Recommended Posts

    Καλησπερα σας,

     

    Ειμαι παντρεμενη εδω και 4 χρονια και εχουμε ενα παιδακι σχεδον 2 χρονων. Ενα χρονο αφου παντρευτηκαμε αρχισαν οι γκρινιες απο το μερος του σε οτι αφορα τους γονεις μου. Μενουμε σε αλλη πολη μακρυα απο τους δικους μου. Αφοτου παντρευτηκαμε ολο εβρισκε τροπους να με κανει να μην επισκεφτομαι τους δικους μου σχεδον καθολου. Τα τελευταια 4 χρονια τους επισκεφτηκα μονο 3 φορες (10 μερες τη φορα) και μετα ειχα γκρινια στο σπιτι για κανα μηνα. Ηθελα να χωρισω αλλα τελικα μετα απο κουβεντα τα βρηκαμε (ομως ηταν ψεματα απο μερος του). Και ετσι μετα από λιγο και αφου πηγαμε να δουμε μαζι τους δικους μου εμεινα και εγκυος.

     

    Με το που γεννησα ο αντρας μου αρχισε τα ιδια και χειροτερα και ολο προσβαλε τους δικους μου με καθε ευκαιρια. Ο αντρας μου στη ζωη του τους ειδα 4 φορες ολες και ολες μια και μενουμε μακρυα και δεν εχουμε κανενα παρε δωσε με χρηματα, περουσιες κτλ. Το προβλημα του ειναι οτι δεν ειναι τοσο μορφωμενοι και οτι ειναι αχρηστοι γι'αυτο ζουνε απλα και δεν εκαναν τιποτα σπουδαιο στη ζωη τους. Πολλες φορες με ξυπναγε μεσα στη νυχτα στα καλα καθουμενα και αρχιζε τις γκρινιες οτι ο κυκλος ο δικος του ειναι τελειως διαφορετικος απο τον δικο μου και η οικογενεια του τελειως διαφορετικη απο τη δικη μου και καλυτερη. Αλλοι φιλοι του ηδη εχουν καλυτερο σπιτι κτλ. Να σημειωσω οτι επειδη ηθελε καλο αμαξι, για να τον κανω χαρουμενο του εδωσα εξτρα 15χιλιαδες (συνολο 27χιλ). Ειχαμε αποφασισει πιο πριν να βαλουμε απο 12χιλιαδες να παρουμε ενα οικογενειακο. Και μετα απο 2 μηνες απο την αγορα και ας εδωσα τοσα χρηματα, ηρθε και μου γκρινιαζε οτι οι φιλοι του εχουν καλυτερο αμαξι, σπιτια κτλ, και οι γονεις τους τους βοηθανε παντου οικονομικα και αυτος βαζιζεται μονος του και οι δικοι μου δεν μπορουν να προσφερουν τπτ.

     

    Το Μαρτιο που μας περασε ηρθε η μητερα μου να βοηθησει με τον μικρο (πρωτη φορα αφου γεννησα) και ενα βραδυ αρχισε γερο καυγα και ειπε οτι μου ελεγε μπροστα στη μητερα μου. Οτι δεν μπορουν να στηριξουν εμας κτλ. Μεχρι που ειπε οτι οταν πεθανουν αν εχουν λεφτα να καλυψουν κηδειες κτλ., ή περιμενουν απο εμας. Τοτε τρελαθηκα αλλα ειχα το μικρο στο σπιτι και δαγκωνα τη γλωσσα μου να μην φωναξω και εγω. Τοτε πανω στο καυγα ειπε οτι καλο ειναι να χωρισουμε. Μετα την αλλη μερα ζητησε συγνωμη σχεδον και για κανα μηνα ηταν καπως καλυτερα. Μετα τον Ιουνιου αρχισε ενα πρωι τα ιδια αλλα με ηρεμο τροπο ειπε οτι πρεπει να χωρισουμε τωρα παρα μετα για να μην μισηθουμε. Του ειπα ενταξει κανενα προβλημα. Αλλα δεν εκανε καμια κινηση.

     

    Πριν ενα μηνα ειπε κατι να ξεκινησει καυγα και εγω ειπα οτι θες δικαιο εχεις με ηρεμια. Πεταγεται και μου λεει καλα δεν σε νοιαζει η σχεση μας γαιτι δεν λες κατι; Του λεω δεν εχουμε και τπτ για να νευριασω μαζι σου. Εισαι ενα τιποτα για μενα ποια και παμε για διαζυγιο, δεν σε υπολογιζω καν. Οτι και να πεις τωρα δεν με νοιαζει και δεν νευριαζω. Απο τοτε το τελευταιο καιρο μαζευτηκε και εγινε πολυ καλος αλλα ξερω προσποιειτε.

     

    Λυπαμαι το παιδι (εχουν καλη σχεση) και εχω αγχος για το μελλον (πως θα τα βγαλω μονιμη περα κτλ) αλλα δεν μπορω να μεινω αλλο μαζι του. Νοιωθω ενα μονιμο βαρος στο στερνο ακομα και τωρα που γραφω. Σε δυο βδομαδες απο τωρα εχω ραντεβου με τον δικηγορο να ξεκινησω τη διαδικασια. Δεν του ειπα τπτ. Θα του πω οτι ξεκινω τη διαδικασια μετα το ραντεβου. Τωρα φοβαμαι πως θα το παρει κτλ. και πως θα αντιδρασει. Γενικα φοβαμαι οταν μενω διπλα του γιατι δεν εχει δειγμα ανθρωπιας και δεν νοιωθω ασφαλης. Θα το πω του δικηγορου μου μηπως δωσει καμια συμβουλη.

    • Λυπημένη/-ος 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    ... τι να πω βρε κοριτσι μου, ετσι οπως τα γραφεις,πραγματικά δεν αξιζε και δεν αξιζει..πως εμπλεξες μαζι του? Οι γονείς σου γνωρίζουν για τις διαδικασιες που έχεις ξεκινήσει? Τι λενε? Γενικα έχεις κάποιον διπλα σου σε ολο αυτο? Και να μην είχες παλι το ιδιο θα έπρεπε να κάνεις αλλα αν έχεις κάποιον δικο σου θα γίνουν ολα πιο εύκολα.  Πολυ κομπλεξικός πάντως μου φαίνεται.. και με μωρο τώρα ανοιξε κ σπίτι κι ασχολείται με τα αμαξια? Ποσο χρόνων ειστε?

