kine

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    656
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    16

Συνεισφορα στο φορουμ

307 Good

Περισσότερα για την/τον kine

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

850 εμφανίσεις προφίλ
  1. Ειδικά τώρα που έχω και δεύτερο παιδί να συγκρίνω, διαφωνώ απολύτως με την πεποίθηση σου. Αυτό που οι δικές μου παρατηρήσεις έχουν κάνει φανερό, είναι πως η προσωπικότητα και η ιδιοσυγκρασία του παιδιού, είναι ισχυρή από την πρώτη μέρα της γέννησης του και αναγνωρίσιμη ως ποιότητα από όποιον το βλέπει πραγματικά και δεν ερμηνεύει με γενικευτικές εικόνες, τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του κάθε παιδιού. Ο γονέας είναι κι αυτός άνθρωπος, έχει το χαρακτήρα του και τις ιδεολογικές του πεποιθήσεις/προκαταλήψεις. Μέσα από το δικό του πρίσμα θα ανταποκριθεί στον χαρακτήρα του παιδιού του. Αλλά το να πιστεύουμε ότι ο χαρακτήρας και η παιδαγωγική του γονέα, ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ τον τρόπο και την στάση των παιδιών, στο κάθε τι, είναι αφενός αυθαίρετο κι αφετέρου ισοπεδωτικό για το ίδιο το πρόσωπο (το κάθε παιδί δηλαδή). Η κόρη μου έχει την ίδια ένταση που είχε και βρέφος, αλλά την διαχειρίζεται πολύ καλύτερα, όσο μεγαλώνει και αναπτύσσει τις κοινωνικές της δεξιότητες. Δεν έχουν όμως αλλάξεις οι εντάσεις της, η αμφιθυμία, η τάση και η επιδίωξη για αντιπαράθεση κ.α. πολλά χαρακτηριστικά στοιχεία. Ο γιος από την άλλη, ήδη από τις πρώτες μέρες, φαινόταν ότι θα είναι ένα ήπιο και "εύκολο" παιδί. Εχει ηρεμία, χαμογελάει εύκολα, ανταποκρίνεται άμεσα σε κάθε πρόσκληση ενδιαφέροντος από άλλο άνθρωπο, ησυχάζει μόλις ικανοποιηθεί η ανάγκη του κ.α. που ΔΕΝ ισχύουν για την μεγάλη (3ετων) ούτε και σήμερα. Αυτός μπορεί σε κανένα χρόνο να έχει ήδη κόψει την πάνα
  2. Εγώ δεν είχα κανένα πρόβλημα να αρχίσω μια ρουτίνα χωρίς πάνα και με επανάληψη της διαδικασίας στο γιογιό ή στην τουαλέτα, από νωρίς. Και το παιδί είχε αντίληψη και διαλεκτική ικανότητα για να ενημερώσει τί κάνει και πότε. Ομως, το συγκεκριμένο παιδί, αρέσκεται στην αντιπαράθεση και είναι αντιδραστικό σε οτιδήποτε του προτείνεται ή του προσφέρεται. Σε σημείο αστείο. Η αντιπαράθεση είναι το παιχνίδι της από πολύ νωρίς και δεν ήθελα να γίνει κι αυτό, ένας λόγος αντιπαράθεσης ή παιχνίδι. Γι' αυτό στ΄θηκα με ευθύτητα ως προς το τί θέλω εγώ γι' αυτήν και τί είμαι δεκτική να κάνω ή να παραχωρήσω, ως προς τα θέλω μου. Το ίδιο έκανε κι αυτή. Σε άλλο παιδί, μπορεί να κινηθώ τελείως διαφορετικά. Εξαρτάται από τον χαρακτήρα και τον άνθρωπο που έχω μπροστά μου. Και γενικά δεν με εκφράζει η εφαρμογη ΜΙΑΣ εκπαίδευσης, που αγνοεί ότι έχεις μπροστά σου, ιδιαίτερους ανθρώπους με διαφορετική ιδιοσυγκρασία, γούστα, ιδιοτροπίες κτλ. Αν ήταν δεκτική, θα επέμενα από το πρώτο έτος. Ενίσχυση δηλαδή κι όχι επιβολή ή πατρονάρισμα.
