Πως νιώθετε όταν το παοδί σας εκφράζει την αδυναμία του σε άλλα συγγενικά πρόσωπα?

[Sentir...natureza]

πρίν από 3 λεπτά , Polina87 είπε:

Θελω να ρωτησω κ εγω σχετικα με το θεμα αν κ διαφοροποιειται η περιπτωση μου...Εχω 1 μπεμπακο 3 μηνων κ ασχολουμαι μαζι του συνεχειαααα!Δεν τον αφηνω παραπονεμενο κ χωρις παιχνιδια ή αγκαλιες παρα μονο αν ειναι κατι επειγον...Ο αντρας μου ευτυχως εχει μεγαλη αδεια κ ειναι στο σπιτι,βοηθωντας με πολυ κ με το μωρο κ με τις δουλειες,αλλα σαφεστατα τον κραταει λιγοτερο κ εχει νοοτροπια "αστον κ λιγο μονο του να μαθει".Το θεμα ειναι οτι τις τελευταιες 2-3 μερες παρατηρω να κοιταζει με περισσοτερη λαχταρα τον μπαμπα του!Δεν εχει αλλαξει κατι στη ρουτινα μας,ισως εχω λίγο εκνευρισμο παραπανω τα βραδια που θηλαζω κ ξενυχταω ενω ο αντρας μου δίπλα κοιμαται...Ειναι δυνατόν να με θεωρει δεδομενη το σκατουλι;Μου κανει κ εμενα αγαπες οπως παντα,αλλα κανει περισσότερες στον μπαμπα του.Ξερω οτι ακουγεται παιδικό...αλλα νιώθω περιεργα!

Φυσικα σε θεωρει δεδομενη  Ειναι πολυ θετικο που εχουν καλη σχεση με τον μπαμπα του και ασχολειται μαζι του. Ισως νιωθεις περιεργα επειδη ειναι αρχη ακομη και σου φαινεται πρωτογνωρο αυτο που συμβαινει. Για την ακριβεια, οσο θα μεγαλωνει θα παρακαλας να καθεται και με αλλους μπας και κατσεις λιγο με τον εαυτο σου! Να χαιρεσαι που χαιρεται με τον μπαμπα του, μην νιωθεις μειονεκτικα. Σε καμια περιπτωση δεν σημαινει οτι σε αγαπαει λιγοτερο, απλα δενεται και με αλλους ανθρωπους εκτος απο εσενα  

[Mama_Anesti_]

1 ώρα πρίν, Polina87 είπε:

Θελω να ρωτησω κ εγω σχετικα με το θεμα αν κ διαφοροποιειται η περιπτωση μου...Εχω 1 μπεμπακο 3 μηνων κ ασχολουμαι μαζι του συνεχειαααα!Δεν τον αφηνω παραπονεμενο κ χωρις παιχνιδια ή αγκαλιες παρα μονο αν ειναι κατι επειγον...Ο αντρας μου ευτυχως εχει μεγαλη αδεια κ ειναι στο σπιτι,βοηθωντας με πολυ κ με το μωρο κ με τις δουλειες,αλλα σαφεστατα τον κραταει λιγοτερο κ εχει νοοτροπια "αστον κ λιγο μονο του να μαθει".Το θεμα ειναι οτι τις τελευταιες 2-3 μερες παρατηρω να κοιταζει με περισσοτερη λαχταρα τον μπαμπα του!Δεν εχει αλλαξει κατι στη ρουτινα μας,ισως εχω λίγο εκνευρισμο παραπανω τα βραδια που θηλαζω κ ξενυχταω ενω ο αντρας μου δίπλα κοιμαται...Ειναι δυνατόν να με θεωρει δεδομενη το σκατουλι;Μου κανει κ εμενα αγαπες οπως παντα,αλλα κανει περισσότερες στον μπαμπα του.Ξερω οτι ακουγεται παιδικό...αλλα νιώθω περιεργα!

Πιστεύω πως νιώθεις έτσι (περίεργα, ίσως κτητικα) γιατί είναι νωρίς ακομα και είναι το πρώτο σου μωρό. Έχω ένιωθα αμήχανα κ ζηλευα στην αρχή όποιον έπαιρνε αγκαλιά το μωρό μου σαν να φοβόμουν πως θα μου το πάρει.

  Οσο περνά ο καιρός οι ορμόνες μας καταλαγιάζουν, βλέπουμε τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση, και αφηνομαστε. Όπως είπε και ή σεντιρ θα θες να μείνει και με κάποιον άλλο, που να εμπιστευεσαι απόλυτα και να ξερεις πως όση ώρα περάσουν μαζί θα είναι ευχάριστη και για τους δυο.  

   Κατανοώ πως τώρα δεν το βλέπεις αλλά αργότερα θα δεις διαφορετικά τα πράγματα. Το σημαντικό είναι πως αναγνωριζεις και εκφραζεις το συναίσθημα που σου γεννιέται, πράγμα που θεωρώ πως είναι απόλυτα φυσιολογικό για "πρωτο-μωρο-μανα". 