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 29/7/2020 at 4:11 ΠΜ, feather είπε:

    Καλησπερα σας,

     

    Ειμαι παντρεμενη εδω και 4 χρονια και εχουμε ενα παιδακι σχεδον 2 χρονων. Ενα χρονο αφου παντρευτηκαμε αρχισαν οι γκρινιες απο το μερος του σε οτι αφορα τους γονεις μου. Μενουμε σε αλλη πολη μακρυα απο τους δικους μου. Αφοτου παντρευτηκαμε ολο εβρισκε τροπους να με κανει να μην επισκεφτομαι τους δικους μου σχεδον καθολου. Τα τελευταια 4 χρονια τους επισκεφτηκα μονο 3 φορες (10 μερες τη φορα) και μετα ειχα γκρινια στο σπιτι για κανα μηνα. Ηθελα να χωρισω αλλα τελικα μετα απο κουβεντα τα βρηκαμε (ομως ηταν ψεματα απο μερος του). Και ετσι μετα από λιγο και αφου πηγαμε να δουμε μαζι τους δικους μου εμεινα και εγκυος.

     

    Με το που γεννησα ο αντρας μου αρχισε τα ιδια και χειροτερα και ολο προσβαλε τους δικους μου με καθε ευκαιρια. Ο αντρας μου στη ζωη του τους ειδα 4 φορες ολες και ολες μια και μενουμε μακρυα και δεν εχουμε κανενα παρε δωσε με χρηματα, περουσιες κτλ. Το προβλημα του ειναι οτι δεν ειναι τοσο μορφωμενοι και οτι ειναι αχρηστοι γι'αυτο ζουνε απλα και δεν εκαναν τιποτα σπουδαιο στη ζωη τους. Πολλες φορες με ξυπναγε μεσα στη νυχτα στα καλα καθουμενα και αρχιζε τις γκρινιες οτι ο κυκλος ο δικος του ειναι τελειως διαφορετικος απο τον δικο μου και η οικογενεια του τελειως διαφορετικη απο τη δικη μου και καλυτερη. Αλλοι φιλοι του ηδη εχουν καλυτερο σπιτι κτλ. Να σημειωσω οτι επειδη ηθελε καλο αμαξι, για να τον κανω χαρουμενο του εδωσα εξτρα 15χιλιαδες (συνολο 27χιλ). Ειχαμε αποφασισει πιο πριν να βαλουμε απο 12χιλιαδες να παρουμε ενα οικογενειακο. Και μετα απο 2 μηνες απο την αγορα και ας εδωσα τοσα χρηματα, ηρθε και μου γκρινιαζε οτι οι φιλοι του εχουν καλυτερο αμαξι, σπιτια κτλ, και οι γονεις τους τους βοηθανε παντου οικονομικα και αυτος βαζιζεται μονος του και οι δικοι μου δεν μπορουν να προσφερουν τπτ.

     

    Το Μαρτιο που μας περασε ηρθε η μητερα μου να βοηθησει με τον μικρο (πρωτη φορα αφου γεννησα) και ενα βραδυ αρχισε γερο καυγα και ειπε οτι μου ελεγε μπροστα στη μητερα μου. Οτι δεν μπορουν να στηριξουν εμας κτλ. Μεχρι που ειπε οτι οταν πεθανουν αν εχουν λεφτα να καλυψουν κηδειες κτλ., ή περιμενουν απο εμας. Τοτε τρελαθηκα αλλα ειχα το μικρο στο σπιτι και δαγκωνα τη γλωσσα μου να μην φωναξω και εγω. Τοτε πανω στο καυγα ειπε οτι καλο ειναι να χωρισουμε. Μετα την αλλη μερα ζητησε συγνωμη σχεδον και για κανα μηνα ηταν καπως καλυτερα. Μετα τον Ιουνιου αρχισε ενα πρωι τα ιδια αλλα με ηρεμο τροπο ειπε οτι πρεπει να χωρισουμε τωρα παρα μετα για να μην μισηθουμε. Του ειπα ενταξει κανενα προβλημα. Αλλα δεν εκανε καμια κινηση.

     

    Πριν ενα μηνα ειπε κατι να ξεκινησει καυγα και εγω ειπα οτι θες δικαιο εχεις με ηρεμια. Πεταγεται και μου λεει καλα δεν σε νοιαζει η σχεση μας γαιτι δεν λες κατι; Του λεω δεν εχουμε και τπτ για να νευριασω μαζι σου. Εισαι ενα τιποτα για μενα ποια και παμε για διαζυγιο, δεν σε υπολογιζω καν. Οτι και να πεις τωρα δεν με νοιαζει και δεν νευριαζω. Απο τοτε το τελευταιο καιρο μαζευτηκε και εγινε πολυ καλος αλλα ξερω προσποιειτε.

     

    Λυπαμαι το παιδι (εχουν καλη σχεση) και εχω αγχος για το μελλον (πως θα τα βγαλω μονιμη περα κτλ) αλλα δεν μπορω να μεινω αλλο μαζι του. Νοιωθω ενα μονιμο βαρος στο στερνο ακομα και τωρα που γραφω. Σε δυο βδομαδες απο τωρα εχω ραντεβου με τον δικηγορο να ξεκινησω τη διαδικασια. Δεν του ειπα τπτ. Θα του πω οτι ξεκινω τη διαδικασια μετα το ραντεβου. Τωρα φοβαμαι πως θα το παρει κτλ. και πως θα αντιδρασει. Γενικα φοβαμαι οταν μενω διπλα του γιατι δεν εχει δειγμα ανθρωπιας και δεν νοιωθω ασφαλης. Θα το πω του δικηγορου μου μηπως δωσει καμια συμβουλη.

    Λες στο τέλος ότι δε νιώθεις ασφαλής. Όταν λες καβγαδιζετε, εννοείς σου ασκεί λεκτική βία; Σου έχει ασκήσει και σωματική; Πάντως ότι ήθελε να σε απομονώσει από τους δικούς σου είναι μια μορφή βίας. Έχεις δίκιο να μην ανακοινώσεις τίποτα προτού μιλήσεις με δικηγόρο. Μίλα στους δικούς σου, μήπως σου παρέχουν στέγη για τον πρώτο καιρό. Δουλεύεις; Αν όχι, μη σε αποθαρρύνει αυτό και μη σε φοβίζει. Πολλές γυναίκες χώρισαν και βρήκαν αργότερα δουλειά. Σημασία έχει να είσαι ασφαλής εσύ και το παιδάκι σου. Να σου πάνε όλα καλά!

