Όταν δεν υπάρχει σύμπνοια και ηρεμία

[Lisbet]

Βρε κορίτσια, μην τα βάζετε έτσι με τη Μπεμπούλα10, είναι σε πολύ δύσκολη θέση. Είναι μεγάλο ζόρι να προσφέρεις όλο σου το είναι στην οικογένεια και να εισπράττεις μόνο απόρριψη κι ακύρωση. Σε γεμίζει αρνητικά αισθήματα και δε μπορείς να σκεφτείς καθαρά. Το μόνο που θέλεις είναι να σου αναγνωρίσει κάποιος το δίκιο σου, επιτέλους! Οπότε μην περιμένετε την απόλυτη αντικειμενικότητα και διαύγεια στις απαντήσεις της. Αν ήταν έτσι, δε θα είχε ανοίξει θέμα, θα το αντιμετώπιζε διαφορετικά.

 

Μπεμπούλα10, έχω να σου αναφέρω άλλη μια παράμετρο, που δυστυχώς πρέπει να προσθέσεις στην εξίσωση...σε περίπτωση διαζυγίου, ο σύζυγος θα περνάει αρκετές ώρες κι αργότερα μέρες, μόνος με τα παιδιά, εκτός δικού σου ελέγχου. Και δε νομίζω πως η εξαιρετικά ψυχοφθόρα αυτή διαδικασία, θα συμβάλλει στον "σοφρωνισμό" του ή στην καλύτερη μεταξύ σας συνεννόηση περί διαπαιδαγώγησης. Δεν ξέρω αν έχεις χωρισμένα ζευγάρια στον κύκλο σου, εγώ έχω αρκετά και τα όσα έχω δει κι ακούσει ήταν υπεραρκετά για να βγάλω εντελώς το ενδεχόμενο από το μυαλό μου. Θα τρελαινόμουν αν αναγκαζόμουν να αποχωρίζομαι τα παιδιά μου κάθε 2ο ΣΚ, 1 εβδομάδα στις σχολικές διακοπές Χριστούγεννα-Πάσχα και 15 μέρες το καλοκαίρι (η συνήθης ρύθμιση των συναινετικών, από τα παραδείγματα που έχω γύρω μου, σε παιδιά δημοτικού και άνω).

 

Τους άλλους παράγοντες, όπως τη διατροφή, τη δυσκολία συντήρησης 2 σπιτιών, δεν τα πιάνω καν. Νομίζω πως θα αντιλαμβάνεσαι κι εσύ πως δε σε συμφέρει από καμια αποψη να χωρίσεις. Προσπάθησε να κάνεις βήματα προς την εξάλειψη των αρνητικών συναισθημάτων προς το σύζυγο, προς μια καλύτερη καθημερινότητα μεταξύ σας. Ναι είναι πολύ δύσκολο, θέλει ιώβειο υπομονη κι εγκαρτέρηση, αλλά μακροπρόθεσμα, εμένα τουλάχιστον, το αποτέλεσμα με δικαίωσε.

[G.Geo]

Εσύ σκας γιατί δεν είσαι έτσι σαν άνθρωπος, θες να το μεγαλώσεις ιδανικά, χωρίς φωνές κτλ. Το ότι εσύ είσαι έτσι, δεν σημαίνει πως πρέπει να είναι κι αυτός. Αυτός το κάνει επιλεκτικά εκεί που θεωρεί ότι χρειάζεται (σίγουρα το φιλτράρει, και δεν φωνάζει συνέχεια, γιατί έτσι μας έχεις πει) και μετά το ξεχνάει. Και προφανώς το ξεχνάει.. αφού πιστεύει ότι εκεί καλά έκανε και φώναξε. Απλά έχετε αλλού το όριο. Ετσι είναι, αυτός θεωρεί (όπως και η πλειοψηφία των γονιών) ότι στα παιδιά, που και που θα φωνάξεις, θα τα συνετήσεις, θα φερθείς απότομα. Δέξου το και συνέχισε. Αφού αυτός λείπει όλη μέρα και αυτό δεν γίνεται συχνά, μην ασχολήσε. Λέγε του το μετά, στο χαλαρό και ως εκεί. Αυτός δεν έχει δικαίωμα να έχει άλλη άποψη από εσένα?

Λες "του απαγόρευσα τις φωνές". Μα είναι αυτό εφικτό? Ο άνθρωπος λες έχει ζήσει βία στη ζωή του, έχει κάνει προσπάθειες και έχει καταφέρει να είναι ήρεμος με το παιδί, εκτός κάποιων σκηνικών...πως του λες μην φωνάζεις ΠΟΤΕ???? Και σε εμένα να το πεις, θα σου πω, "θα προσπαθήσω αλλά αποκλείεται να τα καταφέρω..."

Επίσης λες αν γίνουν οι 2-->22 θα σου πούμε πως είχες δείγματα. Από αυτά που λες, εγώ δεν βλέπω δείγματα. Βλεπω φυσικολογικές αντιδράσεις ενός ανθρώπου με δουλειά και 2 παιδιά μεταξύ 7 μηνών-2,5 χρονών!!!! Όλοι έχουν βρεθεί στην θέση του και καταλαβαίνουμε....Τα πρώτα χρόνια είναι δύσκολα, όταν τα παιδιά είναι μικρά, μέχρι να μπεις σε μία σειρά, να βρεθουν οι ισορροπίες, πρέπει να το παλέψετε, έχετε υποχρέωση και εσύ και εκείνος. Αν χωρίσεις θα είσαι πιο ευχαριστημένη? Παλι οταν θα είναι μαζί τους την ίδια συμπεριφορά δεν θα έχει προς τον γιο σου? Και τότε δεν θα έχει και την γυναίκα του να τον "μαζεύει.." να τον βοηθάει να αλλάξει, να διαχειριστεί τις εκρηξεις του. Επίσης αν χωρίσεις, εσύ δεν θα είσαι υπέυθυνη νομίζεις? Εχεις κι εσύ συμβάλει σε αυτό, έχεις κι εσύ ευθυνη που δεν κατάφερες να φέρεις εις πέρας το project γάμος-παιδιά. Μην τα ρίχνεις όλα πάνω του.

[Μπεμπούλα10]

Κρίμα και το παιδάκι του οποίου η μαμά πιστεύει ακράδαντα ότι τραυματίζεται ανεπανόρθωτα ψυχικά αλλά προτιμά να παρουσιάζει τις (ορθές) θεωρίες στον μπαμπα κριτικάροντας τον και λέγοντας έμμεσα πόσο λάθος και άχρηστος είναι (έμμεσα επαναλαμβάνω), χωρίς όμως ποτέ να μπαίνει σε διαδικασία να έρθει σε επαφή με ένα ειδικό έτσι ώστε να βοηθήσει ουσιαστικά την κατάσταση.

 

Σε ειδικό του έχω προτείνει να πάμε αλλά δεν θέλει. Το αναλύσαμε σε προηγούμενες σελίδες αυτό το θέμα και είπα ότι θα το δοκιμάσω μόνη μου.

[Μπεμπούλα10]

Εσύ σκας γιατί δεν είσαι έτσι σαν άνθρωπος, θες να το μεγαλώσεις ιδανικά, χωρίς φωνές κτλ. Το ότι εσύ είσαι έτσι, δεν σημαίνει πως πρέπει να είναι κι αυτός.

 

Δεν είμαι έτσι. Προσπαθώ να γίνω έτσι. Μεγάλωσα κι εγώ με φωνές και φασαρίες και πάντα ονειρευόμουν μια ήρεμη οικογενειακή ζωή. Το να φωνάζω και να κάνω σκηνές είναι εύκολο και για μένα, όχι μόνο γι'αυτόν. Κάνω προσπάθειες να συγκρατώ τα νεύρα μου και να ενεργώ με σύνεση και δεν με βοηθάει να είμαι δίπλα σε ανθρώπους που μου βγάζουν τον κακό μου εαυτό. Μπορώ να φωνάζω κι εγώ και όταν ξεκινάει αυτός, συχνά καταλήγουμε σε φασαρίες που δεν αποδίδουν κανένα καρπό, δεν υπάρχει βελτίωση.

 

Μάλλον έβγαλα αυθαίρετα συμπεράσματα και θεώρησα πώς όσα έλεγε για τα παιδικά του χρόνια (ότι ήταν άσχημα με φωνές και βία) σήμαιναν ότι δεν θα τα επαναλάμβανε όταν θα έφτιαχνε δική του οικογένεια. Έχω ανάγκη μεγαλύτερη ηρεμία απ'όση μπορεί να μου δώσει.

 

Απλά έχετε αλλού το όριο.

 

 

Αυτό ήταν το αρχικό θέμα για το οποίο έγραψα. Τα όρια.

 

 

Τα πρώτα χρόνια είναι δύσκολα, όταν τα παιδιά είναι μικρά, μέχρι να μπεις σε μία σειρά, να βρεθουν οι ισορροπίες,

 

Εγώ αισθάνομαι ότι όσο μεγαλώνουν τα παιδιά (ειδικά ο γιος) τόσο πιο πολλές απαιτήσεις θα έχει από αυτά και ότι οι απαιτήσεις θα εξακολουθούν να είναι δυσανάλογες σε σχέση με την ηλικία τους.

 

Έχουν υπάρξει φορές που ο ίδιος έχει αναγνωρίσει (ενώ άλλες φορές με κατηγορεί ότι έχω αποτύχει σαν μάνα γιατί το 2χρονο δεν υπακούει) ότι συχνά το παιδί δείχνει μεγαλύτερη κατανόηση και υπομονή από τον ίδιο. Ενώ το ξέρει αυτό όμως, εξακολουθεί να έχει υπερβολικές απαιτήσεις από το παιδί κάποιες φορές και πιστεύω ότι μεγαλώνοντας θα μεγαλώσουν και οι απαιτήσεις του, και οι προσβολές όταν δεν θα είναι ευχαριστημένος.

 

 

 

Αν χωρίσεις θα είσαι πιο ευχαριστημένη?

 

Θα ήμασταν πιο ήρεμοι και οι δύο και τα παιδιά δεν θα ήταν σε σπίτι με εντάσεις, φωνές και φασαρίες. Δεν θα είχαν το πρότυπο του πατέρα που φωνάζει και της μητέρας που κάθεται να τ'ακούει για να μη γίνονται τα πράγματα χειρότερα.

[miriki]

Δηλ οι μοναδικές λύσεις που υπάρχουν είναι αυτές οι δυο. Ή χωρίζεις ή κάθεσαι και το καταπίνεις όλο αυτό... Τι να πω. Ειλημμένες οι αποφάσεις σου, οπότε δε χωράνε άλλη συζήτηση κατά την άποψή μου. Καλά ξεμπερδέματα θα ευχηθώ και θα αποχωρήσω.

 

Με μωρό 7 μηνών και νήπιο 2,5 δεν έχεις βγει ακόμη από την επιρροή των ορμονών. Οπότε ενδεχομένως να διογκώνονται κάποια πράγματα στο νου σου. Ελπίζω να αναζητήσεις βοήθεια όπως είπες, για όλους τους πιθανούς λόγους.

[Lisbet]

Θα ήμασταν πιο ήρεμοι και οι δύο και τα παιδιά δεν θα ήταν σε σπίτι με εντάσεις, φωνές και φασαρίες. Δεν θα είχαν το πρότυπο του πατέρα που φωνάζει και της μητέρας που κάθεται να τ'ακούει για να μη γίνονται τα πράγματα χειρότερα.

 

Απλά θα αντικαταστήσουν αυτό το πρότυπο, με το "when the going gets tough, the tough get going".

 

Εγώ βλέπω ότι μάλλον έχεις πάρει την απόφασή σου και είμαι ο τελευταίος άνθρωπος στον πλανήτη που θα προσπαθήσω να πείσω κάποιον να μείνει σε έναν γάμο που δεν τον καλύπτει. Όμως έχεις εξιδανικευμένη άποψη για κάποιες καταστάσεις και σου έκρουσα στο προηγούμενο ποστ μου τον κώδωνα. Δε θα πω κάτι περισσότερο, ενήλικη είσαι, τα βάζεις κάτω και αποφασίζεις. Σου εύχομαι από καρδιάς καλή δύναμη και καλή συνέχεια.

[Μπεμπούλα10]

Δηλ οι μοναδικές λύσεις που υπάρχουν είναι αυτές οι δυο. Ή χωρίζεις ή κάθεσαι και το καταπίνεις όλο αυτό...

 

Εχουμε πει ότι το καλύτερο θα ήταν να βρισκόταν λύση, όπως μέσω συμβουλευτικής, γιατί η μεταξύ μας συζήτηση δεν έχει λύσει τίποτα τόσο καιρό. Επειδή αυτό ζω εδώ και καιρό και επειδή δεν έχει βρεθεί λύση και δεν ξέρω αν θα βρεθεί, αναφέρω το 2ο σενάριο.

[summer99]

Η Μπεμπούλα θέλει να μεγαλώσει το παιδί της με τρόπο που να μην του δημιουργήσει προβλήματα και φαίνεται ότι ο άντρας της δεν κάνει ούτε μία προσπάθεια έστω να την ακούσει, δεν την αφήνει να επεμβαίνει, να μιλήσει, την προσβάλλει συνέχεια και όταν είναι μέσα στο σπίτι λειτουργεί ως μπαμπούλας για αυτήν και τα παιδιά. Δεν είναι απλά ότι φωνάζουμε όπως όλοι μας, μπορεί να συμβαίνει κάτι περισσότερο που να μην συνειδητοποιούμε το μέγεθος και όταν συμβαίνουν αυτά το μόνο που λέει ο άντρας της είναι θα τον σκληραγωγήσω, εσύ δεν ξέρεις, είσαι άχρηστη και ανίκανη. Συγνώμη, θα μπορούσατε να ζήσετε με έναν τέτοιον άνθρωπο, αύριο θα γίνουν χειρότερα τα πράγματα από την στιγμή που αυτός δεν παραδέχεται ότι ίσως κάνει και λάθος στον τρόπο συμπεριφοράς. Κανένας δεν είναι τέλειος, όλοι μας είμαστε άνθρωποι και θα φερθούμε πολλές φορές απέναντι στα παιδιά μας με τρόπο που δε θέλουμε αλλά μετά θα το δούμε, θα το καταλάβουμε και θα προσπαθήσουμε να διορθωθούμε. Και επειδή διάβασα από κάποια ότι θα πρέπει η Μπεμπούλα να τον επιβραβεύει, η ερώτησή μου είναι ο άντρας της είναι παιδί; όχι είναι ένας ενήλικας, υπεύθυνος για τις πράξεις του. Άσε που και εκείνος θα πρέπει να την επιβραβεύει σε ανάλογη περίπτωση,αλλά όχι μόνο δεν το κάνει παρά το "παίζει " ο μόνος γνωστικός εκεί μέσα.

[Μπεμπούλα10]

Εγώ βλέπω ότι μάλλον έχεις πάρει την απόφασή σου και είμαι ο τελευταίος άνθρωπος στον πλανήτη που θα προσπαθήσω να πείσω κάποιον να μείνει σε έναν γάμο που δεν τον καλύπτει. Όμως έχεις εξιδανικευμένη άποψη για κάποιες καταστάσεις και σου έκρουσα στο προηγούμενο ποστ μου τον κώδωνα. Δε θα πω κάτι περισσότερο, ενήλικη είσαι, τα βάζεις κάτω και αποφασίζεις. Σου εύχομαι από καρδιάς καλή δύναμη και καλή συνέχεια.

 

Σ'ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου

[Melina22]

Η Μπεμπούλα θέλει να μεγαλώσει το παιδί της με τρόπο που να μην του δημιουργήσει προβλήματα και φαίνεται ότι ο άντρας της δεν κάνει ούτε μία προσπάθεια έστω να την ακούσει, δεν την αφήνει να επεμβαίνει, να μιλήσει, την προσβάλλει συνέχεια και όταν είναι μέσα στο σπίτι λειτουργεί ως μπαμπούλας για αυτήν και τα παιδιά. Δεν είναι απλά ότι φωνάζουμε όπως όλοι μας, μπορεί να συμβαίνει κάτι περισσότερο που να μην συνειδητοποιούμε το μέγεθος και όταν συμβαίνουν αυτά το μόνο που λέει ο άντρας της είναι θα τον σκληραγωγήσω, εσύ δεν ξέρεις, είσαι άχρηστη και ανίκανη. Συγνώμη, θα μπορούσατε να ζήσετε με έναν τέτοιον άνθρωπο, αύριο θα γίνουν χειρότερα τα πράγματα από την στιγμή που αυτός δεν παραδέχεται ότι ίσως κάνει και λάθος στον τρόπο συμπεριφοράς. Κανένας δεν είναι τέλειος, όλοι μας είμαστε άνθρωποι και θα φερθούμε πολλές φορές απέναντι στα παιδιά μας με τρόπο που δε θέλουμε αλλά μετά θα το δούμε, θα το καταλάβουμε και θα προσπαθήσουμε να διορθωθούμε.

 

 

Αυτό ακριβώς!

 

Βρε παιδιά το πρόβλημα της κοπέλας δεν είναι ότι άντρας της κάποιες στιγμές χάνει την ψυχραιμία του και λειτουργεί με λάθος χειρισμούς. Είναι ένας άνθρωπος που όπως μας λέει φωνάζει και απειλεί με ξύλο αρκετά συχνά, χτυπάει, αρπάζει με την βία παιδί και μητέρα και ενίοτε βρίζει για συμπεριφορές που δεν έχουν καμία σχέση με τα όσα αναμένονται από ένα παιδί δύο ετών.

 

Δεν θεωρεί δηλαδή ότι οι φωνές και το βρίσιμο και το ξύλο δεν είναι η ενδεδειγμένη μέθοδος και ο σωστός τρόπος για να φερθείς σε ένα μικρό παιδί

όπως η πλειοψηφία των γονιών. Και δεν παραδέχεται ότι έχασε τον έλεγχο και έκανε λάθος αλλά ισχυρίζεται ότι έτσι πρέπει προκειμένου να "σκληραγωγηθεί" το παιδί.

 

 

Εκεί έγκειται το ζήτημα.

 

Και η μπεμπούλα νιώθει παγιδευμένη γιατί όποτε προσπαθεί να υπερασπιστεί το παιδί της γίνεται χειρότερο όλο αυτό και οι φωνές και οι εντάσεις χειροτερεύουν.

[Aimee]

Σε ειδικό του έχω προτείνει να πάμε αλλά δεν θέλει. Το αναλύσαμε σε προηγούμενες σελίδες αυτό το θέμα και είπα ότι θα το δοκιμάσω μόνη μου.

 

 

Μπράβο Μπεμπούλα10! Αυτό είναι μια πολύ καλή αρχή!

 

Διαβάζοντας το θέμα σου, αυτό που σκεφτόμουν είναι ότι όσα ζείτε είναι αποτέλεσμα της κακής επικοινωνίας μεταξύ των συζύγων. Και τα παιδιά συνήθως "πληρώνουν" το ότι ο μπαμπάς και η μαμά δεν είναι πια αγαπημένοι.

Και όταν δεν είναι αγαπημένοι όλοι με όλους, τι σημασία έχει το πού κοιμάται ο καθένας;;;

 

Συμφωνώ με αυτό που έγραψε η Μιρίκι: Αν θες να αλλάξεις τον κόσμο, πρώτα να αλλάξεις τον εαυτό σου.

Και νομίζω ότι αν αλλάξει η δυναμική της σχέσης σας, θα είναι και πολύ πολύ καλύτερη η σχέση μπαμπά-παιδιών και το κλίμα στο σπίτι σας...

 

Πιστεύω πολύ στην "ενσυναίσθηση". Όμως, το τι εννοεί ο καθένας μας διαφέρει.

π.χ. Ενσυναίσθηση, για εμένα, σημαίνει ότι "δεν επιβάλλω στον σύντροφό μου τη μέθοδο διαπαιδαγώγησης που ΕΓΩ θεωρώ ως σωστή". Αλλά συζητούμε μαζί και καταλήγουμε σε μια αμοιβαία συμφωνία, που μας ικανοποιεί και τους δύο (ακόμη και αν δεν μας ικανοποιεί απόλυτα).

Ενσυναίσθηση σημαίνει διάλογος, κατανόηση, "συμβιβασμός".

Δεν ξέρω αν είσαι πράγματι έτσι στη ζωή σου, αλλά από όσα γράφεις φαίνεσαι "σκληροπυρηνική" στις θέσεις σου. Αυτό, δηλαδή το να είναι κάποιος σταθερά προσηλωμένος σε έναν μόνο τρόπο διαπαιδαγώγησης, δεν είναι από μόνο του κακό, εφόσον πρόκειται για... μονογονεϊκή οικογένεια. Αλλά είναι τοξικό, αν συνοδεύεται από απαξία για οτιδήποτε διαφορετικό. Δυστυχώς, μοιάζει σαν να "απαξιώνεις" οποιαδήποτε συμπεριφορά / ιδέα / στάση κλπ. που δεν συμφωνεί με το δικό ΣΟΥ πρότυπο. (Αυτό το λέω βάσει όσων ανέφερες για τον ύπνο ...).

 

Η ενσυναίσθηση, αλλά και κάθε μέθοδος διαπαιδαγώγησης, δεν είναι μια θεωρία-ιδεολογία. Είναι πάνω από όλα ΒΙΩΜΑ.

 

Οπότε, ο καλύτερος τρόπος για να την μεταδώσεις στο παιδί σου είναι να ... την εφαρμόσεις στον άντρα σου!

Έχεις ήδη αναφέρει πολλά παραδείγματα:

 

Πρώτον, το να "μπεις στη θέση του". Ας πούμε ότι ακούς σαν τρίτος το "πρόβλημά σας". Πώς θα σου φαινόταν αν κάποιος σε διόρθωνε μπροστά στο παιδί σας περνώντας του το μνμ ότι "ο μπαμπάς είναι άδικος, ο μπαμπάς είναι κακός"; Πώς θα σου φαινόταν αν σου έλεγε "ότι ήταν λάθος ο τρόπος που συμπεριφέρθηκες στο μικρό γιατί το πλήγωσες και όλο αυτό συνιστά λεκτική βία, που έχει άσχημα αποτελέσματα κλπ.";

Ένας από τους λόγους που έχω αγαπήσει περισσότερο τον άντρα μου, αφότου έγινα μαμά, είναι γιατί ΠΟΤΕ, ΜΑ ΠΟΤΕ, δεν μου έχει πει ότι ήμουν λάθος. Ακόμα και όταν μόνη μου του λέω ότι δεν είχα υπομονή ή δεν φέρθηκα στα παιδιά όπως ΤΟΥΣ ΑΞΙΖΕΙ, πάντα θα μου πει "έκανες το καλύτερο που μπορούσες. Τα αγαπάς όσο τίποτε άλλο και το ξέρουν". Αντιστοίχως κι εγώ προς εκείνον: ποτέ κριτική, μόνο προβληματισμός (κοινός εννοείται) για το πώς μπορούμε να βελτιωθούμε ΕΜΕΙΣ ώστε να τα βοηθήσουμε περισσότερο εκείνα.

Είναι -για μένα- το Α και το Ω, ο άνθρωπός σου να "παίρνει από τους ώμους σου το βάρος των ενοχών".

Οπότε, εξυπακούεται ότι εξοργίστηκα διαβάζοντας ότι σε μειώνει, σε υποβιβάζει ως μάνα, σε κλειδώνει κλπ. Με προβλημάτισε, όμως, και η διάθεση "καθοδήγησης" προς εκείνον που εκφράζεις, σαν να είσαι η δασκάλα και εκείνος ο κακός μαθητής.

Μήπως, αν αλλάξεις εντελώς τον τρόπο λειτουργίας σου, αλλάξει κι εκείνος τον τρόπο συμπεριφοράς του προς εσένα;

 

Δεύτερον, συγκράτησα ότι ο άντρας σου είχε ζήσει τη βία στο σπίτι του και την αναπαρήγαγε ως ένα βαθμό και αργότερα. Αυτό είναι κάτι που το ήξερες. Και επειδή ασχολείσαι με την ψυχολογία, σίγουρα θα έχεις διαβάσει για το πόσο δύσκολο είναι να ξεφύγεις από τη σκιά του παρελθόντος, πόσο πολλή προσπάθεια και υπομονή και ενθάρρυνση χρειάζεται.

Δεν το πιστεύω αυτό που έγραψες ότι η βία είναι χαραγμένη σε όλα τα κύτταρα αυτού του ανθρώπου. Μου ακούγεται ... κακό.

Θα έλεγα, αντίθετα, ότι κάπου μέσα στον άντρα σου κρύβεται εκείνο το μικρό παιδί που άδικα υπέστη βία και που ακόμη ψάχνει -υπογείως- με απόγνωση έναν τρόπο να δικαιολογήσει τους γονείς του στον εαυτό του. Όταν γίνεται "κακός και σκληρός" προς το παιδί, μήπως ακριβώς ψάχνει "άλλοθι" για όσα υπέστη ο ίδιος, ότι δλδ. τελικά έτσι είναι η σωστή διαπαιδαγώγηση;

Αν ισχύει αυτό, μήπως να προσπαθήσεις να κατανοήσεις τα πραγματικά του συναισθήματα (και όχι να τον απορρίψεις με σιχασιά...) και να τον βοηθήσεις; Αν ακόμη τον αγαπάς...

 

Τρίτον, πολλές παιδαγωγικές αρχές μπορούν να εφαρμοστούν και σε ενήλικες. Κυρίως, αυτή που σχετίζεται με την "επιβράβευση". Όσο περισσότερο λες σε κάποιος "μπράβο, είσαι τέλειος μπαμπάς!", τόσο πιθανότερο είναι να γίνει ο τέλειος μπαμπάς. Οι παρατηρήσεις σπανίως φέρνουν το ποθητό αποτέλεσμα. Είμαστε (ή γινόμαστε) αυτό που η οικογένειά μας μας λέει ότι είμαστε.

 

Τέταρτον, εκτός οριακών καταστάσεων (στις οποίες ΔΕΝ ανήκετε), ό,τι και να κάνεις για το παιδί, όση αγκαλιά και αν το πάρεις, όση υπομονή, κατανόηση, χαμόγελο, ενθάρρυνση, αξιοπρέπεια και αν του δώσεις, αυτά θα είναι λίγα αν αποτύχετε στο να έχει μια αρμονική σχέση και με τους δύο γονείς του... Ό,τι και να κάνεις, δεν θα καλύψει το κενό της δεμένης και αγαπημένης οικογένειας... Οπότε, όλα τα ωραία που ονειρεύεσαι ίσως μοιάζουν με το πανέμορφο χρυσό περιτύλιγμα ενός ... άδειου κουτιού.

 

Με το πέρασμα των χρόνων, το παιδί μπορεί να δικαιώσει την όποια απόφαση λάβεις τώρα.. Μπορεί!

Μπορεί όμως και να σου καταλογίσει ανεπάρκεια στο να διατηρήσεις μια ζεστή σχέση και μια όμορφη οικογένεια (γιατί ακριβώς, η περίπτωσή σας δεν είναι καμένο χαρτί. Υπάρχουν καλά στοιχεία που μπορούν να σας βοηθήσουν).

Το χειρότερο όμως είναι το ενδεχόμενο να νιώθει αιωνίως ενοχές ότι εκείνο φταίει που "χώρισαν" οι γονείς του. (Τον χωρισμό τον εννοώ ως ψυχική αποξένωση).

 

 

Είναι εξαιρετικά σημαντικό που θα απευθυνθείς σε ειδικό. Είναι ο μόνος που μπορεί να βοηθήσει την οικογένειά σας αλλά και εσένα. Γιατί, η ιδεαλιστική και απόλυτη διάθεση που μοιάζει να έχεις ίσως να είναι κατάλοιπο δικών σου τραυμάτων, που δεν μπορείς ακόμη να τα διαχειριστείς.

[Μπεμπούλα10]

Η Μπεμπούλα θέλει να μεγαλώσει το παιδί της με τρόπο που να μην του δημιουργήσει προβλήματα και φαίνεται ότι ο άντρας της δεν κάνει ούτε μία προσπάθεια έστω να την ακούσει, δεν την αφήνει να επεμβαίνει, να μιλήσει, την προσβάλλει συνέχεια και όταν είναι μέσα στο σπίτι λειτουργεί ως μπαμπούλας για αυτήν και τα παιδιά. Δεν είναι απλά ότι φωνάζουμε όπως όλοι μας, μπορεί να συμβαίνει κάτι περισσότερο που να μην συνειδητοποιούμε το μέγεθος και όταν συμβαίνουν αυτά το μόνο που λέει ο άντρας της είναι θα τον σκληραγωγήσω, εσύ δεν ξέρεις, είσαι άχρηστη και ανίκανη. Συγνώμη, θα μπορούσατε να ζήσετε με έναν τέτοιον άνθρωπο, αύριο θα γίνουν χειρότερα τα πράγματα από την στιγμή που αυτός δεν παραδέχεται ότι ίσως κάνει και λάθος στον τρόπο συμπεριφοράς. Κανένας δεν είναι τέλειος, όλοι μας είμαστε άνθρωποι και θα φερθούμε πολλές φορές απέναντι στα παιδιά μας με τρόπο που δε θέλουμε αλλά μετά θα το δούμε, θα το καταλάβουμε και θα προσπαθήσουμε να διορθωθούμε. Και επειδή διάβασα από κάποια ότι θα πρέπει η Μπεμπούλα να τον επιβραβεύει, η ερώτησή μου είναι ο άντρας της είναι παιδί; όχι είναι ένας ενήλικας, υπεύθυνος για τις πράξεις του. Άσε που και εκείνος θα πρέπει να την επιβραβεύει σε ανάλογη περίπτωση,αλλά όχι μόνο δεν το κάνει παρά το "παίζει " ο μόνος γνωστικός εκεί μέσα.

 

 

Δεν συμβαίνει αυτό που πιθανώς έχουν σχηματίσει στο μυαλό τους κάποιες από τις κοπέλες που έχουν γράψει. Δεν είναι δηλ. ο άντρας που θα χάσει την ψυχραιμία του και μετά θα πει "εντάξει έκανα βλακεία πάνω στα νεύρα μου, συγνώμη". Δεν το έχει πει ποτέ αυτό. Ποτέ. Υποστηρίζει πάντα ότι έχει τον απόλυτο έλεγχο όσων λέει. Και με το παιδί δεν έχει χάσει ποτέ την ψυχραιμία του.

 

Δεν με προσβάλλει δηλ. μόνο την ώρα της έντασης, αλλά και αργότερα που είναι ήρεμος και του λέω ότι μου μίλησε πολύ άσχημα (με βλέπει κι όλας ότι είμαι πολύ στεναχωρημένη, κλαίω) και μου απαντάει ότι αυτά που είπε δεν τα είπε πάνω στα νεύρα αλλά τα εννοούσε.

 

 

[Aimee]

Θα ήμασταν πιο ήρεμοι και οι δύο και τα παιδιά δεν θα ήταν σε σπίτι με εντάσεις, φωνές και φασαρίες. Δεν θα είχαν το πρότυπο του πατέρα που φωνάζει και της μητέρας που κάθεται να τ'ακούει για να μη γίνονται τα πράγματα χειρότερα.

 

OXI, OXI, OXI και πάλι ΟΧΙ!

 

Τα παιδιά δεν θα είχαν επίσης το πρότυπο του τι σημαίνει "αγαπημένη οικογένεια". Τι σημαίνει μοιράζομαι, κατανοώ, προσπαθώ, υποχωρώ, επιλύω.

Τι σημαίνει συζυγική αγάπη...

 

Είναι πολύ ΒΑΡΥ φορτίο για ένα μωρό 7 μηνών και ένα νήπιο δύο ετών...

 

Τα διαζύγια δεν είναι πανάκεια.

Όλες οι έρευνες και οι μελέτες έχουν δείξει το πόσο πολύ και πόσο βαθιά πληγώνονται τα παιδιά από τα διαζύγια.

Είναι η έσχατη λύση, όταν όλες οι προσπάθειες συνεννόησης έχουν αποτύχει. Όταν οι ίδιοι οι χαρακτήρες δεν έχουν κάποιες ελάχιστες προϋποθέσεις ανθρωπιάς.

Αλίμονο, αν καταλήγουν στο διαζύγιο δύο άνθρωποι, όπως εσύ και ο άντρας σου...

[Aimee]

Δεν συμβαίνει αυτό που πιθανώς έχουν σχηματίσει στο μυαλό τους κάποιες από τις κοπέλες που έχουν γράψει. Δεν είναι δηλ. ο άντρας που θα χάσει την ψυχραιμία του και μετά θα πει "εντάξει έκανα βλακεία πάνω στα νεύρα μου, συγνώμη". Δεν το έχει πει ποτέ αυτό. Ποτέ. Υποστηρίζει πάντα ότι έχει τον απόλυτο έλεγχο όσων λέει. Και με το παιδί δεν έχει χάσει ποτέ την ψυχραιμία του.

 

Δεν με προσβάλλει δηλ. μόνο την ώρα της έντασης, αλλά και αργότερα που είναι ήρεμος και του λέω ότι μου μίλησε πολύ άσχημα (με βλέπει κι όλας ότι είμαι πολύ στεναχωρημένη, κλαίω) και μου απαντάει ότι αυτά που είπε δεν τα είπε πάνω στα νεύρα αλλά τα εννοούσε.

 

 

 

Μην κλαις μπροστά του! Μειώνεις τον εαυτό σου.

 

Αν πράγματι έχετε δύο τόσο διαφορετικές κοσμοθεωρίες και επιμένετε και οι δύο εξίσου απόλυτα ότι η δική σας είναι η σωστή, το τυπικό χαρτί του διαζυγίου δεν θα λύσει κανένα πρόβλημα...

[Μπεμπούλα10]

Ενσυναίσθηση, για εμένα, σημαίνει ότι "δεν επιβάλλω στον σύντροφό μου τη μέθοδο διαπαιδαγώγησης που ΕΓΩ θεωρώ ως σωστή". Αλλά συζητούμε μαζί και καταλήγουμε σε μια αμοιβαία συμφωνία, που μας ικανοποιεί και τους δύο (ακόμη και αν δεν μας ικανοποιεί απόλυτα).

 

Αυτό ακριβώς προσπαθώ αλλά δεν δέχεται: να συζητήσουμε και να αποφασίσουμε μαζί εκ των προτέρων τι κάνουμε στην χ,ψ περίπτωση. Αν είχαμε συμφωνήσει σε κάποια πράγματα πχ. αυτό επιτρέπεται στην οριοθέτηση, αλλά το να χρησιμοποιούμε χαρακτηρισμούς ή απειλές βίας όχι, δεν θα χρειαζόταν να επεμβαίνω όταν ξεπερνάει τα όρια, ούτε να καταπιέζομαι για να μην επέμβω.

 

Μου λέει ότι ξέρει αυτός τι να κάνει και να τον αφήνω να χειριστεί το παιδί όπως ξέρει. Επειδή λείπει πολλές ώρες, δηλ, όταν είναι με το παιδί να κάνει ότι νομίζει και εγώ να είμαι σαν να μην υπάρχω. Δεν συμφωνώ μ'αυτό. Θέλω να συμφωνίσουμε σε κάποια πράγματα και να προσπαθήσουμε να τα τηρήσουμε και οι 2. Όχι επειδή λείπει, να του επιτρέπεται η οποιαδήποτε συμπεριφορά με την απειλή ότι αν πω κάτι, θα γίνει μεγάλη φασαρία και θα φταίω (φυσικά) εγώ.

[AthinaP]

Δεν ξέρω, μετά από τόσα που γράφτηκαν η κουβέντα πήρε μια τροπή σε θέματα πολύ ουσιαστικά, αλλά θα ήθελα να την πάω λίγο πίσω... Η G.Geo και μια άλλη φίλη που συμφώνησε παρουσίασαν και λίγο αυτές τις θεωρίες ότι μπορεί και να αφήνουν το παιδί σχετικά απροετοίμαστο να αντιμετωπίσει τον έξω κόσμο... Θα ήθελα να προσθέσω και τη δική μας εμπειρία πάνω σε αυτό.

 

Η ελληνική παιδική χαρά και πολυ περισσότερο η ελληνική αυλή του σχολείου δεν είναι με το σεις και με το σας... Το παιδί αν θίγεται τόσο πολύ με ένα ξεκάρφωτο "βλάκα" θα έχει πρόβλημα, γιατί αυτά είναι αρκετά συνηθισμένα και όχι τα πιο σκληρά που ακουγονται. Το δικό μου δεν τα άκουγε σπίτι, γιατί ο δικός του πατέρας έχασε την υπομονή του γύρω στα 6 και το πρωτοξεστόμισε ο ίδιος. Συμφωνώ ότι είναι λίγο νωρίς και παραλογο και άσχημο να το λέει ο γονιός σε οποιαδήποτε ηλικία πολύ περισσότερο στα δύο! Ο δικός μου σύζυγος όμως δεν μεγάλωσε σε βίαιο περιβάλλον, έφαγε κανα-δυο στον πωπό από τη μαμά και μόνο μια φορά από τον μπαμπά και κατά τα άλλα είναι τρομερα αγαπημενοι και έχουν αποδοχή με την κακή έννοια, δηλαδή ποτέ κανείς δεν θα θίξει τον άλλον, ακόμα και αν πρέπει να του υποδείξει το σωστό! Θέλω να πω ότι με αυτό το πρίσμα βλέπω τον άντρα σου, ότι έκανε άλματα σύμφωνα με αυτά που εκείνος βιωσε ως παιδί. Εσύ έκανες ένα μεγαλύτερο, αλλά ήταν πιο εύκολο για εσένα ήσουν το μητρικό πρότυπο και αυτός θεωρεί ότι πρέπει να το παίξει και λίγο σκληρός. Απαράδεκτο που το λέει για το δίχρονο, αλλά και πάλι, νομίζω ότι έτσι όπως τα γράφεις αφού δεν το παραδέχεται εκ των υστέρων είναι ο τρόπος ο δικος του με την ψωροπερηφάνεια του να πει ότι έκανε κάπου λάθος.

 

Τέλος πάντων, νομίζω ότι το βλάκα είναι κακο και εγώ επέπληξα τον άντρα μου φανερά, γιατί αν κάτσεις στη μούγκα, δείχνεις έναν τρόπο στο παιδί να αντιδρά. Δηλαδή να δέχεται να τον πει βλάκα αύριο ο συμμαθητής του.

 

Στα αμέτρητα περιφρονητικά λόγια που μου έφερνε ο δικός μου γιος από τις παρέες του, η μόνιμη μου απάντηση είναι "ποιος το είπε πάλι αυτό" και απάντηση ποτέ δεν πήρα, ήταν όμως ο κωδικός μας για να σκέφτεται ο μικρός ότι αυτό το συγκεκριμένο που άκουσε δεν είναι αποδεκτό. Όμως πιστεύω ότι αν ήμουν τελείως μα τελείως της τέλειας συμπεριφοράς, το παιδί μεγαλώνοντας θα κατέληγε να μην με εμπιστεύεται, γιατί κάποια στιγμή θα καταλάβαινε ότι είμαι αλλού και αυτά που του λέω δεν έχουν νόημα στον έξω κόσμο.

 

Βέβαια δεν το βρίσκω εντελώς μα εντελως λάθος να ξεφύγει από το γονιό μια λάθος κουβέντα προς το παιδί, γιατί σου ειπα το παιδί με κάποιον τρόπο πρέπει να ελέγξει παρορμήσεις και συμπεριφορές που αύριο θα κάνουν τον άλλον είτε να τον πει βλάκα είτε να τον αντιμετωπίσει ως βλάκα... Ε, ο άντρας μου είχε πει στο εξάχρονο με το καλό κάτι 20 φορές, με παρακάλια, με οποιονδήποτε τρόπο μπορούσε, και στο τέλος ήρθε και το βλάκα. Που ακούστηκε πολύ άσχημα και τον έβαλα να το μαζέψει, αλλά κατά βάθος ήξερα ότι για το καλό του παιδιού έπρεπε να βρούμε κάτι αποτελεσματικό. Τίποτε δεν είναι εντελώς απλό και μεμονωμένο και νομίζω η κύρια δουλεια του γονιού είναι να φτιάξει ολοκληρωμενους ανθρώπους και όχι ανθρώπους που είναι ΟΚ μέσα στο σπίτι τους και έξω... άστα...

 

Όσο για τον τρόπο αντιμετώπισης των tantrum τον ήπιο, όχι δεν νομίζω ότι είναι αποτελεσματικός στο να εξαφανίσει γρήγορα τα tantrums. Δίνει μήνυμα ότι το παιδί μπορεί να ξεφύγει από μια αρνητική κατάσταση δίνοντας μια παράσταση! Κάποια στιγμή θα εξαφανιστούν, γιατί το παιδί θα ωριμάσει. Εγώ το αντιμετώπισα με μια ήπια κοροϊδία την πρώτη φορά στα 2,5, δηλαδή με ύφος ότι το διασκέδαζα, είχα μείνει και λίγο έκπληκτη με το ρεσιτάλ, τον ρώτησα πού τα είχε δει αυτά, προφανώς τα είχε παρακολουθήσει από άλλο παιδάκι στον παιδικό... Όπως έγραψα συνέβη άλλη μια φορά στα 4,5 και αυτό ήταν. Και αυτό το βρήκα λιγότερο επιβαρυντικό για το παιδί, γιατί όπως είδες δεν είναι και το καλύτερο πράγμα για το συναίσθημα του παιδιού να τα περνάει αυτά σε τακτική βάση για ασήμαντους λόγους! Βέβαια ένα παιδί που έχει μάθει κάπως, θέλει χρόνο για να ξεμάθει και όπως είπες, ξέρεις ότι στο δικό σου παιδί μπορεί να μην έπιανε... Πράγματι, μπορεί να είναι πολύ διαφορετικό ένα παιδί και η μαμά μπορεί να ξέρει τελικά καλύτερα. Ήθελα όμως λίγο να πω ότι ένας τρόπος φαινομενικά απότομος, μπορεί να είναι ουσιαστικά λιγότερο σκληρός για το παιδί.

[Μπεμπούλα10]

Γιατί, η ιδεαλιστική και απόλυτη διάθεση που μοιάζει να έχεις ίσως να είναι κατάλοιπο δικών σου τραυμάτων, που δεν μπορείς ακόμη να τα διαχειριστείς.

 

 

Πόσο χαμηλά να ρίξω τον πήχη δηλ; Ήδη νιώθω πολύ άσχημα και κάνω υπομονή και προσπάθειες εδώ και πολύ καιρό, όπως και ο άντρας μου. Νομίζω ότι θα καταλήξουμε να μισούμε ο ένας τον άλλον στο τέλος, ενώ αν χωρίζαμε νωρίς θα χωρίζαμε πιο φιλικά και θα μπορούσαμε να μη βγάζουμε την πίκρα μας σε εχθροπραξίες και δικαστήρια.

 

 

Αν πηγαίναμε σε κάποιον σύμβουλο για να μας δώσει την ευκαιρία να συζητήσουμε για τα προβλήματα μας με διαφορετικό τρόπο (αφού όλοι συμφωνούμε ότι ο τρόπος που χρησιμοποιούμε μέχρι στιγμής δεν είναι πετυχημένος) θα άνοιγε κάποιος δρόμος για μας. Αλλά δεν καταδέχεται κάτι τέτοιο. Πώς να του το φέρω για να τον πείσω; Έχετε καμμιά ιδέα;

[AthinaP]

Αυτό ακριβώς προσπαθώ αλλά δεν δέχεται: να συζητήσουμε και να αποφασίσουμε μαζί εκ των προτέρων τι κάνουμε στην χ,ψ περίπτωση. Αν είχαμε συμφωνήσει σε κάποια πράγματα πχ. αυτό επιτρέπεται στην οριοθέτηση, αλλά το να χρησιμοποιούμε χαρακτηρισμούς ή απειλές βίας όχι, δεν θα χρειαζόταν να επεμβαίνω όταν ξεπερνάει τα όρια, ούτε να καταπιέζομαι για να μην επέμβω.

 

Μου λέει ότι ξέρει αυτός τι να κάνει και να τον αφήνω να χειριστεί το παιδί όπως ξέρει. Επειδή λείπει πολλές ώρες, δηλ, όταν είναι με το παιδί να κάνει ότι νομίζει και εγώ να είμαι σαν να μην υπάρχω. Δεν συμφωνώ μ'αυτό. Θέλω να συμφωνίσουμε σε κάποια πράγματα και να προσπαθήσουμε να τα τηρήσουμε και οι 2. Όχι επειδή λείπει, να του επιτρέπεται η οποιαδήποτε συμπεριφορά με την απειλή ότι αν πω κάτι, θα γίνει μεγάλη φασαρία και θα φταίω (φυσικά) εγώ.

 

Νομίζω ότι θα μπορούσες πάνω σε αυτό να του πεις ότι μπορεί έτσι το παιδί να μάθει να δέχεται άσχημη συμπεριφορά από συμμαθητές του χωρίς να αντιδρά. Μπορείς νομίζω να λες κάτι, όπως ότι δεν είναι ωραίο να λέμε "βλάκα", χωρίς να ακυρώνεις το μπαμπά, δηλαδή να λες ότι έχασε την υπομονή του γιατί το παιδί το και το... Εξήγησα ότι θεωρώ και εγώ πολύ άσχημο να ξεφεύγουν άσχημες λέξεις και έως και απαράδεκτο σε δίχρονο, που δεν είναι δα και κανένας ΤΑΖ! Όμως νομίζω, μπορείς να εκφράζεσαι, χωρίς να ακυρώνεις το μπαμπά. Δηλαδή ούτε να δείχνεις ότι δεν τρέχει τίποτα, ούτε να δείχνεις ότι δεν υποστηρίζεις το παιδί. Βασικά όμως, είναι σημαντικό να μη δείχνετε προς το παιδί ότι είναι αλλού ο ένας και αλλού ο άλλος, γιατί το παιδί πολύ γρήγορα θα μάθει να χειρίζεται. Ίσως ήδη το κάνει, δίνοντας παράσταση για να τον λυπηθείς εσύ, ενώ με το μπαμπά μόνο, ενδεχομένως να ήταν πιο ήρεμο και συνεργάσιμο.

[Aimee]

Αυτό ακριβώς προσπαθώ αλλά δεν δέχεται: να συζητήσουμε και να αποφασίσουμε μαζί εκ των προτέρων τι κάνουμε στην χ,ψ περίπτωση. Αν είχαμε συμφωνήσει σε κάποια πράγματα πχ. αυτό επιτρέπεται στην οριοθέτηση, αλλά το να χρησιμοποιούμε χαρακτηρισμούς ή απειλές βίας όχι, δεν θα χρειαζόταν να επεμβαίνω όταν ξεπερνάει τα όρια, ούτε να καταπιέζομαι για να μην επέμβω.

 

Μου λέει ότι ξέρει αυτός τι να κάνει και να τον αφήνω να χειριστεί το παιδί όπως ξέρει. Επειδή λείπει πολλές ώρες, δηλ, όταν είναι με το παιδί να κάνει ότι νομίζει και εγώ να είμαι σαν να μην υπάρχω. Δεν συμφωνώ μ'αυτό. Θέλω να συμφωνίσουμε σε κάποια πράγματα και να προσπαθήσουμε να τα τηρήσουμε και οι 2. Όχι επειδή λείπει, να του επιτρέπεται η οποιαδήποτε συμπεριφορά με την απειλή ότι αν πω κάτι, θα γίνει μεγάλη φασαρία και θα φταίω (φυσικά) εγώ.

 

Δηλαδή σου δίνει το ελεύθερο να κάνεις ό,τι θέλεις όταν λείπει;;;

 

Προφανώς και η πρότασή του δεν θα έβρισκε σύμφωνη ΚΑΜΊΑ μητέρα.

Όμως πιστεύει πραγματικά σε όλο αυτό ή έχει οδηγηθεί σε αυτό από τον εγωισμό του και την κακή σας επικοινωνία;

 

Όπως και να έχει, "αυτό" δεν διορθώνεται τώρα. Πρέπει πρώτα να μπουν στη σωστή βάση τα συναισθήματα του ενός για τον άλλον και ΜΕΤΑ θα διορθωθούν τα θέματα συμπεριφοράς προς το παιδί.

Υπάρχει μια υποψία μίσους στις σχέσεις σας: Εκείνος αδιαφορεί που σε πληγώνει και Εσύ εκφράστηκες για αυτόν με τον πιο ανατριχιαστικό τρόπο (λες και είναι ο βασανιστής σου...).

 

Ο διάλογος προϋποθέτει αμοιβαίο σεβασμό, εκτίμηση και αποδοχή. Αυτά λείπουν και από τους δύο σας επί του παρόντος.

Οπότε διάλογο για μεθόδους διαπαιδαγώγησης δεν είστε σε θέση να διεξάγετε από μόνοι σας. Χρειάζεστε "διαιτητή"...

[Μπεμπούλα10]

Μπορείς νομίζω να λες κάτι, όπως ότι δεν είναι ωραίο να λέμε "βλάκα", χωρίς να ακυρώνεις το μπαμπά, δηλαδή να λες ότι έχασε την υπομονή του γιατί το παιδί το και το...

 

Σε ποιον να πω ότι δεν είναι ωραίο να λέμε βλάκα; Στον μπαμπά ή στο παιδί;

[AthinaP]

Σε ποιον να πω ότι δεν είναι ωραίο να λέμε βλάκα; Στον μπαμπά ή στο παιδί;

 

Και στους δύο, εκείνη τη στιγμή. Και να εξηγήσεις από πριν στον άντρα σου, ότι αν παραφερθεί και το ξανακάνει, θα παρέμβεις ήρεμα, για το λογο που σου είπα. Για να μη μάθει το παιδί να δέχεται ασχημες συμπεριφορές και να μάθει να αντιδρά με ήπιο και αποδεκτό τρόπο. Κανένας άντρας αν του δώσεις την εικόνα ότι θα κάθονται τα άλλα αγορια να λένε το γιο του βλάκα και αυτός να υπομένει, δεν θα θεωρήσει αυτή την εικόνα σωστή.

 

Ωστόσο, παράλληλα, να μη φανεί ότι υπονομεύεις το μπαμπά και να δείξεις στο παιδί ότι η δική του συμπεριφορά ήταν εκτός ορίων.

 

ΑΑΑΑν ξανασυμβεί είπαμε, γιατί από όσο κατάλαβα ο άντρας σου με τον τρόπο του ήδη το έχει πάρει πίσω.

[goody]

Επειδη τα παιδακια σου μπεμπουλα ειναι ακομα πολυ μικρα και ουτε μιλανε θελω να σου πω οτι αργοτερα η κατασταση πιθανοτατα να βελτιωθει παρα να χειροτερεψει μιας και το παιδι θα ''ωριμασει'', θα ξερει ποιες ειναι οι αποδεκτες συμπεριφορες, θα καταλαβαινει πολυ καλυτερα τι θελετε απο αυτο,θα επικοινωνει μαζι σας και θα ειναι πιο ηρεμο.

Απο τα 3,5 και μετα ο γιος μου ηρεμησε αρκετα παρολο που μιλουσε απο νωρις αλλα ηταν σαν να μεγαλωσε, δεν εκανε πολλες τρελες, αρχισε να παιζει πολυ περισσοτερο μονος του και πιο ησυχα, καταλαβαινε τι ηθελα απο αυτον. Και οσο μεγαλωνει η επικοινωνια μαζι του ειναι ολο και ευκολοτερη.

Βαζω τον αντρα σου στη θεση της μαμας μου που κι εκεινη την κουραζε η τοσο διχρονη συμπεριφορα του διχρονου εγγονου της και τον μαλωνε αρκετα χωρις να σκεφτεται οτι απλα ειναι μικρος. Τωρα η σχεση τους ειναι πολυ καλυτερη οποτε μην βιαζεσαι.

Εγω εχω πλεον την αισθηση οτι μαλλον χρειαζεστε συμβουλο γαμου παρα παιδοψυχολογο. Θεωρω πιο σημαντικο να βρειτε τις δικες σας ισορροπιες, τον σεβασμο και την αγαπη μεταξυ σας και μετα θα ειναι πολυ πιο ευκολο να λυνετε οτι προβλημα και διαφωνια εχετε. Σιγουρα ενας αντρας που σε μειωνει δεν σου εμπνεει τα πιο τρυφερα αισθηματα, ειναι πολυ μικρα τα παιδακια ομως για να χωρισετε χωρις να το παλεψετε, πρεπει να τον κανεις να σε ακουσει και πρεπει και εσυ αντιστοιχα να του δωσεις την ελευθερια να φερθει οπως του βγαινει χωρις καλουπι κι ας ειναι πιο αυστηρος απο εσενα (φυσικα δεν εννοω να δερνει ουτε να βριζει τα παιδια!). Αν πια ειστε τοσο αταιριαστοι τοτε θα παρετε το δρομο σας αλλα αυτη τη στιγμη δεν ακουει ο ενας τον αλλον και εχει χαθει ο σεβασμος .

[summer99]

αυτές τις μέρες έχουν γίνει παρόμοια σκηνικά ή έχει βελτιωθεί η κατάσταση; μιλήσατε καθόλου;

[vivien9]

Αν πηγαίναμε σε κάποιον σύμβουλο για να μας δώσει την ευκαιρία να συζητήσουμε για τα προβλήματα μας με διαφορετικό τρόπο (αφού όλοι συμφωνούμε ότι ο τρόπος που χρησιμοποιούμε μέχρι στιγμής δεν είναι πετυχημένος) θα άνοιγε κάποιος δρόμος για μας. Αλλά δεν καταδέχεται κάτι τέτοιο. Πώς να του το φέρω για να τον πείσω; Έχετε καμμιά ιδέα;

Αν του πεις ότι έχεις φτάσει στα πρόθυρα του να σκέφτεσαι για διαζύγιο δεν θα ταρακουνηθεί? Και ότι μόνο αμα πάτε σε σύμβουλο θεωρείς ότι θα καλυτερέψουν τα πράγματα? πες του ότι και να μην συμφωνεί ας το κάνει για σένα, αν σε αγαπάει.

 

Υπάρχει μια υποψία μίσους στις σχέσεις σας: Εκείνος αδιαφορεί που σε πληγώνει και Εσύ εκφράστηκες για αυτόν με τον πιο ανατριχιαστικό τρόπο (λες και είναι ο βασανιστής σου...).

Βέβαια και υπάρχει υποψία μίσους. Όταν ξαφνικά από το πουθενά ο σύντροφός σου σε μειώνει ως άχρηστη μάνα (και όλα αυτά εχουν πρωτοεμφανιστεί με την έλευση του παιδιού), διαφωνείτε συνέχεια για τα παιδιά και σε μειώνει και δεν συγκινείται από το κλάμα σου, ξαφνικά από σύντροφος σου γίνεται Ο ΕΧΘΡΟΣ από τον οποίο πρέπει να προστατευτείς. Είναι πολύ τρομακτικό όταν συμβεί, το έζησα σε πολύ πιο λάιτ εκδοχή και καταλαβαίνω την Μπεμπούλα απόλυτα.

[Aimee]

. Επειδή με παιδιά δεν είμαστε ποτέ μόνοι, όταν τσακωνόμαστε μας ακούνε και τα παιδιά.

 

Οι καυγάδες πληγώνουν τα παιδιά. Είναι δεδομένο!

Δεν υπάρχει βέβαια μέτρο στα συναισθήματα να ξέρουμε πότε πληγώνεται περισσότερο ένα παιδί: όταν πού και πού ο μπαμπάς του το μαλώνει με άσχημο τρόπο ή όταν στο σπίτι επικρατεί μία ημιμόνιμη παγωμάρα και εχθρότητα.

Σε εμένα και τα δύο φαίνονται εξίσου λάθος...

 

Αφού ο άντρας σου είναι "ψείρας" με την ψυχολογία, δεν έχει αναρωτηθεί αν αυτοί οι καυγάδες είναι η αιτία που το παιδί δυσκολεύεται στον ύπνο ή στο λόγο;

 

Συμφωνώ με τον χαρακτηρισμό της κατάστασης ως ειρωνικής: Ο άντρας σου από τη μια δεν θέλει άτομα με αρνητική ενέργεια κοντά στο παιδί του, από την άλλη το παιδί του ζει σε μια αρνητική ατμόσφαιρα. Είναι ένδειξη του ότι δεν έχει καν αντιληφθεί τη διάσταση του προβλήματός σας.

Ολες οι ελπίδες, και των παιδιών σας για να ζουν καθημερινά και με τους δύο γονείς τους και οι δικές σας για ευτυχία, βασίζονται σε ΕΣΈΝΑ.

Γιατί εσύ έχεις αντιληφθεί τουλάχιστον ότι υπάρχει πρόβλημα και ότι η ενότητα της οικογένειας κρέμεται από μια κλωστή.

Οπότε σε εσένα πέφτει και το βάρος της λύσης, όσο είναι δυνατόν. Συνήθως, εμείς, οι μαμάδες είμαι οι συνδετικοί κρίκοι στην οικογένεια. Είμαστε η "κόλλα" που θα ενώσει όλους τους διαφορετικούς χαρακτήρες.

 

Ξεκίνα από τον εαυτό σου και από τον άντρα σου. Πρέπει να βρεις την αιτία που στράβωσε η κατάσταση μεταξύ σας...