Σημαία

[Έσπερος]

πρίν από 5 λεπτά , Niki81 είπε:

Ναι η φιλοσοφια αυτή που λες υπαρχει σε καποιους γονεις...συμφωνω.Υπαρχουν όμως και αλλα τοσα παιδια τα οποια διαβαζουν γιατι τους αρεσει να διαβαζουν.Που αριστευουν με την αξια τους κι επειδή το θελουν.Αυτα τα παιδια δε μας αφορουν?Γιατι κοιταμε μονο τις προβληματικες περιπτώσεις γονεων ?και είναι προβληματικες περιπτώσεις γονεων.Το παιδι φταιει καπου?Εσυ δλδ τι θα προτινες?να τους λεμε ολους αριστους?Μηπως να τους βαζουμε και τα ιδια ρουχα να μην εχουμε διακρισεις?

Είναι τοσο κακο τελικα να ξεχωριζει εν απαιδι από ένα άλλο?

 

Ένα παιδι που καταφερε να αριστευσει και να περασει στην ιατρικη μπραβο του και παλι μπραβο του για τον κοπο του και για το διάβασμα που εριξε.Το αν τελικα επελεξε τη σωστη σχολη η αν θα πετυχει στη μετέπειτα ζωη του είναι λογοι γι ανα υποβαθμίζουμε τον κοπο του?

 

 

 

Πρώτα πρώτα, όλα τα παιδιά μας αφορούν. Τον κάθε γονιό προφανώς τον αφορά πρώτα το παιδί του, και τα υπόλοιπα τον αφορούν καθαρά για λόγους κοινωνικής ευαισθησίας, τον εκπαιδευτικό όμως τον αφορούν όλα τα παιδιά εξίσου, αλλά φυσικά το καθένα για διαφορετικούς λόγους. Δεν πιστεύω ότι κάποιος εδώ υποτιμά την προσπάθεια και τον κόπο. Νομίζω κιόλας ότι συνολικά είμαστε όλες άτομα με ένα κάποιο μορφωτικό επίπεδο και κάποια πορεία στη ζωή μας, οπότε όλες λίγο πολύ ξέρουμε τι θα πει κόπος, επιβράβευση, απογοήτευση, αξιοκρατία και αναξιοκρατία, οπότε δεν τίθεται θέμα κάποια να γράφει κάτι από προσωπικό κόμπλεξ.

 

Ας ξεκαθαρίσουμε όμως κάποια πράγματα σχετικά με το τι είναι αριστεία και διάκριση και ποιος είναι ο ρόλος του σχολείου. Ξέρουμε όλες ότι τα παιδιά δεν αναπτύσσονται με τους ίδιους ρυθμούς. Αυτό δεν σταματά στη νηπιακή ηλικία, συνεχίζεται και στην εφηβεία ακόμα. Όπως λοιπόν θεωρούμε αδιανόητο να συγκρίνουμε και να επιβραβεύουμε το παιδάκι που έβγαλε πρώτο την πάνα ή μίλησε νωρίτερα, κατά κάποιον τρόπο είναι εξίσου άτοπο σε μικρές τάξεις, ειδικά στην πρωτοβάθμια, να συγκρίνουμε επιδόσεις μαθητών και να λέμε ότι όποιος τα πάει καλύτερα είναι επειδή δούλεψε σκληρά και όποιος όχι είναι τεμπέλης, άρα ο πρώτος πρέπει να ξεχωρίσει θετικά και ο δεύτερος αρνητικά. Τα παιδιά που έχουν άριστους βαθμούς στο δημοτικό μπορεί να είναι παιδιά που το οικογενειακό τους περιβάλλον τους προσέφερε ποικίλα ερεθίσματα άρα έχουν αναπτύξει πολλές δεξιότητες, μπορεί να είναι παιδιά απλά ταλαντούχα και χαρισματικά οπότε να μην χρειάζεται καν να προσπαθήσουν, μπορεί να είναι και παιδιά που έμαθαν από μικρά να δουλεύουν σωστά και μεθοδικά οπότε παρακολουθούν τον δάσκαλο, μελετούν και αφομοιώνουν την ύλη με μεγαλύτερη ή μικρότερη ευκολία γιατί κάνουν πάντα την προσπάθεια που απαιτείται, μπορεί να τους έταξαν το τελευταίο iphone και αυτό να τους έδωσε ένα κίνητρο. Τα παιδιά που έχουν μέτριους βαθμούς μπορεί να αδιαφορούν γιατί κανένας δεν τους καλλιέργησε αυτό το ενδιαφέρον, μπορεί να έχουν ικανότητες αλλά διαφορετικά μαθησιακά στιλ οπότε η ισοπεδωτιική ως προς αυτό εκπαιδευτική πραγματικότητα δεν τους διευκολύνει να τις αναπτύξουν, μπορεί να πάρουν μπρος λίγο αργότερα και ξαφνικά να βγουν μπροστά από άλλους, μπορεί απλώς να βαριούνται για τα γράμματα αλλά να τους αρέσει κάτι πρακτικό, μπορεί να έχουν σοβαρές μαθησιακές δυσκολίες, χίλια μύρια μπορεί. Στο δημοτικό και εν μέρει στο γυμνάσιο ρόλος του σχολείου δεν είναι να τονίσει τις διαφορές των μαθητών, αλλά να προσπαθήσει κατά το δυνατόν να τις εξαλείψει, έτσι ώστε να προχωρήσουν όλοι. Φυσικά για τον καθένα θα ενδιαφερθεί με διαφορετικό τρόπο. Αυτά όμως όλα θα γίνουν μέσα στην τάξη. Υπάρχουν τρόπο να επαινέσεις και να ενθαρρύνεις έναν άριστο μαθητή να συνεχίσει την προσπάθεια, και τρόποι να βοηθήσεις έναν μέτριο να μην απογοητευτεί και να βελτιωθεί, χωρίς να κολλήσεις την αξιολογική ταμπέλα του καλύτερου ή του πρώτου ή του μέτριου σε τόσο μικρές ηλικίες. Δεν είναι απαραίτητο αυτά όλα να γίνουν με δημόσιο τρόπο για να τα μάθουν όλες οι μαμάδες, γιατί εκεί μιλάμε πια για την αυτοεπιβεβαίωση του γονιού και όχι του παιδιού. Στο ΓΥμνάσιο βέβαια, που προετοιμάζει για το λύκειο, οι απαιτήσεις της ύλης, η διαφορετική ηλικία των παιδιών, ο ανταγωνισμός που εντείνεται λόγω διαφορετικών απαιτήσεων και βαθμολογικής κλίμακας, η έννοια της διάκρισης είναι εμφανέστερη, εκεί όμως τα πράγματα είναι όντως διαφορετικά. Θεωρούμε ότι τα παιδιά (θα πρέπει να) έχουν αναπτύξει κίνητρα για μάθηση, έχουν συνηθίσει να δουλεύουν με συγκεκριμένο τρόπο, ή τέλος πάντων έχουν επιλέξει αν θα καταβάλουν κάποια προσπάθεια στο σχολείο ή αν θα ασχοληθούν με κάτι διαφορετικό. Όταν δε πάμε στο Λύκειο και το Πανεπιστήμιο, τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Εκεί δεν θα πει κάποιος γιατί να παίρνει υποτροφία όποιος πρώτευσε!

πρίν από 26 λεπτά , Niki81 είπε:

Σε όλα τα επαγγελματα ισχυουν αυτά.Τωρα το ότι εισαι πρωτοδιοριστη αλλα θεωρεις τον εαυτο σου καλυτερο από εκπαιδευτικούς με 15 και 20 χρονια εμπειρια θεωρώντας ότι ότι θα μπορουσες να γινεις και Διευθυντρια υποθετω δεν εχει να κανει με το ηθος που ανεφερες πιο πριν.Οι μαθητες δλδ νας ενδιαφερει να μην είναι εγωιστες και να μην προβάλλονται...οι εκπαιδευτικοι μπορειτε ελευθερα να αυτόπαινευεστε.Μαλιστα.Δεν ξερω σε ποια σχολεια διδάσκεις και τι συναδεφλους εχεις γιατι στο δικο μας σχολειο οι πιο καλοι δάσκαλοι είναι ευτοι που εχουν μεγαλυτερη πειρα και ξερουν πως να αντιμετωπισουν τ αθεματα τα οποια προκυπτουν με τα παιδια.

 

Δεν είπα ότι είμαι καλύτερη, είπα ότι  έχω τα ΤΥΠΙΚΑ, ΜΕΤΡΗΣΙΜΑ προσόντα για να έχω μία καλύτερη θέση με τα δεδομένα συστήματα. Τα ουσιαστικά προσόντα κρίνονται με πολλούς τρόπους και μπορεί να μην έχουν σχέση με τα τυπικά, όπως επιμένουμε πολλές εδώ ακριβώς για το θέμα των βαθμών. Επίσης, σε 15 χρόνια μπορεί τα ίδια τυπικά προσόντα να μην επαρκούν, ή μάλλον σίγουρα δεν θα επαρκούν γιατί βλέπουμε διαρκώς τι γίνεται γύρω μας στην αγορά εργασίας. Και η πείρα για να αντιμετωπίσεις παιδαγωγικά θέματα προφανώς είναι θέμα πολυετούς τριβής, αυτό όμως δεν έχει καμία σχέση με το ποιος θα κάνει τις αγγαρείες σε ένα σχολείο - εγώ σε αυτό αναφέρθηκα. Κι όλα αυτά όχι για να αυτοπαινευτώ, αλλά για να εξηγήσω ότι στην ελληνική πραγματικότητα, η αριστεία στην εκπαίδευση, ακόμα κι αν αναγνωριστεί μέσα στην εκπαίδευση με ανούσιους τρόπους όπως τα απουσιολόγια και οι σημαιοφόροι, στην επαγγελματική ζωή δεν θα αναγνωριστεί πουθενά, και παρόλα αυτά οι γονείς, αντί να αγωνιούν για το μέλλον των παιδιών τους, κάθονται και ασχολούνται με το αν θα επιβραβευτεί με τη σημαία ο άριστος της 6ης δημοτικού. 

[Αναιδα]

1 ώρα πρίν, Έσπερος είπε:

Αφού είσαι εκπαιδευτικός, και μάλιστα για να γράφεις και εδώ θα είσαι σχετικά νέα σε ηλικία, δεν ξέρεις ποια αντιμετώπιση έχουν στα σχολεία οι νέοι σε σχέση με τους παλιούς; Τότε είσαι πολύ τυχερή γιατί έπεσες σε σχολείο εξαίρεση. Οι νέοι λοιπόν, και οι αναπληρωτές, οι οποίοι συνήθως έχουν περισσότερα προσόντα, όχι επειδή είναι καλύτεροι, αλλά επειδή η γενιά τους μεγάλωσε διαφορετικά, διαλέγουν μαθήματα τελευταίοι, οπότε θα πάρουν αυτά που έχουν το περισσότερο διόρθωμα (πχ ένας νέος φιλόλογος θα πάρει τις περισσότερες εκθέσεις), ή που οι μαθητές αδιαφορούν γι' αυτά (μη πανελλαδικώς εξεταζόμενα στη Γ'  Λυκείου για παράδειγμα). Συνήθως τους αφήνουν και τα πιο φασαριόζικα τμήματα. Ή τους δίνουν μόνο μικρές τάξεις και μαθήματα γενικής παιδείας με τη λογική ότι ο παλιοί τα ξέρουν καλύτερα. Επίσης τους φορτώνουν τις πιο βαριές και χρονοβόρες εξωδιδακτικές εργασίες (π.χ. τη σύνταξη του πρακτικού ή του μητρώου), και όλες τις γιορτές και τις εκδρομές και τις συνοδείες σε παρελάσεις και τα σχετικά. Αυτό εννοώ λάντζα. Αυτοί οι νέοι λοιπόν είναι καταδικασμένοι για αρκετά χρόνια να υφίστανται αυτή τη στρατιωτικού τύπου αντίληψη περί παλαιότητας ενώ έχουν τυπικά προσόντα που θα τους επέτρεπαν να γίνουν Διευθυντές ή Σύμβουλοι των παλιών που έχουν μόνο το πτυχίο (και οι οποίοι βέβαια δεν φταίνε γι' αυτό, στην εποχή τους ήταν ήδη ένα μεγάλο προσόν). Τώρα πού κολλάει η μετανάστευση με αυτά, δεν το καταλαβαίνω. Δηλαδή όποιος, όπως εγώ, γύρισε στη χώρα του για προσωπικούς ή οικογενειακούς λόγους, ενώ θα μπορούσε να κάνει καριέρα σε πανεπιστήμια ή επιχειρήσεις στο εξωτερικό, θα πρέπει να μαστιγώνεται διά βίου και να νιώθει τυχερός μόνο και μόνο επειδή βλέπει τον ήλιο του Αιγαίου; Τέλος πάντων, αυτά δεν αφορούν καθόλου το θέμα - ή μάλλον σε ένα πράγμα το αφορούν: οι κυβερνήσεις αυτής της χώρας έτσι θα αντιμετωπίσουν τα άριστα και προσοντούχα παιδιά όταν μεγαλώσουν. Έτσι αντιμετώπιζαν πάντα όποιον είχε προσόντα και οι μεν και οι δε. Απλώς κάποιοι πετάνε ένα πυροτέχνημα περί ίσων ευκαιριών μόνο και μόνο για μια κλήρωση σημαιοφόρου στην έκτη δημοτικού, ενώ οι δε παριστάνουν ότι υπερασπίζονται την αξιοκρατία πάλι για το ίδιο θέμα, ενώ φυσικά όλοι τους έχουν στείλει τα δικά τους παιδιά σε ιδιωτικά σχολεία να πάρουν το IB και να φύγουν στο εξωτερικό και ούτε που ασχολούνται με σημαίες, αριστεία και βραβεία. Τους περιμένουν μετά οι κατάλληλες θέσεις για να συνεχίσουν να μας ταΐζουν σανό.

