«Επίβλεψη» παιδιών σε πάρτυ!

[zaxaroulini]

1 minute ago, kine said:

 

Σήμερα δεν θα την αφήσω μόνη της. Στα 3 της όμως, δεν θα της κρατώ την καρέκλα. Και επειδή έχω πολύ καλή μνήμη, η ίδια σκαρφάλωνα σε όλους τους πάγκους που έβρισκα, προκειμένου να πάρω ένα ποτήρι ή ένα πιάτο και δεν ήθελα, ούτε να μου το κατεβάσουν, ούτε να με βοθήσουν να σκαρφαλώσω. Ηταν μια κατατάκτηση δική μου (το να σκαρφαλώνω) και την εξασκούσα με κάθε ευκαιρία. Γι'αυτό ξανα λέω, ότι μπορεί το παιδί να έχει την επιθυμία να αυτονομείται σε διάφορα πράγματα. Δεν χρειάζεται να του επιβληθεί. Από προσωπική εμπειρία το γνωρίζω και γι' αυτό το καταθέτω.

 

Η ανακάλυψη του κόσμου, συνεχίζει και μετά τα 2 και τα 3 χρόνια. Τωρα θέλει να κάνει αυτά τα μικρά. Αυριο δεν θα θέλει τίποτα και θα προτιμά να κάθεται στο καρεκλάκι, να της σερβίρω το φαγητό μπροστά της, να της ετοιμάζω το τόστ και να την συνοδεύω σε κάθε της έξοδο; Μπορεί να με εκπλήξει, αλλά επειδή θεωρώ ότι η προσωπικότητα φαίνεται από πολύ νωρίς, φαντάζομαι μια εξέλιξη του παιδιού που βλέπω σήμερα κι όχι ένα τελείως διαφορετικό νήπιο, χωρίς όρεξη για αυτονομία, χωρίς διάθεση για πειραματισμό και παθητικό δέκτη των φροντίδων μου. 

 

@marakiz και @erin0000 και παρόντες να είμαστε, αν το παιδί μας κάνει κάτι τόσο τρομερό ώστε να φτάσουμε ενώπιον του νόμου γι'αυτό, πάλι εμείς είμαστε υπόλογοι και όχι ο ανήλικος. Γι' αυτό νομίζω η συγκεκριμένη συζήτηση, μπορεί να κινηθεί στο πλαίσιο των απλών και καθημερινών πραγμάτων, που αν και επικίνδυνα ενίοτε, δεν απειλούν το παιδί με τέτοιο τρόπο, ώστε να φέρνουμε το νόμο, ως μέτρο και κριτή των πρακτικών μας. Κανείς νόμος και κανένας νομοθέτης, δεν ασχολείται με αυτά που συζητάμε.

 

η οποία σταματά σε μια ηλικία;

 

H εξερεύνηση δεν σταματά ποτέ, ξεκινά από το βρέφος, συνεχίζεται στο παιδί, στον έφηβο και στον ενήλικα! αλλάζει το αντικείμενο εξερεύνησης! αλλά άλλο αυτό και άλλο κατά πόσο ένας γονιός "εμπιστεύεται" ή όχι το να αφήνει το παιδί του μόνο του εκεί έξω, γιατί ότι και να έχω πει εγώ στο παιδί μου, από μόνο  του αν κάτσει η στραβή δεν μπορεί να το διαχειριστεί. Από ένα ατύχημα μέχρι ποιο σοβαρά πράγματα.

[poulxeria]

πρίν από 51 λεπτά , marakiz είπε:

Και το ότι υπάρχουν έεεεενα σωρό διαφορετικοί άνθρωποι και οικογένειες και συνθήκες και συνήθειες είναι κάτι που ισχύει, στον κόσμο τον πραγματικό συμβαίνει, τι το παράξενο σου φαίνεται που συμβαίνει αντίστοιχα σε έναν ιντερνετικό κόσμο όπως είναι ένα φόρουμ? Όσο ζει σε γυάλα κάποιος που προσπερνάει αστέγους φερόμενος ως στρουθοκάμηλος που όσο δεν τους βλέπει είναι σαν να μην υπάρχουν, άλλο τόσο ζει κάποιος σε μια δικιά του γυάλα αν πιστεύει πως ο κόσμος κινείται/πρέπει να κινείται με τους ρυθμούς που έχει συνηθίσει/μεγαλώσει ο ίδιος.

 

Απ'το χέρι μου το πήρες.

[kine]

Συμμετέχεις στον διάλογο, γι'αυτό σε αναφέρω. Οχι γιατί είναι δική σου η πρώτη έκφραση μιας γνώμης. Δεν έχει και σημασία νομίζω. 

[marakiz]

πρίν από 3 λεπτά , kine είπε:

Συμμετέχεις στον διάλογο, γι'αυτό σε αναφέρω. Οχι γιατί είναι δική σου η πρώτη έκφραση μιας γνώμης. Δεν έχει και σημασία νομίζω. 

 

Απλά το διευκρινίζω γιατί δεν είναι δικιά μου γνώμη, ούτε πρώτη ούτε μετέπειτα. Κατά τα άλλα συμφωνώ, δεν έχει σημασία.

[Mary1976]

Ούτε και εγώ θα άφηνα νηπιάκι ή το πρωτάκι μόνο σε πάρτυ και φυσικά θα το βοηθούσα, αν δεν μπορούσε, να φτιάξει το πιάτο του.

 

Από την άλλη όμως θέλω να μάθω στο γιο μου να αυτοεξυπηρετείται όσο πιο νωρίς γίνεται και φυσικά να συμμετέχει στις δουλειές του σπιτιού. Δεν μιλάω για βαριά πράγματα αλλά για όσα μπορεί, ανάλογα με την ηλικία του και τον ελεύθερο χρόνο που διαθέτει, να κάνει. Φυσικά είμαι η μαμά του και θέλω να κάνω πράγματα για αυτόν και φυσικά θέλω να χαρεί τα παιδικά του χρόνια και την ανεμελιά τους, αλλά δεν θέλω να θεωρεί δεδομένο ότι πάντα κάποιος θα τον φροντίζει. Ο καιρός έχει γυρίσματα και μπορεί να μην με έχει δίπλα του για όσο καιρό θα ήθελα. Δεν λέω ότι σκοπεύω να αφήσω τον μάταιο τούτο κόσμο σύντομα  αλλά βρε κορίτσια, μια σοβαρή ασθένεια δική μου ή άλλου κοντινού προσώπου μπορεί να συμβεί ανά πάσα στιγμή, ή να χρειαστεί να δουλέψω 2 δουλειές ή κάτι άλλο. Προτιμώ να έχω ένα προετοιμασμένο να επιβιώσει, όσο το δυνατόν καλύτερα, παιδί παρά ξαφνικά να βρεθεί στον πραγματικό (τρομακτικό και απαιτητικό) κόσμο.

 

Φυσικά τονίζω πάλι ότι δεν μιλάω για ηλικίες έως 5-6 ετών. Αλλά εκεί γύρω στα 7 μπορεί να αρχίσει να αναλαμβάνει κάποιες ευθύνες και ταυτοχρόνως να απολαμβάνει  κάποιες ελευθερίες. Μιλάμε βέβαια για ευθύνες ανάλογες με την ηλικία του.

 

Ο μικρός μου πχ είναι 3,5 αλλά μπορεί και ανοίγει το ψυγείο και παίρνει πράγματα, χρησιμοποιεί το μαχαίρι του βουτύρου, βάζει τα ρούχα του στα άπλυτα, με βοηθάει στο άπλωμα των ρούχων κτλ. Δεν μιλάω για παιχνίδι που και που αλλά για κάτι που ξέρει ότι πρέπει να κάνει. Δηλαδή είναι δουλειά του όταν βγάζει τις κάλτσες του να τις βάλει στα άπλυτα και όχι να τις πετάξει στο πάτωμα. Οκ νηπιάκι είναι δεν θα του πει κανείς τίποτα αν δεν το κάνει, απλά θα του το πω ευγενικά ότι το σωστό είναι να τις βάλει στα άπλυτα και μετά θα τον παροτρύνω να τις βάλουμε μαζί. Για τέτοια μιλάω.

[ravT]

3 ώρες πρίν, ΑΡΓΚ είπε:

 

O καθένας μας εκ των πραγμάτων θεωρεί τις απόψεις του σωστές, αλλιώς είναι προφανές ότι θα έκανε τα πράγματα πολυ διαφορετικό.