  3. Να καταθέσω κι εγώ την εμπειρία μου, με το πρώτο παιδί. Γνώριζε και έλεγε πότε σκοπεύει να κάνει κακά ή τα έχει κάνει ήδη, πριν αρχίσει να μιλάει καλά καλά. Είχα πάρει γιογιό ήδη όταν είχε κλείσει το έτος (καλοκαίρι) και ναι μεν κάποιες μέρες φόρεσε βρακί και έκατσε στο γιογιό αλλά δεν είχε διάθεση να επενδύσει στην όλη διαδικασία. Το επόμενο καλοκαίρι, μία από τα ίδια, ενώ πλέον είναι βέβαιο ότι γνωρίζει τις ανάγκες της (δεν ξέρω φυσικά, πόσο καλά μπορούσε να τις συγκρατήσει). Καμία προθυμία όμως να συνεργαστεί στην οποιαδήποτε προσπάθεια, εισαγωγής του γιογιό ή της τουαλέτας. Καθόταν σαν να το είχε για καρέκλα, αλλά όχι για τις ανάγκς της. Την επόμενη άνοιξη (κάντευε 3 ετών) αποφασίζω να επιμένω, το κάνουμε μερικές μέρες κι αρχίζει πάλι να αρνείται να συνεργαστεί. Αποφασίζω τότε εγώ ότι δεν θα ξανασχοληθώ και της το λέω " αν θέλεις μείνε με την πάνα, δεν με απασχολεί ". Ηξερα ότι καταλαβαίνει, ότι συγκρατεί και ότι αυτό θα γίνει απλώς άλλη μία αφορμή για να έχουμε αντιπαράθεση μέσα στην καθημερινότητα μας. Της βάζω πάνες κανονικά όμως μια μέρα, έχει κάνει κακά στην πάνα, την ενοχλεί η αίσθηση και ζητά να αλλάξει κι έπειτα να συνεχίσει την ανάγκη της στην τουαλέτα. Της είπα κι εγώ σχεδόν ενοχλημένη ότι ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΑΝΑΛΛΑΞΩ ΚΑΚΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ γιατί είναι πολλά και μυρίζουν άσχημα και δεν μου αρέσει και δεν έχω κανένα λόγο να το υποστώ ούτε εγώ, αλλά ούτε κι αυτή - που είχε ήδη κάποιο καιρό που την ενοχλούσε η μυρωδιά. Της είπα ότι μόλις τελειώσουν κι αυτές οι πάνες που έχουμε, δεν θα αγοράσω άλλες γιατί δεν της χρειάζεται. Λίγες μέρες μετά, αποφάσισε να φορέσει βρακί και να κάνει όλες της τις ανάγκες στην τουαλέτα. Κράτησα την βραδινή λίγες μέρες, αλλά ήταν πάντοτε στεγνή το πρωί και δεν έκανε τσίσα, αν δεν έβγαζε πρώτα την πάνα. Ατυχήματα μόνο 2-3 φορές που καταπιάστηκε με παιχνίδι και ξεχάστηκε. Αυτό που κατάλαβα, είναι ότι για το συγκεκριμένο παιδί τουλάχιστον, δεν θα έπιανε ΚΑΜΙΑ εκπαίδευση, απλά και μόνο γιατί αντιδρά όταν προσπαθεί κάποιος να την κατευθύνει με έμμεσο τρόπο. Στην ευθεία τοποθέτηση μου, ότι δεν θέλω ξανα να αλλάξω κακά και επιπλέον δεν ξαναγοράζω πάνες για κάποιον που δεν τις χρειάζεται, εκτίμησε ειλικρίνεια μου και αποφάσισε να πηγαίνει στην τουαλέτα, πριν σταματήσω εγώ να την αλλάζω ή να έχω πάνες. Αργά κατά τη γνώμη μου (3 ετών) αλλά χωρίς καμία εκπαίδευση, από την μία μέρα στην άλλη, απλώς μεταπήδησε στην χρήση τουαλέτας με όλα τα συνακόλουθα (σκούπισμα, πλύσιμο χεριών κτλ). ΥΓ. Αυτό που συνειδητοποιώ συχνά, είναι ότι δεν παίζει ίσως τόσο σημαντικό ρόλο η εκπαίδευση που εμείς θέλουμε να κάνουμε, αλλά το παιδί που έχουμε μπροστά μας. Κι όχι μόνο οι ικανότητες του, αλλά και οι προθέσεις και τα κίνητρα και η διάθεση του. Στην τελική, υποτίθεται η τουαλέτα είναι ένα ανπτυξιακό στάδιο που μπορεί το παιδί να κατακτήσει μόνο του, όταν είναι ψυχοσωματικά έτοιμο. Η εκπαίδευση μπορεί μονάχα να ενισχύσει ένα παιδί που είναι έτοιμο και ΘΕΛΕΙ ή να ενοχλήσει ένα παιδί που δεν είναι έτοιμο ή/και δεν θέλει, οπότε προσπαθεί να ανταποκριθεί, αλλά τελικά παλινδρομεί.

  4. Διαφημίσεις


  5. Καλησπέρα, δεν σου απαντώ με πάσα βεβαιώτητα, αλλά θυμάμαι πως στην φόρμα υποβολής έλεγε ότι το να συμπληρώσεις περιφέρεια για δομές τοποθέτησης, είναι προαιρετικό και όχι καθοριστικό για την περιοχή επιλογής παιδικού. Οπότε υποθέτω, ότι δεν παίζει κανένα πρόβλημα. Αλλοστε, αφού σας δέχτηκαν, σημαίνει ότι έχει ελεγχθεί ήδη η αίτηση σου. Αν αποτελούσε πρόβλημα αυτή η διαφορά, θα είχε απορριφθεί η αίτηση σου και δεν θα είχες λάβει κουπόνι. Αν κάνω λάθος, διορθώστε με.