[Polina87]

2 ώρες πρίν, Mama_Anesti_ είπε:

Πιστεύω πως νιώθεις έτσι (περίεργα, ίσως κτητικα) γιατί είναι νωρίς ακομα και είναι το πρώτο σου μωρό. Έχω ένιωθα αμήχανα κ ζηλευα στην αρχή όποιον έπαιρνε αγκαλιά το μωρό μου σαν να φοβόμουν πως θα μου το πάρει.

  Οσο περνά ο καιρός οι ορμόνες μας καταλαγιάζουν, βλέπουμε τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση, και αφηνομαστε. Όπως είπε και ή σεντιρ θα θες να μείνει και με κάποιον άλλο, που να εμπιστευεσαι απόλυτα και να ξερεις πως όση ώρα περάσουν μαζί θα είναι ευχάριστη και για τους δυο.  

   Κατανοώ πως τώρα δεν το βλέπεις αλλά αργότερα θα δεις διαφορετικά τα πράγματα. Το σημαντικό είναι πως αναγνωριζεις και εκφραζεις το συναίσθημα που σου γεννιέται, πράγμα που θεωρώ πως είναι απόλυτα φυσιολογικό για "πρωτο-μωρο-μανα". 

Η αληθεια ειναι πως ειμαι κτητικη κ ζηλιαρα ως ανθρωπος...ποσο μαλλον τωρα με το παιδι!Αλλα πρεπει ν αλλαξω νοοτροπια για το δικο του καλο!Οντως δε γινεται να ειναι μονο με μενα!

[Macgyver]

Κι εγώ είμαι κτητική αλλά Μ αρέσει πολύ που με θεωρεί δεδομένη και αν είμαι παρούσα θα πάει με λατρεία στο μπαμπά η στη γιαγιά κλπ . Αυτό για μένα σημαίνει ότι η αγάπη μας είναι τόσο δυνατή που το παιδί νιώθει ελεύθερο να απολαύσει και τους υπόλοιπους αγαπημένους ανθρώπους του , γνωρίζοντας καλά ότι η μάνα του είναι πάντα εκεί  

[Evouni]

12 ώρες πρίν, Polina87 είπε:

Θελω να ρωτησω κ εγω σχετικα με το θεμα αν κ διαφοροποιειται η περιπτωση μου...Εχω 1 μπεμπακο 3 μηνων κ ασχολουμαι μαζι του συνεχειαααα!Δεν τον αφηνω παραπονεμενο κ χωρις παιχνιδια ή αγκαλιες παρα μονο αν ειναι κατι επειγον...Ο αντρας μου ευτυχως εχει μεγαλη αδεια κ ειναι στο σπιτι,βοηθωντας με πολυ κ με το μωρο κ με τις δουλειες,αλλα σαφεστατα τον κραταει λιγοτερο κ εχει νοοτροπια "αστον κ λιγο μονο του να μαθει".Το θεμα ειναι οτι τις τελευταιες 2-3 μερες παρατηρω να κοιταζει με περισσοτερη λαχταρα τον μπαμπα του!Δεν εχει αλλαξει κατι στη ρουτινα μας,ισως εχω λίγο εκνευρισμο παραπανω τα βραδια που θηλαζω κ ξενυχταω ενω ο αντρας μου δίπλα κοιμαται...Ειναι δυνατόν να με θεωρει δεδομενη το σκατουλι;Μου κανει κ εμενα αγαπες οπως παντα,αλλα κανει περισσότερες στον μπαμπα του.Ξερω οτι ακουγεται παιδικό...αλλα νιώθω περιεργα!

Καταλαβαίνω τι εννοείς !! Εμένα είναι 4 μηνών και ο μπαμπάς του λείπει ώρες στην δουλειά !! Εγώ ουσιαστικά τραβάω όλο το «λούκι» . Όλη μέρα την περνάμε μαζί τον θηλάζω τον παίζω τον αλλάζω τον έχω αγκαλιά και γενικά δεν τον αφήνω στιγμή !! Όταν λοιπόν ο άντρας μου επιστρέφει σπίτι ο μικρός τρελαίνεται από την χαρά του λιώνει κυριολεκτικά !!! Δεν ξέρω εάν είναι ότι του έχει μεγαλύτερη αγάπη ή εάν του λείπει και αντιδρά έτσι αλλά πραγματικά εμένα αυτό δεν με ενοχλεί . Περισσότερο μου την σπάει το «παιδάκι μου» ή εκφράσεις τύπου «είμαι δυο φορές μάνα»  ή «ξανά έγινα μητέρα» της πεθεράς μου !!