 

Στο δεύτερο θέμα τώρα, καταλαβαίνω ότι για πολλά παιδιά η πρωτιά και το κυνήγι του βαθμού είναι κάτι που θέλουν οι γονείς και όχι τα ίδια μέσα από συζητήσεις που κάνω μαζί τους. Κάθε χρόνο στην αρχή της χρονιάς, και πριν από τα διαγωνίσματα, και πριν δώσουμε ελέγχους, αφιερώνω πολύ χρόνο σε αυτό το θέμα. Τους εξηγώ ότι ο βαθμός είναι ένα μέσο για να ξέρει ο καθένας σε ποιο σημείο τον έφερε η προσπάθεια που έκανε ή δεν έκανε, και ότι πρέπει να τον δει και να προσπαθήσει να βελτιωθεί αναγνωρίζοντας τα λάθη τους. Τους επισημαίνω ότι κάποιος μπορεί να προσπάθησε πολύ, αλλά τα αποτελέσματα να μη φάνηκαν αμέσως, θα φανούν όμως αργότερα, όπως επίσης κάποιος μπορεί να πέτυχε κάτι καλό χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, όμως να ξέρει ότι όσο δυσκολεύουν τα μαθήματα η δουλειά του θα πρέπει να εντείνεται, αν θέλει να συνεχίσει να ανταποκρίνεται. Επίσης τονίζω ότι πρέπει να είναι πάντα ευχαριστημένοι αν ξέρουν ότι έχουν κάνει τη δουλειά που έπρεπε να κάνουν, κι ας μην εκφραστεί αυτό σε κάποιον καλό βαθμό, γιατί εγώ ως εκπαιδευτικός την προσπάθεια και τη σκληρή δουλειά θα ανταμείψω πρωτίστως, και όχι μόνο το αποτέλεσμα. Όταν λοιπόν τα λέω αυτά, πάρα πολλοί μαθητές μου λένε να μην τα λέω σε εκείνους αυτά, αλλά στους γονείς τους, που τους ενδιαφέρει μόνο ο βαθμός.

Το κάθε παιδί  ξέρει τα όρια των δυνατοτήτων του, με πολύ λίγες εξαιρέσεις. Πολλά μάλιστα υποτιμούν τον εαυτό τους. Επιπλέον τις περισσότερες φορές χαίρονται με τη χαρά των άλλων και επαινούν τους συμμαθητές που το αξίζουν και διακρίνονται σε κάτι. Τα προβλήματα τα δημιουργούν συνήθως οι γονείς. Σ' αυτό συμφωνούμε. Τώρα για το θέμα της πρωτιάς και του αν είναι ωραίο συναίσθημα ή κινητήρια δύναμη κλπ, σε αυτό έχω διαφορετική άποψη. Γενικά εμένα δεν μου αρέσει στις μικρές ηλικίες η μάθηση να συνδέεται με την επιβράβευση, τη διάκριση, την τιμή και τέτοια εξωτερικά κίνητρα. Το βλέπω πολύ πιο ρομαντικά το θέμα της αγάπης για τη γνώση. Σε πιο μεγάλες ηλικίες και σε άλλες βαθμίδες εκπαίδευσης, είναι διαφορετικό. Στο δημοτικό και το γυμνάσιο πιστεύω ότι πρωτίστως πρέπει να επιβραβεύεται η προσπάθεια και η δουλειά και καταχρηστικά δέχομαι ότι αυτά τα δύο αντικατοπτρίζονται επαρκώς στην υψηλή βαθμολογία. Σε ένα ιδανικό σχολείο όμως θα ήθελα να επιβραβεύονται και οι μαθητές που έκαναν την μεγαλύτερη πρόοδο από το ένα τετράμηνο στο άλλο, ή από τη μια τάξη στην άλλη, οι μαθητές που διακρίθηκαν σε κάποιον σχολικό αγώνα ή κάποια καλλιτεχνική εκδήλωση, οι μαθητές που συμμετείχαν σε ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα, οι μαθητές που συνέβαλαν στην επίλυση προβλημάτων του τμήματος ή του σχολείου κλπ. Περιττό να πω ότι όλα αυτά τα θεωρώ εξίσου, αν όχι σπουδαιότερα, από την επίδοση στα μαθήματα. 

Από την άλλη, ξέρω ότι υπάρχουν παιδαγωγοί και γονείς με πολύ πιο τολμηρές απόψεις από τις δικές μου, οι οποίοι διαφωνούν ακόμα και με μικρές επιβραβεύσεις τύπου αυτοκολλητάκια στις εργασίες του δημοτικού, κι αυτό το κάνουν τεκμηριωμένα για συγκεκριμένους ψυχοπαιδαγωγικούς λόγους (όχι επειδή θέλουν να ισοπεδώσουν τα πάντα γιατί ψηφίζουν συγκεκριμένο κόμμα), γι' αυτό και αναγνωρίζω ότι το θέμα είναι πολύπλευρο και είναι λογικό να διαφωνούμε. Εγώ το βασικό που ήθελα να προσφέρω στη συζήτηση ήταν η οπτική ενός εκπαιδευτικού, που θεωρεί ότι γύρω από το θέμα των μαθητικών επιδόσεων υπάρχει ένα κακό κλίμα, συντηρούμενο από γονείς. Ούτε προσωπικά αναφέρθηκα σε κάποια από τις μαμάδες που το συζητάμε, ούτε ξέρω κάτι για τα παιδιά τους, ούτε πιστεύω ότι αυτές κάνουν ντε και καλά κάτι από αυτά που προσάπτω σε μια μεγάλη μερίδα γονιών, ούτε πιστεύω ότι εκφράζω την άποψη όλου του εκπαιδευτικού κόσμου. 

 

Υ.Γ. Προς τη μαμά που θίχτηκε για τον όρο βλαχοδήμαρχος: διδάσκω σε επαρχιακό σχολείο, προφανώς και ξέρω καλά με ποια σημασία χρησιμοποιώ τον όρο. Αναφέρομαι στον τύπου του τοπικού πολιτευτή (επαρχίας ή αστικού κέντρου), που περιμένει τις εθνικές και θρησκευτικές γιορτές για να κάνει τη φιγούρα του ενώ τον υπόλοιπο καιρό αδιαφορεί παντελώς για οποιοδήποτε πρόβλημα της περιοχής του και των δημοτών του. Αυτές οι εκδηλώσεις δεν έχουν σχέση με τις εθνικές γιορτές, τον σεβασμό στους νεκρούς, την αγάπη για την πατρίδα και λυπάμαι πολύ που τα σχολεία εξακολουθούν να συμμετέχουν σε αυτές. 

Θα σου απαντησω με τα εντονα γραμματα γιατι δεν εχω το χρονο,σαν εργαζομενη, να σου απαντησω σε ολα τα θεματα. Εξαλλου δεν ενδιαφερει και κανεναν η προσωπικη αντιπαραθεση αλλα η γενικη αποψη  επιτου θεματος ,που εχω αναφερθει σε προηγουμενα μηνυματα. 

α. Δεν ειμαι εκπαιδευτικος, απλα μητερα που παρατηρω τις αντιδρασεις του παιδιου μου, των φιλων του και των συμμαθητων του και οτι θυμαμαι απο το  μακρινο παρελθον. 

β.Η μεταναστευση κολλαει στο οτι μια θεση σημερα στο Δημοσιο, ειναι περιζητητη. Αρκει και μονο να δεις τις κινητοποιησεις των αδιοριστων επιτυχοντων λογω των μνημονιων. 

Οταν επομενως σημερα ανθρωποι με πολλα προσοντα, μεταπτυχιακα-διδακτορικα πτυχια ανωτερων σχολων των εκπαδευτικων αναγκαζονται να μεταναστευσουν η να αμοιβονται δυσαναλογα με τ τα προσοντα τους, το να μιλαει ενας νεοδιορισατος για λαντζα ειναι αχαριστια. Και ποσο μαλλον οταν ενας εκπαιδευτικοςθεωρει λαντζα την διορθωση εκεθεσεων, τα δυσκολα τμηματα, την συνταξη ενος πρακτικου (σιγα το δυσκολο), τις γιορτες, τις εκδρομες, τις παρελασεις. Μα εαν δεν σου αρεσουν αυτα τοτε, συγνωμη, αλλα διαλεξες λαθος επαγγελμα. Αντιθετα θα επρεπε να τα δεις σαν μια ευκαιρια να εφαρμοσεις εμπρακτως τις γνωσεις σου μιας και ειναι τοσες πολλες. 

Η πεθερα μου εκπαιδευτικος  αγαπουσε πολυ το επαγγελμα της, με τα περισσοτερα προσοντα για την εποχη της και ηταν πρωτη που συμμετειχε σε ολα  αυτα που ανεφερες.. Μαλιστα με καλουσε και στις γιορτες που διοργανωνε η ιδια ακομα και μετα τα 60 για; να μου δειξει οτι ακομα ειναι δημιουργικη και  ενιωθε  πραγματικα περηφανη για τον εαυτο της.Επελεγε δυσκολα τμηματα και στα διαλειμματα ηταν πανω στα παιδια. Ειχε αρνηθει το ρολο του διευθυντη μονο και μονο επειδη δεν θα ειχε πολυ επαφη με τα παιδια.  Οι περισσοτεροι δασκαλοι της παλιας εποιχης αγαπουσαν το επαγγελαμ τους και ητανπανω στα παιδια. 

 

Πραγματικα περιμενω  απο εναν νεοδιοριστο να ειναι χαρουμενος, δημιουργικος,παραγωγικος και δραστηριος. Εαν ειναι να τα βλεπει εξ αρχης σαν αγγαρεια τοτε εχει παρει τη ζωη του λαθος. Ανικανοποιητος θα ειναι και θα παραμεινει γιατι προαφανως δεν το γεμιζει το επαγγελαμ του.  Ολα αυτα που τα θεωρεις λαντζα ειναι περιπτωσεις που θα επρπε να χαιρεσαι που θα  περασεις απο αυτο το σταδιο, να αποκτησεις εμπειρια ωστε να προχωρισεις στην επομενη βαθμιδα.  

 

γ. Μα ολα αυτα που γραφεις εμπεριεχουν τον αναταγωνισμο. Και δεν μ,πορω να καταλαβω γιατι εξαιρεις την επιδοση των μαθηματων που αποτελει το 80% της σχολικης ωρας. Οσο για τα αθληματα,ανηκουν στο μαθημα της Γυμναστικης και βαθμολουγαινται τα παιδια και γιαυτο το μαθημα οποτε συμμετειχει στην συνολικηεπιδοση του μαθητη. 

Με αυτη τη λογικη τοτε η διακριση σε εναν σχολικο αγωνα δεν θα επρεπε να ειχε μεταλλιο. Να γινοταν κληρωση για το μεταλλιο γιατι ξερεις οτι ο ανταγωνισμος στα αθληματα ενεχει και κινδυνους σωματικους εκτος απο τους ψυχολογικους της αποτυχιας.

 

Επισης ειναι λογικο να λεμε οτι η νικη μια φορα σε εναν αγωνα και τα υπολοιπα που εγραψες ειναι σημαντικοτερα απο την βαθμολογια των παιδων στο τελος της χρονιας, που δοκιμαζονται απειρες φορες κατα την διαρκεια της χρονια γραπτως, προφορικως και σε ολα τα μαθηματα, μαθηματικα, ιστορια, περιβαλλον, γλωσσα, κειμενο γυμναστικη και ολα εχουν ενα συντελεστη στο τελικο βαθμο? 

Η τελεια  απαξιωση και ισοπεδωση των σχολειων απο εκπαιδευτικο.  

 

 

Ας επανελθουμε στο θεμα της σημαιας.

Ξερετε ποια εινα τα σεναρια που θα παιξουν με την κληρωση του σημειοφορου??? 

Καθε μητερα πικραμενη θα κατηγορει τον σημειοφορο αναλογα με τα προσοντα του παιδου της. 

Να πω μερικα παραδειγαμτα. 

 

Α, Κοντος σημειοφορος. Τι θα ακουσει αυτο το παιδι δεν λεγεται. " Μα ειναι δυνατον να παει αυτος και να μην παει το καμαρι μου, 2 μετρα υψος? Εαν δεν ηταν η κληρωση τελευταια γραμμη θα παρελαζε"

Β. Παχουλος σημειοφορος

" Μα δεν του ταιριαζει καθολου,  ο δικος μου επρπε να παει που ειναι αθλητικος και εχει φοβερο παραστημα" 

Γ. Ασχημη σημειοφορος. 

" Ντροπη για το σχολειο. Πρεπει να ειναι ομορφες κοπελες οι σημειοφοροι" Θα ελεγε μια μαμα ομορφης μαθητριας.  

 

Κτλ. ..........

Το τι  κουτσομπολιο εχει να πεσει στα πηγαδακια των αργοσχολων μητερων δεν λεγεται . Θεμα συζητησης για ολη τη χρονια, τους  βρηκε ο υπουργος.

 

 

Επεξεργάστηκαν 18 Οκτωβρίου,2017 by ΛΕΜΟΝΙΑ2

[Έσπερος]

πρίν από 26 λεπτά , ΛΕΜΟΝΙΑ2 είπε:

Θα σου απαντησω με τα εντονα γραμματα γιατι δεν εχω το χρονο,σαν εργαζομενη, να σου απαντησω σε ολα τα θεματα. Εξαλλου δεν ενδιαφερει και κανεναν η προσωπικη αντιπαραθεση αλλα η γενικη αποψη  επιτου θεματος ,που εχω αναφερθει σε προηγουμενα μηνυματα. 

α. Δεν ειμαι εκπαιδευτικος, απλα μητερα που παρατηρω τις αντιδρασεις του παιδιου μου, των φιλων του και των συμμαθητων του και οτι θυμαμαι απο το πολυ μακρινο παρελθον Πολυ θα μου αρεσε να ηταν αληθεια η υποθεση σου σχετικα με την ηλικια μου. 

β.Η μεταναστευση κολλαει στο οτι μια θεση σημερα στο Δημοσιο, ειναι περιζητητη. Αρκει και μονο να δεις τις κινητοποιησεις των αδιοριστων επιτυχοντων λογω των μνημονιων. 

