Aimee

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    1.374
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

2 Neutral

Περισσότερα για την/τον Aimee

  • Rank
    Δοκιμή

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

Το πεδίο των 'πρόσφατων επισκεπτών' είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες ή επισκέπτες.

  1. Πιστεύω ότι το δώρο αντικατοπτρίζει τα αισθήματά μας για έναν άνθρωπο. Όχι αναγκαστικά η τιμή αλλά το σύνολο της χειρονομίας: η καρτούλα με τις ευχές, η ζωγραφιά που θα φτιάξει το παιδί για τον φίλο του, η καλή διάθεση με την οποία θα πάνε οι γονείς στο πάρτυ. Και στις σχέσεις ζωής, με τους γονείς μας, τον σύντροφο, τα παιδιά μας, το ίδιο ισχύει. Όταν το δώρο είναι μια "ξεπέτα", συμβατικό, "για να βγει" η υποχρέωση είναι κάτι που το αισθανόμαστε. Είτε αξίζει 6 ευρώ, είτε 50 ευρώ. Και νομίζω ότι η χαρά που παίρνουμε όλοι από τα χειροποίητα δώρα έγκειται στο ότι ο άλλος μας νοιάστηκε. Μας έπλεξε κασκόλ στο χρώμα που μας ταιριάζει, μας έφτιαξε τα σκουλαρίκια και την καρφίτσα που ξέρει ότι είναι του γούστου μας, μας χάρισε το αγαπημένο μας σπιτικό γλυκό. Στο θέμα, λοιπόν, δεν είναι η τιμή που με "χαλάει". Αλλά η όλη διάθεση. Και αυτά τα περί προίκας και "απόσβεσης", μου ηχούν εξωπραγματικά. Επειδή είναι λίγο πολύ γνωστό το κόστος ενός πάρτυ για όλα τα παιδιά της τάξης, όποιος πράγματι επιδιώκει την απόσβεση του κόστους του, θα πρέπει να καλέσει αποκλειστικά τέκνα εφοπλιστών. ΥΓ: Και στους γονείς μου, όταν πάμε για φαγητό, μια σαλάτα ή ένα γλυκάκι θα το πάω. Δεν είναι ούτε για επίδειξη, ούτε για να "υποχρεώσω" σε ανταπόδοση, ούτε γιατί κοιτάω το πορτοφόλι. Απλά έτσι νιώθω και μου δίνει χαρά το να προσφέρω κάτι (εφόσον βεβαίως είμαι στη θέση να το προσφέρω).
  2. Ακριβώς! Δεν είναι η καλλιγραφία αυτή καθαυτή το ζήτημα αλλά το να έχει καταβληθεί προσπάθεια για ευανάγνωστα γραμματάκια. Και προφανώς δεν αποτελεί πρόβλημα η "ακαταστασία" που παρατηρείται συνήθως στην τελευταία άσκηση αλλά η εργασία που από την αρχή ως το τέλος της είναι εμφανώς προχειροφτιαγμένη. Το παιδί πρέπει να μάθει ότι το άρπα-κόλλα και η παιδεία είναι ασύμβατες έννοιες. Και αυτό εμπεδώνεται σταδιακά. 1) Μπορείς όμως να εμπλουτίσεις και να ενισχύσεις αν δεν έχεις "θεμέλια"; Γιατί αυτό είναι η Α Δημοτικού. 2) -Καταρχάς, πιστεύω στην αποδοτικότητα της "αργής μάθησης" σε αυτήν την ηλικία και όχι στον καλπασμό του στυλ να πάρουμε μια γεύση και αύριο-μεθαύριο θα ξανακάνουμε ένα πέρασμα. -Επιπλέον, πριν καν αποκτήσω παιδί, ήξερα από το οικογενειακό μου περιβάλλον τους προβληματισμούς που υπήρχαν σχετικά με την έκταση της ύλης σε συγκεκριμένα μαθήματα ορισμένων τάξεων. Η Γλώσσα Α Δημοτικού είναι μια τέτοια περίπτωση. -Αντίστοιχη ήταν η τοποθέτηση της δασκάλας μας στην Α Δημοτικού, στην πρώτη συνάντηση με τους γονείς, όταν εξήγησε το πλαίσιο, τους στόχους και τη μέθοδό της. Και στις (αρκετές) ατομικές συναντήσεις, είχε γίνει λόγος για την ύλη της γλώσσας αφού ενδιαφερόταν να μάθει αν οι μαθητές της πιέζονταν. -Πέραν του ότι έχω φοιτήσει σε σχολείο του εξωτερικού για κάποιο διάστημα, πλέον πολλοί γνωστοί μας μένουν εκτός Ελλάδας. Μαθαίνουμε έτσι, για παράδειγμα, ότι στην Αγγλία/Γαλλία/Σουηδία η προπαίδεια δεν εντάσσεται στην ύλη των Μαθηματικών της Β Δημοτικού. -Στην Αθήνα, σε κάθε γειτονιά, έχουν ξεφυτρώσει "οικοδιδασκαλεία" που κάνουν φροντιστήριο σε παιδιά Δημοτικού. -Στους παγκόσμιους διαγωνισμούς, τα Ελληνόπουλα πάνε όλο και χειρότερα, ως προς τις λεκτικές και μαθηματικές δεξιότητες. Έτσι, για μένα, είναι "κοινός τόπος" ότι το περίγραμμα της ύλης δεν είναι ορθά καθορισμένο. 3) "Με όποιον δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις". Επειδή βλέπω φίλες μου δασκάλες -με λατρεία για τη δουλειά τους και ζηλευτές ικανότητες- να αγκομαχάνε με διάφορα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στο σχολείο (περιττή η αναφορά τους, νομίζω...) και να νιώθουν και σαν "βραχνά" την ύλη που πρέπει να "βγει", αναρωτιέμαι τι θα καταφέρει ένας μέτριος δάσκαλος. Ειδικά, όταν το σύστημα (πρέπει να) το θέτει ο δάσκαλος. Είναι αδύνατον και απολύτως εσφαλμένο να υποκαταστήσει ο γονιός τον δάσκαλο.
