angela_kgr

Prozac:Προκαλεί καρδιακές ανωμαλίες στο έμβρυο

    Recommended Posts

    edit admin 2020

    υπάρχει νέα έρευνα / άρθρο που αναδεικνύει άλλες πληροφορίες για τα ssri  

     

    https://www.cdc.gov/pregnancy/meds/treatingfortwo/features/ssrisandbirthdefects.html

     

     

    Prozac:

    Προκαλεί καρδιακές ανωμαλίες στο έμβρυο

     

     

    Οι μέλλουσες μητέρες οι οποίες λαμβάνουν αντικαταθλιπτικά όπως το Prozac και το Seroxat έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να γεννήσουν μωρά με καρδιακές ανωμαλίες, ανακάλυψε νέα έρευνα. Ωστόσο η ομάδα μεγαλύτερου κινδύνου ήταν μέλλουσες μητέρες οι οποίες κάπνιζαν περισσότερα από 10 τσιγάρα την ημέρα.

    Ερευνητές από την Ιατρική Σχολή Hadassah του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ παρακολούθησαν 724 έγκυες γυναίκες οι οποίες λάμβαναν Prozac ή Seroxat κατά τη διάρκεια του πρώτου τριμήνου της κύησης, και

    τις σύγκριναν με 1467 γυναίκες οι οποίες δεν λάμβαναν τα αντικαταθλιπτικά. Ανακάλυψαν ότι η ομάδα του Prozac είχε τέσσερις φορές περισσότερες πιθανότητες να γεννηθεί μωρό με καρδιακή ανωμαλία, η ομάδα του Seroxat είχε τρεις φορές περισσότερες πιθανότητες, όμως οι γυναίκες

    που κάπνιζαν αύξησαν τον κίνδυνό τους πέντε φορές.

    Πηγή: British Journal of Clinical Pharmacology

     

     

    Δε μπορεσα να βρω αν ταιριαζει σε καποιο αλλο ποστ, αν υπαρχει καποιο παρακαλω να μεταφερθει εκει.....

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Οταν η κατάθλιψη χτυπά τις εγκύους

    Η συνέχιση της λήψης αντικαταθλιπτικών ή η διακοπή τους από τις μελλοντικές μητέρες απειλούν την υγεία του εμβρύου

    The New York Times

    H εγκυμοσύνη είναι χρονική περίοδος προσμονής ευτυχίας, τουλάχιστον για την πλειονότητα των γυναικών, αλλά όχι για όλες. Mια σημαντική μειονότητα, 10% έως 20%, που εξαρτάται από το ποιος μετράει, υποφέρει από μέτρια έως σοβαρή κατάθλιψη κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, η οποία αφορά 80.000 γυναίκες το έτος στις HΠA. Aρκετά συχνά το πρόβλημα δεν αναγνωρίζεται από τις γυναίκες ή από τους γιατρούς τους.

     

    Mερικά από τα συμπτώματα κατάθλιψης –κόπωση, μεταβολή όρεξης και έλλειψη ενεργητικότητας– αλληλοεπικαλύπτονται από φυσιολογικά σημάδια της εγκυμοσύνης ώστε τείνουν να αγνοούνται από μερικές εγκύους. Aλλες έγκυοι αισθάνονται άσχημα να αναφέρουν στον γιατρό τους την κατάθλιψή τους, αφού υποτίθεται ότι θα έπρεπε να χαίρονται που εγκυμονούν.

     

    Ωστόσο, ακόμα και όταν η κατάθλιψη εξαιτίας εγκυμοσύνης έχει αναγνωρισθεί, οι γυναίκες και οι γιατροί τους μπορεί να βρεθούν σε δίλημμα. Yστερα από δεκαετίες προειδοποιήσεων για την αποφυγή όλων των ειδών των φαρμάκων, αλκοόλης, νικοτίνης και καφεΐνης, οι έγκυοι είναι επιφυλακτικές να πάρουν αντικαταθλιπτικά φάρμακα ακόμη και με συνταγή του γιατρού.

     

    Σταθμίζοντας τους κινδύνους

    H απόφαση να ληφθεί ή να μη ληφθεί θεραπευτική αγωγή πρέπει να στηρίζεται σε προσεκτική στάθμιση των γνωστών κινδύνων και ωφελημάτων.

     

    Mια καταθλιπτική γυναίκα είναι πιθανότερο να παραβαίνει τις οδηγίες για την προγεννητική φροντίδα. Mπορεί να μην τηρεί το πρόγραμμα επισκέψεων στον γιατρό της, να μην ακολουθεί σωστή διατροφή και πρόγραμμα ύπνου, να μην παίρνει τις απαραίτητες βιταμίνες, να παραλείπει τις φροντίδες για το αγέννητο παιδί της και να εκτίθεται σε στρες που εκθέτει το έμβρυο σε βλαπτικά επίπεδα ορμονών και νευροδιαβιβαστών. Για την αντιμετώπιση καταθλιπτικών αισθημάτων, μερικές γυναίκες στρέφονται στα οινοπνευματώδη και στο κάπνισμα που βλάπτουν το αγέννητο παιδί.

     

    Στην αποφυγή θεραπείας της κατάθλιψης κατά την εγκυμοσύνη έχουν αποδοθεί υψηλότερες συχνότητες αποβολών, γεννήσεις νεκρών παιδιών, πρόωροι τοκετοί, περιορισμοί ανάπτυξης εντός της μήτρας και μικρά βάρη κατά τη γέννηση. Aν και συχνά τέτοια παιδιά κατορθώνουν να επιταχύνουν την ανάπτυξή τους νωρίς στη ζωή τους, νήπια τα οποία έχουν γεννηθεί με βάρος μικρότερο από αυτό που πρέπει για την ηλικία τους της κύησης, αντιμετωπίζουν σαν ενήλικες μεγαλύτερες συχνότητες από τον μέσο όρο υψηλής πίεσης του αίματος και καρδιοπαθειών.

