Mary1976

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    231
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

  • Days Won

    2

Συνεισφορα στο φορουμ

184 Good

Περισσότερα για την/τον Mary1976

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

547 εμφανίσεις προφίλ
  1. Mary1976

    Ποιούς καλείτε στην βάφτιση?

    Δεν είναι θέμα διαφωνίας ή συμφωνίας, απάντησα απλά στην ερώτηση της κοπέλας. Δεν σημαίνει ότι συμφωνώ και εγώ, όπως δε σημαίνει ότι συμφωνώ με το ύφος και αυτό που υπονοεί η ερώτησή της. Απλά δεν θέλω να την κρίνω.
  2. Mary1976

    Ποιούς καλείτε στην βάφτιση?

    Μπορείς να μην κάνεις καθόλου τραπέζι και να καλέσεις απλά κόσμο στην εκκλησία, να μοιράσεις μπομπονιέρες και ίσως κανα γλυκάκι. Το κάνει πολύς κόσμος αυτό. Τα δώρα θα τα πάρεις ούτως η άλλως και δεν θα χαλάσεις σχεδόν τίποτα. Αν μάλιστα φτιάξεις μόνη σου τις μπομπονιέρες και τα γλυκά θα σου έρθει ακόμα φτηνότερα. Υποθέτω ότι τα υπόλοιπα έξοδα τα πληρώνει ο νονός.
  3. Εγώ τον κούρευα στον ύπνο του. Μόνο τα απαραίτητα για να μην του μπαίνουν σε μάτια και τον ενοχλούν. Η ολοκλήρωση του κουρέματος έπαιρνε 2-3 μέρες (ανάλογα την πλευρά που τον πετύχαινα να κοιμάται, έκοβα). Είχε πολύ ευφάνταστα κουρέματα μέχρι τα 4 περίπου που δέχτηκε να πάει κομμωτήριο! Μερικοί νόμιζαν ότι επίτηδες του τα κόβαμε έτσι, από άποψη (πανκ - ροκ)!!!

  4. Διαφημίσεις


  5. Ο άντρας σου τί ωράριο έχει? Δουλεύει και αυτός τα απογεύματα? Δεν υπάρχει τρόπος να αλλάξετε λίγο τα ωράριά σας ώστε κάπως να αυξήσετε τις ώρες που μένει με το παιδί κάποιος από εσάς? Εναλλάξ εννοώ. Επίσης καταλαβαίνω ότι το οικονομικό είναι σοβαρό θέμα αλλά μήπως θα μπορούσες να βρεις μια κοπελίτσα εμπιστοσύνης (καμιά ξαδέλφη, γειτόνισσα κτλ) να τον κρατάει έστω 1-2 απογεύματα από λίγες ώρες την εβδομάδα, να βγάζει και ένα χαρτζιλίκι, να παίζουν κτλ.
  6. Νομίζω ότι είναι και η ηλικία αλλά σίγουρα φταίει ως ένα βαθμό και η ολοήμερη έκθεση στην τηλεόραση. Δεν μπορείς να πεις στα πεθερικά σου να μην την ανοίγουν? Τι κάνουν όλο το απόγευμα που είναι μαζί? Παίζουν, πηγαίνουν βόλτες, λένε παραμύθια ή μόνο τηλεόραση. Πες τους ότι πρέπει να υπάρχει συγκεκριμένος χρόνος στην τηλεόραση και συγκεκριμένα προγράμματα, όχι ότι να ναι. Στην περίπτωση που δεν δεχτούν έχεις κάποιον άλλο να κρατάει το παιδί όταν δουλεύεις? Εμένα πάντως ο μικρός όταν τον κρατάει άλλος εκτός από εμάς για πολλές ώρες πάντα παθαίνει παράκρουση μετά!. Δεν ξέρω αν είναι αντίδραση (του στυλ με πασάρετε αλλού), αν είναι ότι οι γιαγιάδες έχουν άλλο στυλ διαπαιδαγώγησης (η μία είναι πάνω από το κεφάλι του όλοι την ώρα και ελέγχει τα πάντα, δηλαδή του πρήζει τα συκώτια, η άλλη τον βάζει ώρες στην τηλεόραση και των ταΐζει γλυκά) ή απλά αν κουράζεται. Πάντως η ηλικία εκεί γύρω στα 3 είναι δύσκολη γιατί ακόμα είναι πολύ μικρά για να συνεννοηθείς επαρκώς αλλά αρκετά μεγάλα για να προσπαθούν να επιβληθούν και να περάσουν το δικό τους. Υπομονή και σταθερότητα θέλει.
  7. Mary1976

    Επιστροφη στη δουλεια...

    Καλημέρα, συμφωνώ με kotsifikos, μην ακούς κανέναν. Εγώ θα σου μιλήσω λίγο άκομψα, μη με παρεξηγείς, θα καταλάβεις αφού γεννήσεις γιατί. Πλέον θα έχεις ένα πλάσμα που θα εξαρτάτε απόλυτα από εσένα, θα είσαι τα πάντα για αυτό και εσύ θα πρέπει να κάνεις τα πάντα μόνο για αυτό, για κανέναν άλλο. Ούτε την πεθερά να σκέφτεσαι, ούτε τους συγγενείς, ούτε τους φίλους, ούτε κανέναν. Μόνο το μωρό σου και τον εαυτό σου για να είσαι καλά και να μπορείς να το φροντίζεις. Και το καλό του μωρού είναι να είναι με τη μαμά του για όσο το δυνατό μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Επίσης το καλό για σένα είναι να μείνεις με το μωρό, να το γνωρίσεις, να το χαρείς και να αναρρώσεις σωματικά. Αν γυρίσεις στη δουλειά δεν θα προλαβαίνεις ούτε να φας. Θα πρέπει το βράδυ να ξενυχτάς με το μωρό, το πρωί να τρέχεις στη δουλειά και όταν γυρνάς δεν θα μπορείς να ξεκουραστείς. Ούτε που φαντάζεσαι την κούραση! Δεν υπάρχει. Το ότι πολλές μαμάδες γυρνάνε γρήγορα στη δουλειά είναι μια θλιβερή πραγματικότητα, αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να το κάνεις και εσύ. Εξέτασε κάθε εναλλακτική ώστε να μπορέσεις να κάτσεις με το μωρό όσο το δυνατόν παραπάνω. Ποιος θα κρατάει το μωρό όταν θα είσαι στη δουλειά? (μη μου πεις η πεθερά!). Αν είναι άτομο επί πληρωμή ίσως είναι καλύτερα να προσλάβετε άτομο στο μαγαζί να βοηθάει την πεθερά και να κάτσεις εσύ με το μωρό. Επίσης τι σημαίνει ότι είναι κουρασμένη. Δηλαδή δουλεύει κάποια χρόνια αλλά τώρα που έμεινες εσύ έγκυος δεν αντέχει ένα χρόνο ακόμα, ή έστω 6-7 μήνες? Αν δεν έχει κάποιο θέμα υγείας και είναι μόνο θέμα κούρασης, ε τότε με ξεπερνάει! Το εγγόνι της θα γεννήσεις. Αν ήταν απλά ένας εργοδότης θα το καταλάβαινα αλλά είναι η γιαγιά!!! Δεν θέλει το καλύτερο του εγγονιού της? Επίσης ο άντρας σου τι λέει για όλα αυτά? Για μένα πρέπει να κάτσεις με τον άντρα σου να συζητήσετε σοβαρά για το μέλλον σας. Δεν ξέρω την ακριβή κατάστασή σας, συγχώρα με αν ακούγομαι σαν να κουνάω το δάχτυλο αλλά πραγματικά με στεναχώρησε η όλη κατάσταση. Ευτυχώς φαίνεται ότι ενδιαφέρεσαι για το καλό του παιδιού σου και ότι έχεις συναίσθηση της κατάστασης. Είμαι σίγουρη ότι στο τέλος θα κάνεις το καλύτερο που μπορείς.
  8. Εσπερος μια χαρά το ακούω το παιδάκι σας. Αφήστε το να χαρεί τις καινούριες εμπειρίες χωρίς να τα αναλύετε όλα.