    • Μου αρέσει 3

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Και πολυ αργησες :( Κανενας ανθρωπος δε χρειαζεται ενα γαϊδουρι στη ζωη του. Και δεν υπαρχει κατι που να σωζεται σε αυτο που περιγραφεις.

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ποσα χρόνια πριν τον γάμο ήσασταν μαζί? Δεν είχε δείξει τι άνθρωπος είναι? Λυπάμαι που υπάρχουν τέτοιοι τύποι που σκέφτονται μόνο το χρήμα κ τπτ άλλο. Δεν θα σου πω να σώσεις τον γάμο σου, ότι είναι καλύτερο για σενα κ το παιδάκι σου, μακάρι να πάνε όλα καλά στη ζωή σου. Όση συζήτηση κ να έκανες ώστε να αλλάξει συμπεριφορά δεν νομίζω να είχε αποτελέσματα απ' τη στιγμή που σκέφτεται με αυτό τον τρόπο

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Εγώ για να είμαι ειλικρινής δεν κατάλαβα και πολλά με τον τρόπο που τα γράφεις.

    Μία σχέση για να πετύχει θέλει δύο, αγώνα και προσπάθεια και από τις δύο πλευρές, θέλει ισορροπία, σεβασμό και κατανόηση, αυτά δεν μπορείς να τα απαιτήσεις από τον άλλον, είναι κάτι που θα το δώσει επειδή το ''έχει'', αν όχι τότε δεν ξέρω τι γίνεται.

    Δεν ξέρω τιποτα για εσάς και τις οικογένειες σας , όμως αυτό που συμπέρανα από το μήνυμα σου είναι πως υπάρχουν θέματα στην μεταξύ σας σχέση, θέματα που μόνο εσείς ξέρετε αν λύνονται ή όχι, αν θες να κρατήσεις τον άνθρωπο αυτό στην ζωή σου τότε προσπάθησε, υπάρχουν και οι σύμβουλοι γάμου, αν όχι τότε ξέρεις τι πρέπει να κάνεις. Αλήθεια τι ηλικία έχετε?

     

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 7/30/2020 at 4:02 AM, diane2020 said:

    ... τι να πω βρε κοριτσι μου, ετσι οπως τα γραφεις,πραγματικά δεν αξιζε και δεν αξιζει..πως εμπλεξες μαζι του? Οι γονείς σου γνωρίζουν για τις διαδικασιες που έχεις ξεκινήσει? Τι λενε? Γενικα έχεις κάποιον διπλα σου σε ολο αυτο? Και να μην είχες παλι το ιδιο θα έπρεπε να κάνεις αλλα αν έχεις κάποιον δικο σου θα γίνουν ολα πιο εύκολα.  Πολυ κομπλεξικός πάντως μου φαίνεται.. και με μωρο τώρα ανοιξε κ σπίτι κι ασχολείται με τα αμαξια? Ποσο χρόνων ειστε?

     

    Ναι η μητερα μου γνωριζει. Οταν της το ανακοινωσα τοτε με ρωτησα αν το θελω πραγματικα. Οταν της ειπα ναι, τοτε μου εδειξε κατι μυνηματα που εστειλε ο αντρας μου στη μητερα μου που βρισιες και προσβολες, πανω κατω οτι ειπε και στο καυγα και της αποκαλεσε ηλιθια. Ειμαι 35 και αυτος 37.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    18 hours ago, Annitamik said:

    Λες στο τέλος ότι δε νιώθεις ασφαλής. Όταν λες καβγαδιζετε, εννοείς σου ασκεί λεκτική βία; Σου έχει ασκήσει και σωματική; Πάντως ότι ήθελε να σε απομονώσει από τους δικούς σου είναι μια μορφή βίας. Έχεις δίκιο να μην ανακοινώσεις τίποτα προτού μιλήσεις με δικηγόρο. Μίλα στους δικούς σου, μήπως σου παρέχουν στέγη για τον πρώτο καιρό. Δουλεύεις; Αν όχι, μη σε αποθαρρύνει αυτό και μη σε φοβίζει. Πολλές γυναίκες χώρισαν και βρήκαν αργότερα δουλειά. Σημασία έχει να είσαι ασφαλής εσύ και το παιδάκι σου. Να σου πάνε όλα καλά!

    Μια δυο φορες μου πεταξε ενα ρουχο πανω μου πανω στις φωνες και ας μην ειπα τπτ σαν απαντηση. Ποτε δεν υψωσα τον τονο της φωνης μου σε σημαντικο βαθμο και παντα αυτος ακουγεται. Και ναι εργαζομαι.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    17 hours ago, ΑΡΓΚ said:

    Και πολυ αργησες :( Κανενας ανθρωπος δε χρειαζεται ενα γαϊδουρι στη ζωη του. Και δεν υπαρχει κατι που να σωζεται σε αυτο που περιγραφεις.

    Ετσι το βλεπω και εγω. Στα πραγματικα δυσκολα αργοτερα σιγουρα θα ειναι ο τελευταιος που θα ηθελα διπλα μου. Μιας και για καθε λυση βρισκει 15 προβληματα και ειναι παντα αρνητικος και επικριτικος σε οτι γινεται.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    17 hours ago, mama16 said:

    Ποσα χρόνια πριν τον γάμο ήσασταν μαζί? Δεν είχε δείξει τι άνθρωπος είναι? Λυπάμαι που υπάρχουν τέτοιοι τύποι που σκέφτονται μόνο το χρήμα κ τπτ άλλο. Δεν θα σου πω να σώσεις τον γάμο σου, ότι είναι καλύτερο για σενα κ το παιδάκι σου, μακάρι να πάνε όλα καλά στη ζωή σου. Όση συζήτηση κ να έκανες ώστε να αλλάξει συμπεριφορά δεν νομίζω να είχε αποτελέσματα απ' τη στιγμή που σκέφτεται με αυτό τον τρόπο

    Ειμασταν μαζι 2 μιση χρονια πριν το γαμο. Τοτε ηταν δεν ειχαμε καποιο θεμα και γι'αυτο προχωρησαμε. Ολα αλλαξαν ενα χρονο μετα το γαμο. Σιγα σιγα με τον καιρο εβαζε κανονες και ολο με απομονωνε απο τους φιλους και τους γονεις, και αρχιζε να λεει αρνητικα πραγματα γι'αυτους. Τη πρωτη φορα που ειχα να δω τους δικους μου 7 μηνες (απο Χριστουγεννα μεχρι καλοκαιρι) μου ειπε και τι θες να πας εκει περα, οι δικοι σου εχουν και την αδερφη σου κοντα, δεν ειναι μονοι. Τοτε αρχισαμε τα προβληματα.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    15 hours ago, kotsifikos said:

    Εγώ για να είμαι ειλικρινής δεν κατάλαβα και πολλά με τον τρόπο που τα γράφεις.