  6. kine

    Baby Led Weaning - μια αλλη σκοπια

    Συγνώμη, δεν έχω διαβάσει τις υπόλοιπες απαντήσεις. Μόνο για τον πνιγμό θέλω να σχολιάσω. Εγώ δεν είχα σκοπό να ακολουθήσω τη μέθοδο, ούτε και ακολούθησα κάτι συγκεκριμένο. Εκανα όπως μου έβγαινε και ανάλογα με την ανταπόκριση του παιδιού στο φαγητό. Οταν άρχισα να παίρνει στο χέρι φαγητό (πχ μήλο ωμό) την άφησα να το περιεργαστεί (5,5 - 6 μηνών) και αυτή το κρατούσε, το έγλυφε αλλά δεν το δάγκωνε και δεν προσπάθησε να το φάει. Οπως με τα παιχνίδια δηλαδή. Απλώς το περιεργαζόταν με το στόμα. Την άφηνα να το κάνει αυτό με φαγητά που μπορούσε να πιάσει με το χέρι, όχι με σκοπό να την ταίσω κάτι από αυτά, αλλά γιατί τύχαινε να υπάρχουν στο δικό μας τραπέζι (καρότο, μπροκολο, αγγούρι κ.α.). Οταν θέλησα να την ταϊσω με το κουτάλι, διαπίστωσα ότι δεν θέλει τον πουρέ, ανεξαρτήτως φαγητού και άρχισα απλώς να τα λιώνω με το πιρούνι. Φρουτόκρεμα δεν έφαγε ΠΟΤΕ και έγλυφε μόνο φρούτα ή δεχόταν λωτό πολύ ώριμο και απλώς λίγο πατημένο με το πιρούνι. Στο έτος έτρωγε ήδη ποικιλία φαγητών και με μεγάλη προτίμηση στις ελιές τις οποίες μια χαρά μπορούσε να τρώει και να αφαιρεί το κουκούτσι μέσα στο στόμα της και να το βγάζει. Το ίδιο και με τα κεράσια. Δεν έδωσα πριν τα δυο ξυρούς καρπούς ολόκληρους και όταν το έκανα, την άφησα να δω πως θα το διαχειριστεί με τη μάσηση έναν έναν καρπό (αρκετές επαναλήψεις) πριν αισθανθώ ότι "το έχει" και μπορεί να τα διαχειριστεί. Δική μου εκτίμηση: όσο πιο άμεσα έρθει ένα παιδί σε επαφή με διαφορετικές υφές, τόσο πιο καλά και άμεσα θα τις διαχειριστεί. Εχουν αίσθηση και ένστικτο αυτοσυντήρησης και δεν σκοπεύουν να φάνε, ότι βάζουν στο στόμα τους. Η κόρη μου ΠΟΤΕ δεν έβαλε στο στόμα μικρό κομμάτι από παιχνίδι ή άλλο και να το καταπιεί ή να αποπειραθεί κάτι τέτοιο. Φυσικά αισθάνομαι και πιο άνετη να την αφήσω να πειραματιστεί, επειδή είμαι πάντοτε παρούσα και σε εγρήγορση, όταν δοκιμάζει καινούρια πράγματα. ΑΛΛΑ: Εχω δει πολύ διαφορετική διαχείριση αντικειμένων και φαγητών από παιδιά που έχουν πιπίλα. Ρουφούν με πολύ μεγαλύτερη ένταση και πολύ πιο ασυναίσθητα, με αποτέλεσμα να είναι συχνά πιθανό, να ρουφήξουν κάτι το οποίο δεν προόριζαν για φαγητό, αλλά απλά για να περιεργαστούν στο στόμα τους. Οπότε ένα παιδί με πιπίλα, θα το πρόσεχα πολλαπλάσια, για να δω πως διαχειρίζεται τη μάσηση και την κατάποση και τί έλεγχο έχει σε όλα αυτά, πριν προβώ σε οποιαδήποτε προσθήκη στερεάς τροφής. Σε κάθε περίπτωση, όσο πιο μικρό το παιδί, τόσο καλύτερα μπορεί να απαντήσει αντανακλαστικά, σε έναν πνιγμό. Είναι πιο πιθανό να πνιγεί με ψίχα από ψωμί, ένα 2χρονο που ακόμη ταϊζεται από τον κηδεμόνα, αλεσμένα και λίγο με το ζόρι (μέχρι να τελειώσει το πιατάκι), παρά ένα 6μηνών βρέφος που δοκιμάζει με το χέρι του, ένα κομμάτι κοτόπουλο ή ένα αγγούρι.
  7. Εγώ φοράω γιατί αισθάνομαι δυσφορία στις θηλές, αν είναι εκτεθειμένες σε ύφασμα που με Ενοχλεί. Μετά την γέννα και με τόσο θηλασμό, το έχω μειώσει πάρα πολύ, δεν το συζητάμε και φυσικά προτιμώ να μην φοράω τίποτα απολύτως, ούτε ρούχα, αλλά είναι ακατάλληλο για κοινωνικές συναναστροφές . Οσο μπορώ δεν φοράω (εξαρτάται από το ρούχο) μέσα στο σπίτι και στον ύπνο. Αλλά στην βόλτα, πάντα. Την έχω βρει τώρα με τα ελαστικά, αθλητικού τύπου, που δεν με καταπιέζουν ιδιαίτερα και φοράω μόνο τέτοια από τότε που γέννησα την πρώτη μου κόρη.