Οταν επομενως σημερα ανθρωποι με πολλα προσοντα, μεταπτυχιακα-διδακτορικα πτυχια ανωτερων σχολων των εκπαδευτικων αναγκαζονται να μεταναστευσουν η να αμοιβονται δυσαναλογα με τ τα προσοντα τους, το να μιλαει ενας νεοδιορισατος για λαντζα ειναι αχαριστια. Και ποσο μαλλον οταν ενας εκπαιδευτικοςθεωρει λαντζα την διορθωση εκεθεσεων, τα δυσκολα τμηματα, την συνταξη ενος πρακτικου (σιγα το δυσκολο), τις γιορτες, τις εκδρομες, τις παρελασεις. Μα εαν δεν σου αρεσουν αυτα τοτε, συγνωμη, αλλα διαλεξες λαθος επαγγελμα. Αντιθετα θα επρεπε να τα δεις σαν μια ευκαιρια να εφαρμοσεις εμπρακτως τις γνωσεις σου μιας και ειναι τοσες πολλες. 

Η πεθερα μου εκπαιδευτικος  αγαπουσε πολυ το επαγγελμα της, με τα περισσοτερα προσοντα για την εποχη της και ηταν πρωτη που συμμετειχε σε ολα  αυτα που ανεφερες.. Μαλιστα με καλουσε και στις γιορτες που διοργανωνε η ιδια ακομα και μετα τα 60 για; να μου δειξει οτι ακομα ειναι δημιουργικη και  ενιωθε  πραγματικα περηφανη για τον εαυτο της.Επελεγε δυσκολα τμηματα και στα διαλειμματα ηταν πανω στα παιδια. Ειχε αρνηθει το ρολο του διευθυντη μονο και μονο επειδη δεν θα ειχε πολυ επαφη με τα παιδια.  Οι περισσοτεροι δασκαλοι της παλιας εποιχης αγαπουσαν το επαγγελαμ τους και ητανπανω στα παιδια. 

 

Πραγματικα περιμενω  απο εναν νεοδιοριστο να ειναι χαρουμενος, δημιουργικος,παραγωγικος και δραστηριος. Εαν ειναι να τα βλεπει εξ αρχης σαν αγγαρεια τοτε εχει παρει τη ζωη του λαθος. Ανικανοποιητος θα ειναι και θα παραμεινει γιατι προαφανως δεν το γεμιζει το επαγγελαμ του.  Ολα αυτα που τα θεωρεις λαντζα ειναι περιπτωσεις που θα επρπε να χαιρεσαι που θα  περασεις απο αυτο το σταδιο, να αποκτησεις εμπειρια ωστε να προχωρισεις στην επομενη βαθμιδα.  

 

 

Πραγματικά οι εργασιακές συνθήκες των εκπαιδευτικών δεν αφορούν τους γονείς, και δικαίωμά τους να μην τις γνωρίζουν, όπως εγώ δεν γνωρίζω τι συμβαίνει πίσω από το γκισέ μιας υπηρεσίας στην οποία με εξυπηρετεί  κάποιος υπάλληλος. Όμως για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις, δεν θεωρώ λάντζα τη δουλειά, τον όρο το χρησιμοποίησα για να δείξω οτι σε κάθε εργασία, όχι μόνο το σχολείο προφανώς, όπου οι νέοι, οι οποίοι γενικά έχουν αυξημένα τυπικά προσόντα και μάλιστα στο δημόσιο έχουν μπει με διαγωνισμό, επικρατεί δυστυχώς μια νοοτροπία να τους φορτώνονται τα πολλά και συνήθως ανεπιθύμητα ή βαρετά, με το πρόσχημα ότι είναι νέοι, άρα πρέπει να μάθουν, ή ότι οι παλιοί κουράστηκαν, ή με το πρόσχημα ότι κάποια εργασία έχει κύρος άρα θα την κάνει ο παλιός που ξέρει. Έτσι ο νέος θα καταλήξει σε ένα γραφείο να βγάζει φωτοτυπίες και να περνάει αριθμούς πρωτοκόλλου, ενώ έχει τις γνώσεις να στήσει τη βάση δεδομένων, π.χ., ενώ ο παλιός που με το ζόρι ανοίγει τον υπολογιστή θα κάθεται στη γραφειάρα του να δίνει εντολές και όταν κολλάει κάπου θα ζητάει φυσικά τη βοήθεια του νέου. Αντίστοιχα στα σχολεία, ο παλιός θα πάρει μία έκθεση και ο νέος τρεις, ο παλιός θα κάνει μονο πρώτες ώρες που τα παιδιά είναι ξεκούραστα και ήσυχα και ο νέος τελευταίες, οπότε θα βγει κακός παιδαγωγός, κλπ. Πού ακριβώς βρίςκετε την αξιοκρατία σε όλο αυτο; Αν εσείς πιστεύετε ότι ένας άνθρωπος με προσόντα πρέπει αυτά να τα ανέχεται επειδή είναι προνόμιο να δουλεύεις όταν άλλοι μεταναστεύουν, ή ότι όποιος διαμαρτυπρεται για τις εργασιακές συνθήκες και την αδικία είναι τεμπέλης, δεν μπορώ να σχολιάσω κάτι. 

 

Τέλος, για να μην κάνουμε κύκλους λέγοντας τα ίδια και τα ίδια, η υποχρεωτική εκπαίδευση δεν είναι κούρσα πρωταθλητισμού. Τον εκπαιδευτικό τον ενδιαφέρει πρωτίστως να μάθουν όλα τα παιδιά, στο μέτρο των δυνατοτήτων τους, ή γιατί όχι και να ξεπεράσουν τις δυνατότητές τους. Δεν τον ενδιαφέρει ποιος θα ξεπεράσει τον διπλανό του.  Θα ήταν κακός παιδαγωγός αν τον ενδιέφερε αυτό. Επίσης τον ενδιαφέρει να αγαπήσουν τα παιδιά τη γνώση για τη χαρά της γνώσης και όχι τη χαρά της ανταμοιβής. Το αν θα επιβραβευτεί κάποιος για κάτι, έχει θέση στο σχολείο γιατί στο κάτω κάτω είναι κι αυτό μέρος της κοινωνικής μάθησης, όμως για τον εκπαιδευτικό δεν πρέπει να είναι θεμελιώδες ζήτημα. 

[Αναιδα]

Απο οτι γνωριζω,οι ωρες διδασκαλιας  ενος εκπαιδευτικου δευτεροβαθμιας εκπαδευσης  εξαρτωνται απο τα χρονια υπηρεσιας του και γιαυτο συμβαινει  αυτο που λες.  Δεν ξερω εαν εχει καταργηθει. Αυτο παντα μου εκανε εντυπωση  και το θεωρουσα μεγαλη αδικια. 

Αν και  αδικια ειναι οι εκπαδευτικοι να αμοιβονται το ιδιο με    τους υπολοιπους δημοσιους υπαλληλους ΠΕ που εργαζονται τις διπλασιες ωρες και χτυπουν καρτα .

Επεξεργάστηκαν 18 Οκτωβρίου,2017 by ΛΕΜΟΝΙΑ2

[Έσπερος]

πρίν από 23 λεπτά , ΛΕΜΟΝΙΑ2 είπε:

Απο οτι γνωριζω,οι ωρες διδασκαλιας  ενος εκπαιδευτικου δευτεροβαθμιας εκπαδευσης  εξαρτωνται απο τα χρονια υπηρεσιας του και γιαυτο συμβαινει  αυτο που λες.  Δεν ξερω εαν εχει καταργηθει. Αυτο παντα μου εκανε εντυπωση  και το θεωρουσα μεγαλη αδικια. 

Αν και  αδικια ειναι οι εκπαδευτικοι να αμοιβονται το ιδιο με    τους υπολοιπους δημοσιους υπαλληλους ΠΕ που εργαζονται τις διπλασιες ωρες και χτυπουν καρτα .

Οι ώρες διδασκαλίας των εκπαιδευτικών όντως μειώνονται με τα χρόνια, με τη λογική ότι δεν θα κάνουν τόσες ώρες μάθημα που απαιτεί μια σωματική κατάσταση, αλλά θα παίρνουν δυσκολότερα αντικείμενα ή τμήματα λόγω εμπειρίας, ή θα βοηθούν σε διοικητικές δουλείες του σχολείου περισσότερο από τους νέους που κάνουν πιο πολλές ώρες μάθημα. Αυτό που συμβαίνει στην πράξη συχνοτατα είναι να κάνουν λιγότερες ώρες μάθημα αμειβόμενοι περισσότερα, αλλά να φορτώνουν τα δυσκολότερα ή μεγαλύτερα τμήματα στους νέους, μαζί με όλες τις διοικητικές δουλειές. Τώρα όποιος θεωρεί ότι οι εκπαιδευτικοί είναι μισθολογικά ευνοημένοι σε σχέση με το υπόλοιπο δημόσιο και έχουν προνομιακές συνθήκες εργασίας, ας έδινε στον ΑΣΕΠ να γινόταν εκπσιδευτικός. Στα σχολεία υπάρχουν λίγο πολύ όλες οι ειδικότητες Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης και πριν κοπούν οι διορισμοί, οι πόρτες ήταν ανοιχτές για όποιον ενδιαφερόταν.

[ΑΡΓΚ]

Για να συνεχίσω σε αυτό που έθεσε η @Έσπερος, τα παιδιά μου, όπως και εγώ όταν ήμουν μικρή, γεννήθηκαν σε ένα σπίτι με γονείς με διδακτορικά και μεταδιδακτορικούς τίτλους σε απαιτητικά αντικειμενα, που είχαν μάθει οι ίδιοι πώς να διαβάζουν, που ήξεραν από την αρχή πώς μαθαίνει κάποιος όχι ένα συγκεκριμένο αντικείμενο αλλά πώς μαθαίνει να μαθαίνει, πώς να κινήσουν το ενδιαφέρον για μάθηση, πώς να κάνουν τα παιδιά να αγαπήσουν τα βιβλία, πώς να τους εξηγήσουν μαθηματικές και επιστημονικές έννοιες, πώς να εντοπίσουν ένα πιθανό μαθησιακό πρόβλημα πριν καν το δει ο εκπαιδευτικός, και που κάποια αντικείμενα τα είχαν οι ίδιοι διδάξει μέχρι και σε μεταπτυχιακά και μπορούσαν/μπορούν σε δέκα λεπτά να διευκρινισουν και να εξηγήσουν έννοιες που πιθανότατα ούτε ο διδάσκων στο σχολείο είχε καταλάβει (ο καθένας στο αντικείμενό του προφανώς). Στο ακαδημαϊκό κομμάτι, ξεκίνησα και τα παιδιά μου ξεκίνησαν με ένα τεράστιο πλεονέκτημα σε σχέση με τους περισσότερους συμμαθητές, που ναι μεν δεν αρκεί χωρίς προσπάθεια, αλλά δεν παυει να είναι μία "αδικία" αν είναι να πάρουμε τους βαθμούς ως μέτρο του πόσο "άξιο" ειναι ένα παιδί.

Μπορεί πράγματι στο Λύκειο να μη φαίνεται η διαφορά ανάμεσα σε ένα προικισμένο και εργατικό παιδί και ένα που απλά έχει ευνοηθεί από το περιβάλλον του, αλλά στο Δημοτικό και πιθανότατα και στο Γυμνάσιο, το οικογενειακό περιβάλλον σαφώς και δίνει ένα πλεονέκτημα και κάνει ακόμη πιο άδικη τη βαθμοθηρία. Και κακά τα ψέματα, τα παιδιά των μορφωμένων ανθρώπων σίγουρα πετυχαίνουν γενικά ακαδημαϊκά σε μεγαλύτερο ποσοστό από άλλες ομάδες, χωρίς να είναι θέμα μόνο "κληρονομικότητας", όσο κι αν θα ήθελα να πιστεύω ότι είμαι ένα τέρας εξυπνάδας  Και το λέω ως ο άνθρωπος που έχει το πλεονέκτημα και που θαυμάζω απεριόριστα τους ανθρώπους που κατάφεραν να σπουδάσουν "ενάντια" στο περιβάλλον τους, όχι από ζήλια για κάποιον καλύτερο.

 

[Αννα 35]

Θα προσπεράσω για άλλη μία φορά το θέμα της σημαίας, καθώς μου δίνεται η αίσθηση πως το συγκεκριμένο θέμα προσφέρεται για πιο πλατιά ανάλυση κυρίως σε ζητήματα που αφορούν το σχολείο, την ψυχολογία του μαθητή, κλπ.

Είμαι από τους τυχερούς ανθρώπους που μεγάλωσαν με γονείς πανεπιστημιακούς. Και μάλιστα πρόκειται για ανθρώπους που αγαπούν το αντικείμενο τους, αγαπούν τη διδασκαλία, αγαπούν τους φοιτητές και ακόμα και σήμερα, ενώ θα μπορούσαν να έχουν συνταξιοδοτηθεί συνεχίζουν να εργάζονται, γιατί δεν μπορούν να φανταστούν τη ζωή τους εκτός πανεπιστημιακής κοινότητας. Την αναξιοκρατία την έζησαν στο πετσί τους, αφού θέλησαν - ως ιδεολόγοι - να πάνε μπροστά με τις δυνάμεις τους, το μελετητικό τους έργο, το μεράκι και τον κόπο τους, μακρια απο κλικες και λυκοφιλιες. Άντεξαν και τα κατάφεραν. Ίσως κάποιες να έχετε διαβάσει και συγγράμματά τους ή να ήσασταν στο αμφιθέατρο τους.

Οι γονείς μου λοιπόν όσο θυμάμαι τον εαυτό μου μας έλεγαν πως η καλύτερη επιβράβευση για τον κόπο που καταβάλλει κανείς ακαδημαϊκά είναι η ίδια η γνώση. Η μεγαλύτερη τιμή για κάποιον είναι να ξέρει πως όσες επιτυχίες ή αποτυχίες είχε στη ζωή του ανήκουν αποκλειστικά σε κείνον. Το σημαντικότερο έπαθλο είναι να ξέρεις τι ακριβώς θες και να βρίσκεις το σωστό τρόπο να το πετύχεις.

