kine

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    631
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    16

Συνεισφορα στο φορουμ

282 Good

Περισσότερα για την/τον kine

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

680 εμφανίσεις προφίλ
  1. Ναι, εχεις δικιο. Ακριβώς αυτό είναι το περίεργο. Κι εγώ δεν ξέρω πως να το εξηγήσω, παρόλο που μελετάω ιδιαίτερα διαβητολογία εδώ και καιρό... Αν έχεις πάντως κάποιον γνωστό, συγγενή που έχει αυτό το μηχανηματάκι για να μετράς ζάχαρο στο σπίτι, μπορείς να δοκιμάσεις μετά από ένα τυπικό γεύμα σου, να πάρεις μια μέτρηση. Είναι καλύτερος δείκτης από την καμπύλη σακχάρου. Κατά τα άλλα, με το καλό να έρθουν όλα
  2. Συγνώμη, αλλά κοιτώντας καλύτερα τις τιμές σου, έχω μερικούς προβληματισμούς. Μου φαίνονται λίγο απίθανες τιμές, και κυρίως, το γεγονός ότι δεν ανέβηκε σχεδόν καθόλου το σακχαρο, στη μία ώρα, όπου εκεί βλέπεις το πικ της εκτόξευσης του σακχάρου. Και κανονικά στην 3η αιμοληψία των 2 ωρών, περιμένεις την πτώση της τιμής αυτής, ενώ εσύ έχεις πάλι μια απειροελάχιστη αύξηση.... Είναι λίγο....σαν να μην βγάζει και πολύ νόημα η εξέταση, δεδομένου ότι δεν μπορώ να σκεφτώ πώς γίνεται να μην έχεις ανεβάσει ΚΑΘΟΛΟΥ ζάχαρο, παίρνοντας μια μεγαδόση γυκόζης μια κι έξω. Ειδικά αν δεν έτρωγες καθόλου ζάχαρη τον προηγούμενο καιρό, το πιθανότερο θα ήταν να έχεις καλή γλυκόζη νηστείς (1η αιμοληψία), πολύ αυξημένη 2η και την πτώση στην 3η..... Σίγουρα είναι ακριβή τα αποτελέσματα σου; Ελπίζω να είναι, αλλά είναι περίεργα. Οχι κακά. Περίεργα όμως, σε σχέση με το τί δείχνει μια τέτοια εξέταση.
  3. Οι μετρήσεις σου είναι άψογες. Μην ανησυχείς καθόλου. Καθόλου χαμηλές. Απλά οι κατάλληλες. (ΕΚΤΟΣ κι αν νιωθεις υπογλυκαιμίες!)

  4. Διαφημίσεις


  5. kine

    Κοντά άκρα εμβρυου

    Καλησπέρα. Κοντά άκρα δεν σημαίνει τίποτα απολύτως. "το παρακολουθείς" σημαίνει ότι πας και ξανα κάνεις τη μέτρηση, πχ 2 εβδομάδες μετά και βλέπει ο γιατρός, αν τα άκρα αναπτύσσονται, έστω και αν είναι χαμηλά, στα φυσιολογικά όρια. Αν όντως αναπτύσσονται, σημαίνει ότι ίσως το παιδί σας να μην γίνει μπασκετμπολίστας. Αν δεν αναπτύσσονται, δηλαδή δεν προχωρά η ανάπτυξη και αυτό φαίνεται συγκρίνοντας τις 2 μετρήσεις, της β επιπέδου και της επανάληψης δυο βδομάδες μετά, μπορεί να σε καθοδηγήσει ο γιατρός σε περαιτέρω εξετάσεις. "Είναι κληρονομικό" σημαίνει, ότι αν εσύ και ο πατέρας, είστε μετρίου ύψους, είναι απόλυτα φυσικό και το παιδί να είναι μετρίου ύψους, δηλαδή να είναι κοντά τα άκρα του. Αν εσύ και ο μπαμπάς είστε 1,90 τότε μπορεί πάλι το παιδί σας, να είναι μετρίου ύψους, αλλά τη δεδομένη στιγμή, μπορεί να κινητοποιήσει το γιατρό σε περαιτέρω εξετάσεις ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΑ. Και τέλος, ακόμη και ένας υπέρηχος που δείχνει κοντά άκρα, μπορεί να μην σημαίνει τελικά τίποτε απολύτως και να μεγαλώσει το παιδί ψηλώνοντας περισσότερο ή λιγότερο από τους γονείς του. Η αμνιοπαρακέντηση είναι παρεμβατική εξέταση, επικίνδυνη αφού έχει πιθανότητες αποβολής και ως εκ τούτου, αχρείαστη, εκτός κι αν σου τη συστήσει ο γιατρός σου, μετά την επανάληψη της μέτρησης και άλλων πιθανών εξετάσεων. Δεν την κάνουμε για να μας καθησυχάσει! Έχει πιθανότητες αποβολής και δεν διακινδυνεύεις μια αποβολή σε ένα φυσιολογικό έμβρυο, μόνο και μόνο για να σου φύγει το άγχος. Με το καλό να έρθουν όλα.
  6. Γενικά από αυτά που γράφεις, φαίνεται ότι έχεις δύο θέματα να ξεπεράσεις-συζητήσεις-αντιμετωπίσεις μέσα σου: το ένα η παρεμβατικότητα της μητέρας σου, το άλλο είναι η προσωπική σου ανάγκη να είσαι "όπως σε θέλει η μαμά σου", για να αισθάνεσαι ικανοποιημένη, από την ικανοποίηση που παίρνει αυτή, μέσω εσού. Από τη μια οι γονείς μας, μπορούν να μας πατρονάρουν και να μας κατευθύνουν, θεωρώντας δεδομένο ότι ξέρουν κάλυτερα από μας, πριν από μας και πέρα από κάθε αντίλογο τί είναι σωστό, κατάλληλο και πρέπον να γίνει σε κάθε στιγμή της ζωής μας και από την άλλη, εμείς οι ίδιοι είμαστε υπεύθυνοι να ξεπεράσουμε τα συναισθηματικά δεσμά αυτής της σχέσης. Για να το πω αλλιώς, από τη στιγμή που κάνεις οικογένεια πρέπει να μπορέσεις (ο καθένας μας) να είσαι πρώτα σύζυγος και γονέας και δευτερευόντως "παιδι των γονιών σου". Η σχέση με τη μαμά σου, πρέπει να περάσει σε άλλο επίπεδο, τώρα που είσαι κι εσύ μητέρα, αλλιώς θα καταλήξεις άθελα σου να επαναλαμβάνεις μοτίβα συμπεριφοράς της, που σε πληγώνουν ή σε στεναχωρούν, στο δικό σου παιδί. Δύσκολος δρόμος αλλά θα βρεις ψυχική ηρεμία, όσο προχωράς.
  7. Στην περίπτωση της κόρης μου, εξαιρετικά προσκολλημένης μαζί μας και ειδικά μαζί μου, πλέον, 2μιση ετών είναι η εποχή που ναι(!) θέλει να κάτσει με τους παππούδες, θέλει να παίξει με θείους και θείες, θέλει και απολαμβάνει το παιχνίδι με άλλους οικείους ενήλικες και ακόμη κι όταν είμαστε κι εμείς παρόντες, σχεδόν δεν μας δίνει σημασία. Εχει λίγες βδομάδες, που την ρωτώ ευθέως αν θέλει να περάσει ένα απόγευμα στους παππούδες κι εγώ κι ο μπαμπάς να πάμε βόλτα και μου λέει "ναι, να πάτε, εγώ θέλω να μείνω εδώ, περνάω καλά!". Δεν περιγράφεται η ικανοποιησή μου: να βγαίνω βόλτα, να γνωρίζει πλήρως που είμαι και τι κάνω (δεν της είπα ποτέ ψέμματα για να απομακρυνθώ από κοντά της) και να επιλέγει την παρέα ενός άλλου ενήλικα, γνωρίζοντας ότι σε λίγες ώρες θα είναι πάλι μα τους γονείς της. Χρειάστηκε να περάσουν 2μιση χρόνια, που πολλές φορές ακύρωσα πράγματα και προσαρμόστηκα στις ανάγκες της, γιατί δεν ήθελε να μείνει (χωρίς εμένα) στη γιαγιά ή με κάποια γιαγιά, στο σπίτι μας. @Έσπερος ίσα ίσα, τώρα είναι που μπορεί να αρχίσει να δυσκολεύεται να σας αποχωριστεί, ενώ μικρότερο, έμοιαζε να μην του κοστίζει τόσο πολύ η απουσία σας. Δεν θα έπρεπε να επιμείνεις να τον αφήνεις, αν ξέρεις ότι δεν το θέλει, όσο κι αν ευελπιστούσες σε αυτόν τον ελεύθερο χρόνο (έστω για δουλειές). Θα έρθει ο καιρός του, αλλά δεν είναι ακόμη αυτός.
  8. Συμφωνώ γενικά με τα σχόλια των παραπάνω. Νομίζω κι εσύ ξέρεις αρκετά καλά τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνεις, αλλά ίσως να έχεις χάσει την υπομονή, την ψυχραιμία σου και την αίσθηση χαλαρότητας που χρειάζεται η σχέση σας και η σχέση του παιδιού με το φαγητό. Κι εμείς μια από τα ίδια, πάντως. Για μένα, είναι εξίσου σημαντικό με την σωματική υγεία και την ποικιλία στη διατροφή, η συμπεριφορική υγεία (αν μπορώ να το θέσω έτσι). Δηλαδή, να κατανοεί το παιδί μέσα από την πράξη της καθημερινότητας μας, ότι το φαγητό έχει αρχή μέση και τέλος (δεν τρώμε ασταμάτητα, ούτε τσιμπολογάμε συνέχεια, ούτε ακατάλληλες ώρες, ακόμη κι αν είναι καλής ποιότητας τροφή) ότι τρώμε όταν πεινάμε και επειδή πεινάμε, όχι γιατί βαριόμαστε ή επειδή δεν έχουμε κάτι άλλο να κάνουμε ότι καθόμαστε όλοι μαζί στο τραπέζι ακόμη κι αν δεν τρώμε όλοι (πχ. μου λέει ότι δεν πεινάει, αλλά την προσκαλώ να μου κάνει παρέα στο τραπέζι κι εγώ πολλές φορές δεν θέλω να φάω αλλά κάθομαι με τον σύζυγο και την κόρη για να κάνουμε παρέα όλοι μαζί) ότι σεβόμαστε τον κόπο του άλλου και το φαγητό που έχουμε (πχ. δεν θα επέτρεπα να πεταχτεί φαγητό από καπρίτσιο, αλλά θα του έλεγα ότι αν δεν πεινάει, μπορεί να το αφήσει στο πιάτο ως έχει, αλλά δεν του επιτρέπω να πετά, το γεύμα που μπορεί να χορτάσει κάποιον άλλο) ότι μπορούμε να δοκιμάσουμε και τελικά να επιλέξουμε να μην φάμε ότι μπορούμε να μην φάμε αν δεν το θέλουμε ΑΛΛΑ ότι ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ ΜΑΣ και όταν και αν πεινάσει αργότερα, ΑΥΤΟ θα είναι το φαγητό μας. Σε πολλές περιπτώσεις, η κόρη μου δεν τρώει 1-2 γεύματα, αρνούμενη να δοκιμάσει το φαγητό. Της ζητώ να δοκιμάσει αλλά επιμένει στην άρνηση. Οπότε το αφήνω ως έχει στο τραπέζι (πάντα σερβίρω κανονικά, χωρίς να ρωτάω ΑΝ της αρέσει το φαγητό ή ΤΙ θα ήθελε να φάει). Τρώω είτε μόνη είτε με τον σύζυγο, παρουσία της, ενώ αυτή παίζει δίπλα μας, χωρίς να επιμένω να δοκιμάσει ξανά και ξανά κατά τη διάρκεια. Οταν τελειώσουμε, μαζεύω τα πιάτα και τότε την ρωτώ μια τελευταία φορά αν θέλει να φάει. Είναι βέβαιο ότι θα μου πει όχι, αλλά το κάνω χαλαρά και χωρίς υπονοούμενα ή παρελκόμενα μετά την άρνηση της. Την επόμενη φορά που μου λέει ότι θέλει κάτι να φάει, της λέω ότι έχουμε πχ. φακές. Θα πει όχι, θέλω κάτι άλλο. Στον ίδιο χαλαρό τόνο και συνεχίζοντας ότι κάνω, της λέω ότι αυτό έχουμε και δεν μπορεί να φάει άλλα πράγματα, αν δεν θέλει να φάει το φαγητό του σπιτιού. Κι ότι γίνει. Αλλες φορές κλαίει, άλλες φωνάζει, άλλες στρέφεται στον πατέρα της για συναισθηματικό εκβιασμό, αλλες αλλάζει θέμα κτλ. Αυτό που έχω αντιληφθεί είναι ότι όσο σημαντικό είναι να φάει σωστά, άλλο τόσο και πιο σημαντικό, είναι να μην το κάνουμε μεγάλο θέμα όλο αυτό. Το στυλ μου είναι: αυτό έχουμε για φαγητό, αν σου αρέσει καλώς, αν δεν σου αρέσει, δεν χρειάζεται να φας. Αλλά ήρεμα και ψύχραιμα. Απλά. Κανονικά. Κι ένα τελευταίο σημείο, είναι πως όταν δεν έχει φάει σωστό φαγητό σπίτι και έχουμε βγει έξω, έχουμε πάει σε παππούδες ή κάτι άλλο, φροντίζω πρώτον να μην έρθει σε επαφή με τροφές-σκουπίδια και δευτερον αν έρθει, αν προτείνει ο παππούς και η γιαγιά ή κάποιος τρίτος, διακόπτω όμορφα και ήρεμα την πρόταση πχ. για μπισκότο ή κέικ, λέγοντας καθαρά και απλά ότι, δεν μπορεί να φάει κάτι από αυτά, γιατί δεν έχει φάει φαγητό. Απευθύνομαι σε αυτόν που το προσφέρει αλλά το λέω ανοιχτά μπροστά της να το ακούσει. Και πάλι....ότι θέλει ας γίνει (συνήθως με λίγη ένταση, το προσπερνά, εφόσον δεν δίνω κι εγώ μεγαλύτερη σημασία και έμφαση στο γεγονός). Κάποια στιγμή, έρχεται εκείνη η ευλογημένη ώρα, που θα πει: "μαμά πεινάω, θέλω φαγητό". Το εννοεί και καθόμαστε και τρώμε!!!!! (και τότε δεν λέω ούτε μπράβο, ούτε ζήτω, ούτε τι καλό που είναι το φαγάκι μας και μπλαμπλαμπλα....ήρεμα, ψύχραιμα, απλά, κανονικά - ένα γεύμα είναι όλο κι όλο! ).
  9. @Αννα8-8-18 Σε ότι αφορά την έναρξη στερεών από τον 4ο, ναι μεν πολλοί γιατροί συνεχίζουν να τη συστήνουν, αλλά είναι πλέον αποδεδειγμένο ότι το νωρίτερα από τους 6 μήνες είναι πρόωρο. Το αργότερα, δεν πειράζει, το νωρίτερα πειράζει. Αν είσαι σε θέση να ανταποκριθείς στην διάθεση του παιδιού να φάει/δοκιμάσει κάτι και όχι να επιμένεις να καταναλώσει συγκεκριμένες ποσότητες αλεσμένης τροφής, πιστεύω με βεβαιότητα, ότι θα μπορέσεις να βρεις τον καλύτερο δρόμο, ακούγοντας απλώς τις ανάγκες του παιδιού σου με ψυχραιμία και υπομονή. Δεν έχω καταλάβει γιατί λέτε ότι το γάλα σου δεν αρκεί. Το να μην παίρνει συγκεκριμένο βάρος δεν είναι απόδειξη ότι το γάλα σου είναι λίγο. Η κόρη μου θήλασε αποκλειστικά και δεν ήπιε ποτέ τίποτε άλλο εκτός από στήθος και ήταν μια χαρά στην καμπύλη της, μέχρι που άρχισαν οι στερεές και άρχισε να πέφτει (3-4) καμπύλες έχει πέσει. 2μιση τώρα κι ακόμη συνεχίζει με πολύυυυυυυ χαμηλή πρόσληψη γραμμαρίων. Είναι υγιέστατη όμως, τρώει κάθε τι και ποικιλία, έχει κάνει εξετάσεις και δείχνουν μια χαρά και τέλοσπάντων, τί να κάνουμε; Η υγεία δεν μετριέται σε γραμμάρια. Το βάρος είναι ένας καλός δείκτης υγείας, όχι ο σκοπός της ζωής. Το ρυζάλευρο είναι ένα συσκευασμένο, τυποποιημένο, χημικά επεξεργασμένο προϊόν. Είτε είναι βιολογικό, είτε είναι με πρόσθετες βιταμίνες, είτε είναι χωρίς ζάχαρη. Απέχει έτη από το να είναι φυσική τροφή, όπως φυσική τροφή είναι το γάλα σου. Ως τέτοιο, δεν θα το πρότεινα σαν μια καλή επιλογή ούτε για την αρχή ούτε για τη συνέχεια της διατροφής ενός βρέφους. Υπάρχει αληθινό, πραγματικό, φυσικό φαγητό που μπορείς να του προσφέρεις, αν θέλεις να του δώσεις στερεές, όποια στιγμή τις ξεκινήσεις αυτές. Χωρίς τύψεις κι ενοχές, ζήτα δεύτερη και τρίτη γνώμη και κάνε στους παιδιάτρους ερωτήσεις και πάρε απαντήσεις, μέχρι να μπορέσεις να έχεις την αυτοπεποίθηση ότι αυτό που προσφέρεις στο παιδί σου, είναι το καλύτερο δυνατό. Μην επαναπαύεσαι στην φήμη του ειδικού. Πρέπει να είναι ενημερωμένος, στο σήμερα και να μπορεί να σε πληροφορήσει κατάλληλα: γιαί ριζάλευρο; γιατί στον 4ο; μπορεί να εγγυηθεί ότι αυτή η αλλαγή θα αυξήσει το βάρος του παιδιού; τί θα γίνει αν πέσει καμπύλη στο βάρος; υπάρχει κάποιος κίνδυνος και ποιος είναι αυτός; με ποιον άλλο τρόπο μπορούμε να ελέγξουμε την υγεία του (εκτός από τις καμπύλες); υπάρχουν άλλες τροφές που μπορώ να εισάγω αν δεν θέλω το ριζάλευρο; κτλ κτλ κτλ. Γράψτα όλα, σκέψου τα καλά και πάνε να τα συζητήσεις.
  10. Το ίδιο δεν είναι ως πράξη. Προφανώς, το ένα είναι κρυφό και το άλλο φανερό. Αυτό που επισημαίνω είναι ότι τα δύο αυτά όσο κι αν μοιάζουν να διαφέρουν, είναι όμοια στην ρίζα τους: το ζευγάρι δεν είναι ΜΑΖΙ αλλά είναι υπό προϋποθέσεις και υπό όρους "μαζί". Σε μια άλλη εποχή (την οποία κάποιοι/ες ακόμη τη ζουν) το κρυφό είχε το νόημα του. Τώρα δεν χρειάζεται απόκρυψη αφού ευθέως και από την έναρξη της σχέσης οι δύο προφυλάσσουν τον εαυτό τους, από οποιαδήποτε περιττή οικονομική επιβάρυνση, έχοντας ήδη ως δεδομένο ότι ο καθένας τρώει ότι βγάζει κι όπως καταλαβαίνει και αποπληρώνουν και από κοινού ορισμένα έξοδα του σπιτιού. Κανείς δεν παρεμβαίνει στα οικονομικά κανενός, από ορισμού της σχέσης έτσι κι αλλιώς. Ποια η ανάγκη του κρυφού λοιπόν; Το αίτιο όμως πίσω από αυτές τις πρακτικές (είτε του κρυφού, είτε του ξεχωριστού) είναι η επιλεκτικότητα των συζύγων για τα όσα μοιράζονται. Προσωπικά δεν με σοκάρει το κρυφό, περισσότερο από το ξεχωριστό γιατί είναι απλώς διαφορά εποχής κι όχι διαφορά στην ποιότητα της σχέσης. Και στις δύο περιπτώσεις, η ουσία είναι πως οι σύζυγοι θεωρούν τον άλλο "έξοδο", διακινδύνευση, πιθανή απειλή και αισθάνονται πιο ασφαλείς με το να έχουν οικονομική ευελιξία ανά πάσα στιγμή, χωρίς να χρειαστεί να βασιστούν στον άλλο. Απλώς το ξεχωριστό ταμείο, είναι πολιτικώς ορθό σύμφωνα με τα μέτρα της σημερινής εποχής - όπως ήταν και το κρυφό κομπόδεμα για πολλές νοικοκυρές της προηγούμενης εποχής.
  11. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δεν αντιμετωπίζουν τον/την σύζυγο ώς σύζυγο, αλλά ως συγκάτοικο. Μοιράζονται όσα επιθυμούν, κρατούν για τον εαυτό τους όσα δεν επιθυμούν να μοιραστούν, ανακοινώνουν τα βασικά, παραβλέπουν τα δευτερεύοντα, ο καθένας τη ζωή του, τη δουλειά του, τα οικονομικά του, τους φίλους του κτλ. και μένουν και κάποιες από κοινού υποχρεώσεις, όπως οικογενειακές συναναστροφές, παιδιά και μερικές άλλες λεπτομέρειες. Αν ξεκινήσεις να αναλογίζεσαι τη χρησιμότητα του "κρυφού" ή ξεχωριστού ταμείου, μέσα από αυτή τη στάση ζωής, μια χαρά και νόημα βγάζει και λειτουργικό είναι και συμφέρον. Αν και λίγο "παλιοκαιρίτικο", νοοτροπία της γιαγιάς μου δηλαδή. Τα σύγχρονα ζευγάρια της ίδιας λογικής, αντί για κρυφό λογαριασμό, έχουν απόλυτα ιδιωτικό πορτοφόλι και συναλλαγές, το οποίο είναι τόσο δεδομένο και αυτονόητο, που δεν χρειάζεται κανείς να κρύψει κάτι, γιατί το να μεταχειριστεί ο ένας ως δικό του, το ευρώ του άλλου συζύγου, θα ήταν ανάλογο της κλοπής! Και όλα εξελίσσονται στο πλαίσιο των καθαρών συννενοήσεων, οπότε αν ένας από τους δύο έχει κάποια οικονομική αδυναμία, μπορεί να ζητήσει δανεικά από έναν φίλο ή συγγενή ή την/τον σύζυγο του! Τόσο απλό. Οι καλές συννενοήσεις κάνουν τους καλούς φίλους άλλωστε, όπως και μια συγκατοίκηση επιτυχημένη!
  12. @belleblue Τώρα είναι 2μιση. Γενικά ξέρω γιατί θυμώνει και γιατί έχει τις αντιδράσεις που έχει. Δεν είναι ότι χάνω το νήμα της επικοινωνίας μας και ξεσπά ή αντιδρά με αυτό τον τρόπο. Σε ότι αφορά την δική μου αντίδραση, υπάρχει ποικιλία. Αλλιώς θα αντιδράσω την πρώτη φορά κι αλλιώς την εκατοστή, αλλιώς αν είναι κουρασμένη κι αλλιώς αν είναι σε καλή διάθεση, αλλιώς αν κινδυνεύει κάποιος ή η ίδια, αν είμαστε στο δρόμο ή αν είμαστε στο σπίτι κτλ. Δεν είμαι της άποψης ότι τα παιδιά χρειάζονται εκπαίδευση και θεωρώ ότι μαθαίνουμε ότι μαθαίνουμε σχετιζόμενοι ο ένας με τον άλλο με ευθύτητα και ειλικρίνεια. Οπότε έτσι αντιμετωπίζω και την κόρη μου (αν και κάποιες φορές η ειλικρινής και αυθόρμητη αντίδραση μου, είναι με ένταση την οποία άλλοτε εκφράζω, προσπαθώντας να την αντιληφθεί κι αυτή κι άλλοτε την συγκρατώ, προσπαθώντας να αντιληφθεί ότι μου προκαλεί αναστάτωση, αλλά προσπαθώ να ανταποκριθώ - εξαρτάται την περίπτωση). Την απομάκρυνση και αποστασιοποίηση την εφαρμόζω σε ορισμένες περιπτώσεις, όπου έχω ήδη δοκιμάσει άλλες προσεγγίσεις και δεν συννενοούμαστε, οπότε κάποια στιγμή την ενημερώνω ότι δεν μου αρέσει να παίζω με αυτούς τους όρους και απομακρύνομαι. Το να της γυρίσω την πλάτη χωρίς καμία εξήγηση, ναι μεν ξέρω ότι πιάνει, αλλά το βρίσκω σκληρό και επώδυνο για το παιδί. Της υπενθυμίζω ότι οι πράξεις μας, έχουν συνέπειες και γι' αυτό πιστεύω ότι πρέπει να γνωρίζει ποια πράξη, έχει ως αποτέλεσμα την συγκεκριμένη συνέπεια και γιατί. Σε αυτό το κομμάτι θα διαφωνήσω. Δεν νομίζω ότι είναι καθόλα ικανό ένα 2χρονο να εκτιμήσει και οργανώσει μια σειρά πράξεων, προκειμένου να προκαλέσει ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα, αλλά η ζωή με την κόρη μου και λίγα ακόμη παιδιά του στενού κύκλου, μου έχει αποδείξει ότι ένα δίχρονο είναι ικανό να συλλογιστεί μια συνθήκη και να προσπαθήσει να την οδηγήσει σε κάποιο σημείο, με την παρεμβολή μιας συγκεκριμένης ενέργειας, εκ προθέσεως. Εχει την πρόθεση να μου δείξει ότι ενοχλήθηκε, με τη χειρονομία της. Δεν έχει την πρόθεση να με πονέσει όμως. Παρόλα αυτά, εχει συμβεί να με πονέσει εκ προθέσεως και να το δηλώσει και η ίδια. Οπως άλλες φορές με έχει πονέσει άθελα της και είναι σαφώς στη θέση να το εκτιμήσει αυτό.
  13. Οχι, αυτό το παράδειγμα ευτυχώς δεν υπάρχει πουθενά γύρω μας. Ούτε "ντα" ούτε "κακό" ούτε τίποτα αντίστοιχο. Είναι καθαρά δική της έκφραση. Δεν την έχει παραλάβει από κανέναν.
  14. Μόνο σε αυτό: είναι πολλές φορές που σκέφτεται πρώτα αυτό που άκουσε, παίρνει το χρόνο της και μετά έρχεται να εκτελέσει τη χειρονομία, ως ένδειξη αποδοκιμασίας σε αυτό που άκουσε. Οπότε πιστεύω το κάνει για να δηλώσει δυσφορία, αλλά όχι για να επιτύχει ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Κατά τα άλλα, το επεξεργάζομαι.
  15. Το παιχνίδι, το έχουμε υπερκαλύψει, σε σημείο να πρέπει να επισημαινω κάθε τόσο ότι ΔΕΝ είναι όλα παιχνίδι, ότι κάνουμε ΚΑΙ δουλειές ΚΑΙ παιχνίδι και ότι κάποιες φορές βιαζόμαστε και δεν μπορούμε για οοοοοολες τις καταστάσεις να αφηνόμαστε στο παιχνίδι, μέχρι να κατορθώσουμε και το επιθυμητό αποτέλεσμα: πχ. το ντύσιμο, τα παπούτσια, το να κατέβει από το κάθισμα του αυτοκινήτου και να βγεί από το αυτοκίνητο κ.α. Εχω την αίσθηση, ότι μπορεί να χάνουμε ενίοτε το μέτρο και να αφηνόμαστε πολύ περισσότερο απ' όσο θα έπρεπε (για την ίδια), στο να την ακολουθούμε στους ρυθμούς της. Εχουμε χρόνο, έχουμε ενδιαφέρον, έχουμε διάθεση, έχουμε αντοχές και το παρατραβάμε νομίζω, γιατί η υπομονή δεν εξαντλείται εύκολα. Δεν θέλω να το υπεραναλύσω και να κουράσω κιόλας, αλλά κάτι τέτοιο... Ευχαριστώ πάντως για το χρόνο σου και το σχόλιο σου
  16. Κάπου εδώ βρίσκομαι κι εγώ, δηλαδή στο να της επισημαίνω ότι όταν παίζει έτσι, εγώ δεν θέλω να παίζω μαζί της. Και όταν δεν σηκώσει χέρι, θα γυρίσει να σου φωνάξει ή να πετάξει κάτω τα παιχνίδια της. Από τη μια είναι οκ να έχει θυμούς, από την άλλη δεν μπορώ να αποδεχτώ, ότι κάθε 2-3 λεπτά, θα ξεσπάει στιγμιαία με έναν κάποιο τρόπο. Είτε είναι φωνές, είτε είναι πέταγμα αντικειμένων, είτε είναι χειρονομία. Και πάλι ξαναλέω, δεν είναι ότι μας πονάει. Είναι ζήτημα αλληλεπίδρασης και σχέσης αναμεταξύ μας. Να το πω αλλιώς, νιώθω να με "τραμπουκίζει" συναισθηματικά, εκβιάζοντας την εξέλιξη ενός παιχνιδιού, ενός τραγουδιού, ενός αστείου, ενός διαλόγου κτλ. Το χτύπημα σα χτύπημα, δεν είναι αξιοσημείωτο. Η χειρονομία είναι χαρακτηριστική της απαίτησης της, να οδηγηθεί το παιχνίδι, εκεί που σκέφτηκε. Της λέω πλέον, ότι μπορεί να θέλω να παίξω αλλιώς το παιχνίδι ή να πώ με άλλο τρόπο την ιστορία και γενικά ότι δεν μπορώ να παίζω με αυστηρές σκηνοθετικές οδηγίες κι εντολές (αυτό με πιο απλές κουβέντες). Την ενοχλεί εκείνη τη στιγμή, αλλά το προσπερνά και συνεχίζει συνήθως. Υποθέτω αυτό είναι καλή έκβαση...(;) Κατά τα άλλα, το μόνο που θα διορθώσω είναι ότι τα παιδιά ΔΕΝ είναι άγραφος πίνακας. Άγραφος πίνακας σημαίνει άβουλο, παθητικό όν, αναγκασμένο και προδιαγεγραμμένο από την φύση του, να γίνει όσα η οικογένεια του, του ορίσει. Κάτι τέτοιο όμως δεν ισχύει. Έχουν ιδιοσυγκρασία, έχουν βούληση, έχουν κίνητρα, έχουν κάτι δικό τους και το φέρουν μαζί τους, από την πρωτη στιγμή της ύπαρξης τους. Πάνω σε αυτό το κάτι πολύ δικό του, το κάθε παιδί θα διαμορφωθεί και θα αλληλεπιδράσει και θα έχει τον α ή το β' χαρακτήρα αργότερα. Οι γονείς φυσικά και πλάθουν τον χαρακτήρα του παιδιού τους, μέσα από το δικό τους παράδειγμα ζωής, αλλά ΟΧΙ, δεν γράφουν πάνω σε λευκό πίνακα. Αλληλεπιδρούν με έναν άνθρωπο και η αλληλεπίδραση τους θα φέρει τον όποιο χαρακτήρα κι αυτό όχι νομοτελειακά.