  8. Εμένα "με πειράζει" που λέει ο λόγος. Στην πραγματικότητα, αυτό που σκέφτομαι πάντα, όταν βλέπω κάποιον/α ντυμένο ακατάλληλα, είναι γιατί δεν μπορεί να φορέσει κάτι που τον/την κολακεύει;! Δεν μπορώ να αποδεχτώ ότι οι πλειοψηφία (άνδρες και γυναίκες) επιλέγουν να φορέσουν ότι κυκλοφορεί και είναι της μόδας και όχι ότι τους κολακεύει και τους ταιριάζει. Αν δεν μου ταιριάζει μια φούστα ή ένα σορτσ, δεν θα το βάλω, επειδή δεν με κολακεύει. Δεν υπάρχει ρήτρα στο τι φοράμε, αλλά είναι δείγμα αυτοεκτίμησης και υγειούς εικόνας για τον εαυτό, το να φοράμε ρούχα που μας εξυπηρετούν και μας κολακεύουν (το ίδιο ισχύει και στο βάψιμο, τα αξεσουάρ κ.α.) κι όχι ότι φοράει η καρνάσιαν, η ριάνα ή δεν ξέρω κι εγώ ποια άλλη. Αυτό ειδικά με τα σορτσάκια, τα τελευταία χρόνια, έχει καταντήσει αηδία. Από τα βρεφικά μέχρι τα ενήλικα, όλα τα σόρτσ είναι πιο κοντά από το απροκάλυπτα, αποκαλυπτικό!! Και όχι δεν ταιριάζουν σε όλους. Δεν ταιριάζουν σε παιδιά και δεν ταιριάζουν σε υπέρβαρες και δεν ταιριάζουν σε μεγάλες γυναίκες. Και κατ' εμέ δεν κολακεύουν καμία γυναίκα, αλλά αν ο σκοπός τους είναι, να σε δείχνουν σεξουαλικά διεγερτική, τότε πρέπει να έχουμε επίγνωση, ότι είναι ακατάλληλη επιλογή για παιδιά και οι μεγαλύτερες γυναίκες δεν θα πετύχουν την σεξουαλικοποίηση του οπισθίου τους, γιατί δεν αρκεί το καυτό σόρτσ για να το πετύχει αυτό....
  9. Νομίζω πως η πτώση του στήθους έχει να κάνει αποκλειστικά με την βαρύτητα. Δηλαδή και σε πολύ νεαρά κορίτσια, με πολύ μικρό στήθος (χωρίς βάρος), η απουσία στηθόδεσμου, φέρνει πτώση. Και φυσικά όσο μεγαλύτερο στήθος και όσο λιγότερο χρησιμοποιείται στηθόδεσμος, λογικό είναι να πέσει. Επίσης, η κακή εφαρμογή στηθόδεσμου: πρέπει δηλαδή να φοριέται με τρόπο που να υποστηρίζει το στήθος, όχι απλώς να το καλύπτει.
  10. Το πόσο βάφεται κανείς, έχει να κάνει καθαρά με το πόσο συμφιλιωμένος είναι με την εικόνα του. Οταν ήμουν έφηβη θεωρούσα ότι το να βάζω μολύβι, βελτιώνει την εικόνα μου και σίγουρα δεν ένιωθα ωραία, σε οποιαδήποτε κατάσταση. η εικόνα μου έπρεπε να είναι συγκεκριμένη για να αισθάνομαι καλά ή αν θες περισσότερο "ασφαλής". Εδώ και χρόνια προσπαθώ να έρχομαι αντιμέτωπη με τις ανασφάλειες μου και να με κατανοώ, πριν πράξω για εμένα ή τους άλλους. Σε αυτή την προσπάθεια, βρήκα και την ηρεμία μου με τον εαυτό μου και την εικόνα μου, με ή χωρίς makeup. Αλλά το να περιποιηθώ τον εαυτό μου είναι διαφορετικό. Μπορεί να είναι βάψιμο, μπορεί να είναι χτένισμα, μπορεί να είναι το μπάνιο, μπορεί να είναι μασάζ όταν ειμαι πιασμένη, μπορεί να είναι λίγες διατάσεις μετά τον ύπνο ή τον θηλασμό μπορεί να είναι να φτιάξω ένα ωραίο γεύμα ή κάποιο γλύκισμα..κ.α. Αυτό που εγώ παρατηρώ είναι πως οι άνθρωποι συνήθως φροντίζουν τον εαυτό τους-την εικόνα τους κυρίως- για κάποιον άλλο ή για την γενικότερη αίσθηση του "πώς φαίνομαι". Οταν όμως αποκτάς υπερβολικές υποχρεώσεις, όπως είναι το να μεγαλώνεις παιδιά, πολλοί άνθρωποι αφήνονται κι αυτό συμβαίνει γιατί κατά βάθος, οι λόγοι της περιποίησης δεν ήταν ποτέ η φροντίδα του εαυτού, αλλά ήταν το να αρέσουμε σε κάποιον/ους άλλους. Κι αυτοί οι άλλοι δεν έχουν πια σημασία ή δεν μας δίνουν σημασία ή δεν έχουμε χρόνο να τους σκεφτούμε. Υπάρχουν άνθρωποι που θα παραιτηθούν κι από το μπάνιο κι από τα καθαρά ρούχα και από τη φροντίδα του σπιτιού τους... Αυτό δεν μπορώ να το δικαιολογήσω ως έλλειψη χρόνου, αλλά μονάχα ως αδιαφορία. Αδιαφορία για τον εαυτό μου. Φροντίζω πχ. τα ρούχα των παιδιών μου και δεν θα τα άφηνα ποτέ αχτένιστα και λερωμένα να πάνε στο σχολείο, αλλά εγώ κάθομαι ξεμαλλιασμένη και με λεκιασμένα ρούχα και κάνω περιήγηση στα φόρα?
  11. Στο σπίτι. Αδερφός με 3 χρόνια διαφορά . Πολύ πιο ήπιος τοκετός. Πολύ πιο δυνατή εγώ (σωματικά) και ευτυχώς, πολύ πιο ήρεμο παιδί.
