Mα, τί γονείς είμαστε τέλος πάντων????

[emmaki]

Οχι κυρία μου, δεν έχεις το δικαίωμα να κάνεις βλακείες, ούτε να σηκώνεσαι από τη θέση σου, ούτε να ζητάς νερο. Είναι αντιπαιδαγωγικό και παρανομο. Αν δεις να το κάνει κανένα παιδάκι, να φωνάξεις την Πρόνοια να το πάρουν από αυτούς τους γονείς που δεν ξέρουν να μεγαλώνουν τα παιδιά τους.

 

Μάλλον δεν έχεις καταλάβει τι λέμε.....

 

Δεν ειπώθηκε πουθενά ότι ένα παιδί πρέπει να κάθεται ακίνητο και αμίλητο.

Αλλά οφείλει ο γονιός να μάθει στο παιδί πώς συμπεριφερόμαστε σε κάθε χώρο! Και ναι, στο θέατρο το παιδί δεν μπορεί να σηκωθεί και να περιφέρεται. Είναι ένας κανόνας που αν το παιδί δεν μπορεί να τον ακολουθήσει, απλά δεν το πάμε στο θέατρο.

Ομοίως, δεν μπορεί μέσα σε μια καφετέρεια ή σε μια ταβέρνα να τρέχει γύρω γύρω. Αυτό μπορεί να το κάνει στην αυλή ή στον παιδότοπο. Αν δεν μπορεί το παιδί να κάτσει σε μια γωνιά και να παίξει χωρίς να ενοχλεί τους α΄λλους θαμώνες, δεν το πάμε σε τέτοιους χώρους. Το πάμε σε παιδότοπους....

 

Επιμένω. Κάθε χώρος απαιτεί διαφορετική συμπεριφορά. Αυτή τη συμπεριφορά οι γονείς πρέπει να τη μάθουν στο παιδί (αν την ξέρουν πρώτα οι ίδιοι βέβαια, που σε κάποιες περιπτώσεις αμφιβάλω)

[jackrussel]

Κι επειδή δεν σου απάντησα σ' αυτό, συνεχίζω. Είναι σαφώς παιδαγωγικό να προειδοποιήσεις το παιδί αρχικά ότι αν συνεχίσει να ενοχλεί, θα σηκωθείτε να φύγετε και να πάτε σπίτι. Του δίνεις την επιλογή να συμμορφωθεί ή όχι. Αν συνεχίσει, πολύ απλά πραγματοποιείς την απειλή σου. Το παιδί μαθαίνει ότι ο λόγος του γονιού έχει αξία και δεν εκστομίζουμε υποθετικές τιμωρίες που δεν τηρούμε και επίσης μαθαίνει ότι όταν δεν είναι φρόνιμο, χάνει την παρέα του και το παιχνίδι και γυρίζει σπίτι. Άρα την επόμενη φορά ξέρει ότι πρέπει να είναι πιο κόσμιο προκειμένου να χαρεί το παιχνίδι με τα άλλα παιδιά. Και μπορεί να σου φαίνεται αυστηρό το συγκεκριμένο παράδειγμα, αλλά για ταβέρνες μιλούσαμε κι αυτό είχα εύκαιρο.

 

Σε πληροφορώ ότι δεν μιλάω υποθετικά, γιατί μπορεί να μην έχω δικό μου παιδί ακόμα, αλλά έχουν περάσει από τα χέρια μου εκατοντάδες παιδάκια πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπ/σης τα τελευταία 15 χρόνια. Αν πω σε κάποιο "μην το ξανακάνεις αυτό, γιατί θα... (τηλεφωνήσω στους γονείς σου πχ) και δεν το κάνω, το παιδάκι μ' έχει καβαλήσει πριν το πάρω χαμπάρι. Αν πραγματοποιήσω την απειλή μου, τότε ξέρει ότι πρέπει να συμμορφωθεί, γιατί τέτοια συμπεριφορά δεν την ανέχομαι στην τάξη. Θα υπάρξει βέβαια παιδάκι το οποίο δεν θα νιώσει ότι απειλείται αν τηλεφωνήσω στη μαμά του. Εδώ έχουμε πρόβλημα φυσικά, γιατί δεν έχουν μπει τα όρια από το σπίτι. Άρα χρειάζονται μέτρα πιο δραστικά. Γιατί όμως θα πρέπει ο εκπ/κος να κάνει αυτό που θα έπρεπε να έχει ήδη κάνει ο γονιός; Εγώ πάντως θέτω τα όριά μου από την αρχή. Εξηγώ τι θεωρώ αποδεκτό και τι μη αποδεκτό στην τάξη, τι απαιτήσεις έχω απ' τους μαθητές και ρωτάω τι απαιτήσεις έχουν εκείνοι από μένα. Και κάνουμε μια συζήτηση για το αν οι απαιτήσεις μας είναι λογικές ή όχι. Εφόσον η πλειοψηφία της τάξης συμφωνεί, δεν μπορούν μετά να μου πουν ότι είμαι αυστηρή και άδικη μαζί τους. Αλλά τον λόγο μου τον τηρώ χωρίς διακρίσεις. Και να ξέρεις, τα παιδιά το εκτιμούν πολύ αυτό. Αν και πάντα δοκιμάζουν τα όριά μας. Όσο πιο χαλαροί είμαστε, τόσο πιο πολύ ξεφεύγουν. Φιλικά πάντα.