[Polina87]

5 ώρες πρίν, Evouni είπε:

Καταλαβαίνω τι εννοείς !! Εμένα είναι 4 μηνών και ο μπαμπάς του λείπει ώρες στην δουλειά !! Εγώ ουσιαστικά τραβάω όλο το «λούκι» . Όλη μέρα την περνάμε μαζί τον θηλάζω τον παίζω τον αλλάζω τον έχω αγκαλιά και γενικά δεν τον αφήνω στιγμή !! Όταν λοιπόν ο άντρας μου επιστρέφει σπίτι ο μικρός τρελαίνεται από την χαρά του λιώνει κυριολεκτικά !!! Δεν ξέρω εάν είναι ότι του έχει μεγαλύτερη αγάπη ή εάν του λείπει και αντιδρά έτσι αλλά πραγματικά εμένα αυτό δεν με ενοχλεί . Περισσότερο μου την σπάει το «παιδάκι μου» ή εκφράσεις τύπου «είμαι δυο φορές μάνα»  ή «ξανά έγινα μητέρα» της πεθεράς μου !!

Χαχαχα!Αυτο που περιγραφεις το εχω παθει με τη δική μου μητερα...μεχρι που ισχυριζεται οτι της μοιαζει το μωρο,ενω ειναι φτυστο ο αντρας μου!Τι τραβαμε...

[Silky]

Από την άλλη όψη έχω ένα μπέμπη 4 μηνών. Έχει «κόλλημα» μαζί μου που κάποιες φορές είναι εξαντλητικό. Τον παίρνει η μάνα μου για λίγο (5-10 λεπτά αγκαλιά) σηκώνομαι από τον καναπέ η φεύγω από το οπτικό του πεδίο και με αναζητάει με αποτέλεσμα καταλήγουμε να με παίρνει απο πίσω η μανα μου με το παιδί. Τον παίρνει ο μπαμπάς του, στην αρχή όλα καλά μετά από λίγο ξεκινάει και κοιτάζει γύρω γύρω να δει που είμαι. Επιστρέφω στο δωμάτιο και σταματάει ότι κάνει με τον μπαμπά του με κοιτάει και γελάει. Να λέγα ότι δεν ασχολείται μαζί του, τον αλλάζει, μπάνιο μαζί τον κάνουμε, τον νανουρίζει σχεδόν αποκλειστικά για να πάω για ύπνο, περνάει χρόνο μαζί του κατά την διαρκεία της ημερας. Θέλω να πιστεύω ότι είναι ο θηλασμός και σιγά σιγά θα σταμάτησει να είναι τόσο έντονο. 

[Polina87]

1 ώρα πρίν, Silky είπε:

Από την άλλη όψη έχω ένα μπέμπη 4 μηνών. Έχει «κόλλημα» μαζί μου που κάποιες φορές είναι εξαντλητικό. Τον παίρνει η μάνα μου για λίγο (5-10 λεπτά αγκαλιά) σηκώνομαι από τον καναπέ η φεύγω από το οπτικό του πεδίο και με αναζητάει με αποτέλεσμα καταλήγουμε να με παίρνει απο πίσω η μανα μου με το παιδί. Τον παίρνει ο μπαμπάς του, στην αρχή όλα καλά μετά από λίγο ξεκινάει και κοιτάζει γύρω γύρω να δει που είμαι. Επιστρέφω στο δωμάτιο και σταματάει ότι κάνει με τον μπαμπά του με κοιτάει και γελάει. Να λέγα ότι δεν ασχολείται μαζί του, τον αλλάζει, μπάνιο μαζί τον κάνουμε, τον νανουρίζει σχεδόν αποκλειστικά για να πάω για ύπνο, περνάει χρόνο μαζί του κατά την διαρκεία της ημερας. Θέλω να πιστεύω ότι είναι ο θηλασμός και σιγά σιγά θα σταμάτησει να είναι τόσο έντονο. 

Ακριβως αυτα που γραφεις εκανε ο δικος μου πριν 2-3 μερες!Γι αυτο μου "κακοφαινεται" τωρα...Μην εισαι σιγουρη οτι θα σ αρεσει οταν το κοψει!Ο θηλασμος σιγουρα παιζει μεγαλο ρολο...

[Silky]

Αν πάει στην άλλη άκρη, πχ είτε υπάρχω είτε όχι, χέστηκε, θα με πειράξει. Τώρα Νοιώθω δέσμια. Θέλω να πάω κάπου και να αφήσω τον μπέμπη με τον μπαμπά του χωρίς να έχω τύψεις ότι με αναζητάει. 

[belleblue]

αν εχει τη φιλοσοφία ο μπαμπας "αστον και λιγο μονο του "  κάποιες φορές,

και το παιδί αισθάνεται αυτή την  "μια κοντά, μια μακριά" τακτική του, 

το μωρό προτιμά και έχει στο μυαλό του την προσπάθεια να φέρνει το μπαμπά πιο κοντά του για να έχει σταθερή "εγγύτητα"  προς εκείνο δηλαδή  

να είναι πάντα κοντά του,  όχι μια έτσι μια αλλιώς. 

σε εσένα δε χρειάζεται να προσπαθήσει  για να έχει σταθερή εγγύτητα - την έχει πάντα, και αυτό είναι το πιο υγιές για μένα τουλάχιστον...  

