγώ, ως γονείς έχουμε την αυτοπεποίθηση και την βεβαιότητα συνήθως, ότι όσα εμείς θέλουμε και προσδοκούμε για τα παιδιά μας, είναι τα βέλτιστα και τα καλύτερα. Και μπορεί να είναι. Δεν διερωτόμαστε όμως εύκολα αν αυτά που εμείς σκεφτόμαστε και εκτιμούμε για το ένα και το άλλο, είναι σύμφωνα με όσα το παιδί έχει μέσα του. Και δυστυχώς ή ευτυχώς ένας άνθρωπος που ακόμη διαμορφώνεται, πολύ δύσκολα μπορεί να διατηρηθεί ακέραιος. Επειδή προσωπικά, δεν πιστεύω ότι ο ενήλικας είναι σοφότερος και ικανότερος από το μικρό, στο να αντιληφθεί ορισμένα πράγματα, προτιμώ πρώτα να βλέπω, να ακούω, να ζυγίζω μέσα μου, να ξανα προσέξω το κάθε τι και να παρεμβαίνω μόνο όταν μου ζητείται ή όταν εκτραχύνεται μια κατάσταση.
  14. @Lenia16 Τα λόγια μας επιδρούν πολύπλευρα κι όχι μονάχα ως προς το αν θα εφαρμόσει ή δεν θα εφαρμόσει το παιδί τις οδηγίες μας. Η κρίση χτίζεται, με τον καιρό, μέσα από τις εμπειρίες του ίδιου του ανθρώπου κι εφόσον αυτές βιώνονται πλήρως και δεν διαμεσολαβούνται. Η μεγαλύτερη ηλικία δεν κάνει κανέναν ωριμότερο και δεν προσθέτει κριτικό πνεύμα, αν δεν έχει καλλιεργηθεί αυτό το πνεύμα στην μικρότερη ηλικία και μέσα από την εμπειρία. Ποτέ η διδαχή και η νουθεσία, δεν σημαίνει και δεν φέρνει την κριτική ικανότητα. Αυτό δυστυχώς είναι κάτι που ο κάθε άνθρωπος χτίζει για τον εαυτό του και δεν μπορεί να του το μεταλαμπαδεύσει κανείς. Δεν ξέρω τι βρίσκεις αντιφατικό στα γραφόμενα μου. Υπάρχει αντίφαση αν ψάχνεις έναν δρόμο, μια πανάκεια για όλα τα πράγματα. Οντως, άλλοτε πρέπει να περέμβεις κι άλλοτε όχι, άλλοτε η συμβουλή χρειάζεται κι άλλοτε είναι περιττή έως και βλαβερή για το παιδί. Το κριτήριο όμως για όλα αυτά, δεν είναι να γίνει το παιδί δυναμικό, να μην γίνει θύμα, να γίνει ευγενικό ή κάτι άλλο (στόχος του γονέα). Το κριτήριο είναι να μπορέσει το παιδί να ζήσει τη δική του ζωή, τις δικές του φιλίες, τις δικές του έχθρες και τις δικές του αποτυχίες και να προοδεύσει μέσα από όσα του έρχονται. Με συνοδοιπόρους και βοηθούς τους γονείς στα πρώτα χρόνια. Πράττεις κρίνοντας τί είναι πιο ωφέλιμο για την εμπειρία του παιδιού . Εμπιστεύεσαι τις εσωτερικές δυνάμεις του παιδιού και του δίνεις χρόνο να προσπαθήσει, να αποτύχει αλλά και να σε αποζητήσει. ΣΗΜΕΙΩΣΗ: αν σκοπός σου είναι να μην γίνει το παιδί σου θύμα, να μην στεναχωρηθεί, να μην το υποτιμήσουν, να μην αισθανθεί θιγμένο ή πληγωμένο κτλ. μπορείς να χρησιμοποιήσεις όποια μέσα θέλεις για να το επιτύχεις. Από παρεμβάσεις σε δασκάλους, γονείς, εποπτεία στο παιχνίδι με άλλα παιδιά, έλεγχο των συνομιλιών του στα δίκτυα αργότερα, συστάσεις, προτροπές και καθοδήγηση κ.