    Μία σχέση για να πετύχει θέλει δύο, αγώνα και προσπάθεια και από τις δύο πλευρές, θέλει ισορροπία, σεβασμό και κατανόηση, αυτά δεν μπορείς να τα απαιτήσεις από τον άλλον, είναι κάτι που θα το δώσει επειδή το ''έχει'', αν όχι τότε δεν ξέρω τι γίνεται.

    Δεν ξέρω τιποτα για εσάς και τις οικογένειες σας , όμως αυτό που συμπέρανα από το μήνυμα σου είναι πως υπάρχουν θέματα στην μεταξύ σας σχέση, θέματα που μόνο εσείς ξέρετε αν λύνονται ή όχι, αν θες να κρατήσεις τον άνθρωπο αυτό στην ζωή σου τότε προσπάθησε, υπάρχουν και οι σύμβουλοι γάμου, αν όχι τότε ξέρεις τι πρέπει να κάνεις. Αλήθεια τι ηλικία έχετε?

     

    Ειμαι σε ενα γαμο με ενα παιδι που ο αντρας μου θελει να κανω περα τους γονεις/φιλους και ζηταει ολο την ωρα λεφτα για να δειχνετε στους φιλους του. Και ολη την ωρα προσβαλει τους γονεις μου, τους εχει βρισει με γραπτο μνμ, και αν και του εδωσα ποσα λεφτα να παρει καλο αμαξι γυρισε μετα και μου ειπε οι φιλοι του εχουν καλυτερο κτλ., και αυτος εμπλεξε με εμενα και δεν εχει τις πολυτελειες που εχουν αλλοι. Επισης ολο με μειωνει για οτιδηποτε. Τωρα τελευταια εχει γινει πολυ καλος οταν καταλαβε οτι θα φυγω σε σημειο υποπτο. Δεν τον εμπιστευομαι γιατι πανω στα νευρα του ειπε πραγματα που δεν λεγονται.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Δηλαδή ο σύζυγος ήθελε πολυτελή ζωή και περίμενε ότι θα του την παρείχατε εσύ και  οι γονείς σου? Είχατε αφήσει να εννοηθεί κάτι τέτοιο? Εφόσον όπως λέει οι γονείς σου ζουν απλά, τί είδους στήριξη περίμενε? Οι ανωτέρου επιπέδου γονείς του σας δίνουν χρήματα? Πραγματικά αναρωτιέμαι γιατί είχε τέτοιου είδους προσδοκίες . Μου κάνει άνθρωπο που άλλο περίμενε και άλλο βρήκε, εξού και τόσος θυμός. Οι γονείς σου πώς αντέδρασαν στις προσβολές?

    Αν έχεις αποφασίσει για το διαζύγιο, που για μένα έχεις κάνει πολύ καλά, να είσαι κοφτή και να μην αφήσεις περιθώρια για διαπραγματεύσεις. Εκείνος άραγε το εννοούσε ή το είπε μήπως τρομάξετε οικογενειακώς και βάλετε το χέρι πιο βαθιά στη τσέπη? Καλή δύναμη εύχομαι!

    • Μου αρέσει 3

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 7/31/2020 at 10:36 AM, Yovanna said:

    Δηλαδή ο σύζυγος ήθελε πολυτελή ζωή και περίμενε ότι θα του την παρείχατε εσύ και  οι γονείς σου? Είχατε αφήσει να εννοηθεί κάτι τέτοιο? Εφόσον όπως λέει οι γονείς σου ζουν απλά, τί είδους στήριξη περίμενε? Οι ανωτέρου επιπέδου γονείς του σας δίνουν χρήματα? Πραγματικά αναρωτιέμαι γιατί είχε τέτοιου είδους προσδοκίες . Μου κάνει άνθρωπο που άλλο περίμενε και άλλο βρήκε, εξού και τόσος θυμός. Οι γονείς σου πώς αντέδρασαν στις προσβολές?

    Αν έχεις αποφασίσει για το διαζύγιο, που για μένα έχεις κάνει πολύ καλά, να είσαι κοφτή και να μην αφήσεις περιθώρια για διαπραγματεύσεις. Εκείνος άραγε το εννοούσε ή το είπε μήπως τρομάξετε οικογενειακώς και βάλετε το χέρι πιο βαθιά στη τσέπη? Καλή δύναμη εύχομαι!

    Επαγγελματικα ειμαι σε καλο επιπεδο και αυτονομη. Οι γονεις μου μενουν στην αλλη ακρη της Ελλαδας. Οταν γνωριστηκα με το αντρα μου εμαθε τα της οικογενειας μου και ολα ηταν καλα. Ειχα καταλαβει οτι του αρεσει μια πιο ακριβη ζωη αλλα η δουλεια του (ΔΥ) δεν του παρεχει τοσα ωστε να εχει την ανεση που εχει. Απο οταν παντρευτηκαμε, μενουμε σε δικο μου σπιτι που το αγορασα μονη μου με μια πολυ μικρη βοηθεια απο τους γονεις μου πολυ πριν παντρευτουμε. Ειμαι αυτοδημιουργητη και δεν βρηκα τιποτα ετοιμο. Μαλλον νομιζε οτι ειδε τα βρηκα ετοιμα και υπαρχουν και αλλα διαθεσιμα. Πριν λιγες εγινε ενα σκηνικο που ηταν για καυγα απο μερος του. Αλλα μου ειπε τωρα επρεπε να ειχα τσακωθει μαζι σου αλλα ηδη ειχαμε δυο μεγαλους καυγαδες τελευταια και ειναι νωρις για εναν ακομα. Απο τοτε που ειπε για τις κηδειες κτλ. εσβησε αυτος ο ανθρωπος για μενα. Τωρα περιμενω να δω τι θα μου πει ο δικηγορος και μετα τις γιορτες των Χριστουγεννων θα το βαλω μπρος.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Η ζωη ειναι μια και κοιτα να είσαι εσυ χαρούμενη!!!! Τα παιδια χαρούμενους γονεις θέλουν. Θα ειναι δύσκολα, αλλα εσυ κοιτα να μην χασεις τον στοχο σου. Άκου τον δικηγόρο σου και ολα καλα θα πανε. Καλα κανεις που δεν υψώνεις τη φωνή για να μην βγαινει εκτος εαυτού.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    10 ώρες πρίν, feather είπε:

