Πειθαρχία....μήπως ήρθε η ώρα για δράση;

[irin]

πρίν από 15 λεπτά , Έσπερος είπε:

Φαντάζομαι ότι με παιδιά σε ηλικία σχολείου θα ήταν ωραιο να γυρνάς σπίτι έχοντας βγάλει ένα μεγάλο μέρος της δουλειάς κ μετά να τελειώσεις κάποια πράγματα όσο θα διαβάζουν ή θα είναι στα εξωσχολικά. ωραίο με την έννοια ότι σε απαλλάσσει από κάποια άγχη. ή να δουλεύεις σπίτι όταν ειναο κλειστό το σχολείο ή όταν είναι αρρωστα. συστηματικά όμως όχι, είναι άβολο κ ειναο κ παγίδα να εντείνεις το ότι «η γυναίκα βασικά πρέπει να είναι σπίτι» αντί να διευκολύνεις τον εργαζόμενο γονέα. κ τα όρια δουλειάς κ σπιτιου μπερδεύονται πολύ, ακόμα κ εμείς το πάθαμε αυτό, με τηλέφωνα γονέων στα προσωπικά μας νούμερα σε άσχετες ώρες κ τετοια. 

όταν είναι στα εξωσχολικά σε ηλικίες ως και δημοτικό, φαντάζομαι ότι τα συνοδεύεις.. ή όταν διαβάζουν είναι ευκαιρία να κάνεις μαγείρεμα-δουλειές. Οπότε το ιδανικό, για μένα, είναι να τελειώνεις τα της δουλειάς στη δουλειά, ώστε όταν γυρνάς να μπορείς να ασχοληθείς με δουλειές και μεταφορές σε δραστηριότητες

[Έσπερος]

πρίν από 7 λεπτά , irin είπε:

όταν είναι στα εξωσχολικά σε ηλικίες ως και δημοτικό, φαντάζομαι ότι τα συνοδεύεις.. ή όταν διαβάζουν είναι ευκαιρία να κάνεις μαγείρεμα-δουλειές. Οπότε το ιδανικό, για μένα, είναι να τελειώνεις τα της δουλειάς στη δουλειά, ώστε όταν γυρνάς να μπορείς να ασχοληθείς με δουλειές και μεταφορές σε δραστηριότητες

ναι αλλε το θέμα του ωραρίου των σχολείων σε σχέση με τη δουλειά δεν λύνεται αλλιώς, εκτός αν τα πας ιδιωτικό. ή το τι κανεις σε αργίες ή αν είναι αρρωστα. αλλά εξαρτάται από πολλά, κάτι που βολεύει μια οικογένεια δεν σημαίνει ότι βολεύει μια άλλη. Το θέμα είναι ο,τι εφαρμόζεται να είναι για το καλό των εργαζομενων γονέων κ όχι να διευρύνονται ή καταργούνται τα ωράρια εργασίας αφενός κ να υποβιβάζουμε τις γυναίκες σε ειδική κατηγορία εργαζομένου αφετέρου. 

 

 Η μαμα μου στο σπίτι προετοιμαζόταν για το σχολείο περισσότερο από το φυσιολογικό, ήταν η καλύτερη μας όταν έκλεινε την πόρτα να διαβάσει,  γιατί δεν μας εκνεύριζε!!!! κ ο μπαμπάς μου δούλευε πολύ στο σπίτι. το τραπέζι της κουζίνας ήταν σαν γραφείο μονιμα. γενικα εγω μεγάλωσα μ αυτήν την εικόνα σαν παιδί. 

[Super.mum]

Πάντως μιας και ανοίγουμε παρενθέσεις και λέμε διαφορά .. είδα μόλις μια φωτό στο Ίντερνετ κι ήθελα να μοιραστώ μαζί σας γιατί ταυτίστηκα ... είναι μια πάπια στην φωτό με τα παπάκια της που βγήκαν έξω για δουλειές και λέει το ένα παπάκι : “I’m hungry” , λέει το δεύτερο παπάκι: I wanna go home , λέει το τρίτο:  I’m tired , λέει το τέταρτο παπάκι:  I need to pee! ... και λέει η πάπια ξεπουπουλιασμένη και ταλαιπωρημένη : “I’m not going with you anywhere ever again” 

[Έσπερος]

πρίν από 11 λεπτά , Super.mum είπε:

Πάντως μιας και ανοίγουμε παρενθέσεις και λέμε διαφορά .. είδα μόλις μια φωτό στο Ίντερνετ κι ήθελα να μοιραστώ μαζί σας γιατί ταυτίστηκα ... είναι μια πάπια στην φωτό με τα παπάκια της που βγήκαν έξω για δουλειές και λέει το ένα παπάκι : “I’m hungry” , λέει το δεύτερο παπάκι: I wanna go home , λέει το τρίτο:  I’m tired , λέει το τέταρτο παπάκι:  I need to pee! ... και λέει η πάπια ξεπουπουλιασμένη και ταλαιπωρημένη : “I’m not going with you anywhere ever again” 

ο άντρας μου έχει ενα κακό, ενώ γενθκα είναι πολύ χαλαρός με τον μικρό σε θέματα που θα μπορούσε να επιμένει κ γενικα κάνει χατίρια, όταν καθόμαστε κ έχουμε μια κουβέντα που του αρέσει κ ο μικρός αρχίσει να θέλει προσοχή, καταλαβαίνω ότι εκνευρίζεται αλλά φυσικά δεν θέλει να το δείξει, κ συνεχίσει να μου μιλάει ακάθεκτος μαζί με τον μικρό κ εγω απαντάω ταυτόχρονα, ή αν διακόψουμε λίγο μετά επανέρχεται σαν να μην συνέβη τίποτα ενώ ο δικός μου εγκέφαλος δεν έχει προλάβει να συντονιστεί. κ επειδή αυτό είναι κ η δουλειά στο σχολείο σε πολλαπλάσιο βαθμό βέβαια, κ επειδή είμαι κ τύπος που απολαμβάνει κ την ησυχία, πέρσι όταν με έστειλαν στις πανελλήνιες σκέφτηκα ότι 3 ώρες που κανεις δρν θα σου μιλάει κ δεν θα σου ζητάει τίποτα θα είναι μια ωραία αλλαγή. Ενταξει ήταν κατά καιρούς εκνευριστικό κ βλακώδες γιατί ούτε βιβλίο δεν επιτρέπεται να διαβάζουμε λες κ θα αντιγράψουν όντως, ούτε μπορούμε κ να περιφερόμαστε αδιάκοπα γιατί δημιουργεί ένταση, αλλά στην αρχή ειδικά μου φάνηκε ανανεωτικό. 

[Super.mum]

πρίν από 3 λεπτά , Έσπερος είπε:

ο άντρας μου έχει ενα κακό, ενώ γενθκα είναι πολύ χαλαρός με τον μικρό σε θέματα που θα μπορούσε να επιμένει κ γενικα κάνει χατίρια, όταν καθόμαστε κ έχουμε μια κουβέντα που του αρέσει κ ο μικρός αρχίσει να θέλει προσοχή, καταλαβαίνω ότι εκνευρίζεται αλλά φυσικά δεν θέλει να το δείξει, κ συνεχίσει να μου μιλάει ακάθεκτος μαζί με τον μικρό κ εγω απαντάω ταυτόχρονα, ή αν διακόψουμε λίγο μετά επανέρχεται σαν να μην συνέβη τίποτα ενώ ο δικός μου εγκέφαλος δεν έχει προλάβει να συντονιστεί. κ επειδή αυτό είναι κ η δουλειά στο σχολείο σε πολλαπλάσιο βαθμό βέβαια, κ επειδή είμαι κ τύπος που απολαμβάνει κ την ησυχία, πέρσι όταν με έστειλαν στις πανελλήνιες σκέφτηκα ότι 3 ώρες που κανεις δρν θα σου μιλάει κ δεν θα σου ζητάει τίποτα θα είναι μια ωραία αλλαγή. Ενταξει ήταν κατά καιρούς εκνευριστικό κ βλακώδες γιατί ούτε βιβλίο δεν επιτρέπεται να διαβάζουμε λες κ θα αντιγράψουν όντως, ούτε μπορούμε κ να περιφερόμαστε αδιάκοπα γιατί δημιουργεί ένταση, αλλά στην αρχή ειδικά μου φάνηκε ανανεωτικό. 

Πάντως και εγώ έτσι όπως το είπες «3 ώρες δεν μιλάει κανείς» μου φάνηκε πολύ ωραίο ... σκεφτικά ποσο ωραία θα κάθεσαι 3 ώρες χωρίς κιχ και θα ταξιδεύει ο νους , θα χαλαρώσεις 

[Έσπερος]

πρίν από 6 λεπτά , Super.mum είπε:

Πάντως και εγώ έτσι όπως το είπες «3 ώρες δεν μιλάει κανείς» μου φάνηκε πολύ ωραίο ... σκεφτικά ποσο ωραία θα κάθεσαι 3 ώρες χωρίς κιχ και θα ταξιδεύει ο νους , θα χαλαρώσεις 

ε δεν είναι τόσο ωραίο από ένα σημείο κ μετά. κάπου εκνευρίζεσαι γιατί δεν κανεις τίποτα. κ είναι κ αδύνατη η αντιγραφή, δεν έχουν βιβλία, δεν γίνεται να μιλήσουν, δεν έχουν καν χρόνο να ασχοληθούν με τους άλλους. Εκτός αν εγω είμαι τόσο αφελής. Θα μπορούσαν να μας άφηναν ένα βιβλίο έστω, αφού είναι δυο άτομα στην αίθουσα έτσι κ αλλιώς.  Στην Αγγλία στο πανεπιστήμιο μας έβαζαν  να επιτηρούμε επι πληρωμή  μικρά γκρουπάκια φοιτητών που έδιναν ανεξάρτητα για διάφορους λόγους (ασθένεια, ειδικές ανάγκες κλπ) κ έλεγαν ρητά ότι μπορούσαμε να διαβάζουμε. Τέλος πάντων άσχετο θέμα κ οι πανελλήνιες, αν θέλετε το ανοίγουμε κ αυτό. 

[MagdaP]

Χα χα! Μπαινω σε ένα θέμα να διαβάσω, βλεπω 839 σελίδες, παω να διαβάσω τις τελευταίες 50 και καίγεται ο εγκέφαλός μου! Εχουν αλλαξει 100 διαφορετικά θέματα, εντελώς άσχετα με το αρχικό. Είπα λοιπόν να σχολιάσω το τελευταίο θεμα, αν και έχω και για τα προηγούμενα να γράψω, αλλά βαριέμαι. Οι πανελλήνιες είναι το χειρότερό μου!!! Τι ωραίο είναι καλε να μην κάνεις τίποτα 3 ωρες; δεν περνάνε με τίποτα! Λες και είναι 3 μερες! Και δεν είναι 3... και 1 ωρα μέχρι να ερθουν τα θέματα... βέβαια αυτή η ωρα περναει, μέχρι να ελέγξεις τα στοιχεία κτλ. Αλλα οι 3 υπόλοιπες δεν παλεύονται με τίποτα. Άσε που με πιάνει νύστα... Ουτε ο καφές δεν επιτρέπεται. Κάποιες φορές νιώθω να κλεινουν τα μάτια μου... καμια μερα θα με πάρει ο ύπνος στην καρέκλα και θα γίνω ρεζίλι! 

[vicky86]

1 hour ago, Έσπερος είπε:

ε δεν είναι τόσο ωραίο από ένα σημείο κ μετά. κάπου εκνευρίζεσαι γιατί δεν κανεις τίποτα. κ είναι κ αδύνατη η αντιγραφή, δεν έχουν βιβλία, δεν γίνεται να μιλήσουν, δεν έχουν καν χρόνο να ασχοληθούν με τους άλλους. Εκτός αν εγω είμαι τόσο αφελής. Θα μπορούσαν να μας άφηναν ένα βιβλίο έστω, αφού είναι δυο άτομα στην αίθουσα έτσι κ αλλιώς.  Στην Αγγλία στο πανεπιστήμιο μας έβαζαν  να επιτηρούμε επι πληρωμή  μικρά γκρουπάκια φοιτητών που έδιναν ανεξάρτητα για διάφορους λόγους (ασθένεια, ειδικές ανάγκες κλπ) κ έλεγαν ρητά ότι μπορούσαμε να διαβάζουμε. Τέλος πάντων άσχετο θέμα κ οι πανελλήνιες, αν θέλετε το ανοίγουμε κ αυτό. 

μετα απο λιγο κατανταει κ αυτο ρουτινα

[MagdaP]

Να πω και το άλλο... εχω ψυχολογικό με τις πανελλήνιες! Κάθε φορά που πάω για επιτήρηση με πιάνει άγχος... το βραδυ βλεπω εφιάλτες, οτι την επόμενη μέρα δίνω μαθηματικά και δεν έχω διαβάσει... κατά καιρούς παραμιλαω κιολας... "παραγωγισε το"!!! Ελεγα καποια φορα στον ύπνο μου.

[Deena]

1 ώρα πρίν, Έσπερος είπε:

ο άντρας μου έχει ενα κακό, ενώ γενθκα είναι πολύ χαλαρός με τον μικρό σε θέματα που θα μπορούσε να επιμένει κ γενικα κάνει χατίρια, όταν καθόμαστε κ έχουμε μια κουβέντα που του αρέσει κ ο μικρός αρχίσει να θέλει προσοχή, καταλαβαίνω ότι εκνευρίζεται αλλά φυσικά δεν θέλει να το δείξει, κ συνεχίσει να μου μιλάει ακάθεκτος μαζί με τον μικρό κ εγω απαντάω ταυτόχρονα, ή αν διακόψουμε λίγο μετά επανέρχεται σαν να μην συνέβη τίποτα ενώ ο δικός μου εγκέφαλος δεν έχει προλάβει να συντονιστεί. κ επειδή αυτό είναι κ η δουλειά στο σχολείο σε πολλαπλάσιο βαθμό βέβαια, κ επειδή είμαι κ τύπος που απολαμβάνει κ την ησυχία, πέρσι όταν με έστειλαν στις πανελλήνιες σκέφτηκα ότι 3 ώρες που κανεις δρν θα σου μιλάει κ δεν θα σου ζητάει τίποτα θα είναι μια ωραία αλλαγή. Ενταξει ήταν κατά καιρούς εκνευριστικό κ βλακώδες γιατί ούτε βιβλίο δεν επιτρέπεται να διαβάζουμε λες κ θα αντιγράψουν όντως, ούτε μπορούμε κ να περιφερόμαστε αδιάκοπα γιατί δημιουργεί ένταση, αλλά στην αρχή ειδικά μου φάνηκε ανανεωτικό. 

Μα κι εσυ σου προσφέρονται 3 ώρες ηρεμίας και ούτε αυτές τις εκτιμάς!!!!!

[Έσπερος]

πρίν από 56 λεπτά , Deena είπε:

Μα κι εσυ σου προσφέρονται 3 ώρες ηρεμίας και ούτε αυτές τις εκτιμάς!!!!!

Είδες τι αχάριστη είμαι! 3 ώρες ηρεμίας και με αποζημίωση και δεν λέω ένα ευχαριστώ η γαϊδουρα. Να πληρώνουμε έπρεπε για να πάμε. 

[diane2020]

On 29/5/2021 at 9:05 ΜΜ, ΑΡΓΚ είπε:

 

Εχω να πάρω άδεια πάνω από δύο εβδομάδες συνεχόμενες από όταν ήμουν φοιτήτριατl Παίζεις με τον πόνο μας, λόγω επαγγέλματος

Kataλαβαινω πως το λες

Αλλά να λέμε δόξα τω θεω ολες εμείς που δουλευουμε άλλοι σήμερα ειδικά είναι αστα να πανε και πολυ λυπάμαι

Αυτό να σκεφτόμαστε καθημερινά και να νιώθουμε ευλογημένες

Αυτά σκεφτόμουν συμπτώματικα σήμερα που ειμαι ενα κουρελι από την κουραση στη δουλειά τελ βδομάδες

Λέω Νταϊάν μην γκρινιάζεις τέρμα

 

On 31/5/2021 at 5:32 ΜΜ, Έσπερος είπε:

Είδες τι αχάριστη είμαι! 3 ώρες ηρεμίας και με αποζημίωση και δεν λέω ένα ευχαριστώ η γαϊδουρα. Να πληρώνουμε έπρεπε για να πάμε. 

Η αλήθεια είναι πως 3 ώρες είναι πολυ σημαντικές 

 

On 31/5/2021 at 4:35 ΜΜ, Deena είπε:

Μα κι εσυ σου προσφέρονται 3 ώρες ηρεμίας και ούτε αυτές τις εκτιμάς!!!!!

Εγώ πάντως που μου εχουν δοθεί τις έχω εκτιμήσει στο έπακρο

Πραγματικά 3 ώρες αλλά και 1 να είναι είναι ένα τεράστιο ψυχολογικό διάλειμμα αρκεί να σκεφτείς τι θέλεις να κάνεις που να μπορείς κιολας

On 31/5/2021 at 2:54 ΜΜ, Super.mum είπε:

Πάντως και εγώ έτσι όπως το είπες «3 ώρες δεν μιλάει κανείς» μου φάνηκε πολύ ωραίο ... σκεφτικά ποσο ωραία θα κάθεσαι 3 ώρες χωρίς κιχ και θα ταξιδεύει ο νους , θα χαλαρώσεις 

Είναι απόλαυση πραγματι αλλά δεν είναι και παω και για καφε

κι εκει που ταξιδεύεις σε ξυπνάει ο Βασίλης ξέρω γω. Μεγάλη ξενερα.

On 31/5/2021 at 4:16 ΜΜ, MagdaP είπε:

Να πω και το άλλο... εχω ψυχολογικό με τις πανελλήνιες! Κάθε φορά που πάω για επιτήρηση με πιάνει άγχος... το βραδυ βλεπω εφιάλτες, οτι την επόμενη μέρα δίνω μαθηματικά και δεν έχω διαβάσει... κατά καιρούς παραμιλαω κιολας... "παραγωγισε το"!!! Ελεγα καποια φορα στον ύπνο μου.

Μα για επιτήρηση πας δεν πας εσυ να δώσεις! Γιατί τέτοιο άγχος!? 

On 31/5/2021 at 5:32 ΜΜ, Έσπερος είπε:

Είδες τι αχάριστη είμαι! 3 ώρες ηρεμίας και με αποζημίωση και δεν λέω ένα ευχαριστώ η γαϊδουρα. Να πληρώνουμε έπρεπε για να πάμε. 

Εντάξει η αλήθεια είναι ότι αν συγκρίνεις με τον μέσο όρο αυτά που χεις εσυ δεν υπάρχουν, σαν πλεονεκτηματα εννοώ

Έχεις άλλες εγνοιες σίγουρα αλλά είσαι σε πλεονεκτικη θέση στο κομμάτι αυτό το αυτό σου λέει η deena εκτίμησε το

Σκέψου να μην το χες.. Θα ταν ωραίο να το έχεις! 

On 31/5/2021 at 3:03 ΜΜ, Έσπερος είπε:

ε δεν είναι τόσο ωραίο από ένα σημείο κ μετά. κάπου εκνευρίζεσαι γιατί δεν κανεις τίποτα. κ είναι κ αδύνατη η αντιγραφή, δεν έχουν βιβλία, δεν γίνεται να μιλήσουν, δεν έχουν καν χρόνο να ασχοληθούν με τους άλλους. Εκτός αν εγω είμαι τόσο αφελής. Θα μπορούσαν να μας άφηναν ένα βιβλίο έστω, αφού είναι δυο άτομα στην αίθουσα έτσι κ αλλιώς.  Στην Αγγλία στο πανεπιστήμιο μας έβαζαν  να επιτηρούμε επι πληρωμή  μικρά γκρουπάκια φοιτητών που έδιναν ανεξάρτητα για διάφορους λόγους (ασθένεια, ειδικές ανάγκες κλπ) κ έλεγαν ρητά ότι μπορούσαμε να διαβάζουμε. Τέλος πάντων άσχετο θέμα κ οι πανελλήνιες, αν θέλετε το ανοίγουμε κ αυτό. 

Δε χρειάζεσαι βιβλία, έχεις το κεφάλι σου. Κάνε τις σκέψεις σου και κράτα τις σημειώσεις σου, στο Κεφαλι εννοώ η χαλάρωσε εντελώς μη σκέφτεσαι τίποτα. Η παρατήρησε τι γράφουν η ονειρέψου το μέλλον η το πλάνο της επόμενης εβδομάδας. 

Μόνο σε εμένα είναι ευκολο να κάθομαι και να κάνω ταβανοθεραπεία ειναι τοσο αντί στρες φάση... Ένας καφές μου είναι αρκετος για παρεα:) 

[little lamb]

3 ώρες πρίν, diane2020 είπε:

Δε χρειάζεσαι βιβλία, έχεις το κεφάλι σου. Κάνε τις σκέψεις σου και κράτα τις σημειώσεις σου, στο Κεφαλι εννοώ η χαλάρωσε εντελώς μη σκέφτεσαι τίποτα. Η παρατήρησε τι γράφουν η ονειρέψου το μέλλον η το πλάνο της επόμενης εβδομάδας. 

Μόνο σε εμένα είναι ευκολο να κάθομαι και να κάνω ταβανοθεραπεία ειναι τοσο αντί στρες φάση... Ένας καφές μου είναι αρκετος για παρεα:) 

 

Κι εγώωωω! Νομίζω δεν έχω βαρεθεί ποτέ στη ζωή μου! Μπορώ να φαντάζομαι πράγματα για ώρα! Όχι φανταστικά. Εννοώ μελλοντικά σχέδια, όνειρα, αγορές, αλλαγές στο σπίτι... Από μικρή το είχα. Φανταζομουν τα παιδιά μου, το σπίτι μου, τον άντρα μου κλπ. Και φυσικά αφαιρουμουν πολύ σε μαθήματα κι ακόμα πιο πολύ σε ταινίες και θέατρα. Έχανα τη μισή παράσταση! Ώρες ώρες αναρωτιέμαι μήπως έχω δεπυ.

[MagdaP]

2 ώρες πρίν, little lamb είπε:

 

Κι εγώωωω! Νομίζω δεν έχω βαρεθεί ποτέ στη ζωή μου! Μπορώ να φαντάζομαι πράγματα για ώρα! Όχι φανταστικά. Εννοώ μελλοντικά σχέδια, όνειρα, αγορές, αλλαγές στο σπίτι... Από μικρή το είχα. Φανταζομουν τα παιδιά μου, το σπίτι μου, τον άντρα μου κλπ. Και φυσικά αφαιρουμουν πολύ σε μαθήματα κι ακόμα πιο πολύ σε ταινίες και θέατρα. Έχανα τη μισή παράσταση! Ώρες ώρες αναρωτιέμαι μήπως έχω δεπυ.

Ναι κι εγω... στο σπιτι μου ομως, στον καναπέ, με τον καφέ μου! Και οχι πρωι πρωί, χωρίς καφε,  απο τις 7, όρθια ή σε μία άβολη καρέκλα, μεσα στη ζέστη... δε λεω... υπάρχουν πολύ χειρότερα εννοείται, αλλά εγώ προσωπικά θα προτιμούσα να κανω κατι δημιουργικό εκείνες τις ώρες και ας κουραζομουν σωματικά παρα το απόλυτο τίποτα με τις συγκεκριμένες συνθήκες. Πραγματικά είναι το χειρότερό μου. 

[diane2020]

13 ώρες πρίν, little lamb είπε:

 

Κι εγώωωω! Νομίζω δεν έχω βαρεθεί ποτέ στη ζωή μου! Μπορώ να φαντάζομαι πράγματα για ώρα! Όχι φανταστικά. Εννοώ μελλοντικά σχέδια, όνειρα, αγορές, αλλαγές στο σπίτι... Από μικρή το είχα. Φανταζομουν τα παιδιά μου, το σπίτι μου, τον άντρα μου κλπ. Και φυσικά αφαιρουμουν πολύ σε μαθήματα κι ακόμα πιο πολύ σε ταινίες και θέατρα. Έχανα τη μισή παράσταση! Ώρες ώρες αναρωτιέμαι μήπως έχω δεπυ.

Κι εγώ το έχω αναρωτηθεί αυτό, αν έχω ΔΕΠΥ. Αλλά όταν αποφασίζω να συγκεντρωθώ το κάνω. Λες να κάνουμε κανα τεστ? Αλλά δε βαριέσαι μια χαρά δεν παμε?

[Ilaeira]

Επαναφέρω το θέμα για να μοιραστώ μαζί σας ότι μπήκαμε κι εμείς στη χρυσή περίοδο της νηπιακής εφηβείας. Ο διακόπτης γύρισε σε μια νύχτα. Αγαπημένη λέξη το "όχι" σε όλες τις ηχητικές αποχρώσεις (κοφτά, διστακτικά, τραγουδιστά, γελαστά και φυσικά τσιριχτά), με το λάβαρο της επανάστασης να υψώνεται σε κάθε ευκαιρία. Προχθές έκανε δύο δεκάλεπτα τάντρουμ μέσα σε μια μέρα κι ένα μπόνους μικρό αργότερα για φινάλε. 

 

Προσπαθούμε να το αντιμετωπίζουμε με χιούμορ, αγκαλιά και ηρεμία. Το καλό του co-parenting είναι ότι όταν δεν αντέχει ο ένας, αναλαμβάνει ο άλλος... αλλά πολύ ζόρι, ρε παιδιά. 

 

[λουκουμαδάκι]

πρίν από 46 λεπτά , Ilaeira είπε:

Επαναφέρω το θέμα για να μοιραστώ μαζί σας ότι μπήκαμε κι εμείς στη χρυσή περίοδο της νηπιακής εφηβείας. Ο διακόπτης γύρισε σε μια νύχτα. Αγαπημένη λέξη το "όχι" σε όλες τις ηχητικές αποχρώσεις (κοφτά, διστακτικά, τραγουδιστά, γελαστά και φυσικά τσιριχτά), με το λάβαρο της επανάστασης να υψώνεται σε κάθε ευκαιρία. Προχθές έκανε δύο δεκάλεπτα τάντρουμ μέσα σε μια μέρα κι ένα μπόνους μικρό αργότερα για φινάλε. 

 

Προσπαθούμε να το αντιμετωπίζουμε με χιούμορ, αγκαλιά και ηρεμία. Το καλό του co-parenting είναι ότι όταν δεν αντέχει ο ένας, αναλαμβάνει ο άλλος... αλλά πολύ ζόρι, ρε παιδιά. 

 

Καλωσήρθατε 

 

Υπομονή υπομονή υπομονή και ανάσες 

[vicky86]

καλο κουραγιοαγωνιστικους χαιρετισμους!!

θα περασει κ αυτο

[Anna3011]

1 ώρα πρίν, Ilaeira είπε:

Επαναφέρω το θέμα για να μοιραστώ μαζί σας ότι μπήκαμε κι εμείς στη χρυσή περίοδο της νηπιακής εφηβείας. Ο διακόπτης γύρισε σε μια νύχτα. Αγαπημένη λέξη το "όχι" σε όλες τις ηχητικές αποχρώσεις (κοφτά, διστακτικά, τραγουδιστά, γελαστά και φυσικά τσιριχτά), με το λάβαρο της επανάστασης να υψώνεται σε κάθε ευκαιρία. Προχθές έκανε δύο δεκάλεπτα τάντρουμ μέσα σε μια μέρα κι ένα μπόνους μικρό αργότερα για φινάλε. 

 

Προσπαθούμε να το αντιμετωπίζουμε με χιούμορ, αγκαλιά και ηρεμία. Το καλό του co-parenting είναι ότι όταν δεν αντέχει ο ένας, αναλαμβάνει ο άλλος... αλλά πολύ ζόρι, ρε παιδιά. 

 

Ψυχραιμία, βαθιές αναπνοές, γιόγκα και διαλογισμό στον ελεύθερο χρόνο σου!  Αυτές είναι οι προτάσεις μου! Α και πολλή συνεργασία με το σύζυγο (όπως λες το έχετε)! Όταν θα πιάνει δουλειά αυτός εσύ θα εξαφανίζεσαι σε άλλο δωμάτιο! Μην ξοδεύεις ενέργεια τσάμπα, το επόμενο τάντρουμ άλλωστε θα είναι όλο δικό σου!

 

Στα θετικά: Η συνδιαχείριση των τάντρουμς δένει το ζευγάρι! Μετά από μιά κοπιαστική μέρα αράζετε στον καναπέ με ένα κρασί, μιλάτε για τις περιπέτειές σας με τον τύρρανο και αλληλοσυγχαίρεστε για την άψογη συνεργασία σας και τη βοήθεια που προσφέρει ο ένας στον άλλο!

 

Και για να σοβαρευτώ επιτέλους: τα τάντρουμς και η συνεχής αντίδραση έρχονται και φεύγουν. Μια δύσκολη μέρα δε σημαίνει ότι και η επόμενη θα είναι ίδια. Το μικρούλι σου θα επανέλθει. Ήρεμο περιβάλλον θέλει, κατανόηση από εσάς της κατάστασης στην οποία βρίσκεται ακόμα και αν η αφορμή φαίνεται τέρμα παράλογη (αυτός ζει το δράμα του εκείνη τη στιγμή, δεν κοροιδεύει), προσπάθεια να του μιλησετε ψύχραιμα και να του εξηγήσετε, αγκαλίτσα, απόσπαση προσοχής! Θα περάσει και αυτό!

[Super.mum]

2 ώρες πρίν, Ilaeira είπε:

Επαναφέρω το θέμα για να μοιραστώ μαζί σας ότι μπήκαμε κι εμείς στη χρυσή περίοδο της νηπιακής εφηβείας. Ο διακόπτης γύρισε σε μια νύχτα. Αγαπημένη λέξη το "όχι" σε όλες τις ηχητικές αποχρώσεις (κοφτά, διστακτικά, τραγουδιστά, γελαστά και φυσικά τσιριχτά), με το λάβαρο της επανάστασης να υψώνεται σε κάθε ευκαιρία. Προχθές έκανε δύο δεκάλεπτα τάντρουμ μέσα σε μια μέρα κι ένα μπόνους μικρό αργότερα για φινάλε. 

 

Προσπαθούμε να το αντιμετωπίζουμε με χιούμορ, αγκαλιά και ηρεμία. Το καλό του co-parenting είναι ότι όταν δεν αντέχει ο ένας, αναλαμβάνει ο άλλος... αλλά πολύ ζόρι, ρε παιδιά. 

 

Πω πω υπομονή και υπομονή και ξανά υπομονή. Φάση είναι θα περάσει θα δεις. Ποσο είναι το παιδάκι σου ; Εμένα ενώ είχα ακούσει ότι ξεκινάνε από τα 2 και μετά. Είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα από τα 1 μισή σχεδόν. Τώρα πλέον που έχει πάει 2 και 3 μήνες. Έχει ηρεμίσει αρκετά η κατάσταση. Το παιδί άλλαξε μέσα σε μια μέρα. Έγινε πολύ τρυφερό , θέλει αγκαλιές και χάδια , δεν δείχνει να έχει τόσα νευρα όσα είχε. Δεν έχει ξεσπάσματα σχεδόν ποτέ όσο είμαστε στο σπίτι. Μόνο μερικές φορές έξω αν κουραστεί η πεινάσει. Γενικά όσο περνάει ο καιρός βλέπω ένα δοτικό και συνεργάσιμο παιδί. Δεν μπορούσα να δεχτώ τότε ότι ήταν ταντρουμ τότε μέχρι να ενημερωθώ .. θεωρούσα ότι το παιδί έχει κάποιο θέμα. Με το παραμικρό που γινόταν είχε ξεσπάσματα , έπεφτε κάτω στο πάτωμα και χτυπιόταν σαν χταπόδι .. απόσπαση προσοχής δούλεψε και για εμένα. Εκτός και αν ήταν κάτι που το ήθελε τόσο πολύ και δεν τον άφηνα και τελικά πολλές φορές είχε τύχει να κάνω πίσω. Η επειδή είμασταν έξω με κόσμο η επειδή δεν μπορούσα εκείνη την στιγμή να διαχειριστώ το ξέσπασμα του με ηρεμία και τα νευρα μου ήθελαν λίγο ακόμα για να κάνει ένα μπουμ το κεφάλι μου και να σπάσει σε χίλια κομμάτια. Εμάς μπορεί να το πάθαινε και 10 φορές μέσα στην μέρα. Απελπισία. Αλλά ας σκεφτούμε θετικά. Είμαστε στο τώρα με ένα παιδί που βλέπω ότι ηρεμεί ότι όσο μεγαλώνει συνεργάζεται άψογα και να δείχνει φοβερό χαρακτήρα. Δεν λέω ότι όλα από εδώ και πέρα μου πάνε ρολόι αλλά καμία σχέση με αυτό που ήταν πριν πατήσει τα 2. 

[vtgian]

2 ώρες πρίν, Ilaeira είπε:

Επαναφέρω το θέμα για να μοιραστώ μαζί σας ότι μπήκαμε κι εμείς στη χρυσή περίοδο της νηπιακής εφηβείας. Ο διακόπτης γύρισε σε μια νύχτα. Αγαπημένη λέξη το "όχι" σε όλες τις ηχητικές αποχρώσεις (κοφτά, διστακτικά, τραγουδιστά, γελαστά και φυσικά τσιριχτά), με το λάβαρο της επανάστασης να υψώνεται σε κάθε ευκαιρία. Προχθές έκανε δύο δεκάλεπτα τάντρουμ μέσα σε μια μέρα κι ένα μπόνους μικρό αργότερα για φινάλε. 

 

Προσπαθούμε να το αντιμετωπίζουμε με χιούμορ, αγκαλιά και ηρεμία. Το καλό του co-parenting είναι ότι όταν δεν αντέχει ο ένας, αναλαμβάνει ο άλλος... αλλά πολύ ζόρι, ρε παιδιά. 

 

 

Δεν είμαι και η καλύτερη να σου δώσω συμβουλές σε αυτό γιατί κανένα από τα δύο παιδιά δεν έκανε εκρήξεις του στυλ συνεχόμενη τσιρίδα, κλάμα στα πατώματα, κλπ.

Η μεγάλη πραγματικά ήταν ένα πολύ ήρεμο παιδί με μια αρκετά ήρεμη εφηβεία (ξεσπάσματα είχε φυσικά αλλά όχι κάτι που να μας βγάζει και εμάς εκτός και να μας προβληματίζει η διαχείρισή του).

Η μικρή είναι πιο έντονος χαρακτήρας και με μεγαλύτερη ανάγκη φυσικής εκτόνωσης του θυμού της.

 

Στα δικά της ξεσπάσματα εντοπίζω τις εξής αιτίες:

α) δική μας μη συναισθηματική διαθεσιμότητα (λόγω άγχους, δουλειάς, κούρασης κλπ). Κοινώς έπρεπε να βρουμε το ζευγάρι τις μεταξύ μας ισορροπίες ώστε όταν ο ένας πήγαινε να βγει off, να προλάβει το κενό ο άλλος και το παιδί να μη νιώσει αποκομμένο.

β) βιολογικά αίτια όπως κούραση, υπερδιέγερση. Βοήθησε να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά και να είμαστε προνοητικοί, να μη την αφήνουμε να εξαντληθεί ακόμα και αν φαινόταν ότι έχει ακόμα δυνάμεις. Πχ μπορεί να έτρεχε πάνω κάτω στο mall μέσα στη τρελή χαρά αλλά αν έκανα το λάθος να νομίσω ότι αυτό σημαίνει ότι θα αντέξει την ουρά του ταμείου στα h&m (φώτα, μουσική, ορθοστασία) καταλήγαμε με ένα παιδί μέσα στη γκρίνια που σίγουρα δε θα άντεχε να καθίσουμε μετά να φάμε σαν άνθρωποι.

γ) μεγάλες αλλαγές (πρώτο σχολείο, μεγάλες αλλαγές προγράμματος, αναχώρηση για μεγάλες διακοπές ή επιστροφή στο σπίτι από μεγάλες διακοπές). Αυτά αντιμετωπίζονται κατά περίπτωση. 

δ) έλλειψη φυσικής εκτόνωσης. Ακόμα και ένα 15 λεπτο έντονου χορού στο σαλόνι κάνει θαύματα.

 

Αυτά που βοήθησαν πολύ εμάς στη διαχείριση είναι τα εξής:

α) είναι μόνο φάση/στιγμή/μέρα, δεν είναι κάτι σταθερό οπότε χαλάρωσε και άσε το να περάσει

β) να μη μεγαλοποιούμε, δίνουμε προεκτάσεις μεγαλύτερες από ότι χρειάζεται. Όχι το παιδί μας δεν είναι κακομαθημένο και αχ τι θα κάνουμε που δεν καταλαβαίνει γιατί δεν μπορούμε να πάρουμε 2 κουκλάκια αντί για ένα τη δεδομένη στιγμή. Όχι, δεν έχουμε ένα βίαιο παιδί επειδή ένιωσε την ανάγκη να μας χτυπήσει μια φορές στις τόσες. 

γ) να θυμόμαστε το παιδί δεν είναι ρομπότ άναψε-σβήσε. Ένα ξέσπασμα θέλει το χρόνο του για να εκτονωθεί οπότε μην έχουμε παράλογες προσδοκίες, συν ότι το βοηθά να είμαστε ήρεμοι δίπλα του όσο το περνάει.

δ) τέλος, το αρχαίο ρητό "choose your battles"  Θα προτιμήσω να μαλώσω (που θα μαλώσω) για το βραδινό μπάνιο μετά τη παιδική χαρά και όχι που θέλει να ντυθεί και να πάει σαν τη πριγκίπισσα Σίσσυ. 

 

Ελπίζω κάτι από αυτά να βοηθά.

[Ilaeira]

Σας ευχαριστώ, βρε παιδιά! Είναι σχεδόν 23 μηνών. 

 

Για να καταλάβετε τη φάση, έχουμε στο αυτοκίνητο το σκυλάκι της Φίσερ Πράις, κι όταν πατάει τα κουμπιά και λέει το κουκλί "Μπορείς να βρεις το κόκκινο χέρι μου;", ο δικός μου του απαντάει "Όχι!".

 

Η απόσπαση προσοχής δεν φαίνεται να δουλεύει, πρέπει απλώς να περιμένεις να περάσει η ταραχή. Στο μεταξύ εμένα με πιάνουν τα γέλια κάποιες φορές, γιατί οι καταστάσεις μπορούν να γίνουν τέρμα σουρεαλιστικές. Είμαι φρικτή μάνα.

 

Και μου έλεγε χθες ο σύζυγος οτι μετά τα terrible two και τα horrible three έρχονται, λέει, και τα fearsome four. Ωχ Παναγία μου...

 

 

[vtgian]

πρίν από 7 λεπτά , Ilaeira είπε:

Σας ευχαριστώ, βρε παιδιά! Είναι σχεδόν 23 μηνών. 

 

Για να καταλάβετε τη φάση, έχουμε στο αυτοκίνητο το σκυλάκι της Φίσερ Πράις, κι όταν πατάει τα κουμπιά και λέει το κουκλί "Μπορείς να βρεις το κόκκινο χέρι μου;", ο δικός μου του απαντάει "Όχι!".

 

Η απόσπαση προσοχής δεν φαίνεται να δουλεύει, πρέπει απλώς να περιμένεις να περάσει η ταραχή. Στο μεταξύ εμένα με πιάνουν τα γέλια κάποιες φορές, γιατί οι καταστάσεις μπορούν να γίνουν τέρμα σουρεαλιστικές. Είμαι φρικτή μάνα.

 

Και μου έλεγε χθες ο σύζυγος οτι μετά τα terrible two και τα horrible three έρχονται, λέει, και τα fearsome four. Ωχ Παναγία μου...

 

Το γέλιο και το χιούμορ πολλές φορές βοηθά και το ιδιο το παιδί να καταλάβει το όριο του συναισθήματος. Θέλει προσοχή μόνο γιατί αν έχει μπει για τα καλά ο θυμός, το βλέπει προσβλητικό και μετά κλάφτα Χαράλαμπε!

 

Εμάς η απόσπαση προσοχή δούλεψε βαριά βαριά μέχρι τα δύο. Μετά δε την έπιανες με τίποτα, άσε που θύμωνε γιατί ένιωθε ότι δεν την καταλαβαίνουμε (λογικό).

[Ilaeira]

πρίν από 23 λεπτά , vtgian είπε:

 

Αυτά που βοήθησαν πολύ εμάς στη διαχείριση είναι τα εξής:

α) είναι μόνο φάση/στιγμή/μέρα, δεν είναι κάτι σταθερό οπότε χαλάρωσε και άσε το να περάσει

β) να μη μεγαλοποιούμε, δίνουμε προεκτάσεις μεγαλύτερες από ότι χρειάζεται. Όχι το παιδί μας δεν είναι κακομαθημένο και αχ τι θα κάνουμε που δεν καταλαβαίνει γιατί δεν μπορούμε να πάρουμε 2 κουκλάκια αντί για ένα τη δεδομένη στιγμή. Όχι, δεν έχουμε ένα βίαιο παιδί επειδή ένιωσε την ανάγκη να μας χτυπήσει μια φορές στις τόσες. 

γ) να θυμόμαστε το παιδί δεν είναι ρομπότ άναψε-σβήσε. Ένα ξέσπασμα θέλει το χρόνο του για να εκτονωθεί οπότε μην έχουμε παράλογες προσδοκίες, συν ότι το βοηθά να είμαστε ήρεμοι δίπλα του όσο το περνάει.

δ) τέλος, το αρχαίο ρητό "choose your battles"  Θα προτιμήσω να μαλώσω (που θα μαλώσω) για το βραδινό μπάνιο μετά τη παιδική χαρά και όχι που θέλει να ντυθεί και να πάει σαν τη πριγκίπισσα Σίσσυ. 

 

Ελπίζω κάτι από αυτά να βοηθά.

 

Όλα βοηθούν! Συμφωνώ, διαλέγεις τις μάχες. Και είναι όντως απρόβλεπτες οι στιγμές. Προχθές μας δίκασε στη βόλτα, χθες πήγαμε σε εστιατόριο και ήταν άψογος, περάσαμε πολύ ωραία και ήρεμα.

 

Επειδή είναι πολύ δραστήριο παιδί, προσπαθούμε να βγαίνει έξω και να κινείται κάθε μέρα, αλλιώς πολύ απλά δεν θα κοιμηθεί. Ξέρουμε όμως τα σημάδια και μαζευόμαστε έγκαιρα, γιατί φυσικά ένα κουρασμένο παιδί δυσκολεύεται πολύ περισσότερο. Τα φώτα κι η φασαρία στα καταστήματα τον επηρεάζουν πολύ έντονα, οπότε αποφεύγω συνειδητά να τον παίρνω στα μαγαζιά μαζί μου, γιατί υποφέρουμε κι οι δυο (από μωρό αυτό).

 

Το θετικό της υπόθεσης είναι ότι μιλάει πλέον κανονικά, οπότε τουλάχιστον συνεννοούμαστε. 

[Anna3011]

πρίν από 24 λεπτά , Ilaeira είπε:

Σας ευχαριστώ, βρε παιδιά! Είναι σχεδόν 23 μηνών. 

 

Για να καταλάβετε τη φάση, έχουμε στο αυτοκίνητο το σκυλάκι της Φίσερ Πράις, κι όταν πατάει τα κουμπιά και λέει το κουκλί "Μπορείς να βρεις το κόκκινο χέρι μου;", ο δικός μου του απαντάει "Όχι!".

 

Η απόσπαση προσοχής δεν φαίνεται να δουλεύει, πρέπει απλώς να περιμένεις να περάσει η ταραχή. Στο μεταξύ εμένα με πιάνουν τα γέλια κάποιες φορές, γιατί οι καταστάσεις μπορούν να γίνουν τέρμα σουρεαλιστικές. Είμαι φρικτή μάνα.

 

Και μου έλεγε χθες ο σύζυγος οτι μετά τα terrible two και τα horrible three έρχονται, λέει, και τα fearsome four. Ωχ Παναγία μου...

 

 

Πες στο σύζυγο να μη σου βάζει ιδέες! Εμείς ξεμπερδέψαμε σε λίγους μήνες. Από τάντρουμς δεν είχαμε πολλά. Ποτέ δε θα ξεχάσω βέβαια τη μαγική εικόνα με τη μικρή να κάθεται μέσα στη μέση του διαδρόμου του Μουστάκα κλαίγοντας, τσιρίζοντας και εκσφενδονίζοντας προς κάθε κατεύθυνση μαρκαδόρους που είχε βουτήξει προηγουμένως από ένα ράφι! Χριστέ μου τι ξεφτίλα! Την έβγαλα έξω αγκαλιά, εκείνη μα με κλωτσάει και ο κόσμος γύρω να με κοιτάει σοκαρισμένος. 

 

Στη φάση τη δική σας εμείς είχαμε κυρίως το "όχι". Πολλή αμφισβήτηση βρε παιδί μου. Αντίδραση για την αντίδραση. Και σουρεάλ σκηνικά εννοείται (ενίοτε αλλάζαμε δωμάτιο για να γελασουμε μη μας δει και τα πάρει χειρότερα). Ξαναλέω όμως, σε εμάς δεν κράτησε πολύ όλος αυτός ο παραλογισμός. Έχει εξελιχτεί σε πολύ συνεργάσιμο παιδάκι.