alcyon

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    6.351
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

4 Neutral

Περισσότερα για την/τον alcyon

  • Rank
    Συχνός Επισκ.

Converted

  • Περιοχή
    πολίτης του κόσμου

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

891 εμφανίσεις προφίλ
  1. alcyon

    Δεν μπορω να βαλω προγραμμα...

    Τα φρούτα αυτή την εποχή είναι χάρμα! Εγώ αντίστοιχα είχα δώσει φρούτα εποχής για "γεύση". Να γλύψει, να πιπιλήσει κτλ. Ήταν τότε 4-5 μηνών. Κατά τους 5,5 άρχισα να τα πατάω με το πιρούνι και να του τα δίνω. Είχε ξετρελαθεί!! Όλο το καλοκαίρι δοκίμασε τα πάντα από φρούτα (σταδιακά ανά τρεις μέρες αν ήταν καινούριο). Πέρα από τα κλασικά μπανάνα, μήλο, αχλάδι, δοκίμασε επίσης: Κεράσια, φράουλες, ροδάκινα, κορόμηλα, δαμάσκηνα, σταφύλια, καρπούζι, πεπόνι. Ξετρελάθηκε με την ιδέα του φαγητού! Όσο για το πρόγραμμα (ένα ένα τα θυμάμαι χε χε χε), φτιάξε δικούς σου "σταθμούς". Π.χ. όταν βάλεις κάποιο γεύμα στερεών φρόντισε να είναι σε σταθερή ώρα. Όσο μπαίνουν τα γεύματα και κρατάς εσύ σταθερές σχετικά ώρες, θα προσαρμόζεται και το παιδί πάνω σε αυτά σταδιακά. Αν σου κοιμάται πολύ αργά και σου ξυπνά επίσης αργά, δοκίμασε το πρωί να το γαργαλεύεις λίγο, (χαδάκια κτλ) μήπως έχει ελαφρύ ύπνο και σηκωθεί. Δε θέλεις να το ξυπνήσεις από το βαθύ του ύπνο, αλλά να το σηκώσεις αν κάνει ελαφρύ. Θα κουραστεί νωρίτερα και θα προσαρμόσει το πρόγραμμα ύπνων του. Και αυτό φυσικά σταδιακά. (Και κατά προτίμηση από 6++ μηνών -νωρίς- ή και μετά τους 9 μήνες-μέτρια-, μη σου πω, καλύτερα κοντά στο χρόνο). Πρόσεξε μόνο στο "γαργάλεμα" αν δε θέλει να ξυπνήσει μην το ζορίσεις γιατί κινδυνεύεις να "κερδίσεις" πολλά νεύρα που θα κρατήσουν σχεδόν όλη μέρα από το "κόψιμο του ύπνου". Θέλει, λίγο παρατήρηση στις αντιδράσεις του παιδιού. (Χαιδεύεις 1-2 φορές. Ανταποκρίνεται με ηρεμία; Τότε συνεχίζεις. Αν δεν ανταποκρίνεται ή αν δείχνει πως δυσανασχετεί, το αφήνεις να κοιμηθεί). Πριν τους 6 μήνες, δε θα δοκίμαζα να "βάλω" πρόγραμμα σε παιδί. Αν είχε από μόνο του τότε οκ.

  2. Διαφημίσεις


  3. alcyon

    Δεν μπορω να βαλω προγραμμα...

