Όταν δεν υπάρχει σύμπνοια και ηρεμία

[koutavaki]

Αγαπητή Μπεμπούλα είχα σταματήσει να συμμετέχω γιατί απελπίστικα από τον συνεχή αρνητισμό σου. Ωστόσο μου έρχονται οι ειδοποιήσεις για το θέμα και διάβασα ότι πήγες σε ψυχολόγο. Επίσης, παρατηρώ ότι είσαι σχεδόν συνέχεια On line. Νομίζω ότι έκανες ένα καλό βήμα που πήγες σε ψυχολόγο. Για μένα ήταν ολοφάνερο ότι δεν αισθάνεσαι καλά με τον εαυτό σου είτε διογκώνεις είτε όχι τα περιστατικά βίας από τον σύζυγο σου. Δεν συμφωνώ με την AthinaP . Πιστεύω ότι οι άνρθωποι με υγιή ψυχολογία όσο κουρασμένοι κι αν είναι παρουσιάζουν διαφορετική εικόνα από αυτούς με στοιχεία κατάθλιψης. Εμένα μου συνέβει να επισκεφθώ ψυχίατρο πριν από τέσσερα χρόνια γιατί θεώρησα ότι έχω στοιχεία κατάθλιψης και μου είπε δεν είστε περισττικό για μένα, απλώς σας έχουν τύχει πολλά μαζεμένα. Αν όμως νομίζετε ότι θα σας ανακούφιζε μπορείτε να απευθυνθείτε σε ψυχολόγο. Δυστύχως για λόγυς κυρίως οικονομικούς δεν πήγα. Δεν είχα παρόμοια στοιχεία με αυτά που μας περιγράφεις εδώ, ένιωθα πισεμένη από παντού και η ζωή μου φαινόταν βουνό. Και τώρα μου φαίνεται άλλοτε περισσότερο άλλοτε λιγότερο. Δεν νομίζω ότι το έχω ξεπεράσει απλώς διεκπεραιώνω τη ζωή μου και εκπληρώνω τις υποχρεώσεις μου. Εσύ, και μην το πάρεις στραβά αποπνέεις ένα φανατισμό μια ακραία άποψη για όλα που ίσως έχει ξεφύγει από το να είναι απλώς ο χαρακτήρας σου. Έκανα τον κόπο όμως και έψαξα και σε άλλα θέματα που έχεις κατά καιρούς γράψει και εισπράττω το ίδιο. Τελοσπάντως δε σου γράφω για να σε εκνευρίσω αλλά για να σου πω ότι πιστεύω ότι έκανες πολύ καλά να ξεκινήσεις από τον εαυτό σου και στη συνέχεια νομίζω ότι θα αντιμετωπίσεις πιο ψύχραιμα τα προβλήματά σου.

[Μπεμπούλα10]

Κοίτα κάποιες φορές μιλάς για τον άντρα σου σαν να είναι ο πιο αναίσθητος άνθρωπος στον κόσμο και κάποιες άλλες λες πόσο ευαίσθητος και τρυφερός είναι... Με έχεις μπερδέψει... Δεν γίνεται να είναι και τα 2...

 

Γίνεται.

 

Δεν την καταλαβαίνει την σκληρότητά του ή δεν την θεωρεί σημαντική (μειώνει τη σημασία της). Ή το κάνει και επίτηδες ( ; ) για να μας σκληραγωγήσει...

[Μπεμπούλα10]

Για μένα ήταν ολοφάνερο ότι δεν αισθάνεσαι καλά με τον εαυτό σου είτε διογκώνεις είτε όχι τα περιστατικά βίας από τον σύζυγο σου.

 

Μα εννοείται ότι δεν μπορεί να αισθάνομαι καλά με τον εαυτό μου σε μια τέτοια κατάσταση. Η άποψη και η συμπεριφορά του άντρα μου φέρει ιδιαίτερη βαρύτητα. Άλλο να σε βρίζει ο περιπτεράς, άλλο να σε βρίζει ο άντρας σου (και μάλιστα μπροστά στα παιδιά σου). Είναι όπως και με τα παιδιά. Aν λες σ' ένα παιδί ότι ειναι βλάκας, αρχίζει και πιστεύει ότι είναι και στο τέλος φέρεται σαν να έχει όντως χαμηλή νοημοσύνη.

 

 

Δεν είχα παρόμοια στοιχεία με αυτά που μας περιγράφεις εδώ, ένιωθα πισεμένη από παντού και η ζωή μου φαινόταν βουνό.

 

 

Το ίδιο βουνό που έχω τώρα με τα παιδιά και το σπίτι θα φαινόταν ελαφρύτερο αν απλώς είχα καλύτερη συμπεριφορά από τον άντρα μου. Αν είχα ηρεμία και μια καλή κουβέντα.

 

Αλλά και καλή κουβέντα να μην έχει, τουλάχιστον να μη μου μιλάει αντί να μιλάει άσχημα και να φωνάζει. Με δηλητηριάζει με τη χολή του και κάνει το βουνό μου βαρύτερο αντί για ελαφρύτερο.

 

Θα μπορούσε όταν με βλέπει εξαντλημένη αντί για "Δική σου ευθύνη είναι τα παιδιά, κανόνισέ το εσύ" να πει "Είσαι κουρασμένη αλλά δεν μπορώ να σε βοηθήσω γιατί δουλεύω πολλές ώρες". Ή θα μπορούσε να μην πει απολύτως τίποτα.

[Μπεμπούλα10]

Εσύ βλέπεις να σφάλλεις κάπου (όσον αφορά στη συμπεριφορά σου προς τον άντρα σου; )

 

Υποχωρώ για να μην φωνάζει. Αυτό δεν έπρεπε να είχε ξεκινήσει. Έχει καθιερωθεί αυτή η αρρωστημένη "ισορροπία". Αυτός επιτίθεται, εγώ υποχωρώ για να μη γίνουν χειρότερα τα πράγματα και αυτός θεωρεί ότι "Αν δεν θες να τ'ακούς, μη μιλάς".

[ekavi_]

Υποχωρώ για να μην φωνάζει. Αυτό δεν έπρεπε να είχε ξεκινήσει. Έχει καθιερωθεί αυτή η αρρωστημένη "ισορροπία". Αυτός επιτίθεται, εγώ υποχωρώ για να μη γίνουν χειρότερα τα πράγματα και αυτός θεωρεί ότι "Αν δεν θες να τ'ακούς, μη μιλάς".

 

Εκτός από αυτό (το οποίο σίγουρα πρέπει να διορθώσεις)...

 

Υπάρχει κάτι άλλο; πχ είσαι απότομη μαζί του, ή αδιαφορείς ή οτιδήποτε;

[Μπεμπούλα10]

Εκτός από αυτό (το οποίο σίγουρα πρέπει να διορθώσεις)...

 

Μα αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο να διορθωθεί!! Άμα προσπαθήσω να του εξηγήσω κάτι ή να του πω να το συζητήσουμε ήρεμα, φωνάζει χειρότερα. Για να μην ακούνε τα παιδιά μεγαλύτερη φασαρία, τελικά καταλήγω να μην επιμένω. Εντελώς εκβιαστικά δηλαδή και δεν διορθώνεται ποτέ τίποτα, δεν προχωράμε ποτέ ούτε μισό βήμα...

 

 

Υπάρχει κάτι άλλο; πχ είσαι απότομη μαζί του, ή αδιαφορείς ή οτιδήποτε;

Είμαι προσεχτική μαζί του γιατί ξέρω ότι πολλές φορές είναι σαν να ψάχνει αφορμή να αρπαχτεί από κάτι, να παρεξηγήσει κάτι/κάποιον, κτλ. Οπότε θα έλεγα ότι είμαι αρκετά ήπια και προσεχτική(σκέφτομαι τουλάχιτον 50 φορές "να μιλήσω, να μη μιλήσω;πώς να το εκφράσω;" πριν πω κάτι, για να αποφύγω το ενδεχόμενο φασαρίας. Δεν είναι και η πιο ευχάριστη συνθήκη, αλλά τι να κάνω...

 

Από την άλλη όταν μου έχει μιλήσει άσχημα ή έχει μιλήσει άσχημα στο παιδί, δεν μπορώ να μένω ανεπηρέαστη και να χαμογελάω σαν να μην έγινε τίποτα. Με ταράζει και με συγχίζει πολύ, και το βλέπει και ο ίδιος.

[koutavaki]

Εκείνο που προσπαθώ να πω είναι ότι άσχετα να κάποιες εξωτερικές συνθήκες έχουν πυροδοτήσει την κακή ψυχολογική μας κατάσταση στη συνέχεια αν δεν μπορέσουμε να ξεφύγουμε σύντομα από αυτήν βλέπουμε τα πάντα ως αδιέξοδα προβλήματα και οι άλλοι δεν έχουν να κάνουν με αυτό.

Αν είναι ξεκάθαρο για σένα ότι δεν μπορείς να ζήσεις με αυτόν τον άντρα χωρίζεις. Αν όχι το παλεύεις για να διρευνίσεις τρόπους που αφορούν και στη δική σου ψυχολογία. Τα ρίχνεις όλα σε αυτόν. Μπορεί να είναι κι έτσι. Σημασία έχει πώς το χειρίζεσαι εσύ. Ο δικός μου άντρας είναι εντελώς διαφορετικός από τον δικό σου, δεν είναι ποτέ βίαιος, δεν φωναζει εγώ φωνάζω, ασχολείται πολύ με το παιδί, ήταν κυρίως δική του επιδίωξη η απόκτηση του κι όμως εμένα μου φαίνεται η ζωή μου βουνό.

Επίσης οι άντρες όσο και να επιθυμούν και αγαπούν τα παιδιά τους είναι συνηθισμένοι σε μεγάλο βαθμό να θεωρούν ότι το ξενύχτι που συνεπάγεται ένα μωρό είναι υποχρέωση της μητέρας. Τέλος χοντράδες λέγονται σε όλα τα ζευγάρια νομίζω, αν υπάρχει μια σχετικά γερή βάση στη σχέση δεν κολάμε εκεί.

[Μπεμπούλα10]

Εκείνο που προσπαθώ να πω είναι ότι άσχετα να κάποιες εξωτερικές συνθήκες έχουν πυροδοτήσει την κακή ψυχολογική μας κατάσταση στη συνέχεια αν δεν μπορέσουμε να ξεφύγουμε σύντομα από αυτήν βλέπουμε τα πάντα ως αδιέξοδα προβλήματα και οι άλλοι δεν έχουν να κάνουν με αυτό.

 

Οι συνθήκες που έχουν πυροδοτήσει την άσχημη κατάσταση δεν είναι καθόλου εξωτερικές. Και δεν είναι ούτε η κούραση, ούτε τα ξενύχτια, ούτε τα παιδιά που είναι μικρά και κρέμονται συνέχεια από το λαιμό μου, ούτε τίποτα που δεν θα μπορούσε να απαλύνει με λίγη ηρεμία και μια καλή κουβέντα.

 

Εξακολουθώ να έχω να σηκώνω το ίδιο βουνό όταν έρχεται κάποιος άνθρωπος (η μητέρα μου, κάποια φίλη, συγγενής) με ένα χαμόγελο και μια καλή κουβέντα (όχι καλή κουβέντα για μένα αλλά καλή κουβέντα γενικά,άσχετη, για κάποιον ή κάτι άλλο στον κόσμο) αλλά η ψυχολογία μου είναι πολύ καλύτερη και το βουνό μου φαίνεται ελαφρύτερο.

 

 

Οι συνθήκες που έχουν πυροδοτήσει την άσχημη κατάσταση

 

Είναι η έλλειψη ηρεμίας.

Είναι η έλλειψη υπομονής και καλής διάθεσης από την πλευρά του άντρα μου.

Είναι οι υπερβολικές προσδοκίες σχετικά με το πώς θα έπρεπε να είναι η ζωή με 2 μικρά μωρά και σχετικά με τη φυσιολογική συμπεριφορά ενός 2χρονου.

Είναι η άσχημη ατμόσφαιρα που δημιουργείται από την αντίστροφη μέτρηση για την επόμενη φασαρία, απειλή ή προσβολή-προς εμένα και, ακόμα πιο απαράδεκτα, προς το παιδί.

Είναι η έλλειψη στοιχειώδους ανθρωπιάς ή τουλάχιστον η απουσία εκδήλωσης στοιχειώδους ανθρωπιάς σε κάποιες περιπτώσεις.

Είναι τα τέρατα του παρελθόντος που αντιμετώπισε ως παιδί ο πατέρας των παιδιών μου,ο οποίος κάποτε έλεγε τι άσχημο είναι να μεγαλώνουν τα παιδιά σε σπίτι με φασαρία, πώς επηρεάζονται τα παιδιά από τους καυγάδες των γονιών, οι γονείς δεν πρέπει να τσακώνονται ποτέ μπροστά στα παιδιά, κτλ.

Είναι το γεγονός ότι στην θεωρία τα ήξερε και μου τα έλεγε όλα πολύ ωραία -και εγώ έβγαλα (με βάρκα την ελπίδα) το αυθαίρετο συμπέρασμα ότι αυτά που έλεγε θα τα εφάρμοζε κι όλας.

[ekavi_]

Τα ρίχνεις λοιπόν όλα σε εκείνον. Δεν βρίσκεις εσύ να φταις σε κάτι, πέραν του ότι δεν αντιδράς ίσως όσο θα έπρεπε, πιστεύεις ότι έχεις δοκιμάσει κάθε δυνατή προσέγγιση χωρίς αποτέλεσμα και αναγκάζεσαι να ζεις καθημερινά με το άγχος του να μην ξεσπάσει καυγάς, όντας απογοητευμένη από τη συμπεριφορά και τη μη στήριξη του άντρα σου.

Επίσης έχεις δεδομένο ότι δεν πρόκειται να αλλάξει ιδέες ή συμπεριφορά εκείνος.

 

Οπότε το ερώτημα (εάν τα πράγματα είναι όντως όπως τα περιέγραψα παραπάνω) είναι μπορείς/θέλεις να συνεχίσεις να ζεις μαζί του ή όχι;

[Μπεμπούλα10]

Τέλος χοντράδες λέγονται σε όλα τα ζευγάρια νομίζω.

 

Εγώ δεν θέλω να ζω έτσι. Δεν του έχω μιλήσει ποτέ άσχημα, όσο απαράδεκτη κι αν ήταν η δική του συμπεριφορά. Δεν έχω χρησιμοποιήσει άσχημους χαρακτηρισμούς. Δεν μου κάνει καλό να είμαι σε μια τέτοια συνθήκη. Δεν με βοηθάει. Με κάνει χειρότερη. Πόσο θα αντέξω να μην αρχίσω κι εγώ αυτά που κάνει και λέει αυτός; Με μαθηματική ακρίβεια αργά ή γρήγορα θα γίνει 3ος παγκόσμιος και θα αρχίσουμε να πετάμε καρέκλες ο ένας στον άλλον.

 

Λένε "Δείξε μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι". Οι άνθρωποι τους οποίους συναναστρεφόμαστε (ειδικά όταν ζούμε μαζί τους) μας επηρεάζουν. Δεν θέλω να δικαιολογώ συνέχεια τις χοντράδες. Θέλω σεβασμό.

[Μπεμπούλα10]

Επίσης έχεις δεδομένο ότι δεν πρόκειται να αλλάξει ιδέες ή συμπεριφορά εκείνος.

 

Δεν μπορώ να το ξέρω 1000%. Αλλά επίσης δεν μπορώ να κάθομαι να πλέω με βάρκα την ελπίδα.

 

Αν μπορούσαμε να συζητάμε με εποικοδομητικό τρόπο για τα προβλήματα που έχουμε, θα μπορούσαν να βελτιωθούν τα πράγματα. Όμως αυτό που συμβαίνει όταν υπάρχει κάποιο πρόβλημα είναι

 

1) φασαρία/φωνές/καυγάς

 

2) μετά κάνουμε σαν να μη συνέβει τίποτα.

 

3) φασαρία/φωνές/καυγάς

 

4) μετά κάνουμε σαν να μη συνέβει τίποτα

 

και συνεχίζεται αιωνίως αυτή η "αντιμετώπιση" του προβλήματος.

 

Όταν πάω να επαναφέρω το θέμα για να το συζητήσουμε, δεν θέλει ούτε να τ'ακούσει. Νευριάζει και λέει "Άρχισες πάλι" ή "Μ'αυτό θα ασχοληθούμε πάλι;" ενώ στην πραγματικότητα δεν έχουμε ασχοληθεί μ'αυτό-διότι προφανώς τη στιγμή της φασαρίας και με τα παιδιά να κλαίνε δεν υπάρχει καμία δυνατότητα εποικοδομητικής συζήτησης ή επίλυσης προβλημάτων ή αναζήτησης και αλλαγής των στοιχείων που χαλάνε την επικοινωνία και την ηρεμία μας.

 

Αν μπορούσαμε με την παρουσία ενός 3ου (κάποιου συμβούλου για παράδειγμα) να συζητήσουμε για τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα που έχουμε (μεταξύ μας και με το παιδί) θα μπορούσαμε να κάνουμε κάποια βήματα μπροστά.

[koutavaki]

Νομίζω ότι αυτά που λες εδώ θα ήταν καλό να τα πεις στην ψυχολόγο η οποία έχει το επιστημονικό υπόβαθρο αλλά θα και την πληρέστερη εικόνα από σένα ώστε να σε βοηθήσει να ανακαλύψεις τι είναι αυτό που πραγματικά θέλεις από τη ζώη σου. Όπως καταλαβαίνεις τελικά υπάρχουν δυο λύσεις: ή χωρίζεις ή παραμένεις στον γάμο σου και προσπαθείς να προσεγγίσεις τον σύζυγό σου. Ας δεχτούμε ότι έχεις σε όλα δίκιο και ότι ο σύζυγός σου ξεπρνάει τα όρια του και ως πατέρας, ΄τοτε λοιπόν τι; Ωραία θα συμφωνήσουμε μαζί σου ότι είναι απαράδεκτος και έχεις εξαντλήσεις όλα τα όρια απέναντί του. Λοιπόν; Η απάντηση έρχεται μόνη της όπως καταλαβαίνεις. Διαισθάνομαι όμως ότι επιδή το συζυτάς εδώ δεν την έχεις πάρει ακόμη αλλιώς θα ζητούσες συμβουλές για το πως θα εξεσφαλίσεις διατροφή για τα παιδιά σου. Φρόντισε να ξεκαθαρίσιες τι θέλεις. Ναι μαντρεύτηκες κάποιον που αλλιώς τον περίμενες κι αλλιώς σου βγήκε, τί κάνεις από δω και πέρα;

[Μπεμπούλα10]

Το ερώτημα των 100.000.000 δολλαρίων είναι:

 

Πώς να τον προσεγγίσω για να τον πείσω να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο "συζητάμε";

 

Κι ότι η συζήτηση πρέπει να γίνεται με τρόπο που να μας κάνει να προχωράμε έστω και ένα βηματάκι τη φορά;

 

Μόλις περάσει η μπόρα της φασαρίας, θεωρεί ότι είναι όλα καλά και δεν τρέχει τίποτα. Περιμένουμε απλώς την επόμενη φασαρία και την μεθεπόμενη χωρίς να πάρουμε κάποια μέτρα να βελτιώσουμε την κατάσταση.

 

Πώς μπορώ να τον πείσω ότι η κατάσταση α)είναι σοβαρή και πρέπει να αλλάξει και β)μπορεί να αλλάξει αν παραδεχτεί ότι χρειάζεται ν'αλλάξει

 

 

[ekavi_]

Το ερώτημα των 100.000.000 δολλαρίων είναι:

 

Πώς να τον προσεγγίσω για να τον πείσω να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο "συζητάμε";

 

Κι ότι η συζήτηση πρέπει να γίνεται με τρόπο που να μας κάνει να προχωράμε έστω και ένα βηματάκι τη φορά;

 

 

Ο μόνος τρόπος είναι και εσύ να παραδεχτείς σε αυτόν κάποια δικά σου λάθη ή αδυναμίες και να του υποσχεθείς ότι θα προσπαθήσεις να τα διορθώσεις εφόσον όμως κάνει και εκείνος το ίδιο, χάρην της οικογενειακής σας γαλήνης και του παιδιού σας.

 

Δεν μπορείς να προσεγγίσεις τον άλλον κατηγορώντας τον αποκλειστικά για μία κατάσταση και να περιμένεις να γίνει εποικοδομητική συζήτηση.

 

Αν δεν μπορεί να γίνει αυτό που είπα, μετά πλέον του δηλώνεις ότι εσύ δεν μπορείς πλέον να ζεις έτσι και σκοπεύεις να χωρίσεις.

 

Δεν βλέπω άλλον τρόπο.

 

Ή παραδέχεστε αμφότεροι τα όποια λάθη σας και προσπαθείτε να τα διορθώσετε και να κάνετε αμοιβαίες υποχωρήσεις ή χωρίζετε.

[koutavaki]

Τις απαντήσεις θα τις βρεις η ίδια εφόσον θέλεις. Κανείς και ποτέ δεν μπορεί να σου της δώσει. Το πολύ πολύ να πει την δική του εμπειρία. Πώς προσέγγιζες τον άντρα σου πριν; Εσύ τον ξέρεις. Φυσικά η κοινή λογική λέει ότι τα παιδιά δεν πρέπει να είναι παρόντα σε μια τέτοια συζήτηση. Αναλώνεσαι να μας απαντάς ότι δεν γίνεται . Ε, αν αυτό νομίζεις μην το κάνεις. Πολύ γενικά γιατί δεν σε ξέρω καθόλου εγω στη θέση σου θα του έλεγα ότι έχω ανάγκη να κάνουμε κάτι οι δυο μας για να ξανασυζητήσουμε κάποια πράγματα και θα κανονίζα έστω για λίγες ώρες να είμαστε χωρίς παιδιά. Τότε θα του έλεγα ήρεμα ψύχραιμα και σοβαρά τι δεν αντέχω στη συμπεριφορά του και πώς ελπίζω να αλάξει. Αν ήταν εντελώς αρνητικός θα έδινα και λίγο χρόν μήπως άλαζε στην πράξη. Πολλές φορές οι άνρθωποι δεν παραδέχονται ότι έχουν άδικο, όμως μέσα τους το αναγνωρίζουν και αλλάοζυν την συμπεριφορά τους χωρίς να το αποδεχτούν ότι είχαν άδικο. Πρέπει όμως κι εσύ να τον θέλεις αν τον έχεις απορρίψει μέσα σου θα το καταλαβαίνει ότι τον βλέπεις μόνο σαν πατέρα θα είναι σίγουρα αρνητικός

[koutavaki]

Συγνώμη για τα τόσα λάθη. Κάθε φορά που τα ξαναδιαβάζω γελάω απλώς γράφω γρήγορα και αυθόρμητα.

[lelaki1980]

Το ερώτημα των 100.000.000 δολλαρίων είναι:

 

Πώς να τον προσεγγίσω για να τον πείσω να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο "συζητάμε";

 

Κι ότι η συζήτηση πρέπει να γίνεται με τρόπο που να μας κάνει να προχωράμε έστω και ένα βηματάκι τη φορά;

 

Μόλις περάσει η μπόρα της φασαρίας, θεωρεί ότι είναι όλα καλά και δεν τρέχει τίποτα. Περιμένουμε απλώς την επόμενη φασαρία και την μεθεπόμενη χωρίς να πάρουμε κάποια μέτρα να βελτιώσουμε την κατάσταση.

 

Πώς μπορώ να τον πείσω ότι η κατάσταση α)είναι σοβαρή και πρέπει να αλλάξει και β)μπορεί να αλλάξει αν παραδεχτεί ότι χρειάζεται ν'αλλάξει

 

 

 

εχεις να πας να μεινεις καπου για μερικες μερες πχ στη μαμα σου?αν ναι πιστευω οτι μονο ετσι θα τον ταρακουνησεις(δικη μου ταπεινη αποψη)ισως ηρεμησεις και εσυ λιγο.θες πως θα το παρει και πες οτι οταν θα αποφασισεις να συζητησουμε και τα δικα μου θελω και τους προβληματισμους μου παρε με τηλ.δειξε του δηλαδη οτι εισαι ως εδω....ουτε σε ειδικο θελει να παει-ουτε συζητησεις μαζι σου θελει να κανει-γενικως τιποτα δεν θελει να κανει

[Μπεμπούλα10]

εχεις να πας να μεινεις καπου για μερικες μερες πχ στη μαμα σου?αν ναι πιστευω οτι μονο ετσι θα τον ταρακουνησεις

 

Έχω τη μαμά μου κοντά και το έχω σκεφτεί πολλές φορές αυτό το σενάριο ΑΛΛΑ

 

1ον) Δεν θέλω να την αναστατώσω γιατί έχει ήδη πάρα πολλά προβλήματα και θα στεναχωρεθεί πολύ

 

2ον) Τί θα κάνω με τα παιδιά;;;

 

ουτε σε ειδικο θελει να παει-ουτε συζητησεις μαζι σου θελει να κανει-γενικως τιποτα δεν θελει να κανει

 

Μέχρι στιγμής δεν θέλει ή δεν το παιρνει στα σοβαρά.

[G.Geo]

Πώς μπορώ να τον πείσω ότι η κατάσταση α)είναι σοβαρή και πρέπει να αλλάξει και β)μπορεί να αλλάξει αν παραδεχτεί ότι χρειάζεται ν'αλλάξει

Εγω νομίζω πως έχουμε γράψει 10 σελίδες με τέτοιες συμβουλές, τις οποίες τις περισσότερες τις απέρριψες. Κάτσε ξαναδιάβασε το θέμα σου και θα δεις πολλά τρικ που χρησιμοποιούμε όλες μας. Δεν λέω, ότι όλα θα πιάσουν, αλλά κάποια θα πιάσουν. Και εγώ παντρεύτηκα ένα άντρα που δεν μου βγήκε όπως θα ήθελα οταν κάναμε παιδιά, αλλά με υπομονή επιμονή και ΘΕΛΗΣΗ νομίζω πως κατάφερα να είμαστε καλά και να λειτουργούμε καλά σαν οικογένεια. Να ξέρεις πως χρειάστηκε να κάνω πολλές αλλαγές σε ΕΜΕΝΑ και αυτές με κάποιον τρόπο είχαν αντανάκλαση σε εκείνον....πως? δεν ξέρω, οι άντρες είναι σαν μικρά παιδιά. Ακόμη κάνω...μην νομίζεις, μόλις πριν μια βδομάδα εντόπισα κάτι, που το δουλεύω στο μυαλό μου πως να του το δείξω και εκείνου. Πως να του δείξω ότι χωρίς εκείνον στο σπίτι λειτουργήσαμε (περιέργως) καλύτερα, 5 ολόκληρες μέρες...χωρίς εντάσεις, χωρις φωνές, με πειθαρχεία όμως παράλληλα.

[Μπεμπούλα10]

Πώς προσέγγιζες τον άντρα σου πριν;

 

Τον δωροδοκώ με μασάζ

 

Τις τελευταίες μέρες μάλιστα καθιερώσαμε τον θεσμό των "μασαζομονάδων". Γεμίζει την κάρτα του με μασαζομονάδες ανάλογα με το πόσο καλό παιδί ήταν

 

Και τα βίντεάκια που είδαμε με την παιδοψυχολόγο τις είδαμε ενώ του έκανα μασάζ.

[ekavi_]

Τον δωροδοκώ με μασάζ

 

Τις τελευταίες μέρες μάλιστα καθιερώσαμε τον θεσμό των "μασαζομονάδων". Γεμίζει την κάρτα του με μασαζομονάδες ανάλογα με το πόσο καλό παιδί ήταν

 

Και τα βίντεάκια που είδαμε με την παιδοψυχολόγο τις είδαμε ενώ του έκανα μασάζ.

 

Συγγνώμη αλλά πως να πάρει σοβαρά τις ενστάσεις σου όταν τον δωροδοκείς με μασάζ βρε μπεμπούλα... Μόνη σου αυτοαναιρείσαι, πως θα γίνει έτσι σοβαρή συζήτηση;

[BabyCute]

Το ερώτημα των 100.000.000 δολλαρίων είναι:

 

Πώς να τον προσεγγίσω για να τον πείσω να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο "συζητάμε";

 

 

 

Σε εχει δει η 'πιάσει' να κλαις;

[ekavi_]

Αυτό το προσπέρασες πάλι...

 

Ο μόνος τρόπος είναι και εσύ να παραδεχτείς σε αυτόν κάποια δικά σου λάθη ή αδυναμίες και να του υποσχεθείς ότι θα προσπαθήσεις να τα διορθώσεις εφόσον όμως κάνει και εκείνος το ίδιο, χάρην της οικογενειακής σας γαλήνης και του παιδιού σας.

 

Δεν μπορείς να προσεγγίσεις τον άλλον κατηγορώντας τον αποκλειστικά για μία κατάσταση και να περιμένεις να γίνει εποικοδομητική συζήτηση.

 

Αν δεν μπορεί να γίνει αυτό που είπα, μετά πλέον του δηλώνεις ότι εσύ δεν μπορείς πλέον να ζεις έτσι και σκοπεύεις να χωρίσεις.

 

Δεν βλέπω άλλον τρόπο.

 

Ή παραδέχεστε αμφότεροι τα όποια λάθη σας και προσπαθείτε να τα διορθώσετε και να κάνετε αμοιβαίες υποχωρήσεις ή χωρίζετε.

[G.Geo]

Βρε ekavi_ εμένα προσπερνάει γενικώς όλα μου τα post και της έχω γράψει άπειρα. Και μάλιστα θεωρώ πως επειδή έχω περάσει από πολλά απο τα οποία αντιμετωπίζει, τα λόγια μου, η εμπειρία μου, έχει βάση...αλλά οκ, μάλλον πρέπει να κάνω unfollow το συγκεκριμένο θέμα, γιατί κουράστηκα να μιλάω σε τοίχο Μπορεί να θέλει απλά κάποιους να της χαιδέψουν τ' αυτια...εγώ δεν μπορώ

[ekavi_]

Είπα να επιμείνω λίγο μπας και την κάνω να το σκεφτεί λίγο (ότι διαβάζει-απαντάει επιλεκτικά)...