η φύση το έχει κάνει έτσι  - το να θέλει το μωρό σταθερή εγγύτητα με το άτομο που το προσέχει.  

Για αυτό που λες -δεν θα πάθει κάτι αν έιναι για λίγο ο αποχωρισμός από σένα, αλλά έρευνες εχουν δείξει ότι τα μωρά παθαίνουν σόκ (με μακροπρόθεσμες επιπτώσεις) αν ο αποχωρισμός από τη μητέρα, τους πρώτες χ μήνες της ζωής τους (δε θυμαμαι ακριβως την ερευνα) διαρκεί   πχ ένα 24ωρο ή περισσότερα.  θα προσπαθησω να σου βαλω την έρευνα αύριο

 

[Polina87]

6 ώρες πρίν, belleblue είπε:

αν εχει τη φιλοσοφία ο μπαμπας "αστον και λιγο μονο του "  κάποιες φορές,

και το παιδί αισθάνεται αυτή την  "μια κοντά, μια μακριά" τακτική του, 

το μωρό προτιμά και έχει στο μυαλό του την προσπάθεια να φέρνει το μπαμπά πιο κοντά του για να έχει σταθερή "εγγύτητα"  προς εκείνο δηλαδή  

να είναι πάντα κοντά του,  όχι μια έτσι μια αλλιώς. 

σε εσένα δε χρειάζεται να προσπαθήσει  για να έχει σταθερή εγγύτητα - την έχει πάντα, και αυτό είναι το πιο υγιές για μένα τουλάχιστον...  

η φύση το έχει κάνει έτσι  - το να θέλει το μωρό σταθερή εγγύτητα με το άτομο που το προσέχει.  

Για αυτό που λες -δεν θα πάθει κάτι αν έιναι για λίγο ο αποχωρισμός από σένα, αλλά έρευνες εχουν δείξει ότι τα μωρά παθαίνουν σόκ (με μακροπρόθεσμες επιπτώσεις) αν ο αποχωρισμός από τη μητέρα, τους πρώτες χ μήνες της ζωής τους (δε θυμαμαι ακριβως την ερευνα) διαρκεί   πχ ένα 24ωρο ή περισσότερα.  θα προσπαθησω να σου βαλω την έρευνα αύριο

 

Πολυ ενδιαφερουσα προσεγγιση!!!Δεν την ειχα σκεφτει...Ευχαριστω!

[belleblue]

google  early mother separation newborn

 

δε βρήκα τη συγκεκριμένη που είχα διαβάσει, αλλά βρήκα άλλες. 

 

όλες οι έρευνες που βγαίνουν, κάθε χρονιά και καινούριες,  δείχνουν ότι τα μωρά δεν είναι σωματικά ικανά να αντέξουν μακριά από την μητέρα τους και όσο μεγαλύτερο διάστημα μένουν χωρίς, τόσο μεγαλύτερα είναι τα αρνητικά αποτελέσματα κ πιο μόνιμα. 

Η επίδραση του αποχωρισμού  αντικατοπτρίζεται στις σωματικές λειτουργίες των νεογνών, αμέσως.....    και όσο πιο πολύ στρες, τόσο πιο κακό. 

 

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/21802659

 

 "Maternal-neonate separation is associated with a dramatic increase in HRV power, possibly indicative of central anxious autonomic arousal. Maternal-neonate separation also had a profoundly negative impact on quiet sleep duration. Maternal separation may be a stressor the human neonate is not well-evolved to cope with and may not be benign." 

(https://www.sciencedaily.com/releases/2011/11/111102124955.htm εδώ γραφουν για την παραπάνω έρευνα) 

 

έρευνα σε 2000 παιδιά  - η μια εβδομάδα αποχωρισμός σε ηλικία  εώς 2 ετών  έφερε ως αποτέλεσμα αυξημένη αρνητικότητα στα 3 ε΄τη και επιθετικότητα στα 5 έτη.  

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3115616/

 

Παράθεση

Drawing on theories of attachment and family instability, this study examined associations between early mother-child separation and subsequent maternal parenting behaviors and children’s outcomes in a sample of 2080 families who participated in the Early Head Start Research and Evaluation Project, the vast majority of whom were poor. Multiple regression models revealed that, controlling for baseline family and maternal characteristics and indicators of family instability, the occurrence of a mother-child separation of a week or longer within the first two years of life was related to higher levels of child negativity (at age 3) and aggression (at ages 3 and 5). The effect of separation on child aggression at age 5 was mediated by aggression at age 3, suggesting that the effects of separation on children’s aggressive behavior are early and persistent.

[kotsifikos]

Καταρχήν σχετικά με αυτό που λέει ο άντρας σου ''άσε το λίγο να μάθει και μόνο του'' θα σου πω να μην το κάνεις,  είναι ακόμα βρεφάκι, σας έχει ανάγκη 24ώρες το 24ωρο, για πολλά χρόνια θα σας  έχει ανάγκη.

Τώρα σχετικά με αυτό που νιώθεις, το ένιωθα και εγώ, τώρα το σκέφτομαι και γελάω, όμως έτσι ένιωθα -και να σκεφτείς πως ούτε ζηλιάρα είμαι ούτε κτητική-δεν ήθελα να τον παίρνει κανείς άλλος αγκαλιά, ακόμα και όταν κατέρρεα από κούραση δεν ήθελα να αναλάβει άλλος την φροντίδα του έστω και για λιγο. Ευτυχώς το κατάλαβα νωρίς και το δούλεψα μέσα μου, στην τελική πατέρας του είναι, τι πιο υγιές από το να τον χρειάζεται δίπλα του και εκείνον, τους άφησα χώρο και χρόνο και πήρα και λίγο χρόνο με τον εαυτό μου. Τώρα πλέον είναι τριών ο γιος μου και κάνει τα πάντα και με τον μπαμπά του,  χαίρομαι όταν ξέρω πως μπορεί να είναι ευτυχισμένος και χωρίς εμένα . Μου δείχνει πως με θεωρεί δεδομένη, πως ξέρει πως ότι και αν γίνει εγώ θα τον αγαπώ και θα είμαι εκεί δίπλα του, και αυτός ήταν ο στόχος μου, να γνωρίζει πως εγώ θα είμαι πάντα εκεί, και εδώ έρχεται και δένει αυτό που λέει και η Macgayver πως το παιδί νιώθει ελεύθερο να δεθεί και με άλλους ανθρώπους.

[Έσπερος]

Το μωράκι μας είναι σχεδόν 10 μηνών κ εγώ ακόμη τσακώνομαι με τον αντρα μου για το πώς εχουμε μοιρασει τις δουλειες του σπιτιου και τη φροντιδα του μωρου.Γιατι εκεινος ηταν της αποψης ότι έπρεπε να ειμαι απερίσπαστη στη φροντιδα του βρεφους κ ιδιως τον θηλασμό που προσπαθουσα τότε κ ανελαβε το σπίτι κ το μαγειρεμα κ τα ψώνια κ αυτο τελικα παγιώθηκε στο λιγο πιο ισορροπημένο αλλα χωρις να με ικανοποιεί κ χωρις να το θεωρω φυσιολογικο. έτσι κ σε σχέση με το παιδί εγώ κάνω τη βρώμικη δουλεια κ ο αντρας μου το παιχνιδι. Κ προφανώς εμένα με θεωρεί δεδομένη γιατι δεν γελαει το ιδιο μαζι μου οσο με τον μπαμπα του. αλλα γενικα με αναζητά με το βλέμμα αν ξερει οτι είμαι στο χώρο. αν δεν είμαι είναι οκ. αλλα αυτο συμβαινει για συντομα διαστηματα κυριως αφου εκλεισε τους 4 μηνες. Το να γελάει πολύ την ώρα που είναι με τον μπαμπα του μ φαινεται φυσιολογικο. κ του λειπει κ βρισκει πιο διασκεδαστικά πραγματα ο αντρας μου κ την ωρα που αφιερώνει ξερει οτι ειναι λιγη αλλα ειναι αφοσιωμένος εκει, δεν τον αφήνει να παίζει για να γράφει στο parents ή να σε φιλους επειδη δεν εχει προσωπικο χωρο κ χρονο... 

 

Σχετικα με αλλα πρόσωπα, θεωρω μεγαλη πολυτελεια του να "ζηλεύεις" την αδυναμια του μωρου. Επειδη μενουμε μακρια απο ολους τους συγγενεις μας, το μωρο το βλεπουν μονο στις διακοπες κ σε κανενα έκτακτο ταξιδι δικο μας ή δθκο τους. Ετσι δεν το ξερουν. Ειναι κοινωνικο παιδακι και χαιρεται με οποιον του δειχνει αγαπη. Δεν γκρινιαζει ουτε αναστατωνεται. Αλλα βλεπω οτι υπαρχει αμηχανία απο πλευρας παππουδων. Οχι απροθυμία να ασχοληθουν αλλα αμηχανία κ φοβος. Οι δικοι μου εχουν θέματα σωματικών αντοχών οποτε δεν αναλαμβάνουν ουτε μπουσουλημα ουτε περπατημα αγκαλια ουτε βολτα με καροτσι αν δεν ειναι στην εξοχη γιατι φοβουνται κ τα αυτοκινητα. ε τι να το κανω να το εχουν μεσα στην κουνια στην ηλικια που ειναι; τα πεθερικα μου οπως εγραφα κ σε αλλο θεμα που ειχα ανοιξει ειναι πιο εξοικειωμένα λογω ανιψιου κ λίγο πιο δραστηρια αλλα τελικα διαπιστωσα οτι κ εκείνοι δεν θα ένιωθαν ανετα να μεινουν μονοι μαζι του για ωρα. Σκεφτειτε το κ απο αυτην την οπτικη... ποσο ασχημο ειναι. Ηδη σκέφτομαι ότι οταναν ξεκινήσουμε διαδικασίες για τη δεύτερη εξωσωματική που θα πρέπει να πάμε αναγκαστικά στην Αθήνα κ θα χρειαστεί να λείπουμε κ εγω κ ο αντρας μ καποιες φορες ταυτοχρονα, τι θα κάνει ο μικρός. Θα τον αναλάβουν; αλλα με ολες τις ευθυνες, οχι αφήστε τον αλλα δεν παιρνω την ευθυνη για το ενα δεν παιρνω την ευθυνη για το αλλο. Γι αυτο απο τη μια χαιρομαι που τα κουφα τα ακουω μονο εξαποστασεως κ δεν τα εφαρμόζουν στο παιδι, αλλα απο την αλλη ειναι δυσκολο να χτιστεί σχεση με τους παππουδες, θείους κλπ. 

[Polina87]

5 ώρες πρίν, Έσπερος είπε:

Το μωράκι μας είναι σχεδόν 10 μηνών κ εγώ ακόμη τσακώνομαι με τον αντρα μου για το πώς εχουμε μοιρασει τις δουλειες του σπιτιου και τη φροντιδα του μωρου.Γιατι εκεινος ηταν της αποψης ότι έπρεπε να ειμαι απερίσπαστη στη φροντιδα του βρεφους κ ιδιως τον θηλασμό που προσπαθουσα τότε κ ανελαβε το σπίτι κ το μαγειρεμα κ τα ψώνια κ αυτο τελικα παγιώθηκε στο λιγο πιο ισορροπημένο αλλα χωρις να με ικανοποιεί κ χωρις να το θεωρω φυσιολογικο. έτσι κ σε σχέση με το παιδί εγώ κάνω τη βρώμικη δουλεια κ ο αντρας μου το παιχνιδι. Κ προφανώς εμένα με θεωρεί δεδομένη γιατι δεν γελαει το ιδιο μαζι μου οσο με τον μπαμπα του. αλλα γενικα με αναζητά με το βλέμμα αν ξερει οτι είμαι στο χώρο. αν δεν είμαι είναι οκ. αλλα αυτο συμβαινει για συντομα διαστηματα κυριως αφου εκλεισε τους 4 μηνες. Το να γελάει πολύ την ώρα που είναι με τον μπαμπα του μ φαινεται φυσιολογικο. κ του λειπει κ βρισκει πιο διασκεδαστικά πραγματα ο αντρας μου κ την ωρα που αφιερώνει ξερει οτι ειναι λιγη αλλα ειναι αφοσιωμένος εκει, δεν τον αφήνει να παίζει για να γράφει στο parents ή να σε φιλους επειδη δεν εχει προσωπικο χωρο κ χρονο... 

 

Σχετικα με αλλα πρόσωπα, θεωρω μεγαλη πολυτελεια του να "ζηλεύεις" την αδυναμια του μωρου. Επειδη μενουμε μακρια απο ολους τους συγγενεις μας, το μωρο το βλεπουν μονο στις διακοπες κ σε κανενα έκτακτο ταξιδι δικο μας ή δθκο τους. Ετσι δεν το ξερουν. Ειναι κοινωνικο παιδακι και χαιρεται με οποιον του δειχνει αγαπη. Δεν γκρινιαζει ουτε αναστατωνεται. Αλλα βλεπω οτι υπαρχει αμηχανία απο πλευρας παππουδων. Οχι απροθυμία να ασχοληθουν αλλα αμηχανία κ φοβος. Οι δικοι μου εχουν θέματα σωματικών αντοχών οποτε δεν αναλαμβάνουν ουτε μπουσουλημα ουτε περπατημα αγκαλια ουτε βολτα με καροτσι αν δεν ειναι στην εξοχη γιατι φοβουνται κ τα αυτοκινητα. ε τι να το κανω να το εχουν μεσα στην κουνια στην ηλικια που ειναι; τα πεθερικα μου οπως εγραφα κ σε αλλο θεμα που ειχα ανοιξει ειναι πιο εξοικειωμένα λογω ανιψιου κ λίγο πιο δραστηρια αλλα τελικα διαπιστωσα οτι κ εκείνοι δεν θα ένιωθαν ανετα να μεινουν μονοι μαζι του για ωρα. Σκεφτειτε το κ απο αυτην την οπτικη... ποσο ασχημο ειναι. Ηδη σκέφτομαι ότι οταναν ξεκινήσουμε διαδικασίες για τη δεύτερη εξωσωματική που θα πρέπει να πάμε αναγκαστικά στην Αθήνα κ θα χρειαστεί να λείπουμε κ εγω κ ο αντρας μ καποιες φορες ταυτοχρονα, τι θα κάνει ο μικρός. Θα τον αναλάβουν; αλλα με ολες τις ευθυνες, οχι αφήστε τον αλλα δεν παιρνω την ευθυνη για το ενα δεν παιρνω την ευθυνη για το αλλο. Γι αυτο απο τη μια χαιρομαι που τα κουφα τα ακουω μονο εξαποστασεως κ δεν τα εφαρμόζουν στο παιδι, αλλα απο την αλλη ειναι δυσκολο να χτιστεί σχεση με τους παππουδες, θείους κλπ. 