  12. Να 'σαι καλά . Βιάζομαι να σταματήσω να μοιάζω έγκυος...αλλά δε το βλέπω σύντομα. Εγώ βαφόμουν από το γυμνάσιο και καθημερινά μάλιστα. Μεγαλώνοντας το χαλάρωσα και τελικά όταν άρχισα να δουλεύω με ανθρώπους στην απεξάρτηση, συνειδητοποίησα τη ματαιότητα και σταμάτησα να βάφομαι κάθε μέρα, για να βγώ από το σπίτι. Οταν έχεις γύρω σου ανθρώπους που έχουν χάσει τα δόντια τους και μοιάζουν 20 χρόνια μεγαλύτεροι από την ηλικία τους, είναι κάπως αστείο να νιώθεις "απεριποίητη" επειδή δεν έβαλες μάσκαρα . Ευχαριστώ, να είσαι καλά. Ευχαριστώ, κι εσύ να το χαίρεσαι . Φυσιολογικά γέννησα και στις 2. Δεν ξέρω αν ισχύει αυτό που λες με την καισαρική. Δεν έχω ακούσει κάτι τέτοιο από φίλες μου που έχουν κάνει καισαρική αλλά σίγουρα έχει να κάνει και με το κάθε σώμα χωριστά. Εγώ ας πούμε, που είμαι 50 κιλά, περιμένω να είμαι με επίπεδη κοιλιά για να ικανοποιηθώ. Με γυναίκα με παραπανίσια κιλά, έχει άλλη εικόνα για το σώμα της και άλλες προσδοκίες. Από την ζυγαριά πάντως, δεν περιμένω πολλά γιατί είμαι ήδη στα κιλά μου, χωρίς να έχει φύγει όλη η κοιλιά. Ή θα χάσω κι άλλα κιλά, ή αυτό που βλέπω είναι χαλάρωση και όχι περιττό βάρος. Δεν ξέρω....
  13. Πολύ κοντά με όσα περιγράφεις κι εγώ. Αλλά πήρα 10-12 κιλά στην 1η εγκυμοσύνη τα οποία κι έχασα και η λεκάνη μου μάζεψε αντί να ανοίξει!! Αμέ! Τώρα μετά την 2η δεν ξέρω αν βιάζομαι, γιατί έχουν περάσει μόλις 2 μήνες αλλά μου φαίνεται ότι η κοιλιά δεν φεύγει με τίποτα! Μόλις τρώω, η χαλάρωση του δέρματος οδηγεί σε μια είκόνα εγκυμοσύνης 5-6 μηνών. Ισως βιάζομαι. Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς επέστρεψε η κοιλιά μου στην κανονική της κατάσταση, μετά την πρώτη γέννα. Πέρσυ τέτοιο καιρό άρχισα μια προσπάθεια να μειώσω την ζάχαρη (είμαι λάτρης της σοκολάτας και των αρτοσκευασμάτων πχ. κρουασαν και τσουρέκια σοκολάτας παγωτά με βάφλες κτλ) σε μια απέλπιδα προσπάθεια να βρω μια ανακούφιση στις ημικρανίες μου. Αντ' αυτού έτρωγα τόοοοονους φρούτων και άρχισα να χάνω κι άλλα κιλά και πρώτη φορά στη ζωή μου να πέσω από τα 50 κιλά που ήμουν από το γυμνάσιο. Μετά έμεινα έγκυος, συνέχισα την προσπάθεια για μειωμένη ζάχαρη αλλά σταδιακά μείωσα και τα φρούτα και τα αρτοσκευάσματα γενικά και το ψωμί κ.α. Εδώ και 6 μήνες προσπαθώ να κυριαρχώ στη διατροφή μου το κρέας (κάτι που δεν μου άρεσε ποτέ γιατί ευχαριστιέμαι ιδιαιτέρως να τρώω μόνο φρούτα και λαχανικά αν είναι δυνατόν) και έκτοτε έχω δει μεγάλη βελτίωση και στην υγεία μου και στη δύναμη μου. Εχω αποκτήσει μυς για πρώτη φορά στη ζωή μου, ενώ συνεχίζω να μην γυμνάζομαι, όπως και δεν έχω γυμναστεί ποτέ στα νεότερα χρόνια μου. Το γεγονός πως τρώω κυρίως ή και αποκλειστικά γεύματα με κρέας ή μόνο κρέας, με κάνει να μην έχω ανάγκη να φάω πολλά παραπάνω. Τα 5-6 γεύμα ημερισίως, μειώθηκαν σε 2, απλά γιατί δεν πεινάω συνεχώς. Τρώω φρούτα σαν γλυκό και αυτό είναι όλο. Η διαλειμματική νηστεία δηλαδή, προέκυψε φυσικά, όταν άρχισα να τρώω πολύ κρέας και πολύ λίπος. Απλά με κρατάει για πολλές ώρες, χωρίς να νιώθω κανένα φούσκωμα ή να παθαίνω υπογλυκαιμίες, το οποίο ήταν πλέον καθημερινό φαινόμενο, πριν από κανένα χρόνο. Σε ότι αφορά την περιποίηση, ποτέ δεν ήμουν για πολλά πολλά, αλλά αυτό που θεωρώ εγώ περιποιημένο, για τα δικά μου γούστα, θα το κάνω έτσι κι αλλιώς, γιατί μου αρέσει να αισθάνομαι συμφιλιωμένη με την εικόνα που βλέπω στον καθρέφτη, όταν περνάω από μπροστά. Είτε βγώ από το σπίτι, είτε όχι. Το πρωί ας πούμε θα χτενιστώ όπως και να έχει. Κι αν η μουρη μου είναι λίγο παράπάνω τσαλακωμένη από την αϋπνία, θα βάλω λίγο κονσίλερ, ίσα για να συνέλθει λίγο ο αιώνιος μαύρος κύκλος, κάτω από το μάτι. Φυσικά κι όταν θα βγω έξω, δεν κάνω πολλά παραπάνω από αυτά, αλλά κάνω όσα ελάχιστα, θεωρώ ότι αποτελούν "φροντίδα", από μένα για εμένα
  14. Το ουρεόπλασμα δεν προκαλεί αποβολή και πρόωρο τοκετό. Είναι στατιστικά συνδεδεμένο με αυτά. Δηλαδή, έχει καταγραφεί, ότι γυναίκες που απέβαλαν - είχαν πρόωρο τοκετό, είχαν ΚΑΙ ουρεόπλασμα (σε κάποιον στατιστικά σημαντικό αριθμό-οχι όλες, όχι πάντα). Δεν ξέρουμε αν το ουρεόπλασμα έχει ευθύνη για κάποια από τις δύο καταστάσεις, αν συνεπιδρά μαζί με άλλους (άγνωστους) παράγοντες ή δεν έχει καμία σχέση. Όμως, επειδή υπάρχει αυτή η στατιστική σχέση, η λογική της πρόληψης, προτείνει να φύγει το ουρεόπλασμα ΠΡΙΝ την εγκυμοσύνη. Οπότε το να έχεις ουρεόπλασμα δεν σημαίνει και κάποιον κίνδυνο. Θα ήταν προτιμότερο, να μην το έχεις. Αλλά δεν κινδυνεύεις εσύ ή το μωρό εξαιτίας του. Για την αντιβίωση: το ουρεόπλασμα με τα χρόνια γίνεται ανθεκτικό στις αντιβιώσεις. Η πρώτη μου αντιβίωση για ουρεόπλασμα ήταν πριν 12-14 χρόνια. Από τότε βγαίνω θετική σε αυτό μία στις δύο φορές που πάω για τσεκαπ. Κάθε φορά μου δίνει κι άλλη αντιβίωση, ισχυρότερη για να το αντιμετωπίσει. Στην εγκυμοσύνη ήμουν πάλι θετική στο ουρεόπλασμα. Η γυναικολόγος πρότεινε πάλι αντιβίωση, αν και μου ξεκαθάρισε ότι πιθανόν να μην κάνει τίποτε διότι, δεν μπορεί να μου δώσει ισχυρή αντιβίωση (λόγω κυοφορίας) και αυτή που είναι κατάλληλη γα εγκυμοσύνη, δεν είναι τόσο ισχυρή για να αντιμετωπίσει το ουρεόπλασμα. Μετά δεν επαναλαμβάνεις εξετάσεις γιατί δεν υπάρχει τίποτε που μπορείς να κάνεις ακόμη κι αν συνεχίσεις να το έχεις. Απλά συνεχίζεις. Προσωπικά, εκτίμησα το κόστος του να λάβω αντιβίωση, σοβαρότερο, από το πιθανό όφελος από την απουσία ουρεοπλάσματος. Πήγα σε άλλο γυναικολόγο για δεύτερη γνώμη και μου είπε τα ίδια με τον πρώτο: η αντιβίωση που θα πάρεις, πιθανότατα δεν θα κάνει τίποτα στο ουρεόπλασμα, γιατί δεν μπορείς να λάβεις πολύ ισχυρό αντιβιωτικό. Ο πρώτος γυναικολόγος έκρινε ότι πρέπει να την πάρω (κι αν κάνει δουλειά έχει καλώς, αν όχι...δεν πειράζει), ο δεύτερος έκρινε ότι είναι μάταιο και επιβλαβές να πάρω μια αντιβίωση που δεν θα κάνει τίποτε και να επιβαρυνθώ και με τις συνέπειες μιας αντιβίωσης, χωρίς αποτέλεσμα. Πρότεινε να πάρω αντιβίωση μετά το πέρας του θηλασμού (ούτε στον θηλασμό μπορείς να λάβεις τις αντιβιώσεις που είναι ικανές να σκοτώσουν το ουρεόπλασμα). Η πρώτη μου εγκυμοσύνη ήταν με την παρουσία του λοιπόν. Μετά θήλαζα για 2μιση χρόνια και έπειτα ξανά έμεινα έγκυος, οπότε και στη δεύτερη πιθανότατα να είχα ουρεόπλασμα - δεν το εξέτασα καν, αφού δεν θα έκανα κάτι να το αντιμετωπίσω. Με το καλό και ψυχραιμία.
  15. Κι εγώ δεν τις μπορώ. Γι' αυτό είπα σκόνη ανακατεμένη με νερό, για να μπορεί να κατέβει στο στομάχι. @Chrysoum η εισαγωγική μου πρόταση, λέει ότι δεν έχω χρόνο ούτε και υπομονή για ερευνητική ή βιβλιογραφική αντιπαράθεση. Οπότε, η ανάγνωση ούτως ή άλλως λαμβάνεται υπόψη ως "γνώμη". Δεν γράφω ως ιατρός ή διατροφολόγος, όπως ούτε κι εσύ και σε κάθε περίπτωση, η κινδυνολογία ότι κάποιος θα διαβάσει κάτι και θα το εφαρμόσει αυτοστιγμή, χωρίς να ελέγξει τί πώς και γιατί, χωρίς να ρωτήσει έστω έναν γιατρό κτλ, μου φαίνεται τουλάχιστον περιττή. Κάθε άνθρωπος είναι υπεύθυνος για τα αναγνώσματα του, τις έρευνες του (ή την απουσία αυτών), τις επιλογές του, το τί επιλέγει να εφαρμόσει και τί όχι, απ' όσα διαβάζει ή τον συμβουλεύουν, ακόμη κι αν τον συμβουλεύει ιατρός. Από κει και πέρα, η σελίδες που ανέβασα, συμπεριλαμβάνουν και βιβλιογραφία και απόψεις-θέσεις ειδικών και επεξηγήσεις βιολογικών μηχανισμών και έρευνα που υποστηρίζει τις πρακτικές τους. Τ' ότι είναι ιδιώτες δεν σημαίνει τίποτε απολύτως για την φερεγγυότητα των γραφομένων και δεν αποτελεί επιχείρημα. Και ο παγκόσμιος οργανισμός υγείας χρηματοδοτείται και έχει πολλάκις εκτεθεί ως προς την αξιοπιστία των όσων προωθεί, γιατί υπάρχουν οικονομικά συμφέροντα πίσω από τις οδηγίες που προάγει. Χρειάζεται να το πω αυτό; Το γνωρίζεις φαντάζομαι. Αν παρακολουθείς και γνωρίζεις τις συστάσεις του ΠΟΥ κατά τα χρόνια, θα γνωρίζεις και όσα έχει πάρει πίσω στα χρόνια, όσες φορές έχει παραπληροφορήσει κι αρκετά σκάνδαλα γύρω από αυτό. Δεν τον απορρίπτω αλλά δεν είναι κάποια αυθεντία, ανέγγιχτη από προσωπικά συμφέροντα και οικονομικές συμφωνίες. Ως προς το ζήτημα των κορεσμένων λιπαρών, η επιστήμη έχει αλλάξει άποψη! Δεν είναι κολασμένα πια. Και έχει εκτεθεί και η βασική επιχειρηματολογία υπερ της σχέσης κορεσμένων και καρδιακών νοσημάτων. Το πότε θα γίνει αυτή η γνώση, επίσημη οδηγία του ΠΟΥ, δεν το ξέρω, αλλά ξέρω ότι η πίστη στη βλαπτικότητα των κορεσμένων λιπαρών, βασίζεται στις εκτιμήσεις ενός επιστήμονα, από το 1960 και σε ανεπαρκή επιστημονική τεκμηρίωση (επιδημιολογικές μελέτες). Τέλος, κι επειδή είναι η προσωπική μου εμπειρία που με ωθεί να γράφω όσα γράφω κι όχι οι έρευνες που έχω διαβάσει από μόνες τους, ΕΧΩ διαβήτη κύησης, ΚΑΝΩ μετρήσεις σακχάρου, ΕΛΕΓΧΩ καθημερινά και πολλαπλώς τον αντίκτυπο των διαφόρων υδατανθράκων στο αίμα, ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΩ προσωπικά ελάχιστους ή καθόλου υδατάνθρακες και έχω δει δει εξαιρετικές βελτιώσεις στην πολυετή καταπονημένη μου υγεία. Οι φυτικές ίνες είναι το τελευταίο πράγμα που έβγαλα από την διατροφή μου και λύθηκε το πρόβλημα της δυσκοιλιότητας (λόγω εγκυμοσύνης). Κουφό; Πρωτάκουστο; Το ξέρω. Απλώς όταν έχεις δοκιμάσει τα πάντα και με χίλιους δυο γιατρούς και τίποτα δεν οδηγεί σε βελτίωση, δοκιμάζεις και εξτριμ φαινομενικά πρακτικές. Συστήνω αυτό που γνωρίζω και βιώνω εμπειρικά και από κει και πέρα συστήνω να κάνει ο καθένας την έρευνα του και τα προσωπικά του πειράματα, προκειμένου να δει, τί είναι καλύτερο για το σώμα του και την υγεία του. Οταν κανείς έχει πραγματικά τελματώσει ψάχνοντας λύσεις και δεν έρχονται, τότε δίνει ευκαιρία και σε εκκεντρικότητες. Οταν κανείς είναι ή αισθάνεται υγιής και μπορεί και ανταπεξέρχεται λειτουργικά στην καθημερινότητα του, μπορεί να θεωρεί ότι αυτό που συστήνει ο μέσος ιατρός ή ο ΠΟΥ είναι αρκετό για να προσφέρει καλή υγεία, στον καθένα. Αλλά κάτι τέτοιο δεν αληθεύει δυστυχώς . Καλή ανάρρωση marakiz και καλή έρευνα σε όλους
  16. Προσωπικά δεν έχω τον χρόνο και την υπομονή να παραθέσω ότι έρευνα έχω διαβάσει τα τελευταία δύο χρόνια για να υπερθεματίσω των γραφομένων μου οπότε μάλλον θα αφήσω ακάλυπτη την δήλωση μου. Πάντως αναφέρομαι στο σύνολο της διατροφής και στη μακροπρόθεσμη, συνολική υγεία (δεν μπορείς να διαχωρίζεις το πεπτικό από το υπόλοιπο σώμα, είναι υπερβολικά αλληλοεξαρτώμενα για να τα κατακερματίσουμε) που προκύπτει από την μείωση των υδατανθράκων και την αύξηση των ζωικών και των καλών λιπαρών. Δεν αναφέρομαι στην κατανάλωση λίπους ως παυσίπονο ή μέσο άμεσης ανακούφισης, ενός πεπτικού συμπτώματος. Για μερικά χρόνια, η επιδείνωση του πεπτικού μου με είχε φέρει στην κατάσταση να καταναλώνω τουλάχιστον 1 γεύμα μακαρόνια ημερησίως (αν όχι παραπάνω), γιατί αυτό ήταν το γεύμα που μπορούσε να διαχειριστεί το στομάχι μου. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι, η προσωρινή ικανότητα πέψης που προσέφεραν αυτά τα μακαρόνια, βοήθησε με οποιονδήποτε τρόπο στο να αναρρώσω από το άρρωστο πεπτικό μου, εν γένει. Αντιθέτως, έπρεπε να απομακρύνω πλήρως τα ζυμαρικά και μεγάλη ποσότητα υδατανθράκων (ξεκινώντας με την ζάχαρη και τα αρτοσκευάσματα), για να συνειδητοποιήσω, ότι αυτά είχαν το μεγαλύτερο κόστος στο πεπτικό μου και έπειτα στην συνολική μου κατάσταση. Ως προς τον διαβήτη, ΚΑΘΕ ΥΔΑΤΑΝΘΡΑΚΑΣ είναι κακή επιλογή, απλώς κάποιοι είναι χειρότεροι από άλλους. Εδώ και κανένα 2μηνο άρχισα να κάνω μετρήσεις και έχω εκπλαγεί με τις μεταγευματικές τιμές του ζυμωτού, ολικής άλεσης, με αυθεντικό προζύμι και χωρίς κανένα άλλο πρόσθετο, ψωμιού που η ίδια παρασκευάζω και κατανάλωνα μέχρι πρόσφατα. Δεν μπαίνω καν στον κόπο, να καταναλώσω προϊόντα του εμπορίου, ολικής άλεσης και να δω πόσο ανεβάζουν το ζάχαρο. Η μόνη διαφορά μεταξύ πολλών και λιγότερων φυτικών ινών, είναι στον χρόνο (πόσο αργά ή γρήγορα θα ανέβει), αλλά όχι στο ΑΝ θα ανέβει το ζάχαρο. Υπάρχει πολύ υλικό και αντιπαράθεση στα επιστημονικά ευρήματα και στις έρευνες για την διατροφή χαμηλών υδατανθράκων. Μπορεί όποιος θέλει να το ψάξει εύκολα. πχ. https://www.diagnosisdiet.com/ https://thenoakesfoundation.org/ https://www.virtahealth.com/ κ.α. Ως προς τα βακτήρια και τις άπεπτες φυτικές ίνες κτλ. εγώ επιφυλλάσομαι. Εξ όσων έχω μελετήσει, η έρευνα είναι πολύ πρόσφατη, πολύ άγουρη και εν πολλοίς ανίκανη να μας δώσει κάτι περισσότερο από αμφιβολίες, για όσα μέχρι χθες, θεωρούνταν δεδομένα. Το αν τελικά είναι καλό να "τρέφουμε" ή όχι τα βακτήρια μας, με φυτικές ίνες, αν τρέφουμε τα καλά κι όχι τα κακά, αν κατανοούμε τις σχέσεις μεταξύ των βακτηρίων και την επίδραση της τροφής σε αυτά κ.α. χρειάζεται πολύ πιο πλήρης εικόνα για να το εκτιμήσουμε. Εγώ, διαφωνώ με την πρακτική, να χρησιμοποιείται με την πρώτη ευκαιρία μια έρευνα (που έστω είναι αξιόπιστη και αρκετά ισχυρή ως προς τα αποτελέσματα της), για να παίρνονται αποφάσεις περί διατροφής και υγείας και γενικότερα να δημιουργούνται life changing τίτλοι στα διάφορα επιστημονικά και μη sites. Ειδικά για την προπαγάνδα με τα ολικής άλεσης, είμαι εξαιρετικά απογοητευμένη και πλέον προσέχω 48 φορές, πριν αποδεχτώ μια "δεδομένα καλή συμβουλή υγείας", όπως το "τρώγε ολικής άλεσης γιατί δεν έχουν καμία σχέση με τα λευκά άλευρα κτλ". α) έχουν πολύ σχέση, για την ακρίβεια έχουν σχεδόν τις ίδιες επιδράσεις στο σώμα. β) έχουν πολύ όμοια απόκριση ως προς το ζάχαρο, οπότε εξίσου ακατάλληλα για διαβήτη γ) είναι εξίσου αν όχι και πιο επεξεργασμένοι υδατάνθρακες, από τους άλλους (εκτός κι αν αλέθεις το αλεύρι σπίτι σου και ξέρεις ότι το επεξεργάζεσαι λιγότερο, τα ολικής άλεσης είναι προϊόντα στα οποία έχει αφαιρεθεί η φυτική ίνα και έχει επαναπροστεθεί κατά βούληση του παρασκευαστή). Δεν ισχύει για το ρύζι, αλλά ισχύει για τους χυμούς με φυτικές ίνες, τα άλευρα, τα αρτοσκευάσματα, τα δημητριακά κ.α. προϊόντα. Εν κατακλείδι, το τί θα κάνει ένα στομάχι να ηρεμήσει και να διαχειριστεί λίγη τροφή προσωρινά, δεν είναι και ο δρόμος για την βελτίωση της πεπτικής ικανότητας γενικά. Παρόλα αυτά, στην κατάσταση της εγκυμοσύνης και ειδικά σε τέτοιες δύσκολες μέρες, είναι ίσως προτιμότερο να πηγαίνεις βήμα βήμα και να "επιβιώνεις" την κάθε δυσφορία όσο καλύτερα μπορείς εκείνη την στιγμή, παρά να κάνεις εξτρίμ αλλαγές και καινοτομίες, στη διατροφή και στην καθημερινότητα γενικά. Με το καλό @marakiz. Πέρα από τις όποιες έρευνες, ποντάρω ειλικρινά στη μαστίχα χίου πάντως .