α. αν όμως σκοπός σου είναι να ζήσει το παιδί σου μια πλήρη εμπειριών ζωή, να γεμίσει εμπειρίες, να πλουτίσει εσωτερικά, να πατάει στα πόδια του και να είναι ένα συγκροτημένο και βουλητικά ισχυρό άτομο, τότε ΠΡΕΠΕΙ να μπορέσεις να αφήσεις τα πράγματα να έρθουν όπως έρθουν και να φροντίζεις μονάχα να είσαι παρούσα ΟΤΑΝ σου ζητείται κι όχι προληπτικά. ΄ Αν το παιδί εκλαμβάνει την αναμονή ως αδιαφορία, τότε μάλλον ΕΙΝΑΙ αδιαφορία. Μην υποτιμάς την νοημοσύνη των παιδιών. Δεν αισθάνονται καταλάθος ότι οι γονείς τους αδιαφορούν. Ξερουν ότι οι γονείς του αδιαφορούν όταν κάτι τέτοιο όντως συμβαίνει. Απλά οι γονείς ΠΟΤΕ δεν παραδέχονται ότι αδιαφορούν ή ότι είχαν άλλα πράγματα στο μυαλό τους, από το πώς αισθάνεται το παιδί τους. Και όντως....ποιος ξέρει; Ξέρεις εσύ ότι με τις παρεμβάσεις και το κήρυγμα, θα έχεις ένα πιο ευτυχισμένο παιδί; Ξέρεις ότι έτσι, θα αποτρέψεις την θυματοποίηση του; Ή μήπως ξέρεις ότι επειδή είναι δειλό να αμυνθεί στο συμμαθητή, θα είναι πάντοτε θύμα; Ξέρεις; Προβλέπεις και άρα έχει κάθε λόγο να ποντάρεις ότι οι ενέργειες σου είναι καταλληλότερες για κάθε περίσταση, από αυτό που θα κρίνει το 3χρονο σου κι άρα, καλώς προσπαθείς να εφαρμόζει τις δικής σου κρίσης ενέργειες, αντί να κρίνει και να δράσει με την δική του ικανότητα; Ξέρεις; ΥΓ. Τώρα ξεκίνησε. 3,5 ετών.
  15. @ΑΡΓΚ Συγνώμη, για τη σύγχυση. Συνήθως προτρέχουμε να διδάξουμε όλα όσα θεωρούμε πρέποντα και αναζητούμε κάθε λόγο και αφορμή για να διδάξουμε-κηρύξουμε την καλώς νοούμενη (σύμφωνα με εμάς) συμπεριφορά στα παιδιά. Δεν έχουμε το τακτ, την διάκριση, την υπομονή, το σεβασμό αν θες, να περιμένουμε να ζήσει το παιδί κάτι, να νιώσει όσα συναισθήματα έρχονται με αυτό το κάτι - ενίοτε πολύ στενάχωρα συναισθήματα και αντικρουόμενα, να προσπαθήσει να βρει μια λύση μόνο του και όταν (αν) μας ζητήσει βοήθεια, καθοδήγηση, συμβουλή ή παρέμβαση, να του δώσουμε τα φώτα μας. Θεωρούμε πως το παιδί χρειάζεται και οφείλει να πάρει τη βοήθεια μας, είτε μας το ζητάει είτε όχι. Δεν έχουμε την ευαισθησία να στεκόμαστε ένα βήμα πίσω και να παρατηρούμε (έτοιμοι σε περίπτωση που μας καλέσει σε βοήθεια) την πρόοδο του. Είμαστε πάντοτε ένα βήμα μπροστά από το παιδί, γεμάτοι με τη σοφία και την έγνοια μας και θέλουμε να του τα πούμε όλα, για να προλάβουμε κάθε τι που μπορεί να είναι δυσάρεστο ή ανάρμοστο, χωρίς να λαμβάνουμε υπόψην ότι κάπως έτσι, μέρα με τη μέρα καταλήγουμε να προσπαθούμε να ζήσει το παιδί όπως εμείς θέλουμε να ζει την ζωή του και ότι δεν του επιτρέπουμε να έχει την εμπειρία των δικών του βιωμάτων - όποια κι αν είναι αυτά. Και φυσικά υπάρχουν δεκάδες τρόποι να αντιδράσεις στο χτύπημα του παιδιού σου εις βάρος ενός άλλου. Είναι διαφορετικό να επέμβω άμεσα όταν συμβαίνει η χειροδικία μεταξύ 2-3χρονων και διαφορετικό να κάνω το ίδιο για 10 χρονα. Οπως είναι διαφορετικό να διακόψω την χειροδικία που συμβαίνει μπροστά μου, από το να μιλάω και να κατακρίνω με χίλιους δυο τρόπους την πράξη, σπίτι μου με το παιδί, όταν το συμβάν έχει γίνει και παρέλθει. Ζώντας το συμβάν. Αναλογιζόμενο τα όσα έγιναν. Και επειδή η μαμά κι ο μπαμπάς δεν είναι αδιάφοροι, πιθανότατα σε κάποιο σημείο θα θελήσει να μοιραστεί την εμπειρία του μαζί τους. Το ίδιο το παιδί όμως θα θελήσει να μιλήσει, το ίδιο θα θελήσει να εκφράσει μια απορία ή μια δυσθυμία. Και ίσως να μην θελήσει τη συμβουλή της μαμάς, αλλά μονάχα να μιλήσει για ότι έγινε. Κι αυτό είναι οκ. Ισως να ζητήσει μια βοήθεια, μια σκέψη, έναν λόγο παρηγορητικό. Ισως και όχι. Τα λόγια του γονιού, δεν θα κάνουν πιο σύντομη τη διαδικασία της ωρίμανσης και της ανάπτυξης κρίσης. Απλώς θα την καταπνίξουν. Το κάθε παιδί έχει το δικό του δυναμικό και μας αρέσει δεν μας αρέσει, τα παιδιά μας δεν είναι πάντοτε γρήγορα, δυναμικά, ετοιμόλογα, κοινωνικά με πολλούς φίλους, πρώτοι μαθητές και όλα τα ποθητά. Ενίοτε είναι δειλά, φοβισμένα, γκρινιάρικα, επιθετικά και δύσκολη παρέα για τα άλλα παιδιά. Κάθε στοιχείο είναι εκεί που είναι για κάποιο λόγο. Και όσο κι αν δεν υποφέρεις την αναμονή του να αφήσεις το παιδί σου να αισθανθεί τί σημαίνει να είναι ο εαυτός του, αυτό είναι το καλύτερο πράγμα που μπορεί να κάνει ένας γονιός για να βοηθήσει την ωριμότητα του παιδιού και την κρίση του, να αναπτυχθεί. Υπάρχει χώρος για την συμβουλή και την παρέμβαση του γονέα. Αλλά αυτός δεν είναι στην πρώτη γραμμή των γεγονότων. Ανάλογα με την ηλικία του παιδιού και της ικανότητες του, πρέπει να έχουμε την εγρήγορση να είμαστε διακριτικοί και παρατηρητές. Οσο εσύ είσαι παρατηρητής (και το παιδί δεν σου έχει ζητήσει να παρέμβεις ή να συμβουλεύεις) μπορεί να γίνουν εξαιρετικά πράγματα που δεν τα φαντάζεσαι. Μπορεί το παιδί να βρει υποστηρικτές και να μην γίνει ο καρπαζιάς που φαντάζεσαι. Μπορεί να έρθει ένα άλλο παιδί να το συζητήσει μαζί του και έτσι να βγει ένας πολύ όμορφος δεσμός με ένα νέο πρόσωπο. Μπορεί να ισορροπήσει μέσα του τις δυνάμεις του και να αμυνθεί την τρίτη φορά ή την πέμπτη, μπορεί και να ζητήσει βοήθεια μετά από μια δυο φορές. Ποιος ξέρει....; Μπορούμε να είμαστε με μάτια και αυτιά ανοιχτά αλλά σιωπηλοί. Θα έρθει η ώρα μας να βοηθήσουμε. Αλλά πρέπει να μπορούμε να περιμένουμε να έρθει η ώρα και να επιτρέπουμε και στο παιδί να νιώθει ότι ΤΩΡΑ θέλω να με βοηθήσεις με ότι αντιμετωπίζω.