Αυτο με την κατανομη των εργασιων το εχουμε κ εμεις,ακριβως οπως το περιγραφεις!Κ νομιζα οτι ημασταν οι μονοι...Δε συμφερει μακροπροθεσμα...

[Έσπερος]

πρίν από 50 λεπτά , Polina87 είπε:

Αυτο με την κατανομη των εργασιων το εχουμε κ εμεις,ακριβως οπως το περιγραφεις!Κ νομιζα οτι ημασταν οι μονοι...Δε συμφερει μακροπροθεσμα...

Πάλι καλά γιατί νιώθω πολύ άσχημα! και τι να πω, να παραπονεθώ ότι αυτός κάθεται κι εγώ κουραζομαι; και κάπως έτσι αρχίζουν οι καβγάδες πάντα γιατί αλλά λέω αλλά καταλαβαίνει!! αυτο βοηθαει στην αρχη αρχη μονο  που όντως δεν μπορείς να ασχολείσαι κ με τις δουλειές. τωρα εγω δεν μπορω να κανω κ πολλα εκτος σπιτιου. θα πρεπει να ειναι κατι πολυ αναγκαίο τυπου γιατρος ή κομμωτηριο για βαφή . αλλιώς όλοι μαζί εξω κ εκεινοι κανουν βολτα κ εγω για ψωνια. και δεν εχω κ κανεναν αλλον να βοηθησει τα πρωινα. γι αυτο καθε αγκαλια ευπρόσδεκτη!!!

[marakiz]

Εμένα πάλι, μου άρεσε εξαρχής η εικόνα του παιδιού μου να αφήνεται και να περνάει καλά με κάποιον που συμπαθώ/αγαπώ κι εγώ.

 

Μην βάζεις τον εαυτό σου σε τέτοιο τριπάκι. Μάνα είναι μόνο μία και είναι αναντικατάστατη.   

[Polina87]

Επιστρεψαμε τελικα στη φαση του κολληματος με μενα...κ ειναι πολυ εντονο!!!Βρισκομαστε σε φαση αλματος κ μαλλον οφειλεται σ αυτο,αλλα μερικες φορες με παρακολουθει τοσο εντονα που ανησυχω!Θα πειτε οτι δεν ξερω τι θελω κ δικιο θα εχετε!!!

[Macgyver]

21 ώρες πρίν, Polina87 είπε:

Επιστρεψαμε τελικα στη φαση του κολληματος με μενα...κ ειναι πολυ εντονο!!!Βρισκομαστε σε φαση αλματος κ μαλλον οφειλεται σ αυτο,αλλα μερικες φορες με παρακολουθει τοσο εντονα που ανησυχω!Θα πειτε οτι δεν ξερω τι θελω κ δικιο θα εχετε!!!

Θα πω : παίξε κι ένα τζόκερ αφού η ευχή πραγματοποιήθηκε  

[Polina87]

Επανέρχομαι στο θεμα μηνες μετα κ τελειως αδιόρθωτη...Αυτη τη φορα εχω πρόβλημα με τη μητερα μου!Ο γιος μου ειναι 9,5 μηνων πλεον κ εχουμε δεθει πολυ απο την τελευταια φορα που εκανα αναρτηση.Εγινα η αδυναμια του,ωστοσο δειχνει πολλη συμπαθεια στη μητερα μου που ερχεται 2-3 φορες τη βδομαδα κ τον βλεπει.Δε θα ειχα θεμα αν εκεινη δεν κοκορευοταν γι αυτη τη συμπαθεια. Ειναι απιστευτα παιδικη η συμπεριφορα της,μεχρι φιλες της εχουν ερθει κ μου εχουν πει οτι ο μικρος δεν ξεκολλαει απ την αγκαλια της (οπως τους λεει).Νιωθω τελειως ματαιο το να της μιλησω,ειναι τοσο ανωριμο ολο αυτο.Αλλα νιωθω κ ανταγωνιστικα κιολας χωρις να το ξεκινω εγω...

[ninaki80]

7 ώρες πρίν, Polina87 είπε:

Επανέρχομαι στο θεμα μηνες μετα κ τελειως αδιόρθωτη...Αυτη τη φορα εχω πρόβλημα με τη μητερα μου!Ο γιος μου ειναι 9,5 μηνων πλεον κ εχουμε δεθει πολυ απο την τελευταια φορα που εκανα αναρτηση.Εγινα η αδυναμια του,ωστοσο δειχνει πολλη συμπαθεια στη μητερα μου που ερχεται 2-3 φορες τη βδομαδα κ τον βλεπει.Δε θα ειχα θεμα αν εκεινη δεν κοκορευοταν γι αυτη τη συμπαθεια. Ειναι απιστευτα παιδικη η συμπεριφορα της,μεχρι φιλες της εχουν ερθει κ μου εχουν πει οτι ο μικρος δεν ξεκολλαει απ την αγκαλια της (οπως τους λεει).Νιωθω τελειως ματαιο το να της μιλησω,ειναι τοσο ανωριμο ολο αυτο.Αλλα νιωθω κ ανταγωνιστικα κιολας χωρις να το ξεκινω εγω...

μηπως να μιλησεις με εναν ειδικο γιατι υπαρχει μεγαλος ανταγωνισμος με την μαμα σου που πρεπει να λυθει μεσα σου.

τα παιδακια δειχνουν αδυναμια σε ανθρωπους γιατι προφανως δεν τους βλεπουν καθε μερα κ τους λειπουν. επισης θελουν παρεα μπορει να ειναι μωρα αλλα αυτο δεν σημαινει οτι δεν βαριουνται συνεχεια με μια μαμα πανω απτο κεφαλι τους. ευχαριστιουνται την παρεα οπως εσυ κ ολοι μας. μην ξεχνας ειναι μικρογραφια ανθρωπου

[Macgyver]

@Polina87 συμφωνω με την απάντηση από το ninaki80. Πρέπει να απευθυνθείς κάπου διότι δεν είναι φυσιολογικό αυτό που νιώθεις . Δεν είναι η γιαγιά η ανώριμη της υπόθεσης . 

[Polina87]

1 hour ago, Macgyver είπε:

@Polina87 συμφωνω με την απάντηση από το ninaki80. Πρέπει να απευθυνθείς κάπου διότι δεν είναι φυσιολογικό αυτό που νιώθεις . Δεν είναι η γιαγιά η ανώριμη της υπόθεσης . 

Νομιζω οτι βιαστηκατε να με βγαλετε με ψυχολογικα προβληματα,κυριες...δεν ξερετε ουτε τη συμπεριφορα της μητερας μου ουτε τ οτι την αναγνωριζουν ως υπερβολικη κ τριτα ατομα,πιο αντικειμενικα απο εμενα.Κακως απευθυνθηκα σ αυτο το forum,δικο μου λαθος!

2 ώρες πρίν, ninaki80 είπε:

μηπως να μιλησεις με εναν ειδικο γιατι υπαρχει μεγαλος ανταγωνισμος με την μαμα σου που πρεπει να λυθει μεσα σου.

τα παιδακια δειχνουν αδυναμια σε ανθρωπους γιατι προφανως δεν τους βλεπουν καθε μερα κ τους λειπουν. επισης θελουν παρεα μπορει να ειναι μωρα αλλα αυτο δεν σημαινει οτι δεν βαριουνται συνεχεια με μια μαμα πανω απτο κεφαλι τους. ευχαριστιουνται την παρεα οπως εσυ κ ολοι μας. μην ξεχνας ειναι μικρογραφια ανθρωπου

Απο που ακριβως εγινε αντιληπτος στο μεταξυ ο ανταγωνισμος με τη μάνα μου απο 2 γραμμες που περιεγραψαν την κατασταση...Αμα ελεγα για την πεθερα μου οπως η αρχικη θεματοθετρια θα ημουν νορμαλ δηλαδή;

[marakiz]

Μα γιατί να νιώθεις ανταγωνιστικά με τη μαμά σου; τι σε πειράζει αν συμπαθιούνται κι αγαπιούνται? Τι θα σε έκανε να νιώσεις καλύτερα,  να μην θέλει το μωρό τη μητέρα σου?  Σε τι θα βοηθούσε αυτό? 

Κι αν περηφανεύεται η μαμά σου, όλες οι γιαγιάδες τα ίδια κάνουν. 

 

Ίσως ψάχνεις κάποια απάντηση του τύπου σε καταλαβαίνω,  είναι φυσιολογικό να νιώθεις έτσι,  αλλά δεν είναι.

 

[Polina87]

Just now, marakiz είπε:

Μα γιατί να νιώθεις ανταγωνιστικά με τη μαμά σου; τι σε πειράζει αν συμπαθιούνται κι αγαπιούνται? Τι θα σε έκανε να νιώσεις καλύτερα,  να μην θέλει το μωρό τη μητέρα σου?  Σε τι θα βοηθούσε αυτό? 

Κι αν περηφανεύεται η μαμά σου, όλες οι γιαγιάδες τα ίδια κάνουν. 

 

Ίσως ψάχνεις κάποια απάντηση του τύπου σε καταλαβαίνω,  είναι φυσιολογικό να νιώθεις έτσι,  αλλά δεν είναι.

 

Αχ,ο,τι λαχει στο σαλαχι!Φανταζομαι νιωθετε καλυτερα για τον εαυτο σας να κρινετε μη φυσιολογικα τα συναισθηματα καποιας αλλης...Παιρνετε ποσοστα απο καποιον "ειδικο";Πολυ δηθεν φορουμ τελικα...