  9. Λοιπόν θα σου πω τι παίζαμε εμείς με τον δικό μου γιο γύρω στην ηλικία των 2 ετών. Κάναμε ότι πηγαίναμε ταξίδι, γεμίζαμε τσάντες, σακούλες, βαλιτσάκια, ότι ήταν πρόχειρο με διάφορες βλακείες που βρίσκαμε (ότι ήθελε ο μικρός) και μετά κάναμε ότι φεύγαμε με το αεροπλάνο συνήθως (ο καναπές ή ότι άλλο μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν καμπίνα αεροπλάνου) και μετά φτάναμε κάπου και κάναμε εκεί διακοπές (πχ κάναμε ότι κάνουμε μπάνιο, ηλιοθεραπεία κτλ). Άλλο που παίζαμε πολύ ήταν το πικ νικ δηλαδή βάζαμε στο πάτωμα ένα μικρό τραπεζομάντιλο και πάνω πιατικά και πλαστικά φαγητά, μερικές φορές βάζαμε και κουκλάκια γύρω- γύρω και κάναμε ότι τρώγαμε και πίναμε. Με αυτό τρελαινόταν με έβαζε να κάνουμε πικ νικ κάθε μέρα. Επίσης αγαπημένο παιχνίδι ήταν να κλείνουμε τα φώτα και να παίζουμε με τις σκιές στον τοίχο με φακούς. Άλλο ήταν που κάναμε ότι πάμε για κάμπινγκ ότι ανάβαμε φωτιά, κοιμόμασταν στο δάσος, ακούγαμε ήχους ζώων κτλ. Σκηνή έφτιαχνα με δύο καρέκλες και με ένα διπλό σεντόνι από πάνω. Γενικά υπάρχουν άπειρες ιδέες για συμβολικό παιχνίδι. Στην ουσία σκέφτεσαι μια δραστηριότητα που θα μπορούσες να κάνεις στην πραγματική ζωή (ψώνια, διακοπές, ταξίδια, φαγητό, περιπέτεια στο δάσος, βόλτα, επίσκεψη, συναυλία κτλ) και την αναπαριστάς στο σπίτι με απλό τρόπο, χρησιμοποιώντας ότι υλικά έχεις πρόχειρα, η κουτάλα μπορεί να γίνει σπαθί, τα κατσαρολικά μουσικά όργανα, οι καρέκλες τρένο, το σκληρό από τα ρολά υγείας κιάλια κτλ. Δεν χρειάζεται ακρίβεια στην αναπαράσταση, άφησε να σας παρασύρει η φαντασία σας. Κοίτα εμένα πάντα μου άρεσαν αυτά και έπαιζα πολύ με το παιδί και έχω αρκετή φαντασία και διασκεδάζαμε πολύ, αλλά αν θεωρείς ότι δεν σου βγαίνει αυθόρμητα, ψάξε στο internet για ιδέες και προετοίμασέ το λίγο. Σαν να ανεβάζεις παράσταση ένα πράγμα. Σχετικά τώρα με το θέμα της κοινωνικοποίησης, επειδή και εμένα μοναχοπαίδι είναι και δεν έχουμε καθόλου παιδιά στο σόι, σε καταλαβαίνω απόλυτα. Εκεί ανάμεσα στα 2-3 είχα και εγώ μεγάλο άγχος. Νόμιζα ότι το παιδί έχει πρόβλημα γιατί τον έβλεπα κολλημένο πάνω μου, φοβόταν τα άλλα παιδιά, δεν έπαιζε εύκολα μαζί τους, δεν ήταν αυθόρμητος στο παιχνίδι και άλλα. Τελικά απλά έτσι είναι η ηλικία αυτή. Τώρα είναι πολύ κοινωνικός, στο νήπιο παίζει με όλους, είναι πολύ αγαπητός και έχει κάνει και 2-3 κολλητούς φίλους. Μην σε ανησυχεί καθόλου λοιπόν. Τα παιδιά μετά τα 3 αρχίζουν να κοινωνικοποιούνται. Μέχρι τότε παίζουν ως επί το πλείστον μόνα τους (ή με ένα μεγάλο άτομο), δεν ξέρουν πώς να επικοινωνήσουν ή να παίξουν με άλλα παιδιά. Επίσης αυτό με την ομιλία δεν είναι ασυνήθιστο. Ξέρω πάρα πολύ κόσμο που ανησυχούσε για την ομιλία εκεί γύρω στα 2. Πολλά παιδιά μιλάνε γύρω 2,5 -3. Μια φίλη που μιλάει ασταμάτητα και τα δύο παιδιά της άργησαν να μιλήσουμε έκανε πλάκα. Έλεγε ότι δεν μιλάνε γιατί δεν θέλουν να τη διακόψουν Τελικά και τα 2 μιλήσανε γύρω στα 3. Μια άλλη φίλη ανησυχούσε για τον γιο της που ήταν 2.5 και δεν έλεγε σχεδόν τίποτα, μια λέξη εδώ και μία εκεί στη χάση και στη φέξη. Μια μέρα εκεί που τρώγανε γυρνάει ξαφνικά ο μικρός και της λέει «μαμά θέλω λίγο τυρί στα μακαρόνια μου»! και έμεινε κάγκελο η μαμά. Από τότε μιλάει κανονικά. Εμένα ο δικός μου έστηνε συνέχεια (κάθε μέρα, πολλές φορές την ημέρα) πράγματα στη σειρά. Πχ έπαιρνε τα τουβλάκια ή τους μαρκαδόρους και τα έστηνε όρθια το ένα δίπλα στο άλλο με ίσα διαστήματα ανάμεσά τους. Όταν κάτι του έπεφτε και γκρέμιζε τα άλλα έκανε σαν παλαβός. Επίσης έκανε επαναλαμβανόμενες κινήσεις με το σώμα όταν ήταν απορροφημένος με κάτι (αλλά και εγώ το κάνω συνέχεια αυτό το κούνημα μπρος πίσω, όταν είμαι αφηρημένη) Τότε άρχισα να σκέφτομαι για αυτιστική συμπεριφορά αλλά το ξεπέρασα γρήγορα γιατί δεν είχε άλλα τυπικά χαρακτηριστικά.
  10. Σε εμάς που είναι πυκνοκατοικημένη περιοχή δεν υπάρχουν χώροι για να παίξουν μπάλα τα παιδιά. Πρέπει να πάνε μακριά από τη γειτονιά τους οπότε τα μικρότερα παιδιά (από 6-11) που θέλουν να παίξουν μπάλα αναγκαστικά μπορούν να το κάνουν μόνο στα πάρκα ή στην παιδική χαρά. Στα πάρκα, τα οποία είναι μικροσκοπικά, τους φεύγει συνέχεια η μπάλα στο δρόμο και ενοχλούν τους ηλικιωμένους που κάθονται στα γύρω παγκάκια και τρώνε τις μπαλιές, στην παιδική κινδυνεύουν τα μικρότερα παιδάκια. Οπότε και εγώ σπανίως έχω παρατήρηση για τη μπάλα μέσα στην παιδική. Μόνο όταν έχει πάρα πολύ κόσμο και δεν μπορούν να απομονωθούν σε μία γωνία αυτοί που παίζουν ποδόσφαιρο. Βλέπω όμως ότι και τα παιδιά που παίζουν μπάλα, ακριβώς για να μην τα διώξουν) συνήθως προσέχουν, παίζουν ήπια, με χαμηλές μπαλιές κτλ. Και οι γονείς με τα μικρά παιδάκια προσπαθούν να τα διώχνουν μακριά από αυτούς που παίζουν μπάλα.
  11. Δεν είναι μόνο εκτόνωση, είναι και θέμα ενστίκτων επιβίωσης και θέμα εκπαίδευσης. Βλέπω το γιο μου, ούτε 6 χρονών, να πλακώνεται άγρια με τους φίλους του και μπαίνω στον πειρασμό να τον σταματήσω αλλά κρατιέμαι (εκτός και αν ξεφύγουν τελείως πχ πιαστούν από το λαιμό και κινδυνεύουν να πνιγούν ή σπρώχνουν με δύναμη μπροστά από τα κάγκελα και τέτοια). Είναι μια προετοιμασία για τον αληθινό κόσμο μέσω το παιχνιδιού. Μπορεί να λέμε ότι έχουμε εκπολιτιστεί και ραφιναριστεί αλλά η αλήθεια είναι ότι παραμένουμε άγρια θηρία (μερικές φορές τα αγριότερα όλων) και ιδίως οι άντρες έρχονται συχνότερα αντιμέτωποι με βία στη ζωή τους (λόγω συνθηκών, λόγω σωματοδομής, λόγω κοινωνικών συνθηκών) και σίγουρα θες το παιδί σου να είναι εξοικειωμένο και κάπως προετοιμασμένο. Υπάρχει το bulling, η εγκληματικότητα, ο στρατός, ενδεχόμενες έκτακτες ανάγκες που θα χρειαστεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του ή άλλους. Δεν μπορεί να μην ξέρει πως να αντιδράσει στη βία και το βίαιο παιχνίδι είναι ένας σχετικά "ανώδυνος" τρόπος να εκπαιδευτεί πάνω σε αυτό. Έτσι το βλέπω και για αυτό κρατιέμαι και δεν επεμβαίνω και φαντάζομαι και οι άλλες μαμάδες που καρδιοχτυπούν αλλά δεν επεμβαίνουν κάπως έτσι το σκέφτονται.
  12. Και εγώ έπαιζα ξύλο μέχρι το τέλος του δημοτικού, σαν παιχνίδι καμία φορά αλλά πολλές φορές σε τσακωμό. Με το αδελφό μου συνέχεια αλλά και με τα αγόρια στο δημοτικό.Τώρα στην παιδική χαρά έχω παρατηρήσει ότι μόνο τα αγόρια πλακώνονται, τα κορίτσια συνήθως παίζουν πιο ήρεμα. Δεν ξέρω αν τα ενθαρρύνουμε / αποθαρρύνουμε με βάση το φύλο τους, εγώ δεν το έχω κάνει ποτέ (άλλοι γονείς το κάνουν έντονα) αλλά ο γιος μου διαλέγει συνειδητά παιχνίδια και δραστηριότητες με βάση το φύλο του. Μου έχει πει αρκετές φορές για πράγματα, ρούχα, χρώματα κτλ ότι αυτά είναι κοριτσίστικα και δεν τα θέλω! Νομίζω ότι επηρεάζονται μεταξύ τους γιατί εγώ και ο πατέρας του σίγουρα δεν κάνουμε τέτοιους διαχωρισμούς. Έχει καταλάβει ότι για να είναι αποδεκτός από τα άλλα αγόρια πρέπει να μην ξεχωρίζει!!! Αργότερα (στην εφηβεία) φαντάζομαι θα θέλει να ξεχωρίζει για να κάνει την επανάστασή του!
  13. Πως αντιμετωπίζονται οι εκρήξεις? Με πολύ υπομονή και αυτή τη φορά τη ρυθμική αναπνοή να την κάνεις εσύ . Κοίτα και εγώ δεν έχω καταλήξει ακόμα. Έχω αποδεχτεί ότι ποτέ δεν θα σταματήσουν οι εκρήξεις αντιθέτως όσο μεγαλώνουν θα έχουν και ποιο σοβαρές με κορύφωση την εφηβεία. Οπότε όντως μόνο με υπομονή. Σίγουρα οι φωνές δε βοηθάνε γιατί απλά δημιουργούν επιπλέον εντάσεις. Προσωπικά έχω καταλήξει να κάνω το κορόιδο όταν πρόκειται για κάτι ακίνδυνο και όχι πολύ σοβαρό κατά τη γνώμη μου ή για κάτι στο οποίο δεν μπορώ να κερδίσω, πχ γιατί κλασσικά αγνοεί τα λαχανικά και τρώει μόνο το ρύζι. Γελάω (ξέρω δεν είναι σωστό να κοροϊδεύω το παιδί μου αλλά δεν κρατιέμαι), όταν παθαίνει κρίσεις γιατί το μπλουζάκι του δεν έχει κουκούλα! αλλά όταν θεωρώ ότι το παρακάνει, είναι αγενής με άλλους ή κάνει κάτι επικίνδυνο τότε προσπαθώ να είμαι απόλυτη. Προειδοποιώ να σταματήσει την άσχημη συμπεριφορά και αν δεν σταματήσει τον βάζω τιμωρία, πχ θα φύγουμε από εκεί που είμαστε ή δεν θα δει τηλεόραση για 2 μέρες ή δεν θα διαβάσουμε παραμύθι το βράδυ αλλά θα πάει κατευθείαν για ύπνο κτλ. Τι να σου πω συνήθως πιάνει. Άλλωστε δεν ξέρω τι άλλο να κάνω. Του μιλάω φυσικά και του εξηγώ για το τι με ενοχλεί ή τι θεωρώ ως άσχημη συμπεριφορά αλλά δεν αρκεί.
  14. Εμένα πάντως τα κεράσματα σε παιδικό και νηπιαγωγείο μου κακοφαίνονται γιατί τα θεωρώ υπερβολικά συχνά. Εμάς κάνουν και γενέθλια μέσα οπότε σχεδόν κάθε εβδομάδα κάποιος γιορτάζει (όνομα ή γέννηση) και κερνάνε γλυκά και χυμούς και επιπλέον μας βάζουν και στην τσάντα για το σπίτι. Αν βάλεις και αυτά που μας δίνουν οι γύρω στην παιδική χαρά και δεν μπορείς να τα αρνείσαι συνέχεια (πατατάκια, μπισκότα, καραμέλες), βάλεις και αυτά που κατά διαστήματα ζητάει και αυτός (κυρίως συσκευασμένους χυμούς), τελικά σχεδόν δεν περνάει μέρα χωρίς να φάει από μία σαβουρίτσα. Μέχρι τα 3 του που πήγε παιδικό δεν έτρωγε σχεδόν ποτέ τίποτα τυποποιημένο εκτός από τα παιδικά γιαούρτια και τα μπισκότα που μας κέρναγαν στην παιδική χαρά (μάστιγα αυτά τα μπισκότα!). Δεν τα ζήταγε κιόλας. Τώρα βλέπω ότι αρχίζει η κατάσταση και ξεφεύγει (για τα δικά μου δεδομένα). Βέβαια σε σχέση με αυτά που βλέπω γύρω μου ο δικός μου κάνει σχετικά καλή διατροφή. Τρώει όμως και αυτός πολλούς υδατάνθρακες, τους ζητάει. Νομίζω όμως αυτό ότι είναι φυσιολογικό αφού χρειάζεται ενέργεια. Άλλωστε οι υδατάνθρακες είναι στη βάση της διατροφικής πυραμίδας.
  15. Και εγώ κάθομαι μαζί του μέχρι να κοιμηθεί, άλλωστε κάθε βράδυ στο κρεβάτι διαβάζουμε παραμυθάκια, κάνουμε σχέδια για την άλλη μέρα, λέμε αστεία, τραγουδάμε. Είναι η πιο ωραία ώρα την ημέρας. Μην φανταστείτε, όλο αυτό παίρνει περίπου 30 λεπτά. Ο άντρας μου δεν συμφωνούσε (του έβαζαν και λόγια οι δικοί του γιατί λέει πάει το παιδί πίσω, θα γίνει εξαρτημένος μαμάκιας κτλ). Είναι η μόνη φάση που αγρίεψα και πάτησα πόδι για το παιδί. Του είπα ότι λείπω 10 ώρες από το σπίτι και μετά μαγείρεμα, συμμάζεμα, τρέξιμο. Χάνω τόσες στιγμές από το παιδί μου και αυτή είναι η ώρα που μπορώ να είμαι απερίσπαστη όλη δική του και δεν θα τη χάσω με τίποτα! Και εμένα σε κάποια φάση ξεκίνησε να θέλει το φως ανοιχτό όλο το βράδυ, το αφήναμε για κανα δυο μήνες. Μετά ξεκίνησα να το κλείνω όταν τον έπαιρνε ο ύπνος αλλά δεν παραπονέθηκε οπότε νομίζω ότι το ξεπέρασε.
  16. Θυμάμαι μια φορά που είχα πάει σε πρωινό πάρτυ και ο καφές μου τελείωσε σε 10 λεπτά (3-4 γουλιές όλες όλες), Εγώ είχα λυσσάξει για δεύτερο αλλά δεν τόλμαγα να παραγγείλω γιατί ήξερα ότι οι γονείς της εορτάζουσας δεν θα δέχονταν να τον πληρώσω μόνη μου και μου φαινόταν γαιδουριά να τους χρεώσω έξτρα. Επίσης σε απογευματινό άρχισαν οι καλεσμένοι (κυρίως μπαμπάδες του φιλικού και συγγενικού περιβάλλοντος) να παραγγέλνουν μπύρες (ξεκίνησε ένας και αρχίσανε όλοι μετά) και στο τέλος τους πήγε ο κούκος αηδόνι!