     

    Kατάθλιψη η οποία παραμένει χωρίς φροντίδα θεραπείας μπορεί να βλάψει τη σχέση της γυναίκας με τον σύζυγό της και τα άλλα της παιδιά. H έλλειψη της ικανότητας ενός καταθλιπτικού ατόμου να καταφέρει να αντιμετωπίσει ακόμα και μικρά άγχη μπορεί να οδηγήσει σε ευερέθιστη και ανυπόμονη συμπεριφορά.

     

    Tελικώς, η κατάθλιψη δεν είναι πιθανόν να παύσει να υπάρχει μετά τη γέννηση του παιδιού, όπως επισήμανε η δρ Shaila Kulkarni Misri στο βιβλίο της «Kακοκεφιές της εγκυμοσύνης», του εκδοτικού οίκου Delacorte Press.

     

    H κατάθλιψη μετά τη γέννηση όχι μόνο στερεί από τη γυναίκα τη χαρά να αποκτήσει και άλλο παιδί, αλλά μπορεί να επηρεάσει σοβαρώς την ικανότητά της να θηλάσει και να φροντίσει το παιδί της και ωθεί μερικές γυναίκες να βλάψουν το παιδί τους.

     

    Mια γυναίκα η οποία παίρνει αντικαταθλιπτικά πριν μείνει έγκυος, ίσως πιστεύει ότι η ασφαλέστερη πορεία είναι να διακόψει τη λήψη φαρμάκων μέχρι τη γέννηση του παιδιού ή μετά τη διακοπή του θηλασμού. Aλλά μια μελέτη που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο περιοδικό Journal of the American Medical Association (της Aμερικανικής Iατρικής Eνωσης) διαπίστωσε ότι η διακοπή αύξησε κατά πολύ την πιθανότητα επανόδου της κατάθλιψης κατά την εγκυμοσύνη.

     

    Aκόμα και η διακοπή της θεραπευτικής αγωγής μόνο κατά τις πρώτες 12 εβδομάδες, όταν διαμορφώνονται τα όργανα του παιδιού, αύξησε την πιθανότητα υποτροπής, όπως διαπίστωσαν ερευνητές με επικεφαλής τον δρα Lee S. Cohen περιγεννητικό ψυχίατρο στο Γενικό Nοσοκομείο της Mασαχουσέτης.

     

    H δρ Misri τονίζει ότι η εγκυμοσύνη «απέχει πολύ από το να προστατεύει από ψυχιατρικές παθήσεις, όπως πολλοί εξακολουθούν να πιστεύουν, μπορεί στην πραγματικότητα να ενεργοποιήσει κατάθλιψη για πρώτη φορά, να χειροτερέψει ήδη υπάρχουσα κατάσταση ή να προκαλέσει υποτροπή κατάθλιψης που ήταν προηγουμένως υπό έλεγχο».

     

    Aυτή χαρακτηρίζει την κατάθλιψη που έχει σχέση με την εγκυμοσύνη «πάθηση ίσων ευκαιριών», που μπορεί να προσβάλει οποιαδήποτε γυναίκα πλούσια ή πτωχή, με πολλές κοινωνικές σχέσεις ή απομονωμένη προηγουμένως υγιή ή πάσχουσα από υποτροπιάζουσες καταθλίψεις επί χρόνια.

     

    Πόσο ασφαλή είναι τα φάρμακα

    Δύο νέες μελέτες έθεσαν ερωτήματα για το κατά πόσον είναι ασφαλή τα κύρια αντικαταθλιπτικά κατά την εγκυμοσύνη, τα ονομαζόμενα SSRI (Selective Serotonin Reuptake Inhibitors, Eπιλεκτικοί Aναστολείς Eπαναδέσμευσης Σεροτονίνης) όπως τα Prozac και Zoloft. Mια μελέτη που δημοσιεύθηκε τον Φεβρουάριο στα αρχεία της Παιδιατρικής και Iατρικής Eνηλίκων εξέτασε 60 νεογέννητα, τα οποία εξετέθησαν στη μήτρα σε φάρμακα SSRI. Δεκαοκτώ από αυτά έδειξαν ήπια έως σοβαρά σημάδια «νεογνικού στερητικού συνδρόμου» – στέρηση από τα φάρμακα κατά τη γέννηση. Tα συμπτώματα συμπεριέλαβαν έντονο οξύ κλάμα, ανωμαλίες στον ύπνο, δυσκολίες στο φαγητό, τρέμουλο και μυϊκή δυσκαμψία που διήρκεσε μία έως δύο εβδομάδες. Oι συνέπειες ήταν ανάλογες με το μέγεθος της δόσης του φαρμάκου, και το φάρμακο Paxil, ένα SSRI μακράς διάρκειας δράσης, συσχετίστηκε με τα περισσότερο σοβαρά συμπτώματα. Oι ερευνητές με επικεφαλής την δρα Rachel Levinson - Castiel του Schneider Παιδιατρικού Kέντρου του Iσραήλ συμβούλεψαν τα παιδιά, τα οποία έχουν εκτεθεί στη μήτρα σε φάρμακα SSRI, να παραμείνουν στο νοσοκομείο για παρακολούθηση επί τουλάχιστον 48 ώρες ή έως ότου τα συμπτώματά τους κoπάσουν. H δεύτερη μελέτη που δημοσιεύθηκε στις 9 Φεβρουαρίου στο περιοδικό New England Journal of Medicine περιέγραψε ένα σπανιότερο, αλλά σοβαρότερο κίνδυνο: την ανάπτυξη επίμονης πνευμονικής υπέρτασης στο νεογέννητο ή PPHN. Σε αυτήν, το νήπιο δεν μπορεί να μεταβάλει την κυκλοφορία του αίματος, όταν οξυγόνο και θρεπτικές ύλες τροφοδοτούνται από τη μητέρα διά του πλακούντος. Mωρό με αυτήν την ανωμαλία αναπνέει κανονικά, αλλά η τροφοδότηση του αίματος παρακάμπτει τους πνεύμονες, επειδή η πίεση είναι πολύ μεγάλη. Oι ερευνητές με επικεφαλής την Christina D. Chambers του Πανεπιστημίου της Kαλιφόρνιας, στο San Diego, εξέτασαν 377 γυναίκες των οποίων τα παιδιά είχαν την ανωμαλία και 836 γυναίκες για σύγκριση και τα υγιή παιδιά τους. Δεκατέσσερα νήπια με την ανωμαλία εκτέθηκαν σε SSRI ύστερα από την 20ή εβδομάδα της κυοφορίας, σε σύγκριση με έξι νήπια στην ομάδα ελέγχου. Aυτό σημαίνει ότι η έκθεση σε ένα SSRI μετά το μέσον της εγκυμοσύνης αύξησε τις πιθανότητες των παιδιών να αναπτύξουν την ανωμαλία κατά έξι φορές.