Η εντύπωσή μου είναι στο συγκεκριμένο forum εχει τύχει και εκπροσωπείται παρά πάνω ένα είδος απόψεων, που δεν έχει σχέση με τη μέση ελληνική κοινωνία. Για παράδειγμα, για να μην αναφερθώ σε κάτι τόσο ακραίο όσο η περίπτωση της @zaxaroulini, θεωρείται από πολλές μαμάδες επιλογή η εργασία, όπως επίσης θεωρείται ότι το δημόσιο ή το ιδιωτικό είναι θέμα επιλογής ή ότι η αστυνομία κυνηγά τους γονείς των 11χρονων που φέυγουν από το σχολείο μόνα.

Ειναι εν μέρει λογικό βέβαια, γιατί σε ένα μαμαδοφορουμ θα υπάρχει μοιραία μεγαλύτερος αριθμός από νοικοκυρές. Απλά αυτό σημαίνει ότι σε πολλά θέματα βγαίνει μία εικόνα λίγο περίεργη. Θυμίζω άλλο thread με θέμα τα παιδιά που μεγαλώνουν σε γυάλα, που εκ των πραγμάτων αφορούσε προβληματισμούς που η μέση οικογένεια δεν έχει (δεδομένου ότι οι πολλοί ζουν έξω από την εν λόγω γυάλα).

Νιώθω λοιπόν αρκετές φορές λίγο σαν να είμαι στη ζώνη του λυκόφωτος σε κάποια θέματα του forum ή λίγο σα να παρακολουθώ ένα κόσμο σε ταινία. Δεν είναι ότι θέλω να υπερασπιστώ της απόψεις μου, γιατί τέτοια ανάγκη δεν έχω. Ειναι μάλλον λίγο στα πλαίσια του "μα αλήθεια σας λέω, κοιτάξτε γύρω σας, δεν σας λέμε παραμύθια, έτσι ζει ο κόσμος, δουλεύει, λέιπει από το σπίτι, μόνο στο δημόσιο θα στείλει τα παιδιά, το πάρτυ του παιδιού πραγματικά είναι χαμηλά στις καθημερινές του έννοιες, τα παιδιά παίζουν στις πλατείες και δεν έχει catering με ρεσω στα παιδικά πάρτυ".

Να πω την αμαρτία μου κάποια στιγμή είχαν την αίσθηση ότι πολλά post είναι τρολάρισμα, αλλά βλέπω ότι μάλλον είναι μία σύγκρουση κόσμων. Ο ένας θεωρεί εντελώς αλλόκοσμο αυτό που ο άλλος θεωρεί καθημερινότητα.

 

Γιατί η μαμά που μένει από επιλογή στο σπίτι (και με ότι επιπτώσεις συνεπάγεται αυτή της η απόφαση, στην ίδια και την οικογένειά της) αναφέρεται ως νοικοκυρά, με στόχο μάλιστα να υποτιμηθεί ως ανθρώπινο ον; Νοικοκυρές είμαστε όλες. Νοικοκυρές όπως εσύ και αρκετές άλλες "εργαζόμενες" θεωρείς, ελάχιστες. Άσε που υπάρχει πιο κόσμιος όρος. Άεργες. Μακράν προτιμητέος για γυναίκες που μένουν σπίτι από άποψη και όχι επειδή θέλουν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους ή επειδή δεν βρίσκουν εργασία. 

Όλα τα υπόλοιπα δε με αφορούν και επίσης δεν συνηθίζω να κριτικάρω ζωές άλλων, ειδικά αν αυτές είναι δοσμένες μέσα από ένα nickname ενός φόρουμ

[erin0000]

πρίν από 8 λεπτά , Mary1976 είπε:

 Ο καιρός έχει γυρίσματα και μπορεί να μην με έχει δίπλα του για όσο καιρό θα ήθελα. Δεν λέω ότι σκοπεύω να αφήσω τον μάταιο τούτο κόσμο σύντομα  αλλά βρε κορίτσια, μια σοβαρή ασθένεια δική μου ή άλλου κοντινού προσώπου μπορεί να συμβεί ανά πάσα στιγμή, ή να χρειαστεί να δουλέψω 2 δουλειές ή κάτι άλλο. Προτιμώ να έχω ένα προετοιμασμένο να επιβιώσει, όσο το δυνατόν καλύτερα, παιδί παρά ξαφνικά να βρεθεί στον πραγματικό (τρομακτικό και απαιτητικό) κόσμο.

 

Αν αφήσουμε τον μάταιο τούτο κόσμο, θα αναλάβει άλλος την κηδεμονία των παιδιών και δεν πρόκειται να χρειαστεί να επιβιώσουν μόνα τους.

 

Δεν θέλω να ακυρώσω την σπουδαιότητα του να αυτοεξυπηρετείται ένα παιδί. Προφανώς και είναι σπουδαίο, αλλά δεν θα ήθελα να είναι αυτοσκοπός. 

 

Προσωπικά μια χαρά καλομαθημένη ήμουν. Αλλά όταν χρειάστηκε μια χαρά ανταπεξήλθα... δεν θα ήθελα να έχω τη νοοτροπία του "βάλτο να κάνει δουλειές για να μαθαίνει". Ναι θα του πω να μαζέψει τα ρούχα του, θα το αφήσω να σφουγγαρίσει εάν θέλει, αλλά δεν θα του επιβάλλω πχ το σφουγγάρισμα καθημερινά μην τυχόν και δεν μάθει να σφουγγαρίζει ή μην τυχόν και τεμπελιάσει.

[ravT]

1 hour ago, kine είπε:

 

Σήμερα δεν θα την αφήσω μόνη της. Στα 3 της όμως, δεν θα της κρατώ την καρέκλα. Και επειδή έχω πολύ καλή μνήμη, η ίδια σκαρφάλωνα σε όλους τους πάγκους που έβρισκα, προκειμένου να πάρω ένα ποτήρι ή ένα πιάτο και δεν ήθελα, ούτε να μου το κατεβάσουν, ούτε να με βοθήσουν να σκαρφαλώσω. Ηταν μια κατατάκτηση δική μου (το να σκαρφαλώνω) και την εξασκούσα με κάθε ευκαιρία. Γι'αυτό ξανα λέω, ότι μπορεί το παιδί να έχει την επιθυμία να αυτονομείται σε διάφορα πράγματα. Δεν χρειάζεται να του επιβληθεί. Από προσωπική εμπειρία το γνωρίζω και γι' αυτό το καταθέτω.

 

 

 

Η οποία σταματά σε κάποια ηλικία; 

Απ' όσο γνωρίζω, η ανακάλυψη του κόσμου, συνεχίζει και μετά τα 2 και τα 3 χρόνια. Τωρα θέλει να κάνει αυτά τα μικρά. Αυριο δεν θα θέλει τίποτα και θα προτιμά να κάθεται στο καρεκλάκι, να της σερβίρω το φαγητό μπροστά της, να της ετοιμάζω το τόστ και να την συνοδεύω σε κάθε της έξοδο; Μπορεί να με εκπλήξει, αλλά επειδή θεωρώ ότι η προσωπικότητα φαίνεται από πολύ νωρίς, φαντάζομαι μια εξέλιξη του παιδιού που βλέπω σήμερα κι όχι ένα τελείως διαφορετικό νήπιο, χωρίς όρεξη για αυτονομία, χωρίς διάθεση για πειραματισμό και παθητικό δέκτη των φροντίδων μου. 

 

 

 

 

 

Ναι θα εκπλαγείς αλλά τα παιδιά με την ίδια ζέση με την οποία αναζητούν και ανακαλύπτουν, κατακτούν και αποζητούν πράγματα, το ίδιο εύκολα και μάλιστα σα να πατάνε διακόπτη, απλά βαριούνται. Και σταματάνε. Και ναι, αν δεν τους βάλεις μπροστά το πιάτο δε θα αναζητήσουν τροφή, αν δε τους προσφέρεις νερό δε θα πιουν και αν νιώσουν την ανάγκη να σου κρατήσουν το χέρι σε έναν περίπατο, θα το κάνουν. 

[zaxaroulini]

14 minutes ago, erin0000 said:

Αν αφήσουμε τον μάταιο τούτο κόσμο, θα αναλάβει άλλος την κηδεμονία των παιδιών και δεν πρόκειται να χρειαστεί να επιβιώσουν μόνα τους.

