Όταν δεν υπάρχει σύμπνοια και ηρεμία

[Μπεμπούλα10]

Δηλαδή σου δίνει το ελεύθερο να κάνεις ό,τι θέλεις όταν λείπει;;;

 

Αυτός θεωρεί πώς ναι αλλά από τότε που γεννήθηκε έχω σαφέστατες και αυστηρές οδηγίες (σκηνοθεσία) για τα πάντα. Για το πώς να αντιδράσω άμα χτυπήσει, σε πόσα δευτερόλεπτα να τρέξω κοντά του, τι παιχνίδια επιτρέπονται, γιατί έκανα αυτό και όχι το άλλο. Κάποια στιγμή μου τις είχε δώσει και γραπτές τις οδηγίες (οι οποίες φυσικά δεν είχαν καμία σχέση σε βαρύτητα με τα θέματα λεκτικής και ψυχολογικής βίας που του θέτω εγώ).

 

Μάλιστα έχουμε τσακωθεί ακόμα και γιατί

- κατά την εισαγωγή στις στερεές τροφές η φρουτόκρεμα δεν ήταν αρκετά στερεή για τα γούστα του (είχε δει πολλά μωρά φαίνεται να αρχίζουν να τρώνε στερεές) ενώ το μωρό δεν μπορούσε να την φάει πηχτή και η μαμά του και η μαμά μου-που έχουν μεγαλώσει 5 παιδιά συνολικά- προσπαθούσαν να τον πείσουν ότι στην αρχή τα μωρά δεν μπορούν να πάνε από το γάλα σε τόσο πηχτή τροφή

- γιατί η σαλιάρα ήταν πολύ σφιχτή

- γιατί πήρα πάνα βρακάκι στο παιδί αντί για ανοιχτή πάνα και δεν τον ενημέρωσα ( ) και

- γιατί ανακάλυψε ότι δεν τον αλλάζω πια πάνω στην αλλαξιέρα αλλά στο κρεβάτι (είχε μεγαλώσει πολύ) και αυτός δεν το ήξερε.

[summer99]

Αυτός θεωρεί πώς ναι αλλά από τότε που γεννήθηκε έχω σαφέστατες και αυστηρές οδηγίες (σκηνοθεσία) για τα πάντα. Για το πώς να αντιδράσω άμα χτυπήσει, σε πόσα δευτερόλεπτα να τρέξω κοντά του, τι παιχνίδια επιτρέπονται, γιατί έκανα αυτό και όχι το άλλο. Κάποια στιγμή μου τις είχε δώσει και γραπτές τις οδηγίες (οι οποίες φυσικά δεν είχαν καμία σχέση σε βαρύτητα με τα θέματα λεκτικής και ψυχολογικής βίας που του θέτω εγώ).

 

Μάλιστα έχουμε τσακωθεί ακόμα και γιατί

- κατά την εισαγωγή στις στερεές τροφές η φρουτόκρεμα δεν ήταν αρκετά στερεή για τα γούστα του (είχε δει πολλά μωρά φαίνεται να αρχίζουν να τρώνε στερεές) ενώ το μωρό δεν μπορούσε να την φάει πηχτή και η μαμά του και η μαμά μου-που έχουν μεγαλώσει 5 παιδιά συνολικά- προσπαθούσαν να τον πείσουν ότι στην αρχή τα μωρά δεν μπορούν να πάνε από το γάλα σε τόσο πηχτή τροφή

- γιατί η σαλιάρα ήταν πολύ σφιχτή

- γιατί πήρα πάνα βρακάκι στο παιδί αντί για ανοιχτή πάνα και δεν τον ενημέρωσα ( ) και

- γιατί ανακάλυψε ότι δεν τον αλλάζω πια πάνω στην αλλαξιέρα αλλά στο κρεβάτι (είχε μεγαλώσει πολύ) και αυτός δεν το ήξερε.

 

αν είναι δυνατόν, εντάξει τώρα αυτά είναι υπερβολές. Πάντως βρε Μπεμπούλα μου, χωρίς να θέλω να σε θίξω ή να σε προσβάλλω, πώς προχώρησες στην απόφαση να κάνεις δεύτερο παιδί έχοντας αυτήν την αντιμετώπιση;

[Aimee]

 

Βέβαια και υπάρχει υποψία μίσους. Όταν ξαφνικά από το πουθενά ο σύντροφός σου σε μειώνει ως άχρηστη μάνα (και όλα αυτά εχουν πρωτοεμφανιστεί με την έλευση του παιδιού), διαφωνείτε συνέχεια για τα παιδιά και σε μειώνει και δεν συγκινείται από το κλάμα σου, ξαφνικά από σύντροφος σου γίνεται Ο ΕΧΘΡΟΣ από τον οποίο πρέπει να προστατευτείς. Είναι πολύ τρομακτικό όταν συμβεί, το έζησα σε πολύ πιο λάιτ εκδοχή και καταλαβαίνω την Μπεμπούλα απόλυτα.

 

Όμως, αν τον βλέπεις τον άλλο ως εχθρό, τότε και για τον άλλο γίνεσαι ο εχθρός του.

 

Οπότε, με αυτήν τη λογική, πού καταλήγεις; Μόνο σε δικηγόρο διαζυγίου.

 

Αν όμως, αποφασίσεις να αποδεχθείς ότι ο "άλλος" δεν είναι ο εχθρός σου (σκουλήκι και βιαστής) αλλά ο άνθρωπος που αγάπησες, που σου χάρισε δύο όμορφα παιδιά, που ζήσατε μαζί ανεπανάληπτες στιγμές και που σίγουρα κάποια στιγμή σε στήριξε, που προσπαθεί για την οικογένειά σας, ενδιαφέρεται για το καλό του παιδιού του αλλά ΔΕΝ ΞΈΡΕΙ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ, γιατί δεν έχει πρότυπο από την παιδική του ηλικία και τον βαραίνει το παρελθόν του ...... τότε μπορεί να δεις απέναντί σου ένα άνθρωπο, (και όχι τέλειο ον), που προσπαθεί... Και τότε, μπορεί να τον συμπονέσεις και να τον αγαπήσεις ξανά.

[Aimee]

Αυτός θεωρεί πώς ναι αλλά από τότε που γεννήθηκε έχω σαφέστατες και αυστηρές οδηγίες (σκηνοθεσία) για τα πάντα. Για το πώς να αντιδράσω άμα χτυπήσει, σε πόσα δευτερόλεπτα να τρέξω κοντά του, τι παιχνίδια επιτρέπονται, γιατί έκανα αυτό και όχι το άλλο. Κάποια στιγμή μου τις είχε δώσει και γραπτές τις οδηγίες (οι οποίες φυσικά δεν είχαν καμία σχέση σε βαρύτητα με τα θέματα λεκτικής και ψυχολογικής βίας που του θέτω εγώ).

 

Μάλιστα έχουμε τσακωθεί ακόμα και γιατί

- κατά την εισαγωγή στις στερεές τροφές η φρουτόκρεμα δεν ήταν αρκετά στερεή για τα γούστα του (είχε δει πολλά μωρά φαίνεται να αρχίζουν να τρώνε στερεές) ενώ το μωρό δεν μπορούσε να την φάει πηχτή και η μαμά του και η μαμά μου-που έχουν μεγαλώσει 5 παιδιά συνολικά- προσπαθούσαν να τον πείσουν ότι στην αρχή τα μωρά δεν μπορούν να πάνε από το γάλα σε τόσο πηχτή τροφή

- γιατί η σαλιάρα ήταν πολύ σφιχτή

- γιατί πήρα πάνα βρακάκι στο παιδί αντί για ανοιχτή πάνα και δεν τον ενημέρωσα ( ) και

- γιατί ανακάλυψε ότι δεν τον αλλάζω πια πάνω στην αλλαξιέρα αλλά στο κρεβάτι (είχε μεγαλώσει πολύ) και αυτός δεν το ήξερε.

 

Ασφυκτικός έλεγχος. Και παράλογος.

 

Εκδηλώθηκε έτσι ξαφνικά; Και Μόνο με το παιδί;

 

Και με την ψυχολογία, πώς ασχολείται;

 

 

Αναφέρεις πολλά στοιχεία αλλά μοιάζει αυτά να είναι οι βαλβίδες εκτόνωσης της οργής του και άλλων άσχημων αισθημάτων που τον κατακλύζουν. Ποια είναι όμως η ρίζα του προβλήματός του; Εκεί πρέπει να ψάξεις.

[Μπεμπούλα10]

αυτές τις μέρες έχουν γίνει παρόμοια σκηνικά ή έχει βελτιωθεί η κατάσταση; μιλήσατε καθόλου;

 

2-3 μέρες μετά από κάθε φασαρία τα πράγματα είναι πιο ήρεμα. Τώρα κοιμόμαστε και όλοι μαζί και είναι πιο ευχαριστημένος, αν και ξυπνάει λόγω των παιδιών.

 

Είδαμε μαζί το βίντεο που είχε βάλει η Alexia1985 -που είχε βάλει η Μελίνα- (σας ευχαριστώ πολύ κορίτσια ) και συζητήσαμε σχετικά.

 

Στην θεωρία συμφωνήσαμε σε όλα. Έκατσα και έγραψα κάποια βασικά πράγματα στα οποία συμφωνήσαμε αλλά έχουν αποτελέσει αιτία φασαρίας στο παρελθόν, ώστε να μην τα πάρει ο άνεμος και να μη καταλήξουμε πάλι στο 0.

 

Αφού δεν πάμε εμείς στον ειδικό, φέρνουμε τον ειδικό σε μας.

[Μπεμπούλα10]

Ασφυκτικός έλεγχος. Και παράλογος.

 

Εκδηλώθηκε έτσι ξαφνικά; Και Μόνο με το παιδί;

 

Πριν το παιδί ήταν πολύ χαλαρός και ευέλικτος. Αυτό ήταν ένα από τα πράγματα που μου άρεσαν πολύ σ' αυτόν. Ότι δεν ήταν "γιατί αυτό έτσι;" γιατί το άλλο γιουβέτσι;". Ήταν χαλαρός και δεν ασχολιόταν αν πήγαινε κάτι στραβά. Ήταν της φιλοσοφίας "δεν έγινε και τίποτα". Όταν κάνεις παιδί όμως, ανακαλύπτεις ότι χιλιάδες πράγματα έχουν σημασία, μικρότερη ή μεγαλύτερη.

 

 

Και με την ψυχολογία, πώς ασχολείται;

 

Διάβαζε παλιότερα.

 

 

Αναφέρεις πολλά στοιχεία αλλά μοιάζει αυτά να είναι οι βαλβίδες εκτόνωσης της οργής του και άλλων άσχημων αισθημάτων που τον κατακλύζουν. Ποια είναι όμως η ρίζα του προβλήματός του;

 

Νιώθει ότι δεν έχει τον έλεγχο. Νιώθει ότι για όλα στο σπίτι και τα παιδιά αποφασίζω εγώ.

[Μπεμπούλα10]

Υπάρχει μια υποψία μίσους στις σχέσεις σας: Εκείνος αδιαφορεί που σε πληγώνει και Εσύ εκφράστηκες για αυτόν με τον πιο ανατριχιαστικό τρόπο (λες και είναι ο βασανιστής σου...).

 

Δεν υπάρχει μίσος αλλά αν συνεχίσουμε να είμαστε έτσι, εκει θα καταλήξουμε. Δεν νιώθω ήρεμα και άνετα μαζί του. Μπορώ να πω ότι 70% του χρόνου μας νιώθω ότι κρατάω μια βόμβα στα χέρια μου και περιμένω να εκραγεί. Ακούω το κλειδί στην εξώπορτα, παίρνω ανάσα και εύχομαι να πάνε όλα καλά και να φάμε χωρίς φασαρία.

 

Η μόνη στιγμή που είναι ήρεμος και μπορώ να χαλαρωσω είναι 1-2 μέρες μετά από κάποια φασαρία αλλά εκεί έχω πληγωθει και αηδιάσει με τον τρόπο που έχει φερθεί και μου έχει μιλήσει.

[Μπεμπούλα10]

Και στους δύο, εκείνη τη στιγμή.

 

ΑΠΑΠΠΑΑΑΑΑ!!!!Καλέ, θες να πεθάνω;; Τι σου' χω κάνει;;;

 

Σοβαρολογείς ότι μου προτείνεις να πω τέτοιο πράγμα στον άντρα μου μετά από τόσες σελίδες που έχω γράψει;

 

 

Και να εξηγήσεις από πριν στον άντρα σου, ότι αν παραφερθεί και το ξανακάνει, θα παρέμβεις ήρεμα

 

Διπλό ΑΠΑΠΑΑΑΑΑΑΑ!!!

 

Έχω γράψει πολλές φορές ότι αυτό το έχω πει και ισοδυναμεί με 3ο παγκόσμιο (και φταίω εγώ)

[Aimee]

 

Νιώθει ότι δεν έχει τον έλεγχο. Νιώθει ότι για όλα στο σπίτι και τα παιδιά αποφασίζω εγώ.

 

Γιατί νομίζεις ότι το νιώθει αυτό;

 

 

*Μπεμπούλα10, πραγματικά έχω συγκλονιστεί από την ένταση της απελπισίας σου...

Σίγουρα χρειάζεσαι στήριξη. Ζεις σε πολύ δυσάρεστο κλίμα. ΠΏΣ αντέχεις.,,

Επειδή είσαι ενημερωμένη και διαβασμένη, και μένεις στην Αθήνα νομίζω, να σου προτείνω να κάνεις ένα τηλ. στη Φαιναρέτη;

Μακάρι να μπορούσαμε να βοηθήσουμε με όσα γράφουμε!

[Μπεμπούλα10]

αν είναι δυνατόν, εντάξει τώρα αυτά είναι υπερβολές. Πάντως βρε Μπεμπούλα μου, χωρίς να θέλω να σε θίξω ή να σε προσβάλλω, πώς προχώρησες στην απόφαση να κάνεις δεύτερο παιδί έχοντας αυτήν την αντιμετώπιση;

 

Αυτά είναι μερικά παραδείγματα, τα οποία μάλιστα τα ξεχνάει. Κυριολεκτικά τα ξεχνάει. Πρέπει να κάτσω να του τα περιγράψω λεπτομερώς και κάποια στιγμή τα θυμάται (όχι πάντα).

 

Όταν του λέω με τι ασήμαντα πράγματα έχει ασχοληθεί κατα καιρούς, ενώ μειώνει τη βαρύτητα πολύ σημαντικών θεμάτων λεκτικής και ψυχολογικής βίας προς εμένα και το παιδί, πέρα βρέχει.....

[Μπεμπούλα10]

*Μπεμπούλα10, πραγματικά έχω συγκλονιστεί από την ένταση της απελπισίας σου...

Σίγουρα χρειάζεσαι στήριξη. Ζεις σε πολύ δυσάρεστο κλίμα. ΠΏΣ αντέχεις.,,

 

Αντέχω γιατί μέχρι να κάνουμε αυτήν την εκτενέστατη συζήτηση με όλες σας (και σας ευχαριστώ και πάλι για την παρέα ) νόμιζα ότι έτσι είναι ο γάμος με 2 παιδιά...

 

Ο άντρας μου κάθε φορά που πάω να του πω πόσο άσχημη είναι η κατάσταση, μου λέει απλά να πάψω να γκρινιάζω-ότι δεν είναι τίποτα φοβερό και συμβαίνει λίγο πολύ σε όλα τα σπίτια.

 

Όποτε δεν έχει όρεξη για συζήτηση, ακυρώνει οποιαδήποτε προσπάθειά μου βαφτίζοντάς τη "γκρίνια".

 

Και μένουμε πάντα στο 0 ...

[summer99]

Και εμείς τσακωνόμαστε με τον άντρα μου γιατί έχουμε διαφορετικές απόψεις αλλά δε φοβάμαι να του μιλήσω ή να του πω ότι φέρεται άσχημα και θα απαιτήσω να με ακούσει. Παρέες δεν έχεις, φίλες, συγγενείς που να εμπιστεύεσαι για να τους πεις τι συμβαίνει; μην κάθεσαι σπίτι μόνη σου με τα παιδιά, βγες να νιώσεις πιο καλά. Στείλε τον γιο σου στον παιδικό, είναι σε καλή ηλικία για να πάει.

[Μπεμπούλα10]

Αν του πεις ότι έχεις φτάσει στα πρόθυρα του να σκέφτεσαι για διαζύγιο δεν θα ταρακουνηθεί?

 

Του είπα ότι θέλω να φύγω από το σπίτι. Μου είπε "φύγε". Με ρώτησε που θα πάω και του είπα "Οπουδήποτε. Να πάω σ' 'ένα παγκάκι να έχω την ηρεμία μου". Με κοίταξε παραξενεμένος και με ρώτησε "σε ποιο παγκάκι;" (γελάτε, εεε;;. Δεν το είπε ειρωνικά, αλλά του βγήκε μηχανικά. Εκ των υστέρων βεβαια, είναι αστείο.

 

 

Και ότι μόνο αμα πάτε σε σύμβουλο θεωρείς ότι θα καλυτερέψουν τα πράγματα?

 

Ναι.

 

 

πες του ότι και να μην συμφωνεί ας το κάνει για σένα, αν σε αγαπάει.

 

Απαπάαα! Θα με φτύσει άμα κάνω τέτοιους μελοδραματισμούς...

 

 

Όταν ξαφνικά από το πουθενά ο σύντροφός σου σε μειώνει ως άχρηστη μάνα (και όλα αυτά εχουν πρωτοεμφανιστεί με την έλευση του παιδιού), διαφωνείτε συνέχεια για τα παιδιά και σε μειώνει και δεν συγκινείται από το κλάμα σου

 

Το κλάμα το θεωρεί ένδειξη αδυναμίας. Όταν γεννήθηκε η μπέμπα είχα τον γιο μου 22 μηνών. Πολύ τραυματική εμπειρία γι'αυτόν. Επί 5 μήνες όποτε με έβλεπε να παίρνω το μωρό, ερχόταν και με τραβολογούσε, έκλαιγε, υπέφερε πολύ. Το μωρό είχε κολικούς και παλινδρόμηση και δεν κοιμόμουν ποτέ πάνω από 1 ώρα σερί. Είχα κάνει και καισαρική και δυσκολευόμουν με την τομή. Από την αυπνια είχα και ιλίγγους. Ένιωθα τις νύχτες, με το μωρό αγκαλιά, ότι έπεφτα από το κρεβάτι.

 

Οι πρακτικές δυσκολίες και τα ξεσπάσματα του μικρού ήταν αρκετές για να με κάνουν να βιώνω μια πολύ δύσκολη συνθήκη. Ξενυχτούσα μόνη μου με 2 μωρά. Ο άντρας μου δεν βοηθούσε ιδιαίτερα γιατί εργαζόταν πολλές ώρες αλλά και γιατί έλεγε ότι ήταν δική μου ευθύνη και εγώ έπρεπε να τα βγάλω πέρα(όταν του είπα ότι αυτό ήταν πολύ πολύ άσχημο πράγμα να πει ένας άντρας στη γυναίκα του που έχει 2 μωρά, δεν το ξαναείπε)

 

Αλλά το κερασάκι πάνω στην τούρτα ερχόταν όταν ερχόταν ο άντρας μου και αντί να με βοηθάει, με έβλεπε που ήμουν χάλια και μου έλεγε υποτιμιτικά "Τι έχεις; Δεν φαντάζομαι να μου πάθεις καμιά καταθλιψούλα;"

 

Την οποία μάλλον την είχα πάθει αλλά επειδή θα ήταν ένδειξη προσωπικής μου αδυναμίας και αποτυχίας, έμεινε πάντα ανεπίσημη και προσωπική μου υπόθεση.

 

 

 

Δεν μπορώ να καταλάβω πώς ένας γλυκός και τρυφερός κατά τα άλλα άνθρωπος μπορεί να γίνει τόσο άκαρδος...

 

 

Το να αγαπάμε κάποιον (παιδί, σύντροφο) δεν φτάνει. Πρέπει να μπορούμε να το δείχνουμε όταν το χρειάζεται...

[Μπεμπούλα10]

Και εμείς τσακωνόμαστε με τον άντρα μου γιατί έχουμε διαφορετικές απόψεις αλλά δε φοβάμαι να του μιλήσω ή να του πω ότι φέρεται άσχημα και θα απαιτήσω να με ακούσει.

 

Αυτό είναι πολύ καλό. Σε ζηλεύω θανάσιμα

 

 

Παρέες δεν έχεις, φίλες, συγγενείς που να εμπιστεύεσαι για να τους πεις τι συμβαίνει;

 

Δυστυχώς μετά τα παιδιά είναι δύσκολο να έχω παρέες. Έχω 2 φίλες με τις οποίες όμως μιλάμε τηλεφωνικά κυρίως γιατί έχουν κι αυτές δικά τους παιδιά και μένουν πολύ μακρυά. Μια άλλη στην οποία θα μπορούσα να μιλήσω δυστυχώς είναι πνιγμένη και έρχεται σπάνια. Συγγενείς δεν έχω που θα μπορούσα να μιλήσω.

 

 

μην κάθεσαι σπίτι μόνη σου με τα παιδιά, βγες να νιώσεις πιο καλά.

 

Δεν είναι τόσο εύκολο να βγαίνω...πρακτικά.

 

Στείλε τον γιο σου στον παιδικό, είναι σε καλή ηλικία για να πάει.

 

Αυτό δεν γίνεται διότι χρήματα για ιδιωτικό παιδικό δεν υπάρχουν και οι αιτήσεις για δημόσιους έχουν τελειώσει. Αφού κάθομαι έτσι κι αλλιώς σπίτι με την μπέμπα, κρατάω και το άλλο παιδί.

[Μπεμπούλα10]

αν είναι δυνατόν, εντάξει τώρα αυτά είναι υπερβολές. Πάντως βρε Μπεμπούλα μου, χωρίς να θέλω να σε θίξω ή να σε προσβάλλω, πώς προχώρησες στην απόφαση να κάνεις δεύτερο παιδί έχοντας αυτήν την αντιμετώπιση;

 

Θέλαμε 2 παιδιά και ο άντρας μου ήταν αισιόδοξος ότι πανε καλά τα πράγματα.

 

Επίσης, δεν είχα ιδέα τι με περίμενε-πώς είναι η πραγματικότητα με 2 μικρά παιδιά. Αν το ήξερα, δεν θα το είχα κάνει αλλά δεν θα είχα τώρα την κορούλα μου.

[Τόνια]

Σκηνικό 2ο: Το παιδί έχει νευριάσει γιατί ο μπαμπάς δεν τον αφήνει να χτυπάει την μπαλκονόπορτα. Νευριάζει και ο μπαμπάς και αφού το παιδί συνεχίζει παρά τις προειδοποιήσεις του, αρχίζει να του φωνάζει και φυσικά και το παιδί αρχίζει να φωνάζει και να κλαίει.

 

Ο μπαμπάς του του φωνάζει να ηρεμήσει αλλά (έκπληξη πάλι!) το παιδί δεν ηρεμεί με τις φωνές και τις απειλές αλλά γίνεται χειρότερα. Ο μπαμπάς αρχίζει να του φωνάζει χειρότερα. Η μαμά αντιδρά και του λέει να μη φέρεται έτσι στο παιδί. Ο μπαμπάς πετάει τη μαμά έξω από το δωμάτιο και κλειδώνει την πόρτα. Του φωνάζει άσχημα και κάποια στιγμή ακούγονται 4 ήχοι σαν από χαστούκια. Η μαμά χτυπάει την πόρτα δυνατά.

Κάποια στιγμή ο μπαμπάς ξεκλειδώνει την πόρτα και βγαίνει με το παιδί. Η μαμά τον ρωτάει αν χτύπησε το παιδί. Ο μπαμπάς το αρνείται. Το παιδί δεν μιλάει και δεν μπορεί να πει στη μαμά αν το χτύπησε ο μπαμπάς.

 

 

ειλικρινά μετά από αυτό δεν καταλαβαίνω τι συζητάτε 8 σελίδες τώρα..... ακόμα δεν έχεις πάρει τα παιδιά να φύγεις;;; το παιδί είναι καμένο...εκτός αν περιμένεις να χτυπήσει κι εσένα..... πράγμα που με μαθηματική ακρίβεια δεν θα αργήσει να γίνει (αν δεν έχει γίνει κι όλας..)

[lelaki1980]

μπεμπουλα με αυτα που γραφεις και τα παρακολουθω με εχουν κανει να αηδιασω οσο αφορα τον συζυγο σου.δεν σεβεται τιποτα σε υποτιμαει σε ειρωνευεται δεν σε ακουει σε κατι το οποιο μπορεις να πεις σαν γυναικα σαν μαμα σαν φιλη του.κατανοοω το γεγονος οτι θελεις να τα βγαλεις απο μεσα σου στην πραξη ομως τι γινετε.....εισαι σαν φυλακισμενη μεσα στο ιδιο σου το σπιτι και ο αντρας σου ειναι σαν τον δεσμοφυλακα που απλα παρακολουθει τον φυλακισμενο.δεν εχετε την παραμικρη συμφωνια σε τιποτε δεν δεχεται αντιρρησεις σε τιποτε ακομα και λαθος να κανει δεν θα το παραδεχτει ποτε....πρεπει να ανασκουμπωθεις αμεσα για τα παιδια σου.σε ενα ποστ εγραψες οτι ετσι νομιζεις οτι ειναι η οικογενεια με 2 παιδια.φανταζομαι οτι μαλλον εχεις καταλαβει πως δεν ειναι....εγω πιστευω ακραδαντα οτι ιδανικη οικογενεια δεν υπαρχει...υπαρχουν μερικες φορες τσακωμοι- διαφωνιες -νευρα κτλ....ενα ομως πρεπει να υπαρχει για να κρατηθει ενα σπιτι και αυτο ειναι μοναχα ο σεβασμος.δεν σου λεω του στυλ ααααα αντρουλη μου ειμαι κουρασμενη βαλε τα πιατα στο πλυντηριο αλλα αντρουλη μου κουραστηκα σημερα και περιμενω απο τον συντροφο μου να μου πει απλα. ενταξει ξεκουρασου και κανε και ενα μπανιο να χαλαρωσεις....δεν θελω τιποτε αλλο να μου πει η να μου κανει με τα παιδια γιατι με εχει ηδη καλυψει...και εμεις εχουμε κατι επικους τσακωμους σε ορισμενα πραγματα που με τσαντιζουνε αλλα οταν θα ηρεμησουν τα πνευματα θα το συζητησουμε(μην φανταστεις κανα 5 λεπτο μονο)και μετα θα ξεχαστει.αλλα ολα αυτα πηγαζουν απο την καθημερινοτητα την κουραση κτλ. δηλαδη φυσιολογικα πραγματα.δεν μπορω να σου πω τι θα εκανα εγω στη θεση σου (αν και φανταζομαι καταλαβαινεις) αλλα εγω θα σου πω κοιτα την μπεμπουλα 10 μονο και αγαπησε τον εαυτο σου....αν ησουνα φιλη μου θα σου μιλαγα διαφορετικα γιατι δεν ειμαι και ο ποιο ηρεμος ανθρωπος οταν μου πατανε τον καλλο γιατι εκει που μπορει να με δεις να μαγειρευω μπορει να ακουσω κατι η να μαθω κατι που θα με κανει εξω φρενων και εκεινη την στιγμη τα παραταω ολα και περνω τα τηλεφωνα τα σταθερα και τα κινητα και ζηταω εξηγησεις:D:D:Dκοινως ειμαι ντομπρα και οποιος θελει να μου πει κατι να μου τα πει στη μουρη μου...αν εβλεπα εστω και την παραμικρη διαθεση του αντρα σου να λυθει το προβλημα εστω και σε εναν ειδικο (αν και ειμαι κατα) θα στο ελεγα πραγματικα.για μενα ειναι φαουλ σε ολα ασχετα με μερικες κοπελες που θελουν να το δουν και απο μια αλλη οπτικη γωνια και καλα κανουν γιατι εδω συζηταει ο καθενας την αποψη του αλλα αν το παρεις εντελως αντικειμενικα και σου παραθεσω ολα σου τα ποστ με τις ιδεολογιες του συζυγου πραγματικα δεν βρισκω κατι να τον δικαιολογει...και εστω και εσυ να εισαι σε ολα λαθος δεν του δινει το δικαιωμα να σε υποτιμαει και να σε υποβιβαζει οπως μπορει....φρικαρα με το ποστ που σου μιλησε ασχημα και εκλαιγες και σου ειπε οτι το εννοουσε αυτο που σου ειπε :mad::mad:αισχος.....και λυπηθηκα και που ειπες οτι ακουω τα κλειδια στην πορτα και ευχομαι να κυλησουν ηρεμα τα πραγματα αποψε:confused::confused: σε καμια δεν αξιζει αυτη η συμπεριφορα κατσε και σκεψου καλα ορθωσε αναστημα μην κλαις και ευχομαι να παρεις την καλυτερη αποφαση

[lelaki1980]

Δεν μπορώ να καταλάβω πώς ένας γλυκός και τρυφερός κατά τα άλλα άνθρωπος μπορεί να γίνει τόσο άκαρδος...

 

θελεις να μας πεις απο που την ειδες την γλυκυτητα και την τρυφεροτητα μετα απο αυτα που μας εχεις διηγηθει?εκτος αν μου ξεφυγε καποιο ποστ σου η ηταν γλυκος και τρυφερος οταν γνωριστηκατε?

[Aimee]

ειλικρινά μετά από αυτό δεν καταλαβαίνω τι συζητάτε 8 σελίδες τώρα..... ακόμα δεν έχεις πάρει τα παιδιά να φύγεις;;; το παιδί είναι καμένο...εκτός αν περιμένεις να χτυπήσει κι εσένα..... πράγμα που με μαθηματική ακρίβεια δεν θα αργήσει να γίνει (αν δεν έχει γίνει κι όλας..)

 

Αν είχες διαβάσει τις 8 σελίδες, θα είχες καταλάβει τι συζητάμε.

[Aimee]

Δεν μπορώ να καταλάβω πώς ένας γλυκός και τρυφερός κατά τα άλλα άνθρωπος μπορεί να γίνει τόσο άκαρδος...

 

θελεις να μας πεις απο που την ειδες την γλυκυτητα και την τρυφεροτητα μετα απο αυτα που μας εχεις διηγηθει?εκτος αν μου ξεφυγε καποιο ποστ σου η ηταν γλυκος και τρυφερος οταν γνωριστηκατε?

 

Lelaki1980, η Μπεμπούλα έχει γράψει για τις αρετές του συζύγου της, και όχι μόνο μια φορά.

 

Προσωπικά δεν συμμετέχω στη συζήτηση για να δώσω μια άλλη οπτική. Ούτε και είμαι, έστω και ελάχιστα, ανεκτική στη βία προς τα παιδιά. Συμμετέχω γιατί Α) η Μπεμπούλα μου είναι πολύ συμπαθής και Β) γιατί από όσα γραφεί-εννοηθεί-μαντέψει δεν έχω αποκομίσει την εντύπωση ότι ο άντρας αυτός είναι βίαιος (=άρρωστος=επικίνδυνος) ούτε η κατάσταση της οικογένειας είναι ανίατη, ώστε το διαζύγιο να αποτελεί μονόδρομο ως μόνη αξιοπρεπή διαφυγή.

 

Η δική μου εικόνα είναι ότι πρόκειται για έναν άνθρωπο με συναισθήματα που δεν ξέρει πώς να τα εκφράσει, καθώς παραμένει παγιδευμένος στο δικό του άσχημο παρελθόν. Θα έλεγα μάλιστα ότι φοβάται την ίδια την αγάπη (κάπου εκεί τριγυρνά η "μανία" του με τα όρια), γιατί θα υποχρεωθεί να αναγνωρίσει το πόσο λάθος παιδαγωγικές αρχές ακολούθησαν οι γονείς του. Είναι ενήλικας κι όμως ακόμη νιώθει την ανάγκη να δικαιολογεί τους γονείς του, γιατί τελικά δεν έχει μπορέσει να ξεπεράσει τα παιδικά του τραύματα.

 

Μπαίνω σε χωράφια που δεν τα ξέρω, αλλά αυτή η εικόνα μου έχει δημιουργηθεί. Για αυτό λέω ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος, αν βοηθηθεί, ΜΠΟΡΕΙ να αλλάξει και η ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΈΝΗ οικογένεια να παραμείνει ενωμένη και αγαπημένη.

Και ο μόνος άνθρωπος που μπορεί να φέρει εις πέρας αυτό, είναι η μαμά, ο συνδετικός κρίκος της ΚΑΘΕ οικογένειας. Που προφανώς έχει και αυτή ανάγκη από στήριξη.

Τέλος, για διάφορους λόγους, νομίζω ότι η συγκεκριμένη συμφορουμίτισσα διαθέτει και υπομονή και επιμονή και ενσυναίσθηση. Είναι λοιπόν ο "ιδανικός" άνθρωπος για τέτοιες επικίνδυνες αποστολές. Αν νόμιζα ότι είχα απέναντί μου μια γυναίκα που είναι για τα λίγα, τα απλά και τα εύκολα (όπως τοοοοσες γύρω μας), το μόνο που θα έκανα θα ήταν να της συστήσω να βιαστεί να βγάλει το διαζυγιάκι της πριν ξεσπάσει μεταξύ του ζευγαριού ανοιχτός πόλεμος.

[miriki]

Για μένα το ζήτημα δεν είναι καθόλου αν θα πάρει διαζύγιο το συγκεκριμένο ζευγάρι ή όχι. Αυτό είναι το τελευταίο. Το ουσιαστικό είναι η κοπέλα αυτή να δει τη δική της ευθύνη (και το θύμα έχει ευθύνη όχι μόνο ο θύτης ), να βγει από το τέλμα της και να δώσει το σωστό για την περίσταση πρότυπο στα παιδιά της =" Αγωνίζομαι για την ασφάλεια και την ευτυχία της οικογένειάς μου". Η τελική μορφή της οικογένειας (χωρισμένοι, σε διάσταση, σε διαρκή ψυχοθεραπεία, οτιδήποτε) δεν έχει σημασία. Αυτό που μετράει είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι να μπορούν να ζουν χωρίς φόβο, προκαταλήψεις και βία.

 

Το (όποιο) θύμα έχει πολλά βήματα να κάνει για να μπορέσει να αποτινάξει από πάνω του τη μενταλιτέ του θύματος, αλλά αυτό είναι ουσιαστικό για τη μετέπειτα πορεία του. Για να μην κάνει ξανά τις ίδιες επιλογές, για να αποφεύγει εγκαίρως και αποτελεσματικά τις κακοτοπιές και για να έχει την ευκαιρία για μια φυσιολογική ζωή.

 

Αν λοιπόν απλά βγει ένα διαζύγιο, δεν αλλάζουν και πολλά μέχρι να πάρει κανείς τη ζωή του στα χέρια του. Αυτή είναι η συμβολή του ειδικού.

 

Όντως η Φαιναρέτη ίσως είναι καλή λύση, αυτό σκεφτόμουν όταν ρώτησα την ηλικία της μικρής.

[Μπεμπούλα10]

Δεν μπορώ να καταλάβω πώς ένας γλυκός και τρυφερός κατά τα άλλα άνθρωπος μπορεί να γίνει τόσο άκαρδος...

 

θελεις να μας πεις απο που την ειδες την γλυκυτητα και την τρυφεροτητα μετα απο αυτα που μας εχεις διηγηθει?εκτος αν μου ξεφυγε καποιο ποστ σου η ηταν γλυκος και τρυφερος οταν γνωριστηκατε?

 

Aς γράψω λοιπόν ένα ποστ με τα καλά στοιχεία του άντρα μου

 

 

-Έχει μια πολύ γλυκιά και τρυφερή πλευρά-ειδικά στις καλές στιγμές μας

-έχει τρομερά έντονη την αίσθηση της υπεθυνότητας ως προς την οικογένειά του(ως προς τα οικονομικά, ως προς το πρότυπο που αποτελεί για τα παιδιά του, κ.α.)

-είναι απίστευτα εργατικός (κυριολεκτικά α-πίστευτα, τόσα χρόνια που τον ξέρω δεν το πιστεύω ότι υπάρχει άνθρωπος να αντέχει και να μη σταματάει καθόλου) έως και εργασιομανής. Θέλει να δουλεύει όχι μόνο για να βγάζει χρήματα, αλλά και να προχωράει στo αντικείμενό του και στη ζωή του.

-λατρεύει τα παιδιά και ειδικά με τα δικά του τρελαίνεται. Μου έχει πει σε μια από τις τρυφερές μας στιγμές "αν ποτέ μου πάρεις τα μπεμπάκια μου, θα πεθάνω από τη λύπη"

-δεν έχουμε θέματα ζήλιας και απιστίας, ούτε καν στη δύσκολη για τη σχέση μας περίοδο που διανύουμε, αν και είναι αρκετά όμορφος άντρας και έχει άπειρες ευκαιρίες

-είναι δυναμικός και τον εμπιστεύομαι ότι σε μια κατάσταση ανάγκης θα αντιδράσει ψύχραιμα και θα κάνει το καλύτερο ανθρωπίνως δυνατό

-είναι άνθρωπος του σπιτιού, όπως κι εγώ, κι όχι του γηπέδου, του κλαμπ, του καφενείου, κτλ. Ταιριάζουμε σ'αυτό.

-καταφέρνουμε να συνεννοούμαστε καλά στα οικονομικά

-είναι τίμιος και ντόμπρος άνθρωπος (παραείναι δηλαδή-λίγο τακτ δεν θα μας έβλαπτε )

- δεν λέει ψέμματα

- δεν φοβάται

- είναι μαχητής

[ekavi_]

Για μένα το ζήτημα δεν είναι καθόλου αν θα πάρει διαζύγιο το συγκεκριμένο ζευγάρι ή όχι. Αυτό είναι το τελευταίο. Το ουσιαστικό είναι η κοπέλα αυτή να δει τη δική της ευθύνη (και το θύμα έχει ευθύνη όχι μόνο ο θύτης )

 

Συμφωνώ. Λέω και ξαναλέω ότι μπεμπούλα πρέπει πρώτα να κάνεις μια αυτοκριτική πριν πάρεις αποφάσεις. Δεν έχω βρει ούτε ένα ποστ όπου να κάνεις κριτική στον εαυτό σου. Δεν μπορεί να μην υπάρχει έστω κάτι που θα μπορούσες να κάνεις διαφορετικά... Σε όλα τα θέματα εμφανίζεσαι σίγουρη ότι έχεις κάνει το σωστό και πως είσαι θύμα. Αυτή την εικόνα μου περνάς.

[G.Geo]

Θέλαμε 2 παιδιά και ο άντρας μου ήταν αισιόδοξος ότι πανε καλά τα πράγματα.

 

Επίσης, δεν είχα ιδέα τι με περίμενε-πώς είναι η πραγματικότητα με 2 μικρά παιδιά. Αν το ήξερα, δεν θα το είχα κάνει αλλά δεν θα είχα τώρα την κορούλα μου.

 

Κορίτσι μου, δεν έχεις καταλάβει ακόμη τα λόγια μου, αλλά σου ξαναλέω πως οι άντρες μας έχουν πολλά κοινά. Εχω περάσει πολύ χάλια, έχω ανοίξει και σχετικό θέμα εδώ και τότε οι κοπέλες με βοήθησαν πολύ. Επικρατούσε το χάος στο σπίτι και σκεφτόμουν και χωρισμούς και διάφορα. Ομως το πάλεψα γιατί η οικογένεια μας για μένα είναι ότι πιο σημαντικό και αξίζει κάθε ευκαιρία για βελτίωση και ευτυχία και δικαιώθηκα!!!!7 μηνες μετά η κατάσταση δεν έχει καμία σχέση με τότε. Είμαστε ήρεμοι και δεν γίνονται καυγάδες και με τα παιδιά όλα πηγαίνουν πολύ καλα. Δεν έχουμε δηλαδή σοβαρές εντάσεις που να μην μπορούμε να διαχειριστούμε. Εχω πει δυστυχώς πολλές φορές ότι αν ήξερα τι με περιμένει δεν θα έκανα δεύτερο παιδί....αλλά ήταν λάθος, είναι ο θησαυρός μου και τελικά είδα πως όλα είναι στα χέρια μας, της μαμάς και του μπαμπα...Δυστυχώς σε εμάς τις γυναίκες πέφτει ο κλίρος, να πρέπει να ενώσουμε ασύνδετα κομμάτια και να τα κάνουμε οικογένεια!! Ξέρω είναι άδικο, αλλά μόνο εμείς μπορούμε, η γυναίκα είναι ο στηλοβάτης, αν αυτή θέλει, μπορεί να κάνει τα πάντα, αν όχι, μπορεί να διαλύσει τα πάντα!!! Τα παιδιά είναι μικρά, μην πέρνεις εν θερμώ αποφάσεις, τα πράγματα αν έχεις την διάθεση και βοήθεια από ειδικό ΜΠΟΡΟΥΝ να καλυτερέψουν. Αλήθεια στην γραμμή του forum κάλεσες να σου πουν 2-3 πράγματα?

[Μπεμπούλα10]

μπεμπουλα με αυτα που γραφεις και τα παρακολουθω με εχουν κανει να αηδιασω οσο αφορα τον συζυγο σου.δεν σεβεται τιποτα σε υποτιμαει σε ειρωνευεται δεν σε ακουει σε κατι το οποιο μπορεις να πεις σαν γυναικα σαν μαμα σαν φιλη του.

 

Αυτός από τη δική του πλευρά δεν πιστεύει ότι είναι τόσο φοβερό να μου πει και μια κουβέντα παραπάνω γιατί παλιότερα φερόταν πολύ χειρότερα και γιατί "σιγά, αυτά συμβαίνουν σε όλα τα σπίτια". Δεν το θεωρεί τόσο σημαντικό και το ξεχνάει.

 

και λυπηθηκα και που ειπες οτι ακουω τα κλειδια στην πορτα και ευχομαι να κυλησουν ηρεμα τα πραγματα αποψε

 

 

Λυπάμαι τόσο όταν συνειδητοποιώ ότι αυτή έχει καταντήσει να είναι η Νο. 1 φιλοδοξία της ζωής μου...