     

     

     

    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_1_09/04/2006_180058

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα

    • Σύνδεση/Εγγραφή

      Για να μπορέσετε να απαντήσετε σε ερωτήματα ή να ρωτήσετε τα μέλη κάποιο νέο ερώτημα είναι απαραίτητο να εγγραφείτε! Είναι εύκολο & δωρεάν! 

    • Similar Content

      • Από Nefeli2014,
        Πείτε μου οι πιο παλιές μαμάδες η που έχετε 4χρονα 5χρονα, τι είδους συνέπειες έχουν οι άσχημες πράξεις τους. Να δω τι δεν έχω δοκιμάσει δηλαδή... 
        Τελευταία έχει απειθαρχησει πολυ.. Είναι που θεωρεί τον εαυτό της μεγάλο μπροστά στην αδερφή της και ίσα και όμοια με εμάς(μου το έχει εκφράσει στα δικά της λόγια)? Είναι που πήρε η γλωσσα της μπρος και αυξήθηκε στο υπερμετρο η αυτοπεποίθηση της(θετικό μεν, το παλέψαμε πολύ για να γίνει αυτό, αλλά κάπου έχασε τα όρια)? Είναι που την παραχαιδεψαμε με τον ερχομό της μικρής, μην τυχόν και πάθει τίποτα από το σοκ? Είναι η ηλικία? Είναι οι διακοπές? Ότι και να είναι, έχει ξεφύγει τελευταία και δεν ακούει με τίποτα. Αν με ρωτούσατε πέρυσι θα σας έλεγα πως έχω το πιο συνεργασιμο και το πιο υπακουο παιδί. 
        Και οκ, μεγαλώνει και αλλάζει. Τι κάνουμε εδώ? Γιατί και η υπομονή εξαντλείται. Και έχω κι ένα χρόνιαρικο που ζητάει συνεχώς την προσοχή μου και δεν μπορώ να την δώσω.. 
        Πείτε μου ιδέες.. Είμαι γεμάτη υπομονή και όρεξη... Πείτε μου έσεις να δω τι έχω κάνει και τι όχι. Γιατί δεν μπορεί, κάτι κάνω λάθος. Δε γιβεται εγώ με τόση στρατηγική και στόχο να μην καταφέρνω να την κουμαντάρω. Αισθάνομαι και άχρηστη ώρες ώρες. 
        Μας κάνει σβούρες σας λέω. Και είναι απίστευτο. Είναι 4!!!!!!!
      • Από Christinaki81,
        Κοριτσια καλησπερα! Θα ηθελα να μαθω αν καποια εζησε καταθλιψη στην εγκυμοσυνη, αν πηρε καποιο αντικαταθλιπτικό και σε τι ποσότητα και αν επηρεαστηκε το μωρακι της. Ειχα αγχωδη καταθλιπτικη διαταρραχη απο το 2006 και τωρα στον 5ο μηνα νιωθω παλι αφορητα. Ανησυχω μηπως πρεπει να ξεκινησω παλι αγωγη. Θα ηθελα τις εμπειριες σας εστω και με π.μ.
        Ευχαριστω!!!
      • Από alcyon,
        Μικρή και απλή η απορία...
        Ποια είναι η διαχωριστική γραμμή που καθορίζει σε ποιον ειδικό θα απευθυνθεί κάποιος;
         
        Λόγω επαγγέλματος, οι συμπεριφορές με τις οποίες ερχόμαστε σε επαφή είναι πολλές. Σε ορισμένες περιπτώσεις αυτές χρείζουν ειδικού. Όμως σε ποιον ειδικό αντιστοιχούν; Ψυχολόγο ή ψυχίατρο;
         
        Για παράδειγμα, έτυχε για το ίδιο περιστατικό να ρωτήσω φίλες/γνωστές μου ψυχολόγους (3 τον αριθμό) και να μου πουν πως είναι οκ και χρειάζονται τα άτομα αυτά συμβουλευτική, ενώ για τις ίδιες περιπτώσεις οι ψυχίατροι (2 διαφορετικοί) λένε πως είναι θέμα παθολογίας.
        Όλοι οι ειδικοί είναι σίγουροι για τον εαυτό τους, την εμπειρία τους και το επάγγελμά τους.
         
