ΜΑΡΥ.Τ

Βιβλία για γονείς με θέμα την υγεία/ψυχολογία των παιδιών

    Recommended Posts

    Είναι πολύ δύσκολο να μην χαθούμε στην καθημερινότητα ή να μην κάνουμε λάθη λόγω της άγνοιας μας.

    Με ενδιαφέρουν πάρα πολύ τέτοια κείμενα ψυχολογίας, επίσης κάποιο καλό βιβλίο που να μιλάει για την ψυχολογία του παιδιού.

    Αν μπορεί κάποιος να μου προτείνει κάτι καλό, θα ήμουν ευγνώμων,

    Έχω ψάξει σε βιβλιοπωλεία αλλά δεν με έχουν καλύψει αυτά που βρήκα :oops::oops::oops: …..


    .png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    θα κοιτάξω στην βιβλιοθήκη του παιδικού στον οποίο εργάζομαι, και θα σου δώσω τίτλους. Εχει πάρα πολλούς βέβαια.. είναι κάτι συγκεκριμένο που θα σε ενδιέφερε μήπως?


    ...έγινα επιτέλους και εγώ μια parentholic ... 

    (If You Wanna Make The World A Better Place)

    Take A Look At Yourself And Then Make A Change

    R.I.P. Michael Jackson.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αν και δεν με ενδιαφέρει ακόμα, ξέρω ότι υπάρχουν βιβλία τα οποία ενημερώνουν τους γονείς για το τι απαντήσεις πρέπει να δώσουν στα παιδιά πάνω σε διάφορες ερωτήσεις που μπορεί να κάνουν, ανάλογα με την ηλικία του παιδιού. (τι είναι θάνατος, τι είναι sex κλπ)

     

    Θυμάμαι ότι μια γνωστή μου, είχε αγοράσει μια εγκυκλοπαίδια, και τις είχαν δώσει και ένα τέτοιο βιβλιαράκι δώρο. Βέβαια τότε δεν είχα δώσει και τόση σημασία να δω εκδόσεις γιατί δεν είχα ακόμη παιδί, αλλά τώρα που λέτε για βιβλία το θυμήθηκα.

     

    Επειδή το παιδί ξεκινάει να κάνει τέτοιου είδους ερωτήσεις είναι σημαντικό να ξέρουμε να του δώσουμε μια σωστή απάντηση που να το καλυπτει, χωρίς όμως να του λέμε επιπλέον πληροφορίες που δεν μπορεί να κατανοήσει.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Επειδή το παιδί ξεκινάει να κάνει τέτοιου είδους ερωτήσεις είναι σημαντικό να ξέρουμε να του δώσουμε μια σωστή απάντηση που να το καλυπτει, χωρίς όμως να του λέμε επιπλέον πληροφορίες που δεν μπορεί να κατανοήσει.

     

    έχεις απόλυτο δίκιο μαρία.

    Θυμάμαι το καλοκαίρι που ήμουν έγγυος τις ερωτήσεις που μου έκανε ο ανηψιός μου ο Δημήτρης(3,5 χρονών τότε). Είχαμε διαβάσει σε ένα περιοδικό ότι για να προετοιμάσεις το έδαφος για το μωρό να του πεις ότι το μωράκι είναι στη κοιλιά, που είναι το σπιτάκι του και όταν είναι αρκετά μεγάλο θα ανοίξει το πορτάκι και θα βγει!!!Θα σας πω ένα περιστατικό πολύ καλό...ήμουν ξαπλωμένη στον καναπέ και απέναντι στον άλλο καναπέ η μαμά του Δημήτρη . Ο Δημήτρης έτρωγε φυστίκια και του ζητάγαμε να μας δώσει. Οπότε κάνει το εξής θεϊκό...πάει στη μαμά του της δίνει 1, έρχεται σε μένα μου δίνει ένα, και πιάνει και ένα φυστίκι έρχεται πάνω απο την κοιλιά μου και αρχίζει να αιωρεί από πάνω το φυστίκι και καλά να φάει το μωρό!!! :D

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Με ενδιαφέρουν κυρίως βιβλία που μιλάνε για την ψυχολογία του παιδιού, να μπορέσουμε να καταλάβουμε τον τρόπο σκέψεις του και πως αντιλαμβάνεται τα πράγματα, πώς να τα διαπαιδαγωγήσεις σωστά και να αποφύγουμε όσο μπορούμε λάθη.

    Πως μπορείς να το βοηθήσεις να γίνει ένα άτομο με αυτοπεποίθηση και να έχει έναν δημιουργικό τρόπο σκέψεις κλπ.

    Κάτι τέτοιο φαντάζομαι, δεν ξέρω αν υπάρχει, ίσως είναι πολύ γενικό.

    Τα περισσότερα βιβλία που έχω βρει είναι από 0 – 12 μηνών, μετά βρίσκω ένα κενό και μετά βιβλία για την ψυχολογία του εφήβου.

    Για την ηλικία 24 μηνών και άνω έχω βρει πολύ λίγα τα οποία όμως δεν με κάλυψαν.


    .png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Τα 6 πρώτα χρόνια της ζωής Λουκία Δημητρίου Χατζηνεοφύτου Dr.Rer.Nat.Ψυχολόγος εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα

    960 393 844Χ το ISBN..

     

    αυτό είναι επιστημονικά γραμμένο, είναι λίγο τεράστιο (900 σελίδες) αλλά αρκετά αναλυτικό, για κάθε φάση εώς τα 6 χρόνια.

    περιέχει σχεδόν υπερβολικά πολλές πληροφορίες, όμως είναι και ο μόνος τρόπος για σωστή πληροφόρηση.

    Όλα όσα γράφει βασίζονται σε έρευνες και διεθνή standard με τις βιβλιογραφίες τους και ονόματα θεωρητικών - για αυτό είναι έγκυρο.

     

    και προπαντώς περιέχει την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη σε όλα τα στάδια.

     

    Το θεωρώ πλήρες, και ας μήν είναι τόσο ευκολοδιάβαστο - λόγω και επιστημονικών όρων. είναι και λίγο βαρύ :) ..

     

    έχει όμως πολλές περιλήψεις, σε κάθε κεφάλαιο που διευκολύνουν πολύ.

     

    το συνιστώ σε όποιον θέλει λεπτομερή, αναλυτική γνώση για κάθε στάδιο αυτων των πρώτων 6 χρόνων του παιδιού του.

    Τα πιό απαιτητικά χρόνια και τα χρόνια που καθορίζουν τις περισσότερες πτυχές του χαρακτήρα του στα μετέπειτα χρόνια.


    ...έγινα επιτέλους και εγώ μια parentholic ... 

    (If You Wanna Make The World A Better Place)

    Take A Look At Yourself And Then Make A Change

    R.I.P. Michael Jackson.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    είναι επιστημονικά γραμμένο, είναι λίγο τεράστιο (900 σελίδες) αλλά αρκετά αναλυτικό, για κάθε φάση εώς τα 6 χρόνια.

    περιέχει σχεδόν υπερβολικά πολλές πληροφορίες, όμως είναι και ο μόνος τρόπος για σωστή πληροφόρηση.

    Όλα όσα γράφει βασίζονται σε έρευνες και διεθνή standard με τις βιβλιογραφίες τους και ονόματα θεωρητικών - για αυτό είναι έγκυρο.

     

    και προπαντώς περιέχει την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη σε όλα τα στάδια.

     

    Το θεωρώ πλήρες, και ας μήν είναι τόσο ευκολοδιάβαστο - λόγω και επιστημονικών όρων. είναι και λίγο βαρύ :) ..

     

    έχει όμως πολλές περιλήψεις, σε κάθε κεφάλαιο που διευκολύνουν πολύ.

     

    το συνιστώ σε όποιον θέλει λεπτομερή, αναλυτική γνώση για κάθε στάδιο αυτων των πρώτων 6 χρόνων του παιδιού του.

    Τα πιό απαιτητικά χρόνια και τα χρόνια που καθορίζουν τις περισσότερες πτυχές του χαρακτήρα του στα μετέπειτα χρόνια.

     

    Ευχαριστώ, ευχαριστώ, κάτι τέτοιο έψαχνα, αναλυτικό, λίγο……τεράστιο για πολύ διάβασμα και προβληματισμό, να αναλύει την παιδική ψυχολογία …………….

    και ότι άλλο μπορείς να μας προτείνεις καλοδεχούμενο


    .png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    είναι επιστημονικά γραμμένο, είναι λίγο τεράστιο (900 σελίδες) αλλά αρκετά αναλυτικό, για κάθε φάση εώς τα 6 χρόνια.

    περιέχει σχεδόν υπερβολικά πολλές πληροφορίες, όμως είναι και ο μόνος τρόπος για σωστή πληροφόρηση.

    Όλα όσα γράφει βασίζονται σε έρευνες και διεθνή standard με τις βιβλιογραφίες τους και ονόματα θεωρητικών - για αυτό είναι έγκυρο.

     

    και προπαντώς περιέχει την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη σε όλα τα στάδια.

     

    Το θεωρώ πλήρες, και ας μήν είναι τόσο ευκολοδιάβαστο - λόγω και επιστημονικών όρων. είναι και λίγο βαρύ :) ..

     

    έχει όμως πολλές περιλήψεις, σε κάθε κεφάλαιο που διευκολύνουν πολύ.

     

    το συνιστώ σε όποιον θέλει λεπτομερή, αναλυτική γνώση για κάθε στάδιο αυτων των πρώτων 6 χρόνων του παιδιού του.

    Τα πιό απαιτητικά χρόνια και τα χρόνια που καθορίζουν τις περισσότερες πτυχές του χαρακτήρα του στα μετέπειτα χρόνια.

     

    Ευχαριστώ, ευχαριστώ, κάτι τέτοιο έψαχνα, αναλυτικό, λίγο……τεράστιο :shock::shock: για πολύ διάβασμα και προβληματισμό, να αναλύει την παιδική ψυχολογία …………….

    και ότι άλλο μπορείς να μας προτείνεις καλοδεχούμενο :D:D


    .png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Το αγόρασα εχθές. 8)

    Αλλά πέρα από την περίληψη δεν πρόλαβα να διαβάσω τίποτα.

    Πάντως σαν πρώτη εντύπωση μου άρεσε, από την άποψη ότι είναι προσεγμένο βιβλίο.

     

    Από βάρος πάντως είναι ότι πρέπει για να κάνεις βαράκια!!!

    :D:D:D:D


    .png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Μαράκι καλημέρα,

     

    το πήρε και η κουνιάδα μου...είναι όντως τεράστιο!!! :shock:

    Θα το περιλάβω και εγώ όταν το τελειώσει.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Εγώ έχω αγοράσει το βιβλίο 'Η φροντίδα του μωρού και του μικρού σας παιδιού Από τη γέννηση ώς τα 5 του χρόνια' από τις εκδόσεις ΠΟΤΑΜΟΣ.(700 περίπου σελίδες)

     

    Το βιβλίο μιλάει για τις διάφορες φάσεις ανάπτυξης του παιδιού και δίνει αρκετές χρήσιμες συμβουλές σε πολλούς τομείς

     

    Πρόσφατα είδα ότι η ίδια σειρά έχει παρόμοια βιβλία για μεγαλύτερες ηλικίες

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Τα 6 πρώτα χρόνια της ζωής Λουκία Δημητρίου Χατζηνεοφύτου Dr.Rer.Nat.Ψυχολόγος εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα

    960 393 844Χ το ISBN..

     

    αυτό είναι επιστημονικά γραμμένο, είναι λίγο τεράστιο (900 σελίδες) αλλά αρκετά αναλυτικό, για κάθε φάση εώς τα 6 χρόνια.

    περιέχει σχεδόν υπερβολικά πολλές πληροφορίες, όμως είναι και ο μόνος τρόπος για σωστή πληροφόρηση.

    Όλα όσα γράφει βασίζονται σε έρευνες και διεθνή standard με τις βιβλιογραφίες τους και ονόματα θεωρητικών - για αυτό είναι έγκυρο.

     

    και προπαντώς περιέχει την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη σε όλα τα στάδια.

     

    Το θεωρώ πλήρες, και ας μήν είναι τόσο ευκολοδιάβαστο - λόγω και επιστημονικών όρων. είναι και λίγο βαρύ :) ..

     

    Μαρία το πήρε η κουνιάδα μου και μου το έδωσε και μένα να το διαβάσω. Είναι αρκετά αναλυτικό όντως αλλά βρήκα δύο κύρια αρνητικά:

    1. Αφιερώνει πολύ μεγάλο χώρο στο διάστημα-σύλληψη - εγκυμοσύνη και

    2. Χρησιμοποιεί πολύ επιστημονικούς όρους ώρες-ώρες με αποτέλεσμα να χάνεσαι λίγο αν δεν το έχεις σπουδάσει το θέμα :idea:

    Παρόλα αυτά είναι τόσο αναλυτικό όντως που αν θες κάτι να μάθεις θα το βρεις σίγουρα εκεί!!!

     

    Πήρα και ένα άλλο και σας το προτείνω:

    "Στην καρδιά των συναισθημάτων του Παιδιού"-Isabelle Filliozat

    Εκδόσεις ΕΝΑΛΙΟΣ

    Ασχολείται πολύ με την συναισθηματική νοημοσύνη του παιδιού και με το πώς μπορούμε να την αναπτύξουμε. Πραγματευεται και θέματα άλλα βασικά όπως η χαρά, ο θυμός, ο φόβος, η κατάθλιψη ενός παιδιού.Δείχνει (γιατί τωρα το ξεκίνησα) αρκετά καλό και είναι καλογραμμένο και ευκολοδιάβαστο.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Μέχρι στιγμής εμένα δεν με δυσκόλεψε, πάντως τα πρώτα κεφάλαια τα προσπέρασα, διαβάζω πρώτα τα κεφάλαια που αφορούν την ηλικία των 2-3 ετών, μετά θα το περιλάβω από την αρχή. (Μέχρι τότε ελπίζω να με ενδιαφέρουν και τα πρώτα κεφάλαια… :oops: ……της σύλληψης κλπ)

     

    Πολύ ενδιαφέρων και το βιβλίο που προτείνεις BIZELI, όπως και όλα αυτά που γράφει η Oh-Mammy σε άλλο τόπικ, όρεξη και χρόνο να έχουμε να διαβάζουμε. :D

    Πάντως βρε παιδιά αν όλοι μας ενδιαφερόμαστε τόσο πολύ για την καλύτερη διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας και αν διαβάζουμε τόσα πολλά, λέτε να τα καταφέρουμε και να χτίσουμε έναν κόσμο πολύ καλύτερο από αυτόν που ζούμε τώρα????? ( λέω εγώ τώρα…… :roll::roll::roll: ..)


    .png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Πάντως βρε παιδιά αν όλοι μας ενδιαφερόμαστε τόσο πολύ για την καλύτερη διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας και αν διαβάζουμε τόσα πολλά, λέτε να τα καταφέρουμε και να χτίσουμε έναν κόσμο πολύ καλύτερο από αυτόν που ζούμε τώρα????? ( λέω εγώ τώρα…… :roll::roll::roll: ..)

     

    Την ίδια ακριβώς σκέψη έχω κάνει πολλές φορές και εγώ...


    Οι θησαυροί μου:

    Δημήτρης 5,5 χρονών, Ματθαίος 22 μηνών

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Μακάρι μαρία!!Σε αυτό στοχεύουμε άλλωστε!

     

    Το βιβλίο το χθεσινό σχεδόν το τελείωσα...το ρούφηξα! Είναι εξαιρετικό και σου μιλάει απ'ευθείας στη καρδιά! Είμαι σίγουρη ότι θα σου κάνει πολλά κλικ όταν το διαβάσεις!Σου μεταφέρω δύο πράγματα που μου έμειναν:

    1.Τα παιδιά πρέπει να τα συντροφεύουμε και όχι να τα διαπαιδαγωγούμε

     

    2.Το μεγάλωμα ενός παιδιού είναι ουσιαστικά και μεγάλωμα δικό μας. Μέσα απο τη διαπαιδαγώγησή τους ωριμάζουμε και εμείς. Ερχόμαστε αντιμέτωποι με αυτά αλλά ουσιαστικά ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον ίδιο μας τον εαυτό και τα όρια μας. Δεν θα είμαστε ποτέ ολόσωστοι αλλά δεν είναι αυτό το σημαντικό. Το σημαντικό είναι να είμαστε ανθρώπινοι και να ακούμε τη καρδιά μας και την καρδιά τους.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    2666748610041690424XHbOAu_th.jpg

     

    Σχετικά με το 'Η φροντίδα του μωρού και του μικρού σας παιδιού Από τη γέννηση ώς τα 5 του χρόνια' από τις εκδόσεις ΠΟΤΑΜΟΣ.

    Εγώ αυτό έχω σπίτι και το εμπιστεύομαι για δυο λόγους. Ένα είναι της αμερικάνικης παιδιατρικής εταιρείας και το άλλο εκδόθηεκ υπο την εποπτεία ενός δικού ςμας παθηγητή παιδιατρικής.

    Όμως ειλικρινά είναι μάλλον manual και όχι βιβλίο για αναγνωση. Δηλαδή, ανάλογα με την ηλικί ακαι το θέμα ψάχνεις αυτο που θες, δε το διαβάζεις μονορούφι.

    Και στο θέμα του ρεψίματος και στο θέμα του πυρετού, σε θέματα με διάροια - δυσκοιλιότητα, σε κάτι άλλα πχ συνάχι, ματάκια τσιμπλες κλπ μου βγηκε πολύ χρήσιμο. Θετικότατο είναι ότι συμφωνει με τον γιατρό μου και ο γιατρός μου με αυτό.

    Επίσης, μου δίνει και μια ιδέα για το πως να ελεγχω την ψυχοκινηιτική τοης κατάσταση, χοντρικά, δηλαδή τι να περιμένω να κάνει και τι όχι.

    Πάντως οι πληροφορίες για το φαγητό, θεωρώ ότι είναι υπερβολικές σε ότι αφορά τα μεγέθη,,,σιγά μη φάει η δικιά μου κόρη τόοσο.

    http://community.webshots.com/user/theanom

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ενα βιβλιο που πραγματικα πιστευω ειναι πολυ καλο και χρησιμο για το πως πρεπει να συμπεριφερομαστε στα παιδια μας για να συνεργαζονται μαζι μας,χωρις απειλες,φωνες και μαλωματα ειναι το ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ,ΖΗΤΗΜΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ,ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΥΤΡΑΚΗ.οταν το διαβασα καταλαβα ποσα λαθη ειχαν κανει οι γονεις μας σε εμας!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ένα βιβλίο που κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να το διαβάσουν όλοι οι γονείς είνα ¨Η συναισθηματική νοημοσύνη των παιδιώ" του John Gottman, εκδόσεις Ελληνικά γράμματα.

    Στο βιβλίο αυτό ο συγγραφέας μιλά στους γονείς για τη συναισθηματική νοημοσύνη των παιδιών και την ανάπτυξή της. Η ουσία, όπως λέει ο συγραφέας, δεν είναι να επικεντρώσουμε την προσοχή μας στην κακή συμπεριφορά του παιδιού. Είναι να του δείξουμε την αγάπη μας στις δύσκολες στιγμές του, να αναγνωρίσουμε τα συναισθήματά του, να δείξουμε πως το καταλαβαίνουμε και να το βοηθήσουμε να βρει λύσεις στα προβλήματα που το απασχολούν. Η ουσία είναι να γίνουμε εμείς οι οδηγοί και μέντορές του, να του δείξουμε το δρόμο προκειμένου να πορευτεί μέσα στον κόσμο των συναισθημάτων. Ο στόχος λοίπον είναι να εφαρμόσουμε συναισθηματική αγωγή, μια διαδικασία που θα βοηθήσει το παιδί μας να αποκτήσει συναισθηματική νοημοσύνη. Βασισμένο σε πολυετείς έρευνες και στην εμπειρία με εκατοντάδες γονείς, το βιβλίο αυτό μας δείχνει τον τρόπο να μεγαλώσουμε συναισθηματικά υγιή και ευτυχισμένα παιδιά.


    Δημήτρης 25/01/07

    Εβελίνα 12/04/08

    Χριστίνα 04/10/10

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ΠΩΣ ΝΑ ΔΙΗΓΟΥΜΑΣΤΕ ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΙΝΟΟΥΜΕ ΑΛΛΑ ΕΚΑΤΟ

     

     

    Συγγραφέας: ΣΑΝΤΑΓΚΟΣΤΙΝΟ ΠΑΟΛΑ

    Μετάφραση: ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ ΕΛΕΝΗ

    Εκδόσεις: ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ

     

    Περιγραφή: Με συγκεκριμένα παραδείγματα, παρμένα από την κλασική κληρονομιά των παραμυθιών, το εύχρηστο αυτό εγχειρίδιο εξηγεί στον γονέα γιατί ακόμα και τα πιο παλιά παραμύθια παραμένουν τόσο επίκαιρα. Μας υποδεικνύει ποια παραμύθια να διαλέγουμε και ποια καλύτερα να αποφεύγουμε. Μας δείχνει πώς να επινοούμε ένα παραμύθι για το παιδί μας και πώς να το παροτρύνουμε να επινοήσει ένα δικό του. Δύο κεφάλαια είναι αφιερωμένα στους δασκάλους και στη χρήση του παραμυθιού ως διδακτικό εργαλείο

     

    174259.jpg


    Δημήτρης 25/01/07

    Εβελίνα 12/04/08

    Χριστίνα 04/10/10

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΕΛΝΟΥΝ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΜΕ ΤΙΣ ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥΣ

     

    (Ο Ρόλος της Παιδικής Ζωγραφιάς στην Ανάδειξη και λύση των Συγκρούσεων)

     

    Συγγραφέας: ΜΠΑΝΓΚΕΡ-ΦΛΕΚ ΡΟΖΕ

    Μετάφραση: ΚΑΜΜΕΝΟΥ ΚΑΙΤΗ

    Εκδόσεις: ΘΥΜΑΡΙ

     

    Περιγραφή: Η Ρόζε Φλεκ-Μπάνγκερτ, σ' αυτό το βιβλίο της - αποτέλεσμα της πολύχρονης

    επιστημονικής της πείρας, μας δείχνει με ποιόν τρόπο οι ζωγραφιές των

    παιδιών "μιλάνε" για την κατάσταση της ζωής τους - και δίνουν στους μεγάλους

    πληροφορίες για το τι απασχολεί το παιδί, στη δεδομένη στιγμή, τι το

    προβληματίζει, τι το τυραννάει ή, ακόμη, τι είναι αυτό που επιθυμεί και

    εύχεται. Οι δώδεκα παιδικές ιστορίες, μαζί με τις ζωγραφιές τους, είναι ο

    καλύτερος μάρτυρας (και σύμβουλος μαζί) για τον τρόπο με τον οποίο το παιδί

    βιώνει τα συναισθήματά του, αλλά και πώς αντιδρά.

     

     

    Σελίδες: 170

    ISBN: 960-349-017-2

     

    141068.jpg


    Δημήτρης 25/01/07

    Εβελίνα 12/04/08

    Χριστίνα 04/10/10

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ΠΩΣ ΝΑ ΕΡΜΗΝΕΥΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ

     

    Συγγραφέας: ΚΡΟΤΙ ΕΥΗ, ΜΑΝΙ ΑΛΜΠΕΡΤΟ

    Μετάφραση: ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ ΕΛΕΝΗ

    Εκδόσεις: ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ

     

    Περιγραφή: Για όλα τα παιδιά το σχέδιο, ακόμα και το πιο μπερδεμένο, αποτελεί έναν αυθόρμητο τρόπο να εκφράσουν τον εαυτό τους. Να γιατί το να ξέρουμε να "διαβάζουμε" τα σχέδιά τους μας επιτρέπει να κατανοήσουμε βαθύτερα τις ανάγκες τους και να δώσουμε τις κατάλληλες απαντήσεις...

     

     

     

    Χρονολογία Εκδοσης: 2003

    Σελίδες: 166

    ISBN: 960-033605-9


    Δημήτρης 25/01/07

    Εβελίνα 12/04/08

    Χριστίνα 04/10/10

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ΤΟΝΩΣΤΕ ΤΗΝ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΣΑΣ 501 ΤΡΟΠΟΙ

     

    Συγγραφέας: ΡΑΜΣΕΥ ΡΟΜΠΕΡΤ

    Εκδόσεις: ΚΡΙΤΙΚΗ

     

    Περιγραφή: Σ' αυτό το βιβλίο συμβουλών θα βρείτε 501 τρόπους για να ενισχύσετε την εμπιστοσύνη του παιδιού σας στις ικανότητες και τα χαρίσματά του, να του διδάξετε τον αυτοσεβασμό και την αυτοεκτίμηση, να του δείξετε πώς να τα βγάζει πέρα στις δύσκολες καταστάσεις. Μικρά πράγματα της καθημερινότητας, που όμως αρκούν για να βοηθήσουν το παιδί να θωρακιστεί απέναντι στις αντιξοότητες της ζωής.

     

    Χρονολογία Εκδοσης: 2004

    Σελίδες: 208

    ISBN: 960-218-341-1


    Δημήτρης 25/01/07

    Εβελίνα 12/04/08

    Χριστίνα 04/10/10

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαβάστε μερικές σελίδες για να δείτε περι τίνος πρόκειται.

    Είναι πρωτοποριακό, πολύ σημαντικό... και αφορά το πως μαθαίνουμε, ... είναι ενδιαφέρον μιάς και βλέπουμε πόσο εξαρτώμαστε απο το σώμα μας, πως ο εγκέφαλος επικοινωνεί με τα διάφορα μέρη του σώματος καλύτερα απο κάποια άλλα και πως διαφέρει αυτό απο άνθρωπο σε άνθρωπο.

     

    http://www.amazon.com/Dominance-Factor-Knowing-Dominant-Learning/dp/0915556316/ref=si3_rdr_bb_product/002-7569566-1750425

     

    http://www.amazon.com/gp/sitbv3/reader/002-6378608-3442463?ie=UTF8&p=S005&asin=0915556316

     

    εγώ θα το αγόραζα, και σαν παιδαγωγός... είναι μια νέα προοπτική ενδιαφέρουσα,

    το βρήκα ψάχνοντας για τους δεξιόχειρες και τους αριστερόχειρες, ...


    ...έγινα επιτέλους και εγώ μια parentholic ... 

    (If You Wanna Make The World A Better Place)

    Take A Look At Yourself And Then Make A Change

    R.I.P. Michael Jackson.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα

    • Σύνδεση/Εγγραφή

      Για να μπορέσετε να απαντήσετε σε ερωτήματα ή να ρωτήσετε τα μέλη κάποιο νέο ερώτημα είναι απαραίτητο να εγγραφείτε! Είναι εύκολο & δωρεάν! 

    • Similar Content

      • Από angela_kgr,
        edit admin 2020
        υπάρχει νέα έρευνα / άρθρο που αναδεικνύει άλλες πληροφορίες για τα ssri  
         
        https://www.cdc.gov/pregnancy/meds/treatingfortwo/features/ssrisandbirthdefects.html
         
         
        Prozac:
        Προκαλεί καρδιακές ανωμαλίες στο έμβρυο
         
         
        Οι μέλλουσες μητέρες οι οποίες λαμβάνουν αντικαταθλιπτικά όπως το Prozac και το Seroxat έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να γεννήσουν μωρά με καρδιακές ανωμαλίες, ανακάλυψε νέα έρευνα. Ωστόσο η ομάδα μεγαλύτερου κινδύνου ήταν μέλλουσες μητέρες οι οποίες κάπνιζαν περισσότερα από 10 τσιγάρα την ημέρα.
        Ερευνητές από την Ιατρική Σχολή Hadassah του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ παρακολούθησαν 724 έγκυες γυναίκες οι οποίες λάμβαναν Prozac ή Seroxat κατά τη διάρκεια του πρώτου τριμήνου της κύησης, και
        τις σύγκριναν με 1467 γυναίκες οι οποίες δεν λάμβαναν τα αντικαταθλιπτικά. Ανακάλυψαν ότι η ομάδα του Prozac είχε τέσσερις φορές περισσότερες πιθανότητες να γεννηθεί μωρό με καρδιακή ανωμαλία, η ομάδα του Seroxat είχε τρεις φορές περισσότερες πιθανότητες, όμως οι γυναίκες
        που κάπνιζαν αύξησαν τον κίνδυνό τους πέντε φορές.
        Πηγή: British Journal of Clinical Pharmacology
         
         
        Δε μπορεσα να βρω αν ταιριαζει σε καποιο αλλο ποστ, αν υπαρχει καποιο παρακαλω να μεταφερθει εκει.....
      • Από Christinaki81,
        Κοριτσια καλησπερα! Θα ηθελα να μαθω αν καποια εζησε καταθλιψη στην εγκυμοσυνη, αν πηρε καποιο αντικαταθλιπτικό και σε τι ποσότητα και αν επηρεαστηκε το μωρακι της. Ειχα αγχωδη καταθλιπτικη διαταρραχη απο το 2006 και τωρα στον 5ο μηνα νιωθω παλι αφορητα. Ανησυχω μηπως πρεπει να ξεκινησω παλι αγωγη. Θα ηθελα τις εμπειριες σας εστω και με π.μ.
        Ευχαριστω!!!
      • Από alcyon,
        Μικρή και απλή η απορία...
        Ποια είναι η διαχωριστική γραμμή που καθορίζει σε ποιον ειδικό θα απευθυνθεί κάποιος;
         
        Λόγω επαγγέλματος, οι συμπεριφορές με τις οποίες ερχόμαστε σε επαφή είναι πολλές. Σε ορισμένες περιπτώσεις αυτές χρείζουν ειδικού. Όμως σε ποιον ειδικό αντιστοιχούν; Ψυχολόγο ή ψυχίατρο;
         
        Για παράδειγμα, έτυχε για το ίδιο περιστατικό να ρωτήσω φίλες/γνωστές μου ψυχολόγους (3 τον αριθμό) και να μου πουν πως είναι οκ και χρειάζονται τα άτομα αυτά συμβουλευτική, ενώ για τις ίδιες περιπτώσεις οι ψυχίατροι (2 διαφορετικοί) λένε πως είναι θέμα παθολογίας.
        Όλοι οι ειδικοί είναι σίγουροι για τον εαυτό τους, την εμπειρία τους και το επάγγελμά τους.
         
        Λοιπόν... ποιον πιστεύουμε;; :confused:
      • Από nea mamaka,
        ΕΧΩ ΤΩΡΑ 3 ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΚΛΑΜΑΤΑ. ΟΡΕΞΗ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ. Η ΜΙΚΡΗ ΩΡΕΣ ΩΡΕΣ ΜΕ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙ. ΕΧΩ ΝΑ ΒΓΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ 4 ΜΕΡΕΣ. ΦΟΡΑΩ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΠΑΛΙΑ ΡΟΥΧΑ. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΚΑΜΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΙΛΑΩ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ. ΜΟΝΟ ΝΑ ΚΛΑΙΩ. ΕΧΩ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΜΗΝΕΣ ΝΑ ΕΡΓΑΣΤΩ ΚΑΙ ΜΟΥ ΤΗΝ ΕΧΕΙ ΔΩΣΕΙ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΤΡΕΜΩ ΠΟΥ ΘΑ ΑΦΗΣΩ ΤΗΝ ΜΙΚΡΗ ΣΕ 10 ΜΕΡΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΩ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ. ΟΛΑ ΜΟΥ ΦΤΑΙΝΕ. HELP ME PLEASE...............
      • Από kine,
        Τί είναι ψυχική ασθένεια;
               Ποιός είναι ο ψυχικά ασθενής;
               Πως γίνεται η διάγνωση της ψυχικής ασθένειας;
               Ποια είναι η θεραπεία αυτής;
         
         
        Αντί για τα παραπάνω ερωτήματα, ο περισσότερος κόσμος που αισθάνεται περίεργα , οδηγείται στον ψυχίατρο, έχοντας την βεβαιότητα ότι ο ψυχίατρος έχει αυτές τις απαντήσεις και κατά συνέπεια, μπορεί να αναγνωρίσει τον ψυχικά ασθενή, να διαγνώσει την ψυχική πάθηση και στη συνέχεια να συνταγογραφήσει την θεραπευτική αγωγή. Κάτι τέτοιο δυστυχώς δεν ισχύει και οι παραπάνω βεβαιότητες δεν είναι μονάχα προϊόν παραπληροφόρησης, αλλά οδηγούν σε πολύ σοβαρότερα προβλήματα το άτομο που τα υφίσταται.
         
        Το πιο σημαντικό κομμάτι κατά τη γνώμη μου, είναι να συνειδητοποιήσουν οι πελάτες/ασθενείς των ψυχιάτρων ότι ο ψυχίατρος δεν έχει εργαλείο διάγνωσης της ψυχικής νόσου. Το εργαλείο του ψυχιάτρου είναι ένας κατάλογος, μια λίστα ταξινόμησης, περιγραφική απεικόνιση συμπεριφορών. Το εργαλείο αυτό είναι το DSM το οποίο παρερμηνεύεται και εκλαμβάνεται, ως διαγνωστικό τέστ. Ο ασθενής περιγράφει τις ενοχλήσεις του στον ψυχίατρο κι αυτός εντάσσει αυτά τα δεδομένα στις αντίστοιχες κατηγορίες του συγκεκριμένου καταλόγου ασθενειών. Σκοπός του εγχειριδίου είναι να έχουν όλοι οι ψυχίατροι την ίδια ανταπόκριση στους ασθενείς τους, να λαμβάνουν την ίδια διάγνωση και την ίδια αγωγή, προκειμένου να ενισχυθεί η αξιοπιστία του κλάδου ως προς τις γνωματεύσεις. Το δυστύχημα είναι, πως η σύνταξη, η δημιουργία, η ανακάλυψη, η αρχειοθέτηση των ασθενειών του καταλόγου αυτού (και η προτεινόμενη αγωγή), δεν είναι προϊόν επιστημονικής ιατρικής έρευνας. Δεν υπάρχει επιστημονική τεκμηρίωση της ύπαρξης των ασθενειών αυτών, από την κατάθλιψη, μέχρι την σχιζοφρένεια. Και ακόμη περισσότερο, δεν υπάρχει επιστημονική τεκμηρίωση για την σχέση φαρμάκου και θεραπείας. Τα προϊόντα που χρησιμοποιούνται ως ψυχοφάρμακα, είναι ψυχοτρόπες ουσίες (όπως κάθε άλλη ναρκωτική, παραισθησιογόνα, κατασταλτική ή διεγερτική ουσία, νόμιμη ή παράνομη), που παράγονται από την φαρμακοβιομηχανία και έπειτα προτείνονται στην ψυχιατρική κοινότητα και εισάγονται στον κατάλογο DSM , χωρίς να έχει μεσολαβήσει επιστημονική έρευνα, συσχετισμού των ουσιών αυτών με τη θεραπεία της νόσου για την οποία χορηγείται.
         
        Τα παραπάνω δεν προσπαθούν να μειώσουν τη σημασία και τη σοβαρότητα της ψυχικής ασθένειας, αλλά την αντιμετώπιση της: την απλουστευμένη και επιπόλαιη άποψη πως η ψυχική νόσος είναι κατανοητή από την ιατρική επιστήμη και κάθε ψυχοφάρμακο είναι ικανό να γιατρέψει την ασθένεια, όπως η αντιβίωση γιατρεύει από τον ιό.
         
        Τα παρακάτω βίντεο είναι πολύ σύντομα και εξαιρετικά σαφή, για να αιτιολογηθεί η αμφισβήτηση τόσο των ψυχιατρικών διαγνώσεων, όσο και της "θεραπευτικής" αγωγής.
         
         
         
         
         
      • Από Macgyver,
        Μπορεί να το έχω βάλει εντελώς σε λάθος ενότητα, οπότε παρακαλώ να το μεταφέρουν εάν το κρίνουν απαραίτητο οι Διαχειριστές. 
        Στο θέμα μου: Άγιος Βασίλης. 
        Το πρόβλημά μου: Τι λέω στο παιδί ώστε να μην χαλάσω την ατμόσφαιρα των άλλων παιδιών και με κυνηγούν ομαδικά οι υπόλοιποι γονείς
        Πλέον ο μικρός έχει μεγαλώσει αρκετά ώστε να αντιλαμβάνεται τι γίνεται γύρω του από άποψη διαφημίσεων, αντιλήψεων και εμπορικών συναλλαγών. 
        Δεδομένου ότι πλησιάζουν τα Χριστούγεννα ( σχεδόν ... για τη γιαγιά σίγουρα ... ), η γιαγιά έκανε από τώρα την ερώτηση : ΤΙ ΝΑ ΦΕΡΕΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ; 
        Η αλήθεια είναι ότι ο μικρός την κοίταξε λίγο περίεργα και εκείνη του εξήγησε, χωρίς να έχουμε προηγουμένως συζητήσει μεταξύ μας. 
        Εμένα, ως μαμά δεν μου αρέσει να γεμίζω με ψεύτικες ιδέες ένα παιδί περί ύπαρξης ενός πνεύματος που φέρνει δώρα στα παιδάκια. 
        Σκέφτηκα να το εξηγήσω κάπως στο παιδί, αλλά με συγκράτησε ο άντρας μου με την ατάκα "Κι αν γυρίσει και πει στα υπόλοιπα ότι ΔΕΝ υπάρχει Άγιος Βασίλης που να φέρνει δώρα κλπ;" 
        Να πω την αλήθεια, διχάζομαι γιατί ούτε να γεμίζω το παιδί μου με φρούδες ελπίδες θέλω, ούτε να χαλάσω άθελά μου τα Χριστούγεννα των άλλων παιδιών. 
        Τι θα κάνατε στη θέση μου ;  Το  θεωρώ πραγματικά τραγελαφικό το θέμα και να πω την αλήθεια, ντρέπομαι να το συζητήσω με κάποιον ειδικό, διότι μάλλον θα με θεωρήσει τρελή ( κι εγώ δηλαδή αρχίζω και με θεωρώ πλέον  )
         
         
         
      • Από vtgian,
        Το παρακάτω κείμενο αφορά χαλαρή μετάφραση (οπότε κρίνετε με επιείκεια, ή ακόμα καλύτερα διαβάστε το στα αγγλικά) του άρθρου "What Should You Do When Your Child Hits You?" της Laura Markham και δημοσιεύτηκε στο psychologytoday.com
        (psychologytoday.com/us/blog/peaceful-parents-happy-kids/201306/what-should-you-do-when-your-child-hits-you)
         
        Τι να κάνετε όταν σας χτυπάει το παιδί σας;
        Πως να μείνετε ήρεμοι όταν το παιδί ξεσπά πάνω σας.
        Laura Markham, Ph.D.,
         
        «Για εμένα το μεγαλύτερο πρόβλημα παραμένει να είναι ο θυμός μου και ο φόβος μου, όταν το παιδί μου ξεπερνά τα όρια – ειδικά σε σχέση με ασφάλεια. Με έχει πονέσει άσχημα, τόσες πολλές φορές. Ξέρω ότι πιθανότατα να μην το εννοεί αλλά κάποιες φορές ο πόνος ήταν τόσο δυνατός που έβαλα τα κλάματα. Μακάρι να μπορούσα να παραμείνω ήρεμη σε τέτοιες περιπτώσεις»
         
        Το να μείνουμε ήρεμοι όταν το παιδί μας, μας χτυπάει είναι σχεδόν αδύνατο. Ο πόνος ενεργοποιεί άμεσα το κατώτερο στέλεχος του εγκεφάλου, αυτό που ελέγχει την παρόρμηση «πολέμησε ή φύγε» και το παιδί κατευθείαν μοιάζει με εχθρό. Αυτομάτως εμείς παίρνουμε τον «κακό δρόμο». Ξέρουμε ποιος είναι ο «κακός δρόμος». Είναι αυτός που γρυλίζουμε στο παιδί με σφιγμένα δόντια, ή αρχίζουμε να ουρλιάζουμε ή γινόμαστε σωματικά βίαιοι. Είναι όταν χάνουμε την ικανότητα να σκεφτούμε λογικά και αισθανόμαστε δικαιολογημένοι να πάθουμε και εμείς tantrum.
         
        Τι πρέπει να κάνετε όταν σας χτυπάει το παιδί σας; Εκείνη τη στιγμή, τίποτα. Η όποια αντίδραση όταν νιώθουμε έτσι θα έχει κακό αποτέλεσμα και για τους δυο σας. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα διαιωνίσετε έναν κύκλο που περιέχει και φυσική βία. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να θέσετε ξεκάθαρα όρια. Για την ακρίβεια, έχετε αρκετή δύναμη να προλάβετε αυτήν την κατάσταση, πριν αυτή επαναληφθεί. Το μόνο θέμα είναι ότι χρειάζεται να ρυθμίσετε τα δικά σας συναισθήματα, πριν βοηθήσετε το παιδί να ρυθμίσει τα δικά του.
         
        Τα παιδιά μαθαίνουν να ρυθμίζουν τα έντονα συναισθήματά τους όταν:
        1.     Αποδεχόμαστε όλα τους τα συναισθήματα
        2.    Όταν θέτουμε σταθερά και ξεκάθαρα όρια στις πράξεις
        3.    Όταν ρυθμίζουμε τα δικά μας συναισθήματα και λειτουργούμε σε σεβασμό.
         
        Ας το δούμε με παράδειγμα:
        Ο εξάχρονος Adrian ρίχνεται με δύναμη στη μαμά του, γρατζουνώντας την. «ΌΧΙ!!! Δεν είναι δίκαιο! Σε μισώ!!!»
         
        Η μητέρα του προσπαθεί να τον αποφύγει αλλά δεν είναι αρκετά γρήγορη. Το χέρι της έχει τώρα ένα μακρύ, άσχημο κόκκινο σημάδι. Είναι εξοργισμένη και τσιρίζει από τον πόνο. Παίρνει μια βαθιά ανάσα και λέει «Άουτς! Αυτό πόνεσε πολύ! Πάω να το φροντίσω. Θα σου μιλήσω αφού ηρεμήσω». Πηγαίνει στο μπάνιο και κλείνει την πόρτα (αν το παιδί έχει θέματα εγκατάλειψης ή είναι μικρότερο των πέντε, αφήνει την πόρτα ανοιχτή).
         
        Στο μπάνιο, η μαμά δε χάνει τον χρόνο της για να σκεφτεί όλους τους λόγους που μπορεί το παιδί της να είναι αχάριστο, κακό και μάλλον ο δολοφόνος με το τσεκούρι. Αντίθετα, φροντίζει το χέρι της πλένοντάς το, ώστε να ηρεμήσει το πληγωμένο παιδί μέσα της που θέλει εκδίκηση. Μετρά μέχρι το δέκα, παίρνοντας βαθιές αναπνοές. Θυμίζει στον εαυτό της ότι το παιδί της δυσκολεύεται να ρυθμίσει τα συναισθήματά του και ότι η ΔΙΚΗ της δυνατότητα να μείνει ήρεμη είναι ο ουσιαστικός παράγοντας που θα βοηθήσει το παιδί να κατακτήσει και το ίδιο τη δυνατότητα αυτή.
        Θυμίζει στον εαυτό της ότι ο στόχος είναι να μεγαλώσει ένα παιδί που ΘΕΛΕΙ να ρυθμίζει το θυμό του και έχει τη συναισθηματική νοημοσύνη να το κάνει. Αυτό σημαίνει ότι η τιμωρία σε αυτή τη φάση δε βοηθάει. Αντίθετά, το παιδί χρειάζεται να επανασυνδεθεί μαζί της ώστε να πάρει τη βοήθεια που χρειάζεται για να διαχειριστεί τα συναισθήματά του.
         
        Πέντε λεπτά αργότερα, βγαίνοντας από το μπάνιο, η μητέρα ακολουθεί τον «καλό δρόμο». Ξέρετε ποιος είναι αυτός, είναι όταν βλέπετε τα πράγματα μπαίνοντας στη θέση του παιδιού, έτσι ώστε να μπορείτε να ανταποκριθείτε με υπομονή και κατανόηση.
         
        Η μαμά πηγαίνει στο γιό της και κατεβαίνει στο ύψος του, αλλά τόσο μακριά ώστε να μην μπορεί να την χτυπήσει στο πρόσωπο (αυτό μειώνει και το φόβο του και έτσι είναι πιθανότερο να μην ξεσπάσει). «Αυτό πραγματικά με πόνεσε. Ξέρω ότι είσαι θυμωμένος. Αλλά δεν θα σε αφήσω να με πονάς. Οι άνθρωποι δεν είναι για να χτυπάνε».
         
        Adrian: Αλλά δεν είναι δίκαιο. Πρέπει να πάω στο σπίτι του Jake. Χθες είπες ότι μπορούσα.
        (Προσέξτε ότι ο Andrian παραβλέπει το γεγονός ότι χτύπησε τη μαμά του. Η μαμά του καταλαβαίνει ότι μέχρι να το παιδί να βοηθηθεί με τα συναισθήματά του, δεν είναι ικανό να μάθει αυτό που θέλει να του διδάξει για το χτύπημα)
        Μαμά: Ναι, το είπα. Βλέπω γιατί είσαι τόσο απογοητευμένος. Τα πράγματα άλλαξαν σήμερα, γιατί η γιαγιά θέλει να πάμε να μείνουμε μαζί της το βράδυ. Δεν θα μπορώ να επιστρέψω για να σε πάρω από τον Jake. Συγνώμη. Ξέρω ότι το περίμενες
        Adrian: Δεν κράτησες την υπόσχεσή σου! Είσαι ψεύτρα!
        Ο Adrian είναι ακόμα πολύ θυμωμένος αλλά η ενσυναίσθηση που του δείχνει η μαμά του, τον κρατά αρκετά ήρεμο ώστε να μην της επιτεθεί σωματικά αυτή τη φορά, μόνο λεκτικά. Τρέχει μακριά της μέσα στο δωμάτιο. Η μαμά καταλαβαίνει ότι αυτό είναι βελτίωση – απομακρύνεται αντί να την χτυπήσει.
        Μαμά: (δεχόμενη το θυμό του γιού της) Είναι πραγματικά νευριασμένος μαζί μου Adrian. Πιστεύεις ότι αθέτησα την υπόσχεσή μου». Η μαμά παραβλέπει το γεγονός ότι την λέει ψεύτρα, που για το παιδί εκείνη τη στιγμή είναι, ακόμα και αν συνήθως κρατάει την υπόσχεσή της. Αναγνωρίζει το θυμό και την αναστάτωση που τον προκαλούν να επιτεθεί.
        Adrian: (φωνάζοντας) Την ΑΘΕΤΗΣΕΣ την υπόσχεσή σου! Μου είχες πει ότι μπορώ να πάω
        Μαμά: (προσπερνώντας το ύψος της φωνής του, η μαμά μιλάει με καλοσύνη και ήρεμα, επιβεβαιώνοντας ότι αναγνωρίζει το θυμό του. Έτσι δείχνει το παράδειγμα της αποδοχής ευθύνης) «Σου έδωσα άδεια να πας και τώρα δε σε αφήνω. Έχεις δίκιο. Αθέτησα την υπόσχεσή μου. Υπάρχει λόγος που το έκανα αλλά και πάλι δεν κράτησα την υπόσχεσή μου. Είναι επόμενο να αισθάνεται θυμωμένος και πληγωμένος»
        Αdrian: (η ενσυναίσθηση που του δείχνει η μητέρα του, τον βοηθά να μοιραστεί τον λόγο που αναστατώθηκε). «Όλα τα άλλα παιδιά θα πάνε! Μόνο εγώ θα λείπω!»
        Μαμά: “Ω αγάπη μου, είναι φυσικό να είσαι θυμωμένος. Θέλεις να είσαι μαζί με τα άλλα παιδιά”
        O Αdrian επιτίθεται και πάλι. Προτιμά να παλέψει παρά να κλάψει, νιώθει καλύτερα έτσι. «Ποτέ δε με αφήνεις να πάει. Γι’ αυτό δεν έχω φίλους! Επειδή είσαι ψεύτρα και κακιά μαμά!»
         
        Η μαμά δεν τονίζει όλα τα πράγματα που κάνει για αυτόν, ούτε ότι κρατά την υπόσχεσή της τις περισσότερες φορές. Δεν μπαίνει καν στη διαδικασία να μαλώσει για το αν έχει φίλους. Παραμένει συμπονετική και ενσυναισθάνεται  το θυμό του. «Δεν καταλαβαίνεις! Αν δεν πάω, δε θα με αφήσουν να παίξω μαζί τους μπάσκετ στο διάλειμμα»
         
        Μαμά: “Ανησυχείς ότι μετά από αυτό δε θα σου κάνουν παρέα;”
        Ο Adrian αρχίζει να κλαίει. Η μαμά του τον πλησιάζει. Κλαίει για λίγο και μετά σταματά ρουφώντας τη μύτη του.
        Αdrian: «Ο Jake θα θυμώσει μαζί μου»
        Μαμά: «Χμμμ.. έτσι νομίζεις; Επειδή δε θα πας σήμερα;»
        Αdrian: «Λέει ότι μόνο μόνο όσοι προπονούνται μαζί μπορούν να παίξουν»
        Μαμά: «Τώρα κατάλαβα γιατί ανησυχείς! Αλήθεια δεν θα σε αφήσουν να παίξεις στο διάλειμμα;»
        Αdrian: (τώρα που έχει εκφράσει τα συναισθήματά του, σκέφτεται πιο καθαρά). «Δε με νοιάζει αν θα θυμώσει ο Jake μαζί μου. Eγώ και πάλι θα παίξω μπάσκετ. Θα πω στη δασκάλα να με βοηθήσει αν δεν με παίζουν»
        Μαμά: «Αυτή είναι καλή ιδέα! Είναι κανόνας ότι όλοι επιτρέπεται να παίζουν;»
        Αdrian: «Ναι. Αλλά έτσι και αλλιώς θα με θέλουν στην ομάδα τους γιατί είναι καλός στις πάσες»
        Μαμά: «Εγώ πάντα θα σε ήθελα στην ομάδα μου»
         
        Ο Adrian την αγκαλιάζει.
         
        Μαμά: Όμως Adrian, υπάρχει κάτι σοβαρό που πρέπει να συζητήσουμε. Κοίτα το χέρι μου.
        Αdrian: (Τώρα που έχει εκφράσει το θυμό του, δεν είναι επιθετικός) Συγνώμη μαμά. Πονάει;
        Μαμά: Ναι Adrian, πονάει. Κατάλαβα γιατί θύμωσες. Μπορείς να είσαι όσο θυμωμένος θέλεις. Αλλά ΔΕΝ θα σε αφήνω να με χτυπάς. Οι άνθρωποι δεν είναι για να χτυπάνε»
        Αdrian: Δεν ήθελα να σε χτυπήσω. Ήμουν θυμωμένος.
        Μαμά: Καταλαβαίνω γιατί ήσουν πραγματικά θυμωμένος. Κάποιες φορές όλοι θυμωνουμε. Αλλά δεν υπάρχει δικαιολογία για το χτύπημα, ΠΟΤΕ. Τι μπορούμε να κάνουμε την επόμενη φορά που θα θυμώσουμε τόσο πολύ;
        Αdrian: Ξέρω, πρέπει να χρησιμοποιώ λέξεις
        Μαμά: Ναι. Και αν δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, τι άλλο μπορείς να κάνεις;
        Αdrian: Να φωνάζω;
        Μαμά: Από το να χτυπάς, ναι είναι καλύτερο.
        Αdrian: Να χτυπάω το πόδι μου στο πάτωμα;
        Μαμά: Τέλεια ιδέα! Υπάρχει και κάτι ακόμα που μπορείς να κάνεις. Μέτρα μέχρι το δέκα και παίρνε βαθιές αναπνοές. Για να το δοκιμάσουμε.
        Αdrian: Εντάξει (μετράνε μαζί μέχρι το 10, με βαθιές αναπνοές)
        Μαμά: Adrian, την επόμενη φορά που θα θυμώσεις, νομίζεις ότι θα μπορέσεις να κάνεις αυτά που είπαμε; Γιατί εντάξει να θυμώνεις, αλλά το να χτυπάς ΔΕΝ είναι εντάξει. Ποτέ δε θα σε χτυπούσα. Δε θα σε αφήσω να με χτυπήσεις.
        Αdrian: Μαμά, δε θα σε ξαναχτυπήσω. Θα γίνω καλύτερος στο να κρατιέμαι. Δεν ήξερα ότι χρειαζόταν μόνο αυτό!
        Μαμά: Adrian, είναι εντάξει που θύμωσες. Και ίσως και εγώ θα έπρεπε να είχα κάνει καλύτερη δουλειά και να έχω πει τι πρέπει να κάνεις. Και καταλαβαίνω ότι είχες καλό λόγο που θύμωσες γιατί δεν κράτησα την υπόσχεσή μου. Αλλά ακόμα και αν έχεις απόλυτο δίκιο για κάτι, ΠΟΤΕ δεν είναι εντάξει να χτυπάς, ότι και να γίνει. Εντάξει;
        Αdrian:Εντάξει. Συμφωνία! (δίνουν τα χέρια)
        Μαμά: Μήπως χρειάζεσαι ένα μυστικό σύνθημα για όταν θυμώνεις;
        Αdrian: Μπορείς να μου λες «Time out!” όπως οι διαιτητές
        Μαμά: Ωραία, μπορώ να το δοκιμάσω. Και τι θα κάνεις όταν πω «Τime out”;
        Αdrian: Θα μετρήσω μέχρι το 10 και θα αναπνέω, ό,τι και αν γίνει.
        Μαμά: Ωραία, έχουμε συμφωνία! Άντε πάμε να ετοιμαστούμε τώρα για να πάμε στη γιαγιά. Έχουμε αργήσει, θα σε βοηθήσω να ετοιμαστείς.
        Αdrian: Θα είμαι πολύ γρήγορος!
         
        Επανέρχονται πάντα τα παιδιά τόσο γρήγορα; Όχι. Αλλά όσο περισσότερο εξασκήστε σε αυτή την προσέγγιση, τόσο πιο γρήγορα θα μάθουν να αυτορυθμίζονται και όλο και λιγότερο θα το χάνουν. Όταν είστε εσείς ήρεμοι, τα παιδιά σας ακολουθούν.
         
        Τι έμαθε ο Adrian;
        Μερικά χρήσιμα εργαλεία για να συγκρατεί τον εαυτό του.  Ότι η μαμά του μπορεί να τον βοηθήσει όταν είναι αναστατωμένος Πως όταν υπάρχει ένα πρόβλημα, η ώριμη πράξη είναι να αναλάβεις την ευθύνη που σου ανήκει, όπως έκανε και η μαμά του.  Ότι είναι ικανός να πονέσει κάποιον και σίγουρα δεν θέλει να το κάνει αυτό.  Ότι η μαμά του βάζει όρια στο τι κάνει ο ίδιος ώστε όλοι να είναι ασφαλείς, πράγμα ανακουφιστικό.  Ότι τα συναισθήματά του είναι αποδεκτά και ότι εξαϋλώνονται όταν αφήνεται στο να τα νιώσει. Ότι μπορεί να επιλέξει πως θα τα εκφράσει. Και ίσως το πιο σημαντικό, ότι η αγάπη της μητέρας του είναι δεν έχει όριο, ακόμα και όταν αυτός τα ξεπερνά. Γιατί στην αγάπη, δεν υπάρχει όριο, υπάρχει μόνο αγάπη.  
        Είθε να κάνετε σήμερα θαύματα, μεγάλα ή μικρά.
         
        Η Laura Markham, Ph.D., είναι η συγγραφέας του Peaceful Parent, Happy Kids: How To Stop Yelling and Start Connecting.