  3. Novak, αυτό που έκανα στη θέση σου, (γυρνούσα κι εγώ κατά τις 18:30), ήταν να ζητώ να βάζουν το παιδί για ύπνο. Σηκωνόταν κατά τις 17:00, έτρωγε, έπαιζε και προετοίμαζε άριστα την ανάγνωση. Εγώ τον έβρισκα ευδιάθετο και τελειώναμε σε 1 ώρα, κάνοντας και κάποια πράγματα έξτρα πάντα (δηλαδή και ερωτήσεις επί του κειμένου, επιπλέον ορθογραφία, προβληματάκια). Σημαντικό ήταν ότι δεν ήρθε ποτέ στο σπίτι με απορίες ή κενά από το σχολείο. Θεωρώ ότι η Α Δημοτικού είναι κομβική τάξη, για να μάθει το παιδί να αντιμετωπίζει με επιμέλεια τα μαθήματά του. Για μένα τουλάχιστον, δεν αρκεί το παιδί να γράψει απλώς σωστά την ορθογραφία. Χρειάζεται να έχει καταβάλει μια κάποια προσπάθεια για ευανάγνωστα γράμματα, λέξεις με αποστάσεις κλπ. Αυτό καλλιεργείται σταδιακά, εκτός αν είμαστε τυχεροί και το παιδί μας ανήκει στο 3% που έχουν έμφυτη αυτού του είδους την ευσυνειδησία. Εναλλακτικά, υπάρχει η φύλαξη. Αρκεί να γίνεται δουλειά. Αλλιώς μου φαίνεται αρκετά βάρβαρο το ωράριο για ένα πρωτάκι.

  4. Διαφημίσεις


  5. Δεν ξέρω τι εννοείς ως "εξωτερικό". Ούτε πόσο πρόσφατη είναι η γνώση σου. Γιατί, γενικά μιλώντας, υπάρχει η τάση αυστηροποίησης. Προφανώς, θα υπήρξαν λόγοι, δηλαδή τραγικά ατυχήματα. Το ότι κάποιος είναι γονιός δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι είναι υπεύθυνος και αλάνθαστος. Σωστά; Δεν ξέρω αν το παρατηρήσατε το καλοκαίρι. Τα ξενοδοχεία όρισαν ωράριο πισίνας, βάσει ωραρίου ναυαγοσώστη. Πέρισυ τέθηκε σε ισχύ κανονισμός, σύμφωνα με τον οποίο σε όλες τις πισίνες βάθους πάνω από 50 εκ. ( πρέπει υποχρεωτικά να υπάρχει ναυαγοσώστης, για να τεθεί σε λειτουργία. Αυτά όχι από ίδια γνώση αλλά όπως "κυκλοφόρησαν" στο μέρος που παραθερίζαμε. Οπότε, αν υποχρεώνονται ακόμη και τα ξενοδοχεία, θα συμβαίνει το ίδιο και με τα δημοτικά κολυμβητήρια. Στα ιδιωτικά δεν ισχύει τέτοιος κανόνας.
  6. Αρα ξέρουν τα γραμματάκια ( δηλαδή τον ήχο τους και να τα σχηματίζουν, έστω και με ανορθόδοξη φορά). Η σειρά είναι αδιάφορη και θέμα παπαγαλίας. Επομένως το παιδί που ξέρει αυτά καθώς και τις βασικές χωροχρονικές έννοιες είναι επαρκώς προετοιμασμένο για το Δημοτικό. Α, και να γράφει το όνομά του. Στην πρώτη ξεκινάνε κατευθείαν με φωνήματα: πα, τα κλπ.
  7. Εννοώ κανόνες με τη μορφή: τα ρήματα σε ω/ει, τα ουδέτερα σε ο/ι, ο πληθυντικός των αρσενικών σε οι, τα παθητικά σε μαι. Έτσι θυμάμαι ότι συνέβη με εμάς. Και έτσι ορίζει και το Υπουργείο, αν τσεκάρει κάποιος και το Βιβλίο Δασκάλου, σελ. 52, σχετικά με τη διδακτέα ύλη αμέσως μετά τα Χριστούγεννα. Επίσης, διδάσκονται "ετυμολογία"- οικογένειες λέξεων (π.χ παίζω, οίκος κλπ.). Έχει πολυ μεγάλη σημασία να μάθει το παιδί να διαβάζει με επιμέλεια και να το ικανοποιεί η διαδικασία. Θέλει υπομονή, συμπαράσταση και να μην ξεχνάμε ότι παιδί=παιχνίδι.
  8. O γονιός (δεν μου αρέσει να προσωποποιείται στη μαμά...) θα πρέπει να είναι συμπαραστάτης του δασκάλου. Θα πρέπει λοιπόν να παρακολουθεί την ύλη, έτσι όπως την παραδίδει ο δάσκαλος και να συνεργάζεται μαζί του, ακολουθώντας τις οδηγίες του. Αν ο δάσκαλος βάζει στα παιδιά ασκήσεις που αφορούν ένα συγκεκριμένο γραμματικό κανόνα, σημαίνει ότι τα παιδιά πρέπει να τον εμπεδώσουν. Άρα ο γονιός χρειάζεται να επαληθεύσει το αν το παιδί του κατέκτησε τον εν λόγω κανόνα. Αν πάλι ο δάσκαλος "προσπερνά" κάποια γραμματικά φαινόμενα, δηλαδή δεν βάζει σχετικές ασκήσεις, τότε ο γονιός θα κάνει το ίδιο. Γενικότερα, είναι πολύ "βαρύ" το περίγραμμα της ύλης. Ειδικά αν συγκριθεί με αυτά που απαιτούνται σε άλλες χώρες. Βαρύ και αναποτελεσματικό.
  9. Η ύλη της Πρώτης Δημοτικού είναι πολύ μεγάλη. Και στη Γλώσσα και στα Μαθηματικά. Δεν είναι καθόλου θέμα το πόσες ασκήσεις ορίζει ο κάθε δάσκαλος αλλά η έκταση της ύλης και οι δυνατότητες για αφομοίωσή της. Από εδώ μπορείς να κατεβάσεις το βιβλίο δασκάλου για κάθε μάθημα κάθε τάξης του Δημοτικού: http://www.pi-schools.gr/books/dimotiko/ Είναι γενικότερα ιδιαίτερα χρήσιμο να τα συμβουλευόμαστε. Αν δεις εδώ (http://www.pi-schools.gr/books/dimotiko/glossa_a/ekp.pdf), το βιβλίο Γλώσσας Α Δημοτικού, από τη σελ. 28 και μετά, καταγράφονται οι "Λεξικογραμματικοί Στόχοι" ανά ενότητα. Είναι αυταπόδεικτη η έκταση της διδακτέας ύλης. Δεν θεωρώ ότι μπορεί να εμπεδωθεί α) από ένα παιδί 6-7 χρονών, β) εντός του προβλεπόμενου ωρολόγιου προγράμματος. Το αποτέλεσμα θα είναι ένα: πασάλειμμα και παιδικός εγκέφαλος σε σύγχυση. Οπότε, υπάρχουν οι εξής δυνατότητες: α) Ο δάσκαλος παίρνει πάνω του το ρίσκο του να μην καλύψει το σύνολο της ύλης. Έτσι, δίνει έμφαση σε επιλεγμένα θέματα και απλώς αναφέρει, αλλά δεν επιμένει σε άλλα. β) Διατίθενται περισσότερες ώρες. Από άλλα μαθήματα; Από έξτρα ώρες (όπως κάνουν κάποια ιδιωτικά); Σε κάθε περίπτωση, απαιτείται συνεχής επανάληψη από τον γονιό.
  10. Συμφωνώ με την ιδέα! Είναι υπέροχο! Όμως, μήπως το ότι επιτρέπεται στο εξωτερικό, συμβαίνει γιατί υπάρχει full time ναυαγοσώστης; Υποτίθεται ότι την ευθύνη των παιδιών, κατά την ώρα του οργανωμένου μαθήματος, την έχει ο δάσκαλος με τον γονιό (αν πρόκειται για baby swimming) ή μόνο ο δάσκαλος (αν πρόκειται για μεγαλύτερα παιδιά). Το να υπάρχει ναυαγοσώστης όλες τις ώρες που είναι ανοικτό το κολυμβητήριο, το θεωρώ ανέφικτο στην Ελλάδα της κρίσης. Γιατί κάτι τέτοιο απαιτεί την πρόσληψη μόνιμου προσωπικού και ισχύει ο κανόνας 1 πρόσληψη ανά 5 αποχωρήσεις. Δεδομένου ιδίως του ότι η κολύμβηση δεν αποτελεί προτεραιότητα, συγκρινόμενη με την πρόσληψη εκπαιδευτικών για την κάλυψη των σχολικών κενών... Ένας άλλος παράγοντας που θα μπορούσε να θεωρείται μη επιθυμητή η ταυτόχρονη κολύμβηση ανηλίκων και ενηλίκων συσχετίζεται με παιδική πορνογραφία-παιδεραστία. Ίσως το αίτημα θα μπορούσε να αφορά την παραχώρηση ορισμένης λωρίδας, συγκεκριμένες (λιγοστές ...) ώρες, αποκλειστικά για γονείς που συνοδεύουν μικρά παιδιά (έως 12 ετών.
  11. Ο τίτλος "εναλλακτικές προσεγγίσεις" καλύπτει περιπτώσεις που ξεφεύγουν από την πεπατημένη της επιστήμης. Κάποια όμως ζητήματα που αναφέρθηκαν, κάπως τσουβαλιαστά, όπως η γέννα στο σπίτι ή το vbac, δεν μπορούν να εμπίπτουν σε "εναλλακτικές προσεγγίσεις" όταν αποτελούν την επίσημη θέση του επιστημονικού φορέα. Για παράδειγμα, για το vbac: http://ygeia.tanea.gr/default.asp?pid=8&articleID=21861&ct=85 "Ένα ακόμη σημαντικό θέμα Εμβρυομητρικής Ιατρικής που αναπτύσσεται στο συνέδριο είναι η προσπάθεια κολπικού τοκετού μετά από Καισαρική τομή (TOLAC), συνέχισε ο Επίκουρος Καθηγητής κ. Ν. Βραχνής. Η Καισαρική τομή δεν αποτελεί μονόδρομο σε επόμενες κυήσεις για όσες γυναίκες έχουν γεννήσει ήδη μια φορά με Καισαρική τομή. Υπό αυστηρές και συγκεκριμένες προϋποθέσεις μπορεί να γίνει προσπάθεια κολπικού τοκετού σε περιπτώσεις προηγηθείσας Καισαρικής τομής. Η προσπάθεια αυτή θα πρέπει να γίνεται όμως οπωσδήποτε σε οργανωμένα Μαιευτικά κέντρα, με τη δυνατότητα άμεσης διενέργειας επείγουσας Καισαρικής τομής. Στις περιπτώσεις αυτές είναι σχετικά αυξημένη η πιθανότητα ρήξης της μήτρας και θα πρέπει τόσο οι επαγγελματίες υγείας όσο και η γυναίκα να είναι προετοιμασμένοι για το ενδεχόμενο αυτό. Οι προϋποθέσεις για την προσπάθεια αυτή θα πρέπει να αξιολογούνται πολύ προσεκτικά από τον υπεύθυνο ιατρό και να παρέχεται επαρκής ενημέρωση στην έγκυο τόσο για τις πιθανότητες επιτυχίας, όσο και για τους κινδύνους και τις επιπλοκές. Η ΕΜΓΕ μάλιστα εξέδωσε πρόσφατα για πρώτη φορά στην Ελλάδα Κατευθυντήρια Οδηγία με θέμα «Κολπικός τοκετός μετά από Καισαρική τομή», στην οποία αναπτύσσονται ενδελεχώς όλα τα τελευταία επιστημονικά δεδομένα για όλους τους Μαιευτήρες β Γυναικολόγους και επαγγελματίες υγείας. Με τον τρόπο αυτό παρέχεται επιστημονικά τεκμηριωμένη γνώση, προκειμένου να επιχειρείται με ασφάλεια στη χώρα μας ο κολπικός τοκετός μετά από Καισαρική τομή." Όταν έχουν αποφανθεί οι πλέον αρμόδιοι επιστήμονες, και μάλιστα σε επίπεδο συλλογικού οργάνου, θα πρέπει να δεχόμαστε -κατά τη γνώμη μου- ως ορθή τη θέση τους. Ακόμα και αν αυτή η θέση έρχεται σε αντίθεση με αυτά που "νομίζαμε"-"γνωρίζαμε" στην Ελλάδα. Γιατί συχνά στην Ελλάδα γνωρίζαμε την "κακή πρακτική". Αυτό που αναγνωρίζω σε αυτό το φόρουμ είναι ότι ενίσχυσε το awareness για θέματα όπως ο θηλασμός, ο φυσιολογικός τοκετός, το vbac, η παραμονή του γονιού δίπλα στο παιδί κατά τις ιατρικές εξετάσεις κλπ. λπ. Είναι θέματα για τα οποία η εφαρμοζόμενη στην Ελλάδα κακή πρακτική ήταν αντίθετη στις βασικές αρχές του οικείου επιστημονικού κλάδου, όπως εν τέλει παραδέχονται οι ίδιοι οι γιατροί. Το homeschooling είναι εντελώς άλλη περίπτωση γιατί οι σχετικοί επιστημονικοί κλάδοι (εκπαιδευτικοί/ψυχολόγοι/κοινωνιολόγοι κλπ.) το απορρίπτουν.
  12. O ακτιβισμός αποκτά θετικό ή αρνητικό πρόσημο, ανάλογα με τον επιδιωκόμενο σκοπό. Για παράδειγμα, δεν εκτιμώ τον ακτιβισμό για την αποτροπή της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών. Αντιθέτως, επικροτώ και προσυπογράφω κινήσεις όπως της επιμήκυνσης του σχολικού ωραρίου ως τις 17:00 και της έναρξης της Α Δημοτικού όταν είναι συμπληρωμένο το 7ο έτος ηλικίας. Ξαναδιαβάζοντας τη συνέντευξη της μητέρας, παρατήρησα ότι ο λόγος που απέφυγε την "κλασική" εκπαίδευση ήταν ότι το παιδί της δεν είχε ... την αναγκαία ωριμότητα για Α Δημοτικού. :confused: Μα πρόκειται για κάτι συνηθισμένο. Πολλά παιδιά δεν διαθέτουν την αναγκαία σχολική ετοιμότητα. Είθισται να επαναλαμβάνουν το νηπιαγωγείο. Προφανώς σε άλλη σχολική μονάδα, για να μην πληγωθεί ο ψυχισμός τους. Τι λύση ήταν αυτή που έδωσε η "greekmom";;; Πονάει πόδι, κόβει πόδι;;; Για μένα, homeschooling=ακρωτηριασμός της (κοινωνικής) προσωπικότητας του παιδιού. Κάποτε λέγανε ότι "όταν ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μια φυλακή". Κάποτε βεβαίωναν ότι το σχολείο είναι "παράθυρο στο μέλλον". Πώς/Πότε φτάσαμε να το θεωρούμε νοσηρό-επικίνδυνο-προς αποφυγή; Για να στηρίξουμε οποιαδήποτε δράση, δύο είναι οι αναγκαίες συνθήκες. Πρώτον, να βεβαιωθούμε ότι έχει/δύναται να έχει θετική επίπτωση στην προκείμενη περίπτωση. Δεύτερον, να εξασφαλίσουμε ότι δεν θα προκύψουν τυχόν ανεπανόρθωτες δυσμενείς συνέπειες στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο. Εν προκειμένω: Α) Ποιες είναι οι θετικές επιπτώσεις του homeschooling, κατά τις επιστήμες της παιδαγωγικής, της ψυχολογίας και της κοινωνιολογίας. Για ποιο λόγο, η συντριπτική πλειοψηφία των χωρών το απαγορεύει; Β) Ας πούμε ότι η Ελλάδα νομιμοποιεί το hs. Ας πούμε ότι συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες το επιλέγουν για ... τα κορίτσια τους (και μόνο). Τα κορίτσια δίνουν εξετάσεις στο τέλος κάθε χρόνου και πιστοποιείται ότι "βγαίνει επαρκώς η ύλη". Όλα καλά, λοιπόν; Αυτό το ενδεχόμενο λήφθηκε καθόλου υπόψιν; Πώς θα αντιμετωπιστεί μία τέτοια "κατάχρηση"; (τα εισαγωγικά τα βάζω γιατί φοβάμαι ότι θα ακούσω την απάντηση ότι πρόκειται για νόμιμη άσκηση του γονεϊκού δικαιώματος. Για εμένα είναι κατάχρηση, με κάπα κεφαλαίο).
  13. Για το νομικό του θέματος απάντησα ήδη. Ο νόμος που ορίζει ως παράνομη τη μη φοίτηση των παιδιών στο σχολείο, προσδιορίζει ως συνέπεια όχι ένα απλό πρόστιμο (δεν πρόκειται για τροχαία παράβαση) αλλά την αφαίρεση της επιμέλειας (=αποτυχία στον γονεικό ρόλο). Επίσης, συμφωνώ 1000% στο να διεκδικείς μια νομοθετική αλλαγή αλλά διαφωνώ 1000% στο να διεκδικείς το δικαίωμα στην παρανομία, επειδή έχεις διαφορετική άποψη. Οι Ρωμαίοι λέγανε "dura lex, sed lex" (δηλαδή σκληρός νόμος αλλά νόμος). Επίσης, ο Σωκράτης προτίμησε το κώνειο από το να δραπετεύσει για να αποφύγει την τιμωρία του στη βάση μιας κατάφωρα άδικης δικαστικής απόφασης. Χωρίς τους νόμους, βαδίζουμε σε ζούγκλα. Η κάθε κοινωνική ομάδα θα αναγνωρίζει ως "άδικους" κάποιους νόμους... Χάος! Παρατηρώ ότι ταυτίζεις το σχολείο με την εμπέδωση διδακτικής ύλης. Μόνο αυτό είναι το σχολείο; Είναι δυνατόν το σχολικό κλίμα, οι φιλίες, οι συνεργασίες, οι ομαδικές εργασίες, η προετοιμασία γιορτών και θεατρικών παραστάσεων, η αναμονή μέχρι να έρθει η σειρά μας, η γνώση μέσα από τα λάθη αλλά και τα κατορθώματα των συμμαθητών μας ΟΛΑ αυτά μπορούν να υποκατασταθούν από την παρακολούθηση μιας δραστηριότητας (ποδόσφαιρο-μπαλέτο κλπ.) 3 απογεύματα την εβδομάδα; Έχουν αυτά σημασία; Πώς εξασφαλίζονται στο homeschooling? Έχει δικαίωμα ο γονιός να αποφασίσει ότι το παιδί του θα τα στερηθεί; *** Το κράτος θα το βόλευε οικονομικά η λύση του homeschooling. Θα το βάφτιζε μορφή ιδιωτικής εκπαίδευσης, και 3 πονοκέφαλοι (δάσκαλοι, κτίρια, αναλώσιμα) λιγότεροι... Αυτή του η απόφαση δεν έχει επιστημονικό (παιδαγωγικό/ψυχολογικό/κοινωνιολογικό) υπόβαθρο;
  14. Σε μια δημοκρατία (θα έπρεπε να) θεωρείται αυτονόητο ότι κάθε κοινωνική ομάδα δικαιούται να διεκδικεί αλλά και υποχρεούται να συμμορφωθεί με τα θεσπισμένα. Βρίσκω τεράστιες διαφορές του homeschooling με άλλες δράσεις, όπως αυτή για την προώθηση του θηλασμού ή την παραμονή των γονιών με το παιδί τους κατά τη διάρκεια ιατρικών εξετάσεων. Περιληπτικά: 1) Οι δεύτερες περιπτώσεις είναι νόμιμες. Πρόκειται για περιπτώσεις που η κακή πρακτική (=έθιμο) ματαιώνει ένα αναγνωρισμένο δικαίωμα. 2) Οι δεύτερες περιπτώσεις απηχούν τη σύγχρονη αντίληψη. Το homeschooling ανάγεται στον Μεσαίωνα. Το σχολείο δεν είναι μόνο γνώσεις και κατανομή της ύλης. Είναι γνώση που αποκτάται μέσω αλληλεπίδρασης, είναι παιχνίδι και συνεργασία, είναι φιλία και ομαδικότητα. Πρωτίστως, όμως, είναι ΕΝΤΑΞΗ του παιδιού στην κοινωνία. Η οικογένεια είναι το κύτταρο της κοινωνίας και το σχολείο η πρώτη βαθμίδα αυτής. Το homeschooling αποτρέπει αυτήν τη διαδικασία ένταξης στην κοινωνία και ωρίμανσης μέσω των μηχανισμών της. 3) Εκπαιδευτικό δίκαιο δεν ξέρω. Αλλά γνωρίζω ότι οι διεθνείς συμβάσεις για τα εκπαιδευτικά θέματα κινούνται στην περιοχή του soft law. Πραγματικά θα εκπλαγώ αν υπάρχει διεθνής σύμβαση (του ΟΗΕ;;;; που να εγκαθιδρύει τέτοια διεθνή υποχρέωση στη χώρα μας. Ευρωπαϊκή οδηγία δεν νομίζω να υπάρχει: η ΕΕ εξετάζει τα πάντα υπό το πρίσμα της ενιαίας αγοράς, δηλαδή βάσει του οικονομικού τους αντικτύπου. 4) Αφαίρεση της επιμέλειας δεν σημαίνει αναγκαστικά τον εγκλεισμό του παιδιού σε ίδρυμα. Μπορεί να σημαίνει κάλλιστα την ανάθεση της φροντίδας του παιδιού σε άλλον συγγενή (πατέρας, παππούς, γιαγιά, ενήλικα αδέρφια). 5) Η εισαγγελέας δεν έδρασε αυτεπαγγέλτως. Προφανώς κατατέθηκε μηνυτήρια αναφορά. Και -υποθέτω- ο μηνυτής είναι ο πατέρας. 6) Οι εισαγγελείς επικαλούνται νομικές βάσεις. Το ποινικό δίκαιο δεν έχει τις ευχέρειες ερμηνειών του αστικού-εμπορικού-διοικητικού δικαίου. Οικοδομείται πάνω στην αρχή ότι "δεν υφίσταται έγκλημα ούτε ποινή χωρίς σαφή νόμο". Επομένως, η εισαγγελέας θα έχει εντοπίσει τη διάταξη που και ορίζει το προκείμενο ζήτημα ως "παράνομη πράξη" και προσδιορίζει τις έννομες συνέπειες, στις οποίες συγκαταλαγέται η αφαίρεση της επιμέλειας. Περίπτωση νομικού κενού αποκλείεται. 7) Ο νόμος πρέπει να εφαρμόζεται για όλους, αθίγγανους και μη. Είναι προς τιμήν της δικαστικής λειτουργού που δεν έκλεισε τα μάτια. Υπάρχουν πάρα πολλές δικλείδες για τις ιδιαίτερες περιπτώσεις. Στις απομακρυσμένες περιοχές γίνεται τηλε-μετάδοση του μαθήματος. Στις περιπτώσεις δυσκολιών προσαρμογής, γίνεται αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος. Επίσης, οι διευθυντές και οι εκπαιδευτικοί δίνουν "χρόνο" στο παιδί να ξεπεράσει τραυματικές εμπειρίες ή άλλες καταστάσεις, απλώς με το να μη σημειώνουν απουσίες. Είναι κάτι που συμβαίνει με τις "έφηβες" εγκυμοσύνες, για παράδειγμα. Αλλά αυτές οι περιπτώσεις αποτελούν την έσχατη λύση και έχουν χρονικά περιορισμένο χαρακτήρα. 9) Δείτε και τα άρθρα 28 και 29 της Σύμβασης του ΟΗΕ για τα δικαιώματα του παιδιού. Φαίνεται σαν να μην περνά καν από το μυαλό των συντακτών ότι η εκπαίδευση μπορεί να παρέχεται εκτός των (δημοσίων και ιδιωτικών) εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Και ο λόγος βέβαια δεν μπορεί να είναι ότι αγνοούσαν το homeschooling. 10) Σε ευρωπαϊκό επίπεδο υπάρχει δεδικασμένο. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει από το 2006 δικαιώσει τη Γερμανία. Αναγνώρισε μεν το δικαίωμα των γονιών να εκπαιδεύουν τα παιδιά τους ... αλλά μετά τη λήξη του σχολικού προγράμματος και κατά τα Σαββατοκύριακα. Δεν μπορώ να βάλω το λινκ αλλά είναι η υπόθεση Fritz Conrad v. Germany. Επομένως, η μητέρα ελπίζει να ανατρέψει νομολογία;;; Κρίμα και για την έλλειψη αναφοράς στο παιδί: πόσο χαίρεται με αυτήν την κατάσταση - τι θα επέλεγε - έχει φίλους;
  15. Νομίζω ότι χρειάζεσαι υποστήριξη... Ο πόνος αυτός σε στοιχειώνει.... Σκέψου ότι ο λόγος που δυσκολευόμουν εγώ ήταν το ότι εργαζόμουν πάρα πάρα πολύ, μου έλειπε απίστευτα το παιδί, ένιωθα άπειρες τύψεις και, έτσι, έδειχνα μεγάλη ανεκτικότητα. Όπως τα περιγράφεις, αντιλαμβάνομαι ότι τα "όρια" τα έχεις βάλει ως πλαίσιο. Δηλαδή αναγνωρίζει το παιδί τι σημαίνει "καλή συμπεριφορά". Αλλά ίσως δεν αντιλαμβάνεται την υποχρεωτικότητά της. Οπότε, θα σου αντιστρέψω το ερώτημα, και θα επαναλάβω αυτό που είπε και το Εμμάκι: "ποιες συνέπειες επιβάλλεις στο παιδί όταν μαθαίνεις ότι συνεχίζει να μην κάθεται στην καρέκλα του στην τάξη / δεν κάθεται ούτε 15 λεπτά στο τραπέζι της ταβέρνας". Καλύτερα να σκεφθείς τι μέσα έχεις χειρισθεί μέχρι στιγμής και ποια απέδωσαν περισσότερο. Να καταγράψεις τις σκέψεις σου. Να αποφασίσεις για την έκταση (χρονική-είδος) των συνεπειών. Και φυσικά να συζητήσεις με τον σύζυγό σου και τις δασκάλες (στήριξης και τάξης). Η λύση δεν είναι "εύκολη", με τη λογική του τυφλοσούρτη. Μακάρι, να υπήρχε μία μαγική λύση. Όμως πρέπει να πειραματισθείς και να σκεφθείς βαθειά γιατί δεν είναι "ένα" μόνο πράγμα που χρειάζεται να διορθωθεί. Πρέπει να αλλάξει συνολικά η διαπαιδαγώγηση που ακολουθείται. Αυτό ήταν το "ζουμί" από όσα βιβλία έχω διαβάσει και όσες συνεδρίες έχω παρακολουθήσει. Ακούγεται σοκαριστικό και βουνό και και και... αλλά δεν γίνεται αλλιώς. Για αρχή όμως, χρειάζεται να αποδεχθείς και να παραδεχθείς α) ότι το παιδάκι σου θα έπρεπε στην ηλικία που είναι να έχει καλύτερη συμπεριφορά και β) ότι, εφόσον δεν υπάρχουν παθολογικοί λόγοι, η συμπεριφορά του θα βελτιωθεί με τις δικές ΣΟΥ και τις δικές ΤΟΥ δυνάμεις. Δεν πρέπει ούτε να πανικοβάλλεσαι ούτε να νιώθεις άσχημα. Κανένα παιδί δεν είναι τέλειο. Όλα τα παιδιά έχουν την "αχίλλειο" πτέρνα τους και όλοι οι γονείς (οφείλουν) να την αντιμετωπίζουν. Τα μόνα που είναι πραγματικά ασυγχώρητα είναι η αδιαφορία και το κουκούλωμα. Επίσης θα ήθελα να προτείνω αυτό το βιβλίο: http://www.wsj.com/articles/SB10001424052970204740904577196931457473816 http://www.pameladruckerman.com/books/bringing-up-bebe Είναι ένα καλό παράδειγμα για το πόσο κοινά είναι παγκοσμίως τα προβλήματα ανατροφής των παιδιών μας.
  16. Λοιπόν, την ίδια ερώτηση άκουσα όταν πήγε ο μεγάλος μου στο Προνήπιο. Έτσι, όπως διάβασα την περιγραφή της θεματοθέτριας, ήταν σαν να επρόκειτο για το δικό μου παιδί... Ανάμεσα στο "στρατιωτάκι ακούνητο" (που σημαίνει προβληματικό παιδί) έως τον "γλυκούλη ενοχλητικούλη", υπάρχουν πολλοί τύποι φυσιολογικών παιδιών. Όταν ένα παιδί δεν τηρεί "όρια": -είτε δεν μπορεί να τα τηρήσει λόγω εγγενούς προβλήματος --> χρειάζεται διάγνωση -είτε δεν μπορεί να τηρήσει λόγω παροδικών δυσχερειών (π.χ. διαζύγιο / ασθένεια / θάνατος) -είτε δεν είναι επαρκώς οριοθετημένο. Εμείς ήμασταν στην τρίτη κατηγορία. Αλλά δεν το είχαμε καταλάβει. Εν μέρει, γιατί και οι δύο γονείς λειτουργούμε συνειδητά εντός ορίων. Εν μέρει γιατί το παιδί μας ήταν εσωστρεφές και απολύτως μη επιθετικό (δεν έσπρωχνε, δεν χτυπούσε, δεν μιλούσε άσχημα). Και, τέλος, επειδή τότε ήταν ακόμα μονοχοπαίδι και το θεωρούσαμε φυσιολογικό να ασχολούμαστε συνέχεια με ό,τι ήθελε το παιδί. Εμείς οι γονείς θεωρούσαμε σωστό και φυσιολογικό το να ικανοποιούμε -προκαταβολικά, τις περισσότερες φορές- τα κάθε του θέλω. Έτσι όμως το παιδί, που ήταν και είναι πολύ ευαίσθητο και καλός χαρακτήρας, δεν είχε καν αντιληφθεί ότι έχουν και οι άλλοι (γονείς, συμμαθητές) ανάγκες, διαφορετικές από τις δικές του, τις οποίες πρέπει να ικανοποιήσουν. Το πρόβλημα σε εμάς πρώτα, και κατ' επέκταση στο παιδί μας, ήταν ότι, παρόλο που του μεταδίδαμε αρχές και αξίες και του εξηγούσαμε τα "όρια", ποτέ δεν του επιβάλλαμε συνέπειες για την παραβίασή τους. Τόσο απλό ήταν τελικά... Όσο για το φαγητό στην ταβέρνα... Όσο έτρεχα τότε με το 4+ παιδί μου, δεν έτρεξα ποτέ μετά... κι ας είχα 3 παιδιά... κι ας ήταν τα 2 από αυτά κάτω των 4 ετών... Εξυπακούεται ότι κουβαλάμε παιχνίδια / αυτοκόλλητα / μαρκαδόρους. Εξυπακούεται ότι σπάνια θα μείνουμε πάνω από 1,5 ώρα. Εξυπακούεται όμως ότι τα παιδιά, ειδικά τα μεγαλύτερα, θα αντιληφθούν ότι και εμείς οι γονείς έχουμε δικαίωμα να απολαύσουμε λίγη ώρα ξεκούρασης και ότι εκείνην την ώρα θα την περάσουμε συζητώντας μαζί τους και όχι κυνηγώντας του. Για αυτό, αγαπητή θεματοθέτρια, αυτό που θέλω να σου πω μετά από τα σεντόνια, είναι το εξής: Πίστεψε ότι έχεις δικαίωμα σε μια όμορφη σχέση με το παιδί σου. Δεν αρκεί από μόνη της η υπομονή, ούτε είναι λύση ο ψυχίατρος. Πίστεψέ το και θα βρεις αυτό που χρειάζεται να γίνει. Και όταν γίνει, θα δεις ότι όλες οι ισορροπίες της οικογένειας (ναι, και με τον σύζυγο) θα αλλάξουν. ΥΓ 1: Απαράδεκτη η συμπαιγνία που έζησες... ΥΓ 2: Το θεατρικό παιχνίδι βοηθάει πολύ τους εσωστρεφείς χαρακτήρες.