        Λοιπόν... ποιον πιστεύουμε;; :confused:
      • Από nea mamaka,
        ΕΧΩ ΤΩΡΑ 3 ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΚΛΑΜΑΤΑ. ΟΡΕΞΗ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ. Η ΜΙΚΡΗ ΩΡΕΣ ΩΡΕΣ ΜΕ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙ. ΕΧΩ ΝΑ ΒΓΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ 4 ΜΕΡΕΣ. ΦΟΡΑΩ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΠΑΛΙΑ ΡΟΥΧΑ. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΚΑΜΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΙΛΑΩ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ. ΜΟΝΟ ΝΑ ΚΛΑΙΩ. ΕΧΩ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΜΗΝΕΣ ΝΑ ΕΡΓΑΣΤΩ ΚΑΙ ΜΟΥ ΤΗΝ ΕΧΕΙ ΔΩΣΕΙ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΤΡΕΜΩ ΠΟΥ ΘΑ ΑΦΗΣΩ ΤΗΝ ΜΙΚΡΗ ΣΕ 10 ΜΕΡΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΩ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ. ΟΛΑ ΜΟΥ ΦΤΑΙΝΕ. HELP ME PLEASE...............
      • Από kine,
        Τί είναι ψυχική ασθένεια;
               Ποιός είναι ο ψυχικά ασθενής;
               Πως γίνεται η διάγνωση της ψυχικής ασθένειας;
               Ποια είναι η θεραπεία αυτής;
         
         
        Αντί για τα παραπάνω ερωτήματα, ο περισσότερος κόσμος που αισθάνεται περίεργα , οδηγείται στον ψυχίατρο, έχοντας την βεβαιότητα ότι ο ψυχίατρος έχει αυτές τις απαντήσεις και κατά συνέπεια, μπορεί να αναγνωρίσει τον ψυχικά ασθενή, να διαγνώσει την ψυχική πάθηση και στη συνέχεια να συνταγογραφήσει την θεραπευτική αγωγή. Κάτι τέτοιο δυστυχώς δεν ισχύει και οι παραπάνω βεβαιότητες δεν είναι μονάχα προϊόν παραπληροφόρησης, αλλά οδηγούν σε πολύ σοβαρότερα προβλήματα το άτομο που τα υφίσταται.
         
        Το πιο σημαντικό κομμάτι κατά τη γνώμη μου, είναι να συνειδητοποιήσουν οι πελάτες/ασθενείς των ψυχιάτρων ότι ο ψυχίατρος δεν έχει εργαλείο διάγνωσης της ψυχικής νόσου. Το εργαλείο του ψυχιάτρου είναι ένας κατάλογος, μια λίστα ταξινόμησης, περιγραφική απεικόνιση συμπεριφορών. Το εργαλείο αυτό είναι το DSM το οποίο παρερμηνεύεται και εκλαμβάνεται, ως διαγνωστικό τέστ. Ο ασθενής περιγράφει τις ενοχλήσεις του στον ψυχίατρο κι αυτός εντάσσει αυτά τα δεδομένα στις αντίστοιχες κατηγορίες του συγκεκριμένου καταλόγου ασθενειών. Σκοπός του εγχειριδίου είναι να έχουν όλοι οι ψυχίατροι την ίδια ανταπόκριση στους ασθενείς τους, να λαμβάνουν την ίδια διάγνωση και την ίδια αγωγή, προκειμένου να ενισχυθεί η αξιοπιστία του κλάδου ως προς τις γνωματεύσεις. Το δυστύχημα είναι, πως η σύνταξη, η δημιουργία, η ανακάλυψη, η αρχειοθέτηση των ασθενειών του καταλόγου αυτού (και η προτεινόμενη αγωγή), δεν είναι προϊόν επιστημονικής ιατρικής έρευνας. Δεν υπάρχει επιστημονική τεκμηρίωση της ύπαρξης των ασθενειών αυτών, από την κατάθλιψη, μέχρι την σχιζοφρένεια. Και ακόμη περισσότερο, δεν υπάρχει επιστημονική τεκμηρίωση για την σχέση φαρμάκου και θεραπείας. Τα προϊόντα που χρησιμοποιούνται ως ψυχοφάρμακα, είναι ψυχοτρόπες ουσίες (όπως κάθε άλλη ναρκωτική, παραισθησιογόνα, κατασταλτική ή διεγερτική ουσία, νόμιμη ή παράνομη), που παράγονται από την φαρμακοβιομηχανία και έπειτα προτείνονται στην ψυχιατρική κοινότητα και εισάγονται στον κατάλογο DSM , χωρίς να έχει μεσολαβήσει επιστημονική έρευνα, συσχετισμού των ουσιών αυτών με τη θεραπεία της νόσου για την οποία χορηγείται.
         
        Τα παραπάνω δεν προσπαθούν να μειώσουν τη σημασία και τη σοβαρότητα της ψυχικής ασθένειας, αλλά την αντιμετώπιση της: την απλουστευμένη και επιπόλαιη άποψη πως η ψυχική νόσος είναι κατανοητή από την ιατρική επιστήμη και κάθε ψυχοφάρμακο είναι ικανό να γιατρέψει την ασθένεια, όπως η αντιβίωση γιατρεύει από τον ιό.
         