 

τι ωραια που τα λες,,,επισης να πω οτι τα ορια καθησυχαζουν ενα παιδι ακομα κι αν στην αρχη δυσαρεστουν,,,το να ξερει που να αρχισει και που να τελειωσει με την επιθυμια του ειναι κατι που τον καθυσηχαζει και για να τα καταφερει εχει αναγκη απο εναν συνετο ενηλικα ο οποιος οταν λεει κατι να το τηρει,,,τοτε ξερει οτι μπορει να εμπιστευτει τον ενηλικα και αρα και να ταυτιστει μαζι του

[newbie G]

Εκεί είναι το θέμα μας..πώς ξέρεις ότι πάντα η συμπεριφορά του άλλου είναι λάθος? Επειδή διαφέρει από τη δική μας? Αλλο να σχολιάζεις κάτι διαφορετικό και άλλο να το κρινεις/κατακρίνεις συνεχώς προσπαθώντας να τονίσεις πόσο σωστά τα κάνεις εσύ όλα (με το "εσύ" φυσικά δεν αναφέρομαι σε εσένα προσωπικα).

 

Δεν είναι πάντα ο άλλος λάθος. Από πού το συμπέρανες αυτό; Γι αυτό συζητάμε, για να καταλήξουμε σε κάποια συμπεράσματα.

 

Και φυσικά ο καθένας μπορεί να αναθρέψει το παιδί του όπως θέλει, αλλά καλό θα ήταν να είμαστε πιο ανοιχτοί και ν' ακούμε τι έχει να μας πει κι ο άλλος. Ειδικά όταν κάποιες γνώμες προέρχονται και από παιδαγωγούς.

[kounelitsa]

Δεν είναι πάντα ο άλλος λάθος. Από πού το συμπέρανες αυτό; Γι αυτό συζητάμε, για να καταλήξουμε σε κάποια συμπεράσματα.

 

Και φυσικά ο καθένας μπορεί να αναθρέψει το παιδί του όπως θέλει, αλλά καλό θα ήταν να είμαστε πιο ανοιχτοί και ν' ακούμε τι έχει να μας πει κι ο άλλος. Ειδικά όταν κάποιες γνώμες προέρχονται και από παιδαγωγούς.

 

Να σε σοκάρω? Κι εγώ παιδαγωγός είμαι και παράλληλα μητέρα και γι αυτό δεν είμαι απόλυτη σε τίποτα.

 

Οσο για το παραπάνω σχόλιο "μάλλον δεν έχει καταλάβει τί λέμε" απλά το θεωρώ κακία και απέχω από τα προσβλητικά σχόλια αυτά. Δεν θέλω καμια αλλη συζήτηση με το μέλος.

 

Φιλιά σε όλες κορίτσια. Την κάνουμε για βολτίτσα!

[mmaria]

η μανα που εχει μεγαλη ανησυχια μην καταπιεστει το παιδι της, πρεπει να προβλεπει τις καταστασεις που μπορει να του προκαλεσουν αυτη την ανησυχια και να φροντιζει να μην το υποβαλλει σε τετοιες.

αν ξερεις οτι δεν γουσταρει θεατρο, ε δεν ειναι κακο να μην παει.

εγω ξερω οτι βαριεμαι λαογραφικα μουσεια, ε, δεν παω! γιατι να καταπιεστω, να χασω το χρονο μου και να γινω ισως δυσαρεστη στους γυρω μου.

[emmaki]

Λυπάμαι ειλικρινά αν δυσαρέστησα κάποιους....

 

Λυπάμαι που τα λόγια πολλών παρερμηνεύτηκαν άθελα ή ηθελημένα....

 

Όταν όμως οι περισσότεροι λένε ότι αυτό είναι Μάυρο, καλά είναι να μπαίνουμε λίγο σε σκέψη αν αυτό είναι όντως άσπρο.... Μπορεί να μην είναι μαύρο, αλλά μπορεί να μην είναι και άσπρο,.....

[emmaki]

η μανα που εχει μεγαλη ανησυχια μην καταπιεστει το παιδι της, πρεπει να προβλεπει τις καταστασεις που μπορει να του προκαλεσουν αυτη την ανησυχια και να φροντιζει να μην το υποβαλλει σε τετοιες.

αν ξερεις οτι δεν γουσταρει θεατρο, ε δεν ειναι κακο να μην παει.

εγω ξερω οτι βαριεμαι λαογραφικα μουσεια, ε, δεν παω! γιατι να καταπιεστω, να χασω το χρονο μου και να γινω ισως δυσαρεστη στους γυρω μου.

 

Όπως και αν δεις οτι το παιδί σου που έχει πάει άλλες φορές θέατρο και ήταν ήσυχο και παρακολουθούσε, αυτή τη φορά για κάποιο λόγο δεν θέλει ή δεν μπορεί να κάτσει ήσυχο, δεν είναι κακό να το πάρεις και να φύγετε!

Έτσι δεν είναι;

[jackrussel]

Δεν είναι πάντα ο άλλος λάθος. Από πού το συμπέρανες αυτό; Γι αυτό συζητάμε, για να καταλήξουμε σε κάποια συμπεράσματα.

 

Και φυσικά ο καθένας μπορεί να αναθρέψει το παιδί του όπως θέλει, αλλά καλό θα ήταν να είμαστε πιο ανοιχτοί και ν' ακούμε τι έχει να μας πει κι ο άλλος. Ειδικά όταν κάποιες γνώμες προέρχονται και από παιδαγωγούς.

 

αναθρεφω το παιδι μου οπως θελω αρκει να σεβεται το διπλανο του

κι επειδη στην ελλαδα το εχουμε κατακτησει τοοοοσο καλα αυτο γι αυτο και ειμαστε υπερανω κριτικης και αυτοκριτικης,, τα ξερουμε ολα εμεις

,,,,ποιος εισαι εσυ που θα μου πεις εμενα κλπ,,,,,

μωρε θα σου πω και θα μου πεις και θα μου ξαναπεις,,,διαλογος και παλι διαλογος,,,οχι με εμπαθεια κι οχι για ξεκατινιασμα αλλα για να ζησουμε ολοι αρμονικοτερα και πιο ισορροπημενα

 

δεν υπαρχει λογος να το παιρνουμε προσωπικα,, καποιος κατι λεει το σκεφτομαστε με εντιμοτητα κι αν ειναι βλακεια παμε παρακατω, αν δεν ειναι ομως κατι θα εχουμε κερδισει

 

σε ολους μας ξεφευγουν πραγματα το να μας πει καποιος κατι δεν ειναι προσβλητικο,,,μπορει να μας εξελιξει αλλα μπορει και να ειναι μπαρουφα οποτε σιγα τα λαχανα,,,γιατι να θιγεται κανεις τοσο ευκολα?