[Έσπερος]

1 ώρα πρίν, ΑΡΓΚ είπε:

Για να συνεχίσω σε αυτό που έθεσε η @Έσπερος, τα παιδιά μου, όπως και εγώ όταν ήμουν μικρή, γεννήθηκαν σε ένα σπίτι με γονείς με διδακτορικά και μεταδιδακτορικούς τίτλους σε απαιτητικά αντικειμενα, που είχαν μάθει οι ίδιοι πώς να διαβάζουν, που ήξεραν από την αρχή πώς μαθαίνει κάποιος όχι ένα συγκεκριμένο αντικείμενο αλλά πώς μαθαίνει να μαθαίνει, πώς να κινήσουν το ενδιαφέρον για μάθηση, πώς να κάνουν τα παιδιά να αγαπήσουν τα βιβλία, πώς να τους εξηγήσουν μαθηματικές και επιστημονικές έννοιες, πώς να εντοπίσουν ένα πιθανό μαθησιακό πρόβλημα πριν καν το δει ο εκπαιδευτικός, και που κάποια αντικείμενα τα είχαν οι ίδιοι διδάξει μέχρι και σε μεταπτυχιακά και μπορούσαν/μπορούν σε δέκα λεπτά να διευκρινισουν και να εξηγήσουν έννοιες που πιθανότατα ούτε ο διδάσκων στο σχολείο είχε καταλάβει (ο καθένας στο αντικείμενό του προφανώς). Στο ακαδημαϊκό κομμάτι, ξεκίνησα και τα παιδιά μου ξεκίνησαν με ένα τεράστιο πλεονέκτημα σε σχέση με τους περισσότερους συμμαθητές, που ναι μεν δεν αρκεί χωρίς προσπάθεια, αλλά δεν παυει να είναι μία "αδικία" αν είναι να πάρουμε τους βαθμούς ως μέτρο του πόσο "άξιο" ειναι ένα παιδί.

Μπορεί πράγματι στο Λύκειο να μη φαίνεται η διαφορά ανάμεσα σε ένα προικισμένο και εργατικό παιδί και ένα που απλά έχει ευνοηθεί από το περιβάλλον του, αλλά στο Δημοτικό και πιθανότατα και στο Γυμνάσιο, το οικογενειακό περιβάλλον σαφώς και δίνει ένα πλεονέκτημα και κάνει ακόμη πιο άδικη τη βαθμοθηρία. Και κακά τα ψέματα, τα παιδιά των μορφωμένων ανθρώπων σίγουρα πετυχαίνουν γενικά ακαδημαϊκά σε μεγαλύτερο ποσοστό από άλλες ομάδες, χωρίς να είναι θέμα μόνο "κληρονομικότητας", όσο κι αν θα ήθελα να πιστεύω ότι είμαι ένα τέρας εξυπνάδας  Και το λέω ως ο άνθρωπος που έχει το πλεονέκτημα και που θαυμάζω απεριόριστα τους ανθρώπους που κατάφεραν να σπουδάσουν "ενάντια" στο περιβάλλον τους, όχι από ζήλια για κάποιον καλύτερο.

 

Αυτά ακριβώς είναι διαπιστωμένα από τους κοινωνιολόγους της εκπαίδευσης, διεθνώς. Το λέω για να μην αρχίσετε ότι και αυτό είναι ένα αυθαίρετο συμπέρασμα ή προσωπική άποψη ή ιδεολογική θέση των ψηφοφόρων συγκεκριμένου κόμματος. 

[Lenia16]

4 ώρες πρίν, ΛΕΜΟΝΙΑ2 είπε:

Ας επανελθουμε στο θεμα της σημαιας.

Ξερετε ποια εινα τα σεναρια που θα παιξουν με την κληρωση του σημειοφορου??? 

Καθε μητερα πικραμενη θα κατηγορει τον σημειοφορο αναλογα με τα προσοντα του παιδου της. 

Να πω μερικα παραδειγαμτα. 

 

Α, Κοντος σημειοφορος. Τι θα ακουσει αυτο το παιδι δεν λεγεται. " Μα ειναι δυνατον να παει αυτος και να μην παει το καμαρι μου, 2 μετρα υψος? Εαν δεν ηταν η κληρωση τελευταια γραμμη θα παρελαζε"

Β. Παχουλος σημειοφορος

" Μα δεν του ταιριαζει καθολου,  ο δικος μου επρπε να παει που ειναι αθλητικος και εχει φοβερο παραστημα" 

Γ. Ασχημη σημειοφορος. 

" Ντροπη για το σχολειο. Πρεπει να ειναι ομορφες κοπελες οι σημειοφοροι" Θα ελεγε μια μαμα ομορφης μαθητριας.  

 

Κτλ. ..........

Το τι  κουτσομπολιο εχει να πεσει στα πηγαδακια των αργοσχολων μητερων δεν λεγεται . Θεμα συζητησης για ολη τη χρονια, τους  βρηκε ο υπουργος.

 

Δεν ξέραμε να κινείται όλο το συστημα σύμφωνα με το αν θα ακουστούν ή όχι κακεντρεχη σχόλια από κάθε είδους άνθρωπο που κυκλοφορεί στην πλάση. Τι άλλο θα ακούσουμε!!

[Αναιδα]

10 ώρες πρίν, Lenia16 είπε:

Δεν ξέραμε να κινείται όλο το συστημα σύμφωνα με το αν θα ακουστούν ή όχι κακεντρεχη σχόλια από κάθε είδους άνθρωπο που κυκλοφορεί στην πλάση. Τι άλλο θα ακούσουμε!!

Mα αγαπητη Λενια, για να αποφευχθουν τετοιες καταστασεις και να μην αισθανονται μειονεκτικα υποτιθεται  τα υπολοιπα παιδια καταργηθηκε η αριστεια σαν κριτηριο για τη σημαια .Kαι οι μαναδες δεν ανηκουν στους  "καθε  ειδους ανθρωπο στην πλαση", ειναι  υπευθυνες  για την ανατροφη των παιδιων τους και ειναι οι κυριες υπεςυθυνες για τις κακες συμπεριφορες των παιδιων. 

Κοιταξτε εγω προτεινω να καταργησουμε και τα μεταλλια στα αθληματα  γιατι η πρωτια στους αγωνες δημιουργει πολυ μεγαλυτερο αγχος στα παιδια απο οτι η επιδοση τους στα μαθηματα. Κυριως στα αγορια. Οσες εχετε αγορια του Δημοτικου το γνωριζετε πολυ καλα. 

Επισης να επανελθουμε και στις ποδιες για τα κοριτιτσια γιατι εκει και εαν γινεται ανταγωνισμος μεγαλος ειδικα οταν μπουν στην εφηβεια. 

 

Με την αριστεια και την πρωτια στα μαθηματα ασχολουμαστε περισσοτερο εμεις οι γονεις και οι καλοι μαθητες, περιπου ενα 20% της ταξης. Τα υπολοιπα παιδια αδιαφορουν παντελως για το πιος ειναι ο απουσιολογος η ο σημειοφορος. Αλλα θεματα απασχολουν τα παιδια σε αυτες τις ηλικιες. 

Επεξεργάστηκαν 19 Οκτωβρίου,2017 by ΛΕΜΟΝΙΑ2

[Niki81]

12 hours ago, ΑΡΓΚ said:

Για να συνεχίσω σε αυτό που έθεσε η @Έσπερος, τα παιδιά μου, όπως και εγώ όταν ήμουν μικρή, γεννήθηκαν σε ένα σπίτι με γονείς με διδακτορικά και μεταδιδακτορικούς τίτλους σε απαιτητικά αντικειμενα, που είχαν μάθει οι ίδιοι πώς να διαβάζουν, που ήξεραν από την αρχή πώς μαθαίνει κάποιος όχι ένα συγκεκριμένο αντικείμενο αλλά πώς μαθαίνει να μαθαίνει, πώς να κινήσουν το ενδιαφέρον για μάθηση, πώς να κάνουν τα παιδιά να αγαπήσουν τα βιβλία, πώς να τους εξηγήσουν μαθηματικές και επιστημονικές έννοιες, πώς να εντοπίσουν ένα πιθανό μαθησιακό πρόβλημα πριν καν το δει ο εκπαιδευτικός, και που κάποια αντικείμενα τα είχαν οι ίδιοι διδάξει μέχρι και σε μεταπτυχιακά και μπορούσαν/μπορούν σε δέκα λεπτά να διευκρινισουν και να εξηγήσουν έννοιες που πιθανότατα ούτε ο διδάσκων στο σχολείο είχε καταλάβει (ο καθένας στο αντικείμενό του προφανώς). Στο ακαδημαϊκό κομμάτι, ξεκίνησα και τα παιδιά μου ξεκίνησαν με ένα τεράστιο πλεονέκτημα σε σχέση με τους περισσότερους συμμαθητές, που ναι μεν δεν αρκεί χωρίς προσπάθεια, αλλά δεν παυει να είναι μία "αδικία" αν είναι να πάρουμε τους βαθμούς ως μέτρο του πόσο "άξιο" ειναι ένα παιδί.

Μπορεί πράγματι στο Λύκειο να μη φαίνεται η διαφορά ανάμεσα σε ένα προικισμένο και εργατικό παιδί και ένα που απλά έχει ευνοηθεί από το περιβάλλον του, αλλά στο Δημοτικό και πιθανότατα και στο Γυμνάσιο, το οικογενειακό περιβάλλον σαφώς και δίνει ένα πλεονέκτημα και κάνει ακόμη πιο άδικη τη βαθμοθηρία. Και κακά τα ψέματα, τα παιδιά των μορφωμένων ανθρώπων σίγουρα πετυχαίνουν γενικά ακαδημαϊκά σε μεγαλύτερο ποσοστό από άλλες ομάδες, χωρίς να είναι θέμα μόνο "κληρονομικότητας", όσο κι αν θα ήθελα να πιστεύω ότι είμαι ένα τέρας εξυπνάδας  Και το λέω ως ο άνθρωπος που έχει το πλεονέκτημα και που θαυμάζω απεριόριστα τους ανθρώπους που κατάφεραν να σπουδάσουν "ενάντια" στο περιβάλλον τους, όχι από ζήλια για κάποιον καλύτερο.

 

Τι ακριβως εννοεις δεν καταλαβα.Οτι τα παιδια που οι γονεις τους είναι μορφωμένοι εχουν πλεονέκτημα γιατι οι γονεις τους τα βοηθάνε περισσοτερο?Θα επρεπε να συνυπολογίζεται κι αυτό λες στη βαθμολογια?Το παιδι γυμνασιου δλδ καθεται και το διαβαζει η μαματου και το βοηθαει τοσο πολύ που παιρνει αδικα βαθμούς?

Αν είναι ετσι να συνυπολογίσουμε και το ποσο καλη είναι η δασκαλα γιατι προφανως όταν η δασκαλα είναι καλη και τα παιδια μαθαινουν καλυτερα.Αρα να μετραει και αυτό στη βαθμολογια.Το παιδι που οι γονεις του είναι μορφωμένοι προφανως εχει ερθει σε μεγαλυτερη επαφη με τη γνωση και τα βιβλια αν και αυτό δεν είναι κανονας.κι εγω το γιο μου τον εχω μεσα σε όλα αυτά πιστεψε με αλλα ο ιδιος για τα μαθηματα αδιαφορει...σπρώχνοντας το παμε.και είναι και μικρος και τον διαβαζω κιολας.Αν όμως δε θελει...με το ζορι να τον κανω εγω καλο μαθητη επειδή εγω είμαι μορφωμενη δε γινεται.Μου αρεσει που εχουμε ερευνησει ολους τους λογους και εχουμε βρει ολες τις δικαιολογιες γιατι ένα παιδι δεν αποδιδει στο σχολειο.Το ενδεχομενο πχ να τεμπελιαζει και να μη διαβαζει δε το αναφέρουμε καθολου.Οκ.Τουλαχιστον φροντισα από πολύ μικρα τα παιδια μου να καταλαβουνοτι στη ζωη δε μπορούμε να ειμαστε ολοι καλοι σε όλα.Αλλος είναι καλος στα μαθηματικα,αλλος στη γλωσσα,αλλος στη μουσικη ,άλλος στον αθλητισμο.Ετσι μια χαρα προχωράμε στα μαθηματα όπως και οσο μπορούμε.και μια χαρα χαιρεται με τους συμμαθητες του που είναι καλυτεροι σε κατι και υπερήφανος αισθάνεται σε αυτό που αυτος είναι καλυτερος και  κανενα κομπλεξ δεν εχει.Το να βλέπουμε στη ζωη μας το καλυτερο μας μπορει να μας οφελησει κιολας αρκει ν αμπορουμε να αντιμετωπίσουμε το γεγονός ότι καποιοι είναι καλυτεροι σε καποια πραγματα από εμας.

 

Δεν καταλαβαίνω γιατι στο λογο σου εχεις αντικαταστησει τη λεξη βαθμολογια με τη λεξη βαθμοθηρια...δεν καταλαβαίνω γιατι σε ενοχλεί τοσο πολύ το ότι ενας ανθρωπος μπορει να είναι καλυτερος από έναν αλλον και ένα παιδι καλυτερο από ένα άλλο στο σχολειο.Γιατι τα θελεις να είναι όλα επίπεδα.

 

 

[Sentir...natureza]

Δεν θα σχολιασω κατι επι του ερωτηματος που τεθηκε, καθως διαφωνω γενικοτερα με τις παρελασεις και με καθε στρατιωτικου ειδους εκδηλωση, ποσο μαλλον οταν οι συμμετεχοντες ειναι παιδια. Επιπλεον, παρακολουθωντας τη συζητηση γραφτηκαν αποψεις που με καλυψαν. Θα ηθελα ομως, βλεποντας τη κατευθυνση που εχει παρει η συζητηση να προσκαλεσω τους συμμετεχοντες στο παρακατω θεμα

 

Επεξεργάστηκαν 19 Οκτωβρίου,2017 by Sentir...natureza

[Έσπερος]

πρίν από 40 λεπτά , Niki81 είπε:

Τι ακριβως εννοεις δεν καταλαβα.Οτι τα παιδια που οι γονεις τους είναι μορφωμένοι εχουν πλεονέκτημα γιατι οι γονεις τους τα βοηθάνε περισσοτερο?Θα επρεπε να συνυπολογίζεται κι αυτό λες στη βαθμολογια?Το παιδι γυμνασιου δλδ καθεται και το διαβαζει η μαματου και το βοηθαει τοσο πολύ που παιρνει αδικα βαθμούς?

Αν είναι ετσι να συνυπολογίσουμε και το ποσο καλη είναι η δασκαλα γιατι προφανως όταν η δασκαλα είναι καλη και τα παιδια μαθαινουν καλυτερα.Αρα να μετραει και αυτό στη βαθμολογια.Το παιδι που οι γονεις του είναι μορφωμένοι προφανως εχει ερθει σε μεγαλυτερη επαφη με τη γνωση και τα βιβλια αν και αυτό δεν είναι κανονας.κι εγω το γιο μου τον εχω μεσα σε όλα αυτά πιστεψε με αλλα ο ιδιος για τα μαθηματα αδιαφορει...σπρώχνοντας το παμε.και είναι και μικρος και τον διαβαζω κιολας.Αν όμως δε θελει...με το ζορι να τον κανω εγω καλο μαθητη επειδή εγω είμαι μορφωμενη δε γινεται.Μου αρεσει που εχουμε ερευνησει ολους τους λογους και εχουμε βρει ολες τις δικαιολογιες γιατι ένα παιδι δεν αποδιδει στο σχολειο.Το ενδεχομενο πχ να τεμπελιαζει και να μη διαβαζει δε το αναφέρουμε καθολου.Οκ.Τουλαχιστον φροντισα από πολύ μικρα τα παιδια μου να καταλαβουνοτι στη ζωη δε μπορούμε να ειμαστε ολοι καλοι σε όλα.Αλλος είναι καλος στα μαθηματικα,αλλος στη γλωσσα,αλλος στη μουσικη ,άλλος στον αθλητισμο.Ετσι μια χαρα προχωράμε στα μαθηματα όπως και οσο μπορούμε.και μια χαρα χαιρεται με τους συμμαθητες του που είναι καλυτεροι σε κατι και υπερήφανος αισθάνεται σε αυτό που αυτος είναι καλυτερος και  κανενα κομπλεξ δεν εχει.Το να βλέπουμε στη ζωη μας το καλυτερο μας μπορει να μας οφελησει κιολας αρκει ν αμπορουμε να αντιμετωπίσουμε το γεγονός ότι καποιοι είναι καλυτεροι σε καποια πραγματα από εμας.

 

Δεν καταλαβαίνω γιατι στο λογο σου εχεις αντικαταστησει τη λεξη βαθμολογια με τη λεξη βαθμοθηρια...δεν καταλαβαίνω γιατι σε ενοχλεί τοσο πολύ το ότι ενας ανθρωπος μπορει να είναι καλυτερος από έναν αλλον και ένα παιδι καλυτερο από ένα άλλο στο σχολειο.Γιατι τα θελεις να είναι όλα επίπεδα.

 

 

Αυτό που είπε η @ΑΡΓΚ είναι μια επιςτημονική διαπίστωση που βασίζεται σε κοινωνιολογικά δεδομένα. Τα παιδιά οικογενειών με υψηλότερο μορφωτικό επίπεδο ξεκινούν με κάποιο πλεονέκτημα γιατί έχουν άλλα ερεθίσματα. Δεν σημαίνει ότι αυτό θα τους βοηθά στην υπόλοιπη ζωή τους, κάποια στιγμή θα μπουν στο παιχνίδι και άλλοι παράγοντες. Στα πρώτα στάδια όμως, μπορεί να είναι καθοριστικό. Αυτό δεν υποτιμά τη δουλειά τους, φυσικά. Ούτε σημαίνει ότι θα πρέπει να πάρουν χαμηλότερο βαθμό. Επίσης αυτό δεν αποκλείει ότι το παιδί ενός διδάκτορα του πανεπιστημίου δεν θα βαριέται το διάβασμα γιατί θα προτιμά τον αθλητισμό ή πιο πρακτικές δραστηριότητες. Και φυσικά ένας μαθητής μπορεί να είναι αδύναμος απλώς επειδή δεν μπορεί, ή επειδή δεν θέλει. Αυτό πιο πολύ θα φανεί σε μεγαλύτερες τάξεις. Στο δημοτικό δουλειά του σχολείου είναι να αναζητήσει γιατί αυτό το παιδί δεν μπορεί ή δεν θέλει και να άρει όποιο εξωτερικό εμπόδιο υπάρχει, αν υπάρχει. Αργότερα ο μαθητής αυτός θα έχει την αξιολόγηση που θα αντιστοιχεί στις επιδόσεις του.

 

για τους παραπάνω λόγους, και για λόγους ανςπτυξιακούς, αλλά και επειδή μιλάμε για την υποχρεωτική εκπαίδευςη, η αξιολόγηςη δεν γίνεται με όρους διαγωνιςμού, ο βαθμός ενός παιδιού στο δημοτικό, εν μέρει και στο γυμνάσιο, είναι συνάρτηση πολλών παραγόντων και όχι του μονοσήμαντου δουλεύεις πολύ άρα πετυχαίνεις.  Και για να το πω πιο απλά: ένα παιδί μπορεί να πάρει άριστα όχι επειδή έγραψε άριστα σε όλα τα τεστ, αλλά επειδή η συμμετοχή του στην τάξη είναι πολύ έντονη, με δυο λόγια κρατάει το μάθημα κι ας μην τα ξέρει όλα τέλεια. Άλλος θα πάρει άριστα γιατί έχει φοβερές εγκυκλοπαιδικές γνώσεις, κι ας είναι λίγο επιπόλαιος στα γραπτά ή τη μελέτη. Άλλος θα πάρει άριστα γιατί είναι απίστευτα μεθοδικός με τις σημειώσεις του και τα τετράδιά του είναι μια ζωγραφιά. Αυτά σαν κριτήρια βέβαια κάπου στη δευτέρα τρίτη γυμνασίου θα εξασθενήσουν, στο λύκειο είναι μάλλον αστείο να πάρει κάποιος 20 στην κατεύθυνση λόγω καλλιγραφίας, και στο πανεπιστήμιο φυσικά θα υπάρχουν αυστηρά επιστημονικά κριτήρια. 

 

Βλέπετε λοιπόν ότι ένας καλός βαθμός στο δημοτικό δείχνει πολύ περισσότερα πράγματα από τις επιδόσεις, και δεν πρέπει να το μπερδεύουμε με πιο αυστηρές βαθμίδες ή τη μελλοντική αξιοκρατία. 

 

Επίσης μην μπερδεύουμε τα σχολικά σντικείμενα με τον πρωταθλητισμό: στη γυμναστική δεν βαθμολογείσαι για το αθλητικό σου ταλέντο σλλά για την επιμέλεια στο μσ´θημα. Το ίδιο και στα καλλιτεχνικά και τη μουσική. Η δημιουργική γραφή στο σχολείο δεν γίνεται για να πάρει άριστα ο μελλοντικός Καζαντζάκης. Για αυτά υπάρχουν οι σχολικοί αγώνες και οι διαγωνισμοί. 

 

Τέλος, κανείς δεν λέει ότι θελουμε την ισοπέδωση και φοβόμαστε μήπως ξεχωρίσει κάποιος. Αυτόν που ξεχωρίζει μπορείς να τον τιμήσεις και να τον ενθαρρύνεις με πιο ουσιαστικούς και παιδαγωγικούς τρόπους. Για παράδειγμα του αναθέτεις μια εργασία πιο απαιτητική για να την παρουσιάσει στην τάξη. Τον σηκώνεις στον πίνακα σαν βοηθό σου για να λύσει μια άσκηση αντί να τη λύσεις εσύ. Αν διαβάζει ωραία και καθαρά του αναθέτεις να διαβάσει τον πανηγυρικό της σχολικής γιορτής. Αν ζωγραφίζει τον βάζεις να διακοσμήσει την τάξη. Αν τραγουδάει ή παίζει μουσική τον αξιοποιείς στις καλλιτεχνικές εκδηλώσεις. Υπάρχει μεγαλύτερη χαρά για ένα παιδί σπό το να αξιοποιηθούν έτσι οι ικανότητές του; Δεν είνσι αυτό μια αναγνώριση; (Εξυπακούεται ότι αντίστοιχα θα αναθέσεις άλλου τύπου εργασίες σε μαθητές που πρέπει να ενθαρρυνθούν για να ενταχθούν στη σχολική ζωή). Δεν χρειάζεται όλα να περιστρέφονται γύρω από τη βαθμολογία!

[Αναιδα]

πρίν από 39 λεπτά , Niki81 είπε:

Τουλαχιστον φροντισα από πολύ μικρα τα παιδια μου να καταλαβουνοτι στη ζωη δε μπορούμε να ειμαστε ολοι καλοι σε όλα.Αλλος είναι καλος στα μαθηματικα,αλλος στη γλωσσα,αλλος στη μουσικη ,άλλος στον αθλητισμο.Ετσι μια χαρα προχωράμε στα μαθηματα όπως και οσο μπορούμε.και μια χαρα χαιρεται με τους συμμαθητες του που είναι καλυτεροι σε κατι και υπερήφανος αισθάνεται σε αυτό που αυτος είναι καλυτερος και  κανενα κομπλεξ δεν εχει.Το να βλέπουμε στη ζωη μας το καλυτερο μας μπορει να μας οφελησει κιολας αρκει ν αμπορουμε να αντιμετωπίσουμε το γεγονός ότι καποιοι είναι καλυτεροι σε καποια πραγματα από εμας.

 

Δεν καταλαβαίνω γιατι στο λογο σου εχεις αντικαταστησει τη λεξη βαθμολογια με τη λεξη βαθμοθηρια...δεν καταλαβαίνω γιατι σε ενοχλεί τοσο πολύ το ότι ενας ανθρωπος μπορει να είναι καλυτερος από έναν αλλον και ένα παιδι καλυτερο από ένα άλλο στο σχολειο.Γιατι τα θελεις να είναι όλα επίπεδα.

 

 

Ακριβως ετσι. 

 

Και μετα απορουμε για τα συσσωρευμενα κοπλεξ των  παιδιων μας και απευθυνομαστε στους ψυχολογους, που εμεις ευθυνομαστε αποκλειστκα για αυτα. 

Αν εμεις οι ιδιοι τη διακριση σε συγκεκριμενους τομεις δεντην αποδεχομαστε, δεν αποδεχομαστε οτι ο αλλος ειναι καλυτερος απο εμας πως θα διδαξουμε τα παιδια μας?? 

 

Παντως εγω σαν μητερα οταν βλεπω οτι σε καποιν τομεα ο γιος μου νιωθει μεονεκτικα με καποιο παιδι, προσπαθω να του αναδειξω αλλους τομεις που ειναι καλυτερος. Και ψαχνοντας βρισκουμε πολλους τομεις. Ετσι καταληγουμε στο συμπερασμα οτι το καθε παιδ εχιε τα δικα του προσοντα.

 

 

 

 

 

 

 

[Niki81]

2 minutes ago, Έσπερος said:

Αυτό που είπε η @ΑΡΓΚ είναι μια επιςτημονική διαπίστωση που βασίζεται σε κοινωνιολογικά δεδομένα. Τα παιδιά οικογενειών με υψηλότερο μορφωτικό επίπεδο ξεκινούν με κάποιο πλεονέκτημα γιατί έχουν άλλα ερεθίσματα. Δεν σημαίνει ότι αυτό θα τους βοηθά στην υπόλοιπη ζωή τους, κάποια στιγμή θα μπουν στο παιχνίδι και άλλοι παράγοντες. Στα πρώτα στάδια όμως, μπορεί να είναι καθοριστικό. Αυτό δεν υποτιμά τη δουλειά τους, φυσικά. Ούτε σημαίνει ότι θα πρέπει να πάρουν χαμηλότερο βαθμό. Επίσης αυτό δεν αποκλείει ότι το παιδί ενός διδάκτορα του πανεπιστημίου δεν θα βαριέται το διάβασμα γιατί θα προτιμά τον αθλητισμό ή πιο πρακτικές δραστηριότητες. Και φυσικά ένας μαθητής μπορεί να είναι αδύναμος απλώς επειδή δεν μπορεί, ή επειδή δεν θέλει. Αυτό πιο πολύ θα φανεί σε μεγαλύτερες τάξεις. Στο δημοτικό δουλειά του σχολείου είναι να αναζητήσει γιατί αυτό το παιδί δεν μπορεί ή δεν θέλει και να άρει όποιο εξωτερικό εμπόδιο υπάρχει, αν υπάρχει. Αργότερα ο μαθητής αυτός θα έχει την αξιολόγηση που θα αντιστοιχεί στις επιδόσεις του.

 

για τους παραπάνω λόγους, και για λόγους ανςπτυξιακούς, αλλά και επειδή μιλάμε για την υποχρεωτική εκπαίδευςη, η αξιολόγηςη δεν γίνεται με όρους διαγωνιςμού, ο βαθμός ενός παιδιού στο δημοτικό, εν μέρει και στο γυμνάσιο, είναι συνάρτηση πολλών παραγόντων και όχι του μονοσήμαντου δουλεύεις πολύ άρα πετυχαίνεις.  Και για να το πω πιο απλά: ένα παιδί μπορεί να πάρει άριστα όχι επειδή έγραψε άριστα σε όλα τα τεστ, αλλά επειδή η συμμετοχή του στην τάξη είναι πολύ έντονη, με δυο λόγια κρατάει το μάθημα κι ας μην τα ξέρει όλα τέλεια. Άλλος θα πάρει άριστα γιατί έχει φοβερές εγκυκλοπαιδικές γνώσεις, κι ας είναι λίγο επιπόλαιος στα γραπτά ή τη μελέτη. Άλλος θα πάρει άριστα γιατί είναι απίστευτα μεθοδικός με τις σημειώσεις του και τα τετράδιά του είναι μια ζωγραφιά. Αυτά σαν κριτήρια βέβαια κάπου στη δευτέρα τρίτη γυμνασίου θα εξασθενήσουν, στο λύκειο είναι μάλλον αστείο να πάρει κάποιος 20 στην κατεύθυνση λόγω καλλιγραφίας, και στο πανεπιστήμιο φυσικά θα υπάρχουν αυστηρά επιστημονικά κριτήρια. 

 

Βλέπετε λοιπόν ότι ένας καλός βαθμός στο δημοτικό δείχνει πολύ περισσότερα πράγματα από τις επιδόσεις, και δεν πρέπει να το μπερδεύουμε με πιο αυστηρές βαθμίδες ή τη μελλοντική αξιοκρατία. 

Τοτε που είναι το πρόβλημα?Αφου συνυπολογίζονται όλα αυτά και ο καλος μαθητης δεν κρινεται μονο από τις επιδοσεις του αλλα και από τις εγκυκλοπαιδικες του γνωσεις και από τη συμμετοχη του γιατι είναι τοσο κακο αυτος τον καλο μαθητη να τον τιμησουμε?Γιατι ακούγεται τοσο τραγικο το να του δωσουμε να κρατησει την σημαια?

2 minutes ago, Έσπερος said:

Επίσης μην μπερδεύουμε τα σχολικά σντικείμενα με τον πρωταθλητισμό: στη γυμναστική δεν βαθμολογείσαι για το αθλητικό σου ταλέντο σλλά για την επιμέλεια στο μσ´θημα. Το ίδιο και στα καλλιτεχνικά και τη μουσική. Η δημιουργική γραφή στο σχολείο δεν γίνεται για να πάρει άριστα ο μελλοντικός Καζαντζάκης. Για αυτά υπάρχουν οι σχολικοί αγώνες και οι διαγωνισμοί. 

καλα προφανως όταν αναφερθηκα σε αθλητισμο και μουσικη δεν μιλουσα για τη γυμναστικη και τη μουσικη του σχολειου.

2 minutes ago, Έσπερος said:

Τέλος, κανείς δεν λέει ότι θελουμε την ισοπέδωση και φοβόμαστε μήπως ξεχωρίσει κάποιος. Αυτόν που ξεχωρίζει μπορείς να τον τιμήσεις και να τον ενθαρρύνεις με πιο ουσιαστικούς και παιδαγωγικούς τρόπους. Για παράδειγμα του αναθέτεις μια εργασία πιο απαιτητική για να την παρουσιάσει στην τάξη. Τον σηκώνεις στον πίνακα σαν βοηθό σου για να λύσει μια άσκηση αντί να τη λύσεις εσύ. Αν διαβάζει ωραία και καθαρά του αναθέτεις να διαβάσει τον πανηγυρικό της σχολικής γιορτής. Αν ζωγραφίζει τον βάζεις να διακοσμήσει την τάξη. Αν τραγουδάει ή παίζει μουσική τον αξιοποιείς στις καλλιτεχνικές εκδηλώσεις. Υπάρχει μεγαλύτερη χαρά για ένα παιδί σπό το να αξιοποιηθούν έτσι οι ικανότητές του; Δεν είνσι αυτό μια αναγνώριση; (Εξυπακούεται ότι αντίστοιχα θα αναθέσεις άλλου τύπου εργασίες σε μαθητές που πρέπει να ενθαρρυνθούν για να ενταχθούν στη σχολική ζωή). Δεν χρειάζεται όλα να περιστρέφονται γύρω από τη βαθμολογία!

Μα τη μια μου λες ότι στη βαθμολογια συνυπολογίζονται κι αλλοι παραγοντες περα απ τις επιδοσεις...και από την άλλη ότι δεν περιστρεφονατι όλα από τη βαθμολογια.

Τελικα μαλλον εσεις δινετε πολύ μεγαλη σημασια στη σημαια και όχι εμεις.οσο για το αν καποιοι θελουν οι όχι την ισοπεδωση...νομιζω μπορούμε να το κρινουμε και μονοι μας.καλυτερα να μιλας μονο για το ατομο σου.

6 minutes ago, ΛΕΜΟΝΙΑ2 said:

Ακριβως ετσι. 

 

Και μετα απορουμε για τα συσσωρευμενα κοπλεξ των  παιδιων μας και απευθυνομαστε στους ψυχολογους, που εμεις ευθυνομαστε αποκλειστκα για αυτα. 

Αν εμεις οι ιδιοι τη διακριση σε συγκεκριμενους τομεις δεντην αποδεχομαστε, δεν αποδεχομαστε οτι ο αλλος ειναι καλυτερος απο εμας πως θα διδαξουμε τα παιδια μας?? 

 

Παντως εγω σαν μητερα οταν βλεπω οτι σε καποιν τομεα ο γιος μου νιωθει μεονεκτικα με καποιο παιδι, προσπαθω να του αναδειξω αλλους τομεις που ειναι καλυτερος. Και ψαχνοντας βρισκουμε πολλους τομεις. Ετσι καταληγουμε στο συμπερασμα οτι το καθε παιδ εχιε τα δικα του προσοντα.

 

 

 

 

 

 

 

Μα είναι μαγικο το ποσο ευκολα το αποδέχονται αυτό τα παιδια αρκει και ο γονιος να του το παρουσιασει ως κατι τοσο απλο και τοσο φυσιολογικο.

[erin0000]

19 ώρες πρίν, zaxaroulini είπε:

 

Συμφωνώ, εγώ που από την αρχή είπα ότι μέχρι τώρα η σημαία δινόταν στον αριστεύσαντα ως τιμή, όχι ως έπαθλο!

 

Η αλήθεια είναι πάντως ότι πολλοί γονείς (και κατ΄επέκταση τα παιδιά τους) το βλέπουν σαν έπαθλο... 

 

Έχω χαθεί λίγο στη συζήτηση γιατί πήρε άλλη τροπή.  Όπως και να΄χει, βλέπω τους γονείς πάντα να ξεσηκώνονται με επουσιώδη θέματα (ποιος θα κρατήσει τη σημαία, ποιος θα έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη σχολική εορτή, τι στολές θα φορέσουν τα παιδιά, αν θα τα πάνε κομμωτήριο και αν θα τα βάψουν,  αν θα κάθονται με τον κολλητό τους στο ίδιο θρανίο) και να μην ασχολούνται με τα ουσιώδη. 

Οι εκπαιδευτικοί πάλι από την πλευρά τους βλέπω έχουν άλλου είδους κόντρες μεταξύ τους, αλλά  και με τους γονείς των μαθητών τους και γενικώς μόνο με την εκπαίδευση των παιδιών και τη διαμόρφωση του χαρακτήρα τους δεν ασχολούμαστε.

[zaxaroulini]

Για να μην κουράζω με μεγάλα κείμενα να πω ότι με κάλυψε η Λεμονιά και η Niki81 και η Lisbet.

Από εκεί και πέρα αγαπητή Εσπερος διάβασα προσεκτικά όσα έγραψες και όντως θα μπορούσαν να συζητηθούν σε ένα θέμα που αφορά αμιγώς την εκπαίδευση.

Αυτό που θέλω εγώ να πω για να μην είμαι εκτός θέματος, είναι ότι προφανώς κάθε κυβέρνηση, όσες και να περάσανε θέλησε να βάλει τις δικές της πινελιές οι οποίες σε καμία περίπτωση δεν είχαν να κάνουν με τα πραγματικά προβλήματα των σχολείων (για τα δημόσια μιλάω). Και τονίζω τον όρο σχολεία και εδώ κάνω ένα διαχωρισμό από τον όρο εκπαίδευση. Το αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε με το εκπαιδευτικό σύστημα ως προς το ακαδημαϊκό στοιχείο είναι διαφορετικό από τι βιώνουν τα παιδιά στο σύγχρονο Ελληνικό σχολείο. Ως παιδαγωγός λες, φαντάζομαι όχι με ευκολία, ότι φταίνε οι γονείς που πιέζουν τα παιδιά κλπ. Θα συμφωνήσω ότι μερίδα και όχι το σύνολο μπορεί να το κάνει. Άκου όμως και την πλευρά των γονιών που βλέπει αδιάφορους εκπαιδευτικούς, και εκεί για μερίδα μιλάω και όχι για το σύνολο.

Χτες είχε έρθει μία φίλη μου και τα είχε πάρει (ας μου επιτραπεί η έκφραση) γιατί στο δημόσιο σχολείο που πάει το παιδί της τους έδωσαν χαρτάκι ότι η επόμενη ενημέρωση των γονιών θα γίνει αυστηρά (το αυστηρά με γραμματοσειρά 24, bold και υπογραμμισμένο) μεταξύ 13:15 – 14:00. Αυτό γιατί στην πρώτη ενημέρωση η δασκάλα έκατσε μέχρι τις 15:00!!!!!!

Τουτέστιν, 22 παιδιά που έχει η τάξη, βάλε ότι αναλογεί ένα δίλεπτο (!!!) στο γονιό να ενημερωθεί για την πρόοδο των παιδιών τους!

Από εκεί και πέρα είναι θεμιτή η όποια συζήτηση για το εκπαιδευτικό σύστημα και πως αυτό μπορεί να αλλάξει υπέρ φυσικά της κοινωνίας αλλά θα θέσω και έναν άλλο παράγοντα για το οποίο θεωρώ ότι συμβάλει στην παθογένεια του συστήματος! ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ!! Όποιος το ακούει όμως κάτι παθαίνει! Γιατί και το καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα να υιοθετήσω ως χώρα, αν οι εκπαιδευτικοί δεν είναι κατάλληλοι να το εφαρμόσουν πάλι φαύλο κύκλο κάνω!

ΥΓ: Καλέ δεν θίχτηκα για το Δήμαρχο, μίλα ελεύθερα, σημασιολογική ήταν η παρατήρηση, εσύ ως εκπαιδευτικός θα με καταλαβαίνεις γιατί πολλές φορές κάποιοι όροι χρησιμοποιούνται αρνητικά ενώ έχω θετικό πρόσημο!

7 minutes ago, erin0000 said:

 

Η αλήθεια είναι πάντως ότι πολλοί γονείς (και κατ΄επέκταση τα παιδιά τους) το βλέπουν σαν έπαθλο... 

 

Έχω χαθεί λίγο στη συζήτηση γιατί πήρε άλλη τροπή.  Όπως και να΄χει, βλέπω τους γονείς πάντα να ξεσηκώνονται με επουσιώδη θέματα (ποιος θα κρατήσει τη σημαία, ποιος θα έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη σχολική εορτή, τι στολές θα φορέσουν τα παιδιά, αν θα τα πάνε κομμωτήριο και αν θα τα βάψουν,  αν θα κάθονται με τον κολλητό τους στο ίδιο θρανίο) και να μην ασχολούνται με τα ουσιώδη. 

Οι εκπαιδευτικοί πάλι από την πλευρά τους βλέπω έχουν άλλου είδους κόντρες μεταξύ τους, αλλά  και με τους γονείς των μαθητών τους και γενικώς μόνο με την εκπαίδευση των παιδιών και τη διαμόρφωση του χαρακτήρα τους δεν ασχολούμαστε.

 

Έχω φίλη που διδάσκει σε δημόσιο σχολείο, αρχές Σεπτέμβρη γίνεται χαμός μεταξύ τους για το ποιος θα πάρει τις "καλύτερες" ώρες και πόσα ακόμη. Το λυπηρό είναι πως στον συγκεκριμένο κλάδο από ότι μου λέει δεν υπάρχει αυτό που λέμε συναδελφική αλληλεγγύη! δηλαδή δασκάλα χωρίς παιδιά που μένει δίπλα στο σχολείο, πήρε τις καλύτερες ώρες ενώ δασκάλα μητέρα που κάνει 1,5 ώρα με λεωφορεία τις δώσανε ώρες που δεν την βολεύουν καθόλου σε ότι αφορά τα παιδιά της, αλλά αυτά έχουν να κάνουν και με τον άνθρωπο. Υπάρχουν πολλοί δάσκαλοι (ευτυχώς) που με αξιοπρέπεια κάνουν την δουλειά τους και νοιάζονται, πάλι όμως για συγκεκριμένη μερίδα μιλάμε.

Αυτό που εμένα με ενοχλεί είναι ότι πολλές φορές κρύβονται (αυτό ίσως ισχύει και για άλλους δημόσιους υπάλληλους) πίσω από το δάχτυλό τους σε ότι αφορά την ευθύνη, και μιλάω για την ασφάλεια των παιδιών, δεν ξέρω δεν είδα δεν χτύπησε στην ώρα μου κλπ κλπ.

Όταν πας να πεις κάτι σαν γονιός φέρνουν 48 Νόμους μπροστά λες και θα τους τρέξεις! αυτό πιστεύω ενοχλεί πολλούς !

[Lenia16]

1 ώρα πρίν, ΛΕΜΟΝΙΑ2 είπε:

Mα αγαπητη Λενια, για να αποφευχθουν τετοιες καταστασεις και να μην αισθανονται μειονεκτικα υποτιθεται  τα υπολοιπα παιδια καταργηθηκε η αριστεια σαν κριτηριο για τη σημαια .Kαι οι μαναδες δεν ανηκουν στους  "καθε  ειδους ανθρωπο στην πλαση", ειναι  υπευθυνες  για την ανατροφη των παιδιων τους και ειναι οι κυριες υπεςυθυνες για τις κακες συμπεριφορες των παιδιων. 

Κοιταξτε εγω προτεινω να καταργησουμε και τα μεταλλια στα αθληματα  γιατι η πρωτια στους αγωνες δημιουργει πολυ μεγαλυτερο αγχος στα παιδια απο οτι η επιδοση τους στα μαθηματα. Κυριως στα αγορια. Οσες εχετε αγορια του Δημοτικου το γνωριζετε πολυ καλα. 

Επισης να επανελθουμε και στις ποδιες για τα κοριτιτσια γιατι εκει και εαν γινεται ανταγωνισμος μεγαλος ειδικα οταν μπουν στην εφηβεια. 

 

Με την αριστεια και την πρωτια στα μαθηματα ασχολουμαστε περισσοτερο εμεις οι γονεις και οι καλοι μαθητες, περιπου ενα 20% της ταξης. Τα υπολοιπα παιδια αδιαφορουν παντελως για το πιος ειναι ο απουσιολογος η ο σημειοφορος. Αλλα θεματα απασχολουν τα παιδια σε αυτες τις ηλικιες. 

Αγαπητή @Λεμονιά, οι μανάδες όπως και τα παιδιά τους είναι ο κάθε είδους άνθρωπος στην πλάση. Η αλλαγή του τρόπου ανάδειξης του σημαιοφόρου δεν έγινε για να μη νιώθουν μειονεκτικά τα υπόλοιπα παιδιά, αυτό κ με την κλήρωση δεν αλλάζει, έγινε με βάση το σκεπτικό ότι όλοι οσοι φοιτούν σε ελληνικό σχολείο και κατά συνέπεια είναι γνωστές της ελληνικής γλώσσας, των ηθών και των εθίμων και εν γένει της ελληνικής παιδείας, δικαιούνται ισότιμα να κρατήσουν το σύμβολο της Χώρας. Και αυτό, έχοντας ως αφορμή τις προστριβές που δημιουργήθηκαν από την αριστεία αλλοδαπών μαθητων και την αμφισβήτηση τους ως σημαιοφόρους. 

Επισης, αγαπητή @Λεμονιά, τα μεταλλια ανήκουν σε έναν ανταγωνιστικό χώρο που λέγεται πρωταθλητισμός. Όποιος θέλει λαμβάνει μέρος. Αντίθετα η φοιτηση στο σχολείο κ η γνώση είναι καθολική και πρέπει όλοι να αντιμετωπίζονται ισότιμα. Απορώ με τη σύγκριση. 

[Lisbet]

14 ώρες πρίν, ΑΡΓΚ είπε:

Για να συνεχίσω σε αυτό που έθεσε η @Έσπερος, τα παιδιά μου, όπως και εγώ όταν ήμουν μικρή, γεννήθηκαν σε ένα σπίτι με γονείς με διδακτορικά και μεταδιδακτορικούς τίτλους σε απαιτητικά αντικειμενα, που είχαν μάθει οι ίδιοι πώς να διαβάζουν, που ήξεραν από την αρχή πώς μαθαίνει κάποιος όχι ένα συγκεκριμένο αντικείμενο αλλά πώς μαθαίνει να μαθαίνει, πώς να κινήσουν το ενδιαφέρον για μάθηση, πώς να κάνουν τα παιδιά να αγαπήσουν τα βιβλία, πώς να τους εξηγήσουν μαθηματικές και επιστημονικές έννοιες, πώς να εντοπίσουν ένα πιθανό μαθησιακό πρόβλημα πριν καν το δει ο εκπαιδευτικός, και που κάποια αντικείμενα τα είχαν οι ίδιοι διδάξει μέχρι και σε μεταπτυχιακά και μπορούσαν/μπορούν σε δέκα λεπτά να διευκρινισουν και να εξηγήσουν έννοιες που πιθανότατα ούτε ο διδάσκων στο σχολείο είχε καταλάβει (ο καθένας στο αντικείμενό του προφανώς). Στο ακαδημαϊκό κομμάτι, ξεκίνησα και τα παιδιά μου ξεκίνησαν με ένα τεράστιο πλεονέκτημα σε σχέση με τους περισσότερους συμμαθητές, που ναι μεν δεν αρκεί χωρίς προσπάθεια, αλλά δεν παυει να είναι μία "αδικία" αν είναι να πάρουμε τους βαθμούς ως μέτρο του πόσο "άξιο" ειναι ένα παιδί.

Μπορεί πράγματι στο Λύκειο να μη φαίνεται η διαφορά ανάμεσα σε ένα προικισμένο και εργατικό παιδί και ένα που απλά έχει ευνοηθεί από το περιβάλλον του, αλλά στο Δημοτικό και πιθανότατα και στο Γυμνάσιο, το οικογενειακό περιβάλλον σαφώς και δίνει ένα πλεονέκτημα και κάνει ακόμη πιο άδικη τη βαθμοθηρία. Και κακά τα ψέματα, τα παιδιά των μορφωμένων ανθρώπων σίγουρα πετυχαίνουν γενικά ακαδημαϊκά σε μεγαλύτερο ποσοστό από άλλες ομάδες, χωρίς να είναι θέμα μόνο "κληρονομικότητας", όσο κι αν θα ήθελα να πιστεύω ότι είμαι ένα τέρας εξυπνάδας  Και το λέω ως ο άνθρωπος που έχει το πλεονέκτημα και που θαυμάζω απεριόριστα τους ανθρώπους που κατάφεραν να σπουδάσουν "ενάντια" στο περιβάλλον τους, όχι από ζήλια για κάποιον καλύτερο.

 

 

Και τι προτείνεις γι' αυτό; Να τα λοβοτομούμε στη γέννα, για να βρίσκονται στο σχολείο στο ίδιο επίπεδο ικανοτήτων; Ή να παριστάνουμε τους αμόρφωτους οι ίδιοι, να πετάξουμε και τις βιβλιοθήκες μας και να τους πασάρουμε από ένα τάμπλετ, μην τυχόν και αδικηθεί στους βαθμούς κανένας μαθητής που προέρχεται από διαφορετικό περιβάλλον; 

 

Αυτά είναι αστεία πράγματα. Κάθε άνθρωπος γεννιέται με τις ικανότητες και τις κλίσεις του. Και τα δικά μου δεν είναι τα παιδιά-θαύματα...σε άλλους τομείς είναι καλύτερα, σε άλλους χειρότερα. Είναι φυσικό να διακρίνονται στους τομείς που αριστεύουν. Η δική μου δουλειά, σαν γονιού, είναι να καταφέρω να τα κάνω να αντιλαμβάνονται και να χαίρονται με τη χαρά των συμμαθητών τους, όταν εκείνοι διακρίνονται σε άλλους τομείς, κάτι που συμβαίνει συχνά και φέρνουν τα παιδιά τα μετάλλια στην τάξη. Απόλυτα θεμιτό κι αυτό. Τα παιδιά που αγωνίζονται και προσπαθούν για κάτι, δινουν το παράδειγμα και αποτελούν πρότυπο και για τους υπόλοιπους. Όποιος θαυμάζει τα επιτεύγματα ενός άλλου, κοιτάζει πώς να καταβάλει μεγαλύτερη προσπάθεια, για να φτάσει κι εκείνος στο ίδιο επίπεδο. Για όποιον τομέα κι αν μιλάμε. Θαυμάζει, όμως, υγιώς. Δεν φθονεί. 

 

Αλλιώς να πούμε ότι πρέπει να καταργηθεί πάσης φύσεως βαθμολογία, σε πάσης φύσεως διαγωνισμό. Γιατί να νιώθει άσχημα ένα παιδί πχ που δεν τρέχει τόσο γρήγορα και δε συμμετείχε στους αθλητικούς μαθητικούς αγώνες; Που είναι και πολύ πιο άδικο, γιατί αυτό δεν είναι κάτι που μαθαίνεται, όση προπόνηση και να κάνεις, ενώ τα μαθήματα του δημοτικού, αν στρωθείς κάτω, θα τα μάθεις και χωρίς να χρειάζεται να σκοτωθείς στο διάβασμα. Να καταργηθούν λοιπόν και οι αθλητικοί μαθητικοί αγώνες, και η μαθηματική εταιρεία και τα πάντα, για να μην αισθάνονται άσχημα όσοι δεν τα καταφέρνουν. Είναι λογική τώρα αυτή;

 

Ρόλος του σχολείου είναι να ασχοληθεί με τα παιδιά που υστερούν, όπου κι αν είναι αυτό και να τα βοηθήσει. Κι έχω δει αρκετά παιδιά από μη προνομιούχο περιβάλλον να είναι σε πολύ καλύτερο επίπεδο από πιο προνομιούχους συνομίληκούς τους, αν μιλάμε καθαρά για τα μαθήματα. Είναι κι αυτός ένας παράγοντας, αλλά όχι ο μόνος, ούτε ο πιο καθοριστικός. Επίσης, δεν κατάλαβα η βαθμοθηρία γιατί αναφέρθηκε, όπως αναφέρθηκε. 

 

 

1 ώρα πρίν, ΛΕΜΟΝΙΑ2 είπε:

Mα αγαπητη Λενια, για να αποφευχθουν τετοιες καταστασεις και να μην αισθανονται μειονεκτικα υποτιθεται  τα υπολοιπα παιδια καταργηθηκε η αριστεια σαν κριτηριο για τη σημαια .Kαι οι μαναδες δεν ανηκουν στους  "καθε  ειδους ανθρωπο στην πλαση", ειναι  υπευθυνες  για την ανατροφη των παιδιων τους και ειναι οι κυριες υπεςυθυνες για τις κακες συμπεριφορες των παιδιων. 

Κοιταξτε εγω προτεινω να καταργησουμε και τα μεταλλια στα αθληματα  γιατι η πρωτια στους αγωνες δημιουργει πολυ μεγαλυτερο αγχος στα παιδια απο οτι η επιδοση τους στα μαθηματα. Κυριως στα αγορια. Οσες εχετε αγορια του Δημοτικου το γνωριζετε πολυ καλα. 

 

Αυτό ακριβώς. Χ@στηκαν τα περισσότερα παιδιά για τους βαθμούς και τη σημαία...αυτά είναι κατάλοιπα δικών μας εποχών. Για ρωτήστε όμως τι άγχος έχουν τις παραμονές των αγώνων, ειδικά τα αγόρια!

πρίν από 17 λεπτά , Lenia16 είπε:

Επισης, αγαπητή @Λεμονιά, τα μεταλλια ανήκουν σε έναν ανταγωνιστικό χώρο που λέγεται πρωταθλητισμός. Όποιος θέλει λαμβάνει μέρος. Αντίθετα η φοιτηση στο σχολείο κ η γνώση είναι καθολική και πρέπει όλοι να αντιμετωπίζονται ισότιμα. Απορώ με τη σύγκριση. 

 

Κάνεις λάθος. Κάθε χρόνο υπάρχουν και οι σχολικοί αθλητικοί αγώνες, που προκαλούν έντονο ανταγωνισμό και προστριβές μεταξύ των συμμετεχόντων και ατομικά, και σαν σχολεία. 

[Lenia16]

πρίν από 29 λεπτά , Lisbet είπε:

Κάνεις λάθος. Κάθε χρόνο υπάρχουν και οι σχολικοί αθλητικοί αγώνες, που προκαλούν έντονο ανταγωνισμό και προστριβές μεταξύ των συμμετεχόντων και ατομικά, και σαν σχολεία. 

Δε γνωρίζω λεπτομέρειες και μπορεί να κάνω κ λάθος αλλά δε νομίζω ότι βάζουν τα παιδιά με το ζόρι να παιρνουν μέρος σε αυτές τις δραστηριότητες, έτσι; Φαντάζομαι δηλώνουν συμμετοχή όσοι ενδιαφέρονται ή ανεξαιρέτως όλοι οι μαθητές αγωνίζονται; Μου φαίνεται δύσκολο.

[vtgian]

Αλήθεια τώρα, είναι εντάξει να χρησιμοποιούμε εθνικό σύμβολο, απλά για να αναγνωρίσουμε τον καλό μαθητή; Άλλοι τρόποι δηλαδή δεν υπάρχουν; Η σημαία μόνο; Ε να την δίνουμε να την κρατάει και όποιος είναι ο καλύτερος στη ζωγραφική, όποιος είναι ο καλύτερος σε αθλητικές επιδόσεις, γενικά ρε παιδί μου, θέλεις να επιβραβεύσεις έναν μαθητή, δώστου μια σημαία.

 

Πιθανόν το αγνοείτε αλλά δεν δίνουμε σε κάποιον την σημαία για να τον τιμήσουμε, ως αναγνώριση δηλαδή των κόπων του. Αντίθετα πάει, επιλέγουμε τον ίδιο ως φόρο τιμής προς τη σημαία. Ο σημαιοφόρος οφείλει να είναι υπόδειγμα χαρακτήρα, ταπεινός, να αντικατροπτίζει το πατριωτικό αίσθημα, την αλληλεγγύη, το θάρρος, την επιμονή, την ομαδικότητα για να μπορεί να θεωρήθει άξιος να την κρατήσει. Γι'αυτό συμφωνώ και με την @esperos ότι παιδιά τουλάχιστον δημοτικού δεν θα έπρεπε να συμμετέχουν σε παρελάσεις. Είναι αδύνατο να κατανοήσουν το βάρος. Αν πάλι το θεωρείτε απλά ένα πανί που σηκώνουμε για εθιμοτυπικούς λόγους, πάω πάσο.

 

Στους ολυμπιακούς αγώνες του 2004, η κουβανέζικη ομάδα baseball κέρδισε το χρυσό σαρώνοντας κυριολεκτικά τις υπόλοιπες ομάδες. Στον τελευταίο αγώνα, ένας Έλληνας οπαδός της ομάδα που είχε τη Κουβανεζικη σημαία μαζί του, ζήτησε από τον αρχηγό της ομάδας ο οποίος ήταν πραγματικά ο πρωταγωνιστής σε όλους τους αγώνες, να του υπογράψει πάνω στη σημαία. Ο αθλητής του πήρε τη σημαία, τη δίπλωσε και την κράτησε και αρνήθηκε κατηγορηματικά κατεβάζοντας το κεφάλι λέγοντας: αυτή είναι η καρδιά μου, ποτέ δεν θα μπορούσα να την προσβάλλω έτσι. Σε ότι άλλο θέλεις του είπε, όχι στη σημαία όμως. Ήμουν μπροστά και το είδα με τα μάτια μου. Και εδώ (στην Ελλάδα εννοώ) βλέπουμε μαμάδες μαλώνουν για το ποιο βλάστάρι θα επιλεχθεί για τη φιέστα 

 

Δε λέμε ότι είναι κακό να ξεχωρίζεις, ότι είναι κακό να επιβραβεβευσαι. Σε καμία περίπτωση δε λέμε αυτό. Κάθε άλλο. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά για ένα παιδί από τα βλέπει οτι αναγνωρίζονται οι κόποι του. Όχι όμως με τη σημαία και όχι με μοναδικό κριτήριο τη βαθμολογία. Διαφωνείται ως προς αυτό; Δεν υποστηρίζω ότι η υιοθέτηση της κλήρωσης έγινε με αυτό το σκεπτικό, ωστόσο συμφωνώ με την αποσύνδεση της σημαίας με την βαθμολογία.

[Niki81]

1 minute ago, vtgian said:

Αλήθεια τώρα, είναι εντάξει να χρησιμοποιούμε εθνικό σύμβολο, απλά για να αναγνωρίσουμε τον καλό μαθητή; Άλλοι τρόποι δηλαδή δεν υπάρχουν; Η σημαία μόνο; Ε να την δίνουμε να την κρατάει και όποιος είναι ο καλύτερος στη ζωγραφική, όποιος είναι ο καλύτερος σε αθλητικές επιδόσεις, γενικά ρε παιδί μου, θέλεις να επιβραβεύσεις έναν μαθητή, δώστου μια σημαία.

 

Πιθανόν το αγνοείτε αλλά δεν δίνουμε σε κάποιον την σημαία για να τον τιμήσουμε, ως αναγνώριση δηλαδή των κόπων του. Αντίθετα πάει, επιλέγουμε τον ίδιο ως φόρο τιμής προς τη σημαία. Ο σημαιοφόρος οφείλει να είναι υπόδειγμα χαρακτήρα, ταπεινός, να αντικατροπτίζει το πατριωτικό αίσθημα, την αλληλεγγύη, το θάρρος, την επιμονή, την ομαδικότητα για να μπορεί να θεωρήθει άξιος να την κρατήσει. Γι'αυτό συμφωνώ και με την @esperos ότι παιδιά τουλάχιστον δημοτικού δεν θα έπρεπε να συμμετέχουν σε παρελάσεις. Είναι αδύνατο να κατανοήσουν το βάρος. Αν πάλι το θεωρείτε απλά ένα πανί που σηκώνουμε για εθιμοτυπικούς λόγους, πάω πάσο.

 

Στους ολυμπιακούς αγώνες του 2004, η κουβανέζικη ομάδα baseball κέρδισε το χρυσό σαρώνοντας κυριολεκτικά τις υπόλοιπες ομάδες. Στον τελευταίο αγώνα, ένας Έλληνας οπαδός της ομάδα που είχε τη Κουβανεζικη σημαία μαζί του, ζήτησε από τον αρχηγό της ομάδας ο οποίος ήταν πραγματικά ο πρωταγωνιστής σε όλους τους αγώνες, να του υπογράψει πάνω στη σημαία. Ο αθλητής του πήρε τη σημαία, τη δίπλωσε και την κράτησε και αρνήθηκε κατηγορηματικά κατεβάζοντας το κεφάλι λέγοντας: αυτή είναι η καρδιά μου, ποτέ δεν θα μπορούσα να την προσβάλλω έτσι. Σε ότι άλλο θέλεις του είπε, όχι στη σημαία όμως. Ήμουν μπροστά και το είδα με τα μάτια μου. Και εδώ (στην Ελλάδα εννοώ) βλέπουμε μαμάδες μαλώνουν για το ποιο βλάστάρι θα επιλεχθεί για τη φιέστα 

 

Δε λέμε ότι είναι κακό να ξεχωρίζεις, ότι είναι κακό να επιβραβεβευσαι. Σε καμία περίπτωση δε λέμε αυτό. Κάθε άλλο. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά για ένα παιδί από τα βλέπει οτι αναγνωρίζονται οι κόποι του. Όχι όμως με τη σημαία και όχι με μοναδικό κριτήριο τη βαθμολογία. Διαφωνείται ως προς αυτό; Δεν υποστηρίζω ότι η υιοθέτηση της κλήρωσης έγινε με αυτό το σκεπτικό, ωστόσο συμφωνώ με την αποσύνδεση της σημαίας με την βαθμολογία.

Συμφωνω...δε μπορει όμως για να αποσυνδεθεί η σημαια από τη βαθμολογια να επιλεγουμε την κληρωση.Ας βρουν άλλο τροπο.Ειναι δικο τους θεμα.προσωπικα δεν είμαι ανθρωπος που στηρίζω τπτ στην τυχη.Αν θελεις κατι προσπαθεις να το πετυχεις.αυτο θελω να μαθει και το παιδι μου.γενικα μιλαω...όχι γι ατη σημαια.Το ολοι ειμαστε το ιδιο και νανε στηντυχη να διαλέξουμε καποιον με βρισκει αντιθετη ειτε από πισω κρυβεται η σημαια ειτε το οτιδήποτε.

[Έσπερος]

Κανείς δεν είπε ότι τα παιδιά δεν ξέρουν να χαίρονται με τη χαρά και την επιτυχία των άλλων παιδιών. Μια χαρά ξέρουν, εκτός από πολύ λίγες περιπτώσεις. Το πρόβλημα είναι προφανές ότι το έχουν κάποιοι γονείς, όπως έχετε διαπιστώσει και μόνες σας. Ένα παιδάκι όμως που χαίρεται με την επιτυχία του συμμαθητή του, μπορεί ταυτόχρονα να λυπάται για τη δική του αποτυχία, και αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό. Το ένα δεν αποκλείει το άλλο. Μπορείς εύκολα να μάθεις σε ένα παιδί να σέβεται την επιτυχία κάποιου, είναι όμως πιο δύσκολο να το κάνεις να αποδεχτεί το ότι εκείνο, παρόλο που προσπάθησε, δεν τα κατάφερε, όχι σε σύγκριση με τον άλλον, αλλά σε σχέση αποκλειστικά με τη δική του προσπάθεια. Την επιθυμία για σύγκριση επιδόσεων εσείς τη βάζετε στην κουβέντα, όχι εγώ ή όποια άλλη συμφωνεί μαζί μου. Για αυτό λοιπόν, εγώ, όπως και αρκετές από τις σχολιάστριες, όπως και αρκετοί εκπαιδευτικοί, δεν αρνούμαστε τον έπαινο και την ανταμοιβή σε όποιον είναι πολύ καλός, άριστος, σε κάτι, αρνούμαστε την έννοια του ανταγωνισμού και της σύγκρισης στο πλαίσιο της υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Όχι μόνο επειδή μπορεί να πληγώσει κάποιον, αλλά και επειδή γνωρίζουμε ότι σε αυτές τις βαθμίδες εκπαίδευσης η πρωτιά είναι κάτι σχετικό. Γενικά η βαθμολογία, όταν δεν μιλάμε για αξιολόγηση των γραπτών επιδόσεων και μόνο, είναι κάτι σχετικό. Είπα πριν το παράδειγμα, ότι μπορεί να έβαζα άριστα σε κάποιο παιδί με κριτήριο το πόσο περιποιημένα είναι τα τετράδια και οι σημειώσεις του (προφανώς σε συνδυασμό με ένα επίπεδο απαντήσεων). Ο άντρας μου, επίσης εκπαιδευτικός, άλλου κλάδου όμως και με πολύ πιο εναλλακτικό τρόπο σκέψης που δεν στέκεται σε θέματα εμφάνισης, καλλιγραφίας κλπ,  μάλλον θα γελούσε με τη σκέψη μου, μπορεί όμως και να το θεωρούσε και πολύ αντιπαιδαγωγικό ως κριτήριο. Οι ίδιοι λοιπόν ξέρουμε ότι το 9 ή το 10, ή το 18 / 19 / 20 δεν είναι απόλυτες μονάδες, δεν σημαίνουν απαραίτητα κάτι για την κατάταξη και τη σύγκριση των μαθητών, τις χρησιμοποιούμε με βάση κάποια κριτήρια ως ένα σημείο υποκειμενικά, απλώς προσπαθούμε να τα εφαρμόζουμε ισότιμα σε όλους τους μαθητές που διδάσκουμε εμείς μια δεδομένη στιγμή, με πλήρη επίγνωση όμως ότι στο διπλανό τμήμα, κάποιος άλλος θα χρησιμοποιήσει διαφορετικά κριτήρια. Άρα είναι άστοχη η ιδέα ότι σε μια τάξη θα έχεις τον ένα και μοναδικό αριστούχο ή έστω τους 3-4 που η διάκριση μεταξύ τους αλλά και σε σχέση με το σύνολο θα είναι ανάλογη του να τρέξουν σε αγώνα δρόμο και να βγουν πρώτοι (χρησιμοποιώ μια αναλογία που αναφέρθηκε πολλάκις εδώ). Εξ ου λοιπόν και η τόσο χαλαρή στάση σε σχέση με τη βαθμολογία και τις διακρίσεις. 

 

Όσο για τη σημαία, τη θέση μου την επανέλαβα: ειδικά η συγκεκριμένη μορφή διάκρισης με βρίσκει αντίθετη για προσωπικούς λόγους. Σε αυτό πραγματικά χωρούν πολλές απόψεις και γι' αυτό δεν το πολυσυζητώ.

 

Τέλος, για το μορφωτικό πλεονέκτημα κάποιων παιδιών, επαναλαμβάνω ότι είναι τεκμηριωμένο από κοινωνιολογικές έρευνες. Κοινωνιολογική έρευνα σημαίνει ότι θα κάνει κάποιους συσχετισμούς μεταξύ φαινομένων, οι οποίοι δεν είναι απαραίτητα αμφιμονοσήμαντοι. Είναι σαν να λέμε ότι το κάπνισμα συνδέεται με συγκεκριμένες μορφές καρκίνου. Δεν σημαίνει ότι όλοι οι καπνιστές θα τις εμφανίσουν, ούτε ότι μόνο οι καπνιστές θα τις εμφανίσουν. Έτσι λοιπόν και τα παιδιά που οι γονείς τους ασχολήθηκαν περισσότερο με την ανάπτυξή τους στα προσχολικά στάδια, είτε επειδή οι γονείς είχαν το μορφωτικό επίπεδο να το κάνουν, είτε επειδή είχαν τα χρήματα να φροντίσουν να βρουν τις κατάλληλες δραστηριότητες να το κάνουν, είτε επειδή είχαν απλά τη διάθεση να το ψάξουν, κι ας μην είχαν οι ίδιοι το επίπεδο ή τα χρήματα, αυτά λοιπόν τα παιδιά ξεκινούν με ένα πλεονέκτημα που είναι πιθανό να τα οδηγήσει ευκολότερα σε καλύτερες επιδόσεις στην αρχή της μαθητικής ζωής τους.  Δεν χρειάζεται να νιώθουν ενοχή για αυτό, ούτε βέβαια να θεωρούν ότι αυτό το πλεονέκτημα θα τους συνοδεύει στην υπόλοιπη ζωή τους. Για να πετύχουν τις υψηλές επιδόσεις που χρειάζονται για την εισαγωγή σε μια υψηλόβαθμη σχολή, προφανώς και θα πρέπει να στρώσουν τα οπίσθιά τους και να δουλέψουν σκληρά. Αντίστοιχα, ένα παιδί που από μόνο του έχει κλίσεις και αγαπά τη γνώση, αν το περιβάλλον του δεν του παρέχει τα ερεθίσματα λόγω αδιαφορίας, ή λόγω πολύωρης εργασίας των γονέων, ή λόγω οικονομικής πίεσης, θα ξεκινήσει με ένα μειονέκτημα και θα δουλέψει πολύ σκληρότερα αν θέλει να φτάσει σε ένα υψηλότερο επίπεδο. Κανένα παιδί δεν φταίει για το πλεονέκτημα ή το μειονέκτημά του, αυτό που επαναλαμβάνουμε και επαναλαμβάνουμε είναι ότι δεν χρειάζεται να ρίχνουμε τόσο βάρος στη σύγκριση παιδιών! Έχουν μπροστά τους όλη την υπόλοιπη ζωή τους για συγκρίσεις, ανταγωνισμούς, διακρίσεις, και εκεί πρέπει να ευχόμαστε να βρει ο καθένας αυτό που του αξίζει. 

[zaxaroulini]

Κορίτσια αναλώνουμε τον χρόνο μας να συζητάμε πράγματα τα οποία είναι προφανές ότι κρύβουν άλλα πράγματα από πίσω!

Εάν η λογική του Υπουργείου για την κλήρωση είναι για την καλή ψυχολογία των παιδιών, τότε το πιο δόκιμο θα ήταν όσοι μαθητές πραγματικά το θέλουν να συμμετάσχουν στην κλήρωση, όσοι το νιώθουν, όχι ντε με το ζόρι όλοι! Γιατί αν στην κλήρωση βγει ένα παιδί που δεν το θέλει καθόλου όλο αυτό και μπορεί να μην συμφωνεί κιόλας γιατί να το καταπιέσουμε να γίνει σημαιοφόρος? Οπότε η λογική λέει ότι όποιο παιδί θέλει συμμετάσχει στην κλήρωση, έτσι δεν είναι?

Χωρίς να θέλω να δώσω πολιτική χροιά στο θέμα, επειδή και η σημερινή κυβέρνηση δεν μπορεί να ασχοληθεί με τα πραγματικά προβλήματα του σχολείου και στρέφει την προσοχή μας αλλού (να μην κουράσω αλλά χρειάζονται χρήματα για συντήρηση, χρήματα για διορισμό εκπαιδευτικών σε κενές θέσεις, χρήματα για να υποστηρίξεις την δωρεάν παιδεία που μόνο δωρεάν παιδεία δεν είναι) τι κάνει? Ότι μπορεί να αλλάξει που έχει ιδεολογικό υπόβαθρο, σήμερα η σημαία, αύριο οι παρελάσεις, μεθαύριο η προσευχή, πέρασε και η τετραετία έκανε αυτά που ήθελε στο σχολείο και να ζήσουμε να τους θυμόμαστε!

Και φυσικά για να το χρυσώσουμε λίγο το χάπι, προτάσσουμε την ψυχολογία των παιδιών για όλο αυτό!!   

[Lisbet]

πρίν από 30 λεπτά , Lenia16 είπε:

Δε γνωρίζω λεπτομέρειες και μπορεί να κάνω κ λάθος αλλά δε νομίζω ότι βάζουν τα παιδιά με το ζόρι να παιρνουν μέρος σε αυτές τις δραστηριότητες, έτσι; Φαντάζομαι δηλώνουν συμμετοχή όσοι ενδιαφέρονται ή ανεξαιρέτως όλοι οι μαθητές αγωνίζονται; Μου φαίνεται δύσκολο.

 Eπιλέγουν οι γυμναστές τους ικανότερους στις αθλητικές επιδόσεις για να συμμετέχουν. Δεν ξέρω αν μπορείς να αντιληφθείς το μέγεθος της απόρριψης που αισθάνονται, ειδικά τα αγόρια, όταν μένουν έξω, καθώς και το βάρος που σηκώνουν όσοι πηγαίνουν να εκπροσωπήσουν το σχολείο τους, ειδικά αν έχουν μια κακή μέρα και δεν αποδόσουν. Μιλάμε για 10χρονα παιδάκια της 5ης δημοτικού.