        Τα παρακάτω βίντεο είναι πολύ σύντομα και εξαιρετικά σαφή, για να αιτιολογηθεί η αμφισβήτηση τόσο των ψυχιατρικών διαγνώσεων, όσο και της "θεραπευτικής" αγωγής.
         
         
         
         
         
      • Από Macgyver,
        Μπορεί να το έχω βάλει εντελώς σε λάθος ενότητα, οπότε παρακαλώ να το μεταφέρουν εάν το κρίνουν απαραίτητο οι Διαχειριστές. 
        Στο θέμα μου: Άγιος Βασίλης. 
        Το πρόβλημά μου: Τι λέω στο παιδί ώστε να μην χαλάσω την ατμόσφαιρα των άλλων παιδιών και με κυνηγούν ομαδικά οι υπόλοιποι γονείς
        Πλέον ο μικρός έχει μεγαλώσει αρκετά ώστε να αντιλαμβάνεται τι γίνεται γύρω του από άποψη διαφημίσεων, αντιλήψεων και εμπορικών συναλλαγών. 
        Δεδομένου ότι πλησιάζουν τα Χριστούγεννα ( σχεδόν ... για τη γιαγιά σίγουρα ... ), η γιαγιά έκανε από τώρα την ερώτηση : ΤΙ ΝΑ ΦΕΡΕΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ; 
        Η αλήθεια είναι ότι ο μικρός την κοίταξε λίγο περίεργα και εκείνη του εξήγησε, χωρίς να έχουμε προηγουμένως συζητήσει μεταξύ μας. 
        Εμένα, ως μαμά δεν μου αρέσει να γεμίζω με ψεύτικες ιδέες ένα παιδί περί ύπαρξης ενός πνεύματος που φέρνει δώρα στα παιδάκια. 
        Σκέφτηκα να το εξηγήσω κάπως στο παιδί, αλλά με συγκράτησε ο άντρας μου με την ατάκα "Κι αν γυρίσει και πει στα υπόλοιπα ότι ΔΕΝ υπάρχει Άγιος Βασίλης που να φέρνει δώρα κλπ;" 
        Να πω την αλήθεια, διχάζομαι γιατί ούτε να γεμίζω το παιδί μου με φρούδες ελπίδες θέλω, ούτε να χαλάσω άθελά μου τα Χριστούγεννα των άλλων παιδιών. 
        Τι θα κάνατε στη θέση μου ;  Το  θεωρώ πραγματικά τραγελαφικό το θέμα και να πω την αλήθεια, ντρέπομαι να το συζητήσω με κάποιον ειδικό, διότι μάλλον θα με θεωρήσει τρελή ( κι εγώ δηλαδή αρχίζω και με θεωρώ πλέον  )
         
         
         
      • Από vtgian,
        Το παρακάτω κείμενο αφορά χαλαρή μετάφραση (οπότε κρίνετε με επιείκεια, ή ακόμα καλύτερα διαβάστε το στα αγγλικά) του άρθρου "What Should You Do When Your Child Hits You?" της Laura Markham και δημοσιεύτηκε στο psychologytoday.com
        (psychologytoday.com/us/blog/peaceful-parents-happy-kids/201306/what-should-you-do-when-your-child-hits-you)
         
        Τι να κάνετε όταν σας χτυπάει το παιδί σας;
        Πως να μείνετε ήρεμοι όταν το παιδί ξεσπά πάνω σας.
        Laura Markham, Ph.D.,
         
        «Για εμένα το μεγαλύτερο πρόβλημα παραμένει να είναι ο θυμός μου και ο φόβος μου, όταν το παιδί μου ξεπερνά τα όρια – ειδικά σε σχέση με ασφάλεια. Με έχει πονέσει άσχημα, τόσες πολλές φορές. Ξέρω ότι πιθανότατα να μην το εννοεί αλλά κάποιες φορές ο πόνος ήταν τόσο δυνατός που έβαλα τα κλάματα. Μακάρι να μπορούσα να παραμείνω ήρεμη σε τέτοιες περιπτώσεις»
         
        Το να μείνουμε ήρεμοι όταν το παιδί μας, μας χτυπάει είναι σχεδόν αδύνατο. Ο πόνος ενεργοποιεί άμεσα το κατώτερο στέλεχος του εγκεφάλου, αυτό που ελέγχει την παρόρμηση «πολέμησε ή φύγε» και το παιδί κατευθείαν μοιάζει με εχθρό. Αυτομάτως εμείς παίρνουμε τον «κακό δρόμο». Ξέρουμε ποιος είναι ο «κακός δρόμος». Είναι αυτός που γρυλίζουμε στο παιδί με σφιγμένα δόντια, ή αρχίζουμε να ουρλιάζουμε ή γινόμαστε σωματικά βίαιοι. Είναι όταν χάνουμε την ικανότητα να σκεφτούμε λογικά και αισθανόμαστε δικαιολογημένοι να πάθουμε και εμείς tantrum.
         
        Τι πρέπει να κάνετε όταν σας χτυπάει το παιδί σας; Εκείνη τη στιγμή, τίποτα. Η όποια αντίδραση όταν νιώθουμε έτσι θα έχει κακό αποτέλεσμα και για τους δυο σας. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα διαιωνίσετε έναν κύκλο που περιέχει και φυσική βία. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να θέσετε ξεκάθαρα όρια. Για την ακρίβεια, έχετε αρκετή δύναμη να προλάβετε αυτήν την κατάσταση, πριν αυτή επαναληφθεί. Το μόνο θέμα είναι ότι χρειάζεται να ρυθμίσετε τα δικά σας συναισθήματα, πριν βοηθήσετε το παιδί να ρυθμίσει τα δικά του.
         
        Τα παιδιά μαθαίνουν να ρυθμίζουν τα έντονα συναισθήματά τους όταν:
        1.     Αποδεχόμαστε όλα τους τα συναισθήματα
        2.    Όταν θέτουμε σταθερά και ξεκάθαρα όρια στις πράξεις
        3.    Όταν ρυθμίζουμε τα δικά μας συναισθήματα και λειτουργούμε σε σεβασμό.
         
        Ας το δούμε με παράδειγμα:
        Ο εξάχρονος Adrian ρίχνεται με δύναμη στη μαμά του, γρατζουνώντας την. «ΌΧΙ!!! Δεν είναι δίκαιο! Σε μισώ!!!»
         
        Η μητέρα του προσπαθεί να τον αποφύγει αλλά δεν είναι αρκετά γρήγορη. Το χέρι της έχει τώρα ένα μακρύ, άσχημο κόκκινο σημάδι. Είναι εξοργισμένη και τσιρίζει από τον πόνο. Παίρνει μια βαθιά ανάσα και λέει «Άουτς! Αυτό πόνεσε πολύ! Πάω να το φροντίσω. Θα σου μιλήσω αφού ηρεμήσω». Πηγαίνει στο μπάνιο και κλείνει την πόρτα (αν το παιδί έχει θέματα εγκατάλειψης ή είναι μικρότερο των πέντε, αφήνει την πόρτα ανοιχτή).
         
        Στο μπάνιο, η μαμά δε χάνει τον χρόνο της για να σκεφτεί όλους τους λόγους που μπορεί το παιδί της να είναι αχάριστο, κακό και μάλλον ο δολοφόνος με το τσεκούρι. Αντίθετα, φροντίζει το χέρι της πλένοντάς το, ώστε να ηρεμήσει το πληγωμένο παιδί μέσα της που θέλει εκδίκηση. Μετρά μέχρι το δέκα, παίρνοντας βαθιές αναπνοές. Θυμίζει στον εαυτό της ότι το παιδί της δυσκολεύεται να ρυθμίσει τα συναισθήματά του και ότι η ΔΙΚΗ της δυνατότητα να μείνει ήρεμη είναι ο ουσιαστικός παράγοντας που θα βοηθήσει το παιδί να κατακτήσει και το ίδιο τη δυνατότητα αυτή.
        Θυμίζει στον εαυτό της ότι ο στόχος είναι να μεγαλώσει ένα παιδί που ΘΕΛΕΙ να ρυθμίζει το θυμό του και έχει τη συναισθηματική νοημοσύνη να το κάνει. Αυτό σημαίνει ότι η τιμωρία σε αυτή τη φάση δε βοηθάει. Αντίθετά, το παιδί χρειάζεται να επανασυνδεθεί μαζί της ώστε να πάρει τη βοήθεια που χρειάζεται για να διαχειριστεί τα συναισθήματά του.
         
        Πέντε λεπτά αργότερα, βγαίνοντας από το μπάνιο, η μητέρα ακολουθεί τον «καλό δρόμο». Ξέρετε ποιος είναι αυτός, είναι όταν βλέπετε τα πράγματα μπαίνοντας στη θέση του παιδιού, έτσι ώστε να μπορείτε να ανταποκριθείτε με υπομονή και κατανόηση.
         
        Η μαμά πηγαίνει στο γιό της και κατεβαίνει στο ύψος του, αλλά τόσο μακριά ώστε να μην μπορεί να την χτυπήσει στο πρόσωπο (αυτό μειώνει και το φόβο του και έτσι είναι πιθανότερο να μην ξεσπάσει). «Αυτό πραγματικά με πόνεσε. Ξέρω ότι είσαι θυμωμένος. Αλλά δεν θα σε αφήσω να με πονάς. Οι άνθρωποι δεν είναι για να χτυπάνε».
         
        Adrian: Αλλά δεν είναι δίκαιο. Πρέπει να πάω στο σπίτι του Jake. Χθες είπες ότι μπορούσα.
        (Προσέξτε ότι ο Andrian παραβλέπει το γεγονός ότι χτύπησε τη μαμά του. Η μαμά του καταλαβαίνει ότι μέχρι να το παιδί να βοηθηθεί με τα συναισθήματά του, δεν είναι ικανό να μάθει αυτό που θέλει να του διδάξει για το χτύπημα)
        Μαμά: Ναι, το είπα. Βλέπω γιατί είσαι τόσο απογοητευμένος. Τα πράγματα άλλαξαν σήμερα, γιατί η γιαγιά θέλει να πάμε να μείνουμε μαζί της το βράδυ. Δεν θα μπορώ να επιστρέψω για να σε πάρω από τον Jake. Συγνώμη. Ξέρω ότι το περίμενες
        Adrian: Δεν κράτησες την υπόσχεσή σου! Είσαι ψεύτρα!
        Ο Adrian είναι ακόμα πολύ θυμωμένος αλλά η ενσυναίσθηση που του δείχνει η μαμά του, τον κρατά αρκετά ήρεμο ώστε να μην της επιτεθεί σωματικά αυτή τη φορά, μόνο λεκτικά. Τρέχει μακριά της μέσα στο δωμάτιο. Η μαμά καταλαβαίνει ότι αυτό είναι βελτίωση – απομακρύνεται αντί να την χτυπήσει.
        Μαμά: (δεχόμενη το θυμό του γιού της) Είναι πραγματικά νευριασμένος μαζί μου Adrian. Πιστεύεις ότι αθέτησα την υπόσχεσή μου». Η μαμά παραβλέπει το γεγονός ότι την λέει ψεύτρα, που για το παιδί εκείνη τη στιγμή είναι, ακόμα και αν συνήθως κρατάει την υπόσχεσή της. Αναγνωρίζει το θυμό και την αναστάτωση που τον προκαλούν να επιτεθεί.
        Adrian: (φωνάζοντας) Την ΑΘΕΤΗΣΕΣ την υπόσχεσή σου! Μου είχες πει ότι μπορώ να πάω
        Μαμά: (προσπερνώντας το ύψος της φωνής του, η μαμά μιλάει με καλοσύνη και ήρεμα, επιβεβαιώνοντας ότι αναγνωρίζει το θυμό του. Έτσι δείχνει το παράδειγμα της αποδοχής ευθύνης) «Σου έδωσα άδεια να πας και τώρα δε σε αφήνω. Έχεις δίκιο. Αθέτησα την υπόσχεσή μου. Υπάρχει λόγος που το έκανα αλλά και πάλι δεν κράτησα την υπόσχεσή μου. Είναι επόμενο να αισθάνεται θυμωμένος και πληγωμένος»
        Αdrian: (η ενσυναίσθηση που του δείχνει η μητέρα του, τον βοηθά να μοιραστεί τον λόγο που αναστατώθηκε). «Όλα τα άλλα παιδιά θα πάνε! Μόνο εγώ θα λείπω!»
        Μαμά: “Ω αγάπη μου, είναι φυσικό να είσαι θυμωμένος. Θέλεις να είσαι μαζί με τα άλλα παιδιά”
        O Αdrian επιτίθεται και πάλι. Προτιμά να παλέψει παρά να κλάψει, νιώθει καλύτερα έτσι. «Ποτέ δε με αφήνεις να πάει. Γι’ αυτό δεν έχω φίλους! Επειδή είσαι ψεύτρα και κακιά μαμά!»
         
        Η μαμά δεν τονίζει όλα τα πράγματα που κάνει για αυτόν, ούτε ότι κρατά την υπόσχεσή της τις περισσότερες φορές. Δεν μπαίνει καν στη διαδικασία να μαλώσει για το αν έχει φίλους. Παραμένει συμπονετική και ενσυναισθάνεται  το θυμό του. «Δεν καταλαβαίνεις! Αν δεν πάω, δε θα με αφήσουν να παίξω μαζί τους μπάσκετ στο διάλειμμα»
         
        Μαμά: “Ανησυχείς ότι μετά από αυτό δε θα σου κάνουν παρέα;”
        Ο Adrian αρχίζει να κλαίει. Η μαμά του τον πλησιάζει. Κλαίει για λίγο και μετά σταματά ρουφώντας τη μύτη του.
        Αdrian: «Ο Jake θα θυμώσει μαζί μου»
        Μαμά: «Χμμμ.. έτσι νομίζεις; Επειδή δε θα πας σήμερα;»
        Αdrian: «Λέει ότι μόνο μόνο όσοι προπονούνται μαζί μπορούν να παίξουν»
        Μαμά: «Τώρα κατάλαβα γιατί ανησυχείς! Αλήθεια δεν θα σε αφήσουν να παίξεις στο διάλειμμα;»
        Αdrian: (τώρα που έχει εκφράσει τα συναισθήματά του, σκέφτεται πιο καθαρά). «Δε με νοιάζει αν θα θυμώσει ο Jake μαζί μου. Eγώ και πάλι θα παίξω μπάσκετ. Θα πω στη δασκάλα να με βοηθήσει αν δεν με παίζουν»
        Μαμά: «Αυτή είναι καλή ιδέα! Είναι κανόνας ότι όλοι επιτρέπεται να παίζουν;»
        Αdrian: «Ναι. Αλλά έτσι και αλλιώς θα με θέλουν στην ομάδα τους γιατί είναι καλός στις πάσες»
        Μαμά: «Εγώ πάντα θα σε ήθελα στην ομάδα μου»
         
        Ο Adrian την αγκαλιάζει.
         
        Μαμά: Όμως Adrian, υπάρχει κάτι σοβαρό που πρέπει να συζητήσουμε. Κοίτα το χέρι μου.
        Αdrian: (Τώρα που έχει εκφράσει το θυμό του, δεν είναι επιθετικός) Συγνώμη μαμά. Πονάει;
        Μαμά: Ναι Adrian, πονάει. Κατάλαβα γιατί θύμωσες. Μπορείς να είσαι όσο θυμωμένος θέλεις. Αλλά ΔΕΝ θα σε αφήνω να με χτυπάς. Οι άνθρωποι δεν είναι για να χτυπάνε»
        Αdrian: Δεν ήθελα να σε χτυπήσω. Ήμουν θυμωμένος.
        Μαμά: Καταλαβαίνω γιατί ήσουν πραγματικά θυμωμένος. Κάποιες φορές όλοι θυμωνουμε. Αλλά δεν υπάρχει δικαιολογία για το χτύπημα, ΠΟΤΕ. Τι μπορούμε να κάνουμε την επόμενη φορά που θα θυμώσουμε τόσο πολύ;
        Αdrian: Ξέρω, πρέπει να χρησιμοποιώ λέξεις
        Μαμά: Ναι. Και αν δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, τι άλλο μπορείς να κάνεις;
        Αdrian: Να φωνάζω;
        Μαμά: Από το να χτυπάς, ναι είναι καλύτερο.
        Αdrian: Να χτυπάω το πόδι μου στο πάτωμα;
        Μαμά: Τέλεια ιδέα! Υπάρχει και κάτι ακόμα που μπορείς να κάνεις. Μέτρα μέχρι το δέκα και παίρνε βαθιές αναπνοές. Για να το δοκιμάσουμε.
        Αdrian: Εντάξει (μετράνε μαζί μέχρι το 10, με βαθιές αναπνοές)
        Μαμά: Adrian, την επόμενη φορά που θα θυμώσεις, νομίζεις ότι θα μπορέσεις να κάνεις αυτά που είπαμε; Γιατί εντάξει να θυμώνεις, αλλά το να χτυπάς ΔΕΝ είναι εντάξει. Ποτέ δε θα σε χτυπούσα. Δε θα σε αφήσω να με χτυπήσεις.
        Αdrian: Μαμά, δε θα σε ξαναχτυπήσω. Θα γίνω καλύτερος στο να κρατιέμαι. Δεν ήξερα ότι χρειαζόταν μόνο αυτό!
        Μαμά: Adrian, είναι εντάξει που θύμωσες. Και ίσως και εγώ θα έπρεπε να είχα κάνει καλύτερη δουλειά και να έχω πει τι πρέπει να κάνεις. Και καταλαβαίνω ότι είχες καλό λόγο που θύμωσες γιατί δεν κράτησα την υπόσχεσή μου. Αλλά ακόμα και αν έχεις απόλυτο δίκιο για κάτι, ΠΟΤΕ δεν είναι εντάξει να χτυπάς, ότι και να γίνει. Εντάξει;
        Αdrian:Εντάξει. Συμφωνία! (δίνουν τα χέρια)
        Μαμά: Μήπως χρειάζεσαι ένα μυστικό σύνθημα για όταν θυμώνεις;
        Αdrian: Μπορείς να μου λες «Time out!” όπως οι διαιτητές
        Μαμά: Ωραία, μπορώ να το δοκιμάσω. Και τι θα κάνεις όταν πω «Τime out”;
        Αdrian: Θα μετρήσω μέχρι το 10 και θα αναπνέω, ό,τι και αν γίνει.
        Μαμά: Ωραία, έχουμε συμφωνία! Άντε πάμε να ετοιμαστούμε τώρα για να πάμε στη γιαγιά. Έχουμε αργήσει, θα σε βοηθήσω να ετοιμαστείς.
        Αdrian: Θα είμαι πολύ γρήγορος!
         
        Επανέρχονται πάντα τα παιδιά τόσο γρήγορα; Όχι. Αλλά όσο περισσότερο εξασκήστε σε αυτή την προσέγγιση, τόσο πιο γρήγορα θα μάθουν να αυτορυθμίζονται και όλο και λιγότερο θα το χάνουν. Όταν είστε εσείς ήρεμοι, τα παιδιά σας ακολουθούν.
         
        Τι έμαθε ο Adrian;
        Μερικά χρήσιμα εργαλεία για να συγκρατεί τον εαυτό του.  Ότι η μαμά του μπορεί να τον βοηθήσει όταν είναι αναστατωμένος Πως όταν υπάρχει ένα πρόβλημα, η ώριμη πράξη είναι να αναλάβεις την ευθύνη που σου ανήκει, όπως έκανε και η μαμά του.  Ότι είναι ικανός να πονέσει κάποιον και σίγουρα δεν θέλει να το κάνει αυτό.  Ότι η μαμά του βάζει όρια στο τι κάνει ο ίδιος ώστε όλοι να είναι ασφαλείς, πράγμα ανακουφιστικό.  Ότι τα συναισθήματά του είναι αποδεκτά και ότι εξαϋλώνονται όταν αφήνεται στο να τα νιώσει. Ότι μπορεί να επιλέξει πως θα τα εκφράσει. Και ίσως το πιο σημαντικό, ότι η αγάπη της μητέρας του είναι δεν έχει όριο, ακόμα και όταν αυτός τα ξεπερνά. Γιατί στην αγάπη, δεν υπάρχει όριο, υπάρχει μόνο αγάπη.  
        Είθε να κάνετε σήμερα θαύματα, μεγάλα ή μικρά.
         
        Η Laura Markham, Ph.D., είναι η συγγραφέας του Peaceful Parent, Happy Kids: How To Stop Yelling and Start Connecting.
      • Από liliana,
        Καλησπερα. Πριν 4 μηνες γεννησα το δευτερο παιδακι μου κ εχω ηδη ενα 2χρονων. Δυστυχως δεν ειμαι καλα, εχω εκρηξεις θυμου πολυ εντονεε πλεον, νιωθω χαλια ολη μερα, παραμιλλαω οτι δεν αντεχω αλλο, βαρεθηκα κ αλλα τετοια. Τα μαλλια μου πεφτουν υπερβολικα κ δεν μπορω να πεΙθαρχισω για να χασω κιλα. Το προβλημα ειναι αυτος ο θυμος που νιωθω, πολυ δυνατος. Συνεχεια ειμαι θυμωμενη. Δεν εχω ορεξη να παιξω με το παιδι μου κ οταν το κανω σταματαω γρηγορα. Αυτες τις μερες το μωρο ηταν στο νοσοκειο λογω Γοπ. Ειμαι αυπνη, υπερβολικα αγχωμενη κ κουρασμενη!!!!! Δεν εχω υποστηριξη κ κατανοηση απο πουθενα. Θελω να επισκεφτω καποιον ειδικο.... Που να παω? Ιλιον, περιστερι, πετρουπολη. Καπου να μιλησω....