[Catrin]

Νομίζω είναι κοινά αποδεκτό ότι τα παιδιά πρέπει να μάθουν όρια.

Τα όρια αρχικά τα θέτουν οι γονείς σύμφωνα με τις δικές τους αρχές για την σωστή συμπεριφορά.

Τα παιδιά δεν είναι στο στρατό να εκτελούν διαταγές με απόλυτη υπακοή και σαφώς θα παρεκλίνουν των ορίων και δουλειά των γονέων είναι να τα υπενθυμίσουν.

Όμως....

όταν εκείνοι κρίνουν πως ξεπέρασε τα όρια, στον χρόνο και στον τόπο που θεωρούν σωστό και όχι γιατί καποιος τρίτος με την αντίδραση του και πολλές φορές χωρίς να έχει την παραμικρή ιδέα του τι συμβαίνει εκδήλωσε εντονη δυσαρέσκεια.

Ο καθένας μας έχει τον χαρακτήρα του, τις ιδιοτροπίες του και φυσικά την εύκολη κρίση όταν κάτι αφορά κάποιον τρίτο, όμως όταν αυτό αφορά παιδιά ή έχει συνέπειες σε παιδί, καλύτερα να το διπλοσκεφτεί γιατί όλοι μας σαν ενήλικες έχουμε χάσει το τρένο της αθωότητας της παιδικής ηλικίας...γι αυτό ας το προστατέψουμε όπως μπορούμε...

[ζώπυρον]

τι ωραια που τα λες,,,επισης να πω οτι τα ορια καθησυχαζουν ενα παιδι ακομα κι αν στην αρχη δυσαρεστουν,,,το να ξερει που να αρχισει και που να τελειωσει με την επιθυμια του ειναι κατι που τον καθυσηχαζει και για να τα καταφερει εχει αναγκη απο εναν συνετο ενηλικα ο οποιος οταν λεει κατι να το τηρει,,,τοτε ξερει οτι μπορει να εμπιστευτει τον ενηλικα και αρα και να ταυτιστει μαζι του

Συμφωνώ μαζί σου. Μην φθάσουμε όμως και στο άλλο άκρο (γενικά το λέω, όχι σε σένα).

 

Η ζωή πάλλεται - τα παιδιά είναι παρορμητικά, αυθόρμητα κι αθώα. Κι αυτά είναι προτερήματα. Αν ξεφύγουν, οφείλουμε να τα συνετίσουμε (κατά το δοκούν).

 

Αλλά μην τα βλέπουμε κι όλα μέσα από το προσωπικό μας πρίσμα - της ενήλικης κούρασης/απαξίωσης, ξινίλας και καθωσπρεπισμού.

[latiatoula]

Εγώ δεν έχω παιδιά, να μιλήσω? Θα μιλήσω επειδή έχω υπάρξει παιδί και επειδή έχω 800 ανίψια και 800 βαφτιστήρια, δηλαδή, έχω στον κύκλο μου πολλά παιδιά, από μωρά, μέχρι και εφήβους, οπότε δεν είμαι τελείως ανυποψίαστη.

Με είχε ενοχλήσει που στο γάμο μου, κάποια από τα παιδιά των καλεσμένων, έτρεχαν πέρα δώθε, παραλίγο να ρίξουν την τούρτα και έκαναν ότι μπορούσαν για να μετατρέψουν τη γιορτή μας σε παιδικό πάρτυ. Δεν είχα θυμώσει με τα παιδιά, αλλά με τους γονείς τους. Κανένας δεν σηκωνόταν να τους κάνει μια παρατήρηση, να τα μαζέψει, παρά μόνο ο ένας μου αδερφός και η γυναίκα του (που φρόντιζαν να ησυχάσουν τα δικά τους παιδιά, εννοείται, στα ξένα δεν μπορούσαν να επέμβουν). Ευτυχώς, δεν κράτησε πολύ ώρα αυτό, κουράστηκαν τα μικρούλια και την άραξαν. Υπήρχαν και παιδάκια που όχι απλά δεν ενόχλησαν, αλλά ίσα ίσα, μας έδωσαν πολύ χαρά γιατί χόρεψαν, τραγούδησαν, μας αγκάλιασαν, μας φίλησαν, δεν έκατσαν ακίνητα σε μια καρέκλα, αλλά δεν πήγαν και....να διαλύσουν τον χώρο. Έχω δει όμως γάμο να καταστρέφεται από πολύ άτακτα παιδιά που χάλασαν τον κόσμο. Γιατί?

¨Εχω ενοχληθεί πολύ, όπως περιγράφεται, σε καφετέριες και ταβέρνες, με παιδιά που ενοχλούσαν πραγματικά, ανέβαιναν στα τραπέζια, έσπαγαν ποτήρια κλπ κλπ και οι γονείς.....φέεεεετα! Στον κόσμο τους, να πίνουν φραπεδάκι και να αδιαφορούν. Ε, όχι, ρε φίλε, δεν σου χρωστάει τίποτα ο σερβιτόρος, να του βάζουν τρικλοποδιές τα βλαστάρια σου και να φοβάται ότι θα χτυπήσει.