    Είναι νωρίς για πρόγραμμα. Μην αγχώνεσαι. Θα έρθει η ώρα, αλλά δεν είναι τώρα. Υπάρχουν κάποια μωράκια που έχουν πρόγραμμα (έχω ακούσει, αλλά δεν έχω δει με τα μάτια μου τέτοια μωρά). Τα περισσότερα όμως, ΔΕΝ έχουν πρόγραμμα όχι μόνο σε αυτές τις ηλικίες, αλλά και πολύ μεγαλύτερα.
  4. Τα παράπονα ως προς τη συμπεριφορά του παππού στο βρέφος, είναι η κορυφή του παγόβουνου. Οι αιτίες δείχνουν περισσότερες και πολύ βαθύτερες. Οπότε, μην κοιτάζεις γιατί το δέντρο δε βγάζει καλό καρπό. Κοίτα τις ρίζες και το χώμα. Οι υποδείξεις ακυρώνουν τον οποιονδήποτε. Αν ο άλλος δεν κατανοεί από μόνος του ή έστω μετά από εξήγηση των επιθυμιών μας (τι θέλουμε εμείς, όχι τι κάνει "λάθος" ο άλλος), τότε μην περιμένεις πολλά. Οφείλεις να πάρεις τις αποφάσεις σου ως προς το πώς εσύ θα λειτουργείς για να προσλαμβάνει το παιδί αυτό που θες. Σε καμία περίπτωση δεν πάμε να "διορθώσουμε τους άλλους". Όπως εσύ βλέπεις στραβούς τους άλλους και επιθυμείς να αλλάξουν, αντίστοιχα σε βλέπουν κι εκείνοι και προσπαθούν να σε αλλάξουν με τη συμπεριφορά τους. Όμως δεν είναι διαγωνισμός. Με μια φράση: -Βρείτε τις αιτίες και διαχειριστείτε τις με υπομονή και μεθοδικότητα. -Πάρτε αποφάσεις εσείς για εσάς και όχι για λογαριασμό των άλλων. Και μην ξεχνάτε: Πίτα ολόκληρη και σκύλος χορτάτος δε γίνεται. Αυτά πολύ πολύ φιλικά
  5. Αν τα παιδιά δείχνουν ανεξάρτητα, δεν υπάρχει λόγος διαχωρισμού. Ούτε υπάρχει λόγος να "ενοχοποιούμε" τον αδερφικό δεσμό τους, σα να είναι κάτι ανεπιθύμητο ή στραβό. Αν οι μεταξύ τους σχέσεις βρίσκονται σε υγιές επίπεδο, εκεί θα κρατηθούν και μετά. Αν είναι ανεξάρτητες προσωπικότητες, θα λειτουργούν ανεξάρτητα όσο κοντά κι αν βρίσκονται. Συγκρίσεις υπάρχουν πάντα ανάμεσα σε οποιαδήποτε αδέρφια. Όπως κάθε παιδί σε μια οικογένεια θα πρέπει να μάθει να διαχειρίζεται τις διαφοροποιήσεις στις συμπεριφορές των άλλων. Συζητήστε, αφουγκραστείτε, ...
  6. Kine κρατώ το σχόλιό σου περί συνεπειών του πατροναρίσματος και συντάσσομαι με αυτό. Σε άλλο σημείο παρακάτω όμως, ας μου επιτραπεί να παραθέσω μία σκέψη. Παλαιότερα η εκκλησία αντιμετώπιζε ως δαιμονισμένους τους ανθρώπους με ψυχικές ασθένειες. Τώρα, όμως αναγνωρίζει τις ψυχικές ασθένειες (οι περισσότεροι τουλάχιστον). Μήπως όμοια θα μπορούσε να αποδεχθεί και τους ανθρώπους με διαφορετική ταυτότητα φύλου; (Το "ταυτότητα φύλου" το βάζω ως γενικό όρο -αδόκιμα ίσως- για να περιγράψω όλο το φάσμα).
  7. Το πρώτο που αναφέρεις emmaki δεν το γνωρίζω. Για αυτό το δέχομαι, όπως το λες, θεωρώντας πως γνωρίζεις περισσότερο τα πράγματα στο χώρο, αν και έχω δει εικόνα εντελώς διαφορετική από αυτή που περιγράφεις. Το δεύτερο όμως, αν μιλάμε για δημοτικό ή γυμνάσιο/λύκειο, υπάρχει κανονισμός που για να τον παρακάμψει ο διευθυντής οφείλει να πάρει τη σύμφωνη γνώμη του γονέα αλλιώς δε μπορεί να κάνει τίποτα.
  8. Για ό,τι θες στη διάθεσή σου!