 

Δεν θέλω να ακυρώσω την σπουδαιότητα του να αυτοεξυπηρετείται ένα παιδί. Προφανώς και είναι σπουδαίο, αλλά δεν θα ήθελα να είναι αυτοσκοπός. 

 

Προσωπικά μια χαρά καλομαθημένη ήμουν. Αλλά όταν χρειάστηκε μια χαρά ανταπεξήλθα... δεν θα ήθελα να έχω τη νοοτροπία του "βάλτο να κάνει δουλειές για να μαθαίνει". Ναι θα του πω να μαζέψει τα ρούχα του, θα το αφήσω να σφουγγαρίσει εάν θέλει, αλλά δεν θα του επιβάλλω πχ το σφουγγάρισμα καθημερινά μην τυχόν και δεν μάθει να σφουγγαρίζει ή μην τυχόν και τεμπελιάσει.

 

Ακριβώς αυτό, εγώ πάντως βρε κορίτσια είμαι πολύ ευτυχής που με "καλοέμαθαν" οι γονείς μου. Ήρθε και η δική μου η σειρά όμως που έκανα τα παιδιά, ανέλαβα ευθύνες, υπήρξε τρέξιμο και άγχος και δουλειά σε διάφορες φάσεις της ζωής μου και που εκείνη η ανεμελιά χάθηκε! κάπου είχα διαβάσει να μην βιαζόμαστε να μεγαλώσουν τα παιδιά μας πρόωρα, αν το βρω θα το βάλω! 

[Mary1976]

Καλά οι δουλειές μαθαίνονται σε όποια ηλικία και να τις ξεκινήσεις. Ούτε και εγώ θέλω το παιδί μου να γίνει δούλος αντί να παίζει ή να κάνει άλλα πράγματα της ηλικίας του. Το πρόβλημα είναι να μεγαλώσει θεωρώντας δεδομένο ότι πάντα κάποιος θα τον υπηρετεί (η μανούλα στην αρχή, η γυναίκα του στη συνέχεια).

 

Κάποιοι άντρες (και γυναίκες) πχ έχουν συνηθίσει μέχρι να φύγουν από το σπίτι τους να τους σερβίρει η μαμά, να τους πλένει – σιδερώνει η μαμά, να τους ψωνίζει ρούχα η μαμά, να κάνει τα πάντα δηλαδή ακόμα και αν είναι 35 χρονών και η μαμά έχει πλέον λιώσει στα πόδια της. Αυτό ξεκίνησε από την νηπιακή τους ηλικία αλλά αντί να μεγαλώσουν και σταδιακά να αναλάβουν ευθύνες μέσα στην οικογένεια (και αργότερα και στην δική τους), έμειναν για πάντα χαϊδεμένα παιδάκια. Και όλες ξέρουμε ότι δεν μιλάω για σπάνιες παθολογικές περιπτώσεις αλλά για μεγάλο μέρος του πληθυσμού.

Επεξεργάστηκαν 6 Νοεμβρίου,2017 by Mary1976

[marakiz]

Εγώ πάντως κορίτσια τα διαχωρίζω λίγο στο κεφάλι μου όσο αφορά το προσέχω με την παρουσία μου ένα παιδί με την ευρύτερη έννοια κι ανάλογα την ηλικία, την περιποίηση που μπορώ να του προσφέρω ως μαμά και το να μαθαίνει να μπορεί να αυτοεξυπηρετείται,να είναι αυτόνομο, να είναι ικανό από μόνο του για διάφορα πράγματα και να μαθαίνει από τα λάθη του, τις τούμπες του κλπ κλπ. Ο δικός μου είναι 14 μηνών και δεν τον βοηθάω στο να περπατήσει, σκαρφαλώσει, σε οτιδήποτε μπορεί να κάνει μόνος τους εκτός αν μου το ζητήσει φυσικά, δεν τον πιέζω για τίποτα και είμαι από δίπλα του σε ετοιμότητα να προλάβω ότι μπορώ.  Ήδη κρατάει κουτάλι γιατί φάνηκε πως θέλει να πειραματιστεί και αμέσως τον ενθάρρυνα (κι ας γίνεται πόλεμος ώρες ώρες στην κουζίνα). Ξεκίνησα να του πλένω τα δόντια και την τρίτη ημέρα ήθελε να το κάνει μόνος του κι αφού κάνω 1-2 περάσματα του δίνω την οδοντόβουρτσα και του δείχνω πως να τα βουρτσίζει. Προφανώς και δεν το κάνει σωστά, αλλά προσπαθεί και ψέματα μην πω, το χαίρομαι που το διεκδικεί από τώρα να το κάνει μόνος του, ακόμα κι αν δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς κάνει. Δίνω λίγα παραδείγματα ως προς ενθάρρυνση της αυτοεξυπηρέτησης που όμως τη θεωρώ άσχετη με το όταν πχ το παιδάκι μου θα είναι 8 χρονών και θα παίζει στην παιδική χαρά με τους φίλους του ενώ εγώ θα κάθομαι στην απέναντι ταβέρνα, θα ευχαριστιέμαι την παρέα μου αλλά θα έχω ΠΑΝΤΑ το νου μου. Διότι το παιδί μπορεί να είναι μαθημένο να φροντίζει τον εαυτό του, υπάρχουν όμως και παράγοντες που δεν μπορείς να υπολογίσεις. Δηλαδή αν ο γιος μου μεγαλώσει και μου συμβεί να είμαι η μητέρα του περιστατικού που σας είχα γράψει παραπάνω και το παιδί μου χτυπούσε και μου το φέρνανε στην ταβέρνα άγνωστοι σε μένα ενήλικες ενώ εγώ δεν είχα πάρει χαμπάρι -για το 8χρονο ε- θα ένιωθα πάρα πολύ άσχημα ως μαμά. Όχι γιατί έπεσε και χτύπησε, ποιο παιδί δεν χτυπάει άλλωστε, αλλά γιατί ένας ενήλικας το κρατούσε από το χέρι και εύκολα μπορούσε να τον απομακρύνει κυριολεκτικά μπροστά στα μάτια μου.

[ravT]

πρίν από 4 λεπτά , marakiz είπε:

Εγώ πάντως κορίτσια τα διαχωρίζω λίγο στο κεφάλι μου όσο αφορά το προσέχω με την παρουσία μου ένα παιδί με την ευρύτερη έννοια κι ανάλογα την ηλικία, την περιποίηση που μπορώ να του προσφέρω ως μαμά και το να μαθαίνει να μπορεί να αυτοεξυπηρετείται,να είναι αυτόνομο, να είναι ικανό από μόνο του για διάφορα πράγματα και να μαθαίνει από τα λάθη του, τις τούμπες του κλπ κλπ. Ο δικός μου είναι 14 μηνών και δεν τον βοηθάω στο να περπατήσει, σκαρφαλώσει, σε οτιδήποτε μπορεί να κάνει μόνος τους εκτός αν μου το ζητήσει φυσικά, δεν τον πιέζω για τίποτα και είμαι από δίπλα του σε ετοιμότητα να προλάβω ότι μπορώ.  Ήδη κρατάει κουτάλι γιατί φάνηκε πως θέλει να πειραματιστεί και αμέσως τον ενθάρρυνα (κι ας γίνεται πόλεμος ώρες ώρες στην κουζίνα). Ξεκίνησα να του πλένω τα δόντια και την τρίτη ημέρα ήθελε να το κάνει μόνος του κι αφού κάνω 1-2 περάσματα του δίνω την οδοντόβουρτσα και του δείχνω πως να τα βουρτσίζει. Προφανώς και δεν το κάνει σωστά, αλλά προσπαθεί και ψέματα μην πω, το χαίρομαι που το διεκδικεί από τώρα να το κάνει μόνος του, ακόμα κι αν δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς κάνει. Δίνω λίγα παραδείγματα ως προς ενθάρρυνση της αυτοεξυπηρέτησης που όμως τη θεωρώ άσχετη με το όταν πχ το παιδάκι μου θα είναι 8 χρονών και θα παίζει στην παιδική χαρά με τους φίλους του ενώ εγώ θα κάθομαι στην απέναντι ταβέρνα, θα ευχαριστιέμαι την παρέα μου αλλά θα έχω ΠΑΝΤΑ το νου μου. Διότι το παιδί μπορεί να είναι μαθημένο να φροντίζει τον εαυτό του, υπάρχουν όμως και παράγοντες που δεν μπορείς να υπολογίσεις. Δηλαδή αν ο γιος μου μεγαλώσει και μου συμβεί να είμαι η μητέρα του περιστατικού που σας είχα γράψει παραπάνω και το παιδί μου χτυπούσε και μου το φέρνανε στην ταβέρνα άγνωστοι σε μένα ενήλικες ενώ εγώ δεν είχα πάρει χαμπάρι -για το 8χρονο ε- θα ένιωθα πάρα πολύ άσχημα ως μαμά. Όχι γιατί έπεσε και χτύπησε, ποιο παιδί δεν χτυπάει άλλωστε, αλλά γιατί ένας ενήλικας το κρατούσε από το χέρι και εύκολα μπορούσε να τον απομακρύνει κυριολεκτικά μπροστά στα μάτια μου.

 

Επιτέλους! Έγραψες αυτό που εν κατακλείδι ήθελα να γράψω. Το να αφήνουμε τα παιδιά να ανακαλύψουν τον κόσμο, το να τα ενθαρρύνουμε και να περπατάμε ΠΛΑΙ τους, νοητά, συναισθηματικά, ψυχολογικά αλλά ΚΑΙ κυριολεκτικά αν και όποτε το επιθυμούν, είναι υποχρέωσή μας. 

Το να προτάσσουμε ότι το μωρό μας θέλει να ανακατέψει το μείγμα του κεικ με το κουτάλι και να το συγκρίνουμε με το 9χρονο που περπατάει 1 χιλιομετρο απόσταση μόνο του, θεωρώντας δεδομένο πως αν δεν το αφήσουμε να κάνει το πρώτο θα γίνει άχρηστο και μαμόθρεφτο, είναι σαφέστατα άτοπο. 

Δηλαδή πως θεωρείται δεδομένο πως ο γονιός που ΕΠΙΛΕΓΕΙ να περπατάει με το παιδί του ως το σχολείο και να είναι παρόν στις κοινωνικές του εκδηλώσεις (όπως και εκείνο είναι παρόν στις δικές μας), ωθεί το παιδί του σε αχρηστία και το χαρακτηρίζουμε κιόλας μαμόθρεφτο; Ας μπει ένα φρένο στους χαρακτηρισμούς διότι όλοι τους έχουμε εύκολους αλλά δε τους πετάμε κατά βούληση!

[Αννα 35]

Συμφωνώ με τις δύο προηγούμενες συνομιλήτριες και θέλω να προσθέσω ότι κάποια στιγμή τα παιδιά μας δε θα μας έχουν ανάγκη, θα μεγαλώσουν. Ας τα ευχαριστηθούμε τώρα, ας τα καλομαθουμε τώρα και ας μη βιαστούμε να προκαλέσουμε αυτό που νομοτελειακά θα συμβεί.

Και δεν μιλώ για ακραίες καταστάσεις, προλαμβάνοντας παρερμηνείες στα γραφόμενα μου.

[zaxaroulini]

Με κάλυψε η marakiz και ravt. Πολλές φορές μπερδεύουμε πολλά πράγματα μαζί ενώ δεν θα έπρεπε.

Άλλο είναι να μεγαλώνουμε παιδιά που να μπορούν να σταθούν στα πόδια τους σε ότι αφορά την αυτοεξυπηρέτηση (πλένω δόντια, μαζεύω δωμάτιο κλπ) και άλλο το να πάω ένα νηπιάκι σε ένα πάρτυ και να του βάλω φαγητό. Για κάποιες μαμάδες είναι μεμπτό γιατί θεωρείται ότι κάνουμε μαμόθρεφτο το παιδί, για άλλες όμως δείχνει φροντίδα!

Επίσης, βρε κορίτσια έχετε την τάση να πιάνεστε από κάπου και να το γενικεύετε στα πάντα. Το ότι δεν θέλω το παιδί μου να πηγαίνει μόνο του σε πάρτυ δεν το θέλω για πολλούς λόγους αυτό δεν σημαίνει ότι  το παιδί μου περπατά στο δρόμο και σκιάζεται!!

Και για μένα είναι βασικός όπως έγραψε και η φίλη ravt να έχω και μία στοιχειώδη επαφή με τους γονείς του παιδιού που κάνει το πάρτυ, άλλοι από αυτοί είναι φίλοι μου άλλοι δεν είναι και θέλω να τους γνωρίσω, με το να αφήσω το παιδί μου εκεί μόνο του δεν σημαίνει ότι θέλω να το κάνω ντε και καλά ανεξάρτητο, μπορεί να θέλω να ανεξαρτοποιηθώ εγώ για όσο διαρκεί το πάρτυ !!

[vtgian]

Προσωπικά, οι γονείς που έχω γνωρίσει να μη δίνουν ευκαιρίες αυτονόμησης στα παιδιά τους, έχουν δημιουργήσει άκρως εξαρτημένους εφήβους και ενήλικες. Μιλάω για μαμάδες που από την πολλή αγάπη και έννοια (είτε εργάζονταν, είτε όχι) δεν άφηναν το παιδί να κόψει μόνο του το φαγητό του, να ζεστάνει ένα φαγητό στα μικροκύμματα, να σερβιριστεί, να παίξει ελεύθερο στο δρόμο (και να γίνεται και στην Αθήνα αυτό, όχι σε όλες τις γειτονιές αλλά σε αρκετές) να μείνει για λίγο μόνο στο σπίτι. Η αιτιολόγηση ήταν, αφού μπορώ εγώ (να σερβίρω, κόψω, πλύνω, μαζέψω τα άπλυτα, σιδερώσω κλπ) γιατί να το κάνει το παιδί; Τα παιδιά αυτά πάντως δυσκολεύτηκαν πολύ όταν έπρεπε να μείνουν μόνα τους και ακόμα περισσότερο στη συμβίωση με άλλους. Δεν είναι ότι δεν έμαθαν, είναι ότι αγνοούσαν βασικά πράγματα και είχαν πολλά ατυχήματα και παρεξηγήσεις. Ξαναλέω, αυτό είναι καθαρά από ότι έχω συναντήσει εγώ, από φίλους/φίλες που είχαν από παιδί μέχρι και τις φίλες της μεγάλης μας (17 ετών). Ίσως το έχω ξαναγράψει, αλλά μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση που φίλη της μεγάλης μας, χρόνια πριν, κόντεψε να βάλει τα κλάματα από τον φόβο της που την πηγαίναμε βόλτα με το αυτοκίνητο χωρίς την μαμά της. Το παιδί αυτό δεν ήξερε ούτε που είναι το περίπτερο της γειτονιάς τους. Ένιωθε απροστάτευτο λες το είχαν απαγάγει! Δεν ξέρω, για παράδειγμα αν δεν έχεις βράσει μπρίκι με νερό ποτέ σου δεν είναι πολύ πιθανό να αγνοείς ότι ακόμα και αν το έσβησες θα πρέπει να προσέξεις που θα το αφήσεις (μην περάσει κάποιος άλλος και καεί καταλάθος). Ή αν δεν έχεις πάει ποτέ τα άπλυτά σου στο καλάθι και έχεις μάθει απλά να τα πετάς στο πάτωμα, πολύ πιθανό δεν είναι να κάνεις το ίδιο στο σπίτι μόνος σου με τη διαφορά ότι θα φτιάχνεις στοίβες μέχρι να βάλεις πλυντήριο; Συνδυάστε τα αυτά τα δύο με συμβίωση και να πως γίνονται οι καυγάδες.

 

Τελικά, από τις απαντήσεις μέχρι τώρα διακρίνει κανείς ότι όσο αυτονόητο είναι για κάποιες μαμάδες να θεωρούν υποχρεωτικό να συνοδεύουν τα παιδιά τους σε πάρτυ, άλλο τόσο αδιανόητο είναι για κάποιες άλλες. Δεν είναι θέμα σωστού ή λάθους, θέμα πλαισίου είναι. Σε πάρτυ με ρεσώ καθόλου αδιανόητο δε μου φαίνεται να σερβίρεις ένα νηπιάκι. Μη σου πω και επιβεβλημένο μη βάλουν κανά μπουρλότο! Αν πάλι μιλάμε για πάρτυ πλαστικό ποτήρι και πιάτο και φαγητά τύπου πιτάκια ε δε νομίζω ότι χρειάζεται κιόλας, θα τα έχουν κάνει ήδη λίμπα μόνα τους!

 

Παρένθεση: Συγνώμη κιόλας αλλά παρτυ για 7χρονα και έβαλε ρεσώ; Τις κρυστάλλινες καράφες και τα limoges τα κατέβασε ή να την πούμε τριτοδεύτερη βασικιά  

[marakiz]

Χαχαχα τα ρεσό και η τοστιέρα έχουν κάνει θραύση σε αυτό το θέμα!

[zaxaroulini]

Εγώ άμα δεν έχει ρεσό το πάρτυ δεν πάω καθόλου  

25 minutes ago, vtgian said:

Παρένθεση: Συγνώμη κιόλας αλλά παρτυ για 7χρονα και έβαλε ρεσώ; Τις κρυστάλλινες καράφες και τα limoges τα κατέβασε ή να την πούμε τριτοδεύτερη βασικιά  

 

Μου έχουν τελειώσει τα likes για σήμερα στο δίνω εδώ

Ναι καλέ γιατί? πως θα φάνε τα παιδάκια μας ζεστό ζεστό το φαγάκι τους? χα χ χα χα

[vtgian]

Α όλα κι όλα, εγώ στο πλαίσιο ανεξαρτητοποίησης της κόρης μου, δεν επιτρέπω να της δίνουμε ζεστό φαγητό. Μόνο παγωμένο, από το ψυγείο κατευθείαν. Αν θέλει ζεστό να μάθει να κόβει ξύλα και να βάζει φωτιά να το ζεστάνει μόνη της. Τι; Δεν μπορεί; Σχεδόν τριών χρονών μη μου βγει μαμούχαλη... 

 

Σοβαρά τώρα, έχει λίγο καιρό που διάβαζα ένα άρθρο σχετικά με το πότε θεωρείται ασφαλές να αφήσεις ένα παιδί να διασχίσει μόνο του το δρόμο. 14 ετών! Πριν τα 14 λέει, δεν έχει αναπτυχθεί πλήρως η ικανότητα να υπολογίζουν την ταχύτητα του κινούμενου αντικειμένου σε σχέση με τις δικές τους ικανότητες και είναι ακόμα επιρρεπή σε ατυχύματα. Μου έκανε τρομερή εντύπωση κυρίως γιατί κυκλοφορούσα μόνη μου (στο κέντρο της πόλης) από πολύ νωρίτερα και θεωρούσα ότι α μη τι άλλο, ένα παιδί 11-12 ετών δεν θα είχε πρόβλημα.

 

Πάντα βέβαια ανάλογα με το παιδί. Την μεγαλή μας πχ και 22 να γίνει, πάλι θα φοβάμαι όταν κυκλοφορεί έξω μόνη της, λόγω αφηρημάδας 

 

 

[Έσπερος]

Αυτό με τα ρεσό που κόντεψα κι εγώ να πνιγώ με το νερό όταν το διάβασα, με φέρνει σε κάτι που έγραψα και πριν: τα πάρτι γίνονται για τα παιδιά ή τους γονείς; Από τη μία κατηγορούνται όσες πρεσβεύουν την ανεξαρτησία των παιδιών, ότι  τα μεγαλώνουν πριν την ώρα τους. Από την άλλη όμως, δεν είναι μεγάλωμα πριν την ώρα τους αν τα βάλουμε σε ένα πάρτι όπου θα χρειαστούν βοήθεια για να σερβιριστούν γιατί ο μπουφές θα είναι ψηλός ή οι λαβίδες και οι κουτάλες άβολες; Το λογικό σε ένα πάρτι είναι τα παιδάκια να μπορούν να σερβιριστούν μόνα τους και για να γίνει αυτό δεν χρειάζεται να φάνε σκουπίδια. Μπορεί να είναι και ωραιότατες σπιτικές νοστιμιές όπως πίτες, μπιφτεκάκια, σπιτικά τσιπς ή πιτςούλες κλπ που βγαίνουν εκείνη την ώρα ή τρώγονται χλιαρά και τα παίρνουν και με το χέρι ακόμα και τα τρώνε και όρθια αν θέλουν, όπως ταιριάζει στην ηλικία τους. Σ´ έναν μπουφέ οικογενειακού τραπεζιού προφανώς και ένα μικρό παιδάκι θα θελει καποια βοήθεια, είναι όμως άλλη περίπτωση κ εκεί είναι που χρειάζεται η φροντίδα γιατί το παιδί βρίσκεται σε έναν κόσμο για μεγάλους. 

 

Να προσθέσω εδώ ότι υπάρχει κ η λογική του πτυσσόμενου, που έλεγε κι ο Ηλιόπουλος στην ταινία. Από τη μία ένα παιδι δημοτικού κάνει πολύ απαιτητικά πράγματα στο σχολείο κ περιμένουμε κ ότι θα είναι άριστο κ με άψογη συμπεριφορά σε ένα σχολικό πλαίσιο οργανωμένο με ακαδημαϊκή λογική - και ταυτόχρονα θα έχει όλες τις απογευματινές υποχρεώσεις που στην υπαρβολή τους στερούν τη χαρά του παιχνιδιού. Από την άλλη, θεωρούμε τα παιδιά μικρά για κινητικές δεξιότητες κ για πρακτικές δουλειές κ φοβόμαστε ότι αν ξέρει ότι μέσα στις υποχρεώσεις του είναι κ το να συμμετέχει σε κάποιες δουλειές του σπιτιού ή να αυτοεξυπηρετείται, το καθιστά αφρόντιστο ή υπηρέτη. Υπαρχει μια αντίφαση σε όλο αυτό!

[zaxaroulini]

7 minutes ago, vtgian said:

Α όλα κι όλα, εγώ στο πλαίσιο ανεξαρτητοποίησης της κόρης μου, δεν επιτρέπω να της δίνουμε ζεστό φαγητό. Μόνο παγωμένο, από το ψυγείο κατευθείαν. Αν θέλει ζεστό να μάθει να κόβει ξύλα και να βάζει φωτιά να το ζεστάνει μόνη της. Τι; Δεν μπορεί; Σχεδόν τριών χρονών μη μου βγει μαμούχαλη... 

 

Σοβαρά τώρα, έχει λίγο καιρό που διάβαζα ένα άρθρο σχετικά με το πότε θεωρείται ασφαλές να αφήσεις ένα παιδί να διασχίσει μόνο του το δρόμο. 14 ετών! Πριν τα 14 λέει, δεν έχει αναπτυχθεί πλήρως η ικανότητα να υπολογίζουν την ταχύτητα του κινούμενου αντικειμένου σε σχέση με τις δικές τους ικανότητες και είναι ακόμα επιρρεπή σε ατυχύματα. Μου έκανε τρομερή εντύπωση κυρίως γιατί κυκλοφορούσα μόνη μου (στο κέντρο της πόλης) από πολύ νωρίτερα και θεωρούσα ότι α μη τι άλλο, ένα παιδί 11-12 ετών δεν θα είχε πρόβλημα.

 

Πάντα βέβαια ανάλογα με το παιδί. Την μεγαλή μας πχ και 22 να γίνει, πάλι θα φοβάμαι όταν κυκλοφορεί έξω μόνη της, λόγω αφηρημάδας 

 

 

 

Εγώ πάλι καλά δεν έχω τέτοια θέματα, τα παιδιά μου τα πάει ο σωφέρ παντού, σιγά μην κουράζουν τα ποδαράκια τους να περπατάνε!

 

 

Το βρήκα αυτό που λες πάντως: Σύμφωνα με τους ειδικούς, η όραση αλλά και οι κινητικές τους δεξιότητες δεν έχουν αναπτυχθεί πλήρως πριν την ηλικία των 14 ετών, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να καταλάβουν πότε βρίσκονται σε κίνδυνο όταν περνούν τον δρόμο. Ενδεικτικά, λέει η έρευνα, το ποσοστό των ατυχημάτων σε παιδιά 6 ετών φτάνει στο 8%, ενώ το αντίστοιχο σε παιδιά 12 ετών μειώνεται κατά 4% (δηλαδή πέφτει στο 2%), ποσοστό που μπορεί να φαίνεται μικρό αλλά είναι αρκετό για να… γίνει το κακό. Τα ατυχήματα οφείλονται στον συνδυασμό των μειωμένων δεξιοτήτων των παιδιών αλλά και της ανυπομονησίας τους να περάσουν τον δρόμο, νομίζοντας ότι δεν θα τραυματιστούν. Αντίθετα, στα 14χρονα παιδιά τα ατυχήματα ήταν μηδαμινά.

 

Αυτά να διαβάζουν μερικές για να δουν πως το ζαχαρουλίνι έχει δίκιο!!

 

 

4 minutes ago, Έσπερος said:

Αυτό με τα ρεσό που κόντεψα κι εγώ να πνιγώ με το νερό όταν το διάβασα, με φέρνει σε κάτι που έγραψα και πριν: τα πάρτι γίνονται για τα παιδιά ή τους γονείς; Από τη μία κατηγορούνται όσες πρεσβεύουν την ανεξαρτησία των παιδιών, ότι  τα μεγαλώνουν πριν την ώρα τους. Από την άλλη όμως, δεν είναι μεγάλωμα πριν την ώρα τους αν τα βάλουμε σε ένα πάρτι όπου θα χρειαστούν βοήθεια για να σερβιριστούν γιατί ο μπουφές θα είναι ψηλός ή οι λαβίδες και οι κουτάλες άβολες; Το λογικό σε ένα πάρτι είναι τα παιδάκια να μπορούν να σερβιριστούν μόνα τους και για να γίνει αυτό δεν χρειάζεται να φάνε σκουπίδια. Μπορεί να είναι και ωραιότατες σπιτικές νοστιμιές όπως πίτες, μπιφτεκάκια, σπιτικά τσιπς ή πιτςούλες κλπ που βγαίνουν εκείνη την ώρα ή τρώγονται χλιαρά και τα παίρνουν και με το χέρι ακόμα και τα τρώνε και όρθια αν θέλουν, όπως ταιριάζει στην ηλικία τους. Σ´ έναν μπουφέ οικογενειακού τραπεζιού προφανώς και ένα μικρό παιδάκι θα θελει καποια βοήθεια, είναι όμως άλλη περίπτωση κ εκεί είναι που χρειάζεται η φροντίδα γιατί το παιδί βρίσκεται σε έναν κόσμο για μεγάλους. 

 

Να προσθέσω εδώ ότι υπάρχει κ η λογική του πτυσσόμενου, που έλεγε κι ο Ηλιόπουλος στην ταινία. Από τη μία ένα παιδι δημοτικού κάνει πολύ απαιτητικά πράγματα στο σχολείο κ περιμένουμε κ ότι θα είναι άριστο κ με άψογη συμπεριφορά σε ένα σχολικό πλαίσιο οργανωμένο με ακαδημαϊκή λογική - και ταυτόχρονα θα έχει όλες τις απογευματινές υποχρεώσεις που στην υπαρβολή τους στερούν τη χαρά του παιχνιδιού. Από την άλλη, θεωρούμε τα παιδιά μικρά για κινητικές δεξιότητες κ για πρακτικές δουλειές κ φοβόμαστε ότι αν ξέρει ότι μέσα στις υποχρεώσεις του είναι κ το να συμμετέχει σε κάποιες δουλειές του σπιτιού ή να αυτοεξυπηρετείται, το καθιστά αφρόντιστο ή υπηρέτη. Υπαρχει μια αντίφαση σε όλο αυτό!

 

Αχ αν θυμάμαι καλά είσαι εγκυούλα εσύ, λοιπόν εδώ θα διαβάζεις να μαθαίνεις, τα παιδιά καλέ δεν τρώνε όρθιο το φαγητό τους, θα πνιγούν, γιατί άμα είναι όρθια θα χαζολογάνε, θα σπρωχτούν, είναι risky! ξέχνα τα ορθάδικα που πίναμε εμείς τα ποτά, τα μικρά τα βάζουμε σε τραπεζάκια να φάνε!

[Έσπερος]

πρίν από 7 λεπτά , zaxaroulini είπε:

Αχ αν θυμάμαι καλά είσαι εγκυούλα εσύ, λοιπόν εδώ θα διαβάζεις να μαθαίνεις, τα παιδιά καλέ δεν τρώνε όρθιο το φαγητό τους, θα πνιγούν, γιατί άμα είναι όρθια θα χαζολογάνε, θα σπρωχτούν, είναι risky! ξέχνα τα ορθάδικα που πίναμε εμείς τα ποτά, τα μικρά τα βάζουμε σε τραπεζάκια να φάνε!

Καλε πείτε μου κι άλλα να μαθαίνω γιατι σε 5-6 χρόνια που θα οργανώσω πάρτι μη με περάσουν για καμιά βλαχάρα κ αναρωτιούνται τι σπούδαζα τόσα χρόνια κ τι μαθαίνω στα ξένα παιδιά! 

Συνοψίζω λοιπόν: καλώ και τους γονείς. Το πάρτι δλδ θα έχει περισσότερους καλεσμένους από βαφτίσια σε στενό κύκλο. Τα σερβίρω ζεστά με ρεσό γιατί δεν τα τρώνε κρύα. Τους βγάζω και τραπεζάκια για να κάτσουν πολιτισμένα. Προφανώς βγάζω και τραπεζάκια για τους γονείς. Σερβίτσια να βάλω τις καλές πορσελάνες ή τα καθημερινά μου; Χάρτινα για τα παιδάκια λογικά είναι μπας-κλας. Από βοηθητικό προσωπικό τι χρειάζομαι; Ανιματέρ προφανώς, λογικά κ τον άνθρωπο που κόβει επιτόπου το γουρονόπουλο, μια κοπέλα τουλάχιστον για σερβίρισμα, 2-3 δανεικές πεθερές για να προσέχουν τα αδέσποτα παιδάκια, ξέχασα κανέναν; Α ξέχασα! Χρειάζομαι να δανειστώ ένα σπίτι και έπιπλα γιατί δεν μου φτάνουν τα δικά μου! Και μετά απ' αυτό θα ψάχνω και για σύζυγο. Τόσο άγχος για ένα πάρτι, ούτε τα τραπέζια που οργάνωνε η μαμά μου κι αρρώσταινε η οικογένεια από την ένταση!

[Lenia16]

6 ώρες πρίν, ΑΡΓΚ είπε:

 

@ravT τι να σου πω, νομίζω ότι μας χωρίζει άβυσσος . 

Δε θέλω να μεγαλώσω παιδιά που φοβούνται τον κόσμο. Που στα 10 ή τα 12 θα πανικοβληθούν μόνα σε έναν φιλικό σπίτι, που θα νομίζουν ότι αν περπατήσουν 2 τετράγωνα θα τα απαγάγουν, που θα χρειάζονται επίβλεψη και βοήθεια στο διάβασμα και που δε θα ξέρουν να χρησιμοποιήσουν την τοστιέρα. Τα βλεπω αυτά τα παιδιά που λες, το ξέρω ότι υπάρχουν, στις παρέες μας είναι η μειοψηφία, και προσωπικά δε θα άντεχα να ξέρω ότι τα παιδιά μου ζουν με τόσους φόβους, ανασφάλειες και τόση ανευθυνότητα. Νιώθω ότι είναι σαν να κρατάμε ένα 5χρονο με μπιμπερό ή με πάνα.

Και βέβαια δεν ξεκινά στα 10 και στα 12 η ανεξαρτητοποίηση. Να το πω απλά αντιλαμβάνομαι ότι κάποια παιδάκια θα κοιτάνε το δρόμο σα χαμένα αν αργήσει η μαμά να τα πάρει από το σχολείο, θα μείνουν νηστικά αν η μαμά δεν τους φτιάξει τοστάκι, θα μείνουν νηστικά στο πάρτυ αν δεν τους γεμίσουν το πιάτο, και περιμένουν να τους εξηγήσει η μαμά τα μαθηματικά και να της απαγγείλουν την ιστορία. Τα δικά μου όχι, και προσωπικά χαίρομαι γι αυτό. Ο καθένας έχει άλλες αρχές και προσδοκίες από τη ζωή.

 

Εντύπωση μου κάνει αυτό με τα μαθηματικά, η δασκάλα της κόρης μου στην πρώτη έλεγε ότι μετά το τέλος της πρώτης καθέ παιδί χωρίς μαθησιακές δυσκολίες είναι σε θέση να διαχειριστεί τα μαθήματα μόνο του και είναι απαράδεκτο να νομίζει ότι τα μαθήματα είναι οικογενειακη υποχρέωση. Πάντα πίστευα ότι να διαβάζει κανείς τα παιδιά του είναι το θεμέλιο της αποτυχίας στο ακαδημαϊκό κομμάτι, και μέχρι στιγμής τολμώ να πω ότι έχω επαληθευτεί σε αυτό και από τα παιδιά μου και από τις συζητήσεις με γονείς αριστούχων φίλων των παιδιών: αν το παιδί δεν έχει το κίνητρο, την ευθύνη και την υπομονή να μελετησει μόνο στα 10, σίγουρα δε θα το βρει στα 15.

Δεν έχω παρακολουθήσει πάρα ελάχιστα τη συζήτηση, απλά έπεσα πάνω στο σχόλιο σου @ΑΡΓΚ και πραγματικά εξεπλάγην από τα γραφόμενα σου γιατί έρχονται σε πλήρη αντίθεση με ο,τι μου έχει συμβεί έως τώρα στη ζωή μου, ενώ εσύ είσαι πεπεισμένη ότι είναι η μια κ μόνη πραγματικότητά. Λόγω δυσκολίας απόκτησης παιδιού οι γονείς μου με είχαν τόσο "χαϊδεμένη" που ζηταγα νερό και τρεχαν να μου φέρουν. Δεν έχω σκουπίσει ποτέ ούτε έχω κάνει καμία δουλειά στο πατρικό μου γιατί η μαμά μου δεν ήθελε να με κουράζει! Πέρασα 17μιση ετων στο πανεπιστήμιο, 400χλμ μακριά απτους δικούς μου και προφανώς επιβιωσα. Κ όχι απλά επιβιωσα αλλά νομίζω ότι τα έχω καταφέρει πάρα πολύ καλα, εντελώς ανεξάρτητη και χωρίς βοήθεια από κανέναν. Το σπίτι μου είναι καθαρο, τα φαγητά μου τρώγονται ευχάριστα, εγώ γυρίσει όλη την Αθήνα χωρίς να φοβάμαι - παρόλο που σαν παιδί έπιανα τη μαμά μου απτό χεράκι. Επίσης, δεν ξέρω πώς συμπεριφέρονται γονείς στο περιβάλλον σου αλλά στο δικό μου μυαλο το να μη βοηθάς το παιδί στο διάβασμα οδηγει αποδεδειγμένα σε αποτυχία, για τον απλούστατο λόγο ότι ο ρόλος των 10χρονων δεν είναι να κάνουν τις εργασίες τους σαν καλά παιδάκια αλλά να παίζουν, να χαζεύουν κ να κάνουν σκανταλιές και αν ο γονιός δεν είναι κοντά τους να τα συμβουλεύσει κ να τα βοηθησει κ τα έχει παρατημένα για να ανεξαρτητοποιηθουν τάχα μου, αυτό ακριβώς θα κάνουν. Αν σε ένα παιδί δε δείξεις τον τρόπο να μελεταει από πού θα το μάθει, μήπως έχουν γεννηθεί ξέροντας να διαβάζουν βιβλιογραφία;

Προφανώς έχεις μεγαλώσει εντελώς διαφορετικά αλλα δε νομίζω ότι τα δικά σου βιώματα κ αποψεις οφείλουμε να τα εστερνιστουμε κ οι υπόλοιποι. 

Δλδ το ότι δε θα αφήνω το παιδί μου να κυκλοφορεί στο κέντρο της Αθήνας που μένω μόνο του στο δρόμο όντας 10 ετών, θα το κάνει εξαρτημένο και φοβισμένο για την υπόλοιπη ζωή του;

Εκτός αυτού, όσον αφορά τις νοικοκυρές, δεν καταλαβαίνω που είναι το τόσο αξιοπερίεργο μια οικογένεια να επιλέξει να ζει λιγότερο πλουσιοπάροχα προκειμένου η μητέρα να μεγαλώσει τα παιδιά της. Μπορεί να έχουν εισοδήματα από ενοίκια, μπορεί να έχουν αποταμιεύσει κ να τρωνε κ απτά ετοιμα, μπορεί ο σύζυγος να έχει πολύ καλή δουλεια, μπορεί χίλια δυο. Δλδ είναι προτιμότερο να αραδιαζεις παιδιά κ να στα μεγαλώνει η νταντά για να λέγεσαι καριεριστα κ χειραφετημένη; Ή να δουλεύεις για να δίνεις το μισθό σου εκει;

[vtgian]

πρίν από 51 λεπτά , Έσπερος είπε:

Να προσθέσω εδώ ότι υπάρχει κ η λογική του πτυσσόμενου, που έλεγε κι ο Ηλιόπουλος στην ταινία. Από τη μία ένα παιδι δημοτικού κάνει πολύ απαιτητικά πράγματα στο σχολείο κ περιμένουμε κ ότι θα είναι άριστο κ με άψογη συμπεριφορά σε ένα σχολικό πλαίσιο οργανωμένο με ακαδημαϊκή λογική - και ταυτόχρονα θα έχει όλες τις απογευματινές υποχρεώσεις που στην υπαρβολή τους στερούν τη χαρά του παιχνιδιού. Από την άλλη, θεωρούμε τα παιδιά μικρά για κινητικές δεξιότητες κ για πρακτικές δουλειές κ φοβόμαστε ότι αν ξέρει ότι μέσα στις υποχρεώσεις του είναι κ το να συμμετέχει σε κάποιες δουλειές του σπιτιού ή να αυτοεξυπηρετείται, το καθιστά αφρόντιστο ή υπηρέτη. Υπαρχει μια αντίφαση σε όλο αυτό!

 

Για πολλούς, η ακαδημαϊκή απόδοση ενός παιδιού δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τις υπόλοιπες δεξιότητές του. Θεωρούν απόλυτα λογικό ένα παιδί 10 ετών να διαβάζει πχ τρεις -τέσσερις ώρες την ημέρα και ταυτόχρονα να είναι πολύ μικρό για να πλύνει πιάτα. Δεν πάω μακριά, η πεθερά μου είναι έτσι. Από τον φόβο της και τις ανασφάλειές της για το κάθε τι, ένιωθε ήσυχη όταν τα αγόρια της διάβαζαν με τις ώρες ενώ η ίδια φρόντιζε να μην υπαρχει προσβάσιμο μαχαίρι, μην και ανοίξει παιδί το συρτάτι και το πιάσει και κοπεί.Και όταν λέμε παιδί, μιλάμε για 15χρονα!  

 

Στον κύκλο της μεγάλης (μεγάλο ιδιωτικό) τα πάρτυ γίνονται και για τους γονείς και για τα παιδιά. Τεράστια σπίτια που χωράνε άπειρο κόσμο. Εκεί είναι συνήθως έτσι οργανωμένα που το παιδί χρειάζεται βοήθεια για να φάει (πχ κυκλοφορούν κάτι γλυκούλικα muffin με καρφωμένα σημαιάκια, πολύ όμορφα στο μάτι αισθητικά, πολύ εύκολα στο μάτι του 7χρονου αν του έρθει η φαεινή ιδέα να παίξει πόλεμο με αυτά) και αναμένεται έως επιβάλλεται να έρθουν και οι γονείς. Στον κύκλο των ανιψιών μου (μέση οικογένεια) τα πάρτυ γίνονται για τα παιδιά και μόνο, στο στυλ που αναφέρθηκε πιο πάνω, 2-3 μαμάδες, πιτάκια, κεφτεδάκια και γενικά φαγητό "του χεριού". 

 

Στον άνθρωπο για το γουρουνόπουλο πέθανα στο γέλιο, ειλικρινά!

[kine]

Αυτό που θυμάμαι και μου το επιβεβαίωσε και ο σύζυγος καθώς του μετέφερα την εδώ κουβέντα, είναι ότι στα πάρτυ που κάναμε, παρόλο που υπήρχαν μόνο οι γονείς του παιδιού που έκανε το πάρτυ, είχαμε όλοι συναίσθηση ότι ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΓΟΝΕΙΣ στο σπίτι. Και αυτό σήμαινε ότι είχαμε έναν αυτοέλεγχο, ώστε να μην εκθέσουμε το παιδί που μας έχει καλέσει, στους γονείς του, με υπερβολικές ζημιές ή βρωμιές, ότι υπήρχε ένα πλαίσιο, το οποίο μόνοι μας διαμορφώναμε. Κανείς δεν μας έλεγε τι θα παίξουμε ή πως, αλλά ξέραμε μέχρι ποιου σημείου, φτάνει το οποιοδήποτε παιχνίδι, ώστε να μην προκαλέσουμε την παρατήρηση των γονιών. 

 

Αυτό για μένα λέει κάτι πολύ απλό: ΕΝΑΣ γονέας ή ένα ζευγάρι, ήταν και είναι αρκετό για να εμπνεύσει τον σεβασμό που χρειάζεται σε 7χρονα ή 12 χρονα, ώστε να κρατήσουν ένα επίπεδο και να μην μπαχαλέψουν όλο το σπίτι. Η ιδέα του ενήλικα και η ιδέα, η επίγνωση ότι είμαστε σε ξένο σπίτι, ήταν (και είναι) αρκετή για να φερθούμε αναλόγως. 

 

Αν σήμερα, για 25 παιδιά, χρειάζονται 25 κηδεμόνες (or else, what? ) το βρίσκω ανησυχητικό. Και πάλι, άλλο είμαστε φίλοι κι άλλο παρεβρισκόμαστε για λόγους κηδεμονίας των παιδιών μας.

 

 

3 ώρες πρίν, zaxaroulini είπε:

Άλλο είναι να μεγαλώνουμε παιδιά που να μπορούν να σταθούν στα πόδια τους σε ότι αφορά την αυτοεξυπηρέτηση (πλένω δόντια, μαζεύω δωμάτιο κλπ) και άλλο το να πάω ένα νηπιάκι σε ένα πάρτυ και να του βάλω φαγητό. Για κάποιες μαμάδες είναι μεμπτό γιατί θεωρείται ότι κάνουμε μαμόθρεφτο το παιδί, για άλλες όμως δείχνει φροντίδα!

 

Από τη δική μου σκοπιά, ο λόγος που όλα αυτά συνδέονται μεταξύ τους, είναι γιατί θεωρώ αλληλένδετα την πρακτική εξοικείωση του παιδιού με ορισμένες υποχρεώσεις, όπως της ατομικής υγιηνής κτλ. με την νοητική του ωρίμανση, την ανάπτυξη της κριτικής του ικανότητας κτλ.. Και για την ακρίβεια, θεωρώ πιο σημαντικό να μπορεί να κρίνει σε συγκεκριμένες καταστάσεις, τι πρέπει να κάνει και πως να σταθεί (πχ. να κινηθεί αυτόνομα και χωρίς εποπτεία σε ένα φιλικό σπίτι, χωρίς την παρουσία μου), παρά να ξέρει να λύνει εξισώσεις ή μαζεύει το κρεβάτι του ή να φτιάχνει τοστ. 

 

Το να περπατήσεις μόνος από το α σημείο ως το β, όσο μικρό κι αν είναι αυτό, όσο γνωστό κι αν είναι αυτό, σε βάζει σε μια διαδικασία εγρήγορσης και σφαιρικότερης αντίληψης, απ' ότι αν κάνεις την συγκεκριμένη διαδρομή κάθε μέρα, με τη συνοδεία ενήλικα. Βάλτε και τον εαυτό σας στο απλό αυτό παράδειγμα. Πόσο διαφορετικά βλέπεις έναν δρόμο όταν είσαι συνοδηγός σε αυτοκίνητο ή όταν τον κάνεις με το λεωφορείο ή το ταξί και πώς αλλάζει η κατανόηση σου για την ίδια διαδρομή, όταν την κάνεις οδηγώντας. Οποιος έχει βρεθεί σε αυτή την κατάσταση, θα γνωρίζει, ότι όταν έρχεσαι στη θέση του οδηγού, η αντίληψη σου οξύνεται. Κυριολεκτικά, βλέπεις πράγματα που δεν έβλεπες, γιατί πλέον είσαι εσύ υπέυθυνος του οχήματος, ενώ πριν ήσουν απλός παρατηρητής της διαδρομής. Αντιστοίχως, είναι σημαντικό για τα παιδιά να κάνουν πράγματα μόνα τους, γνωρίζοντας ότι είναι όντως μόνα τους, χωρίς την επίβλεψη, έστω την διακριτική παρουσία των γονέων τους. Οχι γιατί οι γονείς δεν μπορούν να χαρούν κι αυτοί σε ένα πάρτυ, αλλά γιατί η εμπειρία είναι πολύ πολύ διαφορετική για το παιδί κι αυτό δεν είναι εις βάρος του, όπως μονοδιάστατα περιγράφεται.

 

 

5 ώρες πρίν, zaxaroulini είπε:

άλλο αυτό και άλλο κατά πόσο ένας γονιός "εμπιστεύεται" ή όχι το να αφήνει το παιδί του μόνο του εκεί έξω

 

Αυτή η φράση, είναι δηλωτική της γυάλας που λέγαμε. 

Εκεί έξω; Που; Στην άγρια δύση;

Ειλικρινά χαμογελώ όταν διαβάζω τέτοιες εκφράσεις, γιατί από μόνες τους αποκαλύπτουν, την αίσθηση ότι ο κόσμος χωρίζεται στο "εδώ μέσα" και το "εκεί έξω". Μπορεί όντως για πολλές οικογένειες, το μέσα, με το έξω να έχουν τεράστια απόκλιση. Για κάποιες άλλες όμως είναι ένας κοινός τόπος.

Επεξεργάστηκαν 6 Νοεμβρίου,2017 by kine

[zaxaroulini]

3 hours ago, Έσπερος said:

Καλε πείτε μου κι άλλα να μαθαίνω γιατι σε 5-6 χρόνια που θα οργανώσω πάρτι μη με περάσουν για καμιά βλαχάρα κ αναρωτιούνται τι σπούδαζα τόσα χρόνια κ τι μαθαίνω στα ξένα παιδιά! 

Συνοψίζω λοιπόν: καλώ και τους γονείς. Το πάρτι δλδ θα έχει περισσότερους καλεσμένους από βαφτίσια σε στενό κύκλο. Τα σερβίρω ζεστά με ρεσό γιατί δεν τα τρώνε κρύα. Τους βγάζω και τραπεζάκια για να κάτσουν πολιτισμένα. Προφανώς βγάζω και τραπεζάκια για τους γονείς. Σερβίτσια να βάλω τις καλές πορσελάνες ή τα καθημερινά μου; Χάρτινα για τα παιδάκια λογικά είναι μπας-κλας. Από βοηθητικό προσωπικό τι χρειάζομαι; Ανιματέρ προφανώς, λογικά κ τον άνθρωπο που κόβει επιτόπου το γουρονόπουλο, μια κοπέλα τουλάχιστον για σερβίρισμα, 2-3 δανεικές πεθερές για να προσέχουν τα αδέσποτα παιδάκια, ξέχασα κανέναν; Α ξέχασα! Χρειάζομαι να δανειστώ ένα σπίτι και έπιπλα γιατί δεν μου φτάνουν τα δικά μου! Και μετά απ' αυτό θα ψάχνω και για σύζυγο. Τόσο άγχος για ένα πάρτι, ούτε τα τραπέζια που οργάνωνε η μαμά μου κι αρρώσταινε η οικογένεια από την ένταση!

 

Αχ κοπέλα μου στην αρχή θα είσαι και εσύ μία νέα και αγχωμένη μανούλα, το θέμα είναι να βάλεις σωστές προτεραιότητες όμως και όλα θα πάνε καλά, τα παιδικά πάρτυ είναι στο top 3, να ξέρεις!
Από ότι θυμάμαι έχεις πει ότι είσαι σε νησί, στο πρώτο σου πάρτυ λοιπόν:
α) καλείς όλο το νησί στην περίπτωση που είναι μικρό,
β) καλείς επιλεκτικά στην περίπτωση που είναι μεγάλο!
Και μεγάλη προσοχή: επειδή θα είσαι και η δασκάλα των παιδών, ότι κάνεις στο πάρτυ θα έχει αντίκτυπο στην μετέπειτα πορεία σου, εσύ τώρα νομίζεις ότι τα πτυχία και τα διδακτορικά σου είναι αρκετά για να εδραιωθείς ως αυθεντία στο νησί, αχ κοπέλα μου, από το πάρτυ θα κριθείς!
Με το καλό το μωράκι σου