Από την άλλη, έχω τύχει και σε καφετέρια, με φίλη μου και το μωρό της, το οποίο κάποια στιγμή έκλαψε (πωπω, έγκλημα). Γύρισαν τότε δύο τύπισσες και απάντησαν στο σερβιτόρο που τις ρώτησε αν ήθελαν κάτι "ναι, να μας φέρεις τον Ηρώδη και τη Μήδεια" κοιτώντας μας με κακία. Ε, τα άκουσαν για τα καλά! Δεν μπορώ και τη λογική ότι το παιδί που θα βγεί έξω (σε καφετέρια ή σε ταβέρνα) πρέπει να είναι στρατιωτάκι αμίλητο, ακούνητο.

[emmaki]

Συμφωνώ μαζί σου. Μην φθάσουμε όμως και στο άλλο άκρο (γενικά το λέω, όχι σε σένα).

 

Η ζωή πάλλεται - τα παιδιά είναι παρορμητικά, αυθόρμητα κι αθώα. Κι αυτά είναι προτερήματα. Αν ξεφύγουν, οφείλουμε να τα συνετίσουμε (κατά το δοκούν).

 

Αλλά μην τα βλέπουμε κι όλα μέσα από το προσωπικό μας πρίσμα - της ενήλικης κούρασης/απαξίωσης, ξινίλας και καθωσπρεπισμού.

 

 

Συμφωνώ.

Αλλά θεωρώ κιόλας ότι π΄ρωτα οι γονείς πρέπει να μάθουν τα όρια και τους κανόνες συμπεριφοράς.

Γιατί ένας γονιός που μασουλάει πατατάκια στο θέατρο, που βγάζει φωτογραφίες, που μπαίνει στην αίθουσα του κινηματογράφου αφού έχει αρχίσει η ταινία και σηκώνει 25 άτομα μέχρι να καθίσει και μετά κάνει άλλα 15 λεπτά για να ταχτοποιηθεί, που επιεδή είναι πιο "έξυπνος" δεν περιμένει στην ουρά αλλά πηγαίνει από το πλάι στο ταμείο, που δεν σηκώνεται στο λεωφορείο για να καθίσει ένας παππούς, που αράζει σε μια καρέκλα στην καφετέρεια και αφήνει το παιδί του να τρέχει γύρω γύρω...και πολλά άλλα, δεν έχει ο ίδιος όρια!

Πρέπει πρώτα εμείς σαν ενήλικες να μάθουμε ότι ο κάθε χώρος απαιτεί και την ανάλογη συμπεριφορά. Και δυστυχώς πολλοί ακόμα δεν το ξέρουμε και θεωρούμε ότι παντού μπορούμε να συμπεριφερθούμε όπως θέλουμε.....

Όταν ο ίδιος ο γονιός γνωρίζει τα όρια, τότε θα τα θέσει και στο παιδί του!

[jackrussel]

δυσκολο να εισαι γονιος, καθε φορα πρεπει να εχεις τη διαυγεια και τη ψυχραιμια ωστε να κρινεις ποια στιγμη και με ποιον τροπο να οριοθετησεις χωρις να στραγκαλισεις την προσωπικοτητα, ζωτικοτητα ενος παιδιου

 

ειναι δυσκολο να εχεις αυτο που λεμε μετρο,,,αλλα στο μετρο πρεπει να βρεθουμε κι αυτο για να γινει θελει πολλη δουλεια

[kinkajoujou]

Έχω τις απόψεις μου για την αυτονομία των παιδιών, δεν το κάνω για να γίνουν τα παιδιά μου ανεξάρτητα στο μέλλον, το κάνω για να αισθάνονται καλά, ικανά, υπερήφανα για τον εαυτό τους και αυτόνομα ΤΩΡΑ.

 

Εδώ συνοψίζεται όλο το νόημα της συζήτησης. Και ο σεβασμός ακόμη που συζητάμε μπορεί να κάνει το παιδί να νιώθει καλά με τον εαυτό του, γιατί νιώθει πλήρως λειτουργικό μέλος της κοινωνίας και δεν ζει αυτή τη λίμπο κατάσταση που είναι μικρό και δεν του δίνει κανείς σημασία. Και προς Θεού, δεν είπε κανείς να έχεις ένα παιδί ρομποτάκι. Μπορείς όμως να έχεις ένα παιδί με ικανότητες, με φυσική περιέργεια, που δοκιμάζει πράγματα, που κατακτά τον κόσμο γύρω του στην ηλικία που μπορεί κι όχι μετά από 3 χρόνια, σεβόμενο παράλληλα και κάποια βασικά πράγματα.

[CHRISTIE M]

Εγώ νομίζω πως όλα είναι σχετικά και εξηγούμαι:Η κόρη μου 2,5 ετών ήθελε από μικρή να ντύνεται-γδύνεται μόνη και σε γενικές γραμμές αυτοεξυπηρετείται αρκετά καλά.Ο γιος μου πάλι 4,5 ετών(προνήπιο) πολλές φορές βαριέται να ντυθεί μόνος του και αν τον πιέσω το πρωί να ετοιμαστεί γρήγορα για να τον κατεβάσω στο σχολικό και να φύγω κι εγώ οριακά για την δουλειά , έχουμε ατάκες τύπου:Μαμά ντύσε με εσύ , βαριέμαι!Φταίω εγώ?Σίγουρα!Προτιμώ όμως να τον ντύσω εγώ και να είμαστε όλοι στην ώρα μας.Το απόγευμα εάν τύχει να λερωθεί πάει μόνος του και αλλάζει και το κάνει νομίζω γιατί δεν νιώθει την πίεση της πρωινής ετοιμασίας.Δεν θεωρώ επίσης τραγικό ότι μερικές φορές μου ζητάει να τον πάω εγώ τουαλέτα γιατί βαριέται να κατεβάσει μόνος του τα ρούχα του!Εγώ πάντως θα είμαι ειλικρινής:Δεν μου φαίνεται περίεργο που πολλά παιδάκια έχουν ανάγκη την μαμά τους σε πρακτικά ζητήματα.Από την στιγμή που είναι κοινωνικά και η συμπεριφορά τους μέσα σε λογικά επιτρεπτά πλαίσια(καμιά φορά τα δικά μουπαθαίνουν και κρίσεις θυμού δημόσια!), δεν θεωρώ ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα.Ποτέ δεν αισθάνθηκα ότι ογιος μου υστερεί κάπου επειδή κάποιες φορές βαριέται.Σαφώς και δεν μου αρέσει και εμένα η απόλυτη εξάρτηση, αλλά παιδάκια είναι βρε παιδί μου, μικρά παιδάκια.