  9. Τα παιδιά δείχνουν να έχουν "ιδιαίτερο δεσμό" μεταξύ τους; Αλλάζει γνώμη το ένα επειδή άκουσε τη γνώμη του άλλου (συχνά); (π.χ. Θέλω παγωτό φράουλα. - Εγώ θέλω παγωτό κεράσι. - Α, α κι εγώ θέλω κεράσι!) Θέλουν να έχουν τα ίδια πράγματα, ρούχα, αντικείμενα; Όταν ρωτάς κάτι το ένα, σου απαντάει το άλλο για λογαριασμό του; Αν έστω και σε μία από αυτές τις ερωτήσεις απαντήσεις ναι, τότε σκέψου καλύτερα τον διαχωρισμό. Αν όμως βλέπεις δύο ανεξάρτητα παιδιά με δικά τους -διαφορετικά- ενδιαφέροντα, όπως θα ήταν δύο οποιαδήποτε αδέρφια, τότε δεν έχεις λόγο να φοβηθείς το να μπουν στο ίδιο τμήμα. Τα δίδυμα μπαίνουν σε ίδιο ή διαφορετικό τμήμα ανάλογα με την επιθυμία του γονιού. Ο νόμος λέει αλφαβητικά. Επομένως τα δίδυμα βρίσκονται από το νόμο στο ίδιο τμήμα. Οι εκπαιδευτικοί απλά προτείνουν. Στα παιδαγωγικά υπάρχει μια τάση (σαν μόδα) να χωρίζονται. Δε σημαίνει πως είδε απαραίτητα κάτι η νηπιαγωγός. Δηλαδή χωρίζουν και τα ξαδέρφια από τα τμήματα για τον ίδιο λόγο; Ψάχνουν το αν μένουν δίπλα δίπλα και τα βάζουν αλλού; Τα δικά μου ήθελαν να τα χωρίσουν στον παιδικό. Τελικά δεν βγήκε σε καλό. Στα μέσα της χρονιάς τα ενώσαμε γιατί υπήρχε πρόβλημα στο τμήμα της μιας και είχε όλο ατίθασα παιδιά. Υπήρχαν προβλήματα τότε με αρκετούς. Στο νηπιαγωγείο μου πρότειναν διαχωρισμό. Είπα όχι. Έμειναν στο ίδιο τμήμα. Ήταν όλα μια χαρά. Στην πορεία και οι νηπιαγωγοί είδαν πως δεν υπήρχε θέμα και πόσο διαφοροποιημένα ήταν. Στο δημοτικό μου το είπαν πως δεν υπάρχει νόμος, πέρα από τον αλφαβητικό διαχωρισμό και είναι στην ευχέρεια του γονιού. Τελικά είναι στο ίδιο τμήμα. Παρέες έχουν διαφορετικές γιατί έχουν διαφορετικά ενδιαφέροντα. Μπορούν να παίζουν μαζί, αλλά συνήθως παίζουν ανεξάρτητα. Και ναι, το ταυτόχρονο διάβασμα δύο διαφορετικών απαιτήσεων και ταχυτήτων είναι θέμα αρκετά απαιτητικό. Ο διαχωρισμός όμως που θα γίνει στο νηπιαγωγείο, σε καμία περίπτωση δεν ακολουθεί το δημοτικό. Μπορεί τώρα να κάνεις τη μία επιλογή και στο δημοτικό την άλλη. Δες τα παιδιά και αποφάσισε εσύ. Υ.Γ. Αν ψάξεις (αρκετά) παλαιότερα θέματα θα βρεις και το δικό μου, όταν έψαχνα για τα παιδιά μου. Έχει αρκετές πληροφορίες εκεί. Ίσως σου φανούν χρήσιμες.
  10. Χρήσιμες οι παραπομπές! Σε αυτό το θέμα μάλλον έχω κυρίως ερωτήματα παρά πράγματα για να τοποθετηθώ. Είναι πραγματικά ενθαρρυντικό το να ακούει κανείς πως υπάρχουν οικογένειες που αποδέχονται τα παιδιά τους σε αυτόν τον τομέα. Μπορώ να κατανοήσω τις δυσκολίες των γονιών, στο θέμα γιατί στην πράξη το εκλαμβάνουν (όσοι αντιδρούν) ως ένα είδος ισχυρής απόρριψης του παιδιού προς τον ίδιο τον εαυτό τους. Εγώ δυστυχώς έχω γίνει μάρτυρας της αντίθετης κατεύθυνσης. Δηλαδή των συνεπειών της μη αποδοχής των όσων ένιωθε κάποιο παιδί σχετικά με το φύλο του (αναφέρομαι σε εφηβική ηλικία). Αυτή η μη αποδοχή, μπορεί να φτάσει να απειλήσει ακόμα και την ίδια τη ζωή του παιδιού, πάνω στο αίσθημα απόγνωσης και απελπισίας που βιώνει. Αν ήταν τόσο ισχυροί οι περιβαλλοντικοί παράγοντες στον καθορισμό αυτής της "συμπεριφοράς" του παιδιού, τότε δεν θα το εξωθούσαν στο να παραμείνει σε ταύτιση με το φύλο του; Στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν τόση η επιμονή του παιδιού που μου έδωσε την αίσθηση του (γενετικού ;; ) μονόδρομου.
  11. Πολύ ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις! Συμφωνώ και επαυξάνω με το ζήτημα της αποδοχής των ανθρώπων με όποια ιδιαιτερότητα έχουν. Ισχύει για όλους τους τομείς της ζωής ενός ανθρώπου και φυσικά παίζει καθοριστικό ρόλο στο πώς θα φτάσει στο κατώφλι της ενήλικης ζωής και την τελική της διαχείρηση. Με εντυπωσίασε αυτό που είπες πως από ομόφυλες οικογένειες προέκυψαν παιδιά που έκαναν ετερόφυλες οικογένειες. Υπάρχει κάποιο λίνκ, γιατί θα ήθελα να δω περισσότερες πληροφορίες σχετικές; Πάντως ενισχύει την εντύπωση που έχω, πως η ορμονική αφύπνιση καθοδηγεί ισχυρά και ενστικτωδώς προς την μόνιμη ταυτότητα. Αλήθεια, στην περίπτωση που έχουμε περιπτώσεις ατόμων που βλέπουμε πως ξεκινά -όσο είναι μικρά- μια δυσφορία φύλου, σε τι πιστεύετε πως οφείλεται;
  12. Αυτόν τον καιρό, γίνεται όλο και περισσότερη συζήτηση περί των ανθρώπων, συμπολιτών μας, διαφόρων ηλικιών οι οποίοι έχουν διαφορετική αντίληψη για την ταυτότητα φύλου τους. Σταδιακά, υπάρχει μια απελευθέρωση στην έκφραση αυτής της διαφορετικότητας από τα ίδια τα άτομα, μια κάμψη των ανελαστικών συμπεριφορών από τους υπόλοιπους. Επειδή το θέμα με ενδιαφέρει ως άνθρωπο, ως γονιό, ως πολίτη, ως επαγγελματία, ως ...(βάλτε όποιον άλλο κοινωνικό ρόλο θέλετε εδώ)... , σκέφτηκα να ανοίξω αυτό το θέμα για να φιλοξενήσουμε τις σκέψεις μας, τις επιθυμίες μας ή -γιατί όχι- και τους φόβους μας. Με την υποσημείωση πως η ταυτότητα φύλου έχει πολλές εκφράσεις, και πως κάποιος συγγενής μας, φίλος μας, συνάδελφος, γείτονας, συμπολίτης μας μπορεί να βλέπει τον εαυτό του διαφορετικά από αυτό που έχουμε συνηθίσει, θα ήταν καλό να κρατάμε στα υπόψην τα γραφόμενά μας να είναι έτσι τοποθετημένα που να μη θίγουν κ-α-ν-έ-ν-α . Σε πρώτη φάση προσωπικά χαίρομαι που οι άνθρωποι αυτοί ανοίγουν έναν δρόμο για να εκφράζουν τη διαφορετικότητά τους, στον κοινωνικό τους περίγυρο. Αν και στη χώρα μας έχουμε ακόμα δρόμο για κάτι τέτοιο. (Δεν ξέρω τι γίνεται σε άλλες χώρες, ούτε τι δικαιώματα έχουν ή πώς εκφράζονται, για αυτό το τοποθετώ ... ελληνικά). Από την άλλη δε μου αρέσει που ιερωμένοι φοβούμενοι -τι ακριβώς;!- εναντιώνονται με πολύ άσχημο τρόπο, ξεχνώντας πως μιλούν για ανθρώπους. Πιστεύω πως θα έπρεπε να τους έβλεπε οι εκκλησία όλους ως "παιδιά του Θεού". Με προβλημάτισε η στάση του υπουργείου, που εισήγαγε τις έμφυλες ταυτότητες στη θεματολογία του γυμνασίου. Προετοίμασε κάτι; Ήταν έτοιμη η κοινωνία για κάτι; Δοκίμαζε; Ήξερε τι έκανε ή απλά ακροβατούσε; (Είναι κάποιες από τις πρώτες ερωτήσεις που έρχονται στο νου μου). Σε πιο προσωπικό επίπεδο, όταν κάποιος μου δηλώνει ή εκφράζει ή αναφέρει πως έχει μια διαφορετική ταυτότητα φύλου, δεν με κάνει να αλλάζω κάτι. Όποια ήταν η σχέση μου πριν μαζί του είναι και τώρα. Τα ίδια αστεία, τα ίδια πειράγματα, τις ίδιες επαφές. Δεν αισθάνομαι πως αυτή η διαφοροποίηση είναι ικανή να προκαλέσει τροποποίηση της συμπεριφοράς μου σε κανέναν τομέα. Επίσης θεωρώ πως η ενημέρωση μόνο καλό μπορεί να κάνει. Όταν φωτίζει κάποιος με υπευθυνότητα κάτι το άγνωστο, γίνεται πιο οικείο, χωρίς απαραίτητα να το αποδεχόμαστε. Σταματά όμως σε κάθε περίπτωση η δαιμονοποίησή του, ο φόβος, η ανορθόδοξη και συχνά ρατσιστική αντιμετώπισή του. Ερωτήματά μου: α. Τελικά αποδείχθηκε ή όχι πως έχει βιολογική βάση; β. Είναι δυνατόν περιβαλλοντικοί παράγοντες να τροποποιήσουν μόνιμα την ταυτότητα του φύλου; Ίσως κάποιοι ισχυροί παράγοντες (π.χ. τραυματικά γεγονότα, κακοποίηση) ή ενδεχομένως πιο "ήπιοι" *** παράγοντες όπως τα πρότυπα που υπάρχουν στην τηλεόραση ή τη μουσική/θεατρική σκηνή; ***(Τα εισαγωγικά τα έβαλα γιατί τα πρότυπα, επηρεάζουν σε διαφορετική ένταση, την κάθε ηλικιακή ομάδα). γ. Θα πρέπει να μην αναφέρουμε τίποτα στους εφήβους για κάτι τέτοιο για να "αποφασίσουν μόνοι τους"; Αν τους μιλήσει κάποιος τους "εξωθεί να δοκιμάσουν" ή μήπως τους "καταδικάζει σε σιωπή"; Ποιες είναι οι δικές σας σκέψεις;
  13. Εκπαιδευτικό ποτηράκι ή καλαμάκι ή κουταλάκι. Επίσης μπορείς να δοκιμάσεις σιγά σιγά και από κανονικό ποτήρι. Συνήθως τα παιδιά που δεν θέλουν το μπιμπερό, πάνε γρήγορα στο ποτήρι.
  14. Προσωπικά περισσότερο με ανησυχεί το κίνητρο κάποιου που ξεκινά μία είδηση-φήμη (ειδικά όταν είναι ψευδές κατασκεύασμα). Κάποιος που προσπαθεί να διασπείρει τον φόβο, κάπου αποσκοπεί. Ο φόβος πάει πακέτο με τη χειραγώγηση. Επίσης με προβληματίζει το αίσθημα ευθύνης όσων φέρουν ειδήσεις. Όταν μία είδηση δεν είναι επιβεβαιωμένη, δεν πρέπει να της δίνουμε αξία μεγαλύτερη από αυτή του κουτσομπολιού. Η διασπορά ψευδών ειδήσεων που προκαλούν φόβο, αποτελεί μορφή ηλεκτρονικού εκφοβισμού (bulling). Στο bulling, υπάρχουν τρεις πλευρές ο θύτης, το θύμα και οι θεατές. Πέρα από τη δυναμική σχέση μεταξύ θύτη και θύματος που όλοι λίγο ως πολύ γνωρίζουμε ως ένα βαθμό, υπάρχει και η ευθύνη του θεατή. Αν λοιπόν θέσω ως θύτη, αυτόν που κατασκευάζει μια ψευδή είδηση με σκοπό να εκφοβίσει, θεωρώ θύμα τον οποιονδήποτε τελικά εκφοβίζεται. Αναπαράγοντας την είδηση χωρίς να ελέγξει την εγκυρότητά της (γιατί ο ίδιος πιστεύει πως προστατεύεται με την "ενημέρωση") τότε μετατρέπεται ο ίδιος σε θύτη, συνεχίζοντας αυτόν τον κύκλο εκφοβισμού. Έτσι μπορώ να καταλάβω γιατί κάποια μέλη εδώ στη συζήτηση αντιδρούν για τον μη έλεγχο της είδησης. Δε θέλουν να παίζουν το ρόλο του θεατή. Για να βγουν από αυτή τη θέση, οφείλουν να δραστηριοποιηθούν. Οπότε, αντιδρούν στην είδηση-φήμη θέτοντας λογικές διαστάσεις. Είναι δείγμα υπευθυνότητας.