Φυσική κατάσταση

[Έσπερος]

εντάξει κ εγω τα σκέφτομαι αυτά αλλά δεν χρειάζεται κ 24/7. Φαντάσου τώρα είναι διακοπές κ περναει κ φάση μπαμπακιασης κ παρολαυτα είναι φορές που κρατιέμαι να μην του φωνάξω αλλά σίγουρα υψώνω τη φωνή μου γιατί μου σπάνε τα νεύρα κάποιες φορές, που δεν το έχω ξανακάνει,  ενώ υποτίθεται ότι είμαι ξεκούραστη, πραγματικά είναι στιγμές που φεύγω σπο το δωμάτιο ή θέλω να φωνάξω κ στους δυο τους ότι για λίγη ώρα δεν θέλω να μου μιλήσει κανείς κ να μη μου ζητήσει κανείς τίποτα. Ποτέ δεν ήμουν έτσι μετά από το μάθημα παρολο που εκεί είχα 25 ταυτόχρονα κ σύνολο 100 τουλάχιστον τη μέρα, τώρα με έναν μικρό κ έμεναν μεγάλο και το κεφάλι μου βουίζει!!! 

[ΑΡΓΚ]

5 ώρες πρίν, Yovanna είπε:

Όχι , δεν θεωρώ λογικό να κοιτάς έκπληκτος κάποιον/κάποια που ανυπομονεί να γυρίσει σε αυτό που έκανε όλα αυτά τα χρόνια, του είναι οικείο και έχει προσπαθήσει γι'αυτό. Ούτε θεωρώ λογικό να αναρωτιέσαι γιατί κάνει παιδιά κάποιος που δεν αντλεί τόση ευχαρίστηση όσο εσύ , να περνάει όλη τη μέρα με το μωρό του. Αν αγαπούσες την ζωή που είχες πριν και δεν έκανες παιδί για να έχεις να παίζεις και να ασχολείσαι , είναι λογικό να την αναζητάς. Προσωπικά θεωρούσα πως το παιδί θα είναι μέρος της ζωής μου, θα πορευόμαστε παρέα, και όχι όλη μου η ζωή. Και δεν έχω αναθεωρήσει. 

 

Δεν το είπα με την έννοια ότι θρωρώ ότι το παιδί κάτι θα πάθει, αλλά δεν το καταλαβαίνω, γιατί να πω ψέματα; Λογικά υπάρχουν γονείς που νιώθουν έτσι και άλλοι που όχι. Όπως δεν καταλαβαίνω γιατί στην κόρη μου δεν αρέσει το προφιτερόλ ή πώς γίνεται ένας άνθρωπος να μη νιώθει ευεξία μετά από άσκηση. Αλλά για να ξεκινήσω από εκεί που ξεκίνησα: αν κάποιος, άντρας ή γυναίκα, φτάνει να νιώθει τόσο άσχημα έχοντας την αποκλειστική φροτνίδα ενός παιδιού, ώστε να φθονεί τον/την σύντροφο που πάει για περπάτημα ή για μπάσκετ, κάτι δεν πάει καλά. Ναι το έχω ξανακούσει, και το βρίσκω μεγάλο κόκκινο καμπανάκι. Ή κατι πάει στραβά στη σχέση (π.χ. ο ένας όντως όλη μέρα διασκεδάζει και ο άλλος τα κάνει όλα μόνος του) ή αυτός που φθονεί έχει άλλα θέματα (θες απογοήτευση από τη δική του δουλειά, θες έκανε οικογένεια για λάθος λόγους, θες κατάθλιψη, θες κάτι άλλο) και όσο δεν τα λύνει τόσο ο άλλος γίνεται το μαύρο πρόβατο και φορτώνεται λάθη που δεν έκανε (δε μιλάω για την @Έσπερος τώρα προφανώς, αν και ξεκινήσαμε από εκεί).

3 ώρες πρίν, Fenia27 είπε:

Ότι αφήνεις σε αφήνει και αυτό ....Στην προκειμένη περίπτωση το σώμα μας η αντοχή η υγεία και η εικόνα του θέλουν προσπαθεια ...Δεν γίνεται δηλαδή με το τίποτα. Ανάλογα με το lifestyle επιλέγουμε και το επίπεδο της γυμναστικής μας. Είναι απαραίτητη η γυμναστική για όλους γιατί δυστυχώς μεγαλώνοντας ένα απαιδευτο και αγυμναστο σώμα μόνο προβλήματα θα μας φέρει ..περπάτημα κήπος  η και πιο εντατικά γυμναστήριο και πρόγραμμα. Ότι μπορεί ο καθένας καλό είναι γιατι μαγική  λύση δεν υπάρχει. ..Αν υπήρχε  προφανώς θα ήμασταν κορμαρες  όλες. ...

 

Και όμως, δεν μπορείς να φανταστείς (ή λογικά μπορείς αν δε ζεις σε γυάλα) πόσος κόσμος πιστεύει ότι "οι άλλοι" που έχουν καλύτερο σώμα γεννήθηκαν με κάποιο μαγικό μεταβολισμό που τους κάνει από φυσικού τους πιο γυμνασμένους, ευλύγιστους, αδύνατους κλπ. 

[little lamb]

Just now, Έσπερος είπε:

εντάξει κ εγω τα σκέφτομαι αυτά αλλά δεν χρειάζεται κ 24/7. Φαντάσου τώρα είναι διακοπές κ περναει κ φάση μπαμπακιασης κ παρολαυτα είναι φορές που κρατιέμαι να μην του φωνάξω αλλά σίγουρα υψώνω τη φωνή μου γιατί μου σπάνε τα νεύρα κάποιες φορές, που δεν το έχω ξανακάνει,  ενώ υποτίθεται ότι είμαι ξεκούραστη, πραγματικά είναι στιγμές που φεύγω σπο το δωμάτιο ή θέλω να φωνάξω κ στους δυο τους ότι για λίγη ώρα δεν θέλω να μου μιλήσει κανείς κ να μη μου ζητήσει κανείς τίποτα. Ποτέ δεν ήμουν έτσι μετά από το μάθημα παρολο που εκεί είχα 25 ταυτόχρονα κ σύνολο 100 τουλάχιστον τη μέρα, τώρα με έναν μικρό κ έμεναν μεγάλο και το κεφάλι μου βουίζει!!! 

 

Η άδεια ανατροφής πάντως δεν σημαίνει απαραιτήτως 24/7 με το μωρό. Όταν ο εργαζόμενος γυρίζει σπίτι μπορεί να βγει για οποιο λόγο θέλει αυτός που ήταν σπίτι με το παιδί. Προφανώς όχι όσες ώρες θα ήταν στη δουλειά, αλλά αυτό είναι το νόημα της άδειας, να μη λείπεις τόσες ώρες, όχι να μη λείπεις ποτέ.

[ΑΡΓΚ]

Just now, little lamb είπε:

 

Η άδεια ανατροφής πάντως δεν σημαίνει απαραιτήτως 24/7 με το μωρό. Όταν ο εργαζόμενος γυρίζει σπίτι μπορεί να βγει για οποιο λόγο θέλει αυτός που ήταν σπίτι με το παιδί. Προφανώς όχι όσες ώρες θα ήταν στη δουλειά, αλλά αυτό είναι το νόημα της άδειας, να μη λείπεις τόσες ώρες, όχι να μη λείπεις ποτέ.

 

Noμίζω ότι έχει να κάνει και με το τι δουλειά κάνει ο καθένας. Την έννοια του "εγκλεισμού" ας πούμε δεν την κατάλαβα ποτέ γιατί όταν είχα μωρά και ήμουν σε άδεια είχα μάλλον πολύ περισσότερο χρόνο που εγώ εκλάμβανα ως ελεύθερο από οποτεδήποτε άλλοτε. Για να κάνω βόλτα με το μωρό και να μην είναι νύχτα όταν βγω από το γραφείο να περπατήσω, να μαγειρέψω σαν άνθρωπος μια λογική ώρα και όχι το βράδυ για την επόμενη ή την Κυριακή για τη μισή εβδομάδα, κλπ.

[Έσπερος]

Just now, little lamb είπε:

 

Η άδεια ανατροφής πάντως δεν σημαίνει απαραιτήτως 24/7 με το μωρό. Όταν ο εργαζόμενος γυρίζει σπίτι μπορεί να βγει για οποιο λόγο θέλει αυτός που ήταν σπίτι με το παιδί. Προφανώς όχι όσες ώρες θα ήταν στη δουλειά, αλλά αυτό είναι το νόημα της άδειας, να μη λείπεις τόσες ώρες, όχι να μη λείπεις ποτέ.

Εμένα αυτό σαν προσυλισμος κρατούμενου μου ακούγεται. το λογικό είναι να ξυπνάς για να πας να κανείς κάτι δημιουργικό και να έρθεις σε επαφή με ανθρώπους. Ένα διάλειμμα σίγουρα είναι ευπρόσδεκτο, εμένα που μου βγήκαν οι άδειες κολλητά με διακοπές με κάποια μικρό διαστήματα στη δουλειά, μου φάνηκε ότι κράτησε παραπάνω από το ανεκτό όλο αυτό, και δεν είμαι η μόνη όμως, όσες ξέρω έτσι ένιωθαν ακόμα κ για πολύ λιγότερους μήνες, οχο τόσο ασφυκτικά όσο εγω αλλά σίγουρα περίμεναν να τελειώσει όλο αυτό κ μιλώ κ για άτομα με ωράριο ιδιωτικού τομέα. μπορει κ εγω αν είχα εδώ δικές μ φίλες να μην ένιωθα τόσο μόνη. και πάλι σχετικό ομωσ είναι γιατί αν εκείνες δούλευαν πάλι θα τις ζήλευα γιατί ένιωθα ότι όλοι συνεχίζουν τη ζωή τους κ εγω είμαι αποκομμένη από την κανονική ζωή, κ σκέψου ότι ο άντρας μου δε βγαίνει μόνος του ούτε έκανε κάτι εξτριμ για διασκέδαση, το πολύ πολύ για ένα περπάτημα να πήγαινε, ή να ξέμενε κανένα μισάωρο παραπάνω στο σχολείο αν είχε πιάσει κουβέντα για κάτι. 

Just now, ΑΡΓΚ είπε:

Και όμως, δεν μπορείς να φανταστείς (ή λογικά μπορείς αν δε ζεις σε γυάλα) πόσος κόσμος πιστεύει ότι "οι άλλοι" που έχουν καλύτερο σώμα γεννήθηκαν με κάποιο μαγικό μεταβολισμό που τους κάνει από φυσικού τους πιο γυμνασμένους, ευλύγιστους, αδύνατους κλπ. 

σοβαρα τώρα δεν ισχύει αυτό;;; χαχαχσχα

[little lamb]

Το να πας στη δουλειά δεν σημαίνει απαραιτήτως κάτι δημιουργικό πάντως, εξαρτάται από τη δουλειά. Ούτε ότι θα δεις ανθρώπους. Μπορεί να είσαι σε ένα γραφείο με μόνο άλλους δύο που μπορεί και να μην κολλάς καθόλου για παρέα πέρα από τα τυπικά της δουλειάς. Εσύ κρίνεις από το σχολείο που είναι μια μικρή κοινωνία. Επισης εξίσου "φυλακιστικό" μπορεί να είναι και το για πάρα πολλά χρόνια να έχεις ακριβώς το ίδιο πρόγραμμα κάθε μα κάθε μέρα για 30 χρόνια ξερω'γω. Συγκεκριμένη ώρα ξύπνημα κλπ. Και πιθανώς να μη σου μένει και καθόλου χρόνος για εσένα όπως είπε η αργκ, οπότε αν αυτό συμβαίνει τόσα χρόνια δεν είναι οι κάποιοι μήνες με το μωρό το προβλημα, περισσοτερο αλλαγή θα μου φαινόταν. Μερικοί βέβαια δεν νιώθουν καλά επειδή ακριβώς ήταν αλλαγή, αυτό κατανοητό, αλλά το ότι είναι μονότονο ενώ η δουλειά όχι δεν το καταλαβαίνω, και τα δύο τον ίδιο βαθμό μονοτονίας έχουν! Εκτός πια κι αν κάποιος έχει την σούπερ δουλειά που κάθε μέρα κάνεις άλλα, ενδεχομένως και σε άλλο μέρος και βλέπεις άλλους ανθρώπους.

Επεξεργάστηκαν 27 Ιουλίου,2020 by little lamb

[ΑΡΓΚ]

Just now, Έσπερος είπε:

Εμένα αυτό σαν προσυλισμος κρατούμενου μου ακούγεται. το λογικό είναι να ξυπνάς για να πας να κανείς κάτι δημιουργικό και να έρθεις σε επαφή με ανθρώπους. Ένα διάλειμμα σίγουρα είναι ευπρόσδεκτο, εμένα που μου βγήκαν οι άδειες κολλητά με διακοπές με κάποια μικρό διαστήματα στη δουλειά, μου φάνηκε ότι κράτησε παραπάνω από το ανεκτό όλο αυτό, και δεν είμαι η μόνη όμως, όσες ξέρω έτσι ένιωθαν ακόμα κ για πολύ λιγότερους μήνες, οχο τόσο ασφυκτικά όσο εγω αλλά σίγουρα περίμεναν να τελειώσει όλο αυτό κ μιλώ κ για άτομα με ωράριο ιδιωτικού τομέα. μπορει κ εγω αν είχα εδώ δικές μ φίλες να μην ένιωθα τόσο μόνη. και πάλι σχετικό ομωσ είναι γιατί αν εκείνες δούλευαν πάλι θα τις ζήλευα γιατί ένιωθα ότι όλοι συνεχίζουν τη ζωή τους κ εγω είμαι αποκομμένη από την κανονική ζωή, κ σκέψου ότι ο άντρας μου δε βγαίνει μόνος του ούτε έκανε κάτι εξτριμ για διασκέδαση, το πολύ πολύ για ένα περπάτημα να πήγαινε, ή να ξέμενε κανένα μισάωρο παραπάνω στο σχολείο αν είχε πιάσει κουβέντα για κάτι. 

 

 

Να ρωτήσω κάτι; Χόμπυ έχεις; Κάτι που να σε γεμίζει; Όπως περιγράφεις την κατάσταση όσο σε ξέρω, δείχνεις να μισείς τη ζωή στο νησί, να μη διασκεδάζεις τη μητρότητα, έχεις πει ότι νιώθεις πολλές φορές ότι δεν επιβάλλεσαι στην τάξη αν θυμάμαι καλά, έχεις αναφέρει ότι έκανες διδακτορικό που δε χρησιμοποίησες, δε σου αρέσει το σώμα σου, νιώθεις ότι τρως λάθος, και γενικά σε βλέπω να νιώθεις ότι κάπου έχεις "πετάξει" τη ζωή σου. Πριν αρχίσεις να φωνάζεις, δεν εννοώ ότι ξυπνάς κάθε πρωί και λες "πω πω τι έπαθα". Απλά μου βγάζεις ότι συμβιβάστηκες σε πολλά, ότι κατά βάση θα ήθελες μια τελείως άλλη ζωή, και ότι βασικά δεν περνάς καλά, σαν να μη μπορείς να αποδεχτείς ότι αυτή είναι η ζωή σου, δεν ξέρω πώς αλλιώς να το πω. Καταλαβαίνω ότι δεν είναι έτσι πιθανότατα και ότι εδώ γκρινιάζεις για να μη γρκινιάξεις στον άντρα σου ή τις συναδέλφους, αλλά μου βγάζεις ένα έντονα "τι, αυτό ήταν η ζωή μου; εγώ που είχα άλλα όνειρα;" Δεν το λέω ειρωνικά, είναι τα λόγια που μου είπε πρόσφατα σε σοβαρή κουβέντα μία φίλη, που η συγκεκριμένη ξεκίνησε με αρκετά όνειρα και προοπτικές, κάπου άφησε η ζωή να την πάει σε άλλα, και περνά μία έντονη κρίση πια στα 50.

[Yovanna]

Just now, little lamb said:

Το να πας στη δουλειά δεν σημαίνει απαραιτήτως κάτι δημιουργικό πάντως, εξαρτάται από τη δουλειά. Ούτε ότι θα δεις ανθρώπους. Μπορεί να είσαι σε ένα γραφείο με μόνο άλλους δύο που μπορεί και να μην κολλάς καθόλου για παρέα πέρα από τα τυπικά της δουλειάς. Εσύ κρίνεις από το σχολείο που είναι μια μικρή κοινωνία. Επισης εξίσου "φυλακιστικό" μπορεί να είναι και το για πάρα πολλά χρόνια να έχεις ακριβώς το ίδιο πρόγραμμα κάθε μα κάθε μέρα για 30 χρόνια ξερω'γω. Συγκεκριμένη ώρα ξύπνημα κλπ. Και πιθανώς να μη σου μένει και καθόλου χρόνος για εσένα όπως είπε η αργκ, οπότε αν αυτό συμβαίνει τόσα χρόνια δεν είναι οι κάποιοι μήνες με το μωρό το προβλημα, περισσοτερο αλλαγή θα μου φαινόταν. Μερικοί βέβαια δεν νιώθουν καλά επειδή ακριβώς ήταν αλλαγή, αυτό κατανοητό, αλλά το ότι είναι μονότονο ενώ η δουλειά όχι δεν το καταλαβαίνω, και τα δύο τον ίδιο βαθμό μονοτονίας έχουν! Εκτός πια κι αν κάποιος έχει την σούπερ δουλειά που κάθε μέρα κάνεις άλλα, ενδεχομένως και σε άλλο μέρος και βλέπεις άλλους ανθρώπους.

Γι αυτό λέω, παίζει ρόλο πόσο σου αρέσει η δουλειά σου και αυτά που έκανες πριν. Εγώ έχω το σύνδρομο του μπαμπά μου. Διακοπές είμαι και ανυπομονώ να γυρίσω στο γραφείο. Μου αρέσει πολύ. Αν θεωρείς τη δουλειά σου μονότονη και κάθε πρωί λες άντε μια από τα ίδια, τότε λογικό να βλέπεις το παιδί σαν διέξοδο και να μην θέλεις να γυρίσεις.

 

Just now, ΑΡΓΚ said:

Δεν το είπα με την έννοια ότι θρωρώ ότι το παιδί κάτι θα πάθει, αλλά δεν το καταλαβαίνω, γιατί να πω ψέματα; Λογικά υπάρχουν γονείς που νιώθουν έτσι και άλλοι που όχι. Όπως δεν καταλαβαίνω γιατί στην κόρη μου δεν αρέσει το προφιτερόλ ή πώς γίνεται ένας άνθρωπος να μη νιώθει ευεξία μετά από άσκηση. Αλλά για να ξεκινήσω από εκεί που ξεκίνησα: αν κάποιος, άντρας ή γυναίκα, φτάνει να νιώθει τόσο άσχημα έχοντας την αποκλειστική φροτνίδα ενός παιδιού, ώστε να φθονεί τον/την σύντροφο που πάει για περπάτημα ή για μπάσκετ, κάτι δεν πάει καλά. Ναι το έχω ξανακούσει, και το βρίσκω μεγάλο κόκκινο καμπανάκι. Ή κατι πάει στραβά στη σχέση (π.χ. ο ένας όντως όλη μέρα διασκεδάζει και ο άλλος τα κάνει όλα μόνος του) ή αυτός που φθονεί έχει άλλα θέματα (θες απογοήτευση από τη δική του δουλειά, θες έκανε οικογένεια για λάθος λόγους, θες κατάθλιψη, θες κάτι άλλο) και όσο δεν τα λύνει τόσο ο άλλος γίνεται το μαύρο πρόβατο και φορτώνεται λάθη που δεν έκανε (δε μιλάω για την @Έσπερος τώρα προφανώς, αν και ξεκινήσαμε από εκεί

Εμένα μου κάνει εντύπωση που εκπλήσσεσαι που αρέσουν διαφορετικά πράγματα στους ανθρώπους. Όπως και δεν είναι όλοι οι γονείς ίδιοι. Ούτε θεωρώ ότι αυτός που τη βρίσκει να είναι όλη μέρα αγκαλιά με ένα μωρό το ήθελε πιο πολύ από τον άλλον που θέλει μια ισορροπία στη ζωή του και νιώθει πιεσμένος από τις συνεχόμενες αυπνίες, ταίσματα, αλλάγματα, κλάματα. Επίσης ο δεύτερος μπορεί να γίνει μακράν καλύτερος γονιός από τον πρώτο . Οπότε ας μην κρίνουμε εξ' ιδίων . Άλλο να μας κάνει εντύπωση που υπάρχει το διαφορετικό και άλλο να αναρωτιόμαστε γιατί το διαφορετικό τεκνοποιεί.

[little lamb]

Just now, Yovanna είπε:

Γι αυτό λέω, παίζει ρόλο πόσο σου αρέσει η δουλειά σου και αυτά που έκανες πριν. Εγώ έχω το σύνδρομο του μπαμπά μου. Διακοπές είμαι και ανυπομονώ να γυρίσω στο γραφείο. Μου αρέσει πολύ. Αν θεωρείς τη δουλειά σου μονότονη και κάθε πρωί λες άντε μια από τα ίδια, τότε λογικό να βλέπεις το παιδί σαν διέξοδο και να μην θέλεις να γυρίσεις.

 

Εγω δεν λέω να μη θέλεις να γυρίσεις. Λογικό μου φαίνεται να θέλεις. Το να μην αντέχεις άλλο την άδεια και να ανυπομονείς πότε θα τελειώσει μου φαίνεται περίεργο. Η δουλειά εκεί θα είναι (καλα όχι πάντα, αλλά καταλαβαίνεις τι εννοώ), θα την έχεις για χρόνια, η άδεια είναι μόνο ένα πεπερασμένο διάστημα. Επίσης δεν καταλαβαίνω γιατί να πρέπει ή να θεωρούμε "η άδεια με το παιδί είναι μονότονη και η δουλειά διέξοδος" ή να θεωρούμε "η δουλειά είναι μονότονη και το παιδί διέξοδος". Και γιατί τα βλέπουμε σαν αντίπαλα. Εμένα και τα δύο μου φαίνονται ότι έχουν τη μονοτονία τους. (Και γι'αυτό θες και ποικιλία και την άδεια εγώ τη θεωρώ μια ποικιλία/αλλαγή ειδικά για κάποιον που δούλευε χρόνια σε απόλυτη ρουτίνα) Το μόνο μη μονότονο είναι η τελείως free ζωή, φοιτητική κλπ, όλο βόλτες, χόμπυ και ταξίδια! 

Επεξεργάστηκαν 27 Ιουλίου,2020 by little lamb

[diane2020]

Just now, little lamb είπε:

Το μόνο μη μονότονο είναι η τελείως free ζωή, φοιτητική κλπ, όλο βόλτες, χόμπυ και ταξίδια! 

Κι αυτό μονοτονο καταντα καποια στιγμή. Εγω οταν ημουν φοιτήτρια κι έκανα αυτα που γραφεις,ονειρευομουν ποτε θα δουλεψω,ποτε θα κανω οικογενεια. Νομίζω το ιδιο ισχυει για όλες τις φάσεις της ζωης μας. Με τιποτα ποτε δεν ειμαστε ευχαριστημένοι. Αν εκτιμαμε εστω και λιγο αυτα που έχουμε τη δεδομένη στιγμή και τα απολαμβανουμε,ολα στη ζωη μας θα είναι καλυτερα. 

 

Εγω προσωπικα προσπαθω να απολαμβανω και να είμαι καπου στη μεση απο αυτα που γράφουν παραπανω τα κοριτσια. Δεν ειναι παντα ευκολο καθως το πιο ευκολο ειναι να βρεις παντα κατι μα γκρινιαξεις. Εγω ας πουμε στη δουλειά μου ,στην εμφανιση μου στα κοινωνικά μου θα μπορουσα να είμαι πιο αποδοτικη αλλα περναω μια φαση πυτζαμας και μωρουδιακη που δε με νοιάζει αν παω στα αλλα πισω λιγακι. Ολα στην ωρα τους και ολα στον καιρο τους. Για να υπάρχει ισορροπια πρεπει πρωτιστως οταμ νιώθεις πως φτάνεις στα ορια σου να κάνεις κάτι να αλλάζεις. Η πιεση ειναι κακο πραγμα. Αυτο ισχυει απο ολες τις μεριες.

 

Σε οτι αφορα ολα τα υπολοιπα εγω ναι αφηνω τη μικρη να ρχεται στην τουαλετα γιατι της μαθαινω κιολας πως σφιγγομαστε καθόμαστε στη λεκάνη ,τραβαμε καζανακι κοκ,στη μεγάλη οχι δεν την αφηνω πια και της εχω εξηγήσει περι ιδιωτικοτητας,μαθημα ειναι και για κεινη. 

 

Σε δωματιο δεν τα κλείδωνω επουδενι. Η μεγαλη ακουει οταν θελω νακανω μια δουλειά, τη μικρη τη βαζω καρεκλάκι με πλαστελινες κ μπογιές και μπορεί να απασχοληθεί αρκετή ώρα. Στα χειρότερα τους βαζω τηλεόραση. 

 

Σχετικά με τη δουλειά στη μεγαλη οταν γυρισα,εκλαιγα και που αφηνω το παιδι,στη μικρη βιαζόμουν να γυρίσω και να υπάρχει ισορροπια.

 

Νομίζω πως σε ολες μου τις φάσεις τα καταφερα καθως αφουγκραστηκα εγκαιρως τις αναγκες μου. Δεν ειναι ευκολο  αυτο. Χρειάζεται πλήρη επαφη με τον εαυτο μας..

[Έσπερος]

πρίν από 53 λεπτά , ΑΡΓΚ είπε:

 

Να ρωτήσω κάτι; Χόμπυ έχεις; Κάτι που να σε γεμίζει; Όπως περιγράφεις την κατάσταση όσο σε ξέρω, δείχνεις να μισείς τη ζωή στο νησί, να μη διασκεδάζεις τη μητρότητα, έχεις πει ότι νιώθεις πολλές φορές ότι δεν επιβάλλεσαι στην τάξη αν θυμάμαι καλά, έχεις αναφέρει ότι έκανες διδακτορικό που δε χρησιμοποίησες, δε σου αρέσει το σώμα σου, νιώθεις ότι τρως λάθος, και γενικά σε βλέπω να νιώθεις ότι κάπου έχεις "πετάξει" τη ζωή σου. Πριν αρχίσεις να φωνάζεις, δεν εννοώ ότι ξυπνάς κάθε πρωί και λες "πω πω τι έπαθα". Απλά μου βγάζεις ότι συμβιβάστηκες σε πολλά, ότι κατά βάση θα ήθελες μια τελείως άλλη ζωή, και ότι βασικά δεν περνάς καλά, σαν να μη μπορείς να αποδεχτείς ότι αυτή είναι η ζωή σου, δεν ξέρω πώς αλλιώς να το πω. Καταλαβαίνω ότι δεν είναι έτσι πιθανότατα και ότι εδώ γκρινιάζεις για να μη γρκινιάξεις στον άντρα σου ή τις συναδέλφους, αλλά μου βγάζεις ένα έντονα "τι, αυτό ήταν η ζωή μου; εγώ που είχα άλλα όνειρα;" Δεν το λέω ειρωνικά, είναι τα λόγια που μου είπε πρόσφατα σε σοβαρή κουβέντα μία φίλη, που η συγκεκριμένη ξεκίνησε με αρκετά όνειρα και προοπτικές, κάπου άφησε η ζωή να την πάει σε άλλα, και περνά μία έντονη κρίση πια στα 50.

Έχω ένα παράδοξο. Είμαι πολύ ευχαριστημένη από το όπως κυλά η ζωή μας κ στην καθημερινότητα κ σε διαφορα πράγματα που κάνουμε έξτρα. Όμως όντως πολλά πράγματα δεν ήρθαν όπως τα φανταζόμουν στα επαγγελματικά μου, ειδικά σε σχέση με την αξιοποίηση των σπουδών, χωρίς να φταίει σε αυτό η δημιουργία οικογένειας, ήταν καθαρά θέμα αποφάσεων που πήρα προ μιας δεκαετίας περίπου, θεωρώντας ότι έκανα τη σωστή επιλογή αλλά κ ότι στο μέλλον θα έχω κάποιες ευκαιρίες. Αυτό με βάση τα οικονομικά δεδομένα της οικογένειας μου (δλδ των γονέων μου) κ τα δεδομένα της Ελλάδας του 2010 που φάνταζαν πολύ ζοφερά κ τα δεδομένα του χώρου στον οποίο ειδικεύομαι που επίσης ήταν δυσοίωνα. Μου αρέσει η δουλειά μου, μπορεί μα μη με φοβούνται οι μαθητές αλλά συνεργαζόμαστε γενικά, με γεμίζει κ με ευχαριστεί, όμως στην πορεία βλέπω ότι όσοι δεν επέλεξαν την ασφάλεια που επέλεξα εγω, σιγά σιγά κάτι κάνουν, με αρκετές δυσκολίες βέβαια κ κάποιοι με κόστος στην προσωπική τους ζωή, πάντως κινούνται κάποια πράγματα στο χώρο κ εγω έχω μεινει πλέον τελείως εκτός κ αυτό με τρώει. Δεν ξέρω σε δέκα χρόνια σε τι φάση θα είναι αυτοί που ζηλεύω τώρα, ίσως να μην είναι όλοι σε αξιοζήλευτη θέση κ τότε να σκέφτομαι αλλιώς πάλι. και πάλι δεν είναι ακριβώς ότι το ζηλεύω, ότι δλδ τώρα είμαι δυστυχισμένη. απλώς αναρωτιέμαι αν θα έπρεπε να είχα δοκιμάσει κ αλλα, από την άλλη όμως, έχει κ λογική να πειραματίζεσαι ακομα στα 40 σου για το τι θα κανεις στη ζωή σου; 

 

Χομπι με την έννοια να κάνω κάτι χειρωνακτικό ή κάτι κοινωνικό, δεν έχω κ δεν είχα. Η μουσική κ το διάβασμα ήταν τα βασικά μου ενδιαφέροντα. Ατομικά δηλαδή, ασχολούμαι όσο μπορώ με αυτά. στις συναυλίες που πήγαινα ως φοιτήτρια βέβαια τότε που ήμουν ανέμελη, κ στην Αθήνα να εμένα δεν θα μπορούσα πια να πηγαίνω τακτικά, ούτε σε διαλέξεις, συνέδρια κ τέτοια που κ στην Αθήνα να εμένα σε ξέρω αν θα είχα πάντα την άνεση να πηγαίνω σε όλα ακόμα κ ανύπαντρη να ήμουν. Όποτε δεν μου φταίει κανεισ γι αυτό, απλώς  δεν έχω προσαρμόσει τα χομπι μου στη ζωή μου ως εργαζομενης κ ας έχουν περάσει αρκετά χρόνια πλεον. ο άντρας μου εχει χόμπι άσχετα από τη δουλειά κ τις σπουδές του, ομωσ εγω δεν μπορώ να φανταστώ να κάνω κάτι άλλο, το μόνο που με ευχαριστεί είναι το σχολειο κ για να πω κ την αλήθεια τις δίμηνες διακοπές που όλοι ζηλεύουν, τις βαριέμαι κάπως. Πριν κάνουμε παιδί βαριόμουν ακόμα κ αν έπεφτε τριήμερο. 

[ARETID]

Καλησπέρα και από μένα, 

Διάβασα πολλά με τα οποία θα συμφωνήσω.ισως και με όλα γιατί για την κάθε μία το βίωμα της μητρότητας είναι εντελώς εξατομικευμένη υπόθεση.ενας είναι ο κοινός γνώμονας: πως θα νιώθουμε καλά με τον εαυτό μας

σίγουρα συμφωνώ και εγώ ότι η γυμναστική είναι άκρως απαραίτητη και μάλιστα όσο παίρνουν τα χρόνια ακόμα περισσότερο αφού ο μεταβολισμός αλλάζει,οι αντοχές μειώνονται και οι ανταπόκριση του σώματος είναι πιο αργή.το πιο σοφό είναι η κάθε μία να βρει έναν τρόπο γυμναστικής που της ταιριάζει και να κάνει υπομονή τουλάχιστον ένα τρίμηνο μέχρι να φανούν τα πρώτα ωφέλη και να γίνει πιο εύκολη σα διαδικασία. Εγώ πχ ήθελα από μικρή να γυμνάζομαι και είναι πολύ σημαντική η φυσική μου κατάσταση για μένα!παρόλα αυτα αγαπάω το χορό αλλά δεν αντέχω το γυμναστήριο με τις επαναλήψεις!στατικό ποδήλατο και διάδρομος μου φαίνονται βασανιστήριο! Και στη γιόγκα που τη λατρεύω και την προτεινω σε όλες, ώρες ώρες δεν ήθελα να πάω και όταν ζοριζομουν ρωτούσα τον εαυτό μου γιατί πηγαίνω! Η ευεξία όμως έρχεται ακόμα και αν δεν τη νιώθει κάποιος αμέσως μετά την άθληση.. φαίνεται σταδιακά στη ζωή μας.

μετα τη γέννα οι μύες μου έπεσαν αισθητά,προς έκπληξη μου, και τώρα δεν έχω χρόνο να γυμναστω για αυτό μετατρέπω κάποια παιχνίδια με τη μικρή σε γυμναστική για μένα..ο,τι μπορώ οπότε μπορώ.. και σκαλιά με τα πόδια και κάθε μέρα περπάτημα με τη καρότσι..

η κάθε μία ο,τι βρει να της ταιριάξει! Σημαντικό είναι ωστόσο να κάνουμε ΔΙΑΤΆΣΕΙΣ!το τονίζω γιατί θα βοηθήσει τους μύες να προετοιμαστούν το πρωί και να χαλαρώσουν το βράδυ και δεν είναι κουραστικές.ειδικα για να βοηθήσουμε στα προβλήματα με τους πόνους και να μπορούμε να φροντίσουμε τα παιδιά μας. 

Τέλος μπορεί να σας φανεί περίεργο αλλά εμένα σε όλα τα δύσκολα με έχει βοηθήσει ο βελονισμός! Πάω σε ορθοπαιδικό που εμπιστεύομαι και αντιμετωπίζω και πόνους μυών και ο,τι άλλο μου προκύπτει.

Αναφορικά με τα συναισθήματα για την επιστροφή στη δουλειά..αυτό και αν είναι εντελώς προσωπικό θέμα! Καταρχάς η κάθε μία έχει εντελώς διαφορετικους πρώτους μήνες μητρότητας (εξαρτάται από το που μένουμε,αν έχουμε βοήθεια, ψυχολογική υποστήριξη, πως ήταν προηγουμένως η ζωή μας,το ταμπεραμέντο του παιδιού κ.α.) άρα εμένα όλα μου φαίνονται φυσιολογικά και ας είναι εντελώς αντίθετα από αυτά που νιώθω εγώ.εγω πχ δουλεύω 11-12 ώρες τη μέρα και είχα δραστηριότητες πάντα.τωρα με τίποτα δεν πρόκειται να λείψω τόσες ώρες από το παιδί μου αλλά δε βλέπω την ώρα να μπορεί να καθίσει με άλλον και να νιώθω ότι είναι καλά και περνάει όμορφα ώστε να μπορώ και εγώ να αφιερώσω 3-4 ώρες τη μέρα στη δουλειά μου και εμένα.

Εκτός από μαμάδες είμαστε και ξεχωριστά άτομα και είναι απόλυτα υγιές να θέλουμε και τις δραστηριότητες μας και ότι μας ευχαριστούσε και πριν στις ζωές μας- παράλληλα πάντα με τα μικρά μας.

Το θέμα είναι: έχουμε τη διάθεση να βγούμε από ό,τιδηποτε μας ζοριζει; να βρούμε αυτά τα 20' τη μέρα να φροντίσουμε τον εαυτό μας; Να βρούμε αυτό που μας ευχαριστεί και να το κάνουμε...

[Mama_Anesti_]

18 ώρες πρίν, Έσπερος είπε:

 

έπισης έχω ξαναπεί ότι την άδεια ανατροφής τη θεωρώ αναγκαία για το παιδί αλλά φύλακη για τη μάνα όποτε ναι τότε ζήλευα και την παραμικρή αγγαρεία που έκανε εκτός σπιτιού. εννοείται δε ότι αν είχε χόμπι όσο το μωρό ήταν νεογέννητο θα με ενοχλούσε. είχε αρχίσει να παίζει ένα παιχνίδι στοκ υπολογιστή τότε κ θύμωνα πολύ. αλλά τότε θυμωβα πολύ με οτιδήποτε κ αν ασχολιόταν γιατί ήμουν πολύ τσιτωμένη. 

Για να μείνω κι εγώ στο πνεύμα του εκτός θέματος πέρασα κι εγώ μία παρόμοια φάση τις σαράντα μέρες που έμεινα σπίτι. Λόγο κλεισούρα, αϋπνίας, προσπάθειας για αποκλειστικό θηλασμό ήθελα τον άνδρα μου συνέχεια κοντά μου. Δεν ήθελα να πηγαίνει πουθενά πέραν της δουλειάς του. 

 

Ή αλλαγή είναι μεγάλη, "ξαφνικά" ένα μωρό γίνεται προέκταση του εαυτού σου ειδικά όταν θηλαζεις κ πρέπει να κάνεις μαραθώνιους κ να είσαι συνέχεια μαζί του. Οι ορμόνες μάς κάνουν ευάλωτες, χρειάζονται χρόνο να ισορροπήσουν ξανά. Ή επιλοχειος κατάθλιψη καραδοκεί.

Οι μαμαδες έχουμε περάσει την φάση του νεογέννητου όσο κι αν ονειρικα θέλουμε να την θυμόμαστε δεν ήταν παραμυθένια, αλλά ανθρωπινη. 

[ΑΡΓΚ]

Just now, Έσπερος είπε:

Έχω ένα παράδοξο. Είμαι πολύ ευχαριστημένη από το όπως κυλά η ζωή μας κ στην καθημερινότητα κ σε διαφορα πράγματα που κάνουμε έξτρα. Όμως όντως πολλά πράγματα δεν ήρθαν όπως τα φανταζόμουν στα επαγγελματικά μου, ειδικά σε σχέση με την αξιοποίηση των σπουδών, χωρίς να φταίει σε αυτό η δημιουργία οικογένειας, ήταν καθαρά θέμα αποφάσεων που πήρα προ μιας δεκαετίας περίπου, θεωρώντας ότι έκανα τη σωστή επιλογή αλλά κ ότι στο μέλλον θα έχω κάποιες ευκαιρίες. Αυτό με βάση τα οικονομικά δεδομένα της οικογένειας μου (δλδ των γονέων μου) κ τα δεδομένα της Ελλάδας του 2010 που φάνταζαν πολύ ζοφερά κ τα δεδομένα του χώρου στον οποίο ειδικεύομαι που επίσης ήταν δυσοίωνα. Μου αρέσει η δουλειά μου, μπορεί μα μη με φοβούνται οι μαθητές αλλά συνεργαζόμαστε γενικά, με γεμίζει κ με ευχαριστεί, όμως στην πορεία βλέπω ότι όσοι δεν επέλεξαν την ασφάλεια που επέλεξα εγω, σιγά σιγά κάτι κάνουν, με αρκετές δυσκολίες βέβαια κ κάποιοι με κόστος στην προσωπική τους ζωή, πάντως κινούνται κάποια πράγματα στο χώρο κ εγω έχω μεινει πλέον τελείως εκτός κ αυτό με τρώει. Δεν ξέρω σε δέκα χρόνια σε τι φάση θα είναι αυτοί που ζηλεύω τώρα, ίσως να μην είναι όλοι σε αξιοζήλευτη θέση κ τότε να σκέφτομαι αλλιώς πάλι. και πάλι δεν είναι ακριβώς ότι το ζηλεύω, ότι δλδ τώρα είμαι δυστυχισμένη. απλώς αναρωτιέμαι αν θα έπρεπε να είχα δοκιμάσει κ αλλα, από την άλλη όμως, έχει κ λογική να πειραματίζεσαι ακομα στα 40 σου για το τι θα κανεις στη ζωή σου; 

 

Χομπι με την έννοια να κάνω κάτι χειρωνακτικό ή κάτι κοινωνικό, δεν έχω κ δεν είχα. Η μουσική κ το διάβασμα ήταν τα βασικά μου ενδιαφέροντα. Ατομικά δηλαδή, ασχολούμαι όσο μπορώ με αυτά. στις συναυλίες που πήγαινα ως φοιτήτρια βέβαια τότε που ήμουν ανέμελη, κ στην Αθήνα να εμένα δεν θα μπορούσα πια να πηγαίνω τακτικά, ούτε σε διαλέξεις, συνέδρια κ τέτοια που κ στην Αθήνα να εμένα σε ξέρω αν θα είχα πάντα την άνεση να πηγαίνω σε όλα ακόμα κ ανύπαντρη να ήμουν. Όποτε δεν μου φταίει κανεισ γι αυτό, απλώς  δεν έχω προσαρμόσει τα χομπι μου στη ζωή μου ως εργαζομενης κ ας έχουν περάσει αρκετά χρόνια πλεον. ο άντρας μου εχει χόμπι άσχετα από τη δουλειά κ τις σπουδές του, ομωσ εγω δεν μπορώ να φανταστώ να κάνω κάτι άλλο, το μόνο που με ευχαριστεί είναι το σχολειο κ για να πω κ την αλήθεια τις δίμηνες διακοπές που όλοι ζηλεύουν, τις βαριέμαι κάπως. Πριν κάνουμε παιδί βαριόμουν ακόμα κ αν έπεφτε τριήμερο. 

 

Kαταλαβαίνω τι λες, και νομίζω ότι σου βγαίνει γενικά σε πολλά πράγματα από το πώς περιγράφεις αγωνίες για το παιδί, σαν να περιμένεις και ότι θα κριθείς και κάπως από το τι κάνει. Δηλαδή η εντύπωσή μου από όσα γράφεις είναι ότι έχεις μέσα σου μία δυσαρέσκεια, που τη βγάζεις σα στρες σε πραγματικά χαζομάρες. Πάντως το να πειραματίζεσαι στα 40 μου φαίνεται καλύτερο από το να μετανιώνεις στα 50 για τις αποφάσεις που πήρες στα 30. Είτε μιλάμε για φυσική κατάσταση, είτε για τόπο διαμονής είτε για καριέρα.

Just now, Mama_Anesti_ είπε:

Για να μείνω κι εγώ στο πνεύμα του εκτός θέματος πέρασα κι εγώ μία παρόμοια φάση τις σαράντα μέρες που έμεινα σπίτι. Λόγο κλεισούρα, αϋπνίας, προσπάθειας για αποκλειστικό θηλασμό ήθελα τον άνδρα μου συνέχεια κοντά μου. Δεν ήθελα να πηγαίνει πουθενά πέραν της δουλειάς του. 

 

Ή αλλαγή είναι μεγάλη, "ξαφνικά" ένα μωρό γίνεται προέκταση του εαυτού σου ειδικά όταν θηλαζεις κ πρέπει να κάνεις μαραθώνιους κ να είσαι συνέχεια μαζί του. Οι ορμόνες μάς κάνουν ευάλωτες, χρειάζονται χρόνο να ισορροπήσουν ξανά. Ή επιλοχειος κατάθλιψη καραδοκεί.

Οι μαμαδες έχουμε περάσει την φάση του νεογέννητου όσο κι αν ονειρικα θέλουμε να την θυμόμαστε δεν ήταν παραμυθένια, αλλά ανθρωπινη. 

 

Σαράντα μέρες να είσαι χαμένος και να τα έχεις και με τον άντρα σου αν βγει για τρέξιμο, λογικό. 2 χρόνια, όχι.

[Έσπερος]

Just now, ΑΡΓΚ είπε:

 

Kαταλαβαίνω τι λες, και νομίζω ότι σου βγαίνει γενικά σε πολλά πράγματα από το πώς περιγράφεις αγωνίες για το παιδί, σαν να περιμένεις και ότι θα κριθείς και κάπως από το τι κάνει. Δηλαδή η εντύπωσή μου από όσα γράφεις είναι ότι έχεις μέσα σου μία δυσαρέσκεια, που τη βγάζεις σα στρες σε πραγματικά χαζομάρες. Πάντως το να πειραματίζεσαι στα 40 μου φαίνεται καλύτερο από το να μετανιώνεις στα 50 για τις αποφάσεις που πήρες στα 30. Είτε μιλάμε για φυσική κατάσταση, είτε για τόπο διαμονής είτε για καριέρα.

Δέν είναι ότι έχω μετανιώσει, απλώς εκπλήσσομαι με τον εαυτό μου γιατί μου αρέσει έτσι όπως περνάω ενώ είναι το τελείως αντίθετο από αυτά που έλεγα δέκα χρόνια πριν, μη σου πω κιόλας ότι έχω κάνει παρα πολλά που κατέκρινα. Γι αυτό αναρωτιέμαι αν πρόδωσα τις αρχές μου. 

 

Για να είσαι 40 κ να πειραματίζεσαι ακόμα σημαίνει ότι ή έχεις ένα υποστηρικτικό δίκτυο (οικονομικό κυρίως) ή έχεις αποδεχτεί να ζεις σαν φοιτητής, να είσαι δυο χρόνια εδώ κ δυο χρόνια σε άλλη χώρα, σε μια γκαρσονιέρα κ με το μόνιμο άγχος αν θα βρεις funding για το επόμενο post doc (αυτή θα ήταν η άλλη μου εναλλακτική στο χώρο που είμαι). αυτό στα 25 μου φαινόταν αυτονόητο αλλά στα 30 τρομαχτικό, τώρα που κοντεύω τα 40 τη μια αναρωτιέμαι αν έπρεπε να το είχα κάνει, την άλλη βλέπω ποσο διαφορετικό επίπεδο ζωής έχουν όσοι συγγενείς ή φίλοι βρήκαν νωρις μια καλή δουλειά στο αντικείμενο τους κ άρχισαν να στρώνουν σιγά σιγά κάποια πράγματα, πχ να πάρουν αυτοκίνητο, να κάνουν οικονομίες για ένα σπίτι (μάλλον τον εξοπλισμό ενός σπιτιού) κλπ, πράγματα που έκανε κ ο άντρας μου δλδ, κ που προφανώς δεν κάνουν οι άλλοι που ζηλεύω.... γενικώς μπέρδεμα. 

Just now, Mama_Anesti_ είπε:

ι μαμαδες έχουμε περάσει την φάση του νεογέννητου όσο κι αν ονειρικα θέλουμε να την θυμόμαστε δεν ήταν παραμυθένια, αλλά ανθρωπινη. 

Εγω δεν τη θυμάμαι ονειρικά ίσως γιατί δεν ήξερα πώς είναι κ έπαθα σοκ. βασικά νόμιζα ότι τα μωρά είναι ανήσυχα μόνο αν θηλάζουν με την πείνα κ τους μαραθώνιους κ αυτά κ πίστευα ότι αν το απέφευγα αυτό θα είχα ένα μωρό που όλη μερα θα κοιμόταν ή το πολύ πολύ να ήθελε συνέχεια αγκαλιά κ όχι ριλαξ, δεν φανταζόμουν ότι μπορεί να το εχεις αγκαλιά κ να κλαίει κ να μην ξερεισ τι να το κανείς και διαφορα τετοια. 

Αρχές Φεβρουαρίου  περίπου εκεί που σαραντίσζε ο μικρός έπεφτε καθαρά δευτέρα. φανταζόμουν λοιπόν ότι θα πάρουνε το μωρό κ θα πάμε σε μια ταβέρνα εκεί που πάμε συνήθως καθαρά δευτέρα. δεν είχα σκεφτεί ότι μέσα καπνίζουν, ότι τόσο μωρό δεν το πας σε κλειστό χώρο με κόσμο, χωρια το ότι είχα μπλέξει με το θήλαστρο, γιατί αυτό το σχέδιαζααπο πριν γεννήσω, ότι τότε θα κάνουνε μια θεαματική έξοδο γιατί θα είμαστε χαλαροί κ άνετοι γονείς που δεν δυσκολεύονται με το μωρό κλπ. Τελικά εκείνη τη μέρα ετοιμαστήκαμε να πάμε σε ένα μεγάλο χωριό για βόλτα κ καφέ, όμως μόλις έντυσα το μωρό κ θα ντυνόμουν κ εγω άρχισε να σπαράζει, ενώ ήταν φαγωμένο, κ αλλαγμένο, κ το ξαναεντυσα, κ επειδή εκείνη την ώρα ηρέμησε, είπαμε ξεφύγουμε γρήγορα μην ξανά κλάψει κ εγω όχι βαμμένη κ στολισμένη δεν βγήκα, ήμουν με μια άθλια φόρμα του σπιτιού που ίσως είχε και γάλατα επάνω, ίσως δεν είχα προλάβει να βαλω φακούς, δεν θυμάμαι, και έτσι η θεαματική μεγάλη κοινωνική μας εμφάνιση κατέληξε άδοξα, πήγαμε όντως στο χωριό αλλα δεν γινόταν να εμφανιστώ με κόσμο έτσι όπως ήμουν κ περπατήσαμε πιο απόμερα. Αυτό για να καταλάβετε τι προσδοκίες είχα κ γιατί μου έπεσε έτσι βαρύ. 

Επεξεργάστηκαν 27 Ιουλίου,2020 by Έσπερος

[Mama_Anesti_]

Just now, Έσπερος είπε:

δεν τη θυμάμαι ονειρικά ίσως γιατί δεν ήξερα πώς είναι κ έπαθα σοκ. βασικά νόμιζα ότι τα μωρά είναι ανήσυχα μόνο αν θηλάζουν με την πείνα κ τους μαραθώνιους κ αυτά κ πίστευα

Κι εγώ όταν ήμουν έγκυος έλεγα πως θα θηλασω μόνο 6 μήνες κ αυτούς με συμπλήρωμα, δεν θα το είχα αγκαλιά για μην συνηθίσει κ δεν κάθεται πουθενα κ δεν θα κάνω συγκοιμηση, οσα ακουγα από έμπειρες μαμαδες. Τελικά τα έκανα όλα αλλιώς γιατί οι συμβουλές πολλές φορές είναι καλές στην θεωρία αλλά στην πράξη δεν λειτουργούν σε όλους. 

[ΑΡΓΚ]

Just now, Έσπερος είπε:

Δέν είναι ότι έχω μετανιώσει, απλώς εκπλήσσομαι με τον εαυτό μου γιατί μου αρέσει έτσι όπως περνάω ενώ είναι το τελείως αντίθετο από αυτά που έλεγα δέκα χρόνια πριν, μη σου πω κιόλας ότι έχω κάνει παρα πολλά που κατέκρινα. Γι αυτό αναρωτιέμαι αν πρόδωσα τις αρχές μου. 

 

Για να είσαι 40 κ να πειραματίζεσαι ακόμα σημαίνει ότι ή έχεις ένα υποστηρικτικό δίκτυο (οικονομικό κυρίως) ή έχεις αποδεχτεί να ζεις σαν φοιτητής, να είσαι δυο χρόνια εδώ κ δυο χρόνια σε άλλη χώρα, σε μια γκαρσονιέρα κ με το μόνιμο άγχος αν θα βρεις funding για το επόμενο post doc (αυτή θα ήταν η άλλη μου εναλλακτική στο χώρο που είμαι). αυτό στα 25 μου φαινόταν αυτονόητο αλλά στα 30 τρομαχτικό, τώρα που κοντεύω τα 40 τη μια αναρωτιέμαι αν έπρεπε να το είχα κάνει, την άλλη βλέπω ποσο διαφορετικό επίπεδο ζωής έχουν όσοι συγγενείς ή φίλοι βρήκαν νωρις μια καλή δουλειά στο αντικείμενο τους κ άρχισαν να στρώνουν σιγά σιγά κάποια πράγματα, πχ να πάρουν αυτοκίνητο, να κάνουν οικονομίες για ένα σπίτι (μάλλον τον εξοπλισμό ενός σπιτιού) κλπ, πράγματα που έκανε κ ο άντρας μου δλδ, κ που προφανώς δεν κάνουν οι άλλοι που ζηλεύω.... γενικώς μπέρδεμα. 

 

 

Δύσκολο μεν, αλλά ξέρω ανθρώπους που μέχρι και σπουδές ξαναέκαναν γι αλλαγή αντικειμένου σε μεγαλούτσικη ηλικία, και μάλιστα με παιδιά. Πιέστηκαν μεν πάρα πολύ για λίγα χρόνια αλλά από την άλλη αν όντως κάτι σου έχει μείνει σαν φοβερό απωθημένο, δεύτερη ζωή μάλλον δεν έχει, οπότε υπάρχει και η λογική καλύτερα 5 χρόνια να τρέχεις για να επενδύσεις κάπου που θα νιώθεις ολοκληρωμένος, παρά 40 χρόνια να νιώθεις ότι έχεις κάνει λάθος. Τώρα πώς φτάσαμε να μιλάμε για το αν κανείς μετανιώνει που δεν έκανε post doc ενώ ξεκινήσαμε από το αν και πώς γυμνάζεται κανείς, είναι καλό ερώτημα 

[Έσπερος]

Just now, ΑΡΓΚ είπε:

 

Δύσκολο μεν, αλλά ξέρω ανθρώπους που μέχρι και σπουδές ξαναέκαναν γι αλλαγή αντικειμένου σε μεγαλούτσικη ηλικία, και μάλιστα με παιδιά. Πιέστηκαν μεν πάρα πολύ για λίγα χρόνια αλλά από την άλλη αν όντως κάτι σου έχει μείνει σαν φοβερό απωθημένο, δεύτερη ζωή μάλλον δεν έχει, οπότε υπάρχει και η λογική καλύτερα 5 χρόνια να τρέχεις για να επενδύσεις κάπου που θα νιώθεις ολοκληρωμένος, παρά 40 χρόνια να νιώθεις ότι έχεις κάνει λάθος. Τώρα πώς φτάσαμε να μιλάμε για το αν κανείς μετανιώνει που δεν έκανε post doc ενώ ξεκινήσαμε από το αν και πώς γυμνάζεται κανείς, είναι καλό ερώτημα 

Άλλο η αλλαγή αντικειμένου, άλλο να καλύψεις ένα κενό μιας πενταετίας τουλάχιστον σε ένα ακαδημαϊκό βιογραφικό. Αυτό είναι χαμένο από χέρι ούτως ή άλλως, τώρα ό,τι κάνω θα το κάνω για το κέφι μου μόνο, που είναι κάτι που αναρωτιέμαι, να κάνω κάποια στιγμή κάποια καλή επιστημονική δημοσίευση για να μείνω πιστή στις σπουδές μου, ή να αλλάξω λίγο και να κάνω άλλα πράγματα στον εκπαιδευτικό τομέα που με ευχαριστούν εξίσου και μπορούν να μου ανοίξουν και προοπτικές για κάποια διαφορετική επαγγελματική θέση στο μέλλον, απλώς δεν θα έχουν το ίδιο κύρος στον χώρο που ήμουν προηγουμένως. 

[little lamb]

5 ώρες πρίν, Mama_Anesti_ είπε:

Για να μείνω κι εγώ στο πνεύμα του εκτός θέματος πέρασα κι εγώ μία παρόμοια φάση τις σαράντα μέρες που έμεινα σπίτι. Λόγο κλεισούρα, αϋπνίας, προσπάθειας για αποκλειστικό θηλασμό ήθελα τον άνδρα μου συνέχεια κοντά μου. Δεν ήθελα να πηγαίνει πουθενά πέραν της δουλειάς του. 

 

Ή αλλαγή είναι μεγάλη, "ξαφνικά" ένα μωρό γίνεται προέκταση του εαυτού σου ειδικά όταν θηλαζεις κ πρέπει να κάνεις μαραθώνιους κ να είσαι συνέχεια μαζί του. Οι ορμόνες μάς κάνουν ευάλωτες, χρειάζονται χρόνο να ισορροπήσουν ξανά. Ή επιλοχειος κατάθλιψη καραδοκεί.

Οι μαμαδες έχουμε περάσει την φάση του νεογέννητου όσο κι αν ονειρικα θέλουμε να την θυμόμαστε δεν ήταν παραμυθένια, αλλά ανθρωπινη. 

 

Μωρέ σωστά όλα αυτά, οντως είναι αλλαγή. Απλά κάπου δεν καταλαβαίνω, τη μονοτονία του μωρού δεν τη θέλουμε, τη μονοτονία της δουλειάς την παλεύουμε περισσότερο -παρολο που θα μας "παιδεύει" περισσότερα χρόνια- αλλά ενώ δεν μας αρέσει η μονοτονια δεν χαιρόμαστε ούτε με αυτή την αλλαγή. Νομίζω απλά έχουμε κάποια σκέψη μέσα μας που μας επηρεάζει. Πχ κάποιες ίσως θεωρούσαν από πριν την ενασχόληση με το μωρο κάτι γυναικουλιστικο που θα τις αποκόψει από την προηγούμενη ζωή κλπ κλπ κι έτσι όταν το ζουν επηρεάζονται από αυτή τη σκέψη. Νομιζω θέλει χαλαρότητα και όχι πολλές σκέψεις εκ των προτέρων και να βλέπεις τα πράγματα όπως έρχονται όταν έρχονται.

Επεξεργάστηκαν 27 Ιουλίου,2020 by little lamb

[Ilaeira]

Δουλεύω από τα 18 με ελάχιστα διαλείμματα, μάλιστα από τα 25 μέχρι τα 30 δούλευα σαν το σκυλί. Το πόσο εχω ευχαριστηθεί τους μήνες με το παιδί στο σπίτι δεν λέγεται. Όχι επειδή είναι ξεκούραστοι ή επειδή είναι πάντα συναρπαστικοί (από κάποια στιγμή της μέρας και μετά ψιλοβαριέμαι, σκοτώστε με) αλλά επειδή είναι μια πρωτόγνωρη απόλαυση να ασχολούμαι μόνο με τη φρουτόκρεμα. Από τώρα σκέφτομαι πόσο ΔΕΝ θέλω να γυρίσω στα μίτινγκ, τα μέιλ και τα please advise asap. Θα θυμάμαι νομίζω πάντα αυτήν την περίοδο ως μια από τις πιο ανέμελες της ζωής μου.

[irin]

Just now, Ilaeira είπε:

Δουλεύω από τα 18 με ελάχιστα διαλείμματα, μάλιστα από τα 25 μέχρι τα 30 δούλευα σαν το σκυλί. Το πόσο εχω ευχαριστηθεί τους μήνες με το παιδί στο σπίτι δεν λέγεται. Όχι επειδή είναι ξεκούραστοι ή επειδή είναι πάντα συναρπαστικοί (από κάποια στιγμή της μέρας και μετά ψιλοβαριέμαι, σκοτώστε με) αλλά επειδή είναι μια πρωτόγνωρη απόλαυση να ασχολούμαι μόνο με τη φρουτόκρεμα. Από τώρα σκέφτομαι πόσο ΔΕΝ θέλω να γυρίσω στα μίτινγκ, τα μέιλ και τα please advise asap. Θα θυμάμαι νομίζω πάντα αυτήν την περίοδο ως μια από τις πιο ανέμελες της ζωής μου.

Η αληθεια ειναι οτι ειναι μαγικο το οτι δεν εχεις να σκεφτεις τιποτα σε σχεση με δουλεια,αγχος κλπ. Απολαμβανεις το παιδι σου,με αϋπνια,κουραση,μονοτονια-δε λεω, αλλα συγχρονως,ειδικα αν ειναι ενα το παιδι,μολις περασει ενα διμηνο,ξεκινας τις βολτες με το μωρο και κανεις ο,τι θελεις! 

[Έσπερος]

1 hour ago, little lamb είπε:

κάποιες ίσως θεωρούσαν από πριν την ενασχόληση με το μωρο κάτι γυναικουλιστικο που θα τις αποκόψει από την προηγούμενη ζωή κ δενθσ κλπ κλπ κι έτσι όταν το ζουν επηρεάζονται από αυτή τη σκέψη. Νομιζω θέλει χαλαρότητα και όχι πολλές σκέψεις εκ των προτέρων και να βλέπεις τα πράγματα όπως έρχονται όταν έρχονται.

α ναι εγω το έχω αυτό δλδ αναρωτιέμαι συχνά πώς είναι δυνατόν να νιώθω ευτυχισμένη κ γεμάτη με τη ζωή που κάνω ενώ η ιδεολογία μου δεν το εγκρίνει απόλυτα; 

[ΑΡΓΚ]

Just now, Έσπερος είπε:

α ναι εγω το έχω αυτό δλδ αναρωτιέμαι συχνά πώς είναι δυνατόν να νιώθω ευτυχισμένη κ γεμάτη με τη ζωή που κάνω ενώ η ιδεολογία μου δεν το εγκρίνει απόλυτα; 

 

Βρε @Έσπερος θα μας τρελάνεις; Έχεις σπουδάσει και ασκείς το πιο γυναικείο επάγγελμα που υπάρχει, το πιο "κλισέ" που θα μπορούσε να σκεφτεί κοπέλα από άποψης φύλου (και καλά έκανες, θα ήταν τραγικό να πας κόντρα σε κάτι που αγαπάς για κάποιο ιδεολογικό κόλλημα) ,  πώς είναι δυνατό να αντιτίθεται εκ των υστέρων η ιδεολογία σου σε μια ζωή που λες ότι σε κάνει χαρούμενη;

[Yovanna]

Just now, irin said:

Η αληθεια ειναι οτι ειναι μαγικο το οτι δεν εχεις να σκεφτεις τιποτα σε σχεση με δουλεια,αγχος κλπ. Απολαμβανεις το παιδι σου,με αϋπνια,κουραση,μονοτονια-δε λεω, αλλα συγχρονως,ειδικα αν ειναι ενα το παιδι,μολις περασει ενα διμηνο,ξεκινας τις βολτες με το μωρο και κανεις ο,τι θελεις! 

Kόιταξε να δεις. Εμένα όσο ήμουν σε άδεια, μου έλειπε το "στρες " της δουλειάς. Ίσως επειδή η δουλειά είναι δική μου. Ίσως αν δούλευα για κάποιον άλλον να μην ένιωθα έτσι. Αντίθετα, η φροντίδα ενός νεογέννητου, με πλημμύριζε άγχος. Φοβόμουν πάρα πολύ μην μου πάθει κάτι, δεν μπορούσα να επικοινωνήσω μαζί του, δεν μπορούσα κάποιες φορές να τον ηρεμήσω.. επίσης παρότι ξεκίνησα νωρίς τις βόλτες, δεν ένιωσα ποτέ οτι μπορώ να κάνω ότι θέλω. Γενικά το "φοβόμουν " το μωρό. 

[diane2020]

Just now, Yovanna είπε:

Kόιταξε να δεις. Εμένα όσο ήμουν σε άδεια, μου έλειπε το "στρες " της δουλειάς. Ίσως επειδή η δουλειά είναι δική μου. Ίσως αν δούλευα για κάποιον άλλον να μην ένιωθα έτσι. Αντίθετα, η φροντίδα ενός νεογέννητου, με πλημμύριζε άγχος. Φοβόμουν πάρα πολύ μην μου πάθει κάτι, δεν μπορούσα να επικοινωνήσω μαζί του, δεν μπορούσα κάποιες φορές να τον ηρεμήσω.. επίσης παρότι ξεκίνησα νωρίς τις βόλτες, δεν ένιωσα ποτέ οτι μπορώ να κάνω ότι θέλω. Γενικά το "φοβόμουν " το μωρό. 

Κι εγω εχω νιώσει με το πρωτο φοβο καποιες φορες. Ειδικα οταν έφευγε ο α αντρας μου για δουλειά η καποιος που ηταν σπιτι μαζι μου εκεινη την ωρα. Και δεν το ξεχναω αυτο το συναισθημα,καταλαβαινω απολυτα τι λες. Έχεις δεύτερο? Με το δεύτερο δεν ενιωσα ποτέ ετσι!! Ημουν ανετη εξ αρχής! Ειναι φυσιολογικό νομιζω αλλα καμμια φορα μου ρχεται στο μυαλο και το θυμάμαι...Και ειναι αβολο οταν το θυμάμαι ..