[ZWH]

Όχι, μη με αδικείς. Το πρόβλημα δεν ήταν ένα παιδάκι που ήπιε νερό. Ήταν για ένα παιδάκι που η μαμά του, αναστάτωσε ένα θέατρο και πολλά παιδιά, επειδή τρεις σειρές πίσω, την ώρα της παράστασης, άλλαζε μπουκαλάκια με το παιδάκι της.

Και επίσης, ναι. Αν η φίλη μου κουβαλούσε μαζί της σοκολάτες και μπούκωνε τα παιδιά μας (και το δικό μου επίσης) στην απογευματινή μας βόλτα, θα το συζητούσα μαζί της.

Τ!

Kανενα παιδακι δεν μπουκωσα ποτε. Ποτε ομως!!!

Το τι θα κανω με το δικο μου παιδι, αν θα φαει μια σοκολατα σε μια μερα ή δεκα ειναι αποκλειστικα δικο μου θεμα και απο την στιγμη που δεν ζητησα την γνωμη κανενος δεν μπορει και να μου την επιβαλλει.

Θεωρω πολυ πιο σημαντικο ενα παιδι να φοραει ζωνη στο αυτοκινητο, να κοιμαται νωρις για να ξεκουραζεται, να πηγαινει στον παιδοοδοντριατρο και στον οφθαλμιατρο οποτε πρεπει και ενα σωρο αλλα πραγματα.

Το ο τι σε ενα απογευμα εδωσα στο παιδι μου σοκολατα δεν με κανει λιγοτερη ικανη μαμα απο αλλες (χωρις εννοειται να εχουν δει οτι το παιδι μου τρωει καθε μερα σπιτικο φαγητο, πινει το γαλα του, τρωει τα φρουτα του και τα λαχανικα του).

Οποτε καλο ειναι ο καθενας να κοιταει το δικο του παιδι και το σπιτι του. Απο λογια ,... τα εχω φαει με το κουταλι και ευχαριστω δεν θα παρω αλλο.

[agentP]

Νομίζω ότι ξέφυγε το θέμα κι ενώ αρχικά ήταν το κατά πόσο αφήνουμε/είμαστε διατεθειμένοι ν' αφήσουμε χώρο στα παιδιά να κατακτήσουν δεξιότητες και ν΄ανοίξουν τα φτερά τους καταλήξαμε πάλι να μιλάμε για όρια και τη συμπεριφορά σε δημόσιους χώρους κι αν τα παιδιά δικαιούνται να κυκλοφορούν εκτός παιδότοπων.

Πολύ αμφιβάλλω αν ένα παιδί πολύ καλά οριοθετημένο, στα όρια που αναφέρθηκαν παραπάνω, έχει περισσότερες πιθανότητες να είναι αυτοεξυπηρετούμενο και ανεξάρτητο. Αν ένας γονιός που ανησυχεί πως η παραμικρή απόκλιση της συμπεριφοράς του παιδιού από τα όρια του καθώς πρέπει, αντανακλά στη δική του υπόληψη, μπορεί ν΄αφήσει στο παιδί χώρο κι αργότερα να μείνει σε απόσταση για να το δει πώς τα καταφέρνει μόνο του.

Αντίθετα, σε συνθήκες δύσκολες που τα παιδιά έμεναν μόνα τους, ή αναγκάζονταν να δουλέψουν και οι γονείς δεν ήταν συνέχεια δίπλα τους, ωρίμαζαν πολύ πιο γρήγορα και είχαν και ανεπτυγμένες ικανότητες και σωστή κοινωνική συμπεριφορά.

Δηλαδή πιστεύω ότι τελικά η πολύ αυστηρή οριοθέτηση και ο φόβος του μη ξεφύγεις λιγάκι, καταστρέφει κάθε πρωτοβουλία, κάνει τα παιδιά δειλά και ανασφαλή.

[Niki81]

Απο αλλου το ξεκινησατε το θεμα κι αλλου πηγε.

Προσωπικα οσο ασχημο θεωρω ενα παιδι να ειναι ανεξελεγκτο αλλο τοσο ασχημο και λαθος θεωρω ενας γονιος να εχει μονιμως κολλημενο τομυαλο του στο "μη τυχον και ενοχλησουμε τους γυρω" και ειναι ολη την ωρα μη και μη και μη αυτο και μη εκεινο.Το θεωρω τοσο καταπιεστικο για ενα παιδι και τοσο εκνευριστικο ακομα και για μενα.

 

Μαλλον ειμαι και λιγο γαιδουρα...τι να πω.Αλλα ρε σεις βαρεθηκα να διαβαζω στα παραπανω ποστ την εκφραση "να παρει ο γονιος το παιδι και να φυγει"...οκ χαλαρωστε.Αν ειναι ετσι να κλειστουμε και μεσα μη τυχον και ενοχλησουμε κανεναν.