    Επαγγελματικα ειμαι σε καλο επιπεδο και αυτονομη. Οι γονεις μου μενουν στην αλλη ακρη της Ελλαδας. Οταν γνωριστηκα με το αντρα μου εμαθε τα της οικογενειας μου και ολα ηταν καλα. Ειχα καταλαβει οτι του αρεσει μια πιο ακριβη ζωη αλλα η δουλεια του (ΔΥ) δεν του παρεχει τοσα ωστε να εχει την ανεση που εχει. Απο οταν παντρευτηκαμε, μενουμε σε δικο μου σπιτι που το αγορασα μονη μου με μια πολυ μικρη βοηθεια απο τους γονεις μου πολυ πριν παντρευτουμε. Ειμαι αυτοδημιουργητη και δεν βρηκα τιποτα ετοιμο. Μαλλον νομιζε οτι ειδε τα βρηκα ετοιμα και υπαρχουν και αλλα διαθεσιμα. Πριν λιγες εγινε ενα σκηνικο που ηταν για καυγα απο μερος του. Αλλα μου ειπε τωρα επρεπε να ειχα τσακωθει μαζι σου αλλα ηδη ειχαμε δυο μεγαλους καυγαδες τελευταια και ειναι νωρις για εναν ακομα. Απο τοτε που ειπε για τις κηδειες κτλ. εσβησε αυτος ο ανθρωπος για μενα. Τωρα περιμενω να δω τι θα μου πει ο δικηγορος και μετα τις γιορτες των Χριστουγεννων θα το βαλω μπρος.

    Πω πω πραγματικά διαβάζω αυτά και μου φαίνονται απίστευτα. Σίγουρα δεν σας γνωρίζω προσωπικά και αυτή είναι η μεριά η δικιά σου που περιγράφεις και σίγουρα υπάρχει και η δικιά του οπτική. Όπως και να έχει αν τα πράγματα όντως είναι έτσι όπως τα λες και δεν υπερβάλεις (γιατί εμένα δεν τα χωράει το μυαλό μου αυτα) τότε ναι τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Συνήθως όντως οι περισσότεροι άνθρωποι αρχίζουμε να συγκατοικούνε , να Παντρεύονται και μετά πραγματικά να βγάζουν έναν άλλον εαυτό. Αυτό δεν είναι κάτι που το ακούω πρώτη φορά όποτε δεν μου κάνει εντύπωση η αλλαγή του μετά τον γάμο. Επίσης από αυτά που λες δεν θέλει να χωρίσει απλά θέλει να σε εκμεταλλευτεί όσο περισσότερο γίνεται. Οι γονοις σου λοιπόν βοηθήσαν με το σπίτι ... εσυ του έδωσες τόσα λεφτά για το αμάξι που ήθελε .. δουλεύεις και έχεις και το πιτσιρίκι και έχει και παράπονο σε όλα αυτά ; Δηλαδή η δικιά μου περίπτωση που οι γονοις μου δεν μπορούν να προσφέρουν ούτε μια βοήθεια ... εμείς είμαστε αυτοί που τους βοηθάμε όταν χρειαστεί ... που δεν δουλεύω γιατί δεν υπάρχει άλλος να κρατήσει το μωρό και που ο άντρας μου κάνει εδώ και δυο χρόνια δυο δουλειές και έρχεται στο σπίτι για έναν ύπνο ; Ποτε δεν μου είπε ξέρεις εγώ βοήθησα τους γονοις σου η ξέρεις βρες δουλειά δεν τα βγάζουμε πέρα ας πάει το μωρό παιδικό. Δεν καταλαβαίνω πραγματικά ... δεν είμαστε με έναν άνθρωπο γιατί τον αγαπάμε ; Γιατί όσες δυσκολίες και να έρχονται ο κάθε ένας με τον τρόπο του πρέπει να βοηθάει γιατί είμαστε οικογένεια ; Μην επιτρέψεις να σε εκμεταλλευτεί άλλο κανείς. Και εφόσον είσαι μια γυναίκα που δουλεύεις αυτό βοηθάει πολύ γιατί θα μπορέσεις να σταθείς στα πόδια σου και να μεγαλώσεις το μωράκι σου. Μπορεί όχι με όλες τις ανέσεις που επιθυμει ο σύζυγος σου να είχε αλλά θα τα καταφέρεις εξίσου καλά. Και αργότερα να ξανά φτιάξεις την ζωή σου με έναν άλλο άνθρωπο που θα είσαι σίγουρη ότι δεν θα περιμένει κάποιο αντάλλαγμα από εσένα για την αγάπη του. Θα περασεις δύσκολα με το διαζύγιο και η διαδικασία με ένα παιδάκι που καταλαβαίνει πια θα είναι ακόμα πιο δύσκολη γιατί θα πρέπει να εξηγείς γιατί η μαμά κ ο μπαμπάς από εδώ κ πέρα θα ζήσουν χωριστά. Γενικά νομίζω ότι εκεί θα πρέπει να επικεντρωθείς πλέον ... στις κινήσεις που θα κανείς και στα λόγια που θα πεις ώστε να μην τραυματίσεις την ψυχική υγεία του παιδιού. Κουράγιο σε ότι κανείς και υπομονή. 

    • Μου αρέσει 3

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κοπέλα μου να σκέφτεσαι μόνο το παιδάκι σας και εσένα. Αυτός ,από όσα λες, σκέφτεσαι τον εαυτό του και δεν έχει καταλάβει ότι σε πληγώνει με όσα λέει και κάνει. Κοίταξε να είσαι όπως είσαι ήρεμη και μπράβο που παίρνεις το θάρρος για το διαζύγιο. Το παιδάκι σου να είναι καλά μόνο. Η ζωή συνεχίζεται και τίποτε δε γίνεται τυχαία.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Καλά βρε κοπέλα μου, τον πατέρα μου παντρεύτηκες;;; Κι αυτός ερχόταν από μια οικογένεια μέσου προς χαμηλού εισοδήματος, και περίμενε ότι η οικογένεια της μαμάς μου θα του αγοράζει αυτοκίνητα και σπίτια... Περιττό να σου πω ότι έχει πολλά χρόνια να μιλήσει με εμένα ή τον αδερφό μου.

    • Λυπημένη/-ος 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 3/8/2020 at 2:56 ΠΜ, feather είπε:

    Επαγγελματικα ειμαι σε καλο επιπεδο και αυτονομη. Οι γονεις μου μενουν στην αλλη ακρη της Ελλαδας. Οταν γνωριστηκα με το αντρα μου εμαθε τα της οικογενειας μου και ολα ηταν καλα. Ειχα καταλαβει οτι του αρεσει μια πιο ακριβη ζωη αλλα η δουλεια του (ΔΥ) δεν του παρεχει τοσα ωστε να εχει την ανεση που εχει. Απο οταν παντρευτηκαμε, μενουμε σε δικο μου σπιτι που το αγορασα μονη μου με μια πολυ μικρη βοηθεια απο τους γονεις μου πολυ πριν παντρευτουμε. Ειμαι αυτοδημιουργητη και δεν βρηκα τιποτα ετοιμο. Μαλλον νομιζε οτι ειδε τα βρηκα ετοιμα και υπαρχουν και αλλα διαθεσιμα. Πριν λιγες εγινε ενα σκηνικο που ηταν για καυγα απο μερος του. Αλλα μου ειπε τωρα επρεπε να ειχα τσακωθει μαζι σου αλλα ηδη ειχαμε δυο μεγαλους καυγαδες τελευταια και ειναι νωρις για εναν ακομα. Απο τοτε που ειπε για τις κηδειες κτλ. εσβησε αυτος ο ανθρωπος για μενα. Τωρα περιμενω να δω τι θα μου πει ο δικηγορος και μετα τις γιορτες των Χριστουγεννων θα το βαλω μπρος.

    Διαβαζω οσα γραφεισ κ πραγματικα στεναχωριεμαι

    ..ενασ γαμοσ δςν θα πρεπε να ειναι ετσι..μην περιμενεισ τα χριστουγεννα.εγω απορω πωσ θα αντεξεισ με αυτον τον ανθρωπο τοσο καιρο..εχεισ την δουλεια σου..εισαι ανεξαρτητη..μια χαρα θα τα βγαλεισ περα με το παιδι..κ σου ευχομαι να βρεισ εναν πραγματικο ανθρωπο στο μελλον να μοιραστεισ την ζωη σου..

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 29/7/2020 at 4:11 ΠΜ, feather είπε:

    Καλησπερα σας,

     

    Ειμαι παντρεμενη εδω και 4 χρονια και εχουμε ενα παιδακι σχεδον 2 χρονων. Ενα χρονο αφου παντρευτηκαμε αρχισαν οι γκρινιες απο το μερος του σε οτι αφορα τους γονεις μου. Μενουμε σε αλλη πολη μακρυα απο τους δικους μου. Αφοτου παντρευτηκαμε ολο εβρισκε τροπους να με κανει να μην επισκεφτομαι τους δικους μου σχεδον καθολου. Τα τελευταια 4 χρονια τους επισκεφτηκα μονο 3 φορες (10 μερες τη φορα) και μετα ειχα γκρινια στο σπιτι για κανα μηνα. Ηθελα να χωρισω αλλα τελικα μετα απο κουβεντα τα βρηκαμε (ομως ηταν ψεματα απο μερος του). Και ετσι μετα από λιγο και αφου πηγαμε να δουμε μαζι τους δικους μου εμεινα και εγκυος.

     

    Με το που γεννησα ο αντρας μου αρχισε τα ιδια και χειροτερα και ολο προσβαλε τους δικους μου με καθε ευκαιρια. Ο αντρας μου στη ζωη του τους ειδα 4 φορες ολες και ολες μια και μενουμε μακρυα και δεν εχουμε κανενα παρε δωσε με χρηματα, περουσιες κτλ. Το προβλημα του ειναι οτι δεν ειναι τοσο μορφωμενοι και οτι ειναι αχρηστοι γι'αυτο ζουνε απλα και δεν εκαναν τιποτα σπουδαιο στη ζωη τους. Πολλες φορες με ξυπναγε μεσα στη νυχτα στα καλα καθουμενα και αρχιζε τις γκρινιες οτι ο κυκλος ο δικος του ειναι τελειως διαφορετικος απο τον δικο μου και η οικογενεια του τελειως διαφορετικη απο τη δικη μου και καλυτερη. Αλλοι φιλοι του ηδη εχουν καλυτερο σπιτι κτλ. Να σημειωσω οτι επειδη ηθελε καλο αμαξι, για να τον κανω χαρουμενο του εδωσα εξτρα 15χιλιαδες (συνολο 27χιλ). Ειχαμε αποφασισει πιο πριν να βαλουμε απο 12χιλιαδες να παρουμε ενα οικογενειακο. Και μετα απο 2 μηνες απο την αγορα και ας εδωσα τοσα χρηματα, ηρθε και μου γκρινιαζε οτι οι φιλοι του εχουν καλυτερο αμαξι, σπιτια κτλ, και οι γονεις τους τους βοηθανε παντου οικονομικα και αυτος βαζιζεται μονος του και οι δικοι μου δεν μπορουν να προσφερουν τπτ.

     

    Το Μαρτιο που μας περασε ηρθε η μητερα μου να βοηθησει με τον μικρο (πρωτη φορα αφου γεννησα) και ενα βραδυ αρχισε γερο καυγα και ειπε οτι μου ελεγε μπροστα στη μητερα μου. Οτι δεν μπορουν να στηριξουν εμας κτλ. Μεχρι που ειπε οτι οταν πεθανουν αν εχουν λεφτα να καλυψουν κηδειες κτλ., ή περιμενουν απο εμας. Τοτε τρελαθηκα αλλα ειχα το μικρο στο σπιτι και δαγκωνα τη γλωσσα μου να μην φωναξω και εγω. Τοτε πανω στο καυγα ειπε οτι καλο ειναι να χωρισουμε. Μετα την αλλη μερα ζητησε συγνωμη σχεδον και για κανα μηνα ηταν καπως καλυτερα. Μετα τον Ιουνιου αρχισε ενα πρωι τα ιδια αλλα με ηρεμο τροπο ειπε οτι πρεπει να χωρισουμε τωρα παρα μετα για να μην μισηθουμε. Του ειπα ενταξει κανενα προβλημα. Αλλα δεν εκανε καμια κινηση.

     

    Πριν ενα μηνα ειπε κατι να ξεκινησει καυγα και εγω ειπα οτι θες δικαιο εχεις με ηρεμια. Πεταγεται και μου λεει καλα δεν σε νοιαζει η σχεση μας γαιτι δεν λες κατι; Του λεω δεν εχουμε και τπτ για να νευριασω μαζι σου. Εισαι ενα τιποτα για μενα ποια και παμε για διαζυγιο, δεν σε υπολογιζω καν. Οτι και να πεις τωρα δεν με νοιαζει και δεν νευριαζω. Απο τοτε το τελευταιο καιρο μαζευτηκε και εγινε πολυ καλος αλλα ξερω προσποιειτε.

     

    Λυπαμαι το παιδι (εχουν καλη σχεση) και εχω αγχος για το μελλον (πως θα τα βγαλω μονιμη περα κτλ) αλλα δεν μπορω να μεινω αλλο μαζι του. Νοιωθω ενα μονιμο βαρος στο στερνο ακομα και τωρα που γραφω. Σε δυο βδομαδες απο τωρα εχω ραντεβου με τον δικηγορο να ξεκινησω τη διαδικασια. Δεν του ειπα τπτ. Θα του πω οτι ξεκινω τη διαδικασια μετα το ραντεβου. Τωρα φοβαμαι πως θα το παρει κτλ. και πως θα αντιδρασει. Γενικα φοβαμαι οταν μενω διπλα του γιατι δεν εχει δειγμα ανθρωπιας και δεν νοιωθω ασφαλης. Θα το πω του δικηγορου μου μηπως δωσει καμια συμβουλη.

    Θα τον ειχα χωρισει με το καλημερα και ανεργη να μουν. Καλλιο αργα παρα ποτε ομως. Τι επιφανειακος κλαρινογαμπρος ειναι αυτος ο αντρας σου βρε κοπελα μου!!! 
    αν το παρεις αποφαση, να προσπαθησεις να εχει καλη σχεση με το παιδι και να μην ριξεις ποτε στα ματια του παιδιου το μπαμπα... κατα τα αλλα και πολυ αργησες. Στο μεταξυ ο ανθρωπος φαινεται να σε θελει μονο για το μεριδιο χρηματων που βαζεις εσυ στο σπιτι. Επισης επειδη ειμαι και λιγο παλαιων αρχων, κραξτε με, δεν μου φαινεται και πολυ ανδρικη ιδιοτητα να θελει κάποιος να κανει επειδειξη. 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 8/8/2020 at 5:43 ΜΜ, AspasiaTh είπε:

    Θα τον ειχα χωρισει με το καλημερα και ανεργη να μουν. Καλλιο αργα παρα ποτε ομως. Τι επιφανειακος κλαρινογαμπρος ειναι αυτος ο αντρας σου βρε κοπελα μου!!! 
    αν το παρεις αποφαση, να προσπαθησεις να εχει καλη σχεση με το παιδι και να μην ριξεις ποτε στα ματια του παιδιου το μπαμπα... κατα τα αλλα και πολυ αργησες. Στο μεταξυ ο ανθρωπος φαινεται να σε θελει μονο για το μεριδιο χρηματων που βαζεις εσυ στο σπιτι. Επισης επειδη ειμαι και λιγο παλαιων αρχων, κραξτε με, δεν μου φαινεται και πολυ ανδρικη ιδιοτητα να θελει κάποιος να κανει επειδειξη. 

     

    Eίμαι σε μία δύσκολη και μακροχρόνια διαδικασία χωρισμού, ουσιαστικά είμαστε σε διάσταση. σε ξεχωριστά διαμερίσματα του ίδιου σπιτιού, και έχουμε μπροστά μας πολύ δρόμο. Μιλώντας αρκετά με ψυχολόγο, ειδικά στην αρχή της διαδικασίας χοντρικά ενάμιση χρόνο πριν, αυτό που μου είχε επισημάνει είναι να μην καλύπτω το μπαμπά στα παιδιά. Ειδικά η κόρη μου δε μιλιέται με τον πατέρα της πολύ καιρό τώρα, και η ψυχολόγος επέμενε να μην ωραιοποιήσω τα πράγματα. ΟΚ, να μην κάθομαι να λέω στα παιδιά "καλημέρα, άλλη μια μέρα που ο πατέρας δεν στέκει στα καλά του" αλλά να μην μπαίνω στη λογική να καλύψω παραλείψεις του ή να δικαιολογήσω κακή συμπεριφορά από μέρους του ή να τον υπερασπιστώ στα παιδιά αν αυτά έχουν παράπονα και θέλουν να τα συζητήσουν.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    πρίν από 29 λεπτά , ΑΡΓΚ είπε:

     

    Eίμαι σε μία δύσκολη και μακροχρόνια διαδικασία χωρισμού, ουσιαστικά είμαστε σε διάσταση. σε ξεχωριστά διαμερίσματα του ίδιου σπιτιού, και έχουμε μπροστά μας πολύ δρόμο. Μιλώντας αρκετά με ψυχολόγο, ειδικά στην αρχή της διαδικασίας χοντρικά ενάμιση χρόνο πριν, αυτό που μου είχε επισημάνει είναι να μην καλύπτω το μπαμπά στα παιδιά. Ειδικά η κόρη μου δε μιλιέται με τον πατέρα της πολύ καιρό τώρα, και η ψυχολόγος επέμενε να μην ωραιοποιήσω τα πράγματα. ΟΚ, να μην κάθομαι να λέω στα παιδιά "καλημέρα, άλλη μια μέρα που ο πατέρας δεν στέκει στα καλά του" αλλά να μην μπαίνω στη λογική να καλύψω παραλείψεις του ή να δικαιολογήσω κακή συμπεριφορά από μέρους του ή να τον υπερασπιστώ στα παιδιά αν αυτά έχουν παράπονα και θέλουν να τα συζητήσουν.

    Υποθέτω όμως ότι η συμβουλή του ψυχολόγου έχει άμεση σχέση με την ηλικία των παιδιών. Η 15χρονη κόρη σου για παράδειγμα έχει διαμορφώσει η ίδια άποψη για τον πατέρα της γιατί είναι πιθανότατα η ίδια αποδέκτης μιας κακής συμπεριφοράς και έχει την κοινή λογική να τη διαχειριστεί. Ακόμα και αν εσύ έχεις διάθεση (σε μια έκρηξη αλτρουισμού) να εξιψώσεις τον μπαμπά στα μάτια της πιθανότατα δε θα τα καταφέρεις. Θα σου έλεγε όμως τα ίδια η ψυχολόγος αν χώριζες και είχες ένα νήπιο; Πολύ αμφιβάλλω. Φίλη μου που χώρισε με παιδί 2,5 ετών και απευθύνθηκε σε ψυχολόγο έλαβε την απάντηση ότι ποτέ δεν κατηγορούμε τον μπαμπά. Ιδανικά μιλάμε με όμορφα λόγια για αυτόν προκειμένου να υπάρξει μια σχετική ισορροπία στην ψυχούλα του και αν δε μας βγαίνει (λογικό και αναμενόμενο κάποιες φορές) απλώς δε συζητάμε για αυτόν. Και το θεωρώ νορμάλ δεδομένου ότι το νήπιο δεν είναι σε θέση να κρίνει αλλά διαμορφώνει "άποψη" μόνο μέσω αυτών που ακούει από εμάς. Στην περίπτωση της θεματοθέτριας πιθανολογώ ότι είμαστε σε αυτή την κατηγορία.

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    16 ώρες πρίν, Anna3011 είπε:

    Υποθέτω όμως ότι η συμβουλή του ψυχολόγου έχει άμεση σχέση με την ηλικία των παιδιών. Η 15χρονη κόρη σου για παράδειγμα έχει διαμορφώσει η ίδια άποψη για τον πατέρα της γιατί είναι πιθανότατα η ίδια αποδέκτης μιας κακής συμπεριφοράς και έχει την κοινή λογική να τη διαχειριστεί. Ακόμα και αν εσύ έχεις διάθεση (σε μια έκρηξη αλτρουισμού) να εξιψώσεις τον μπαμπά στα μάτια της πιθανότατα δε θα τα καταφέρεις. Θα σου έλεγε όμως τα ίδια η ψυχολόγος αν χώριζες και είχες ένα νήπιο; Πολύ αμφιβάλλω. Φίλη μου που χώρισε με παιδί 2,5 ετών και απευθύνθηκε σε ψυχολόγο έλαβε την απάντηση ότι ποτέ δεν κατηγορούμε τον μπαμπά. Ιδανικά μιλάμε με όμορφα λόγια για αυτόν προκειμένου να υπάρξει μια σχετική ισορροπία στην ψυχούλα του και αν δε μας βγαίνει (λογικό και αναμενόμενο κάποιες φορές) απλώς δε συζητάμε για αυτόν. Και το θεωρώ νορμάλ δεδομένου ότι το νήπιο δεν είναι σε θέση να κρίνει αλλά διαμορφώνει "άποψη" μόνο μέσω αυτών που ακούει από εμάς. Στην περίπτωση της θεματοθέτριας πιθανολογώ ότι είμαστε σε αυτή την κατηγορία.

     

    Ναι, ήταν κάθετη στο "δεν κατηγορείς όλη μέρα το μπαμπά, αλλά δε καλύπτεις". Το οποίο μου φαίνεται λογικό, γιατί δηλαδή αν ο μπαμπάς απογοητεύει το παιδί, π.χ. δεν έρχεται να το πάρει την Κυριακή που του έχει τάξει να πάνε μαζί κάπου, να υπάρχει η προσπάθεια κάλυψης. Το "δεν ξέρω αγάπη μου γιατί δεν ήρθε ο μπαμπάς, θα τον ρωτήσεις όταν τον δεις" μου φαίνεται πιο τίμιο από το "σίγουρα κάτι του έτυχε αν και ήθελε πολύ να έρθει". Το μικρότερο παιδί μου ήταν 9 εκείνο τον καιρό και την ίδια συμβουλή είχε δώσει και για εκείνον, το να μην προσπαθώ να δικαιολογήσω, να είναι διακριτοί οι ρόλοι και ο καθένας να έχει την ευθύνη που του αναλογεί να τη διαχειριστεί μόνος του.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    11 ώρες πρίν, ΑΡΓΚ είπε:

     

    Ναι, ήταν κάθετη στο "δεν κατηγορείς όλη μέρα το μπαμπά, αλλά δε καλύπτεις". Το οποίο μου φαίνεται λογικό, γιατί δηλαδή αν ο μπαμπάς απογοητεύει το παιδί, π.χ. δεν έρχεται να το πάρει την Κυριακή που του έχει τάξει να πάνε μαζί κάπου, να υπάρχει η προσπάθεια κάλυψης. Το "δεν ξέρω αγάπη μου γιατί δεν ήρθε ο μπαμπάς, θα τον ρωτήσεις όταν τον δεις" μου φαίνεται πιο τίμιο από το "σίγουρα κάτι του έτυχε αν και ήθελε πολύ να έρθει". Το μικρότερο παιδί μου ήταν 9 εκείνο τον καιρό και την ίδια συμβουλή είχε δώσει και για εκείνον, το να μην προσπαθώ να δικαιολογήσω, να είναι διακριτοί οι ρόλοι και ο καθένας να έχει την ευθύνη που του αναλογεί να τη διαχειριστεί μόνος του.

    Ναι όπως το θέτεις δε θα διαφωνήσω. Δεν είναι δουλειά του ενός γονέα να καλύπτει τις παραλήψεις και τις κακές συμπεριφορές του άλλου. 9όδο μάλλον όταν είναι ο ίδιος βαθιά πληγωμένος (ποσή ανωτερότητα πια;). Αυτό που απλα θεωρώ απαράδεκτο και δυστυχώς το βλέπω και σε φίλους που χώρισαν με μικρά παιδιά, είναι η εμμονή τους να συκοφαντούν τον άλλο γονιό στα παιδιά τους σε κάθε ευκαιρία. Και ειλικρινά αναρωτιέμαι: δεν καταλαβαίνουν ότι το μόνο που καταφέρνουν είναι να δηλητηριάζουν την ψυχούλα των παιδιών τους απλά και μόνο για να κερδίσουν την εύνοιά τους;

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Καλησπερα, ευχαριστω για το ενδιαφερον! Εγιναν πολλα τη τελευταια εβδομαδα ετσι ξαφνικα. Τωρα δεν ειμαι καλα να γραψω. Εδω και τρεις μερες ποναει ολο μου το σωμα απο τη στεναχωρια λες και περασα αρρωστια. Να ηρεμησω λιγο και θα σας γραψω.

    • Λυπημένη/-ος 3

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα