kine

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    599
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    16

Συνεισφορα στο φορουμ

256 Good

Περισσότερα για την/τον kine

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

554 εμφανίσεις προφίλ
  1. Μ'αρέσει πολύ το ερώτημα και ο προβληματισμός γιατί κατά την γνώμη μου, αποτελεί και μέρος της απάντησης στο όλο πρόβλημα. Οχι λοιπόν, δεν είναι υποχρέωση αυτών των άλλων παιδιών, να λύσουν κάτι. Δεν θα σταματήσουν το φαινόμενο του εκφοβισμού ούτε θα μάθουν σε ανεπαρκείς δασκάλους, να είναι πιο χρήσιμοι στα παιδιά. ΑΛΛΑ, είναι ένα βάρος που πρέπει και οφείλει να το σηκώνει ένα παιδί, ένας έφηβος και ένας ενήλικας, ανεξάρτητα από την δύναμη και την εξουσία που έχουν ή δεν έχουν και που μπορούν να ασκήσουν προς βελτίωση της κατάστασης. Κι αυτό το βάρος, ονομάζεται έγνοια. Εν ολίγοις, το φαινόμενο του εκφοβισμού, δεν αφορά μια απομονωμένη και αποσπασματικά αναλυόμενη, πράξη βίας. Εχει να κάνει με το πώς προσλαμβάνεται αυτή η ενέργεια από το περιβάλλον του σχολείου, από την ομάδα των συνομιλήκων και τους ενήλικες. Πχ. α) Αν η πράξη, έχει κατευθυνση προς ένα συγκεκριμένο παιδί και το παιδί αυτό έχει φίλους και άλλα παιδιά να το νοιάζονται ή να νοιάζονται γενικά, ακόμη κι αν δεν είναι οι στενοί του φίλοι, θα το υπερασπιστούν! Η ενέργεια θα πάρει άλλη τροπή, θα γίνει λόγος διαπραγμάτευσης των μεταξύ τους σχέσεων, ρύθμισης και κατανόησης των αξιών που τα παιδιά ασπάζονται και αφορμή για να ενεργοποιηθούν οι κοινοτικές δυνάμεις της συγκεκριμένης παρέας/τάξης/σχολείου. β) Αν το παιδί είναι από καιρό απομονωμένο, για τους προσωπικούς του λόγους, δεν έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα δίκτυο φίλων και παιδιών που το νοιάζονται, αλλά και τα παιδιά στο συγκεκριμένο σχολικό περιβάλλον είναι στραμμένα στο εγώ τους και γυρνούν αδιάφορα το κεφάλι, σε όσα δε τους επηρεάζουν άμεσα, όπως και οι καθηγητές "κάνουν μονάχα τη δουλειά τους", το παιδί αυτό θα δεχτεί μια ενέργεια εις βάρος του, μικρής ή μεγάλης σημασίας, η οποία όμως θα μεγενθυθεί και θα πάρει τεράστιες διαστάσεις διότι δεν υπάρχει γύρω του κανένας να του συμπαρασταθεί, κανένας να τον παρηγορήσει, κανένας να τον υπερασπιστεί, κανένας να του δώσει σημείο εξώδου από το τραυματικό του συμβάντος. Πιθανόν λοιπόν το συμβάν να επαναληφθεί και να παγιωθεί η σχέση θύτη-θύματος μέχρι τουλάχιστον την έξοδο από το συγκεκριμένο σχολικό περιβάλλον ή και ποτέ. Οπότε, αν έπρεπε να γίνει κάποια συζήτηση ή ενημέρωση για το bullying, αυτή θα έπρεπε να είναι όχι σε σχέση με την όποια μεμονομένη πράξη εις βάρος ενός παιδιού, αλλά σε σχέση με τον κοινωνικό ιστό γύρω από το παιδί και το ίδιο το σχολείο, ως κοινότητα. Κάτι το οποίο φυσικά θα θέσει υπό αμφισβήτηση τις αρχές μας και τις αξίες μας ως κοινωνία. Σκέψου όλες τις φορές, που έχεις πει ή έχεις ακούσει κάποιον να συμβουλεύει τον διπλανό του (ενήλικα ή παιδί): "εσύ μην μπλέκεσαι / ο καθένας να κοιτάει τη δουλειά του / μην ανακατεύσαι / κτλ....." .
  2. @Zouzou31Να τον αφήσεις στην πεθερά σου να ξεκουραστείς! ΑΜΕΣΑ!!!! Δεν πρόκειται να πάθει κάτι η πεθερά σου, ακόμη κι αν ξυπνάει κάθε μια ώρα το παιδί, γιατί πολύ απλά θα το κάνει για μια νύχτα και αυτό δεν είναι και τόσο τρομερό από άποψη κούρασης. Η δική σου πολύμηνη αυπνία, είναι προβληματική. Ασε το παιδί στην πεθερά, ακόμη και 2 μέρες αν χρειαστεί (την πρώτη φορά που άφησα την κόρη μου, στη μαμά μου, δεν μπόρεσα να κοιμηθώ από δική μου ανησυχία και μόνο-τη δεύτερη ήμουν πιο ήρεμη και όντως ξεκουράστηκα λίγο). Οταν ξυπνήσεις ξεκούραστη την επόμενη μέρα, θα είσαι πιο ήρεμη και με καθαρή σκέψη, ώστε να μπορείς να αξιολογήσεις ΑΝ σου κάνει η μέθοδος, ΑΝ μπορείς να την εφαρμόσεις, ΑΝ ο αποθηλασμός θα βοηθήσει σε κάτι ή αν υπάρχουν άλλες εναλλακτικές που δεν μπορείς να σκεφτείς γιατί είσαι τοοοοοοοσο κουρασμένη και ταλαιπωρημένη.
  3. Ενας δερματολόγος μου είχε πει, ότι το σίδερο είναι προληπτική ενέργεια για να αποφύγεις τους μύκητες, αλλά όχι για να σκοτώσεις μικρόβια, με την έννοια που το αντολαμβανόντουσαν οι μαμάδες μας. Προσωπικά, το σίδερο το θεωρώ απολύτως διακοσμητικό στοιχείο και το χρησιμοποιώ μόνο για αισθητικούς λόγους, σε ιδιαίτερα ρούχα. Και γενικά όποιος απεξαρτηθεί από το σιδέρωμα, θα συνειδητοποιήσει ότι δεν έχει με οποιονδήποτε τρόπο "κινδυνέψει" την υγεία του ή των παιδιών του. @Euangelia_17 πιο πολύ να φοβάσαι τα απορρυπαντικά (και το είδος και την ποσότητα που βάζει-καλύτερα λιγότερο, παρά περισσότερο), παρά τα μικρόβια. Μαλακτικό απαγορεύεται και είναι επιβλαβές και για τους ενήλικες και για τα παιδιά, οπότε κατάργησετο και τελείως αν θες.

  4. Διαφημίσεις


  5. περι δημητριακων

    Βρώμη δίνουμε και τις αρέσει, αν και άλλες εποχές την τρώει λιγότερο κι άλλες περισσότερο. Οτιδήποτε άλλο "δημητριακό" έρχεται σε συσκευασία, ανεξαρτήτως μάρκας ή είδους, το θεωρώ ακατάλληλο τόσο για εκείνη όσο και για μένα. Οτι έχω διαβάσει, όπου έχω ψάξει, ότι ντοκυμαντέρ έχω δει, δεν έχει τίποτα το θετικό να αναφέρει για τα συσκευασμένα προϊόντα που ονομάζονται "δημητριακά" και γενικά νομίζω ότι η μόνη πηγή θετικής πληροφόρησης για αυτά τα προϊόντα, είναι οι διαφημίσεις!
  6. Μιας και το ανέφερες, αν έχεις το χρόνο, θέλεις να ανεβάσεις τις συνταγές που χρησιμοποιείς; Θέλω κι εγώ να απαλλαγώ κάποια στιγμή από τα διάφορα προϊόντα του εμπορίου, αλλά δεν έχω ακόμη το χρόνο να το ψάξω και να δοκιμάσω μερικές συνταγές ώστε να βρω κάτι που να μου ταιριάζει. Και πιο πολύ για σαμπουάν, μιας και τα υπόλοιπα λίγο λίγο τα έχω καταργήσει.
  7. Σε αυτή την γενική περιγραφή εμπίπτει και η κόρη μου: στο σπίτι είναι διεκδικητική και ζητά και απαιτεί και μιλά και απ' όλα, αλλά έξω, με άλλα παιδιά κρατά μια στάση παθητική και παρατηρεί, περιμένει και δεν αντιδρά άμεσα σε επιθέσεις εναντίον της. Τι πράττω εγώ: α) είμαι ούτως ή άλλως ΠΑΝΤΑ δίπλα της, όταν παίζει με άλλα παιδιά διότι ζητά την παρουσία μου για να νιώσει άνετα, προτιμά να είμαι εκεί γύρω, ακόμη κι αν δεν παίζουμε μαζί και επιπλέον, επειδή ξέρω πως όλα γίνονται σε δευτερόλεπτα, προτιμώ να βλέπω με τα μάτια μου πώς αλληλεπιδρούν, για να μπορώ να κρίνω, πώς να της μιλήσω σε κάθε ξεχωριστή περίπτωση και να μην χάνομαι σε γενικολογίες όπως "δεν χτυπάμε/μοιραζόμαστε τα παιχνίδια μας" κτλ. Ανάλογα με το τί συμβαίνει, παίρνω θέση εκ μέρους της, αν και όταν το χρειάζεται και γίνομαι η φωνή της, αν και όταν το χρειάζεται β) εφόσον είμαι παρούσα στην αλληλεπίδραση των παιδιών, αν το κρίνω θα μιλήσω και θα καθοδηγήσω ΚΑΙ το άλλο παιδί, ανάλογα με την περίσταση. Δηλαδή, αν χρειαστεί θα βάλω μπροστά το χέρι μου για να μην ολοκληρωθεί μια κίνηση/χτύπημα προς την κόρη μου ή θα το μετακινήσω με τα χέρια μου για να μην την πατάει ή κάτι άλλο που λύνεται με ήπιους χειρισμούς και συνοδευτική λεκτική επεξήγηση "γιατί σε πιάνω και τί κάνεις/δεν πρέπει να κάνεις". γ) σε πολλές περιπτώσεις, αφήνω την κατάσταση να εξελιχθεί την πρώτη φορά: βλέπω ότι το παιδί πάει να σπρώξει ή να αρπάξει κτλ και το αφήνω να το κάνει (αρκεί να μην πρόκειται να προκληθεί σοβαρός τραυματισμός). Το αποτέλεσμα είναι να πέσει η κόρη μου κάτω, να της αρπάξουν τα παιχνίδια, να την ακουμπήσουν άγαρμπα στο πρόσωπο ή τα μαλλιά κτλ. Το αφήνω να συμβεί, ενώ είμαι δίπλα της να την παρηγορήσω, αν το ζητήσει και να της μιλήσω, να της εξηγήσω γιατί συνέβη αυτό. Εξηγώ καθαρά για να ακούνε και τα δυο παιδιά: α)τι κάνει το δικό μου παιδί β)τι κάνει το άλλο παιδί ή τι ήθελε να κάνει γ) ότι η κίνηση του προκάλε πόνο/ στεναχώρια/φόβο στην κόρη μου δ) ότι η κόρη μου θα ήθελε να την μεταχειριστεί έτσι την επόμενη φορά κι όχι έτσι Αυτά τα λέω κανονικά σε α' και β' πρόσωπο, απευθυνόμενη στα παιδιά όπως θα απευθυνόμουν και σε οποιονδήποτε ενήλικα, αλλά με απλές προτάσεις. Και καθώς λέω κάθε ένα από τα παραπάνω, ζητώ διαλεκτικά την επιβεβαίωση της κόρης μου για να δω αν συμμερίζεται τα όσα εκφράζω εκ μέρους της και αν όντως συμφωνεί με το πώς περιγράφω όσα αισθάνεται. Το αποτέλεσμα είναι, ότι μετά από μια έντονη σπρωξιά και μια επικείμενη πτώση, κλάμα, αγκαλιές κτλ, η κόρη μου θα αρχίσει να λέει "όχι άλλο" και θα απλώνει το χέρι της σε χειρονομία "stop" προς το συγκεκριμένο κοριτσάκι ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ που την πλησιάζει. Ή μετά από απανωτά αρπάγματα παιχνιδιών, σε μια στιγμή θα αγανακτήσει και θα βάλει τις φωνές στο άλλο παιδί. Το συγκεκριμένο εκείνο παιδί, που παίζει εκείνη την ώρα. Και θα έχει το νου της στα επόμενα παιχνίδια, ότι αυτό το παιδί, είναι έτοιμο να της αρπάξει κάτι από το χέρι της. Δηλαδή, είναι χρήσιμο να υποστεί αυτές τις άσχημες συμπεριφορές, για να συνειδητοποιήσει: α) ότι είναι ΑΣΧΗΜΕΣ και όταν συμβαίνουν, οι άλλοι αισθάνονται άσχημα β) ότι κάποια παιδιά έχουν αυτούς τους τρόπους (και υπάρχει λόγος γι'αυτό) γ) ότι μπορούμε να διαχειριστούμε αυτούς τους τρόπους δ) ότι η αντίδραση/διεκδίκηση έχει νόημα ΜΟΝΟ όταν κάποιος μας ενοχλεί και δεν μπορούμε να τον αποφύγουμε ευγενικά ή διακριτικά και δεν είναι λύση πρώτης επιλογής, σε όλες μας τις διαπροσωπικές σχέσεις. Στο σπίτι φυσικά, μαθαίνουμε να κάνουμε διάλογο, να λύνουμε μικρά προβλήματα και να μην βάζουμε απλώς τα κλάματα ή να ζητάμε από την μαμά να το λύσει, να προσπαθούμε ΜΑΖΙ να βρούμε λύση, να δίνουμε χώρο και χρόνο στον άλλο να πράξει, να μιλήσει, να παίξει, να χαρεί κ.α. Με αυτό τον τρόπο θέλω να πιστεύω, είναι λογικό οι αντιδράσεις της να είναι πρώτα ήπιες και χαμηλών τόνων και δευτερευόντως διεκδικητικές ή αντιδραστικές. Αλλά αυτό είναι κάτι το οποίο εγώ θεωρώ υγιές. Δεν θέλω να διεκδιεκεί προκαταβολικά, δεν θέλω να την απασχολούν τα "δικαιώματα" της στο χώρο, πριν να κατανοήσει το χώρο στον οποίο βρίσκεται και τους ανθρώπους με τους οποίους συναναστρέφεται. Δεν θέλω να σκέφτεται πρώτα τον ευατό της και μετά το άλλο παιδί. Θέλω να μπορεί να "ακούσει" τις ανάγκες των άλλων παιδιών, στο παιχνίδι, ακόμη κι αν τις εκφράζουν άγαρμπα και βίαια. Να απορρίπτει τον τρόπο τους, αλλά να συνεχίζει να κατανοεί τις ανάγκες τους. Οπότε, είναι σκόπιμο, να σκεφτείς καλά, τί θέλεις να μάθει το παιδί από όλα αυτά, πώς θέλεις να στέκεται και τί νόημα θα έχουν αυτές οι μικρές διενέξεις για το πώς κατανοεί τις σχέσεις της με τους άλλους. Κάθε μικρή λεπτομέρεια, έχει τη σημασία της και είναι πέρα για πέρα βέβαιο, πως κάθε παιδί, όσο μικρό κι αν είναι, κατανοεί τον κόσμο και δίνει νόημα στα πράγματα, μέσα από τις σχέσεις του με τους άλλους: η ποιότητα των σχέσεων μας, η ποιότητα των αντιδράσεων αυτών αποτελούν τη βάση πάνω στην οποία θα χτίσει ένα παιδί τις σχέσεις του και τον τρόπο που νοηματοδοτεί αυτές.
  8. Μια πρόταση/συμβουλή: μην χρησιμοποιείς σαν αιτιολογία το "είσαι μεγάλος". Μας έρχεται πολύ εύκολο να το πούμε και λογικό σαν επιχείρημα, αλλά μέσα στη μέρα του παιδιού, συμβαίνουν χίλια δυο για τα οποία είναι "μεγάλος" κι άλλα τόσα για τα οποία είναι "μικρός". Πιστεύω δεν είναι αρκετά σαφές και δεν εμπεριέχει και συγκεκριμένο νόημα για το παιδί, οπότε δεν βοηθάει να κατανοήσει γιατί συμβαίνει αυτό που συμβαίνει. Προσωπικά, προτιμώ αιτιολογίες όσο πιο κοντά στην πραγματικότητα. Με το θηλασμό συγκεκριμένα της λέω άλλοτε "δεν θέλω", άλλοτε "με πονάει η κοιλιά μου" γιατί μετά το φαγητό είμαι φουσκωμένη, άλλοτε "ότι είμαι κουρασμένη", άλλοτε "να μην κάνουμε μεμέ έξω, γιατί θα σε πάρει ο ύπνος - περίμενε να πάμε σπίτι να κάνουμε" όταν είναι αργά και η ώρα της για ύπνο μας βρίσκει έξω. Ανάλογα δηλαδή με τους πραγματικούς λόγους που δεν θέλω να θηλάσω. Και φυσικά το ζυγίζω κι εγώ, σε σχέση με το πόσο επιμένει και για ποιο λόγο το ζητάει. Ποτέ δεν έχω αντιπροσφέρει κάτι άλλο, ειδικά τροφή. Οταν λέω όχι ή δεν θέλω, τις προτείνω να πάμε να παίξουμε ή να κάνουμε ότι κάναμε στην συγκεκριμένη φάση και συχνά αναλαμβάνει κι ο μπαμπάς, απλώς να πλασάρει ένα αυτοσχέδιο παιχνίδι εκείνη την ώρα για να την προσελκύσει και να φύγει από την αγκαλιά μου. Δεν θέλω να υποκαταστήσει στο μυαλό της το θηλασμό με μια συγκεκριμένη τροφή, γιατί είναι βέβαιο, ότι μετά θα ζητάει "μεμε" προκειμένου να της αρνηθώ και να της προσφέρω το "κάτι άλλο" - ειδικά αν αυτό είναι ένα γλύκισμα. Το να της λέω τί θέλω ή δεν θέλω και για ποιο λόγο, δουλεύει πολύ καλά στην συνεννόηση μας. Δέχεται περιορισμούς τοπικούς και χρονικούς καιρό τώρα, ενώ δεν παύει να θηλάζει και έξω και οποιαδήποτε στιγμή κατά βούληση. Τους θηλασμούς που της αρνούμαι πιο συχνά και σταθερά, είναι τον θηλασμό της βαρεμάρας. Είναι όλες αυτές οι στιγμές που θα έρθει να ζητήσει, επειδή βαριέται! Της λέω όχι, γιατί κι εγώ δεν θέλω και μετά την ρωτάω χαμογελώντας "βαρέθηκες;" και μου λέει ΝΑΙ!! Και γελάει. Ουσιαστικά ψάχνει πιο έντονο ενεργό παιχνίδι και όχι ότι έκανε μέχρι εκείνη την ώρα και αν όχι..."μεμε". Για τη μείωση του χρόνου θηλασμού, εγώ λέω μόνο "λίγο" και την αφήνω να εννοήσει τι σημαίνει αυτό. Οταν έρθει η ώρα του "λίγο" για μένα, της λέω "φτάνει τώρα;" και συνήθως το αφήνει μόνη της. Αλλιώς μου λέει "όχι" και της απαντώ "οκ όμως συμφωνήσαμε λίγο....θα κάνεις λίγο ακόμη και όχι αλλο". Και το δέχεται και το αφήνει μόνη της δυο λεπτά αργότερα. Αντιλαμβάνεται δηλαδή πολύ καλά ρευστές έννοιες και τις χρησιμοποιώ κατά κόρον, αφήνοντας την να της επενδύσει με νόημα όπως και η ίδια καταλαβαίνει. Μου φαίνεται και πολύ πιο εύκολο από το να κατανοήσει τους νομους που διέπουν της ώρες του ρολογιού. Καλή τύχη και όοοοοοολα καλά και με το καλό
  9. @Astrien Γενικά, αν αρχίσεις να διαβάζεις και να ψάχνεις για διατροφή κτλ θα διαπιστώσεις και μόνη σου ότι δεν υπάρχει συγκεκρικριμένος οδηγός, επιστημονικά τεκμηριωμένος και κατάλληλος για κάθε βρέφος. Αντίθετα, υπάρχουν διάφορες προτάσεις εισαγωγής στερεών οι οποίες διαφέρουν πολύ μεταξύ τους και ποικίλουν εξαιρετικά. Ενώ η γενική οδηγία είναι όχι μέλι πριν το έτος, υπάρχουν γιατροί που κρίνουν ότι δεν πρέπει να τρώει το παιδί μέλι, μέχρι τα τρία. Αλλοι πάλι, απαγορεύουν κάθε τι που κρίνουν ως αλλεργιογόνο. Αλλοι ξεκινούν με κρέας, άλλοι το βάζουν στο τέλος. Αλλοι βάζουν από νωρίς το αυγό, άλλοι λένε μετά τα 2 για την αποφυγή αλλεργιών κτλ κτλ κτλ. Κατά τη γνώμη μου λοιπόν, ενας καλός επαγγελματίας υγείας, θα πρότεινε απλώς, να εισάγεις αργά και σταθερά, τις καλές διατροφικές συνήθειες της οικογένειας σας, στη διατροφή του παιδιού, με κριτήριο τί του είναι εύπεπτο και ευχάριστο. Η κόρη μου κατέληξε να τρώει από τον 7ο μέχρι και τον 12ο μόνο ώριμους λωτούς από φρούτα. Δεν επέμενα να της βάλω μέσα κι άλλα φρούτα για την ποικιλία αφού έβλεπα ότι δεν της άρεσε. Της προσέφερα και μήλο στο χέρι και μπανάνα και αχλάδι...άλλοτε τα δοκίμαζε άλλοτε όχι. Ηρθε το καλοκαίρι και τάραξε τα καρπούζια. Θέλω να πω, παρατήρησε το παιδί σου και προσπάθησε να κατανοείς, τί του αρέσει, πόσο εύπεπτο του είναι και πόσο μπορεί να φάει. Το περισσότερο φαί μόνο κακό μπορεί να κάνει, σε ένα πεπτικό σύστημα που προσπαθεί να ανταπεξέλθει και ζορίζεται. Από κει και πέρα, εγώ έχω ξεκολλήσει από την ιδέα ότι ΠΡΕΠΕΙ το παιδί να φάει κρέας. Από πολύ νωρίς η κόρη μου, δεν ήθελε αλεσμένα λόγω υφής και προτιμούσε λίγο λιωμένα με το πιρούνι ή και καθόλου-να τα πιάνει και να τα δοκιμάζει ως έχουν. Οπότε τα κρεατα δεν μπορούσε να τα φάει καθόλου γιατί δεν έσκιζε τις ίνες με τα ούλα της κι αργότερα με τα δόντια της. Επίσης δεν έκανε αρκετή μάσιση για να μπορεί να φάει μια μπουκιά κρέας, που δεν ήταν ήδη πολτός. Λίγο πριν τον χρόνο σταματήσαμε τελείως να λιώνουμε τροφές γιατί έτσι κι άλλιως τα έτρωγε όλα στην αρχική τους μορφή, οπότε ήταν παράταιρο να αλέθω κοτόπουλα ή μοσχάρια και να τις τα δίνω χώρια από τα γεύματα που ήδη έκανε μόνο με λαχανικά, χόρτα, όσπρια ή σιτηρά. Λίγο πριν τα 2 έτη άρχισε να δοκιμάζει κρέατα όταν κι όποτε θέλει αλλά πάντα είναι λίγες μπουκιές και δεν αποτελεί "γεύμα". Στην κρεατόσουπά της πχ. θα διαλέξει τις μπουκιές της και από ένα ολόκληρο πιάτο, θα προτιμήσει το ζωμό, τις πατάτες και τα υπόλοιπα λαχανικά και θα ζητήσει να της "ψαρέψω και λίγο κρεατάκι με το κουτάλι - 2-3 μπουκιές. Δεν βλέπω το λόγο να επιμένω σε μια τροφή που δεν την προτιμά. Τρώει χίλια δυο φρούτα και λαχανικά, όπως και όσπρια κ.α. Και επειδή έχουμε κάνει και αιματολογικές, δεν έχει καμία έλλειψη σε τίποτα. Γενικά, θεωρώ ότι κάθε παιδί που δεν εκβιάζεται με το ζόρι να φάει, θα επιλέξει να φάει τόσο όσο του χρειάζεται και την τροφή που είναι κατάλληλη γι' αυτό (εξαιρουμένων των σοκολοτοειδών κι άλλων εθιστικών τυποποιημένων "τροφών"). Οπότε το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να προσφέρεις ποιοτικές επιλογές τροφής στο παιδί και να δεις τί του αρέσει και το χωνεύει και αφοδεύει εύκολα. ΥΓ. Δεν χρειάζεται να μετράς τα ml που τρώει. Δεν είναι κριτήριο καλής υγείας ή διατροφής. Χρειάζεται να τρώει όσο είναι κατάλληλο για τον οργανισμό του, εκείνη την μέρα, εκείνη την ώρα. Μια μέρα θα φάει 200ml μια άλλη 20ml. Δεν σημαίνει τίποτα. Μακροπρόθεσμα και συνολικά θα δεις πώς προχωράει η σχέση του με τις στερεές τροφές. Οχι γεύμα, στο γεύμα.
  10. @sweety** Λυπάμαι που θα σε κακοκαρδίσω, αλλά ίσως θα έπρεπε να κοιτάξεις όντως λίγο τί σου συμβαίνει και πώς αισθάνεσαι. Οι ορμόνες κάνουν τη δουλειά τους, αλλά δεν είναι άλλοθι για κάθε μας σκέψη και συναίσθημα. Γιατί αισθάνεσαι τόσο μειωνεκτικά με την εξέλιξη της εγκυμοσύνης σου, αφού γνωρίζεις ότι έκανες ότι μπορούσες και έπρεπε να προχωρήσεις στην καισαρική; Αν δεν είσαι βέβαιη για τις φροντίδες του γιατρού σου, οφείλεις να το ελέγξεις και να ενημερωθείς κατάλληλα, αφενός για να ησυχάσει η συνειδηση σου, αφετέρου για να γνωρίζεις ποιες είναι οι ευθύνες σου και ποιες ΔΕΝ είναι δικές σου ευθύνες, αλλά είναι του γιατρού. Αν είσαι συμφιλιωμένη με όσα συνέβησαν εκείνη την μέρα, θα πας παρακάτω και ψυχολογικά. Αν πάλι θέλεις να μείνεις με ένα "αν" και "μήπως", ο καιρός θα φέρει τη λήθη, αφού προφανώς, όσο μεγαλώνει το παιδί, οι τρέχουσες ανάγκες θα επισκιάζουν τα θέματα του παρελθόντος. Οι φίλοι και γνωστοί που εκφράζουν με τέτοια ευκολία κρίσεις, ειδικά για κάτι τόσο προσωπικό και ιδιωτικό, είναι τουλάχιστον αγενείς και η συμπεριφορά τους ανάρμοστη και εκτός τόπου και χρόνου. Και η αδερφή σου φυσικά. Ποτέ και κανείς δεν θα έπρεπε να έχει το θάρρος να εκφράζει άποψη για την ερωτική ζωή ενός ζευγαριού και ειδικά παρουσία και των δύο. Να ήσασταν οι δυό σας και να της είχες ζητήσει τη γνωμη της, να το καταλάβω, αλλά να παίρνει θέση και να κρίνει πότε είσαι σε θέση να έρθεις σε επαφές, είναι ανάγωγο και χυδαίο. Απορώ με την έλειψη ευαισθησίας και τακτ. Οχι μονάχα δεν θα έπρεπε να σε ενοχλεί η γνώμη της, αλλά να της δώσεις να καταλάβει ότι έχει ξεπεράσει τα όρια και δεν αποτελεί θέμα ψιλής κουβεντούλας, το πότε και πώς θα έρθεις σε επαφές με τον άντρα σου. Από κει και πέρα, η σχέση με τον σύζυγο σου, μέσα από το μοίρασμα όλων όσων προσπαθείς να καταχωνιάσεις μέσα σου, θα γίνει καλύτερη, θα σας δέσει, θα σε κάνει να αισθανθείς και πάλι πιο όμορφα, σιγουριά και ασφάλεια στη σχέση σας. Με το να κρατάς όλες αυτές τις σκέψεις μέσα σου και να τρώγεσαι, από μόνη σου παίρνεις απόσταση από τον άνθρωπο σου, ο οποίος κατά πάσα πιθανότητα σε θαυμάζει για τη δύναμη σου και την αντοχή σου και την υπομονή σου, με όσα πέρασες. Και φυσικά κάθε σύζυγος, θαυμάζει και απορεί με τις δυνάμεις της γυναίκας του, όποια γέννα κι αν έχει, γιατί κάθε κατάσταση τοκετού είναι τρομερή από τη φύση της, όπως κι αν αξιολογηθεί εκ των υστέρων από τρίτους ή κι από μας τους ίδιους. Μίλα του. Ζήτησε την φροντίδα του και την προσοχή του. Δείξτου ότι είσαι ευάλωτη και χρειάζεσαι περισσότερη τρυφερότητα απ' ότι άλλοτε. Μην ντρέπεσαι για τα αυτονόητα. Αυτή την περίοδο που όλα είναι τόσο καινούρια και έντονα και παίρνουν μεγάλες διαστάσεις μέσα μας, το ζευγάρι χρειάζεται να έρθει ακόμη πιο κοντά ο ένας στον άλλο και να ανοίξει την ψυχή του γιατί το αντίθετο μόνο απόσταση μπορεί να φέρει. Χρειάζεστε ο ένας τον άλλο και τον χρειάζεσαι όπως σε χρειάζεται κι αυτός. Οπότε μην περιμένεις απλά να ξεχαστούν τα πάντα. Αυριο μεθαύριο θα νιώθεις άσχημα και ανεπαρκής για άλλα ζητήματα, αν δεν λύσεις τώρα το πώς αισθάνεσαι. Κάθε μικρό πραγματάκι θα γίνετε τεράστιο και θα είναι πολύ δύσκολο να το περάσετε χωρίς να δέχεστε ο ένας τις ανασφάλειες του άλλου, που από καιρό σε καιρό, θα χτυπούν μια τον ένα κια μια τον άλλο. Να σας ζήσει και να το χαίρεστε.
  11. Οχι κοπέλα μου, δεν ζητάς πολλά . Εγώ έχω ανεβάσει τις απαιτήσεις μου, σε καφέ χωρίς την κόρη κανα 2 φορές το μήνα τουλάχιστον! Είμαστε ολη τη μέρα μαζί, δεν εργάζομαι για να είμαστε μαζί, κοιμόμαστε και αγκαζέ τη νύχτα...μια αποθεραπεία την χρειάζομαι! Το έχω γράψει και παλιότερα, για μένα η λύση είναι να μένει κάποιες φορές με τους γονείς μου. Ενα απόγευμα για να πάμε μια βόλτα μόνοι μας, μια νύχτα για να κοιμηθούμε σαν άνθρωποι....αυτά. Κι αυτές οι ώρες που παίρνω το χρόνο μου και τον ύπνο μου (το πλέον σημαντικό!) με βοηθούν να έρχομαι στα ίσα μου και να εχω την υπομονή μετά να την διαχειρίζομαι με σταθερότητα και ηρεμία όσες φορές κι αν ξυπνάει τη νύχτα. Προσωπικά, κρίνω ότι λόγω τις ιδιοσυγρασίας του παιδιού μου, δεν θα πετύχαινε κάποια μέθοδος απομάκρυνσης ή εκπαίδευσης όπως και να 'χει, χωρίς να χρειαστεί να φτάσουμε σε ακραίες συμπεριφορές όπως κλειδώματα πόρτας κτλ. το οποίο και θεωρώ, εκτός τόπου και χρόνου πια. Ο σκοπός δεν αγίαζει τα μέσα. Εκεί που έχω επικεντρώσει την προσοχή μου, είναι στην επικοινωνία μας και στην αμοιβαιότητα. Της μιλάω ευθέως. Της λέω ότι είμαι κουρασμένη, ότι είναι η ώρα να κοιμηθώ ή να ξεκουραστώ ότι τώρα μπορώ να κάνω το α, ενώ τώρα δεν μπορώ να κάνω το β. Της εξηγώ γιατί, συμβαίνει αυτό και το επαναλαμβάνω ΟΟΟΟΟοοοοσες φορές κι αν επαναλάβει το αίτημα της ή το "γιατί;" που έπεται της άρνησης μου. Και αυτό ισχύει και τη νύχτα. Κάποιες φορές μπορεί να υποχωρήσω από την κούραση (καλύτερα να θηλάσει να "ησυχάσουμε") αλλά επειδή αυτό είναι η εξαίρεση κι όχι ο κανόνας, σταδιακά το παιδί αποκτά αντίληψη της "κανονικότητας" του σπιτιού μας. πχ. πλέον, όταν ξυπνάει και για όση ώρα προσπαθεί να ξανακοιμηθεί, μένει ξαπλωμένη στο κρεβάτι και σιγομουρμουράει. Δεν φωνάζει και δεν κλωτσάει επίτηδες για να μας σηκώσει όπως έκανε πριν 6-7 μήνες. Προσπαθεί να κοιμηθεί, μου μιλάει χαμηλόφωνα αισθανόμενη την ησυχία της νύχτας κτλ. ΑΡΓΑΑΑααααα και σταθερά, υπάρχει βελτίωση. Καλή υπομονή και πάλι το λέω!
  12. Εμένα ο θηλασμός με έχει βοηθήσει σε όλα τα ζητήματα και στον ύπνο και στους πόνους και σε κάθε ανάστατη στιγμή της και πλέον έχω συνηθίσει, τον έχω αποδεχτεί και δεν βλέπω λόγο για να κόψει τώρα. Θα κόψει όταν το αποφασίσει αυτή. Για 15-18 μήνες ΥΠΕΦΕΡΑ να υπομείνω τους θηλασμούς. Τώρα που δεν πονάω, μόνο ευκολία είναι Αυτό που βλέπω εγώ, είναι πως όταν ανταποκρίνομαι στις ανάγκες της, βελτιώνεται η κατάσταση. πχ. έμενα κάποιες βδομάδες δίπλα της τη νύχτα κι ας μην ήθελα να κοιμηθώ ακόμη και μετά από λίγο καιρό, άρχισε να μην ξυπνάει πια. Οπότε σταμάτησα κι εγώ να κάθομαι δίπλα της. Οταν δεν θέλω να θηλάσω γιατί δεν την παλεύω ψυχολογικά, της το λέω. Το λέω και μένω σταθερή στην απόφαση μου. Με τον καιρό, είδα ότι κατανοεί πότε "δεν την παλεύω" και δείχνει κατανόηση, ενώ άλλες φορές που είμαι πιο χαλαρή, επιμένει και διεκδικεί το στήθος. Και το παίρνει. Γενικά τα όρια είναι ένα πολύ εύθραυστο ζήτημα και, εγώ έχω αποφασίσει να τα βάζω, εκεί όπου πραγματικά ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΑΛΛΟ ή όταν κρίνω ότι είναι σημαντικό για το παιδί, να αντιληφθεί, ότι κάποια πράγματα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΙΜΑ, πχ. θέματα σωματικής ασφάλειας.
  13. Αυτές τις συμπεριφορές στον ύπνο τις έχει και η κόρη μου. Οτι ώρα και να κοιμηθεί την νύχτα, μετά από μία ώρα περίπου θα ξυπνήσει και όσες φορές και να την ξανακοιμήσω, μόλις φύγω από δίπλα της, θα ξυπνήσει πάλι. Το πρωί θα ξυπνήσει μόλις σηκωθώ από το κρεβάτι (κοιμόμαστε μαζί) και το μεσημέρι, ενώ κάνει ένα δίωρο ύπνο κανονικά, πάντα τον διακόπτει στη μέση, ξυπνάει διαμαρτυρόμενη και μες τη νύστα και με ζητά για να ξανακοιμηθεί το υπόλοιπο της ώρας που χρειάζεται. Τις νύχτες μάλιστα, θα σηκωθώ να πάω τουαλέτα, θα ξυπνήσει παραπονούμενη, θα με ακολουθήσει ως την τουαλέτα, θα με περιμένει να τελειώσω και μετά θα με ακολουθήσει πίσω στο κρεβάτι να κοιμηθούμε. Τέλειο?!?! Αυτό που έκανα είναι: α) να μένω δίπλα της όσο κοιμάται: παίρνω μαζί μου το βιβλίο ή τον υπολογιστή, ενίοτε και το φαγητό μου και βρίσκομαι δίπλα της στο κρεβάτι. Αφού έχω κάθε βεβαιότητα ότι ο λόγος που ξυπνάει είναι επειδή δεν είμαι δίπλα της (αλλά 2 μέτρα πιο πέρα στο σαλόνι), προσπαθώ να μένω δίπλα της. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ανοίγει μάτια, πάει να γκρινιάξει, αλλά μόλις βλέπει ότι είμαι δίπλα της, τα κλείνει και ξανακοιμάται. Το ίδιο έκανα και κάποιες φορές τα μεσημέρια πειραματικά, για να επιβεβαιώσω ότι ο λόγος που ξυπνάει είναι επειδή δεν είμαι ΑΚΡΙΒΩΣ από πάνω της/δίπλα της. Κι όντως, ξυπνούσε, κοιτούσε και ξανακοιμόταν μόνη της, τις περισσότερες φορές. Ενίοτε ακουμπούσα και το χέρι μου πάνω της για να με αισθάνεται. β) τη νύχτα, όταν ξυπνά (ξαναλέω, κοιμόμαστε όλοι μαζί στο ίδιο κρεβάτι μιας και από 8-9 μηνών μπουσουλούσε κι ερχόταν στο δωμάτιο μας με ακατάσχετα ξυπνήματα μες τη νύχτα) της μιλάω αυστηρά και της λέω να ξαπλώσει. "Ξάπλωσε, είναι νωρίς ακόμη/ύπνο τώρα" ή κάτι τέτοιο. Επειδή βλέπω ότι πολλές φορές ξυπνάει με διάθεση να παίξουμε (μες το άγριο χάραμα), της επισημαίνω ότι πρέπει να ξανακοιμηθεί και ΔΕΝ θα παίξουμε τώρα. Αυτό έχει μειώσει τον χρόνο επιστροφής στον ύπνο, αλλά και τα ξυπνήματα συνολικά. Εννοείται πριν από αυτά, κάνω ότι κοιμάμαι, αντιδρώ το ελάχιστο δυνατό στα όσα κάνει και της δείχνω ότι δεν υπάρχουν εναλλακτικές από το να ξανακοιμηθούμε. Σήμερα, κλεισμένα τα 2 έτη, είμαστε στα 1-2 ξυπνήματα τη νύχτα. Στο πρώτο της δίνω νερό, χωρίς κουβέντες και την ξαναξαπλώνω κάτω (πλέον μόνη της ζητά νερό και μόνη της ξαπλώνει) και στον δεύτερο, όπου έχει κοιμηθεί ένα 8ωρο και νιώθει πιο ξεκούραστη, την θηλάζω και επιμένω να ξανακοιμηθεί, όση ώρα κι αν περάσει - άλλοτε μισή ώρα στριφογυρίζει, άλλοτε μιάμιση, εχθές στα 20 λεπτά είχε ξανακοιμηθεί. Την "μέθοδο" δεν την έχω εφαρμόσει και δε σκοπεύω, αλλά επειδή η περιγραφή σου μου είναι πολύ οικεία, είπα να σου μεταφέρω το δικό μας σενάριο και πως εξελίσσεται 6 μήνες στο μέλλον. Ακόμη όμως δεν έχει κοιμηθεί ΠΟΤΕ μόνη της, όσο κουρασμένη κι εξαντλημένη κι αν έχει υπάρξει από τον κακό της ύπνο. Σε αυτό το κομμάτι οπότε, είστε ένα βήμα μπροστά Καλή υπομονή όπως και να 'χει. Αιωνιότητα είναι...θα περάσει....
  14. Αυτό που είναι το πιο σημαντικό στην όλη προβληματική, είναι το τί έχει ανάγκη το βρέφος και πώς θα καταφέρουμε (ως γονείς, παππούδες, ευρύτερη οικογένεια) να του το προσφέρουμε. Πρώτα βάζουμε κάτω την πραγματικότητα του παιδιού, τις ανάγκες του, τις ευαισθησίες του, την ιδιοσυγκρασία του, την ψυχούλα του και μετά συζητάμε για το πώς θα καταφέρουμε να του παράσχουμε τα μέγιστα, με βάση όσα μπορούμε και αντέχουμε. Μια μαμά και κάθε μαμά, που θεωρεί ότι το ζήτημα περιορίζεται στις "στιγμές που θα χάσει" η ίδια, παραγνωρίζει το πιο σημαντικό, που είναι τα όσα στερείται το παιδί της. Ξεφεύγοντας από την αντιπαράθεση της εργαζόμενης ή άεργης μητέρας κτλ. το μόνο που θέλω και θεωρώ ΑΠΟΛΥΤΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ να αναλογιστείς @Roisin1 αλλά και κάθε γονέας, είναι το τί νιώθει και πώς αισθάνεται το παιδί σου, με όλα αυτά. Ειλικρινά δεν έχει καμία σημασία αν δίνεις ενάμιση ή τρία τέταρτα του γεύματος εσύ, αντί της γιαγιάς ή αν τον κρατάς αγκαλιά μιάμιση αντί τριών ωρών. Δεν είναι τόσο μερτήσιμα τα πράγματα και δεν πρέπει να αναζητούμε καθησυχασμό των τύψεων και των ενοχών μας, σε τέτοιες ποσοτικοποιημένες συνταγές της καθημερινής φροντίδας του παιδιού. Αρκεί να αναλογίζεσαι καθημερινά και για πάντα Πώς αισθάνεται το παιδί σου, με όσα ζει, πώς αισθάνεται μαζί σου, πώς αισθάνεται τον πατέρα του, πώς αισθάνεται τη γιαγιά του. Σκοπός μας είναι να μεγαλώσουμε παιδιά γεμάτα αγάπη και στοργή. Και αν η γιαγιά είναι πρόθυμη να του προσφερθεί, να είσαι ευγνώμων γι' αυτό. Η αγάπη της γιαγιάς μόνο προσθετικά μπορεί να λειτουργήσει και ευεργετικά, συν τη δική σου αγάπη και του πατέρα και όσων άλλων περιτριγυρίζουν το παιδί και το νοιάζονται και το μεταχειρίζονται με σεβασμό και ευαισθησία. Τα παιδιά χρειάζονται και σε κάθε εποχή θα χρειάζονται, ένα συνεκτικό περιβάλλον ανθρώπων που τα αγαπούν, τα φροντίζουν με σεβασμό και τα αναγνωρίζουν ως πρόσωπα ιδιαίτερα, με ιδιαίτερες συναισθηματικές ανάγκες, με ιδιαίτερο γούστο, με άποψη για όσα τους συμβαίνουν. Χρειάζονται σταθερότητα στα πρόσωπα και ουσιαστική σχέση και επικοινωνία μαζί τους. Κάθε άνθρωπος που λείπει από τη ζωή τους, είτε είναι ο μπαμπάς, είτε η μαμά, είτε οι παππούδες, είτε άλλα πρόσωπα αναφοράς, θα έχουν το αντίκτυπο τους και θα σχηματίσουν μια ψυχοσύνθεση χ που θα έχει διαμορφωθεί από όλους αυτούς τους παράγοντες και από κάθε τι άλλο γύρο της. Δεν έχει κανένα νόημα να βάζουμε στη ζυγαριά το πόσα έχουμε παράσχει στο παιδί μας, διότι το σημαντικό είναι να κάνουμε αυτοκριτική και να μπορούμε κάθε μέρα να αναρωτιώμαστε, κατά πόσο του έχουμε προσφέρει ότι αυτό χρειάζεται. Να ρωτάμε τί χρειάζεται κι όχι να υψώνουμε τοίχους βεβαιότητας, χτισμένους με όσα έχουμε δώσει. Να μη τα θεωρούμε όλα δεδομένα για να μπορούμε να ωριμάσουμε μαζί του, να μεγαλώσουμε μαζί του και να μεγαλώσει και η αγάπη μας και η στοργή μας και οι αντοχές μας και το εύρος της αντίληψης μας, καθώς μεγαλώνει και το μικρό μας. Καλή συνέχεια.
  15. Ο ερχομός ενός νέου μέλους στην οικογένεια, φέρνει αναστάτωση ΚΑΙ υπαρξιακή. Ο καθένας από τους δύο γονείς, που πριν τα ειχαν βρει και ήξεραν το σύντροφο τους και τη σχέση τους, τώρα χάνει λίγο τη γη κάτω από τα πόδια του και προσπαθεί να ξαναβρει πού στέκεται και πώς φέρεται. Δεν είναι τόσο απλό το να γίνετε από δύο, τρεις. Αυτό το νέο πρόσωπο, αναστατώνει τις ισορροπίες και μέχρι να τις ξαναβρεί ο καθένας, αλλά και οι τρεις σύντροφοι αναμεταξύ τους, είναι λίγο περίεργα τα πράγματα. Είναι κι αυτό μέσα στο πρόγραμμα, όπως και όλα τα υπόλοιπα που έρχονται μαζί με το βρέφος. Παρόλα αυτά, είναι ευκαιρία, από μικρές μικρές αφορμές, να βγαίνει και μια συζήτηση μεταξύ σας, να έρχονται κάποια ζητήματα στην επιφάνεια, να τα μοιράζεστε και να κάνενα ένα βηματάκι παρακάτω. Είναι πολύ γόνιμη περίοδος να ανασυναχτείτε συντροφικά. Εκεί που αισθάνεσαι ότι κάπου τον έχεις χάσει ή σε έχει χάσει ή ότι κάτι λείπει...μια συζήτηση (ενίοτε ξεκινά ως καβγάς ), σας φέρνει λίγο πιο κοντά, όχι μονάχα τον ένα με τον άλλο, αλλά και τους δυο σας, με το παιδί σας. Είναι νωρίς και είναι άγουρα τα πράγματα. Αν είσαι σε εγρήγορση και προσπαθείς με απλότητα και αμεσότητα να τον φέρεις πάλι κοντά σου/σας, γρήγορα θα ξανα βρείτε ισορροπίες - οι οποίες θα διαταράσσονται κάθε τόσο και πάλι θα επανέρχεστε, αλλά πιο σίγουροι κάθε φορά. Τip: Προσπάθησε να μιλάς για όσα νιώθεις, όπως τα νιώθεις, την ώρα που τα αισθάνεσαι ή έστω στο τέλος της μέρας σας, το βράδυ, μια στιγμή που ησυχάζει το σπίτι. Μην υποτιμάς το πώς νιώθεις, επειδή ο άντρας σου βοηθά στις δουλειές. Στην πραγματικότητα, θέλει να έρθει κοντά σας, να αισθανθεί σίγουρος και δυναμικός στη σχέση των τριών σας. Με το να κρατάς μέσα σου ή να μην αποκαλύπτεις στην πλήρη τους διάσταση, όσα νιώθεις, του στερείς τη δυνατότητα να έρθει κοντά σου. Μιλήστε για τον εαυτό σας και όσα νιώθετε, όχι για τον επιμερισμό των εργασιών στο σπίτι ή τη φροντίδα του παιδιού.
  16. Μικρή εννοώ την νεογέννητη τότε, κόρη μας. Δεν έχω άλλο παιδί . Κι εγώ πάντως, νομίζω δεν θα ήθελα το πρώτο παιδι να είναι παρών στο σπίτι, σε περίπτωση που γεννήσω δεύτερο παιδί, με τον ίδιο τρόπο. Δεν πιστεύω ότι θα φοβηθεί, αλλά περισσότερο, εγώ αισθάνομαι ότι θα βρίσκομαι σε μια εγρήγορση λόγω του παιδιού, που δεν θα με βοηθήσει να επικεντρωθώ στον τοκετό. Μπορεί και να κάνω λάθος. Δεν ξέρω. Υποθέσεις κάνω. Οι μαίες είναι σε θέση να εκτιμήσουν την κατάσταση ΑΠΟΛΥΤΑ. Απλά κάποιες συνθήκες, χρειάζονται υλικοτεχνικό εξοπλισμό, που δεν μπορεί να υπάρχει σπίτι. Αν εσύ έχεις συνεννοηθεί, με το γιατρό σου, ότι θα πας στην ιδιωτική κλινική που συνεργάζεται, άπαξ και χρειαστεί, δεν υπάρχει κανείς να σε εμποδίσει. Γενικά σε έναν ομαλά εξελισσόμενο τοκετό, έχεις χίλιες δυο επιλογές, ανάλογα με τον γιατρό, το μαιευτήριο, τα γούστα σου, τα χρήματα που μπορείς να διαθέσεις κτλ. . Σε έναν τοκετό που θα είναι επικίνδυνος είτε για τη μητέρα, είτε για το βρέφος, πηγαίνει αυτομάτως σε δημόσιο νοσοκομείο γιατί είναι πιο καλά στελεχωμένο από προσωπικό, εξοπλισμό και εμπειρία για να αντιμετωπίσει την όποια κατάσταση. Το θέμα είναι, ότι καμία μαία, δεν θα αναλάβει τοκετό, που δεν πληρεί τις προϋποθέσεις για γέννα στο σπίτι. Σκέψου και τις νομικές ευθύνες που τις βαρύνουν. Δεν είναι κάτι που άπτεται της δικής σου πρωτοβουλίας μόνο. Αν δεν είσαι καθόλα ικανή ιατρικώς, να γεννήσεις σπίτι, δεν θα βρεις μαία, να κινδυνέψει να πάθεις κάτι εσύ ή το μωρό, γεννώντας εκτός νοσοκομείου. Τόσο απλό. Αλλά επειδή τα σενάρια είναι πραγματικά άπειρα, σου λέω και πάλι, ξεκίνα με τα σημαντικά της κάθε περιόδου και άσε τον τόπο της γέννησης, την τελευταία στιγμή, που θα είσαι σε θέση, να κρίνεις τις επιλογές που έχεις.