 

emmaki παροτι σε θεματα παιδαγωγικα που γραφεις παντα διαβαζω τις αποψεις σου και μου αρεσει ο λογος σου ο οποιος εννοειται πηγαζει και απο την εμπειρια σου ως εκπαιδευτικος...στο συγκεκιμενο θεμα σε βρισκω πολυ απολυτη σε θεματα στα οποια οταν γινεις μαμα θα καταλαβεις οτι δεν ειναι τοσο ευκολα.Γι'αυτο κρατα και μια πισινη γιατι κι εγω πριν το μωρα αλλα πιστευωα και ελεγα αλλα με ο μικρο μου ηρθαν απανωτα τα χαστουκια και ξυπνησα αποτομα.

 

Εσυ μπορει να κρινεις ασχημα τη μαμα που θα παει στο θεατρο και θα δωσει πατατακια στο παιδι...η μαμα ομως αυτη μπορει να εχει να βγει κατι μηνες λγω του παιδιου να εχει φτασει στα ορια της ψυχολογικα και να δωσει πατατακια στο παιδι προκειιμενου να το απασχολησει για να μη γκρινιαζει.Ειναι αδικο να την κρινεις τοσο ευκολα.Προσωπικα οπου και να παμε φροντιζω να εχω μαζι μου ενα κουλουρι.ΕΙναι ο μονος τροπος να κρατησω το γιο μου καθισμενο στο καροτσι να απασχοληθει τρωγοντας και να μη κανει φασαρια.Τωρα αν το savoir vivre απαγορευει το κουλυρι καπου...πραγματικα χεστηκα...μου φτανει το παιδι να ειναι φρονιμο.

Με το παιδι εχουμε κλειστει αρκετα...αν λοιπον βγω μια φορα στο τριμηνο εξω ε συγγνωμη αλλα επιτρεψε μου αυτη τη μια φορα να προσπαθησω να χαλαρωσω και να μην εχω σαν προτεραιοτητα μου μη τυχον και ενοχληθεις εσυ γιατι το μωρο μπορει να κλαψει.Θα προσπαθησω να το ηρεμησω αλλα δε τα μαζεψω και αρον αρον να φυγουμε.

 

Χαλαρωστε λιγο με τα παιδακια...

[emmaki]

emmaki παροτι σε θεματα παιδαγωγικα που γραφεις παντα διαβαζω τις αποψεις σου και μου αρεσει ο λογος σου ο οποιος εννοειται πηγαζει και απο την εμπειρια σου ως εκπαιδευτικος...στο συγκεκιμενο θεμα σε βρισκω πολυ απολυτη σε θεματα στα οποια οταν γινεις μαμα θα καταλαβεις οτι δεν ειναι τοσο ευκολα.Γι'αυτο κρατα και μια πισινη γιατι κι εγω πριν το μωρα αλλα πιστευωα και ελεγα αλλα με ο μικρο μου ηρθαν απανωτα τα χαστουκια και ξυπνησα αποτομα.

 

Εσυ μπορει να κρινεις ασχημα τη μαμα που θα παει στο θεατρο και θα δωσει πατατακια στο παιδι...η μαμα ομως αυτη μπορει να εχει να βγει κατι μηνες λγω του παιδιου να εχει φτασει στα ορια της ψυχολογικα και να δωσει πατατακια στο παιδι προκειιμενου να το απασχολησει για να μη γκρινιαζει.Ειναι αδικο να την κρινεις τοσο ευκολα.Προσωπικα οπου και να παμε φροντιζω να εχω μαζι μου ενα κουλουρι.ΕΙναι ο μονος τροπος να κρατησω το γιο μου καθισμενο στο καροτσι να απασχοληθει τρωγοντας και να μη κανει φασαρια.Τωρα αν το savoir vivre απαγορευει το κουλυρι καπου...πραγματικα χεστηκα...μου φτανει το παιδι να ειναι φρονιμο.

Με το παιδι εχουμε κλειστει αρκετα...αν λοιπον βγω μια φορα στο τριμηνο εξω ε συγγνωμη αλλα επιτρεψε μου αυτη τη μια φορα να προσπαθησω να χαλαρωσω και να μην εχω σαν προτεραιοτητα μου μη τυχον και ενοχληθεις εσυ γιατι το μωρο μπορει να κλαψει.Θα προσπαθησω να το ηρεμησω αλλα δε τα μαζεψω και αρον αρον να φυγουμε.

 

Χαλαρωστε λιγο με τα παιδακια...

 

 

Ειδικά με τα πατατάκια (και ό,τι άλλο κάνει θόρυβο σε ένα χώρο όπου δεν μπορείς να κάνεις θόρυβο γιατί ενοχλέις τόσο αυτούς που παρακολουθούν όσο και αυτούς που οι έρμοι προσπαθούν να αποδώσουν ένα ρόλο) είμαι ΚΑΘΕΤΗ!

Πατατάκια, φυστίκια και λοιπά εδέσματα ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ στα θέατρα! Αν θέλεις εσύ ή η όποια μαμά/μπαμπάς να δώσει στο παιδί κάτι να μασουλάει για τον Α ή Β λόγο, υπάρχουν τα κουλουράκια (όπως πολύ ωραία είπες), και διάφορα άλλα "αθόρυβα".... Αν μη τι άλλο, δείχνει ότι δεν σέβεσαι τον ηθοποιό!

 

Ομοίως, δεν μπορεί ο γονιός να αφήνει στον ίδιο χώρο (όπως προανέφερα) τα παιδιά του να τρέχουν, να παίζουν κηνυγητό και να φωνάζουν. Αν θέλουν τα παιδιά να παίξουν, λυπάμαι, αλλά πάλι είμαι ΚΑΘΕΤΗ το θέατρο δεν είναι ο κατάλληλος χώρος.

[kounelitsa]

Ο καθένας μας έχει τον χαρακτήρα του, τις ιδιοτροπίες του και φυσικά την εύκολη κρίση όταν κάτι αφορά κάποιον τρίτο, όμως όταν αυτό αφορά παιδιά ή έχει συνέπειες σε παιδί, καλύτερα να το διπλοσκεφτεί γιατί όλοι μας σαν ενήλικες έχουμε χάσει το τρένο της αθωότητας της παιδικής ηλικίας...γι αυτό ας το προστατέψουμε όπως μπορούμε...

 

Αλλά μην τα βλέπουμε κι όλα μέσα από το προσωπικό μας πρίσμα - της ενήλικης κούρασης/απαξίωσης, ξινίλας και καθωσπρεπισμού.

 

Δεν μπορώ και τη λογική ότι το παιδί που θα βγεί έξω (σε καφετέρια ή σε ταβέρνα) πρέπει να είναι στρατιωτάκι αμίλητο, ακούνητο.

 

.Ποτέ δεν αισθάνθηκα ότι ογιος μου υστερεί κάπου επειδή κάποιες φορές βαριέται.Σαφώς και δεν μου αρέσει και εμένα η απόλυτη εξάρτηση, αλλά παιδάκια είναι βρε παιδί μου, μικρά παιδάκια.

 

Οποτε καλο ειναι ο καθενας να κοιταει το δικο του παιδι και το σπιτι του. Απο λογια ,... τα εχω φαει με το κουταλι και ευχαριστω δεν θα παρω αλλο.

 

Δηλαδή πιστεύω ότι τελικά η πολύ αυστηρή οριοθέτηση και ο φόβος του μη ξεφύγεις λιγάκι, καταστρέφει κάθε πρωτοβουλία, κάνει τα παιδιά δειλά και ανασφαλή.

 

Προσωπικα οσο ασχημο θεωρω ενα παιδι να ειναι ανεξελεγκτο αλλο τοσο ασχημο και λαθος θεωρω ενας γονιος να εχει μονιμως κολλημενο τομυαλο του στο "μη τυχον και ενοχλησουμε τους γυρω" και ειναι ολη την ωρα μη και μη και μη αυτο και μη εκεινο.Το θεωρω τοσο καταπιεστικο για ενα παιδι και τοσο εκνευριστικο ακομα και για μενα.Χαλαρωστε λιγο με τα παιδακια...

 

Πραγματικά τα κορίτσια παραπάνω με κάλυψαν απόλυτα...

 

Επίσης τώρα παρατήρησα ότι πιο πάνω (#125) η kyra με μάλωσε γιατί αστειεύτηκα!

[ZWH]

Εννοειται οτι θα πρεπει να υπαρχουν ορια στα παιδια και κανονες συμπεριφορεας οπως και στους μεγαλους. Συνηθως το παιδι αντανακλα την συμπεριφορα των γονιων.

Απο εκει και περα δεν νομιζω οτι καποιος εχει δικαιωμα να σχολιασει το πως ντυνω εγω το παιδι μου, το τι το ταιζω, αν εχει παχυνει αδυνατισει, αν ειναι καλος μαθητης ή οχι, απο την στιγμη που το παιδι δεν κακοποιειται με τις συνηθειες που εχουμε ως οικογενεια.

Γενικα καλο ειναι κανεις να κοιταει την δουλεια του, το πως μεγαλωνει το δικο του παιδι και το πως συμπεριφερεται ο ιδιος μεσα στην κοινωνια.

Δυστυχως για να αυτοβεβαιωθουμε ως γονεις εξαπολυουμε ενα σωρο κατηγοριες εναντιον αλλων γονεων και των παιδιων τους.

[sotiria2008]

Θα συμφωνησω με την Ζωη,την Νικι 81 και με τις υπολοιπεσ κοπελεσ που λενε οτι ο καθενασ να κοιταει την δουλεια του,την οικογενεια του και τα παιδια του.Με μεγαλη ευκολια βλεπω κρινετε μαμαδεσ,παιδια και σπιτια.Ολοι προσπαθουμε να μεγαλωσουμε σωστα και αξια παιδια.Ο καθενασ με τουσ δικους του κανονες.

[epang]

Διαφέρει βέβαια και από ποιά σκοπιά βλέπεις κάθε φορά μία κατάσταση.. και δυστυχώς είναι λίγοι αυτοί που μπορούν να κρίνουν σφαιρικά.

Δηλαδή το δικό μου παιδί είναι κατά γενική ομολογία ήσυχο, αλλά αν ρωτήσεις αυτήν που μένει στο κάτω διαμέρισμα από εμάς θα σου χίλια παράπονα...δλδ ότι την ενοχλεί πάρα πολύ γιατί : τρέχει μέσα στο σπίτι, ρίχνει συχνά κάτω πράγματα (όταν ήταν πιό μικρός), φωνάζει κάποιες στιγμές πολύ δυνατά ίσως και σε ακατάλληλες ώρες, τραβάει το καζανάκι μετά τις 11 το βράδυ, δεν κοιμάται πριν τις 11:30 το βράδυ και τον ακούει που μιλάει και δεν μπορεί να κοιμηθεί, χτυπάει την μπαλκονόπορτα του δωματίου του για να την κλείσει, και άλλα διάφορα τέτοια λέει στο διαχειριστή και στους άλλους της πολυκατοικίας μας. Μετά τις πρώτες παρατηρήσεις της σε εμάς, συνέχεια προσπαθούμε να μην κάνουμε θόρυβο και ειδικά σε ώρες κοινής ησυχίας και λέμε συνέχεια στο παιδί: ήσυχα, μην τρέχεις, μην κάνεις θόρυβο, μην χοροπηδάς, κτλ, τόσο πολύ που σίγουρα το παιδί έχει αποκτήσει φοβία γιατί όταν πάμε στο χωριό ξεσαλώνει με τους θορύβους στο σπίτι αφού εκει ξέρει ότι δεν ενοχλεί κανένα. Πιστεύω ότι όταν η ίδια αποκτήσει εγγόνια, θα τα θεωρεί καλά και ήσυχα και γιατί τότε πιά θα καταλαβαίνει ότι αυτοί οι θόρυβοι είναι απόλυτα φυσιολογικοί για τα παιδιά, αλλά σίγουρα δεν θα καταλάβει πόσο αυστηρή ήταν με το δικό μου το παιδί. Αν κάποιος είναι στη τσίτα να ενοχληθεί, θα ενοχηθεί με το παραμικρότερο και όχι μόνο με τα σοβαρά !

