AthinaP

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    2.927
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Όλα όσα δημοσίευσε η/ο AthinaP

  1. Μπορείς να θηλάσεις έξω αλλά όχι δημόσια. Έχουν γραφτεί ολόκληρα τόπικ. Στο αυτοκίνητο, στο κλιμακοστάσιο ενός mall, σε ένα ήσυχο παγκάκι σε πάρκο και θηλάζοντας κάτω από τη μπλούζα δεν φαίνεται σχεδόν τίποτα, γιατί το μωρό είναι μπροστά στο στήθος και την κοιλιά. Αν φοράς και ένα ζακετάκι δεν φαίνεται ούτε ότι είναι σηκωμένη η μπλούζα από κάτω. Αν θες απλά να ξεσκάσεις χωρίς το μωρό, έχεις το δικαίωμα βέβαια. Θα ζοριστεί όμως το στήθος σου αν λείψεις πολύ και δεν ξέρω αν θα υπάρχουν συνέπειες στη γαλουχία, αν το κάνεις συστηματικά. Καλό είναι να μη ζορίζεται το στήθος με την έννοια ότι μπορεί μελλοντικά να χαλαρώσει. Με τις στερεές αργότερα γίνεται πιο εύκολο λίγο να λείπεις για ώρα αν χρειαστεί. Είσαι τυχερή κιόλας που το μωρό είναι ΟΚ με το μπουκάλι!
  2. Μου φαίνεται είπα βλακεία για τη φοιτήτρια. Καλύτερα να μην ξέρει μια 20χρονη και οι γονείς της και ο γκόμενος για την κατάσταση στο σπίτι σας. Μπορεί όμως δύο κολλητές 13χρονες να μείνουν πρωί μόνες τους, οχι; Υποτίθεται παιδιά εργαζομένων το κάνουν αυτό όλο το χρόνο, για κάποιες ώρες. Μπορεί βέβαια να πήζουν σπίτι. Πόσο να αντέξουν; Εξαρτάται και τη γειτονιά, τι κίνηση βλέπουν οι γείτονες ποιος μπαινοβγαίνει σπίτι. Και ναι, προσέχουμε για να έχουμε, ετσι όπως έχουμε γίνει πια. Μου είναι πολύ δύσκολο να εμπιστευτώ μια οικογένεια μέσα στο σπίτι της, τη στιγμή που υπάρχουν περιστατικά που πέφτει από τα σύννεφα μια σύζυγος, για τον ίδιο το σύζυγο. Πολύ σπάνιο, αλλά υπάρχουν. Πόσο μάλλον μια μαμά που θα είναι αφασία, που μπορεί να μη δίνει βάση σε θείους και περαστικούς που μπαινοβγαίνουν. Τουλάχιστον για τις πιο ευαίσθητες ηλικίες και στην εποχή μας που και να πιαστεί κάποιος δεν τρέχουν και πολλά.
  3. Δεν λες και την περιοχή σου στο περίπου. Κάτι έχω ακούσει για Atlantis και the Wall στην περιοχή Ανθούσα - Παλλήνη. Όπως επίσης και για ιδιωτικά σχολεία που αναφέρθηκαν ήδη. Δεν ξέρω καθόλου λεπτομέρειες για ηλικίες. Η εντύπωσή μου είναι ότι κάθε είδους καμπ δεν τραβάνε παιδάκια γυμνασίου. Να έβρισκες μια φοιτήτρια ή κάτι τέτοιο να πρόσεχε για ένα διάστημα το παιδί με μια φίλη της σπίτι ?? Δεν ξέρω από τέτοιες ηλικίες, μου φαίνεται κάπως και αυτό που προτείνω. Να έστελνες το παιδί διακοπές σε κανένα εξοχικό με κολλητή και γονείς που εμπιστεύεσαι; Θα πέταγαν τη σκούφια τους και οι άλλοι γονείς, που το δικό τους παιδί δεν θα τρώγεται με τα ρούχα του χωρίς παρέα σε αυτή την ηλικία. Το έχω κάνει ως παιδί και ήταν από τα καλύτερα που θυμάμαι ever. Χρειάζεται βέβαια απόλυτη εμπιστοσύνη.
  4. Ένας θεμιτός στόχος που έχω ακούσει, είναι ειδικά για τα αγόρια, για να μπουν σε έναν υγιή τρόπο ζωής, να ανήκουν σε κάποια παρέα εκτός σχολείου και να ελαχιστοποιηθεί ο κίνδυνος να μπλέξουν αργότερα κάπου που μπλέκουν τα ανήσυχα αγορια και χαντακώνονται σε όλα τα επίπεδα. Δεν είμαι σίγουρη όμως ότι αξίζει αυτή η επένδυση, για αυτό το καταθέτω. Είναι ένας από τους προβληματισμούς μου αυτός καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά, τι στην ευχή θα κολλήσουν ως παρέα όπως περνάνε τα χρόνια.
  5. Όλοι βρίσκουν έναν τρόπο στην πορεία. Στην πλειονότητα των εργαζόμενων ζευγαριών στο δημόσιο σχολείο κάποιος από τους δύο δεν θα έχει πολύ πρωϊνό ωράριο, οπότε ο ένας κάνει την πρωϊνή βάρδια και ο άλλος την απογευματινή. Αυτό κρατάει για κάποια χρόνια και είναι ζόρι και ρουτίνα είναι η αλήθεια και βέβαια διχάζει κάπως την οικογένεια, αλλά δεν το αμφισβητούν οι περισσότεροι, το δέχονται ως δεδομένο και οι μεγάλοι και τα παιδιά. Εμείς είμαστε τυχεροί θα έλεγα και έχουμε ελαστικότητα στο γραφείο προς το μετά, οπότε το δικό μας το πρωϊνό συμπίπτει με του σχολείου και όχι νωρίτερα. Κάποιος θα χουζουρέψει το πρωί, συνήθως εγώ και θα φύγει όποτε ετοιμαστεί τελικά. Και πάλι έχω βαρεθεί απέραντα τις διαδρομες διαδοχικά πρωί σπίτι - σχολείο δουλειά και αντίστροφα το απόγευμα. Ειδικά με αυτοκίνητο. Υπήρξαν φάσεις που τα είχαμε όλα κοντά με τα πόδια! Τέλειο! Χώρια τα ταπεράκια για το ολοήμερο. Και γυρίζεις σπίτι και είναι μια ωραία κοπέλα που κάνει ιδιαίτερο, ή άλλες δραστηριότητες, δεν είναι ότι θα γυρίσεις και θα χαλαρώσεις στα αλήθεια, όταν έχεις παιδιά σε σχολική ηλικία! Τουλάχιστον όσον αφορά τη μέση οικογένεια. Για αυτό και ανέκαθεν μου φαινόταν κουφό που τηρούσαν ωράρια σε ύπνους κτλ οι κυρίες που ήταν σε άδεια ανατροφής, είχαν μισή ζωή μπροστά τους να έχουν ωράρια που θα επέβαλε κάποιος άλλος, η δουλειά τους, το σχολείο κτλ
  6. Αυτό. Αν καταλαβαίνεις ότι κάποιο σημείο στο στήθος είναι πιο φορτωμένο, βάζεις το μωρό με το σαγόνι του προς τα εκεί και αδειάζει καλύτερα. Νομίζω και εγώ να μην καθιερώσεις αντλήσεις, τουλάχιστον όχι σε ποσότητα, ίσα να ανακουφιστείς. Άσε που δεν ξέρεις πώς θα τα πας με θήλαστρο. Άσε που το μωρό θα χορταίνει καλύτερα με το πρωϊνό γεύμα έτσι και δεν βγάζεις πολύ γάλα με το θήλαστρο. Εμάς μας έβγαζε μέχρι το απόγευμα περίπου χορταστικά και αραιά σχετικά γεύματα σε δόσεις. Δεν θέλει πολλές μέρες να προσαρμοστεί το στήθος. Καλό είναι όμως να είσαι σε εγρήγορση αν πονάς, να μην το αφήσεις.
  7. Ωραίο άρθρο. Εκτιμώ το ότι αναφέρεται σε μεγαλύτερα παιδάκια, γιατί τα φόρα μοιάζουν να απασχολούν μωρομαμάδες. Μετά τι γίνεται; Πράγματι κλείνονται όλοι στα σπίτια τους το χειμώνα και το ρίχνουν στις δραστηριότητες το πολύ πολύ. Οπότε κάθε πληροφορία για το πώς να περνάει καλύτερα η ώρα στο σπίτι, καλή είναι.
  8. Για πείτε και καμιά εκκλησία που είναι ιδιαίτερη αυτές τις μέρες. Στην Πεντέλη ψηλά έχει μια εκκλησία μέσα σε μοναστήρι Αγ. Παντελεήμονας, που μαζεύει αρκετό κόσμο, βλέπεις και όλο το λεκανοπέδιο από την αυλή, μόνο που είναι αρκετά μακριά, τα βεγγαλικά είναι σα φωτάκια που αναβοσβήνουν. Επίσης, μέσα στην εκκλησία είναι σβηστά όλα τα φώτα και ανάβουν μετά μανουάλια με το άγιο φως. Είναι ιδιαίτερα και βέβαια δεν έχει βεγγαλικά εκεί. Καλύτερα να πας λιγάκι νωρίς γιατί μαζεύει και εκεί αρκετό κόσμο. Βέβαια τα μικρά παιδιά θα κουραστούν, όσο πιο νωρίς πας. Αν είναι κρύα νύχτα στην αυλή πάντως έχει κρύο, γιατί είναι πάνω στο βουνό. Δεν νομίζω να είναι τόσο κρύο φέτος. Ψάχναμε μια εκκλησία να έχει καλή ορατότητα για τα βεγγαλικά το λεκανοπεδίου. Στην Πεντέλη ψηλά δεν ξαναπάμε, για μια φορά ήταν ιδιαίτερα.
  9. Το έχουμε κάνει δύο φορές. Την πρώτη φορά πήγαμε κάπως στη τύχη και πέσαμε στον πανικό του Τέλη στην Πεντέλη, τα τραπέζια όλα γεμάτα, όλες οι αυλές (πληθυντικός αριθμός) γεμάτες, όποιος ξέρει πόσες αυλές έχει ο Τέλης θα καταλάβει, χαμός και σερβιριστήκαμε με ταλαιπωρία. Ωραία μαγειρίτσα (είχαμε πάει και το προηγούμενο βράδυ και πήραμε πακέτο σπίτι μας), αρνί ΟΚ, δεν μας χάλασε κάτι. Είχε και το γνωστό χώρο για να παίξουν τα παιδιά. Γενικά όμως υπήρχε ένας εκνευρισμός στην ατμόσφαιρα, γιατί υπήρχε τόσος κόσμος και καθυστερήσεις, αν και έχω ζήσει χειρότερα αλλού σε όχι τόσο έντονες μέρες. Γενικά όμως ήταν και μια εμπειρία να το ζήσουμε αυτό μια φορά, είχε την πλάκα του και την αφασία του, φάγαμε πάντως τελικά. Το ίδιο γίνεται περίπου και το βράδυ της ανάστασης, αυτό το είδαμε απλώς γιατί πήραμε τη μαγειρίτσα μας σε πακέτο, αν και μας είπαν ότι δεν είναι η στάνταρ τακτική τους τη συγκεκριμένη μέρα. Επίσης μερικά τραπέζια κάτω από τα πλατάνια είναι ωραία από μόνα τους, κάθεσαι ευχάριστα όσο και να περιμένεις. Για κάτι σίγουρο και ονομαστό, δεν ξέρω. Τη δεύτερη χρονιά δε κοιτάξαμε καν να κλεισουμε τραπέζι για μεσημέρι, δεν θέλαμε να κάτσουμε κάπου και να μουρμουράμε για το σερβις. Δεν είναι θαυματοποιοί οι άνθρωποι, όπου και να πας, να αντιμετωπίσουν μια τέτοια μέρα χωρίς να καθυστερήσει κάτι είτε από την κουζίνα είτε από το σέρβις. Οπότε χαλαρώσαμε στο σπίτι και όταν είχε περάσει η ώρα της μεγάλης έντασης κάναμε πάλι μια βόλτα στις ταβέρνες, για να κάτσουμε. Είχαμε πάει όμως λίγο αργά, σε κάποιες δεν ειχε μείνει κάτι ιδιαίτερο, άλλες έκλειναν και πήραμε τελικά κάποια πράγματα να τα φάμε σπίτι. Ίσως αν είχαμε πάει λίγο πιο νωρίς. Θέλω να σου καλύτερα να ακούσεις από κάποιον εγγυημένα ότι καλύφθηκε πλήρως εκείνη τη μέρα ακριβώς κάποτε, αν και το κάποτε δεν είναι εγγύηση για φέτος, γιατί αυτά τα επαγγέλματα είναι αεριτζίδικα, δεν ξέρεις αν θα έχουν τους ίδιους σερβιτόρους πχ. Μας άρεσε όμως που μείναμε για αλλαγή μεταξύ μας, αντί να τρέχουμε σε εξοχικά, είχε τη χάρη του που έμεινε όλη η οικογένεια για λίγες μέρες μαζί, χωρίς δρομολόγια από δω και απο εκεί.
  10. Αν και ήδη θα έχετε αποφασίσει, Θεσσαλονίκη να αναφέρω τα μέρη που μας άρεσαν και τα βρήκαμε ότι άξιζαν, ως Αθηναίοι: -Μουσείο εντόμων, ενθουσιαστήκαμε με τις πεταλούδες. Αν και χειμώνα και τα υπόλοιπα έντομα ήταν στις φωλιές τους. Είναι σε μια παράξενη περιοχή, μέσα σε εργοστάσια και δυσκολευτήκαμε λίγο να το βρούμε. Μας αποζημίωσε όμως, ήταν ωραία μέσα. -Ζωολογικός κήπος Σέιχ Σου, ιδιαίτερο μέρος, μέσα στο πράσινο, νομίζω είναι και δωρεάν. -Πλανητάριο Θεσσαλονίκης. Η διαδραστική του έκθεση ήταν πιο ενδιαφέρουσα και χαρούμενη - για χαλάρωση, αν και μικρή, από ό,τι έχουμε δει σχετικό στην Αθήνα. - Λίμνη - παιδική χαρά Θέρμης. Ωραίος χώρος, αν και μακριά από άλλα αξιοθέατα. Μια λιμνούλα και ευχάριστη καφετέρια, μέσα στα πεύκα, σχετικά μακριά όμως από την παιδική χαρά, αν και έχεις οπτική επαφή με τα παιδιά. Εμένα μου άρεσε που ήμασταν μακριά για αλλαγή! Πήγαμε χειμώνα, υποψιάζομαι ότι την άνοιξη μπορεί να έχει κοσμο και να μην είναι τελείως ειδυλλιακά. Όλα τα παραπάνω μπορεί να έχουν αλλάξει λίγο γιατί πάνε 2 χρόνια που πήγαμε. Θα έπαιρνα νεότερες κριτικες από το tripadvisor.
  11. AthinaP

    Οικογενειακές διακοπές που;;;

    Όπου και να θες να πας καλύτερα να προσπαθήσεις να βρεις πρόσφατες εμπειρίες. Στα περισσότερα μέρη που έχω υπόψη μου έχουμε χρονια να πάμε. Φοινικούντα έγραψα, αλλά ήταν χρόνια πριν. Το ίδιο και Αγκίστρι. Αίγινα είχε μια φανταστική παραλία που πλέον δεν υπάρχει ως οργανωμένη και η Αίγινα δεν είναι προορισμός που θα πρότεινα γενικά. Είναι και ο νόμος για τη μουσική που κάποια μέρη επηρέασε και κάποια άλλα ευτυχώς όχι! Μπορείς να δεις από δορυφόρο ποια μέρη δείχνουν να έχουν σκιά από δέντρα. Ακόμα και στο Σαρωνικό περύσι βρίσκαμε παραλίες που ήταν πολύ ωραίες για να περάσεις τη μέρα, καλύτερα Σεπτέμβριο όμως, γιατί τους άλλους μήνες έχει πολύ κόσμο και πολλή κίνηση στο δρόμο. Κάτι άλλο που μου έρχεται τώρα είναι ότι αν το μωράκι είναι ζωηρό δεν είναι ανάγκη να παιδεύονται και οι δύο κάθε φορά, πχ να προσπαθήσει να το απασχολήσει ο μπαμπάς στο δωμάτιο όσο η μαμά ετοιμάζεται. Μπορεί να πάει το μωράκι ο μπαμπάς για βόλτα ή για παγωτό. Ακούγεται αυτονόητο για τις πιο έμπειρες μαμάδες, αλλά κάποια στιγμή το παίρνεις είδηση και εμείς στις πρώτες διακοπές δεν το είχαμε πολυκαταλάβει. Εμείς ξεπλέναμε και ντύναμε και οι δύο τα δίδυμα στην παραλία, η μόνη πιο έντονη στιγμή της ημέρας, μετά τα έπαιρνα βολτίτσα όσο ο μπαμπάς ΜΟΝΟΣ του και με την ΗΣΥΧΙΑ του μάζευε σιγά σιγά όλα αυτά που μας είχαν κρατήσει απασχολημένους όλη μέρα και τα έβαζε στο αυτοκίνητο ή καρότσι, ο,τι είχαμε. Αυτό φυσικά είναι απλά μια πρόταση για το πώς μπορούν να γίνουν τα πράγματα και πώς μας βόλεψαν εμάς.
  12. Εμείς κουβαλούσαμε μπόλικα πράγματα μια φορά, πηγαίναμε σε οργανωμένες παραλίες με φαγητό, καλύτερα με δέντρα και καλή σκιά, βγαίναμε από τη σκιά κατά τις 16.00 για μπανάκι, μαζεύαμε μια φορά κατά το σούρουπο, μεσημεριανό υπνάκο στην ξαπλώστρα. Το μεγαλύτερο διάστημα της ημέρας τα μικρά έπαιζαν στη σκιά και εγώ χαλάρωνα στο νερό με τη μάσκα και γενικά μπαίναμε στο νερό εναλλάξ με το σύζυγο, παίζαμε με τα παιδιά, ακούγαμε τη μουσική του μπιτς μπαρ και κάναμε τη μοναδική χαλάρωση που έχει ο γονιός του μικρού παιδιού που χρειάζεται μόνο να έχει τα μάτια του πάνω στο παιδί γιατί το παιδί περνάει μια χαρά και είναι χαρούμενο στην άμμο. Τους είχα και μια πισινούλα που τους έφερνα αστερίες, καβουράκια, ψαράκια, διάφορα τέτοια. Εκτός από τα κουβαλήματα, ντύνε ξέντυνε δυο παιδιά, είχαμε και να πλύνουμε τα δικά μας μαγιώ, να απλώσουμε πετσέτες, να κάνουμε ντους με σαμπουάν στο δωμάτιο, οπότε όταν κόψαμε τα πολλά πήγαινε έλα στο δωμάτιο, ξεκουραστήκαμε πραγματικά! Άσε που τις ελάχιστες φορές που προλάβαμε να δοκιμάσουμε διδικασία ύπνου σε άγνωστο δωμάτιο, φάγαμε πόρτα και ήττα και μόνο ξεκούραση δεν ήταν! Είχα ένα ζωηρό μωράκι. Οπότε έπαιξε ξαπλώστρα. Εναλλακτικά, αργά το απόγευμα μπορεί να πηγαίναμε μια μεγάλη αυτοκινητάδα που πάλι θα κοιμόντουσαν τα παιδιά και θα εξερευνούσαμε το μέρος που βρισκόμασταν, διπλανές παραλίες κλπ. Απαραιτήτως πριν κλείσουμε οπουδήποτε έψαχνα αυτή την παραλία-στέκι με την παχιά σκιά και στην αυτοκινητάδα συνήθως επιβεβαιωνόταν ότι είχαμε διαλέξει την καλύτερη παραλία της περιοχής. Συνήθως κάναμε την αυτοκινητάδα την 1η-2η μέρα και κάποιες φορές αλλάξαμε στέκι, επειδή μας άρεσε πχ καλύτερα η μουσική κάπου αλλού. Στα στέκια μας, επειδή καταναλώναμε και ήμασταν πελάτες που πηγαίναμε κάθε μέρα μας πρόσεχαν πολύ. Ήταν το ίδιο κόστος ή και λιγότερο με το να σηκωθούμε να πάμε σε μια ταβέρνα με καθόλου ταλαιπωρία που έχει να σηκωθείς μέσα στη ζέστη για να πας στην ταβέρνα και να περιμένεις να παραγγείλεις με μωρά παιδιά. Σκάγαμε νωρίς και πιάναμε καλές ξαπλώστρες. Πάντα είχαμε χωριστές πετσέτες για το θαλασσινό νερό και τις άλλες που είχαμε μετά το ξέπλυμα στο ντους της παραλίας. Αν τυχόν δεν είχε καθαρό νερό για ξέπλυμα, είχαμε κάποια μπουκάλια νερό στο αυτοκίνητο. Μετά το ξέπλυμα φοράγαμε κανονικά ρούχα και ξεκινάγαμε για βραδυνή βόλτα, χωρίς να περάσουμε από το δωμάτιο. Εννοείται αυτό σημαίνει ότι δεν ήμουν σένια βαμμένη, με τακούνια και όλα αυτά, για τη βραδινή βόλτα. Αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να χαλαρώσω το απόγευμα με παιδιά στο δωμάτιο να μην τα χωράει ο τόπος, όσο θα ετοιμαζόμουν. Το βράδυ απλά κάποιος θυμόταν να απλώσει τα μαγιώ και τις πετσέτες. Είχαμε δύο σετ για να έχουμε πάντα στεγνές εναλλάξ κάθε μέρα. Αυτά τα κάναμε έτσι γιατί με δίδυμα μωρά που απαιτούσαν 3ο άτομο στην Αθήνα, διαπιστώσαμε ότι δεν υπήρχε περίπτωση να είμαστε ένα άτομο λιγότερο και να γεμίσουμε μπαταρίες, αν κάναμε το πρόγραμμα που είχαμε στην Αθήνα. Αλλάξαμε τις απαιτήσεις μας και το κρατήσαμε έτσι για πολλά χρόνια, γιατί διαπιστώσαμε ότι είχαμε πολλά "πρέπει" που δεν είχαν τελικά και πολύ νόημα. Δηλαδή ποιες ήταν οι ανάγκες; Να φάνε τα παιδιά κάτι αρκετά θρεπτικό, να κοιμηθούν κάπου, να μην κολλήσουν τίποτα οπότε να προσέξουμε το θέμα στεγνές πετσέτες και ξεπλύματα, να μην τα φάει ο ήλιος, να διασκεδάσουν βέβαια, να χαλαρώσουμε και να περάσουμε καλά όλοι. Για να τα κάνουμε αυτά δεν ήταν απαραίτητο να έχουμε το δωμάτιο για κάτι παραπάνω από έναν βραδυνό ύπνο και για να κάνουμε ντους με σαπούνι και άπλωμα πετσετών. Επομένως δεν διαλέγαμε και δωμάτια με κριτήριο να είναι πάνω στη θάλασσα, αλλά να μπορούμε να πάμε σε μια παραλία που είχε αυτά που ζητούσαμε και κυρίως ζητούσαμε τότε να έχει ζωή και μουσική, κάτι που δεν συνέβαινε κατά κανόνα στα δωμάτια που ήταν για οικογένειες πάνω στη θάλασσα. Κινούμενοι πριν τις ώρες αιχμής γλιτώναμε και τη ζέστη που έχει κάθε είδους μετακίνηση οπουδήποτε πάνω σε ζεστή άμμο, άσφαλτο, πάρκινγκ. Ειδικά σε κοσμικά νησιά που ο κόσμος φτάνει στην παραλία αργά σχετικά και φεύγει πάλι νωρίς για να ετοιμαστεί για τη βόλτα του, πιάναμε καλά πόστα μπροστά μπροστά.
  13. AthinaP

    Οικογενειακές διακοπές που;;;

    Έχουμε κανει και εμείς διακοπές στη Φοινικούντα μέσα στην πόλη. Αράζαμε κάτω από το μεγάλο αρμυρίκι στο μπιτς μπαρ με ωραία μουσική τότε για πολλές πολλές ώρες. Δεν θυμάμαι να έχει πολλή ζέστη για τη διαδρομή από και προς το δωμάτιο. Η παραλία μέσα στον οικισμό δεν είναι κρύα πάντως. Για την άλλη που γράφεται παραπάνω, δεν την είχαμε υπόψη μας. Αξιόλογη είναι όλη η περιοχή τα τελευταία χρόνια γύρω από την Καλαμάτα, έχει ζωή, για μια επίσκεψη τουλάχιστον. Παλιά μου φαινόταν μια τσιμεντούπολη με κάπως αξιόλογη παραλία, αλλά έχει ανεβεί τα τελευταία χρόνια. Και την απέρριπτα ως υπερβολικά οικογενειακή, σε σχέση πχ με νησί, πλέον όμως όλα τα μέρη έχουν γίνει πιο οικογενειακά! Ως καλύτερο μέρος θα πρότεινα τη Φοινικούντα μάλλον και εγώ. Ήσυχη ήσυχη δεν τη λες, είναι ένας οικισμός.
  14. Με τη διαφορά ότι όντως υπήρξε αυξημένη εγκληματικότητα για ένα διάστημα αλλά και πάλι η ελληνική κοινωνία πράγματι αποδέχτηκε ότι οι περισσότεροι ήταν φιλήσυχοι και εργατικοί. Άλλο όμως να ρισκάρεις κάποια ανοιγμένα σπίτια και να μην κοιμάσαι πια ξεκλείδωτα και άλλο γεγονότα όπως στο Παρίσι, τη Νίκαια και τις Βρυξέλες. Επειδή κάποιος πχ αποφάσισε ότι το να παει κανείς σε συναυλία Μέταλ ή να πιει ποτό σε μπιστρό είναι αμάρτημα θανάσιμο που δεν το παραδέχεται ο δικός του φίλος στον ουρανό. Το Παρίσι στρατοκρατείται πλέον, γιατί πριν γίνει αυτό, τα κρούσματα πολύνεκρων επιθέσεων ήταν επανειλημμένα. Κάθε λίγους μήνες γινόταν κάτι μεγάλο. Όταν ακούσατε αυτό με το Λούβρο, αν το ακούσατε, δεν αναρωτηθήκατε τι γύρευε ο στρατιώτης στο Λούβρο; Ήταν το πόστο το εκεί! Όπως και στο Καρτιέ Λατέν και στον Πύργο του Άιφελ και σε κάθε γωνιά μπορεί να δει κανείς ομάδες κομάντο με τα αυτόματα ανά χείρας να βολτάρουν και αυτοί είναι χώρια από τις αντίστοιχες ομάδες της αστυνομίας. Και μετά το Λουβρο δεν ακούστηκε κιχ για αστυνομική βία, όλα τα κόμματα είπαν μπράβο. Φανταστείτε πώς είναι η καθημερινότητα του κόσμου εκεί. Πλέον βέβαια δεν πάνε οι Έλληνες στο Παρίσι ούτε να τους πληρώνουν. Για αυτό δεν ακούμε και πολύ τι συμβαίνει εκεί. Αυτοί που μένουν εκεί και είχαν αποδεχτεί μια χαρά τους μουσουλμάνους, μέσα σε ελάχιστα χρόνια είδαν τα κοριτσάκια να φοράνε μαντήλες, που δεν υπήρχε το φαινόμενο πριν 3 - 5 χρόνια. Εντελώς συμπτωματικά, συνέπεσε αυτό με το μουσουλμανικό φονταμενταλισμό. Στο Παρίσι πλέον βλέπεις στρουμπουλές γυναίκες και αυτές είναι οι μουσουλμάνες που πλέον παντρεύονται στα 20 το πολύ και επειδή δεν βγαίνουν από το σπίτι, είναι όλες 100 κιλά στα 25, αντίθετα με τις γαλλίδες του όποιου χρώματος που δεν φορούν μαντήλα. Κάποια ελληνικά γυράδικα που υπήρχαν στο καρτιέ λατέν εντωμεταξύ δεν σερβίρουν πια χοιρινό, μόνο γύρο κοτόπουλο. Σου λέει είναι τόσο κακό το χοιρινό για κάποιους που έχουν σημασία πια, θέλουμε δεν θέλουμε. Και σε κάποια γαλλικά, έχουν ανακαλύψει παράξενα κρέατα, όπως πάπια, για να θολώσουν τα νερά ότι δεν παίζει το χοιρινό στον κατάλογο. Όλες οι προηγούμενες φυλές που πέρασαν από άλλες χώρες, έφεραν κάτι πχ στην κουζίνα ή τέλος πάντων δεν κοίταξαν να χαλάσουν αυτά που έτρωγαν οι ντόπιοι! Σε μέρη που κυκλοφορούν κυρίως δυτικοί τουρίστες. Αυτοί που τα ζουν ήδη εκεί λοιπόν δυστυχώς, όσο υπάρχουν πολιτικοί φορείς μετριοπαθείς που κάνουν ότι δεν παρατηρούν αυτά τα πράγματα, θα οδηγηθούν δυστυχώς πάλι - ή έχουν ήδη οδηγηθεί σε πιο ακραίες καταστάσεις. Εντάξει, ας κάνουμε ότι είναι το ίδιο με τους Μικρασιάτες, να δούμε τι θα γίνει; Όλες οι χώρες έχουν δείξει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ότι υπολογίζουν αυτά που έγιναν είτε σε άλλες χώρες και σιγά σιγά και στις ίδιες, βλ. Γερμανία που είχαν ονειρευτεί καλύτερη ένταξη και είχαν κάποια θύματα που είχαν βγει για ψώνια τα Χριστούγεννα στην Κολωνία. Please, πώς είναι δυνατόν κάποιος να το βάζει αυτό στη ζυγαριά με κάποιες διαρρήξεις; Πλέον ζούμε στην εποχή της πληροφορίας, αλλά βέβαια υπάρχει και μια τάση να λέμε ότι χτες και προχτές κάποιοι άλλοι μας κορόιδεψαν και δεν ξέραμε και για αυτό δεν έχουμε ευθύνη για το κάθε τι που υποστηρίζουμε σήμερα. Αύριο θα πούμε ότι δεν ξέραμε. Δεν νομιζω ότι πλέον υπάρχει φορέας που να υποστηρίζει ότι όλα αυτά τα παιδάκια είναι από τη Συρία. Αρχικά λοιπόν υποστήριξαν ορισμένοι φορείς με επίσημες δηλώσεις ότι κάποιος κυνηγούσε τους Σύριους το καλοκαίρι του 15, μετά αποδείχτηκε ότι έμεναν οι περισσότεροι ίσως για χρόνια στην Τουρκία, μετά ουπς, εντάξει κάναμε λάθος αλλά δεν πειράζει, τους αξίζει να τους φροντίσει κάποιος καλύτερα, έτσι και αλλιώς περαστικοί είναι για κάπου που τους υποδέχονται, μετά ουπς, περάσανε και κάτι άλλοι από διάφορες άλλες άσχετες χώρες που είδαν φως και μπήκαν οπότε δεν ξέρουμε ακριβώς ποιοι είναι μόνο τι δήλωσαν ενδεχομένως και ουπς, τελικά δεν τους υποδέχονται στις άλλες χώρες όπως νομίζαμε, θα μείνουν και μερικοί εδώ. Οπότε άλλαξε λίγο το αφήγημα σταδιακά. Και επειδή τα ουπς είναι πολλά και διαδοχικά σε σύντομο χρόνο, μπορεί κανείς να πει ότι δεν προκαλεί μια κάποια ανησυχία τι ουπς μπορεί να έρθει στη συνέχεια; Α ναι και δεν είδαμε την ίδια προθυμία να φροντίσει κάποιος αυτούς που προϋπήρχαν στους δρόμους της Αθήνας έτσι ώστε να μη ζουν έτσι όπως ζουν και ας έχουν ίσως οι ίδιοι προσφέρει στο παρελθόν κάτι στη χώρα αυτή. Οι Σύροι όντως είναι από τους πλέον φιλήσυχους, καθαρούς και αξιοπρεπείς λαούς, ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους περαστικούς των πρόσφατων ροών και από τους Έλληνες ακόμα! Σέβονται το χώρο, δεν βρωμίζουν, είναι ήσυχοι. Μου έκανε τρομερή εντύπωση στο νησί που τους είδα ότι από εκεί που περνούσαν πεζοί για χιλιόμετρα μέσα στους αγρούς δεν είχαν ρίξει ΕΝΑ σκουπιδάκι, όπως μπορεί να έκαναν κάποιοι δικοί μας στη θέση τους, ήταν πεντακάθαροι και πλένονταν συνεχώς οι ίδιοι και η μοναδική αλλαξιά που κουβαλούσαν. Η καλή τους φήμη είναι ακόμα λόγος να αναρωτιέται κανείς ότι παρόλα αυτά μπούκαρε το IK στη χώρα τους και την έκανε της Συρίας! Για αυτό και είναι τιμή να σου λέει ο άλλος, μα τι να σου κάνει το καημένο το Συριάκι και να σε ταυτίζει με Συριάκι. Τώρα η ερώτηση που θέτεις είναι ρητορική; Αν δεν υπήρχε θέμα μουσουλμανικού επεκτατισμού το πρόβλημα της Συρίας καταρχήν θα ήταν σήμερα διαφορετικό. Η ίδια η Συρία είχε δεχτεί πρόσφυγες από τις ταραχές στο Ιράκ και μέσα στην αναμπουμπούλα έχασε και έδαφος από τους Ισλαμιστές. Η ίδια η Συρία στο έδαφός της σήμερα φιλοξενεί την πιο ακραία μορφή ισλαμισμού. Οι ίδιες οι γυναίκες που περάσαν τη θάλασσα δείξαν με την κίνησή τους να φοράνε όλες μα όλες μαντήλα, πόσο εμπιστεύονταν τους άντρες μουσουλμάνους δίπλα τους στη βάρκα στο να τις σεβαστούν αν δεν τη φορούσαν. Η Συρία δεν έχει μόνο μουσουλμάνους ή μαντηλοφόρους. Πχ στον κουρδικό τομέα δεν είναι ακόμα γενικευμένη.
  15. Το ερώτημα είναι κάνουμε σαν να μην υπάρχει το ρεύμα που σε χώρες που δέχτηκαν συγκεκριμένη μερίδα μεταναστών, αυτών που φόρεσαν πολύ πρόσφατα τις μαντήλες και συνδέθηκαν έμμεσα με πολύ βίαιες και μη διαλλακτικές δοξασίες ανατροπής της κουλτούρας που τους υποδέχτηκε και τώρα υπάρχει ρεύμα σε αυτές τις χώρες να έχουν πολύ προσεκτική στάση σε όλα αυτά; Θα κάνουμε σαν να μην ξέρουν αυτοί τι συνέπειες ήδη έχουν στη χώρα τους; Δεν μπορώ να φανταστώ τι μπορεί να εξυπηρετεί να υποκρινόμαστε ότι είναι ακριβώς το ίδιο κάποιος που δικαιούται άσυλο, κάποιος που δεν δικαιούται, κάποιος που ήρθε πριν 20 χρόνια εξ Αλβανίας και ήταν πρόθυμος να ενταχθεί και να είναι παραγωγικός και σήμερα τα παιδιά του με το σπαθί τους να είναι σε παρόμοιο επίπεδο με ελληνάκια, κάποιος που έφυγε από χαμένες πατρίδες πριν 100 χρόνια, ότι όλοι αυτοί είναι το ίδιο πράγμα. Έτσι ενημερωτικά, είχα γνώση της μικρής Συριακής κοινότητας πολιτικών προσφύγων της Αθήνας πριν 25 χρόνια, τώρα που ξαφνικά απέκτησαν ευαισθησίες αυτοί που τότε ξέραν από Μενεγάκη κυρίως και το είχαν για καμάρι. Τότε που δεν είχαν εξαπλωθεί οι μαντήλες κιόλας.
  16. Οι δικές μας μέχρι τώρα στο σχολείο ήταν από καλές έως άψογες και μια είπε ευθέως και χωρίς να τη ρωτήσουμε ότι τα παιδιά μπορούν να μάθουν στο σχολείο αγγλικά. Και ότι έχουν αλλάξει τα προγράμματα και είναι (ας ελπίσουμε) ένας στόχος του σχολείου και αυτός. Το ρίσκο είναι να τύχουν σε χαλαρή δασκάλα κάποια στιγμή και να ξεχάσουν μέσα σε 1-2 χρονιές και αυτά που ήξεραν. Αν και τα δικά μου πλέον κουβεντιάζουν στα αγγλικά στο ιντερνετ και μαθαίνουν. Αισθάνομαι λιγο περισσότερη ασφάλεια να κάνουμε και ιδιαίτερο, παρόλο που μπορεί να αποδειχτεί σπατάλη ενέργειας. Εμείς κιόλας στην εποχή τους δεν ξέραμε πώς να περάσουμε τη μέρα. Τα δικά μου παιδάκια έχουν και ολοήμερο, που τα ζορίζει περισσότερο.
  17. Αγγλικά σπίτι προτιμήσαμε και εμείς και ο λόγος είναι για να γλιτώσουμε τα επιπλέον δρομολογια, γιατί μας έχουν φάει αυτά, ως εργαζόμενοι γονείς, από μωρά και αν μπορούμε να γλιτώσουμε κάτι, καλό ειναι. Επίσης, συνεννοήθηκα ε τη δασκάλα να μη βάζει πολυ homework, αφού μπορεί να βλέπει την πρόοδό τους επιτόπου. Το θεωρώ σημαντικό όσον αφορά τον ελεύθερο χρόνο τους, γιατί από τη Γ-Δ δημοτικού υπάρχουν στο σχολείο διαγωνίσματα, επαναλήψεις και δεν θα ήθελα να επιβαρυνθούν και με του φροντιστηρίου. Πράγματι, όμως έχασαν τα παιδιά από τη μη κοινωνικοποίηση το απόγευμα και η αλήθεια είναι ότι βαριούνται τρομακτικά... :roll: Σίγουρα θα ήταν πιο ορεξάτα σε ένα τμήμα.
  18. Φαίνεται ότι η δική σας εμπειρία ήταν θετική και όπως τα γράφεις ήταν και η δική μου άποψη για τα αγγλικά ΠΡΙΝ όμως τα δοκιμάσουμε στην πράξη! Πήγαινα τα παιδιά σε παιδικό που είχε αγγλικά, κάναν δραστηριότητες και playgroups με native speakers κάποιες φορές και πίστευα ότι η γλώσσα έτσι θα τους γινόταν βίωμα. Πήγαμε και δύο χρονιές σε τμήμα για μικρά, μόνο αγγλικά, δυο φορές την εβδομάδα, αν τα θυμάμαι καλά; Ή μία; Εκείνη την εποχή, υπήρχαν ακόμα native speakers στην Ελλάδα. Και κάποιες φορές στα φροντιστήρια σου λένε ότι απασχολούν ελληνοαμερικανούς, ελληνοάγγλους κλπ. Δεν είναι πάντα αλήθεια :roll: αν κρινει κανείς από το αποτέλεσμα. Στην πράξη, τα τμήματα αυτά αυτό που κάνουν είναι να βάζουν τα παιδάκια να ζωγραφίζουν ή να κάνουν άλλες δραστηριότητες και να τα καθηλώνουν σε ένα επίπεδο "δως μου τον πράσινο μαρκαδόρο" για τα 2-3-4 χρόνια που θα κάνουν μέχρι να πάνε σε κανονική pre-junior. Δηλαδή δεν υπάρχει συγκεκριμένο πρόγραμμα και πλάνο τι θα ακολουθήσει μετά, έτσι ώστε να δένει με αυτό που έκαναν τόσα χρόνια! Επίσης, αν θα πάνε σε κανονικό ελληνικό σχολείο δημόσιο με μια δασκάλα χωρίς προφορά, την οποία θα μιμηθεί και η υπόλοιπη τάξη, τότε θα χάσουν και την προφορά και την άνεση που τυχόν έχουν αποκτήσει μέχρι τότε, γιατί τα παιδιά είναι μιμητικά πλάσματα. Το ένα παιδί μου κιόλας κάποια στιγμή στη Β δημοτικού αγανάκτησε που έκανε αγγλικά έξω από το σχολείο, γιατί είχε τύχει σε μια εξαιρετική δασκάλα αγγλικών στο σχολείο. Σου λέει, τι θα γίνει με αυτά τα αγγλικά πια, το καταλάβαινε ότι η πρόοδος τόσα χρόνια ήταν δυσανάλογη του χρόνου που είχε δοθεί. Δεν κόψαμε τα αγγλικά έξω από το σχολείο, γιατί... για τους λόγους που δεν το κάνουν όλοι φαντάζομαι και έχουν συζητηθεί σε άλλο τόπικ παλιότερα. Τώρα είμαστε στο μέσον του δημοτικού και τα αγγλικά του σχολειου δυσκολεύουν απότομα. Δεν είδα τα παιδιά μου να έχουν πλεονέκτημα που κάναν έξω αγγλικά, δηλαδή δεν γράφουν τέλεια στα τεστ, μάλλον θέλουν βοήθεια και για τα αγγλικά του σχολείου που δεν είμαι διατεθειμένη να τους δώσω σε αυτή τη φάση! Επομένως δεν είμαι σίγουρη τι όφελος έχει αυτό το κάνουμε αγγλικά από μωρά, με τον τρόπο που γίνεται τουλάχιστον σε παιδικούς ή σαν χωριστή δραστηριότητα, αν και να είμαι ειλικρινής, σαν δραστηριότητα για να περνάει η ώρα μου φαινόταν και μου φαίνεται πιο χρήσιμη από πολλές εναλλακτικές.
  19. Δεν ξέρω τι άλλο να γραφτεί που δεν έχει ειπωθεί. Το ένστικτο παρουσιάζεται σε κάποια ποστ σαν κάτι πανανθρώπινο, που αν δεν εκδηλώνεται σε μορφή τεκνοποίησης κάτι σημαντικό λείπει τελικά. Όμως σημαίνει το ίδιο να μην τεκνοποιήσει μια γυναίκα στον Αμαζόνιο και μια εδώ στην Ελλάδα του 21ου αιώνα; Δεν νομίζω. Η ζωή μας είναι τόσο πολύπλοκη και γεμάτη από καθημερινά πράγματα που μας απομακρύνουν από αυτό το ιδεατό, είναι μια μαμά και κάνει αγάπες με τα παιδιά της, που τελικά η κάθε μέρα είναι γεμάτη βαρετά πράγματα. Και σε μια καλή περίπτωση το ΣΚ μπορεί να είναι γεμάτο ενδιαφέροντα πράγματα. Παράδειγμα, δεν μου έβγαινε ως ένστικτο να βάλω κατσαρόλα ή να πλύνω τα δόντια των παιδιών ή να τα ξυπνάω κάθε μέρα πρωί τα φουκαριάρικα από μωρά και να κάνουμε δρομολόγια πριν καταλήξουν εκείνα στον παιδικό και εγώ στη δουλειά. Μάλιστα νομίζω ότι συνέβαλα ως παράδειγμα προς αποφυγή, του πώς ένας άνθρωπος αλλάζει δραστικά και όχι απαραίτητα προς το καλύτερο, για μια κολλητή, που καθυστέρησε την τεκνοποίηση όσο πάει, μέχρι που τελικά δεν θα τους συμβεί, μάλλον. Δεν το κυνήγησαν. Στα 90s ήταν απίστευτη εποχή να ενηλικιώνεσαι, κάναμε ζωάρα, fabulous 8) και δεν χρειαζόμασταν λεφτά για κάτι τέτοιο, ηταν απλά απίθανες και αισιόδοξες εποχές που πέρασαν ανεπιστρεπτί. Και μετά μπήκαμε στη ρουτίνα με τον ήρωα το σύζυγο που κάνει πολλά περισσότερα από το μέσο άντρα και παρόλα αυτά η ζωή με παιδιά, ναι, έχει πολλά πολλά βαρετά κομμάτια. Η ζωή που κάνουμε σήμερα, γιατί στην επαρχία παλιά ήταν πολύ πιο απλή και ευχάριστη, μόνο που ούτε στην επαρχία την κάνουν πια. Τα παιδιά σήμερα θα είναι στις δραστηριότητες και δεν θα παίζουν σε σημαντικό βαθμό μεταξύ τους, ούτε οι μεγάλοι θα πολυεπικοινωνούν (εκτός φέις!) μεταξύ τους. Ούτε η ζωή που κάνουν οι οικογένειες με παιδιά είναι και τόσο κοντά σε αρχέτυπα, έχουμε φτιάξει κάτι για να κερδίσουμε κάτι άλλο, έχουμε κάνει βήματα μπροστά, όσον αφορά την τεχνολογία, την υγεία, τις ευκολίες της καθημερινότητας, αλλά η ζωή μας είναι κατακερματισμένη σε δουλειά, δραστηριότητες και λιγότερη χαλάρωση και γουάου, τι τέλεια που ζούμε! Τείνω στον τρόπο που βλέπω τα παιδιά στη ζωή μας να δίνω ιδιαίτερη σημασία στα ένστικτα κιόλας. Τα συλλάβαμε μετά από αρκετούς μήνες υπογονιμότητας δύο νύχτες με πολλή πολλή χημεία και μαγεία της μητέρας φύσης! Δηλαδή όσο η σχέση μας ήταν στο απλά πολύ καλή, δεν είχαμε σύλληψη. Για αυτό και περίμενα η συνάντησή μας με τα νεογέννητα να είναι κάπως μαγική, δεν ήταν όμως, έτσι όπως μας ήρθε εμάς με τη ΜΕΝΝ χτίστηκε η σχέση σιγά σιγά.
  20. Α, κοίτα, από "άκληρους" έχω παραδείγματα που: -Πάνε θέατρο, διαβάζουν, παρακολουθούν τις τάσεις. -Έχουν τεράστιο κύκλο και βοηθάνε έτσι και τους οικογενειάρχες φίλους τους που δεν έχουν χρόνο να καλλιεργήσουν πλήρως τα κονέ τους -Φιλοξενούν φίλους από το εξωτερικό και πάνε οι ίδιοι φιλοξενούμενοι στο εξωτερικό και τα ανήψια τους μαζί. -Είναι γενναιόδωροι στα ανήψια τους και σε όποιον νομίζουν ότι μπορούν να βοηθήσουν -Ταξιδεύουν πολύ -Είναι η σανίδα σωτηρίας για τις κολλητές τους με παιδιά που έχουν πήξει στους παιδότοπους και στα εμπορικά κέντρα, είναι η απόδραση για ρακές και κουβεντολόι. -Είναι η Άνγκελα Μέρκελ :mrgreen: Γενικά δεν κάνουν σαν να τους λείπει κάτι και κάνουν πράγματα που οι οικογενειάρχες τα έχουν ξεχάσει προ πολλού οι περισσότεροι και όπως είναι οι σημερινές απαιτήσεις οι οικογενειάρχες της μεσαίας τάξης απλά δεν έχουν χρόνο να κάνουν γιατί δεν συνδυάζονται εύκολα με παιδιά. Και οι οικογενειάρχες αντίστοιχα είναι κάποιες φορές μη ισορροπημένοι γιατί δεν κάνουν πολλά πράγματα για ενήλικες, εκτός από τη δουλειά τους και σε βάθος χρόνου αυτό δεν ειναι το καλύτερο πράγμα.
  21. Lisbet στο παράδειγμα που λες, δεν μπορείς να είσαι σίγουρη τι υπάρχει από κάτω. Υπάρχουν ζευγάρια που παιδεύονται με εξωσωματικές αλλά στους τρίτους παρουσιάζουν ένα άλλο στόρι, γιατί δεν θέλουν να δίνουν λογαριασμό τι κάνουν και πότε, τους αγχώνει αυτό υπερβολικά. Φυσικά υπάρχει και το ενδεχόμενο να είναι όπως τα λένε. Η ζωή τους είναι, είναι λογαριασμός εκείνων των δύο πώς θα τη στήσουν και όχι κάποιων άλλων.
  22. Αυτό! Είμαστε έλλογα όντα. Τα ένστικτά τους ακολουθούν κάτι μαμάδες στο UK που κάνουν 5-10 παιδιά με 4-5 διαφορετικούς άντρες και περιμένουν να τους πληρώσουν οι φορολογούμενοι τις ορμές τους, γιατί δεν μπορούν να τα ζήσουν οι ίδιες ή οι πατεράδες! Κάπου αν το σκεφτείς αυτές είναι πιο ελεύθερες από τις κλασικές γυναίκες που ασχολούνται με έναν άντρα. Δηλαδή το να φέρεις παιδί στον κόσμο είναι ευθύνη και λογικά αυτό είναι πάνω από τα ένστικτα. Ομολογώ ότι έχω περάσει από τη φάση να εκδηλώσω ένστικτο και ενδιαφέρον για κάποιον άλλο εκτός από το σύζυγο και κάποιοι κιόλας ενεργούν με βάση τέτοια ένστικτα, χωρίς να χαλάνε τις οικογένειές τους όμως. Τι θα γινόταν αν όλοι ακολουθούσαμε τέτοιου είδους ένστικτα; Επίσης άλλα παραδείγματα ότι το ένστικτο δεν είναι καλός σύμβουλος πάντα. Το ένα μου ταλιμπανάκι: Διαθέτει ένα ένστικτό ότι δεν χρειάζεται να μπει στο μπάνιο ή να πλύνει τα δόντια του ποτέ! Έχει ένστικτο να προτιμάει να παίζει playstation / με τους φίλους του / να χαζολογάει / να μην κάνει τίποτα, παρά να κάνει τα μαθήματά του, γιατί λέει βαριέται που κάνουν συνέχεια επαναλήψεις. Νομίζω βέβαια εδώ προσεγγίζουμε το μητρικό ένστικτο με την έννοια του φίλτρου, αφού γεννηθεί το παιδί, που θα σου δώσει αυτή τη δύναμη να κάνεις τα πάντα για αυτό. Αυτό ναι, είναι ένα θεμιτό ένστικτο. Το διαχωρίζω προσωπικά από το ένστικτο να κάνεις παιδί, δηλαδή να ασχοληθείς με την πράξη που θα έχει αποτέλεσμα ένα παιδί! Δηλαδή με το φίλτρο που θα σε φέρει κοντά με το μπαμπά του μελλοντικού παιδιού. Πάνω σε αυτό: Για εμένα η διάθεση για πολλα πολλά με τον άντρα μου, ξαναήρθε μετά από χρόνια! Και ένας βασικός λόγος είναι ότι είχαμε παιδιά γύρω μας συνεχώς και αυτό ΔΕΝ μου προκαλούσε όρεξη για αγκαλιές με το σύζυγο! Πες το ταμπού, πες το συνήθεια... Ήρθε όμως μετά. Οπότε το διαχωρίζω από τη λογική του πότε είναι καλό να κάνεις το επόμενο, μετά από πόσο διάστημα κτλ. Λες; Δεν παρατηρώ το ίδιο. Ίσα ίσα που ξέρω ζευγάρια που έχουν γεμάτη σχέση γιατί οι υπόλοιποι με τις υποχρεώσεις τους ξόδεψαν τη ζωή τους να πηγαινοφέρνουν παιδιά στις δραστηριότητες και δεν είχαν το χρόνο μεταξύ τους που δίνει ποιότητα στη σχέση και τις δραστηριότητες για ενήλικες εκτός σπιτιού που δίνει ποιότητα στον κάθε άνθρωπο. Κάποιοι βέβαια μπορεί να βγάλουν τύπου προβλήματα, αλλά δεν νομίζω ότι είναι ο κανόνας. Μπορεί να έχει να κάνει και με το γεγονός ότι στη μεγαλούπολη, δεν υπάρχει τέτοια πίεση από τον περίγυρο.
  23. Στις 3 πρώτες παραγράφους περιγράφεις εμένα μέχρι πριν 10 χρονια. Είμαστε από γενικές λιγο παραχαϊδεμένες, που ζήσαμε και χωρίς υποχρεώσεις και άσχημα δεν το λες. Στην περιγραφή του τοκετού, θα έβαζα και τον παράγοντα φάρμακα που σου δίνουν και καλά για να χαλαρώσεις, στην καισαρική με επισκληρίδιο. Δηλαδή είσαι εσύ και δεν είσαι ταυτόχρονα εκείνες τις πρώτες ώρες. Εγώ τουλάχιστον έτσι το έζησα, γιατί μπήκα προγραμματισμένα και ένιωσα τη διαφορά στο συναίσθημα και τη συμπεριφορά ακόμα πριν ξεκινήσει η διαδικασία και αφού μου είχαν ρίξει διάφορες ουσίες στις πεταλούδες και στους ορούς. Δεν ήμουν νορμάλ. Το ίδιο, την ώρα που γεννήθηκαν τα παιδιά δεν μπορώ να πω ότι κατάλαβα και σπουδαία πράγματα. Δεν προβλέπεται όμως από τη διαδικασία, δεν ξέρω όμως και αν έχει και τόση σημασία στο τέλος τέλος, γιατι προλαβαίνεις να δεθείς μετά.
  24. Τότε γιατί έκαναν όλα τα παρακάτω, αν δεν ανησυχούσαν ότι θα απέρριπτε η γοριλίνα το μωρό; Μήπως γιατί σε αντίστοιχες άλλες περιπτώσεις μπορεί να απέρριπτε ένα πρωτευον θηλαστικό το μωρό του, αν χωρίζονταν εντελώς; Φυσικά τα μη ανθρώπινα όντα, δεν έχουν τρόπο να μάθουν ότι να, αυτό είναι το μωρό σου, οπότε στην περιπτωση της ιμανι κάναν μια σειρά από ενέργειες και παρακολουθούσαν αν θα πιάσουν. Meanwhile, mom Imani was recovering well. Keepers brought blankets and stuffed animals with the baby's scent to her to smell, and brought her scent back to the baby. They also recorded the baby's sounds to play for Imani. Then keepers brought the baby to the gorilla bedrooms to visit, so everyone could see her. Twelve days after her birth, the baby was laid down in a nest of soft hay in the gorilla bedroom. Imani was let in. She went right to the baby and sniffed her-then quickly scooped her up and cradled her. Κάπου γράφει για ήχους του μωρού κιόλας και θυμήθηκα τώρα ότι τα μωράκια πράγματι έδειχναν από την πρώτη στιγμή στην καισαρική να αναγνωρίζουν τη φωνή μου. Νομίζω υπεραναλύουμε κάποιες κουβέντες. Ας τις πάρει κάποιος όπως θέλει.
  25. Τότε γιατί έκαναν όλα τα παρακάτω, αν δεν ανησυχούσαν ότι θα απέρριπτε η γοριλίνα το μωρό; Μήπως γιατί σε αντίστοιχες άλλες περιπτώσεις μπορεί να απέρριπτε ένα πρωτευον θηλαστικό το μωρό του, αν χωρίζονταν εντελώς; Φυσικά τα μη ανθρώπινα όντα, δεν έχουν τρόπο να μάθουν ότι να, αυτό είναι το μωρό σου, οπότε στην περιπτωση της ιμανι κάναν μια σειρά από ενέργειες και παρακολουθούσαν αν θα πιάσουν. Meanwhile, mom Imani was recovering well. Keepers brought blankets and stuffed animals with the baby's scent to her to smell, and brought her scent back to the baby. They also recorded the baby's sounds to play for Imani. Then keepers brought the baby to the gorilla bedrooms to visit, so everyone could see her. Twelve days after her birth, the baby was laid down in a nest of soft hay in the gorilla bedroom. Imani was let in. She went right to the baby and sniffed her-then quickly scooped her up and cradled her. Νομίζω υπεραναλύουμε κάποιες κουβέντες. Ας τις πάρει κάποιος όπως θέλει.