kine

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    644
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    16

Συνεισφορα στο φορουμ

299 Good

Περισσότερα για την/τον kine

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

787 εμφανίσεις προφίλ
  1. Το ουρεόπλασμα δεν προκαλεί αποβολή και πρόωρο τοκετό. Είναι στατιστικά συνδεδεμένο με αυτά. Δηλαδή, έχει καταγραφεί, ότι γυναίκες που απέβαλαν - είχαν πρόωρο τοκετό, είχαν ΚΑΙ ουρεόπλασμα (σε κάποιον στατιστικά σημαντικό αριθμό-οχι όλες, όχι πάντα). Δεν ξέρουμε αν το ουρεόπλασμα έχει ευθύνη για κάποια από τις δύο καταστάσεις, αν συνεπιδρά μαζί με άλλους (άγνωστους) παράγοντες ή δεν έχει καμία σχέση. Όμως, επειδή υπάρχει αυτή η στατιστική σχέση, η λογική της πρόληψης, προτείνει να φύγει το ουρεόπλασμα ΠΡΙΝ την εγκυμοσύνη. Οπότε το να έχεις ουρεόπλασμα δεν σημαίνει και κάποιον κίνδυνο. Θα ήταν προτιμότερο, να μην το έχεις. Αλλά δεν κινδυνεύεις εσύ ή το μωρό εξαιτίας του. Για την αντιβίωση: το ουρεόπλασμα με τα χρόνια γίνεται ανθεκτικό στις αντιβιώσεις. Η πρώτη μου αντιβίωση για ουρεόπλασμα ήταν πριν 12-14 χρόνια. Από τότε βγαίνω θετική σε αυτό μία στις δύο φορές που πάω για τσεκαπ. Κάθε φορά μου δίνει κι άλλη αντιβίωση, ισχυρότερη για να το αντιμετωπίσει. Στην εγκυμοσύνη ήμουν πάλι θετική στο ουρεόπλασμα. Η γυναικολόγος πρότεινε πάλι αντιβίωση, αν και μου ξεκαθάρισε ότι πιθανόν να μην κάνει τίποτε διότι, δεν μπορεί να μου δώσει ισχυρή αντιβίωση (λόγω κυοφορίας) και αυτή που είναι κατάλληλη γα εγκυμοσύνη, δεν είναι τόσο ισχυρή για να αντιμετωπίσει το ουρεόπλασμα. Μετά δεν επαναλαμβάνεις εξετάσεις γιατί δεν υπάρχει τίποτε που μπορείς να κάνεις ακόμη κι αν συνεχίσεις να το έχεις. Απλά συνεχίζεις. Προσωπικά, εκτίμησα το κόστος του να λάβω αντιβίωση, σοβαρότερο, από το πιθανό όφελος από την απουσία ουρεοπλάσματος. Πήγα σε άλλο γυναικολόγο για δεύτερη γνώμη και μου είπε τα ίδια με τον πρώτο: η αντιβίωση που θα πάρεις, πιθανότατα δεν θα κάνει τίποτα στο ουρεόπλασμα, γιατί δεν μπορείς να λάβεις πολύ ισχυρό αντιβιωτικό. Ο πρώτος γυναικολόγος έκρινε ότι πρέπει να την πάρω (κι αν κάνει δουλειά έχει καλώς, αν όχι...δεν πειράζει), ο δεύτερος έκρινε ότι είναι μάταιο και επιβλαβές να πάρω μια αντιβίωση που δεν θα κάνει τίποτε και να επιβαρυνθώ και με τις συνέπειες μιας αντιβίωσης, χωρίς αποτέλεσμα. Πρότεινε να πάρω αντιβίωση μετά το πέρας του θηλασμού (ούτε στον θηλασμό μπορείς να λάβεις τις αντιβιώσεις που είναι ικανές να σκοτώσουν το ουρεόπλασμα). Η πρώτη μου εγκυμοσύνη ήταν με την παρουσία του λοιπόν. Μετά θήλαζα για 2μιση χρόνια και έπειτα ξανά έμεινα έγκυος, οπότε και στη δεύτερη πιθανότατα να είχα ουρεόπλασμα - δεν το εξέτασα καν, αφού δεν θα έκανα κάτι να το αντιμετωπίσω. Με το καλό και ψυχραιμία.
  2. Κι εγώ δεν τις μπορώ. Γι' αυτό είπα σκόνη ανακατεμένη με νερό, για να μπορεί να κατέβει στο στομάχι. @Chrysoum η εισαγωγική μου πρόταση, λέει ότι δεν έχω χρόνο ούτε και υπομονή για ερευνητική ή βιβλιογραφική αντιπαράθεση. Οπότε, η ανάγνωση ούτως ή άλλως λαμβάνεται υπόψη ως "γνώμη". Δεν γράφω ως ιατρός ή διατροφολόγος, όπως ούτε κι εσύ και σε κάθε περίπτωση, η κινδυνολογία ότι κάποιος θα διαβάσει κάτι και θα το εφαρμόσει αυτοστιγμή, χωρίς να ελέγξει τί πώς και γιατί, χωρίς να ρωτήσει έστω έναν γιατρό κτλ, μου φαίνεται τουλάχιστον περιττή. Κάθε άνθρωπος είναι υπεύθυνος για τα αναγνώσματα του, τις έρευνες του (ή την απουσία αυτών), τις επιλογές του, το τί επιλέγει να εφαρμόσει και τί όχι, απ' όσα διαβάζει ή τον συμβουλεύουν, ακόμη κι αν τον συμβουλεύει ιατρός. Από κει και πέρα, η σελίδες που ανέβασα, συμπεριλαμβάνουν και βιβλιογραφία και απόψεις-θέσεις ειδικών και επεξηγήσεις βιολογικών μηχανισμών και έρευνα που υποστηρίζει τις πρακτικές τους. Τ' ότι είναι ιδιώτες δεν σημαίνει τίποτε απολύτως για την φερεγγυότητα των γραφομένων και δεν αποτελεί επιχείρημα. Και ο παγκόσμιος οργανισμός υγείας χρηματοδοτείται και έχει πολλάκις εκτεθεί ως προς την αξιοπιστία των όσων προωθεί, γιατί υπάρχουν οικονομικά συμφέροντα πίσω από τις οδηγίες που προάγει. Χρειάζεται να το πω αυτό; Το γνωρίζεις φαντάζομαι. Αν παρακολουθείς και γνωρίζεις τις συστάσεις του ΠΟΥ κατά τα χρόνια, θα γνωρίζεις και όσα έχει πάρει πίσω στα χρόνια, όσες φορές έχει παραπληροφορήσει κι αρκετά σκάνδαλα γύρω από αυτό. Δεν τον απορρίπτω αλλά δεν είναι κάποια αυθεντία, ανέγγιχτη από προσωπικά συμφέροντα και οικονομικές συμφωνίες. Ως προς το ζήτημα των κορεσμένων λιπαρών, η επιστήμη έχει αλλάξει άποψη! Δεν είναι κολασμένα πια. Και έχει εκτεθεί και η βασική επιχειρηματολογία υπερ της σχέσης κορεσμένων και καρδιακών νοσημάτων. Το πότε θα γίνει αυτή η γνώση, επίσημη οδηγία του ΠΟΥ, δεν το ξέρω, αλλά ξέρω ότι η πίστη στη βλαπτικότητα των κορεσμένων λιπαρών, βασίζεται στις εκτιμήσεις ενός επιστήμονα, από το 1960 και σε ανεπαρκή επιστημονική τεκμηρίωση (επιδημιολογικές μελέτες). Τέλος, κι επειδή είναι η προσωπική μου εμπειρία που με ωθεί να γράφω όσα γράφω κι όχι οι έρευνες που έχω διαβάσει από μόνες τους, ΕΧΩ διαβήτη κύησης, ΚΑΝΩ μετρήσεις σακχάρου, ΕΛΕΓΧΩ καθημερινά και πολλαπλώς τον αντίκτυπο των διαφόρων υδατανθράκων στο αίμα, ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΩ προσωπικά ελάχιστους ή καθόλου υδατάνθρακες και έχω δει δει εξαιρετικές βελτιώσεις στην πολυετή καταπονημένη μου υγεία. Οι φυτικές ίνες είναι το τελευταίο πράγμα που έβγαλα από την διατροφή μου και λύθηκε το πρόβλημα της δυσκοιλιότητας (λόγω εγκυμοσύνης). Κουφό; Πρωτάκουστο; Το ξέρω. Απλώς όταν έχεις δοκιμάσει τα πάντα και με χίλιους δυο γιατρούς και τίποτα δεν οδηγεί σε βελτίωση, δοκιμάζεις και εξτριμ φαινομενικά πρακτικές. Συστήνω αυτό που γνωρίζω και βιώνω εμπειρικά και από κει και πέρα συστήνω να κάνει ο καθένας την έρευνα του και τα προσωπικά του πειράματα, προκειμένου να δει, τί είναι καλύτερο για το σώμα του και την υγεία του. Οταν κανείς έχει πραγματικά τελματώσει ψάχνοντας λύσεις και δεν έρχονται, τότε δίνει ευκαιρία και σε εκκεντρικότητες. Οταν κανείς είναι ή αισθάνεται υγιής και μπορεί και ανταπεξέρχεται λειτουργικά στην καθημερινότητα του, μπορεί να θεωρεί ότι αυτό που συστήνει ο μέσος ιατρός ή ο ΠΟΥ είναι αρκετό για να προσφέρει καλή υγεία, στον καθένα. Αλλά κάτι τέτοιο δεν αληθεύει δυστυχώς . Καλή ανάρρωση marakiz και καλή έρευνα σε όλους
  3. Προσωπικά δεν έχω τον χρόνο και την υπομονή να παραθέσω ότι έρευνα έχω διαβάσει τα τελευταία δύο χρόνια για να υπερθεματίσω των γραφομένων μου οπότε μάλλον θα αφήσω ακάλυπτη την δήλωση μου. Πάντως αναφέρομαι στο σύνολο της διατροφής και στη μακροπρόθεσμη, συνολική υγεία (δεν μπορείς να διαχωρίζεις το πεπτικό από το υπόλοιπο σώμα, είναι υπερβολικά αλληλοεξαρτώμενα για να τα κατακερματίσουμε) που προκύπτει από την μείωση των υδατανθράκων και την αύξηση των ζωικών και των καλών λιπαρών. Δεν αναφέρομαι στην κατανάλωση λίπους ως παυσίπονο ή μέσο άμεσης ανακούφισης, ενός πεπτικού συμπτώματος. Για μερικά χρόνια, η επιδείνωση του πεπτικού μου με είχε φέρει στην κατάσταση να καταναλώνω τουλάχιστον 1 γεύμα μακαρόνια ημερησίως (αν όχι παραπάνω), γιατί αυτό ήταν το γεύμα που μπορούσε να διαχειριστεί το στομάχι μου. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι, η προσωρινή ικανότητα πέψης που προσέφεραν αυτά τα μακαρόνια, βοήθησε με οποιονδήποτε τρόπο στο να αναρρώσω από το άρρωστο πεπτικό μου, εν γένει. Αντιθέτως, έπρεπε να απομακρύνω πλήρως τα ζυμαρικά και μεγάλη ποσότητα υδατανθράκων (ξεκινώντας με την ζάχαρη και τα αρτοσκευάσματα), για να συνειδητοποιήσω, ότι αυτά είχαν το μεγαλύτερο κόστος στο πεπτικό μου και έπειτα στην συνολική μου κατάσταση. Ως προς τον διαβήτη, ΚΑΘΕ ΥΔΑΤΑΝΘΡΑΚΑΣ είναι κακή επιλογή, απλώς κάποιοι είναι χειρότεροι από άλλους. Εδώ και κανένα 2μηνο άρχισα να κάνω μετρήσεις και έχω εκπλαγεί με τις μεταγευματικές τιμές του ζυμωτού, ολικής άλεσης, με αυθεντικό προζύμι και χωρίς κανένα άλλο πρόσθετο, ψωμιού που η ίδια παρασκευάζω και κατανάλωνα μέχρι πρόσφατα. Δεν μπαίνω καν στον κόπο, να καταναλώσω προϊόντα του εμπορίου, ολικής άλεσης και να δω πόσο ανεβάζουν το ζάχαρο. Η μόνη διαφορά μεταξύ πολλών και λιγότερων φυτικών ινών, είναι στον χρόνο (πόσο αργά ή γρήγορα θα ανέβει), αλλά όχι στο ΑΝ θα ανέβει το ζάχαρο. Υπάρχει πολύ υλικό και αντιπαράθεση στα επιστημονικά ευρήματα και στις έρευνες για την διατροφή χαμηλών υδατανθράκων. Μπορεί όποιος θέλει να το ψάξει εύκολα. πχ. https://www.diagnosisdiet.com/ https://thenoakesfoundation.org/ https://www.virtahealth.com/ κ.α. Ως προς τα βακτήρια και τις άπεπτες φυτικές ίνες κτλ. εγώ επιφυλλάσομαι. Εξ όσων έχω μελετήσει, η έρευνα είναι πολύ πρόσφατη, πολύ άγουρη και εν πολλοίς ανίκανη να μας δώσει κάτι περισσότερο από αμφιβολίες, για όσα μέχρι χθες, θεωρούνταν δεδομένα. Το αν τελικά είναι καλό να "τρέφουμε" ή όχι τα βακτήρια μας, με φυτικές ίνες, αν τρέφουμε τα καλά κι όχι τα κακά, αν κατανοούμε τις σχέσεις μεταξύ των βακτηρίων και την επίδραση της τροφής σε αυτά κ.α. χρειάζεται πολύ πιο πλήρης εικόνα για να το εκτιμήσουμε. Εγώ, διαφωνώ με την πρακτική, να χρησιμοποιείται με την πρώτη ευκαιρία μια έρευνα (που έστω είναι αξιόπιστη και αρκετά ισχυρή ως προς τα αποτελέσματα της), για να παίρνονται αποφάσεις περί διατροφής και υγείας και γενικότερα να δημιουργούνται life changing τίτλοι στα διάφορα επιστημονικά και μη sites. Ειδικά για την προπαγάνδα με τα ολικής άλεσης, είμαι εξαιρετικά απογοητευμένη και πλέον προσέχω 48 φορές, πριν αποδεχτώ μια "δεδομένα καλή συμβουλή υγείας", όπως το "τρώγε ολικής άλεσης γιατί δεν έχουν καμία σχέση με τα λευκά άλευρα κτλ". α) έχουν πολύ σχέση, για την ακρίβεια έχουν σχεδόν τις ίδιες επιδράσεις στο σώμα. β) έχουν πολύ όμοια απόκριση ως προς το ζάχαρο, οπότε εξίσου ακατάλληλα για διαβήτη γ) είναι εξίσου αν όχι και πιο επεξεργασμένοι υδατάνθρακες, από τους άλλους (εκτός κι αν αλέθεις το αλεύρι σπίτι σου και ξέρεις ότι το επεξεργάζεσαι λιγότερο, τα ολικής άλεσης είναι προϊόντα στα οποία έχει αφαιρεθεί η φυτική ίνα και έχει επαναπροστεθεί κατά βούληση του παρασκευαστή). Δεν ισχύει για το ρύζι, αλλά ισχύει για τους χυμούς με φυτικές ίνες, τα άλευρα, τα αρτοσκευάσματα, τα δημητριακά κ.α. προϊόντα. Εν κατακλείδι, το τί θα κάνει ένα στομάχι να ηρεμήσει και να διαχειριστεί λίγη τροφή προσωρινά, δεν είναι και ο δρόμος για την βελτίωση της πεπτικής ικανότητας γενικά. Παρόλα αυτά, στην κατάσταση της εγκυμοσύνης και ειδικά σε τέτοιες δύσκολες μέρες, είναι ίσως προτιμότερο να πηγαίνεις βήμα βήμα και να "επιβιώνεις" την κάθε δυσφορία όσο καλύτερα μπορείς εκείνη την στιγμή, παρά να κάνεις εξτρίμ αλλαγές και καινοτομίες, στη διατροφή και στην καθημερινότητα γενικά. Με το καλό @marakiz. Πέρα από τις όποιες έρευνες, ποντάρω ειλικρινά στη μαστίχα χίου πάντως .

  4. Διαφημίσεις


  5. Εχω ακούσει από πολύ κόσμο με πρόβλημα στο στομάχι, από οποιαδήποτε αιτία, ότι ανακουφίζει τρομερά η μαστίχα χίου. Προσωπικά δεν μπορώ να τη μασάω, το προσπάθησα. Αυτό που κάνει ένας φίλος μου, καρκινοπαθείς και αναγκασμένος να παίρνει πολλααααα χάπια, είναι να την κάνει σκόνη στο γουδί και να το διαλύει στο νερό. Πίνει ένα κουταλάκι κάθε πρωί. Κι εγώ σκοπεύω να το δοκιμάσω γιατί έχω θέματα με το στομάχι και δεν έχω βρει λύση με τους γιατρούς. Κατά τα άλλα, μπορεί οι υδατάνθρακες να βοηθούν προσωρινά αλλά μακροπρόθεσμα, ο υδατάνθρακας επιβαρύνει και δεν βοηθά. Πέρα από τον διαβήτη δηλαδή, έχεις και την γενική φλεγμονή του σώματος, που προκύπτει από τους υδατάνθρακες. Αντίθετα, τα ζωικά, τα λίπη από ζωικές πηγές, είναι ευεργετικά για την υγεία του πεπτικού και του σώματος γενικά. Καλή ανάρρωση από τα συμπτώματα σου . PS. Αν καταφέρω να δοκιμάσω την μαστίχα σύντομα, θα σε ενημερώσω για τα αποτελέσματα.
  6. Και μια γενικότερη αποτίμηση-προσωπική εκτίμηση των "εμμονών"/"ψυχαναγκασμών" που αναφέραμε: Εχω την εντύπωση πως οι σύγχρονοι γονείς (σε αντίθεση με προηγούμενες γενιές), που προσπαθούν να είναι πιο κοντά στα παιδιά, να τα ακούνε, να τους δείχνουν και να τα μεταχειρίζονται με περισσότερο σεβασμό κτλ, να είναι εν ολίγοις πιο παιδοκεντρικοί σε σχέση με τις παλαιότερες τάσεις στο μεγάλωμα παιδιών, κάπου χάνουν το μέτρο, στην προσπάθεια τους να καλύψουν τις ανάγκες των παιδιών τους. Υπερπροσπαθούμε θα μπορούσα να πω: να μην στεναχωρηθούν, να μην απογοητευτούν, να μη βαρεθούν, να μη νιώσουν εκτεθειμένα, να μην προσβληθούν, να μην υπάρξουν εν ολίγοις δυσθυμίες μέσα στη μέρα τους. Από τη μια είναι θεμιτό να προσπαθούμε να είμαστε ουσιαστικοί και παρόντες στη συμβίωση μας με τα παιδιά μας, από την άλλη όμως, ξεχνάμε ότι μέρος της φυσικής ωρίμανσης ενός μικρού παιδιού, είναι και οι απογοητεύσεις, είναι και η ανία, είναι και οι αμφιθυμίες, είναι και η αλληλεπίδραση με τρίτους που θα του είναι δυσάρεστη ή ανιαρή κ.α. Προσπαθώντας να τα "λύσουμε" όλα και να τα προσφέρουμε άμεσα και ικανοποιητικά μπροστά του, του στερουμε του παιδιού την ευκαιρία να δοκιμάσει τις δυνάμεις του, τις αντοχές του, τη δημιουργικότητα του, τα όρια του, τις επιλογές του. Είμαστε μονίμως έτοιμοι να ανταποκριθούμε και ίσως αυτό ευνουχίζει τις δυνατότητες του, ίσως πυροδοτεί ή τροφοδοτεί σιγά σιγά, νοσηρές αντιδράσεις, εμμονές, ακαμψίες, δυσπροσαρμοστηκότητα κ.α. πχ. μιλάει το παιδί, επαναλαμβάνεται, γίνεται κουραστικό, μας έχει εκνευρίσει και αντί να τοποθετηθούμε ευθέως απέναντι του, ζητώντας του να διακόψει αυτή τη μονοτονία, προσπαθούμε να του δώσουμε για χιλιοστή φορά την απάντηση που γνωρίζει, χωρίς να εκράζουμε δυσθυμία, μην τυχών και νιώσει κάποιου είδους "απόρριψη" από την δική μας κούραση. πχ. απαιτεί το παιδί μια κατάσταση παράλογη, ανώφελη ή μη λειτουργική για την καθημερινότητα του σπιτιού (όπως αυτά με την καρέκλα ή τη μετακίνηση ενός παιχνιδιού κτλ) και αντί να το αντιμετωπίσουμε με την πρέπουσα σοβαρότητα, εξηγώντας του πώς έχουν τα πράγματα, πώς λειτουργεί ένα σπίτι, πώς λειτουργεί η μαμά ως υπεύθυνη και νοικοκυρά του σπιτιού, πώς βολεύεται να καθήσει ή να ξαπλώσει η μαμά/ο μπαμπάς ως άνθρωποι με τη δική τους ιδιοσυγκρασία και γούστο, τρέχουμε μηχανικά να ικανοποιήσουμε το αίτημα, να επιστρέψουμε το αντικείμενο στη θέση που ήταν, να κάτσουμε στη "σωστή" καρέκλα κτλ. Άλλο πράγμα να νοιαζόμαστε για τα συναισθήματα των παιδιών κι άλλο πράγμα να νομίζουμε ότι το χρέος μας, ως γονείς είναι να μην τα δούμε ποτέ λυπημένα, απογοητευμένα, αποκαρδιωμένα ή ακόμη και βαριεστημένα. Πρέπει να έχουμε την ψυχική ηρεμία και το σθένος να αποδεχτούμε ότι αυτές οι μικρές ή και μεγάλες απογοητεύσεις ενός 2χρονου/3χρονου, είναι μέσα στην φυσικότητα των πραγμάτων και μπορούμε τόσο εμείς όσο και τα παιδιά μας, να τις διαχειριστούμε, να τις αντιμετωπίσουμε, να τις ξεπεράσουμε. Είναι πολύ όμορφο να βλέπεις το παιδί σου να βρίσκει λύσεις στα προβλήματα του μόνο του, να αντιμετωπίζει την ανία του, την δυσφορία του, τη στεναχώρια του, να ερμηνεύει μόνο του ένα συμβάν που το απογοήτευσε και να σου εξηγεί πώς βγήκε από την απογοήτευση του, να επαναπροσδιορίζει την τάξη στον χώρο του κ.α.. Αλλά για να συμβεί αυτό, πρέπει να ανεχθούμε την έντονη αντίδραση που ίσως μας μοιάζει αφόρητη εκείνη τη στιγμή. Ενα πολύ δυνατό κλάμα ή φωνές, μπορούν να μετατραπούν σε ελάχιστα δευτερόλεπτα σε διάλογο, αν ο ενήλικας είναι ψύχραιμος και νηφάλιος, βλέποντας αυτή την πρώτη αντίδραση.
  7. Δεν γνωρίζω αν αυτό που περιγράφεις αποτελεί στοιχείο "ιδιαίτερο" για το συγκεκριμένο παιδί και θα απαντήσω χωρίς να το θεωρώ στοιχείο ψυχαναγκασμού ή άλλης πάθησης. Η κόρη μου είναι σχεδόν 3 ετών, με πολύ αναπτυγμένη ομιλία και αντίληψη γενικώς. Ρωτάει συχνά το ίδιο πράγμα: στην 2η, 3η φορά, της επισημαίνω με σοβαρότητα, ότι το έχω ήδη απαντήσει. Παύση. Επανάληψη της απάντησης με τρόπο που τονίζει ότι δεν θα την επαναλάβω. Αν ξανα ρωτήσει, της απαντώ ότι δεν θα ξανα δώσω την απάντηση που ήδη γνωρίζει. Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να χρησιμοποιήσει αυτή την επανάληψη. Δεν βρίσκω σκόπιμο να τους αναλύσω τώρα, αλλά ο ψυχαναγκασμός ως αίτιο, δεν έχει υποπέσει στην αντίληψη μου. Ενοχλείται και διαμαρτύρεται με την αλλαγή (μετακίνηση παιχνιδιού, χρήση άλλου αντικειμένου σε μια ρουτίνα κ.α.): επιδιώκω να λειτουργώ με απλότητα και φυσικότητα, χωρίς να αλλάζω την έκβαση των κινήσεων μου, λόγω μιας διαμαρτυρίας. Πρώτα πρώτα, αν πατήσω ένα παιχνίδι θα με ενοχλήσει. Αν το σηκώσω από το πάτωμα, είναι γιατί θέλω να συμμαζέψω ή να καθαρίσω κτλ. Αρα οι ενέργειες μου, έχουν ένα αίτιο κι ένα σκοπό και δεν πρόκειται να σταματήσω αυτό που κάνω ή να το αλλάξω, αν δεν υπάρχει κάποιος άλλος, πιο σημαντικός λόγος. Επομένως α) της εξηγώ γιατί κάνω αυτό που κάνω β) της ζητώ να μου εξηγήσει γιατί να μην το κάνω ή τί εξυπηρετεί η επιμονή της (πχ. μη σηκώσεις το παραμύθι από το πάτωμα) και γ) προσπαθώ να συζητήσουμε και είτε να αποδεχτεί ότι ΔΕΝ στρέφονται όλα και όλοι γύρω από τις επιθυμίες της και το παιχνίδι της, είτε να βρούμε μια μέση οδό που να εξυπηρετεί τις αξιώσεις και των δυο μας. Διαμαρτύρεται και ζητά κάτι που απλώς ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ: εξηγώ απλά και όμορφα μερικές φορές. Μετά απλώς σταματώ να δίνω αναλυτικές εξηγήσεις και περιορίζομαι σε εκφράσεις τύπου "οκ, μπορεί να θέλεις αυτό, αλλά δεν γίνεται-δεν μπορούμε να κάνουμε πάντα ότι θέλουμε". Δεν προσπαθώ να την εξαγοράσω, να την δωροδοκήσω, να την κανακέψω γενικά. Θέλω απλώς να καταλάβει ότι ενίοτε, μπορεί και να είναι δυσαρεστημένη, με την ανεκπλήρωτη επιθυμία της και δεν πειράζει. Θα το ξεπεράσει. Και το ξεπερνάει. Ανεξάρτητα από το πόσο δυσκολεύεται ένα παιδί να δεχτεί τις αλλαγές, μικρές ή μεγάλες, είναι σημαντικό να αντιλαμβάνεται ότι ΔΕΝ κινούνται οι πάντες και τα πάντα γύρω από τον μικρόκοσμό του. Κάποιες φορές, πρέπει να ανεχθεί απογοητεύσεις, μετακινήσεις παιχνιδιών, αλλαγή μιας κατάστασης που τον ευχαριστούσε κτλ. Συμβαίνουν κι αυτά. Κι όσο μεγαλώνει κανείς, καλό είναι να αντιλαμβάνεται ότι η ζωή, η καθημερινότητα είναι συν-ύπαρξη και πρέπει να μπορούμε να ζούμε, προσαρμόζοντας τις επιθυμίες μας και τις ανάγκες μας, στις επιθυμίες και τις ανάγκες των άλλων, όπως και οι άλλοι, στις δικές μας. Είναι μια κατάσταση συμβιωτική. Το να προσπαθούμε ως γονείς να "λύσουμε" όλα τα προβλήματα ενός παιδιού, να απαντήσουμε σε κάθε αίτημα του, να εναρμονιστούμε με κάθε του προσδοκία, όχι μόνο δεν το ωφελεί, αλλά το βλάπτει κιόλας. Τα παιδιά χρειάζονται να βλέπουν και να αισθάνονται ότι οι γονείς τους, το σπίτι τους, ο κόσμος γύρω τους, έχει συνοχή, έχει δομή, έχει σταθερές. Δεν μπορεί λοιπόν ΚΑΘΕ διαμαρτυρία ή επιμονή ενός παιδιού, να απαντάται με συγκατάβαση από τον γονέα και να προσπαθεί να ικανοποιήσει το αίτημα. Χρειάζεται συχνά να αρνούμαστε στο παιδί μας, υπενθυμίζοντας του, ΓΙΑΤΙ κάνουμε κάτι άλλο, από αυτό που ζητά - κι ας γκρινιάζει. Στην πράξη βλέπω ότι πολύ συχνά τα αιτήματα της κόρης μου "χειροτέρευαν" όσο περισσότερο προσπαθούσα να ανταποκριθώ σε αυτά. Εφταναν να γίνονται παράλογα, εμμονικά και αντιφατικά και στο τέλος το παιδί ήταν και πάλι δυσαρεστημένο, με κλάματα και φωνές κτλ. Τότε άρχισα να γίνομαι πολύ περισσότερο ηγετική στην καθημερινότητα μας. Δεν την ρωτάω ΑΝ θέλει, πράγματα που ΠΡΕΠΕΙ να γίνουν. Της τα ανακοινώνω. Την ρωτώ αν θέλει, μόνο για όσα είναι απολύτως στην φύση της ηλικίας και της κατανόησης της, να διαχειριστεί. Δεν θα ρωτήσω πχ. ΑΝ θέλει να βάλει το μπουφάν ή τα παπούτσια της. Της ανακοινώνω ότι ΠΡΕΠΕΙ να ντυθεί. Αλλά ρωτάω αν θέλει να παίξουμε το α' ή το β' παιχνίδι. Εχω εξηγήσει μυριάδες φορές ότι πρέπει να μαζέψω τα παιχνίδια για να βάλω ηλεκτρική. Μετά από κάποιο σημείο, όχι μόνο δεν εξηγούσα, αλλά άρχισα να της επισημαίνω, ότι αυτή η δουλειά, δεν είναι δική μου, αλλά δική της και ότι ΠΡΕΠΕΙ να μαζεύει τα παιχνίδια της, να φροντίζει να μην χαλάσουν, να μη χαθούν κτλ. Φυσικά επί της ουσίας εγώ τα συμμαζεύω αλλά άρχισε να συμμετέχει στις ενέργειες μου, αντί να διαμαρτύρεται που της "χαλάω" κάτι ή του αλλάζω θέση κτλ. Τώρα, όταν καθαρίζω το σπίτι, έρχεται και κάνει κι αυτή ότι νομίζει και μου λέει με χαρά ότι με βοήθησε! Οσο πιο πολύ ανταποκρίνεσαι στην εμμονή, τόσο πιο βέβαιη μπορείς να είσαι ότι, αυτή θα γίνει όντως ΕΜΜΟΝΗ. Προσπάθησε να αντιληφθείς ότι είστε μαζί και ότι τα αιτήματα και οι ανάγκες και των δύο έχουν σημασία και θα το αντιληφθεί σιγά σιγά και το παιδί. Αλλιώς το μεταχειρίζεσαι με έναν τρόπο "αφύσικο", ως προς την κοινωνική μας φύση που είναι εκ των πραγμάτων συμβιωτική, δηλαδή ανεχόμαστε και μας ανέχονται κι αυτό είναι και η χαρά του να σχετίζεσαι.
  8. Αν και αμφισβητώ την πεποίθηση σου ότι οι άνθρωποι και οι εντυπώσεις τους είναι τόσο μονοδιάστατες, έστω ότι είναι. Γιατί αισθάνεσαι άσχημα επειδή ένα αγόρι θα μεγαλώσει με μια ικανοποιημένη και χαρούμενη μαμά; Η μόνη "καλή" συνθήκη δηλαδή, είναι η ευτυχισμένη μαμά, ΕΠΕΙΔΗ ΕΡΓΑΖΕΤΑΙ. Αυτό είναι φεμινιστικός κομπλεξισμός και δεν είναι ούτε υγιής σκέψη, ούτε οδηγεί σε καλές επιλογές ζωής. Βάζεις σαν προϋπόθεση την εικόνα της αυτόνομης εργαζόμενης γυναίκας κι όχι της χαρούμενης, ικανοποιημένης γυναίκας. Κατά τα άλλα, η περιγραφή σου, αποτυπώνει την πεθερά μου και εμένα απέναντι της. Σε πληροφορώ, εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα μαζί της, που όλη μέρα θέλει να ανοίγει φύλλο και να πλέκει πουλόβερ που λέει ο λόγος και δεν με πειράζει καθόλου, που φαντάζεται την σύζυγο (εμένα) πιο του σπιτιού και πιο μαζεμένη. Ο σύζυγος μου από την άλλη και τη μαμά του χάρηκε που ήταν πρότυπο μητέρας ως προς την προσφορά και τη φροντίδα των παιδιών της (δεν ήθελε ούτε έψαχνε να εργαστεί-θερωρεί αυτονόητη την "εργασία" της ως μητέρα και σύζυγος) και τη γυναίκα του χαίρεται που όλη μέρα θέλει να βγαίνει βόλτες, να πίνει καφέδες, να αράζει στα λιμάνια και να στοχάζεται, να γράφει, να κάνει έρευνα, να ψάχνει μεταπτυχιακά διδακτορικά και να σκαλίζει με υγιή αναστάτωση, την κατά τα άλλα τυπική ζωή τους. Αντιθέτως, θα ήταν πρόθυμος να κάνει αυτός την νοικοκυρά, αν μπορώ να εξασφαλίσω εγώ ένα εισόδημα που να μας συντηρεί κι ας μην μοιάζει αυτό με το πρότυπο του πατέρα του (σύζυγος, προστάτης, κουβαλητής κτλ) κι ας φαντάζει απογοητευτικό και αξιοθρήνητο στα μάτια των δικών του. Μάλλον το πρόβλημα δεν είναι οι αξιώσεις των άλλων για εμάς, αλλά το γεγονός ότι άθελα μας, προσπαθούμε να τις ικανοποιήσουμε, νομίζωντας ότι ΑΝ οι άλλοι (ειδικά γονείς) μας θεωρούν άξιους και ικανούς, θα αισθανθούμε αυτομάτως κι εμείς έτσι για τον εαυτό μας. Η ισότητα που φαντάζεσαι, νομίζω είναι η ισότητα που αποζητά να δει η μαμά σου, όχι αυτό που εσύ χρειάζεσαι για να νιώσεις καλά και ισορροπημένα.
  9. Ολα αυτά που περιγράφεις, για μένα υλοποιούνται μέσω άλλων οδών κι όχι αυτόν της εργασίας. Θα μπορούσε να είναι και η εργασία ένα μέσο αλλά δεν είναι και δεν έγινε ακόμη. Δεν το βλέπω πάντως ως μονόδρομο για τους στόχους που θέτεις, επειδή βρίσκω τον εαυτό μου και την ατομικότητα μου και ένα πλαίσιο δικών μου σχέσεων, ανεξαρτήτως δουλειάς. Μάλλον για σένα δουλεύει με αυτό τον τρόπο και γι' αυτό αισθάνεσαι ότι μέσα από κει, θα συνεχίσει να σε τροφοδοτεί, με όλα όσα αναφέρεις. Στο κομμάτι της κουβέντας/διαφωνίας που είχες με τον άντρα σου, εμείς πάντως, θέλουμε να δημιουργήσουμε οικογενειακή επιχείρηση, να ζούμε μαζί, να εργαζόμαστε μαζί και να μοιραζόμαστε την πορεία των επαγγελματικών και οικονομικών στόχων και αξιώσεων. Μοιραζόμαστε σε μεγάλο βαθμό κοινό όραμα για διάφορα επί μέρους ζητήματα, έχουμε κοινές αξίες και μας αρέσει να συζητάμε με σκοπό να βρούμε κοινό τόπο, εκεί που βρίσκουμε διάσταση απόψεων. Οπότε το να εργαζόμαστε από κοινού, με κοινό στόχο, είναι ιδανικό και σκεφτόμαστε αν και κατά πόσο μπορούμε να υλοποιήσουμε αυτό το όνειρο. Από την άλλη, οι δικοί μου γονείς (και το έχω ακούσει από πολλά ζευγάρια, μέσης και μεγαλύτερης ηλικίας), ΔΕΝ πιστεύουν ότι θα έπρεπε να εργάζονται οι σύζυγοι μαζί, γιατί αυτό φέρνει καβγάδες και διαπληκτισμούς και εντάσεις μέσα στο σπίτι κτλ. Και οι ίδιοι, δηλώνουν ξεκάθαρα κάθε στιγμή, πόσο πολύ συμφωνούν για το πόσο αδύνατο θα τους ήταν να μοιράζονται τους επαγγελματικούς τους στόχους. Κι όλα αυτά ενώ υπάρχει οικογενειακή επιχείρηση, που θα μπορούσε να εργάζεται η μητέρα μου, στο αντικείμενο της, αλλά δεν θεωρήθηκε αυτό ΠΟΤΕ επιλογή. Η μητέρα μου δούλευε πάντοτε ανεξάρτητα από τον πατέρα μου. Δεν είναι όλα για όλους...
  10. Το να αξιολογήσεις και να κρίνεις, τι σε κάνει ειλικρινά χαρούμενο/η μέσα στη μέρα σου, πιστεύω είναι μια δύσκολη και επίπονη διεργασία για τον καθένα και τις περισσότερες φορές, δεν προσπαθούμε καν να το μάθουμε. Είναι πιο απλό, να φανταζόμαστε ότι μέσα στο α' ή το β' καλούπι ζωής, θα είμαστε ευτυχισμένοι. Μοιάζουν αυτονόητες κάποιες συμβάσεις (πχ. η δουλειά είναι "αξία", η εργασία είναι πηγή "ελευθερίας" και αυτοπραγμάτωσης), αλλά στην πραγματικότητα αυτά είναι απλώς ωραιοποιήσεις. Κάποιοι άνθρωποι, έχουν εργασία που τους δίνει ικανοποίηση, αίσθημα αυτοπραγμάτωσης, πεδίο δημιουργικότητας και έκφρασης, εισόδημα ικανό να συντηρεί το βίο τους. Μπράβο τους και λογικό να το έχουν καμάρι και να το επιδιώκουν να βρίσκονται σε αυτό το status ζωής και επαγγελματικών. Στις περισσότερες όμως περιπτώσεις, η εργασία είναι κοπιαστική κι όχι δημιουργική, μονότονη και πεπερασμένη σε εύρος, καταπιεστική ως προς τα ωράρια, αγχωτική ως προς τις απαιτήσεις και τις σχέσεις με την εργοδοσία ή τους συναδέλφους και συχνά δεν επαρκεί για να συντηρεί τον τρόπο ζωής που θα θέλαμε τουλάχιστον να κάνουμε. Για όλους τους παραπάνω λόγους και εκδοχές, δεν μπορώ να υποθέσω ότι από μόνη της, η εργασία ή η απουσία αυτής, μπορεί να αποτελέσει κριτήριο για την "καλή" και ισότιμη θέση μιας γυναίκας σε σχέση με τον σύζυγο κι αντιστρόφως. Προσωπικά, ΔΕΝ θεωρώ την μισθωτή εργασία, ούτε αξία, ούτε ελευθερία, ούτε τίποτα. Αναγκαίο κακό θα την χαρακτήριζα. ΕΚΤΟΣ κι αν είχα εκείνη την εργασία που θα μου έδινε χώρο έκφρασης, δημιουργικότητας, ελευθερίας κινήσεων και έρευνας, χρήμα ΚΑΙ χρόνο για μένα και την οικογένεια μου. Τέλειο; Δεν το έχω βρει ακόμη! Ειλικρινά δεν θέλω να πέσω και στεναχωριέμαι τις γυναίκες που πέφτουν στην παγίδα, να κηνυγούν έναν όποιο μισθό, σε θλιβερά εργασιακά περιβάλλοντα, προκειμένου να δώσουν "αξία" στην αίσθηση της αναξιότητας που κουβαλούν ως άνεργες ή νοικοκυρές ή μαμάδες κτλ. Ο σύζυγος μου είναι από αυτούς που "οπισθοχωρούν" στο κυνήγι καλύτερου εισοδήματος και θέσης, προκειμένου να έχουν περισσότερο χρόνο, μέσα στο σπίτι, μαζί με την οικογένεια τους. Δεν είναι ο κανόνας, αλλά οι εξαιρέσεις, όπως διαβάζω και πιο πάνω, αυξάνονται! Η γιαγιά μου είχε την ανάγκη να βλέπει τις κόρες τις εργαζόμενες, για να αισθάνεται ότι είναι "ανεξάρτητες" και αυτό το πέρασε και στις κόρες τις φυσικά. Η μητέρα μου ανησυχεί μην μείνω "στο σπίτι" και με πάρουν τα χρόνια χωρίς να εργαστώ, όπως θα ήθελε/φανταζόταν. Η αδερφή μου επίσης. Εγώ δεν έχω καμία ανάγκη να εργαστώ για να αισθανθώ ανεξάρτητη ή άξια, ενώ ταυτόχρονα, ξέρω πως οι εργασία και η έρευνα που πραγματοποιώ και δεν αμοίβεται αναλόγως και θα έπρεπε να περιοριστεί πολύ και να μπει σε στεγανά, αν επιδίωκα (ή όταν επιδιώξω) να έχει ακαδημαϊκή αναγνώριση. Καλό το ακαδημαϊκό, αλλά θέλει πολλές θυσίες (για την δική μου ιδιοσυγκρασία τουλάχιστον) προκειμένου να σχετίζεσαι με τους σωστούς καθηγητές, στα σωστά συνέδρια, να επιλέγεις τις δόκιμες βιβλιογραφίες και να εκφράζεις με τον αποδεκτό ακαδημαϊκά λόγο, το αντικείμενο με το οποίο καταπιάνεσαι. Γενικά, πολύ πιο ανελεύθερο απ' όσο το φανταζόμουν, πριν ξεκινήσω. Τέλος και πιο σημαντικό όλων, πιστεύω ότι το πώς θα εκλάβουν τα παιδιά μας τους ρόλους και την ισότητα ή την ανισότητα μέσα στο σπίτι, δεν εξαρτάται από το τί θα πράξουμε αλλά από ΤΑ ΚΙΝΗΤΡΑ των πράξεων μας, η ΔΙΑΘΕΣΗ με την οποία κάνουμε όσα κάνουμε. Αν δηλαδή μια γυναίκα, μένει σπίτι αισθανόμενη υποχρέωση και βάρος και ευθύνη, αλλά καμία ικανοποίηση και χαρά για όσα κάνει, πιστεύω ότι τα παιδιά της, θα αισθάνονται ότι η μαμά τους "αφεθηκε" στο ρόλο της νοικοκυράς, δεν ήταν αυτόνομη, ήταν καταπιεσμένη κτλ κτλ κτλ. Από την άλλη, αν μια γυναίκα κυνηγά την εργασία σαν αυτοσκοπό για να αισθανθεί "ελεύθερη" ή "άξια" ή "αυτόνομη" και δεν μπορεί να χαρεί το σπίτι της και την οικογένεια της χωρίς το άλλοθι της εργασίας, πάλι τα παιδιά της θα αισθάνονται δυσφορία ή αμφιθυμία για τη στάση της μητέρας τους, η οποία αναλώνεται στην σημασία της εργασίας και χάνει άλλες παραμέτρους της ζωής, ως δευτερεύουσες και ασήμαντες. πχ. είναι πολύ όμορφο και χαρακτηριστικό να γυρνάς στο σπίτι από το σχολείο και να σε περιμένει, μια αγκαλιά, ένα χαμόγελο, ένα ζεστό φαί και μια περιποίηση τους καλωσόρισες. Αυτό όμως δεν το κάνει μια γυναίκα που μένει σπίτι, απλά και μόνο επειδή είναι σπίτι. Το κάνει μια γυναίκα που μένει σπίτι επειδή χαίρεται να προσφέρει αυτά τα λίγα και όμορφα στα παιδιά της, επειδή αυτά την γεμίζουν και τη χαροποιούν. Τα ίδια μπορεί να προσφέρει κι ένας πατέρας! Οποιος όμως από τους δύο μένει σπίτι "αναγκαστικά" ή αισθάνεται ότι θα έπρεπε να είναι αλλού αντί να στρώνει τραπέζι, σίγουρα το μεταφέρει αυτό στα παιδιά του. Κι αντιστρόφως μια γυναίκα που γυρίζει από τη δουλειά της, χαρούμενη, γεμάτη διάθεση και με ενέργεια, δίνει την αίσθηση στα παιδιά της, ότι η εργασία όντως είναι στόχος και αυτοπραγμάτωση (η μαμά γυρίζει γεμάτη και έτοιμη να μας χαρεί και να τη χαρούμε). Το ίδιο κι ο μπαμπάς. Οταν όμως ο γονέας γυρίζει από τη δουλειά βαρύς και κουρασμένος, στεγνός από διάθεση και κέφι, έτοιμος για τηλεόραση ή απομόνωση, μπας και ηρεμήσει...δεν νομίζω ότι τα παιδιά του θα εκλάβουν το ρόλο του, ως "επιτυχημένο", όσο επιτυχημένος κι αν είναι επαγγελματικά αυτός/η. Γι' αυτό λοιπόν, επανέρχομαι στο πρώτο: είναι πολύ σημαντικό και διόλου απλό, να κοιτάξουμε με ειλικρίνεια και αμοιβαιότητα τον σύζυγο/σύντροφο και από κοινού να εκτιμήσουμε, τί μας κάνει χαρούμενους, τί μας γεμίζει και με ποιες συνθήκες η καθημερινότητας μας θα είναι όχι "ισότιμη" σε διαχωρισμό ρόλων κτλ. αλλά γνήσια και ικανή να μας γεμίζει και να μας δίνει προϋποθέσεις να είμαστε αγαπημένοι σύντροφοι και πλούσιοι συναισθηματικά γονείς.
  11. Για να υπάρχει ισότητα, πρέπει πρώτα να υπάρξει αναγνώριση και αποδοχή της διαφορετικότητας. Τα δύο φύλα διαφέρουν βιολογικά και αυτό σε μεγάλο βαθμό διαμορφώνει και τις πολιτισμικές διαφορές τους. Ναι, η μητέρα είναι βιολογικά και πολιτισμικά, σε άλλη θέση από τον πατέρα, ως προς τα παιδιά και κατ'επέκταση την οικογένεια και το σπίτι. Το διαφορετικά όμως, δεν σημαίνει χειρότερα ή καλύτερα από τον πατέρα, ανώτερη ή κατώτερη θέση/ρόλος εντός κι εκτός σπιτιού. Σημαίνει απλώς ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ. Αντί να προσπαθούμε (οι γυναίκες) να μιμηθούμε, να συναγωνιστούμε/ανταγωνιστούμε ή να υποκαταστήσουμε τους πολιτισμικά "ανδρικούς" ρόλους, θα ήταν πιο γόνιμο να αναζητήσουμε απλώς τις ισορροπίες μας, τι μας κάνει ευτυχισμένες και τι μας ειρηνεύει, μέσα στη συμβίωση με τον σύντροφο μας. Καμία γυναίκα δεν είναι ισότιμη κανενός άντρα, επειδή έχει εκπληρώσει, τους κοινωνικά αντρικούς ρόλους. Νομίζουμε ότι θα νιώσουμε "ισοτιμα μέλη εντός κι εκτός σπιτιού" αν πάμε εμείς το αυτοκίνητο στον μάστορα, σηκώσουμε τα βαριά αντικείμενα του σπιτιού χωρίς βοήθεια, φέρουμε το μισθό στο σπίτι και σκάψουμε τον κήπο κι αντιστοίχως αυτός να μαγειρέψει, να απλώσει ρούχα, να ταϊσει το βρέφος και να ξεσκονίσει τις πορσελάνες! Αυτό δεν είναι ισότητα, είναι παιδαριότητα. Η μητέρα καλείται να αναλάβει τη φροντίδα του βρέφους γιατί αυτή είναι η φυσική εξέλιξη της σχέσης τους, μετά την κυοφορία. Αυτό αναγκαστηκά μπορεί να οδηγήσει σε επιμερισμό εργασιών και αρμοδιοτήτων στο σπίτι. Αλλά τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από αυτό. Ούτε είναι ανώτερη η θέση της, επειδή είναι η φυσική τροφός του παιδιού, ούτε είναι κατώτερη επειδή είναι αναγκασμένη να το τρέφει, ενώ αυτός όχι. Κι αν ένας πατέρας είναι καλός μάγειρας ή του αρέσει η τάξη, καλώς να ασχολείται με τη φροντίδα του σπιτιού κι αν μια μητέρα είναι ικανή μηχανικώς και αρέσκεται στη συντήρηση του αυτοκινήτου, καλώς να απασχολείται αυτή, με τα σερβις των οχημάτων τους. Η γυναίκα που σέβεται τον εαυτό της, σέβεται και το παιδί της και το σύντροφο της. Κατανοεί τις ανάγκες της αλλά και τις ανάγκες του βρέφους που εξαρτάται από αυτήν. Κι ο άντρας αντιστοίχως. Καθένας από το ζευγάρι πρέπει να μπορεί να αναγνωρίζει τις αναγκές και τις αδυναμίες του άλλου και αμοιβαία να προσπαθούν να προσφέρουν και να αλληλοκαλύψουν ο ένας, τις ψυχοσυναισθηματικές αλλά και πρακτικές ανάγκες του άλλου, και οι δυο μαζί των παιδιών. Το να προσπαθεί είτε ο ένας, είτε ο άλλος να εκπληρώσει συγκεκριμένα στερεότυπα ρόλων για να αισθανθεί πιο "ισότιμος" στη σχέση του με τον άλλο, δεν πρόκειται να φέρει ποτέ αποτέλεσμα. Οσο κι αν σφουγγαρίσει αυτός κι όσο κι αν σκάψει αυτή, δεν θα κάνει τον ένα ισότιμο με τον άλλο, αν δεν αναγνωρίσει ο καθένας από το ζέυγος, το πρόσωπο με το οποίο σχετίζεται, την ιδιοσυγκρασία του, τα γούστα του, τις ανάγκες του, τους περιορισμούς του. Δεν υπάρχει ειδική συνταγή ισοτιμίας. Αλλη έχει ανάγκη να βγει από το σπίτι να ξεσκάσει κι άλλη να κάτσει μέσα στο σπίτι να ησυχάσει. Αλλοι άντρες θέλουν τη γυναίκα τους στο σπίτι κι άλλοι, την εξωθούν να εργαστεί για να είναι "αυτόνομη και ανεξάρτητη" κι όχι "νοικοκυρούλα". Καταπίεση και αυτοκαταπίεση μπορεί να προκύψει με πολλές μορφές, όταν κολλάμε στην εικόνα της ζωής μας (να δείχνω οικονομικά ανεξάρτητη, επαγγελματικά ικανή κ.α.) κι όχι στην ουσία της (να αισθάνομαι ήρεμη και χαρούμενη μέσα στην καθημερινότητα μου, να αισθανόμαστε κι εγώ και οι αγαπημένοι μου ότι λαμβάνουμε αγάπη και φροντίδα ο ένας από τον άλλο). Αντί να ψάχνουμε ρόλους, θα ήταν υγιές να αναζητούμε την αμοιβαία κατανόηση και την καλή σχέση-επικοινωνία με τον/την σύντροφο μας. Αυτό αρκεί για να μπορέσει ο ένας να δώσει την ευκαιρία στον άλλο, να εμπλέκεται με ρόλους και πρακτικές που τον γεμίζουν, ανεξάρτητα από τον αν αυτοί χαρακτηρίζονται "αντρικοί" ή "γυναικείοι" ρόλοι, από την στερεότυπη φεμινιστική ρητορική.
  12. Μια γενική επισκόπηση για το γάλα και τα γαλακτοκομικά, στα αγγλικά. Στο τέλος του κειμένου παραθέτει και βιβλιογραφία. http://www.diagnosisdiet.com/food/dairy/ Κι ένα σχόλιο από μένα: η επιλογή "γάλα με δημητριακά" είναι ακατάλληλη κατ' εμέ. Τόσο για παιδιά όσο και για ενήλικες. Πέρα από το γάλα, είναι και το κομμάτι των δημητριακών. Δεν ξέρω πόσο επεξεργασμένα είναι αυτά που επιλέγεις αλλά έχε κατά νου, την ποσότητα της ζάχαρης που καταναλώνει το παιδί σου συνολικά, μέσα στη μέρα του, έμμεσα, λόγω τέτοιων τροφών. Μπορείς επίσης να κοιτάξεις την διατροφική αξία των τροφών που επιλέγεις. Οχι τα προστιθέμενα συστατικά, που υποτίθεται ότι δίνουν βιταμίνες και ιχνοστοιχεία. Την πραγματική τροφή. Δηλαδή: τί προσφέρει διατροφικά, μια μερίδα δημητριακά, μια μερίδα βρώμης, μια μερίδα αυγό, μια μερίδα ψωμί, μια μερίδα κοτόπουλο κτλ. Για να μπορείς να επιλέξεις τα πιο πλούσια διατροφικά γεύματα.
  13. Αυτά τα ζητήματα, είναι όλα σχετικά και θα κινηθείς όσο πιο απλά γίνεται προς τη συνθήκη που σε κάνει να αισθάνεσαι πιο ήρεμη και σίγουρη, ασφαλής και χαλαρή για ότι πρόκειται να έρθει. Μπορεί οι συγγενείς στο σπίτι να σε ανακουφίζουν, μπορεί να σε αγχώνουν και να σε στρεσάρουν και να μη μπορείς να χαλαρώσεις και να αφεθείς στον τοκετό. Ολα είναι σχετικά και εξαρτώνται από την προσωπικότητα σου. Αν δεν έχεις διαβάσει, σου προτείνω αυτό https://www.politeianet.gr/books/9789603490289-odent-michel-thumari-i-genna-sto-dromo-tis-fusis-175281 για να πάρεις μια άποψη και για φυσικό τοκετό και στο πλαίσιο το ενδονοσοκομειακό. Υπάρχουν και οι επιλογές για γέννα "σαν στο σπίτι", από κλινικές.
  14. Με το καλό. Δεν νομίζω ότι υπάρχει "προτιμότερο" ως προς τον τοκετό στο νερό. Είναι απλώς μια επιλογή γούστου. Δεν υπερέχει ούτε υστερεί ως προς την καλή έκβαση ενός φυσικού, ομαλά εξελισσόμενου τοκετού. Προσωπικά, ήθελα να έχω την επιλογή αυτή και τελικά όντως γέννησα μέσα στο νερό. Κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης, πάντα είχα σαν πρώτη πρακτική ανακούφισης, από όποια δυσφορία, το ζεστό μπάνιο και είναι και μια πρακτική που με ανακουφίζει γενικότερα. Με αυτό στο νού θεώρησα (και ίσχυσε για εμένα) , ότι θα είναι πιο ευχάριστο και ανακουφιστικό να περάσω τους πόνους μέσα σε ζεστό νερό, παρά στο πάτωμα, στον καναπέ ή στο κρεβάτι. Γνωρίζω όμως πολλές γυναίκες που ενώ θα ήθελαν γέννα στο νερό γιατί το φαντάζονται με έναν τρόπο "θετικό", στην πράξη, είχαν ανάγκη από σταθερότητα (τα πόδια στο έδαφος) και άλλες πρακτικές ανακούφισης και η πισίνα με το νερό, έμεινε αχρησιμοποίητη. Και τελικά καμία σημασία δεν έχει το ένα και το άλλο. Στην πράξη, συζητώντας με τη μαία σου, θα βρεις μόνη σου τις μεθόδους και τις πρακτικές που θα αξιοποιήσετε, κατά τη διάρκεια του τοκετού, προκειμένου να ανακουφίζεσαι από τους πόνους. Και πάλι με το καλό.
  15. Ναι, εχεις δικιο. Ακριβώς αυτό είναι το περίεργο. Κι εγώ δεν ξέρω πως να το εξηγήσω, παρόλο που μελετάω ιδιαίτερα διαβητολογία εδώ και καιρό... Αν έχεις πάντως κάποιον γνωστό, συγγενή που έχει αυτό το μηχανηματάκι για να μετράς ζάχαρο στο σπίτι, μπορείς να δοκιμάσεις μετά από ένα τυπικό γεύμα σου, να πάρεις μια μέτρηση. Είναι καλύτερος δείκτης από την καμπύλη σακχάρου. Κατά τα άλλα, με το καλό να έρθουν όλα
  16. Συγνώμη, αλλά κοιτώντας καλύτερα τις τιμές σου, έχω μερικούς προβληματισμούς. Μου φαίνονται λίγο απίθανες τιμές, και κυρίως, το γεγονός ότι δεν ανέβηκε σχεδόν καθόλου το σακχαρο, στη μία ώρα, όπου εκεί βλέπεις το πικ της εκτόξευσης του σακχάρου. Και κανονικά στην 3η αιμοληψία των 2 ωρών, περιμένεις την πτώση της τιμής αυτής, ενώ εσύ έχεις πάλι μια απειροελάχιστη αύξηση.... Είναι λίγο....σαν να μην βγάζει και πολύ νόημα η εξέταση, δεδομένου ότι δεν μπορώ να σκεφτώ πώς γίνεται να μην έχεις ανεβάσει ΚΑΘΟΛΟΥ ζάχαρο, παίρνοντας μια μεγαδόση γυκόζης μια κι έξω. Ειδικά αν δεν έτρωγες καθόλου ζάχαρη τον προηγούμενο καιρό, το πιθανότερο θα ήταν να έχεις καλή γλυκόζη νηστείς (1η αιμοληψία), πολύ αυξημένη 2η και την πτώση στην 3η..... Σίγουρα είναι ακριβή τα αποτελέσματα σου; Ελπίζω να είναι, αλλά είναι περίεργα. Οχι κακά. Περίεργα όμως, σε σχέση με το τί δείχνει μια τέτοια εξέταση.