[marchalina]

αναθρεφω το παιδι μου οπως θελω αρκει να σεβεται το διπλανο του

κι επειδη στην ελλαδα το εχουμε κατακτησει τοοοοσο καλα αυτο γι αυτο και ειμαστε υπερανω κριτικης και αυτοκριτικης,, τα ξερουμε ολα εμεις

,,,,ποιος εισαι εσυ που θα μου πεις εμενα κλπ,,,,,

μωρε θα σου πω και θα μου πεις και θα μου ξαναπεις,,,διαλογος και παλι διαλογος,,,οχι με εμπαθεια κι οχι για ξεκατινιασμα αλλα για να ζησουμε ολοι αρμονικοτερα και πιο ισορροπημενα

 

δεν υπαρχει λογος να το παιρνουμε προσωπικα,, καποιος κατι λεει το σκεφτομαστε με εντιμοτητα κι αν ειναι βλακεια παμε παρακατω, αν δεν ειναι ομως κατι θα εχουμε κερδισει

 

σε ολους μας ξεφευγουν πραγματα το να μας πει καποιος κατι δεν ειναι προσβλητικο,,,μπορει να μας εξελιξει αλλα μπορει και να ειναι μπαρουφα οποτε σιγα τα λαχανα,,,γιατι να θιγεται κανεις τοσο ευκολα?

 

+++++++

[mama@2]

Εννοειται οτι θα πρεπει να υπαρχουν ορια στα παιδια και κανονες συμπεριφορεας οπως και στους μεγαλους. Συνηθως το παιδι αντανακλα την συμπεριφορα των γονιων.

Απο εκει και περα δεν νομιζω οτι καποιος εχει δικαιωμα να σχολιασει το πως ντυνω εγω το παιδι μου, το τι το ταιζω, αν εχει παχυνει αδυνατισει, αν ειναι καλος μαθητης ή οχι, απο την στιγμη που το παιδι δεν κακοποιειται με τις συνηθειες που εχουμε ως οικογενεια.

Γενικα καλο ειναι κανεις να κοιταει την δουλεια του, το πως μεγαλωνει το δικο του παιδι και το πως συμπεριφερεται ο ιδιος μεσα στην κοινωνια.

Δυστυχως για να αυτοβεβαιωθουμε ως γονεις εξαπολυουμε ενα σωρο κατηγοριες εναντιον αλλων γονεων και των παιδιων τους.

 

 

Ποσο πολυ συμφωνω......!!!!!!!!!!!

Το τι εχω ακουσει απο τον καθενα για ολα!!!!!!!!!

Μεχρι οτι δεν με αγαπουσε ο μεγαλος μου γιος επειδη η πρωτη του λεξη ηταν μπαμπας!!!!!!!!!

 

Ειδικα οταν δεν εχεις παιδια ειναι ευκολο να κατηγορεις τους γονεις.......η οταν εχουν πια μεγαλωσει τα παιδια τους κ ξεχνουν πως ειναι τα παιδια(κ μιλαω για ηλικιες απο 1,5 ετων εως 3 )

Σαφως πρεπει να υπαρχουν ορια αλλα δεν ειναι παραλογο να απαιτουμε ενηλικη συμπεριφορα απο πολυ μικρα παιδια???????

Απο παιδια που ειναι στη φαση της εξερευνησης?

 

Ας χαλαρωσουμε λιγακι...κ οπως λες ας κοιταμε τα δικα μας.......κ εγω παρεμβαινα κ παρεμβαινω αν κανει κατι ακραιο το παιδι μου, αλλα κ εγω πηγα σε γαμο (τα παιδια μου τα ειχε η μαμα μου σπιτι λογω καιρου) κ εβλεπα τα αλλα πιτσιρικια μες στην ενεργητικοτητα να τρεχουν πανω κατω......κ οι σερβιτοροι τα εβριζαν!!!!!(ευτυχως που δεν ειχα παρει τον μεγαλο μου γιο), αλλα τι να κανεις? να καρφωσεις στην καρεκλα ενα τριχρονο?

Με τους σερβιτορους ενοχληθηκα οχι με τα παιδια....

 

Στα λογια ολοι καλοι ειμαστε, αλλα τα παιδια δεν ειναι στρατιωτακια!

Σαφως κ προσπαθουμε κ θετουμε ορια, αλλα στην πραξη τα παιδια μπορει

να ξεφυγουν απο τα ορια....

Εμεις εχουμε καθηκον να ειμαστε διπλα τους, να τα καθοδηγουμε, να διορθωνουμε τυχον ακραιες συμπεριφορες, αλλα ας ειμαστε ρεαλιστες μιλαμε για παιδια οχι για ενηλικες!!!!!

Και ποσο ευκολο ειναι οταν το δικο μας παιδι ειναι ησυχο κ το διπλανο πιο ενεργητικο, να κρινουμε το παιδι κ τους αλλους γονεις!

ΑΣ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ, ΜΗΝ ΚΡΙΝΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΡΙΘΕΙΣ!!!!!!!