Recommended Posts

    Καλησπέρα...

    Εντελώς φρέσκια στο φορουμ, αποφάσισα να γράψω την ιστορία μου γιατι ειλικρινά νοιώθω οτι βρίσκομαι σε ένα τεράστιο αδιέξοδο και θα ηθελα τα φώτα σας, αν έχετε τον χρόνο και την διάθεση. 

    Διανύω την 12 εβδομάδα κύησης, στο πρώτο μου παιδί, στα 28 μου. Με τον πατέρα του παιδιού είμαστε σε σχέση 7μιση μηνες. Ειναι μεταναστης, χωρις αδεια παραμονης στη χωρα και ναι το ομολογω τον ερωτευτηκα, αλλα δυστυχως το τελευταιο διαστημα αναρωτιεμαι για ποιο λογο. Η σχεση μας εχει περασει δια πυρος και σιδηρου, με αποκορυφωμα λιγες μερες μετα την Πρωτοχρονια που ουσιαστηκα τον εδιωξα απο το σπιτι-απο τον Αυγουστο μενουμε μαζι, στο σπιτι μου-γιατι ενοιωθα οτι δεν πηγαινε αλλο. Ο χωρισμος αυτος κρατησε ελαχιστες μερες με κατα καποιο τροπο κοινη πρωτοβουλια κι αφου συζητησαμε πολυ και αποφασισαμε να κανουμε μια εντελως καινουρια αρχη και να αφησουμε πισω μας το παρελθον και ολα τα ψεμματα, τα μυστικα, τους καυγαδες, τις προσβολες, ολα αυτα τελος παντων που μας χωριζαν. Λιγες μερες μετα απο την επανασυνδεση μας εμαθα οτι ειμαι εγκυος. Βασανιστηκα παρα πολυ αρχικα, οχι για το αν θα το ελεγα σε εκεινον, αλλα κυριως για το αν ηθελα να κρατησω ενα παιδι στην συγκεκριμενη φαση που ειμαι. Ουσιαστικα ειμαι ανεργη και το μονο μου εισοδημα ειναι μια οικονομικη βοηθεια σε μηνιαια βαση απο τον νονο και τη νονα μου και ενα επισης ελαχιστο εισοδημα απο καποια μαθηματα αγγλικων που παραδιδω. Ο φιλος μου επισης δεν δουλευει αρα και το σπιτι το συντηρω μονη μου, οπως δηλαδη και πριν μεινουμε μαζι. Οταν του ανακοινωσα οτι ειμαι εγκυος, αφου το ειχα σκεφτει πολυ μονη μου και αφου το συζητησα με την ψυχοθεραπευτρια μου επισης για μια καθοδηγηση, χαρηκε παρα πολυ σχεδον κλαιγαμε και οι δυο και μου ειπε οτι ολα θα πανε καλα οτι ειμαστε μαζι σε αυτο οτι το θελει παρα πολυ κλπ κλπ. Πλεον 8 εβδομαδες μετα, η κατασταση εχει ως εξης. Την τελευταια εβδομαδα τσακωνομαστε σχεδον καθημερινα, με ασημαντες αφορμες, οι οποιες ολες εχουν ως αφετηρια την δικη μου συγχιση επανω στο οικονομικο φυσικα αλλα και στο τι θα γινει στο μελλον. Δεν βλεπω καμια σοβαρη προσπαθεια να βρει δουλεια, παρα μονο καθε μερα ολη μερα, εκτος απο τις Παρασκευες που βγαινει απο το πρωι μεχρι τοβραδυ, καθεται σπιτι, ειναι σε εναν καναπε, κρυμμενος πισω απο μια οθονη, ειτε ταμπλετ, ειτε κινητου, ειτε τηλεορασης. Εχω απελπιστει παρα πολυ και σημερα μετα απο αλλον εναν καυγα μας μου ειπε ουσιαστικα μεσω μηνυματων οτι μαζι μου δεν ειναι ο εαυτος του και θελει να ειναι ελευθερος να βγαινει για να δικτυωθει, το οποιο με βαση το παρελθον μας, το βρισκω παρα πολυ αστειο, γιατι οι δικες του δικτυωσεις περιλαμβανουν ατελειωτες ωρες χαζεματος σε σπιτια η και εξω και στο παρελθον ειχαμε και δυο περιστατικα που γυρισε στο σπιτι λιωμα απο ποτο να μου ζηταει να τον σκοτωσω να μου λεει οτι η ζωη του στην ευρωπη εχει τελειωσει και διαφορα δραματικα που εχω δει μονο σε ταινιες. Αυτο σε σνδυασμο με το γεγονος οτι μου απεκρυψε πολυ σημαντικα πραγματα για την ζωη του τα οποια ανακαλυψα μονη μου και τον αντιμετωπισα πολυ σκληρα, με εχυν κανει να μην τον εμπιστευομαι και πλεον φυσικα αναρωτιεμαι και για ποιον λογο τον ερωτευτηκα και για ποιον λογο επελεξα να ειμαι ξανα μαζι του, για ποιο λογο δηλαδη τον πιστεψα, οτι με αγαπαει και θελει να ειμαστε μαζι και να γινουμε οικογενεια. Σημερα λοιπον, αφου μου τα ειπε αυτα εγω του εδωσα τελεσιγραφο αφου πρωτα του ανεφερα ολους τους λογους για τους οποιους το τλεευταιο διαστημα ειμαι στην τσιτα συνεχεια (περα απο τις ορμονες της εγκυμοσυνης που φυσικα κι αυτες παιζουν τον ρολο τους), οτι δηλαδη εχουμε θεμα οικονομικο, δεν εχουμε ουσιαστικα δουλεια θα χρειαστουμε μεγαλυτερ σπιτι κλπ κλπ, σε αυτα, η απαντηση του ηταν τα παραπανω (να τον αφησω ελευθερο να βγαινει να δικτυωθει και να ειναι ο εαυτος του). Καθε φορα που βγαινει εγω ανησυχω για το πως θα γυρισει, αν θα μυριζει παλι ποτο κατα βαση. Του εδωσα τελεσιγραφο. Του ειπε οτι πρεπει να αποφασισει τι θελει. Αν θελει να αναλαβει τις ευθυνες που εχει μια οικογενεια. Αν θελει να γινουμε οικογενεια. Κσι οτι πρεπει αυτο να το κανει πολυ συντομα γιατι πρεπει κι εγω να αποφασισω τι θα κανω με τη ζωη μου και με την εγκυμοσυνη. Δεν ξερω τι να κανω, θελω να γινω μαμα, θελω να κρατησω αυτο το μωρο, ομως φοβαμαι. ΦΟβαμαι πολυ τι θα γινει με τη σχεση μου και το κυριοτερο, φοβαμαι πολυ τι θα γινει αν αποφασισω να κρατησω το μωρο μονη μου, τι στιγμη που δεν εχω τα βασικα για να το μεγαλωσω. Περα απο παρα πολλη αγαπη και παρα πολυ μεγαλη θεληση για να κανω οτι περναει αποτο χερι μου με το που γεννηθει να ζησουμε μια αξιοπρεπη ζωη. Η οικογενεια μου φυσικα ουτε λιγο ουτε πολυ μου λεει οτι ειναι ενα τεραστιο βαρος αυτο το μωρο και οτι πρεπει να το ξανασκεφτω... Χρειαζομαι βοηθεια. Συγγνωμη για το τεραστιο ποστ και ευχαριστω εκ των προτερων...!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    15 ώρες πρίν, melinapap είπε:

    Καλησπέρα...

    Εντελώς φρέσκια στο φορουμ, αποφάσισα να γράψω την ιστορία μου γιατι ειλικρινά νοιώθω οτι βρίσκομαι σε ένα τεράστιο αδιέξοδο και θα ηθελα τα φώτα σας, αν έχετε τον χρόνο και την διάθεση. 

    Διανύω την 12 εβδομάδα κύησης, στο πρώτο μου παιδί, στα 28 μου. Με τον πατέρα του παιδιού είμαστε σε σχέση 7μιση μηνες. Ειναι μεταναστης, χωρις αδεια παραμονης στη χωρα και ναι το ομολογω τον ερωτευτηκα, αλλα δυστυχως το τελευταιο διαστημα αναρωτιεμαι για ποιο λογο. Η σχεση μας εχει περασει δια πυρος και σιδηρου, με αποκορυφωμα λιγες μερες μετα την Πρωτοχρονια που ουσιαστηκα τον εδιωξα απο το σπιτι-απο τον Αυγουστο μενουμε μαζι, στο σπιτι μου-γιατι ενοιωθα οτι δεν πηγαινε αλλο. Ο χωρισμος αυτος κρατησε ελαχιστες μερες με κατα καποιο τροπο κοινη πρωτοβουλια κι αφου συζητησαμε πολυ και αποφασισαμε να κανουμε μια εντελως καινουρια αρχη και να αφησουμε πισω μας το παρελθον και ολα τα ψεμματα, τα μυστικα, τους καυγαδες, τις προσβολες, ολα αυτα τελος παντων που μας χωριζαν. Λιγες μερες μετα απο την επανασυνδεση μας εμαθα οτι ειμαι εγκυος. Βασανιστηκα παρα πολυ αρχικα, οχι για το αν θα το ελεγα σε εκεινον, αλλα κυριως για το αν ηθελα να κρατησω ενα παιδι στην συγκεκριμενη φαση που ειμαι. Ουσιαστικα ειμαι ανεργη και το μονο μου εισοδημα ειναι μια οικονομικη βοηθεια σε μηνιαια βαση απο τον νονο και τη νονα μου και ενα επισης ελαχιστο εισοδημα απο καποια μαθηματα αγγλικων που παραδιδω. Ο φιλος μου επισης δεν δουλευει αρα και το σπιτι το συντηρω μονη μου, οπως δηλαδη και πριν μεινουμε μαζι. Οταν του ανακοινωσα οτι ειμαι εγκυος, αφου το ειχα σκεφτει πολυ μονη μου και αφου το συζητησα με την ψυχοθεραπευτρια μου επισης για μια καθοδηγηση, χαρηκε παρα πολυ σχεδον κλαιγαμε και οι δυο και μου ειπε οτι ολα θα πανε καλα οτι ειμαστε μαζι σε αυτο οτι το θελει παρα πολυ κλπ κλπ. Πλεον 8 εβδομαδες μετα, η κατασταση εχει ως εξης. Την τελευταια εβδομαδα τσακωνομαστε σχεδον καθημερινα, με ασημαντες αφορμες, οι οποιες ολες εχουν ως αφετηρια την δικη μου συγχιση επανω στο οικονομικο φυσικα αλλα και στο τι θα γινει στο μελλον. Δεν βλεπω καμια σοβαρη προσπαθεια να βρει δουλεια, παρα μονο καθε μερα ολη μερα, εκτος απο τις Παρασκευες που βγαινει απο το πρωι μεχρι τοβραδυ, καθεται σπιτι, ειναι σε εναν καναπε, κρυμμενος πισω απο μια οθονη, ειτε ταμπλετ, ειτε κινητου, ειτε τηλεορασης. Εχω απελπιστει παρα πολυ και σημερα μετα απο αλλον εναν καυγα μας μου ειπε ουσιαστικα μεσω μηνυματων οτι μαζι μου δεν ειναι ο εαυτος του και θελει να ειναι ελευθερος να βγαινει για να δικτυωθει, το οποιο με βαση το παρελθον μας, το βρισκω παρα πολυ αστειο, γιατι οι δικες του δικτυωσεις περιλαμβανουν ατελειωτες ωρες χαζεματος σε σπιτια η και εξω και στο παρελθον ειχαμε και δυο περιστατικα που γυρισε στο σπιτι λιωμα απο ποτο να μου ζηταει να τον σκοτωσω να μου λεει οτι η ζωη του στην ευρωπη εχει τελειωσει και διαφορα δραματικα που εχω δει μονο σε ταινιες. Αυτο σε σνδυασμο με το γεγονος οτι μου απεκρυψε πολυ σημαντικα πραγματα για την ζωη του τα οποια ανακαλυψα μονη μου και τον αντιμετωπισα πολυ σκληρα, με εχυν κανει να μην τον εμπιστευομαι και πλεον φυσικα αναρωτιεμαι και για ποιον λογο τον ερωτευτηκα και για ποιον λογο επελεξα να ειμαι ξανα μαζι του, για ποιο λογο δηλαδη τον πιστεψα, οτι με αγαπαει και θελει να ειμαστε μαζι και να γινουμε οικογενεια. Σημερα λοιπον, αφου μου τα ειπε αυτα εγω του εδωσα τελεσιγραφο αφου πρωτα του ανεφερα ολους τους λογους για τους οποιους το τλεευταιο διαστημα ειμαι στην τσιτα συνεχεια (περα απο τις ορμονες της εγκυμοσυνης που φυσικα κι αυτες παιζουν τον ρολο τους), οτι δηλαδη εχουμε θεμα οικονομικο, δεν εχουμε ουσιαστικα δουλεια θα χρειαστουμε μεγαλυτερ σπιτι κλπ κλπ, σε αυτα, η απαντηση του ηταν τα παραπανω (να τον αφησω ελευθερο να βγαινει να δικτυωθει και να ειναι ο εαυτος του). Καθε φορα που βγαινει εγω ανησυχω για το πως θα γυρισει, αν θα μυριζει παλι ποτο κατα βαση. Του εδωσα τελεσιγραφο. Του ειπε οτι πρεπει να αποφασισει τι θελει. Αν θελει να αναλαβει τις ευθυνες που εχει μια οικογενεια. Αν θελει να γινουμε οικογενεια. Κσι οτι πρεπει αυτο να το κανει πολυ συντομα γιατι πρεπει κι εγω να αποφασισω τι θα κανω με τη ζωη μου και με την εγκυμοσυνη. Δεν ξερω τι να κανω, θελω να γινω μαμα, θελω να κρατησω αυτο το μωρο, ομως φοβαμαι. ΦΟβαμαι πολυ τι θα γινει με τη σχεση μου και το κυριοτερο, φοβαμαι πολυ τι θα γινει αν αποφασισω να κρατησω το μωρο μονη μου, τι στιγμη που δεν εχω τα βασικα για να το μεγαλωσω. Περα απο παρα πολλη αγαπη και παρα πολυ μεγαλη θεληση για να κανω οτι περναει αποτο χερι μου με το που γεννηθει να ζησουμε μια αξιοπρεπη ζωη. Η οικογενεια μου φυσικα ουτε λιγο ουτε πολυ μου λεει οτι ειναι ενα τεραστιο βαρος αυτο το μωρο και οτι πρεπει να το ξανασκεφτω... Χρειαζομαι βοηθεια. Συγγνωμη για το τεραστιο ποστ και ευχαριστω εκ των προτερων...!

    Η θέση σου είναι αρκετά δύσκολη... Αρχικά θα σε συμβουλευα να σκεφτείς ακριβώς τι θα κάνεις από δω κ πέρα με το σύντροφό σου. Είναι ικανός να μεγαλώσει ένα παιδάκι, θα σας φέρεται καλά? Πως την φαντάζεσαι την ζωή σου σε 5 χρόνια αν μείνεις με αυτόν τον άνθρωπο? Αν αποφασισεις να κρατήσεις μόνη σ το μωρό υπάρχουν διάφορα κέντρα στήριξης που μπορούν να σε βοηθήσουν. Πάρε τηλέφωνα για ψυχολογική υποστήριξη κ θα σ δώσουν κ διάφορες συμβουλές για το πώς θα κινηθεις από δω κ στο εξής.. Ξέρω ότι κ ιατροφαρμακευτική περίθαλψη μέχρι την γέννα είναι δωρεάν.. Μακάρι να σ πάνε όλα καλά κ να βρεις κ μία δουλειά για να μπορεσεις να στηριξεις το μωρακι σ.. Πρέπει να σκέφτεσαι ότι πλέον δεν είσαι μόνη σ, μην παίρνεις βιαστικές αποφάσεις.. Να βρεις το είναι καλύτερο για το παιδάκι σ κ αυτό να κάνεις..

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    16 ώρες πρίν, melinapap είπε:

    Καλησπέρα...

    Εντελώς φρέσκια στο φορουμ, αποφάσισα να γράψω την ιστορία μου γιατι ειλικρινά νοιώθω οτι βρίσκομαι σε ένα τεράστιο αδιέξοδο και θα ηθελα τα φώτα σας, αν έχετε τον χρόνο και την διάθεση. 

    Διανύω την 12 εβδομάδα κύησης, στο πρώτο μου παιδί, στα 28 μου. Με τον πατέρα του παιδιού είμαστε σε σχέση 7μιση μηνες. Ειναι μεταναστης, χωρις αδεια παραμονης στη χωρα και ναι το ομολογω τον ερωτευτηκα, αλλα δυστυχως το τελευταιο διαστημα αναρωτιεμαι για ποιο λογο. Η σχεση μας εχει περασει δια πυρος και σιδηρου, με αποκορυφωμα λιγες μερες μετα την Πρωτοχρονια που ουσιαστηκα τον εδιωξα απο το σπιτι-απο τον Αυγουστο μενουμε μαζι, στο σπιτι μου-γιατι ενοιωθα οτι δεν πηγαινε αλλο. Ο χωρισμος αυτος κρατησε ελαχιστες μερες με κατα καποιο τροπο κοινη πρωτοβουλια κι αφου συζητησαμε πολυ και αποφασισαμε να κανουμε μια εντελως καινουρια αρχη και να αφησουμε πισω μας το παρελθον και ολα τα ψεμματα, τα μυστικα, τους καυγαδες, τις προσβολες, ολα αυτα τελος παντων που μας χωριζαν. Λιγες μερες μετα απο την επανασυνδεση μας εμαθα οτι ειμαι εγκυος. Βασανιστηκα παρα πολυ αρχικα, οχι για το αν θα το ελεγα σε εκεινον, αλλα κυριως για το αν ηθελα να κρατησω ενα παιδι στην συγκεκριμενη φαση που ειμαι. Ουσιαστικα ειμαι ανεργη και το μονο μου εισοδημα ειναι μια οικονομικη βοηθεια σε μηνιαια βαση απο τον νονο και τη νονα μου και ενα επισης ελαχιστο εισοδημα απο καποια μαθηματα αγγλικων που παραδιδω. Ο φιλος μου επισης δεν δουλευει αρα και το σπιτι το συντηρω μονη μου, οπως δηλαδη και πριν μεινουμε μαζι. Οταν του ανακοινωσα οτι ειμαι εγκυος, αφου το ειχα σκεφτει πολυ μονη μου και αφου το συζητησα με την ψυχοθεραπευτρια μου επισης για μια καθοδηγηση, χαρηκε παρα πολυ σχεδον κλαιγαμε και οι δυο και μου ειπε οτι ολα θα πανε καλα οτι ειμαστε μαζι σε αυτο οτι το θελει παρα πολυ κλπ κλπ. Πλεον 8 εβδομαδες μετα, η κατασταση εχει ως εξης. Την τελευταια εβδομαδα τσακωνομαστε σχεδον καθημερινα, με ασημαντες αφορμες, οι οποιες ολες εχουν ως αφετηρια την δικη μου συγχιση επανω στο οικονομικο φυσικα αλλα και στο τι θα γινει στο μελλον. Δεν βλεπω καμια σοβαρη προσπαθεια να βρει δουλεια, παρα μονο καθε μερα ολη μερα, εκτος απο τις Παρασκευες που βγαινει απο το πρωι μεχρι τοβραδυ, καθεται σπιτι, ειναι σε εναν καναπε, κρυμμενος πισω απο μια οθονη, ειτε ταμπλετ, ειτε κινητου, ειτε τηλεορασης. Εχω απελπιστει παρα πολυ και σημερα μετα απο αλλον εναν καυγα μας μου ειπε ουσιαστικα μεσω μηνυματων οτι μαζι μου δεν ειναι ο εαυτος του και θελει να ειναι ελευθερος να βγαινει για να δικτυωθει, το οποιο με βαση το παρελθον μας, το βρισκω παρα πολυ αστειο, γιατι οι δικες του δικτυωσεις περιλαμβανουν ατελειωτες ωρες χαζεματος σε σπιτια η και εξω και στο παρελθον ειχαμε και δυο περιστατικα που γυρισε στο σπιτι λιωμα απο ποτο να μου ζηταει να τον σκοτωσω να μου λεει οτι η ζωη του στην ευρωπη εχει τελειωσει και διαφορα δραματικα που εχω δει μονο σε ταινιες. Αυτο σε σνδυασμο με το γεγονος οτι μου απεκρυψε πολυ σημαντικα πραγματα για την ζωη του τα οποια ανακαλυψα μονη μου και τον αντιμετωπισα πολυ σκληρα, με εχυν κανει να μην τον εμπιστευομαι και πλεον φυσικα αναρωτιεμαι και για ποιον λογο τον ερωτευτηκα και για ποιον λογο επελεξα να ειμαι ξανα μαζι του, για ποιο λογο δηλαδη τον πιστεψα, οτι με αγαπαει και θελει να ειμαστε μαζι και να γινουμε οικογενεια. Σημερα λοιπον, αφου μου τα ειπε αυτα εγω του εδωσα τελεσιγραφο αφου πρωτα του ανεφερα ολους τους λογους για τους οποιους το τλεευταιο διαστημα ειμαι στην τσιτα συνεχεια (περα απο τις ορμονες της εγκυμοσυνης που φυσικα κι αυτες παιζουν τον ρολο τους), οτι δηλαδη εχουμε θεμα οικονομικο, δεν εχουμε ουσιαστικα δουλεια θα χρειαστουμε μεγαλυτερ σπιτι κλπ κλπ, σε αυτα, η απαντηση του ηταν τα παραπανω (να τον αφησω ελευθερο να βγαινει να δικτυωθει και να ειναι ο εαυτος του). Καθε φορα που βγαινει εγω ανησυχω για το πως θα γυρισει, αν θα μυριζει παλι ποτο κατα βαση. Του εδωσα τελεσιγραφο. Του ειπε οτι πρεπει να αποφασισει τι θελει. Αν θελει να αναλαβει τις ευθυνες που εχει μια οικογενεια. Αν θελει να γινουμε οικογενεια. Κσι οτι πρεπει αυτο να το κανει πολυ συντομα γιατι πρεπει κι εγω να αποφασισω τι θα κανω με τη ζωη μου και με την εγκυμοσυνη. Δεν ξερω τι να κανω, θελω να γινω μαμα, θελω να κρατησω αυτο το μωρο, ομως φοβαμαι. ΦΟβαμαι πολυ τι θα γινει με τη σχεση μου και το κυριοτερο, φοβαμαι πολυ τι θα γινει αν αποφασισω να κρατησω το μωρο μονη μου, τι στιγμη που δεν εχω τα βασικα για να το μεγαλωσω. Περα απο παρα πολλη αγαπη και παρα πολυ μεγαλη θεληση για να κανω οτι περναει αποτο χερι μου με το που γεννηθει να ζησουμε μια αξιοπρεπη ζωη. Η οικογενεια μου φυσικα ουτε λιγο ουτε πολυ μου λεει οτι ειναι ενα τεραστιο βαρος αυτο το μωρο και οτι πρεπει να το ξανασκεφτω... Χρειαζομαι βοηθεια. Συγγνωμη για το τεραστιο ποστ και ευχαριστω εκ των προτερων...!

    Καλημέρα!! Καταρχάς ανέφερες ότι βρίσκεσαι στην 12η εβδομάδα κύησης και σκέφτεσαι να κάνεις έκτρωση τώρα???? 3 μηνών? Πρέπει άμεσα να σε δει έμπειρος γιατρός για να κρίνει , αφορά την υγεία σου. Μπορείς να έρθεις σε επαφή με το κέντρο αγέννητου παιδιού ,παρέχουν στήριξη και στην μητέρα!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Koπέλα μου η πιθανότητα να βρει αυτή τη στιγμή παράνομος μετανάστατης στη χώρα δουλειά είναι όπως καταλαβαίνεις πάρα πολύ μικρή, κάποτε μπορεί να υπήρχαν εργοδότες που ήθελαν να εξοικονομήσουν χρήματα, σήμερα μια χαρά δουλεύουν μάυρα  και για ελάχιστα χρήματα και Έλληνες ή μετανάστες που είναι νόμιμα στη χώρα, εκτός αν μιλάς για συγκεκριμένες εποχιακές εργασίες, και με τόσο εξευτελιστικές συνθήκες και μισθούς, που οικογένεια δε ζει.

    Νομίζω κάνεις στον εαυτό σου λάθος ερωτήσεις: κόσμος πια δεν μπαίνει παράνομα στην Ελλάδα για  να μείνει, κανείς δεν ξεκινάει με προορισμό εδώ. Πού σκόπευε να πάει ο πατέρας του παιδιού σου; Συζητάς το να τον ακολουθήσεις; Συζητάτε το γάμο; Θα γύριζες μαζί του στη χώρα του (νομίζω αλλιώς και γάμος δε γίνεται, από περίπτωση συγγενή μου που παντρεύτηκε παράνομη μετανάστρια - δέχτηκε η κοπέλα να απελαθεί, πήγαν μαζί στη χώρα της, παντρεύτηκαν και γύρισαν όταν τελείωσε η διαδικασία έκδοσης άδειας παραμονής).

    Εσύ τι επαγγελματικές προοπτικές έχεις; Γιατί όπως και να έχουν τα πράγματα, είτε μείνετε, είτε φύγετε, είτε είστε μαζί είτε όχι, ο πατέρας να βρει δουλειά που να σας συντηρεί άμεσα είναι απλά αδύνατο, όσο και να θέλει.

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    18 ώρες πρίν, melinapap είπε:

    Καλησπέρα...

    Εντελώς φρέσκια στο φορουμ, αποφάσισα να γράψω την ιστορία μου γιατι ειλικρινά νοιώθω οτι βρίσκομαι σε ένα τεράστιο αδιέξοδο και θα ηθελα τα φώτα σας, αν έχετε τον χρόνο και την διάθεση. 

    Διανύω την 12 εβδομάδα κύησης, στο πρώτο μου παιδί, στα 28 μου. Με τον πατέρα του παιδιού είμαστε σε σχέση 7μιση μηνες. Ειναι μεταναστης, χωρις αδεια παραμονης στη χωρα και ναι το ομολογω τον ερωτευτηκα, αλλα δυστυχως το τελευταιο διαστημα αναρωτιεμαι για ποιο λογο. Η σχεση μας εχει περασει δια πυρος και σιδηρου, με αποκορυφωμα λιγες μερες μετα την Πρωτοχρονια που ουσιαστηκα τον εδιωξα απο το σπιτι-απο τον Αυγουστο μενουμε μαζι, στο σπιτι μου-γιατι ενοιωθα οτι δεν πηγαινε αλλο. Ο χωρισμος αυτος κρατησε ελαχιστες μερες με κατα καποιο τροπο κοινη πρωτοβουλια κι αφου συζητησαμε πολυ και αποφασισαμε να κανουμε μια εντελως καινουρια αρχη και να αφησουμε πισω μας το παρελθον και ολα τα ψεμματα, τα μυστικα, τους καυγαδες, τις προσβολες, ολα αυτα τελος παντων που μας χωριζαν. Λιγες μερες μετα απο την επανασυνδεση μας εμαθα οτι ειμαι εγκυος. Βασανιστηκα παρα πολυ αρχικα, οχι για το αν θα το ελεγα σε εκεινον, αλλα κυριως για το αν ηθελα να κρατησω ενα παιδι στην συγκεκριμενη φαση που ειμαι. Ουσιαστικα ειμαι ανεργη και το μονο μου εισοδημα ειναι μια οικονομικη βοηθεια σε μηνιαια βαση απο τον νονο και τη νονα μου και ενα επισης ελαχιστο εισοδημα απο καποια μαθηματα αγγλικων που παραδιδω. Ο φιλος μου επισης δεν δουλευει αρα και το σπιτι το συντηρω μονη μου, οπως δηλαδη και πριν μεινουμε μαζι. Οταν του ανακοινωσα οτι ειμαι εγκυος, αφου το ειχα σκεφτει πολυ μονη μου και αφου το συζητησα με την ψυχοθεραπευτρια μου επισης για μια καθοδηγηση, χαρηκε παρα πολυ σχεδον κλαιγαμε και οι δυο και μου ειπε οτι ολα θα πανε καλα οτι ειμαστε μαζι σε αυτο οτι το θελει παρα πολυ κλπ κλπ. Πλεον 8 εβδομαδες μετα, η κατασταση εχει ως εξης. Την τελευταια εβδομαδα τσακωνομαστε σχεδον καθημερινα, με ασημαντες αφορμες, οι οποιες ολες εχουν ως αφετηρια την δικη μου συγχιση επανω στο οικονομικο φυσικα αλλα και στο τι θα γινει στο μελλον. Δεν βλεπω καμια σοβαρη προσπαθεια να βρει δουλεια, παρα μονο καθε μερα ολη μερα, εκτος απο τις Παρασκευες που βγαινει απο το πρωι μεχρι τοβραδυ, καθεται σπιτι, ειναι σε εναν καναπε, κρυμμενος πισω απο μια οθονη, ειτε ταμπλετ, ειτε κινητου, ειτε τηλεορασης. Εχω απελπιστει παρα πολυ και σημερα μετα απο αλλον εναν καυγα μας μου ειπε ουσιαστικα μεσω μηνυματων οτι μαζι μου δεν ειναι ο εαυτος του και θελει να ειναι ελευθερος να βγαινει για να δικτυωθει, το οποιο με βαση το παρελθον μας, το βρισκω παρα πολυ αστειο, γιατι οι δικες του δικτυωσεις περιλαμβανουν ατελειωτες ωρες χαζεματος σε σπιτια η και εξω και στο παρελθον ειχαμε και δυο περιστατικα που γυρισε στο σπιτι λιωμα απο ποτο να μου ζηταει να τον σκοτωσω να μου λεει οτι η ζωη του στην ευρωπη εχει τελειωσει και διαφορα δραματικα που εχω δει μονο σε ταινιες. Αυτο σε σνδυασμο με το γεγονος οτι μου απεκρυψε πολυ σημαντικα πραγματα για την ζωη του τα οποια ανακαλυψα μονη μου και τον αντιμετωπισα πολυ σκληρα, με εχυν κανει να μην τον εμπιστευομαι και πλεον φυσικα αναρωτιεμαι και για ποιον λογο τον ερωτευτηκα και για ποιον λογο επελεξα να ειμαι ξανα μαζι του, για ποιο λογο δηλαδη τον πιστεψα, οτι με αγαπαει και θελει να ειμαστε μαζι και να γινουμε οικογενεια. Σημερα λοιπον, αφου μου τα ειπε αυτα εγω του εδωσα τελεσιγραφο αφου πρωτα του ανεφερα ολους τους λογους για τους οποιους το τλεευταιο διαστημα ειμαι στην τσιτα συνεχεια (περα απο τις ορμονες της εγκυμοσυνης που φυσικα κι αυτες παιζουν τον ρολο τους), οτι δηλαδη εχουμε θεμα οικονομικο, δεν εχουμε ουσιαστικα δουλεια θα χρειαστουμε μεγαλυτερ σπιτι κλπ κλπ, σε αυτα, η απαντηση του ηταν τα παραπανω (να τον αφησω ελευθερο να βγαινει να δικτυωθει και να ειναι ο εαυτος του). Καθε φορα που βγαινει εγω ανησυχω για το πως θα γυρισει, αν θα μυριζει παλι ποτο κατα βαση. Του εδωσα τελεσιγραφο. Του ειπε οτι πρεπει να αποφασισει τι θελει. Αν θελει να αναλαβει τις ευθυνες που εχει μια οικογενεια. Αν θελει να γινουμε οικογενεια. Κσι οτι πρεπει αυτο να το κανει πολυ συντομα γιατι πρεπει κι εγω να αποφασισω τι θα κανω με τη ζωη μου και με την εγκυμοσυνη. Δεν ξερω τι να κανω, θελω να γινω μαμα, θελω να κρατησω αυτο το μωρο, ομως φοβαμαι. ΦΟβαμαι πολυ τι θα γινει με τη σχεση μου και το κυριοτερο, φοβαμαι πολυ τι θα γινει αν αποφασισω να κρατησω το μωρο μονη μου, τι στιγμη που δεν εχω τα βασικα για να το μεγαλωσω. Περα απο παρα πολλη αγαπη και παρα πολυ μεγαλη θεληση για να κανω οτι περναει αποτο χερι μου με το που γεννηθει να ζησουμε μια αξιοπρεπη ζωη. Η οικογενεια μου φυσικα ουτε λιγο ουτε πολυ μου λεει οτι ειναι ενα τεραστιο βαρος αυτο το μωρο και οτι πρεπει να το ξανασκεφτω... Χρειαζομαι βοηθεια. Συγγνωμη για το τεραστιο ποστ και ευχαριστω εκ των προτερων...!

    Όπως ειπωθηκε, στην 12η εβδομάδα είναι οριακά από άποψη κρατάω/δεν κρατάω το παιδί κλπ . Προφανώς έγιναν λάθος χειρισμοί έτσι όπως μας περιγράφεις την υπόθεση . Προσωπικά , θα συνιστούσα να μην συνεχίσεις σε σχέση με έναν άνθρωπο που είναι παράνομος . Και φυσικά να μην επιτρέψεις καμία αναγνώριση ώστε να μην έχει δικαιώματα στο παιδί . Διαφορετικά σε λίγα χρόνια μπορείς να γράφεις πως στο απήγαγε κλπ . Μπορεί να σου φαίνεται ακραίο αλλά υπάρχουν πολλές τέτοιες περιπτώσεις . Μιλά με το σύλλογο αγκαλιά που στηρίζει τις μανούλες και τα παιδάκια τους να δεις αν μπορείς να έχεις κάποια βοήθεια . Πάρε τη ζωή στα χέρια σου : είσαι 28 χρόνων . Αν κρατήσεις το παιδί , φτιάξε τη ζωή σου . Βρες δουλειά  , οποιαδήποτε εργασία ώστε να στέκεσαι στα πόδια σου. Αν δεν θες να το μεγαλώσεις , απευθυνσου σε δικηγόρο που αναλαμβάνει ιδιωτικές υιοθεσίες ώστε να αποφυγεις ιδρυματοποιηση του παιδιού . Ειλικρινά πάντως απορώ πως μια γυναίκα 28 ετών μπορεί να αφήσει την καρδιά να επικρατήσει τόσο πολύ έναντι της κοινής λογικής . 

    • Μου αρέσει 3

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Επανερχομαι για να συμφωνήσω με τις προαναφερόμενες απόψεις. Όσον αφορά την άδεια παραμονής εάν και εφόσον αποδειχθεί σοβαρή σχέση με τέλεση γάμου κοινώς,αλλοδαπού με ημεδαπή τότε η διαμονή του συντρόφου σου θεωρείται νομιμη. Πολλώ δε μάλλον όταν υφίσταται και τέκνο αναγνωρισμένο από τον πατερα μέσω γάμου. Βασική προϋπόθεση όμως είναι ο σύντροφός να έχει και κάποια χαρτιά....να προσκομίσει στο ληξιαρχείο. Είναι μια γνωστή ιστορία, που αρκετοί αλλοδαποί συναπταν γάμους με ημεδαπούς ,ακόμη και λευκούς, προκειμένου να εξασφαλίσουν άδεια παραμονης. Στο εργασιακό κομματι, δυστυχώς στην Ελλάδα η εγκυμονούσες αντιμετωπίζονται από τους εργοδότες ως μαύρα πρόβατα... ελάχιστοι έως μηδενικοι δέχονται να προσλάβουν γυναίκες σε ενδιαφέρουσα έστω και για τα ελάχιστα ένσημα... διαφορετικά μένει ακάλυπτη μητέρα και νεογνό  ως ένα βαθμό από άποψη υγειονομικής περίθαλψης, υπάρχει βέβαια και η λύση της πρόνοιας ως άπορος. 

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    πρίν από 31 λεπτά , Macgyver είπε:

    Όπως ειπωθηκε, στην 12η εβδομάδα είναι οριακά από άποψη κρατάω/δεν κρατάω το παιδί κλπ . Προφανώς έγιναν λάθος χειρισμοί έτσι όπως μας περιγράφεις την υπόθεση . Προσωπικά , θα συνιστούσα να μην συνεχίσεις σε σχέση με έναν άνθρωπο που είναι παράνομος . Και φυσικά να μην επιτρέψεις καμία αναγνώριση ώστε να μην έχει δικαιώματα στο παιδί . Διαφορετικά σε λίγα χρόνια μπορείς να γράφεις πως στο απήγαγε κλπ . Μπορεί να σου φαίνεται ακραίο αλλά υπάρχουν πολλές τέτοιες περιπτώσεις . Μιλά με το σύλλογο αγκαλιά που στηρίζει τις μανούλες και τα παιδάκια τους να δεις αν μπορείς να έχεις κάποια βοήθεια . Πάρε τη ζωή στα χέρια σου : είσαι 28 χρόνων . Αν κρατήσεις το παιδί , φτιάξε τη ζωή σου . Βρες δουλειά  , οποιαδήποτε εργασία ώστε να στέκεσαι στα πόδια σου. Αν δεν θες να το μεγαλώσεις , απευθυνσου σε δικηγόρο που αναλαμβάνει ιδιωτικές υιοθεσίες ώστε να αποφυγεις ιδρυματοποιηση του παιδιού . Ειλικρινά πάντως απορώ πως μια γυναίκα 28 ετών μπορεί να αφήσει την καρδιά να επικρατήσει τόσο πολύ έναντι της κοινής λογικής . 

    Έχει δίκιο σε αυτό που αναφέρει περί αρπαγής παιδιών κ μάλιστα σε "μετανάστες" με μουσουλμανική θρησκεία ή κουλτούρα (χωρίς να λέω ότι όλοι είναι έτσι,χωρίς να γνωρίζω απο που είναι και χωρις να θέλω να κάνω ρατσιστικό διαχωρισμό....σ.σ. Βλέπε βιβλίο Πουλημενες) είναι πολύ κοινό.Καλά θα κάνεις να σκεφτείς πολύ καλά τις επόμενες κινήσεις σου αν δε θέλεις κ εσύ να μπλέξεις.Να συμβουλευτείς δικηγόρο,να απευθυνθείς άμεσα σε κάποιο κέντρο στήριξης και αν θες τη γνώμη μου εγώ βλέπω έναν άνθρωπο που δεν είναι έτοιμος ούτε για σχέση πόσο μάλλον για οικογένεια.Δυστυχώς πιστεύω ότι ο λόγος που μένει μαζί σου είναι μόνο και ΜΟΝΟ για να του διασφαλίσεις στέγη και γτ όχι κ μόνιμη παραμονή.Πραξε άμεσα με γνώμονα τη δική σου ζωή και του μωρού που κουβαλάς..

    • Μου αρέσει 3

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    22 ώρες πρίν, melinapap είπε:

    Καλησπέρα...

    Εντελώς φρέσκια στο φορουμ, αποφάσισα να γράψω την ιστορία μου γιατι ειλικρινά νοιώθω οτι βρίσκομαι σε ένα τεράστιο αδιέξοδο και θα ηθελα τα φώτα σας, αν έχετε τον χρόνο και την διάθεση. 

    Διανύω την 12 εβδομάδα κύησης, στο πρώτο μου παιδί, στα 28 μου. Με τον πατέρα του παιδιού είμαστε σε σχέση 7μιση μηνες. Ειναι μεταναστης, χωρις αδεια παραμονης στη χωρα και ναι το ομολογω τον ερωτευτηκα, αλλα δυστυχως το τελευταιο διαστημα αναρωτιεμαι για ποιο λογο. Η σχεση μας εχει περασει δια πυρος και σιδηρου, με αποκορυφωμα λιγες μερες μετα την Πρωτοχρονια που ουσιαστηκα τον εδιωξα απο το σπιτι-απο τον Αυγουστο μενουμε μαζι, στο σπιτι μου-γιατι ενοιωθα οτι δεν πηγαινε αλλο. Ο χωρισμος αυτος κρατησε ελαχιστες μερες με κατα καποιο τροπο κοινη πρωτοβουλια κι αφου συζητησαμε πολυ και αποφασισαμε να κανουμε μια εντελως καινουρια αρχη και να αφησουμε πισω μας το παρελθον και ολα τα ψεμματα, τα μυστικα, τους καυγαδες, τις προσβολες, ολα αυτα τελος παντων που μας χωριζαν. Λιγες μερες μετα απο την επανασυνδεση μας εμαθα οτι ειμαι εγκυος. Βασανιστηκα παρα πολυ αρχικα, οχι για το αν θα το ελεγα σε εκεινον, αλλα κυριως για το αν ηθελα να κρατησω ενα παιδι στην συγκεκριμενη φαση που ειμαι. Ουσιαστικα ειμαι ανεργη και το μονο μου εισοδημα ειναι μια οικονομικη βοηθεια σε μηνιαια βαση απο τον νονο και τη νονα μου και ενα επισης ελαχιστο εισοδημα απο καποια μαθηματα αγγλικων που παραδιδω. Ο φιλος μου επισης δεν δουλευει αρα και το σπιτι το συντηρω μονη μου, οπως δηλαδη και πριν μεινουμε μαζι. Οταν του ανακοινωσα οτι ειμαι εγκυος, αφου το ειχα σκεφτει πολυ μονη μου και αφου το συζητησα με την ψυχοθεραπευτρια μου επισης για μια καθοδηγηση, χαρηκε παρα πολυ σχεδον κλαιγαμε και οι δυο και μου ειπε οτι ολα θα πανε καλα οτι ειμαστε μαζι σε αυτο οτι το θελει παρα πολυ κλπ κλπ. Πλεον 8 εβδομαδες μετα, η κατασταση εχει ως εξης. Την τελευταια εβδομαδα τσακωνομαστε σχεδον καθημερινα, με ασημαντες αφορμες, οι οποιες ολες εχουν ως αφετηρια την δικη μου συγχιση επανω στο οικονομικο φυσικα αλλα και στο τι θα γινει στο μελλον. Δεν βλεπω καμια σοβαρη προσπαθεια να βρει δουλεια, παρα μονο καθε μερα ολη μερα, εκτος απο τις Παρασκευες που βγαινει απο το πρωι μεχρι τοβραδυ, καθεται σπιτι, ειναι σε εναν καναπε, κρυμμενος πισω απο μια οθονη, ειτε ταμπλετ, ειτε κινητου, ειτε τηλεορασης. Εχω απελπιστει παρα πολυ και σημερα μετα απο αλλον εναν καυγα μας μου ειπε ουσιαστικα μεσω μηνυματων οτι μαζι μου δεν ειναι ο εαυτος του και θελει να ειναι ελευθερος να βγαινει για να δικτυωθει, το οποιο με βαση το παρελθον μας, το βρισκω παρα πολυ αστειο, γιατι οι δικες του δικτυωσεις περιλαμβανουν ατελειωτες ωρες χαζεματος σε σπιτια η και εξω και στο παρελθον ειχαμε και δυο περιστατικα που γυρισε στο σπιτι λιωμα απο ποτο να μου ζηταει να τον σκοτωσω να μου λεει οτι η ζωη του στην ευρωπη εχει τελειωσει και διαφορα δραματικα που εχω δει μονο σε ταινιες. Αυτο σε σνδυασμο με το γεγονος οτι μου απεκρυψε πολυ σημαντικα πραγματα για την ζωη του τα οποια ανακαλυψα μονη μου και τον αντιμετωπισα πολυ σκληρα, με εχυν κανει να μην τον εμπιστευομαι και πλεον φυσικα αναρωτιεμαι και για ποιον λογο τον ερωτευτηκα και για ποιον λογο επελεξα να ειμαι ξανα μαζι του, για ποιο λογο δηλαδη τον πιστεψα, οτι με αγαπαει και θελει να ειμαστε μαζι και να γινουμε οικογενεια. Σημερα λοιπον, αφου μου τα ειπε αυτα εγω του εδωσα τελεσιγραφο αφου πρωτα του ανεφερα ολους τους λογους για τους οποιους το τλεευταιο διαστημα ειμαι στην τσιτα συνεχεια (περα απο τις ορμονες της εγκυμοσυνης που φυσικα κι αυτες παιζουν τον ρολο τους), οτι δηλαδη εχουμε θεμα οικονομικο, δεν εχουμε ουσιαστικα δουλεια θα χρειαστουμε μεγαλυτερ σπιτι κλπ κλπ, σε αυτα, η απαντηση του ηταν τα παραπανω (να τον αφησω ελευθερο να βγαινει να δικτυωθει και να ειναι ο εαυτος του). Καθε φορα που βγαινει εγω ανησυχω για το πως θα γυρισει, αν θα μυριζει παλι ποτο κατα βαση. Του εδωσα τελεσιγραφο. Του ειπε οτι πρεπει να αποφασισει τι θελει. Αν θελει να αναλαβει τις ευθυνες που εχει μια οικογενεια. Αν θελει να γινουμε οικογενεια. Κσι οτι πρεπει αυτο να το κανει πολυ συντομα γιατι πρεπει κι εγω να αποφασισω τι θα κανω με τη ζωη μου και με την εγκυμοσυνη. Δεν ξερω τι να κανω, θελω να γινω μαμα, θελω να κρατησω αυτο το μωρο, ομως φοβαμαι. ΦΟβαμαι πολυ τι θα γινει με τη σχεση μου και το κυριοτερο, φοβαμαι πολυ τι θα γινει αν αποφασισω να κρατησω το μωρο μονη μου, τι στιγμη που δεν εχω τα βασικα για να το μεγαλωσω. Περα απο παρα πολλη αγαπη και παρα πολυ μεγαλη θεληση για να κανω οτι περναει αποτο χερι μου με το που γεννηθει να ζησουμε μια αξιοπρεπη ζωη. Η οικογενεια μου φυσικα ουτε λιγο ουτε πολυ μου λεει οτι ειναι ενα τεραστιο βαρος αυτο το μωρο και οτι πρεπει να το ξανασκεφτω... Χρειαζομαι βοηθεια. Συγγνωμη για το τεραστιο ποστ και ευχαριστω εκ των προτερων...!

    Η θεση σου ειναι αρκετσ δυσκολη σε καταλαβαινω!!!!!αρχικα η αποψη μου ειναι οτι ριναι κατα τη γνωμη μου ''""μεγαλη"""η κυηση για να προχωρησεις σ εκτρωση..σε λιγο στην συχενικη θα δεις ενα μικρο ανθρωπακι!!!!!οσο αφορα το συντροφο σου πρεπει να σκεφτεις τι θα κανεις παρακατω!!!θα σου προτεινα επειδη  σου λεει αυτα που σου λεει να μην προχωρησεις σε διαδικασιες μαζι του που θα τον νομομοποιησουν στη χωρα κ μερα θα εχει δικαιωματα στο παιδι.νσι πατεραςς του ειναι κ τον χρειαζεται απο την μια απο την αλλη ομως επειδη με αυτα π σου λεει δεν τον βλεπω κ πολυ συγκροτημενο ατομο(θα επρεπε πυρετωδως να ψαχνει για δουλεια)καλο θα ηταν αν αποφασισεις να συνεχισετε να περιμενεις πρωτα να δεις  αν αλλαξει κ τοτε να προχωρησεις σε διαδικασιες νομιμοποιησης κλπ.οσο για το μωρακι θα μπορουσες να απευθυνθεις σε καποιο κεντρο στηριξεις!!!ναι ειναι μεγαλη ευθυνη αλλα η μεγαλυτερη χαρα που θα εχεις απο εδω κ περα.μιλα με την οικογενεια σου κ ζητα να σε στηριξουν οσο μπορουν.για το οικονομικο που σιγουρα ειναι μεγαλο θεμα να ξερεις οτι αν το θες κ με λιγη βοηθεια θα βρεθει λυση.απευθυνσου σε κεντρο στιρηξης!!

    Επιπλεον χωρις παρεξηγηση υπαρχουν παρα πολλα ζευγαρια που προσπαθουν εδω κ χρονια να κανουν παιδι κ δεν μπορουν κ ψαχνουν να υοθετησουν!!!!αν δεις κ πιστευεις οτι δεν μπορεις να ανταπεξελθεις ψαξου για να βρεις ενα τετοιο ζευγαρι.υπαρχει κ εδω δτο φορουμ αντιστοιχο θεμα με υοθεσιες.

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Επειδή διαβάζω διάφορα περίεργα, στενός συγγενής μου παντρεύτηκε αλλοδαπή που ηταν παράνομα στη χώρα. Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Η κοπέλα παρουσιάστηκε οικειοθελώς να ζητήσει επαναπατρισμό, την ακολούθησε ο συγγενής μου στη χώρα της, έκαναν εκεί γάμο, και μετά έκανε ξανά αίτηση να έρθει νόμιμα πια στην Ελλάδα. Η όλη διαδικασία πήρε αρκετούς μήνες, και φυσικά μιλάμε μόνο για άδεια παραμονής, η άδεια παραμονής με δικαίωμα εργασίας έχει άλλες προϋποθέσεις. Φυσικά μιλάω για κανονικό γάμο, όχι πλαστά χαρτιά κλπ, γιατί υπάρχουν και δικηγόροι που έναντι αδράς αμοιβής τα αναλαμβάνουν και αυτά.

    Από εκεί και πέρα ένα παιδί για να βγει από τη χώρα χρειάζεται διαβατήριο, και διαδικασία που περιλαμβάνει έγκριση και των δύο γονέων, οπότε προφανώς και δεν είναι επικίνδυνο να έχει το παιδί γονιό από άλλη χώρα! Αν και νομίζω ότι παίρνεις ένα δείγμα του τι θα αντιμετωπίσει το παιδί και ως προκατάλειψη το ίδιο μεγαλώνοντας στην Ελλάδα δυστυχώς. 

     

     

     

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    14 ώρες πρίν, ΑΡΓΚ είπε:

    Επειδή διαβάζω διάφορα περίεργα, στενός συγγενής μου παντρεύτηκε αλλοδαπή που ηταν παράνομα στη χώρα. Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Η κοπέλα παρουσιάστηκε οικειοθελώς να ζητήσει επαναπατρισμό, την ακολούθησε ο συγγενής μου στη χώρα της, έκαναν εκεί γάμο, και μετά έκανε ξανά αίτηση να έρθει νόμιμα πια στην Ελλάδα. Η όλη διαδικασία πήρε αρκετούς μήνες, και φυσικά μιλάμε μόνο για άδεια παραμονής, η άδεια παραμονής με δικαίωμα εργασίας έχει άλλες προϋποθέσεις. Φυσικά μιλάω για κανονικό γάμο, όχι πλαστά χαρτιά κλπ, γιατί υπάρχουν και δικηγόροι που έναντι αδράς αμοιβής τα αναλαμβάνουν και αυτά.

    Από εκεί και πέρα ένα παιδί για να βγει από τη χώρα χρειάζεται διαβατήριο, και διαδικασία που περιλαμβάνει έγκριση και των δύο γονέων, οπότε προφανώς και δεν είναι επικίνδυνο να έχει το παιδί γονιό από άλλη χώρα! Αν και νομίζω ότι παίρνεις ένα δείγμα του τι θα αντιμετωπίσει το παιδί και ως προκατάλειψη το ίδιο μεγαλώνοντας στην Ελλάδα δυστυχώς. 

     

     

     

    Η αντίθεση μας δεν είναι ρατσιστική και απο εμένα τουλάχιστον δεν υπάρχει αυτή η πρόθεση.Προφανώς κ χρειάζεται διαβατήριο κλπ όμως ξέρεις πολύ καλά ότι αυτά που έχουν αναφερθεί δεν είναι αποκύημα της φαντασίας μας αλλά γίνονται

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Καλημερα μελινα. Αρχικα, (λογικα θα στο συζητησε και η ψυχοθεραπευτρια σου και συγνωμη αν σε κουραζω.) πρωτου μαθεις για την εγκυμοσυνη, ειχες φανταστει αυτη τη σχεση με παιδι? (που εδω που τα λεμε ειναι ακομη πολυ φρεσκια και εσυ μικρη..) Ειπες πως το παιδι το θελεις, το θελεις τωρα που "ηρθε" η' το ηθελες και απο πριν;  (οτι προεκυψε το ανεφερες, η ιδεα ομως οταν υπηρχε μονο ως ιδεα σε χαλαγε;) αντισυλληψη χρησιμοποιουσατε γενικα; σου φανηκε ποτε να ηταν επιδιωξη του συντροφου σου;  μεχρι τωρα μιλησες για εναν συντροφο που χαρηκε πολυ για τα νεα, δεν αγχωθηκε ιδιαιτερα για τα μελλουμενα ομως.(νομιζω αυτο ειναι το δευτερο που πρεπει να εστιασεις και να συζητησετε. Το πρωτο ειναι η ειλικρινια σχετικα με το πως προεκυψε αυτη η εγκυμοσυνη. Και να προσδιορισει ο καθενας τις ευθυνες και το ρολο του για τη συνεχεια). Εγω δηλαδη καταλαβαινω πως εισαι σε μια σχεση που ακομα καλα καλα δεν ειχατε "πατησει" και ειχες τις αμφιβολιες σου. Ουτε καν εμπιστοσυνη στα βασικα δεν ειχε κερδισει.  Λες οτι περασατε δια πυρος και σιδηρου και ειστε μαζι 7μηνες. Πιστεψε με, ειναι πολυ νωρις και δεν το ειδες ακομα το πυρωμενο σιδερο της σχεσης, οποιας σχεσης. Οι φοβοι σου ετσι οπως τους περιεγραψες ολοι εχουν βαση και δεν εχεις αδικο να φοβασαι. Απο την αλλη να ξερεις οτι παντα τελικα βρισκουμε τη δυναμη οταν καλουμαστε να τα αντιμετωπισουμε. Συνεχισε να μιλας με το γιατρο σου και καντε σοβαρες κουβεντες με τον συντροφο. Προσπαθησε να μην εθελοτυφλεις σε πραγματα που ειναι μπροστα στα ματια σου. Το πιο δυσκολο ειναι αυτο, δεδομενης και της ψυχολογιας και της πιεσης που εχεις.  Σου ευχομαι τα καλυτερα

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Βλεπεις εναν ανθρωπος ο οποιος δεν κανει καμια προσπαθεια παρα το μονο που θελει ειναι να δικτυωθει και προφανως να φυγει. Εσυ εισαι ο ενδιάμεσος σταθμος για να πετυχει αυτα που θελει. Μην βαζεις τον εαυτο σου σε διαδικασιες οπως και το παιδι σου. Δυστυχως και το παιδι πολυ πιθανον να ειναι ενα χαρτι στα χερια του. Μιλα με ανθρωπους που γνωριζουν και δες πως θα το χειριστεις. Ευχομαι ολα να πανε καλα.

    • Μου αρέσει 3

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    19 ώρες πρίν, ΑΡΓΚ είπε:

    Επειδή διαβάζω διάφορα περίεργα, στενός συγγενής μου παντρεύτηκε αλλοδαπή που ηταν παράνομα στη χώρα. Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Η κοπέλα παρουσιάστηκε οικειοθελώς να ζητήσει επαναπατρισμό, την ακολούθησε ο συγγενής μου στη χώρα της, έκαναν εκεί γάμο, και μετά έκανε ξανά αίτηση να έρθει νόμιμα πια στην Ελλάδα. Η όλη διαδικασία πήρε αρκετούς μήνες, και φυσικά μιλάμε μόνο για άδεια παραμονής, η άδεια παραμονής με δικαίωμα εργασίας έχει άλλες προϋποθέσεις. Φυσικά μιλάω για κανονικό γάμο, όχι πλαστά χαρτιά κλπ, γιατί υπάρχουν και δικηγόροι που έναντι αδράς αμοιβής τα αναλαμβάνουν και αυτά.

    Από εκεί και πέρα ένα παιδί για να βγει από τη χώρα χρειάζεται διαβατήριο, και διαδικασία που περιλαμβάνει έγκριση και των δύο γονέων, οπότε προφανώς και δεν είναι επικίνδυνο να έχει το παιδί γονιό από άλλη χώρα! Αν και νομίζω ότι παίρνεις ένα δείγμα του τι θα αντιμετωπίσει το παιδί και ως προκατάλειψη το ίδιο μεγαλώνοντας στην Ελλάδα δυστυχώς. 

     

     

     

    Αναφέραμε απλώς και μόνο τι ορίζει το νομικό πλαίσιο της χώρας, για να το " πάω και λίγο παρακάτω" πέραν της πράξης γάμου υπάρχει πλέον η δυνατότητα  και δια μέσω συμβολαιογραφικής πράξης δηδαδη σύμφωνο συμβίωσης. Δηλώνονται μέλη ελληνικής οικογένειας , Έλληνα πολίτη. Το παράδειγμα του συγγενή σου δεν το γνωρίζω και πριν πόσα χρόνια έγινε.Το ζήτημα δικηγόρων που αναλαμβάνει να δώσει άδεια κτλ, πράγματι ελάχιστοι το κάνουν σε συνδιασμό με Ρομά προκειμένου να τελεστεί γάμος - γάμοι. Ελάχιστοι όμως , παίζεται  το πτυχίο κορώνα γράμματα. Επιπλέον, στο θέμα της αρπαγής παιδιού από τον πατέρα διαφωνώ κάθετα ως προς τις υπογραφές και το διαβατήριο. Στην Ελλάδα ζεις όχι στη Σουηδία η Αμερική. Όπως παράνομα με πλαστά στοιχεία έρχονται πολλοί τόσο εύκολα και παράνομα βγαίνουν από την χώρα μαζί με τα παιδιά. Μια βόλτα σε κεντρική πλατεια των Αθηνών θα σε πείσει πως πωλούνται διαβατήρια με το τσουβαλι. Οπότε άμα κάποιος θέλει παίρνει το παιδί και περνάει τα σύνορα...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    @melinapap αναρωτήσου αν θες το παιδί σου να έχει πρώτυπο αυτόν τον πατέρα, τι καλό μπορεί αυτός ο άνθρωπος να προσφέρει σε σένα και το παιδί, πάρε την ζωή σου στα χέρια σου, είσαι 28 ετών, η σχέση σου είναι τόσο τοξική (αυτό τουλάχιστον εγώ καταλαβαίνω) που ειλικρινά δεν ξέρω τι περιθόριο βελτίωσης πιστεύεις πως υπάρχει. Σκέψου το παιδί που θα έρθει και μόνο αυτό .

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    On 2/3/2018 at 6:32 ΜΜ, melinapap είπε:

    Αυτο σε σνδυασμο με το γεγονος οτι μου απεκρυψε πολυ σημαντικα πραγματα για την ζωη του τα οποια ανακαλυψα μονη μου και τον αντ

    Επίσης αναφέρεται στην αρχή για ψέματα και μυστικά κατά λέξη ,θεωρώ πως η θεματοθετρια δίνει τροφή σχολιων ... Το χρώμα και η καταγωγή εξυπακούεται πως δεν ποινικοποιειται ούτε κατακρίνεται! Θα πρέπει όμως πολλά πράγματα να την βάλουν σε υποψίες όχι σχετικά με την καταγωγή του αλλά την συμπεριφορά του... Θεωρώ λάθος να αναλώνεται η κουβέντα αυτή την στιγμή στον σύντροφό της..όταν βρίσκεται στην 12 η εβδομάδα και σκεφτόταν την άμβλωση...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    2 ώρες πρίν, Dust pink είπε:

    Επίσης αναφέρεται στην αρχή για ψέματα και μυστικά κατά λέξη ,θεωρώ πως η θεματοθετρια δίνει τροφή σχολιων ... Το χρώμα και η καταγωγή εξυπακούεται πως δεν ποινικοποιειται ούτε κατακρίνεται! Θα πρέπει όμως πολλά πράγματα να την βάλουν σε υποψίες όχι σχετικά με την καταγωγή του αλλά την συμπεριφορά του... Θεωρώ λάθος να αναλώνεται η κουβέντα αυτή την στιγμή στον σύντροφό της..όταν βρίσκεται στην 12 η εβδομάδα και σκεφτόταν την άμβλωση...

    Εγώ ας πούμε όταν έγραψα το 1ο ποστ ούτε καν είχα δει τη φώτο της κοπέλας την προσεξα στην πορεια της κουβέντας.

    @marakiz Πιθανόν να έχεις δίκιο στο ότι ακούγεται ρατσιστικό αν κ απο την πλευρά μου δεν υπάρχει αυτή η πρόθεση.Προφανώς κ όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι κ δεν μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι.Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι Έλληνας κ να είναι μπλεγμένος σε κύκλωμα trafficking ας πούμε.Απλά το γεγονός ότι ταυτόχρονα θέλει να δικτυωθει με τα λεγόμενα της κοπέλας με παρέπεμψε σε αυτό το σχόλιο περί "αρπαγων" κυρίως για να ταρακουνήσει τη θεματοθετρια και να καταλάβει τη σοβαρότητα της κατάστασης καθώς κ δε φαίνεται να την έχει αντιληφθεί.Ναι μεν έχει προβληματισμούς αλλα δε στηρίζονται στις σωστές βάσεις.

    Όπως προαναφέρθηκε και ξαναρωτηθηκε θα πρέπει η ίδια να αναρωτηθεί

    -Πώς θα είναι η ζωή μου με αυτόν τον άνθρωπο

    -Την φανταζόταν και απο πριν να κάνει οικογένεια μαζί του

    -Τι έχει να προσφέρει σε εκείνη κ στο μωρό (Όχι απο άποψη υλικών όμως)

    -Τι πρότυπο πατέρα θα είναι

    -Αρχικά τι σχέδιο υπάρχει για τον ερχομό του μωρού (έξοδα,δουλειά κλπ)

    -Όταν λέει θέλει να δικτυωθει τι εννοεί και τι θέση έχει σε αυτό η ίδια;

    -Η ίδια τι κινήσεις κάνει για το μωρο;

     

    Αυτά είναι τα πρώτα που μου έρχονται στο μυαλό..

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Γνωμη μου ειναι οτι αποφαση και αν παρεις να μην υπολογιζεις τον συντροφο σου καθως όπως αναφερεις δεν ειναι σταθερος χαρακτηρας και ισως να εχει και αλλα μυστικα τα οποια ακομα δεν εχεις ανακαλυψει..οπως για παραδειγμα μπορει να σε "χρησιμοποιεί" για να εχει που να μενει και οταν παντρευτειτε να νομιμοποιηθει στην Ελλαδα.. ισως και η εγκυμοσυνη να μην ηταν τυχαια.. σκέψου τα ολα αυτα.  Τον ξερεις καλυτερα απο εμας.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    1 ώρα πρίν, Elfer είπε:

    Εγώ ας πούμε όταν έγραψα το 1ο ποστ ούτε καν είχα δει τη φώτο της κοπέλας την προσεξα στην πορεια της κουβέντας.

    @marakiz Πιθανόν να έχεις δίκιο στο ότι ακούγεται ρατσιστικό αν κ απο την πλευρά μου δεν υπάρχει αυτή η πρόθεση.Προφανώς κ όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι κ δεν μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι.Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι Έλληνας κ να είναι μπλεγμένος σε κύκλωμα trafficking ας πούμε.Απλά το γεγονός ότι ταυτόχρονα θέλει να δικτυωθει με τα λεγόμενα της κοπέλας με παρέπεμψε σε αυτό το σχόλιο περί "αρπαγων" κυρίως για να ταρακουνήσει τη θεματοθετρια και να καταλάβει τη σοβαρότητα της κατάστασης καθώς κ δε φαίνεται να την έχει αντιληφθεί.Ναι μεν έχει προβληματισμούς αλλα δε στηρίζονται στις σωστές βάσεις.

    Όπως προαναφέρθηκε και ξαναρωτηθηκε θα πρέπει η ίδια να αναρωτηθεί

    -Πώς θα είναι η ζωή μου με αυτόν τον άνθρωπο

    -Την φανταζόταν και απο πριν να κάνει οικογένεια μαζί του

    -Τι έχει να προσφέρει σε εκείνη κ στο μωρό (Όχι απο άποψη υλικών όμως)

    -Τι πρότυπο πατέρα θα είναι

    -Αρχικά τι σχέδιο υπάρχει για τον ερχομό του μωρού (έξοδα,δουλειά κλπ)

    -Όταν λέει θέλει να δικτυωθει τι εννοεί και τι θέση έχει σε αυτό η ίδια;

    -Η ίδια τι κινήσεις κάνει για το μωρο;

     

    Αυτά είναι τα πρώτα που μου έρχονται στο μυαλό..

     

    Ναι βρε @Elfer μου δεν υπήρχε πρόθεση ρατσισμού από κανέναν μας , ούτε από μένα.. υποθέσεις και απόψεις συζητάμε γιατί όλα συμβαίνουν σ αυτή την ζωή. Την φωτό ούτε εγώ την είδα για να είμαι ειλικρινής όταν το είπε η @marakiz το πρόσεξα. Αλλά η κοπέλα έγραψε ένα θέμα και μέχρι στιγμής δεν έχει δώσει σημείο " ζωής" .

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, Dust pink είπε:

    Ναι βρε @Elfer μου δεν υπήρχε πρόθεση ρατσισμού από κανέναν μας , ούτε από μένα.. υποθέσεις και απόψεις συζητάμε γιατί όλα συμβαίνουν σ αυτή την ζωή. Την φωτό ούτε εγώ την είδα για να είμαι ειλικρινής όταν το είπε η @marakiz το πρόσεξα. Αλλά η κοπέλα έγραψε ένα θέμα και δεν και μέχρι στιγμής δεν έχει δώσει σημείο " ζωής" .

    Είμαι σίγουρη ότι και εσύ δεν είχες πρόθεση ρατσισμού γτ δε βγαίνει αυτό σα συμπέρασμα απο τα λεγόμενα σου..(τουλάχιστον εγω το βλέπω).Απλά και μόνο διευκρίνιση έκανα όπως καλα κανείς κ εσύ για να μην παρεξηγηθούμε...

    Το γεγονός ότι η κοπέλα οντως δεν έχει "παρουσία" και δε γίνεται αντίλογος δεν έχει νόημα και έτσι όλα είναι τελείως μα τελείως υποθετικά και μπορεί απλά να στηριζόμαστε σε μια λάθος διατύπωση στο αρχικό ποστ.Όπως και να'χει αν η θεματοθετρια απαντήσει κ μας λύσει κάποιες απορίες μπορεί κ η συζήτησή μας να γίνει λίγο πιο συγκεκριμένη.

     

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Από ποτέ η αξιολόγηση μιας κατάστασης θεωρείται ρατσισμός ; Ας μην πυροδοτούμε συζητήσεις και ας μη δημιουργούμε εντυπώσεις . Παράνομος μετανάστης = παράνομος . Ένας άνθρωπος που ζει εκτός νόμου είναι εκ των πραγμάτων αδίστακτος. Επομένως οι συστάσεις είναι επιβεβλημένες . Η θεματοθετρια δεν είναι μωρό και φέρει βαρύτατες ευθύνες για την κατάσταση της . Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να πάρει την κατάσταση στα χέρια της και να διορθώσει τα λάθη της . Νομίζω ότι οι κατευθύνσεις που έχουν δοθεί από όσες κύριες έδειξαν θέληση για βοήθεια και όχι κριτική διάθεση για τις απόψεις που εκφράστηκαν με στόχο καθαρά τη δημιουργία εντυπώσεων, είναι σωστές . Προσωπικά : καλή φώτιση σε ότι επιλεξεις . 

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    πρίν από 3 λεπτά , Macgyver είπε:

    Από ποτέ η αξιολόγηση μιας κατάστασης θεωρείται ρατσισμός ; Ας μην πυροδοτούμε συζητήσεις και ας μη δημιουργούμε εντυπώσεις . Παράνομος μετανάστης = παράνομος . Ένας άνθρωπος που ζει εκτός νόμου είναι εκ των πραγμάτων αδίστακτος. Επομένως οι συστάσεις είναι επιβεβλημένες . Η θεματοθετρια δεν είναι μωρό και φέρει βαρύτατες ευθύνες για την κατάσταση της . Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να πάρει την κατάσταση στα χέρια της και να διορθώσει τα λάθη της . Νομίζω ότι οι κατευθύνσεις που έχουν δοθεί από όσες κύριες έδειξαν θέληση για βοήθεια και όχι κριτική διάθεση για τις απόψεις που εκφράστηκαν με στόχο καθαρά τη δημιουργία εντυπώσεων, είναι σωστές . Προσωπικά : καλή φώτιση σε ότι επιλεξεις . 

    Συμφωνω μαζί σου!Ούτως ή άλλως το θέμα είναι σύνθετο ,όλες οι απόψεις δωθηκαν στα πλαίσια της καλής θέλησης και με καλή πρόθεση. Τα πράγματα σύμφωνα με την περιγραφή της είναι πιο ζορικα απ' ότι δείχνουν και κάποιος τρίτος όπως εμείς οφείλει να τα επισημανει, στα πλαίσια της συμβουλής που ζητά. 

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    14 ώρες πρίν, Elfer είπε:

     

    @marakiz Πιθανόν να έχεις δίκιο στο ότι ακούγεται ρατσιστικό αν κ απο την πλευρά μου δεν υπάρχει αυτή η πρόθεση.

     

     

    Το αντιλαμβάνομαι elfer γι αυτό κι έγραψα ότι ακούγεται/διαβάζεται ρατσιστικό. Δεν χαρακτήρισα καμιά ως ρατσίστρια. Είναι τελείως διαφορετικό το να σχολιάζεις μια δημοσίευση και να κάνεις αντίλογο με όσα διαβάζεις, δηλαδή να συζητάς με ευγένεια αλλά χωρίς λογοκρισία και τελείως διαφορετικό το να χαρακτηρίζεις κάποιον. Συνηθίζω να προσέχω πολύ τα λόγια μου για να αποφεύγονται παρεξηγήσεις και θεωρώ πως αυτό που έγραψα είναι σαφές. 

     

    20 ώρες πρίν, marakiz είπε:

    Αρχικά θεωρώ υπερβολή να μιλάμε για μελλοντικές απαγωγές επειδή και μόνο κάποιος είναι μετανάστης. Θέλετε δεν θέλετε, ακόμα και αν δεν τον εννοείτε έτσι, ακούγεται/διαβάζεται ρατσιστικό. 

     

    Κατά τα άλλα η κοπέλα  παρόλο που έχει να μπει από το Σαββάτο και δεν έχει διαβάσει καμιά απάντηση, χρειάζεται επαγγελματική βοήθεια από ανθρώπους που γνωρίζουν πως να τη βοηθήσουν. Ψυχολογικά και πρακτικά. Είναι ολοφάνερο από τα γραφόμενα της και δεν θα εμβαθύνω από λεπτότητα, δεν υπάρχει λόγος επίκρισης αυτή τη στιγμή.

     

    Και κατά τα άλλα επιλέγω να μη μυγιαστώ με χαρακτηρισμούς. Βαριέμαι.

     

     

     

    • Μου αρέσει 1

    TmO0p3.png Ο τρόπος που μιλάμε στα παιδιά μας, γίνεται η εσωτερική τους φωνή.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα

    • Σύνδεση/Εγγραφή

      Για να μπορέσετε να απαντήσετε σε ερωτήματα ή να ρωτήσετε τα μέλη κάποιο νέο ερώτημα είναι απαραίτητο να εγγραφείτε! Είναι εύκολο & δωρεάν! 

    • Similar Content

      • Από sashoo,
        Καλημέρα σε όλους σας. Σας διαβάζω αρκετούς μήνες, έχωντας νιώσει συγκίνηση, χαρά αλλά κ μεγάλη αγωνία, με τις ιστορίες σας...
        Αισθάνθηκα την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας κ τη δική μου ιστορία. Ξεκίνησε πριν 10 χρόνια όταν έχασα το μωράκι μου στο τέλος το 2τριμήνου,από αποκόλληση πλακούντα.Δεν μπόρεσα να το ξεπεράσω, ήταν ο πόνος μου κ ο καημός μου.Χώρησα κ συνέχισα νιώθωντας τύψεις για το χαμό του... Το καλοκαίρι αποφασίσαμε με το νέο σύντροφό μου να προσπαθήσουμε για ένα μωράκι, πήγα για προγεννετικό έλεγχο κ τεστ ΠΑΠ. Ηθελα όλα να ξεκινήσουν σωστά αλλά άρχισαν οι εκπλήξεις!!! Στον υπέρηχο φάνηκε σοκολατοειδή κύστη που κάλυπτε τη 1ωοθήκη,ΣΟΚ έκανα μαγνητική,όπου ευτυχώς διαγνώστηκε προχωρημένη ενδομητρίωση. υπογονημότητα είπε η γιατρός μου.Το τεστ ΠΑΠ έδειξε ASCUS άτυπα πλακώδη κύτταρα!!! 2οΣΟΚ.Εκανα ενέσιμη θεραπεία για την ενδομητρίωση κ μπήκα σε τεχνική εμμηνόπαυση για 3μηνες.Ταυτόχρονα έκανα όλες τις εξετάσεις για ιους κ μικροοργανισμούς.Ολα αρνητικά.Τον Νοέμβριο είχα την 1η ωορηξία,ευχής έργο, θα ήταν να μείνω έγκυος,διαφορετικά θα έκανα κ τη 2η ένεση.Δεν πίστευα πως μπορούσε να συμβεί αλλά ανέβαλλα την ένεση γιατι δεν ένιωθα έτοιμη να περάσω πάλι όλες τις παρενέργειες.Έχω δισανεξία στις ορμόνες κ ήμουν ράκος. Έμεινα ΕΓΚΥΟΣ!!!Δεν μπόρεσα όμως να χαρώ καθόλου, άρχισε ο τρόμος μου... Είμαι 6 εβδομάδων κ 4ημερων,το φασολάκι είναι εκεί,το είδα την προηγούμενη εβδομάδα,θα ξανακάνω υπέρηχο την Τετάρτη για να δούμε την καρδούλα του, καθώς κ τεστ ΠΑΠ. Τι γίνεται όμως με τον τράχηλο? Οι πιθανότητες να αποβάλλω στο 2οτρίμηνο είναι πολλές.Το απόγευμα έχω ραντεβού με αιματολόγο για να συζητήσουμε το ιστορικό μου, η γιατρός μου θέλει ν΄αποκλείσει πρόβλημα πυκτικότητας ?κ να προσανατολιστούμε στην ανεπάρκεια τραχήλου!!! Είμαι τρομοκρατημένη μετά από τόσα χρόνια, με μία ωοθήκη έμεινα έγκυος και να το χάσω πάλι?... Δε νομίζω πως μπορώ να το αντέξω. Είμαι 37 χρονών πια κ με ανεπάρκεια τραχήλου δεν μου συστήνουν ούτε εξωσωματική.Αυτή η φυσική εγκυμοσύνη ήταν θαύμα είπε η γιατρος μου!!! Εγώ όμως είμαι κουρέλι, πολύ αγχωμένη και απαισιόδοξη... [/b]
      • Από Ivi 77,
        Καλησπέρα σας, 
        Είμαι στην 16η εμδομαδα κύησης και λόγω βήχα, πονόλαιμου και φλεγματων ο γυναικολόγος μου μου έδωσε για 6 μέρες από ένα χάπι zithroxyn αντιβίωση. 
         
        Αισθάνομαι τύψεις που θα αναγκαστώ να την πάρω. Αν δεν την πάρω φοβάμαι αν θα μου περάσει γτ ήδη το έχω 4 5 μέρες. Έχει πάρει καμία την ίδια αντιβίωση; θα ήθελα γνώμες και ανάλογη εμπειρία. 
         
        Ευχαριστώ. 
      • Από Vas,
        Καλησπέρα σας!
         
        Αφορμή για την παράθεση του παρακάτω κειμένου, στάθηκαν τα σχόλια που διάβασα, σε ενα αγωνιώδη post μιας κοπέλας ετούτου του forum με ανησυχία για την εξέλιξη της εγκυμοσύνης της καθώς ο γιατρός της είπε οτι η αυχενική της δεν ήταν "καλή".
         
         
        Ελπίζω να αφιερώσετε λίγο χρόνο για να το διαβάσετε!
        Ίσως σας διαφωτήσει και εσάς όπως και εμένα.
         
        Το κείμενο είναι μακροσκελές και πολύ περιεκτικό είναι δημοσιευμένο στη σελίδα http://www.unborn.gr/unborn1/unborn/index.php?id=7,21,0,0,1,0 και αποτελεί
        την Διάλεξη του Δρ. Σάββα Κυριακίδη
         
        Λευκωσία 1992
         
        Ο προγεννητικός έλεγχος είναι μια σειρά εξετάσεων που δείχνουν αν το έμβρυο είναι υγιές. Κάποιες μπορεί να δώσουν ανακριβή αποτελέσματα, ενώ μερικές είναι επικίνδυνες για το έμβρυο.
        Ο Σύλλογος Προστασίας Αγέννητου Παιδιού δεν αντιτίθεται στη διενέργεια των (μη επικίνδυνων) εξετάσεων προγεννητικού ελέγχου όταν σκοπεύουν στον εντοπισμό θεραπεύσιμων ανωμαλιών του εμβρύου. Αντιτίθεται όμως στην άποψη ότι η έκτρωση είναι αναγκαίο κακό στην περίπτωση που ο προγεννητικός έλεγχος υποδείξει "πρόβλημα" στο έμβρυο.
        Το παρόν άρθρο περιέχει σχετική διάλεξη του γυναικολόγου χειρούργου μαιευτήρα Δρ. Σάββα Κυριακίδη, που έλαβε χώρα στη Λευκωσία τον Μάρτιο του 1992. Διευκρινίζουμε ότι το άρθρο δεν αφορά την Ελλάδα, αλλά την κατάσταση στην Κύπρο, όπου ζει και εργάζεται ο κ. Κυριακίδης. Οι κρίσεις και εκτιμήσεις πέρα από τα παρεχόμενα επιστημονικά στοιχεία, αποτελούν προσωπικές γνώμες του συγγραφέα.
         
        Διάλεξη Δρ. Σάββα Κυριακίδη
         
        Λευκωσία 1992
         
        Ο προγεννητικός έλεγχος είναι μια νέα ανακάλυψη της Ιατρικής Επιστήμης και ιδιαίτερα του κλάδου της Μαιευτικής-Γυναικολογίας, που άρχισε να εφαρμόζεται συστηματικά στη δεκαετία του '70. Όταν λέμε προγεννητικό έλεγχο, εννοούμε τις διάφορες εξετάσεις που κάνουμε στο έμβρυο για να διαπιστώσουμε εάν πάσχει από κάποια ασθένεια ή όχι. Οι πρώτες ασθένειες, για τις οποίες άρχισε να γίνεται προγεννητικός έλεγχος συστηματικά, ήταν το σύνδρομο Down ή μογγολοειδής ιδιωτεία και η μεσογειακή αναιμία. Δυστυχώς, η Ελλάδα είχε το θλιβερό προνόμιο να είναι από τις πρώτες χώρες που άρχισε να εφαρμόζεται ο προγεννητικός έλεγχος για μεσογειακή αναιμία και άλλες παρεμφερείς αναιμίες, όπως η δρεπανοκυτταρική αναιμία.
        Κατ' αρχάς πρέπει να πούμε σε ποιες γυναίκες εφαρμόζεται αυτός ο έλεγχος. Γίνεται σε εγκύους που φέρουν το στίγμα μεσογειακής αναιμίας, τόσο οι ίδιες, όσο και οι σύζυγοί τους. Σ' ένα ζευγάρι που έχουν και οι δύο το στίγμα της μεσογειακής αναιμίας, υπάρχει πιθανότητα 25% (1/4) να γεννηθεί παιδί με μεσογειακή αναιμία, 50% να γεννηθεί παιδί που θα φέρει το στίγμα της μεσογειακής αναιμίας και 25% να γεννηθεί παιδί που δεν θα φέρει ούτε καν το στίγμα.
        Πώς γίνεται αυτή η εξέταση; Στα τέλη της δεκαετίας του '70 ήταν πολύ πρωτόγονη και σχεδόν όλες οι γυναίκες που υποβάλλονταν σε αυτήν την εξέταση απέβαλλαν, και η αποβολή γινόταν είτε το έμβρυο ήταν υγιές είτε ήταν άρρωστο. Η βασική αρχή του προγεννητικού ελέγχου και τότε και σήμερα είναι να πάρουμε εμβρυϊκό αίμα και να του κάνουμε ανάλυση, για να βρούμε εάν το έμβρυο πάσχει από μεσογειακή αναιμία ή όχι. Από ποιο ανατομικό σημείο του εμβρύου παίρνουμε αυτό το αίμα; Στην αρχή της εφαρμογής της μεθόδου παίρναμε αίμα από ένα αιμοφόρο αγγείο του πλακούντα, το ταίρι, όπως το ξέρει ο περισσότερος κόσμος. Ο μαιευτήρας τρυπούσε με μια ειδική μακριά βελόνα δια μέσου των κοιλιακών τοιχωμάτων και της μήτρας της εγκύου, σχεδόν πάντοτε στα τυφλά. Μερικές φορές μπορούσε να καθοδηγείται από το πρωτόγονο Ultra Sound της δεκαετίας εκείνης, για να φθάσει με τη βελόνα στον πλακούντα και να πετύχει κάποιο αιμοφόρο αγγείο, για να πάρει εμβρυϊκό αίμα. Επειδή αυτή η παρακέντηση, αυτό το τρύπημα, μπορούσε να επαναληφθεί πολλές φορές, αυτός ήταν και ο λόγος που σχεδόν όλες οι γυναίκες που υποβάλλονταν σε αυτή τη μέθοδο απέβαλλαν.
        Στη συνέχεια, εφαρμόστηκε η παρακέντηση με την καθοδήγηση του εμβρυοσκοπίου, οπότε μπορούσαμε να πάρουμε αίμα κατ' ευθείαν από τον ομφάλιο λώρο ή την έκφυση του ομφαλίου λώρου, από τον πλακούντα ή από αγγείο του πλακούντα.
        Έπειτα, με την τεράστια τεχνολογική ανάπτυξη των υπερήχων, του γνωστού Ultra Sound, μπορούμε να κάνουμε ομφαλοκέντηση, δηλαδή να πάρουμε εμβρυϊκό αίμα από τον ομφάλιο λώρο, κατευθύνοντας τη βελόνα παρακεντήσεως με τη βοήθεια των υπερήχων. Η τελευταία μέθοδος που αναφέραμε είναι μία από τις δύο μεθόδους που χρησιμοποιούνται και σήμερα για τον προγεννητικό έλεγχο της μεσογειακής αναιμίας. Η μέθοδος αυτή χρησιμοποιείται σήμερα σε προχωρημένες εγκυμοσύνες, ενώ η άλλη, που θα αναφέρουμε πιο κάτω, σε εγκυμοσύνες που βρίσκονται σε αρχικό στάδιο.
        Ένα ερώτημα που δημιουργείται είναι: σε ποιο στάδιο της εγκυμοσύνης γίνεται αυτή η εξέταση; Συνήθως γίνεται μεταξύ της 17ης - 20ής εβδομάδας της εγκυμοσύνης και μετά από 8 - 10 ημέρες έχουμε τα αποτελέσματα. Εάν το έμβρυο πάσχει, η λύση που δίνει η "μοντέρνα" Ιατρική είναι η έκτρωση, δηλ. μία έκτρωση στον 5ο - 6ο μήνα της εγκυμοσύνης. Τη λέξη "μοντέρνα" προηγουμένως την θέσαμε εντός εισαγωγικών. Και τούτο, γιατί οποιαδήποτε Ιατρική ανέχεται την έκτρωση όχι μόνο δεν είναι μοντέρνα, αλλά είναι πανάρχαια, βάρβαρη, απάνθρωπη και οπισθοδρομική. Για να συνειδητοποιήσει ο αναγνώστης καλύτερα τι διαπράττουμε με την έκτρωση, ας σκεφθεί πως, αν αυτά τα παιδιά μετά την έκτρωση δεν τα ρίχναμε στον κουβά ή στα σκουπίδια του χειρουργείου να ξεψυχήσουν, αλλά τα βάζαμε σε μια σύγχρονη θερμοκοιτίδα, θα μπορούσαν άνετα να επιβιώσουν.
        Η άλλη μέθοδος που εφαρμόζεται σήμερα για τον προγεννητικό έλεγχο της μεσογειακής αναιμίας, είναι μια καινούργια μέθοδος, κατά την οποία παίρνουμε πλακουντιακές λάχνες. Σε αυτή την περίπτωση μπορεί να φτάσουμε στον πλακούντα και να πάρουμε λάχνες είτε δια μέσου των κοιλιακών τοιχωμάτων είτε δια μέσου του κόλπου και εν συνεχεία του τραχηλικού στομίου. Η ηλικία του αγέννητου βρέφους, κατά την οποία εφαρμόζεται αυτή ή μέθοδος, είναι 10-12 εβδομάδες. Η μέθοδος αυτή διαφημίστηκε πολύ στους ιατρικούς κύκλους και πολλοί γυναικολόγοι, ιδιαίτερα αυτοί που ασχολούνται με τον προγεννητικό έλεγχο, τη δέχθηκαν με ενθουσιασμό, με το δικαιολογητικό ότι, αντί η έκτρωση να γίνεται στην 26η εβδομάδα της εγκυμοσύνης, να γίνεται στη 16η εβδομάδα. Δυστυχώς, οι σκέψεις αυτές μπορούν να χαρακτηριστούν τουλάχιστον επιπόλαιες και ανεύθυνες, διότι είτε στη 16η είτε στην 26η είτε ακόμα και στην 6η εβδομάδα γίνει η έκτρωση, η ίδια πράξη εκτελείται, όπως την αναφέρει και ο Καθηγητής Κ. Λούρος στο γνωστό σύγγραμμά του "Φόνος εκ προμελέτης". Ίσως να υπάρχει κάποια συναισθηματική διαφορά, αλλά η ουσία της πράξεως είναι η ίδια: ΦΟΝΟΣ !
        Η τελευταία αυτή μέθοδος που αναφέραμε, ανακαλύφθηκε στην Κίνα από Κινέζους γιατρούς το 1981-82 και τελειοποιήθηκε από Άγγλους. Ο στόχος των Κινέζων γιατρών ήταν να βρίσκουν ποια έμβρυα είναι κορίτσια και ποια αγόρια, για να κάνουν έκτρωση τα κορίτσια. Με αυτή τη μέθοδο μπορούμε να βρούμε, εκτός από τη μεσογειακή αναιμία, εάν το έμβρυο είναι αγόρι ή κορίτσι ή εάν πάσχει από άλλες χρωμοσωμικές ανωμαλίες. Ενώ πολλοί γιατροί υποδέχθηκαν τη μέθοδο αυτή με μεγάλο ενθουσιασμό, ένα-δύο χρόνια μετά την εφαρμογή της άρχισαν οι πρώτες απογοητεύσεις. Παιδιά, που βρήκαν οι γιατροί ότι είναι υγιή και δεν πάσχουν από μεσογειακή αναιμία και τα άφηναν να γεννηθούν, γεννιούνταν ακρωτηριασμένα, δηλ. μπορεί να μην είχαν πόδι ή χέρι ή και τα δύο μαζί, χωρίς να μπορούν ακόμα οι γιατροί να δώσουν μια εξήγηση, ένα συγκεκριμένο λόγο. Το μόνο σίγουρο που βλέπουμε είναι πως η φύση εκδικείται αμείλικτα τη βίαιη και βάναυση επέμβαση που κάνουμε πάνω της.
        Καλό θα ήταν να αναφερθεί πώς γίνεται η έκτρωση σε αυτές τις προχωρημένες εγκυμοσύνες, που το έμβρυο πάσχει από μεσογειακή αναιμία ή άλλη ασθένεια. Στο πρόσφατο παρελθόν χρησιμοποιούνταν υπέρτονα διαλύματα, τα οποία διοχετεύονταν με βελόνα, με παρακέντηση, στον αμνιακό σάκκο. Τότε το έμβρυο πέθαινε αμέσως, γιατί κατάπινε μαζί με το αμνιακό υγρό και το δηλητηριώδες άλας, το οποίο επιπλέον του προκαλούσε πολλαπλά εγκαύματα στο δέρμα. Μετά από το φρικιαστικό και επώδυνο θάνατο του εμβρύου άρχιζαν ωδίνες στη γυναίκα, η οποία απέβαλλε το έμβρυο σε λίγες ώρες. Αυτή η μέθοδος μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα και σε συνδυασμό με κολπικά δισκία προσταγλανδινών, οι οποίες είναι ένα καινούργιο φάρμακο της τελευταίας 10ετίας. Επίσης μπορούσε να γίνει και κανονική απόξεση, όπως γίνεται στις κυήσεις του αρχικού σταδίου. Να γίνει δηλαδή στο χειρουργείο διαστολή του τραχηλικού στομίου και, αφού κομματιαστεί το έμβρυο, να αφαιρεθεί κομμάτι-κομμάτι μέσα από τη μήτρα.
        Σήμερα κάνουν έκτρωση για τα έμβρυα με μεσογειακή αναιμία ή σύνδρομο Down ή διάφορες άλλες ασθένειες με πιο μοντέρνες μεθόδους. Απ' ότι φαίνεται, αυτές οι μοντέρνες μέθοδοι δίδουν και κάποιο "άλλοθι" στους γιατρούς που τις χρησιμοποιούν. Είναι κάτι ανάλογο με αυτό που γίνεται στον πόλεμο. Τα πιο παλιά χρόνια, ο στρατιώτης έβλεπε συνήθως αυτόν που σκότωνε και μπορούσε να έχει και τύψεις. Σήμερα όμως όχι, γιατί πατάς ένα κουμπί και μπορείς να σκοτώσεις χιλιάδες. Κάτι παρόμοιο γίνεται και στην Ιατρική. Αποφασίζει κάποιος υπουργός Υγείας πως πρέπει να γίνεται σε όλες τις εγκύους προγεννητικός έλεγχος, οπότε χιλιάδες έμβρυα ή καλύτερα αγέννητα παιδιά θανατώνονται. Φυσικά, λέμε και "εύγε" σ' αυτόν τον Υπουργό, γιατί μας παρουσιάζει τον προγεννητικό έλεγχο σαν κοινωνική προσφορά! Μάλιστα ο κάθε υπουργός Υγείας έχει και την ψευδαίσθηση πως δεν είναι ο υπεύθυνος αυτών των χιλιάδων εκτελέσεων αθώων εμβρύων. Ίσως επειδή δεν επισκέφθηκαν καμμία φορά τους φούρνους των νοσοκομείων την ώρα που καίνε τα σωματάκια αυτών των αθώων αγέννητων παιδιών. Αλήθεια, τι διαφορά υπάρχει μεταξύ αυτών των φούρνων των νοσοκομείων μας και των χιτλερικών φούρνων των στρατοπέδων συγκεντρώσεως; Αλήθεια, ποιοι υπέφεραν περισσότερο, αυτοί που εξολόθρευε ο Χίτλερ στους θαλάμους αερίων ή τα αγέννητα παιδιά που εξολοθρεύονται με τη χορήγηση δηλητηριώδους άλατος; Η σημερινή Ιατρική απαντά πως περισσότερο υποφέρουν τα αγέννητα παιδιά!
        Μετά από την παρένθεση αυτή, σημειώνουμε μερικούς ακόμα σύγχρονους τρόπους εκτελέσεως των αγέννητων παιδιών. το φάρμακο της προσταγλανδίνης, που κυκλοφορούσε μόνο σε κολπικά δισκία, σήμερα παρασκευάστηκε και για ενδοφλέβια χορήγηση. σε ένα ορό 2 ΑΜΡ ρίχνεται λίγο από το φάρμακο αυτό και σε 7-8 ώρες το πολύ η γυναίκα αποβάλλει το έμβρυο. Μία ΑΜΡ. προσταγλανδίνης στοιχίζει περίπου 25 κυπριακές λίρες. Για κάθε φόνο αγέννητου παιδιού με μεσογειακή αναιμία ή σύνδρομο Down, που γίνεται στα κρατικά νοσοκομεία, ο φορολογούμενος Κύπριος πληρώνει περίπου 1000 λίρες (500.000 δρχ. περίπου). Όσα χρήματα σπαταλά σήμερα η "πολιτισμένη" Ευρώπη και Βόρεια Αμερική για τον προγεννητικό έλεγχο, εάν χρησιμοποιούνταν για τα πεινασμένα παιδιά της Ασίας, Αφρικής και Λατινικής Αμερικής, δεν θα πέθαινε κανένα από πείνα ή παιδικές αρρώστιες. Όσο στοιχίζουν 2 ΑΜΡ. προσταγλανδίνης, το ίδιο στοιχίζουν και 50 εμβόλια ερυθράς. Τα Υπουργεία Υγείας δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό για την προμήθεια εκτρωτικών φαρμάκων, γιατί χρησιμοποιούν τα πιο μοντέρνα και ακριβά φάρμακα. Στο σημείο αυτό τίθεται το ερώτημα: ακολουθείται η αυτή τακτική και στην προμήθεια των υπολοίπων φαρμάκων; Εάν μια γυναίκα θέλει να κάνει έκτρωση για το άρρωστο αγέννητο παιδί της, εισάγεται χωρίς κανένα πρόβλημα σε κρατικό νοσοκομείο και την επομένη γίνεται η έκτρωση. Εάν όμως μια άλλη έχει πέτρες στη χολή και χρειάζεται εγχείρηση, μπορεί κάλλιστα να της λεχθεί ότι θα υπάρχει κρεβάτι σε έξι μήνες. Διερωτώμαι γιατί αυτή η μανία με τις εκτρώσεις, γιατί αυτό το μίσος προς την ίδια την ζωή; το κάθε παιδί που έρχεται στον κόσμο, είτε είναι άρρωστο είτε είναι υγιές, είναι ένας μικρός άγγελος. Εάν έχεις το δικαίωμα να σκοτώσεις έναν άγγελο, τότε έχεις το δικαίωμα να σκοτώσεις και ένα παιδί που πάσχει από μεσογειακή αναιμία ή σύνδρομο Down.
        Ίσως είναι περιττό να αναφερθούν οι πολλές επιπλοκές που οπωσδήποτε έχει κάθε γυναίκα μετά την έκτρωση, ιδιαίτερα σε αυτή την προχωρημένη ηλικία της εγκυμοσύνης. Οι καθαρά ιατρικές επιπλοκές μετά από μια έκτρωση, αν και σπάνιες, μπορεί να φθάσουν τις τριάντα, όπως αιμορραγία, μόλυνση, ανεπάρκεια τραχηλικού στομίου, διάτρηση μήτρας, επιπλοκές της ναρκώσεως κλπ. Η κυριότερη όμως επιπλοκή, η οποία πάντοτε εμφανίζεται σε όλες τις γυναίκες, χωρίς εξαίρεση, είναι το μετεκτρωτικό σύνδρομο, δηλ. όλες οι γυναίκες που κάνουν έκτρωση έχουν ψυχολογικά προβλήματα και τύψεις σε όλη τους τη ζωή!
        Σε όλη αυτή τη διαδικασία του προγεννητικού ελέγχου, που γίνεται για τη διάγνωση της μεσογειακής αναιμίας, εκτός από τα άρρωστα μωρά, που θανατώνονται όλα ανεξαίρετα, θανατώνονται και πάρα πολλά υγιή, λόγω λάθους και παρενεργειών της μεθόδου. Ο ακριβής αριθμός τους είναι άγνωστος, γιατί τα Υπουργεία Υγείας ποτέ δεν έδωσαν επίσημα στοιχεία, για ευνοήτους λόγους. Πάντως ο αριθμός αυτός θα πρέπει να είναι αρκετά μεγάλος, λόγω του πολυπλόκου της μεθόδου.
        Παράλληλα με αυτά σημειώνουμε στη συνέχεια και για μια άλλη κύρια ασθένεια, για την οποία γίνεται προγεννητικός έλεγχος, το σύνδρομο Down (μογγολοειδής ιδιωτεία). Η ασθένεια αυτή είναι μία χρωματοσωματική ανωμαλία στο 21ο ζεύγος χρωματοσωμάτων του ανθρώπου, με κύρια χαρακτηριστικά την πνευματική καθυστέρηση και αλλαγές στην εμφάνιση του ατόμου. Ο προγεννητικός έλεγχος για την ασθένεια αυτή είναι πολύ πιο απλός από τον προγεννητικό έλεγχο της μεσογειακής αναιμίας. και τούτο, γιατί δεν χρειαζόμαστε εμβρυϊκό αίμα, αλλά αμνιακό υγρό, του οποίου η λήψη είναι πολύ πιο εύκολη και πιο απλή. Με τη λήψη αμνιακού υγρού και την εξέταση, κατά την οποία κάνουμε καρυότυπο του εμβρύου, μπορούμε να διαγνώσουμε και άλλες 82 χρωματοσωματικές ασθένειες. Για τους γιατρούς που δέχονται τον προγεννητικό έλεγχο και τις εκτρώσεις προχωρημένης ηλικίας σαν κάτι το παραδεκτό και ηθικά επιτρεπτό, ο προγεννητικός έλεγχος για το σύνδρομο Down και άλλες χρωματοσωματικές ασθένειες γίνεται σε γυναίκες προχωρημένης ηλικίας, δηλ. 38-40 ετών και άνω και σε γυναίκες βεβαρυμένου οικογενειακού ή προσωπικού ιστορικού, δηλ. γυναίκες που βρίσκονται σε ομάδες υψηλού κινδύνου.
        Τώρα πώς έγινε και τα τελευταία χρόνια στην Κύπρο και σε πολλές άλλες χώρες άρχισε να γίνεται ανεξέλεγκτα σε όλες τις γυναίκες προγεννητικός έλεγχος για το σύνδρομο Down; Διερωτώμαι ποιοι ιατρικοί λόγοι το επέβαλαν, που δεν νομίζω να υπάρχουν τέτοιοι. Επιπρόσθετα κανένα σοβαρό ιατρικό σύγγραμμα δεν συνιστά να γίνεται προγεννητικός έλεγχος σε όλες τις γυναίκες. Μήπως ο ανεξέλεγκτος προγεννητικός έλεγχος είναι ένα πρόσχημα για την ανεξέλεγκτη προώθηση των εκτρώσεων, ειδικά της μεγάλης ηλικίας; Ο λόγος που είναι αχρείαστος και επικίνδυνος ο προγεννητικός έλεγχος σε νεαρές εγκύους είναι πως αυτές οι γυναίκες έχουν ελάχιστες πιθανότητες να γεννήσουν παιδί με χρωματοσωματικές ανωμαλίες, ενώ είναι πολύ μεγαλύτερος ο κίνδυνος να αποβάλουν το έμβρυο, είτε είναι υγιές είτε όχι, εφ' όσον υποστούν τις αχρείαστες και άσκοπες εξετάσεις του προγεννητικού ελέγχου.
        Το πιο εξωφρενικό και σκανδαλώδες που γίνεται τα τελευταία χρόνια είναι το έμμεσο και παραπλανητικό μήνυμα που μεταδίδεται προς τις εγκύους, πως αν κάνουν τον προγεννητικό έλεγχο και το έμβρυο πάσχει από πνευματική καθυστέρηση, υπάρχει κάποια άλλη θεραπεία εκτός από την έκτρωση, για να προληφθεί η πνευματική καθυστέρηση. Ουσιαστικά το μήνυμα αυτό είναι ένα θρασύτατο ψέμμα, γιατί η θεραπεία που προτείνουν έμμεσα οι οπαδοί του προγεννητικού ελέγχου είναι η έκτρωση. Ευτυχώς στην Κύπρο ένα μεγάλο μέρος του γυναικείου πληθυσμού ξέρει ότι η έκτρωση είναι ΦΟΝΟΣ και το θεωρεί απαράδεκτο να κάνει έκτρωση για οποιαδήποτε αιτία. Και είναι ακόμα πιο απαράδεκτο να υπάρχουν γιατροί στην Κύπρο που να μη σέβονται τα πιστεύω αυτών των γυναικών και να προσπαθούν με παραπλανητικούς λόγους και εξάσκηση ψυχολογικής πιέσεως να τις πείσουν να κάνουν έκτρωση τα άρρωστα μωρά τους.
        Πρέπει να τονίσουμε στο σημείο αυτό ότι με την επέκταση του προγεννητικού ελέγχου σε όλες ανεξαίρετα τις εγκύους θα χάνουμε, με τους πιο συντηρητικούς υπολογισμούς, σε όλη την Κύπρο, 400 μωρά κάθε χρόνο! Πότε επιτέλους το Υπουργείο Υγείας θα αναφέρει επίσημα πόσα υγιή παιδιά χάνονται κάθε χρόνο στα κρατικά νοσοκομεία λόγω ακριβώς του προγεννητικού ελέγχου; Για όλα τα θέματα το Υπουργείο Υγείας της Κύπρου έχει αξιόλογες στατιστικές, ενώ για το θέμα αυτό καμμιά. Γιατί άραγε αυτή η μεγάλη παράλειψη; Είναι σκόπιμη ή τυχαία; Έχει δικαίωμα το Υπουργείο Υγείας να χρησιμοποιεί τα λεφτά του φορολογουμένου Κυπρίου για εκτρώσεις, τη στιγμή που είναι παγκόσμια παραδεκτό ότι η έκτρωση είναι φόνος;
        Η τραγική ειρωνεία για μας εδώ στην Κύπρο και στην Ελλάδα είναι η έξής: Ο προγεννητικός έλεγχος στοχεύει κατά 99% στην πρόληψη δύο ασθενειών, της μεσογειακής αναιμίας και του συνδρόμου Down. Δυστυχώς όμως για τους φανατικούς υποστηρικτές του προγεννητικού ελέγχου και των εκτρώσεων προχωρημένης εγκυμοσύνης, γι' αυτές τις δύο ασθένειες βρέθηκαν κάποιες θεραπείες. Όλοι ξέρουμε πως σήμερα ο μέσος όρος ζωής των παιδιών με μεσογειακή αναιμία είναι σχεδόν ο ίδιος με αυτόν των φυσιολογικών ατόμων, εφ' όσον φυσικά κάνουν κανονικά τις μεταγγίσεις αίματος και την αποσιδήρωση. Το δύσκολο σήμερα στη θεραπεία των ατόμων με μεσογειακή αναιμία είναι η αποσιδήρωση, η οποία είναι επώδυνη και απαιτεί αρκετές ώρες για να ολοκληρωθεί. Προβλέπεται όμως πως πολύ σύντομα θα τεθεί σε κυκλοφορία χάπι, για να γίνεται η αποσιδήρωση με θεραπεία από το στόμα.
        Δυστυχώς, στην Κύπρο φτάσαμε στο εξευτελιστικό σημείο να διατυμπανίζουμε από τα μέσα μαζικής ενημερώσεως και δη δια του στόματος του Υπουργού Υγείας και άλλων ανωτέρων λειτουργών του κράτους, ότι θεραπεύσαμε τη μεσογειακή αναιμία, επειδή σκοτώνουμε αυτούς που πάσχουν από μεσογειακή αναιμία! Τέτοιον εξευτελισμό, νομίζω, δεν έχει να επιδείξει άλλον η ιστορία μας. Με αυτές τις παρανοϊκές σκέψεις θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως πρέπει να σκοτώνουμε τους καρκινοπαθείς, τους ψυχοπαθείς, τους παραπληγικούς και μετά να λέμε ότι τους θεραπεύσαμε! Πρέπει να καταλάβουμε όλοι και πρώτιστα οι γιατροί πως ειδικά για τον Άνθρωπο δεν ισχύουν οι δαρβινικές και νεοδαρβινικές "θεωρίες".
        Αναφερόμενοι στην πρόοδο που επιτεύχθηκε στην θεραπεία των παιδιών με μεσογειακή αναιμία, πρέπει να πούμε πως τα παιδιά αυτά μεγαλώνοντας μπορούν να εργασθούν σαν φυσιολογικοί άνθρωποι, μπορούν να παντρευτούν, να κάμουν παιδιά και, εφ' όσον ο ένας από τους συζύγους δεν έχει το στίγμα, τα παιδιά τους θα είναι υγιή. Εννοείται πως θα μεγαλώσουν, θα εργαστούν και θα παντρευτούν όσα παιδιά γλυτώσουν από τη λαιμητόμο των εκτρώσεων. Πιο συγκεκριμένα αναφέρω πως στις 15.3.1992, στο Μακάρειο Νοσοκομείο στη Λευκωσία, γυναίκα που έπασχε από μεσογειακή αναιμία γέννησε με καισαρική τομή δίδυμα. Επίσης, το Φεβρουάριο του 1992, γυναίκα που έπασχε πάλι από μεσογειακή αναιμία, 32 ετών, γέννησε με καισαρική τομή το δεύτερό της παιδί. Με αυτά τα χαρακτηριστικά παραδείγματα μπορεί να καταλάβει ο αναγνώστης εάν οι άρρωστοι με μεσογειακή αναιμία έχουν δικαίωμα στη ζωή ή όχι.
        Δεν θέλω να μιλήσω για την ευθύνη των μητέρων που κάνουν έκτρωση τα παιδιά τους που έχουν μεσογειακή αναιμία ή σύνδρομο Down. θα πω όμως πως έχουν ένα μικρό ελαφρυντικό, αν μπορούν να υπάρξουν ελαφρυντικά για μια μάνα που σκοτώνει τα παιδιά της. Ακούγεται πως στα νοσοκομεία πιέζονται από τους γιατρούς και τις μαίες να προβούν σε έκτρωση, εφ' όσον τα παιδιά τους είναι άρρωστα... Ίσως ένας από τους πολλούς λόγους που η πολιτική των Υπουργείων Υγείας των "πολιτισμένων" χωρών είναι φανατικά υπέρ των εκτρώσεων, είναι ο οικονομικός. Γιατί, εάν έδιδαν σε αυτά τα παιδιά το στοιχειώδες δικαίωμα να ζήσουν, το κράτος θα ήθελε ένα σεβαστό κονδύλι για τη θεραπεία τους.
        Αναφερόμενοι παράλληλα στα παιδιά με μογγολοειδή ιδιωτεία, σημειώνουμε ότι τα παιδιά αυτά είναι σχεδόν αυτοσυντήρητα. Εφ' όσον τους παρέχεται ένα κομμάτι ψωμί, νιώθουν ευτυχισμένα και κανέναν δεν ενοχλούν. Ο μόνος που ενοχλείται είναι ο εωσφορικός εγωισμός μας, γιατί σκεφτόμαστε τι θα πει ο γείτονας, ο γνωστός, ο συγγενής μας, και γι' αυτό καταφεύγουμε στην έκτρωση, για να μη γεννήσουμε παιδί καθυστερημένο. Ο μόνος που δεν μας ενδιαφέρει πώς θα μας κρίνει είναι ο ΘΕΟΣ. Πρέπει να καταλάβουμε πως η αξία της ανθρώπινης ζωής δεν μετριέται με την ωραιότητα του σώματος ούτε με την πνευματική εξυπνάδα, αλλά με τα ψυχικά χαρίσματα. Και η αξία της ζωής ενός καθυστερημένου ατόμου είναι ανεκτίμητη, όπως οποιουδήποτε άλλου. Δεν μπορούμε να διαβαθμίσουμε την αξία της ανθρώπινης ζωής. Μας λέει η σοφία του λαού μας πολύ παραστατικά: "Τιμή δεν έχει η αγάπη, τιμή δεν έχει κι η ζωή"! Είναι γεγονός πως από την πρώτη μέρα της γεννήσεώς μας αρχίζει και η φθορά του ανθρωπίνου σώματος και πως όσα χαρίσματα πνευματικά εάν έχουμε, κάθε μέρα που περνά λιγοστεύουν και δεν μπορούμε να τα αυξήσουμε. Τα μόνα χαρίσματα που μένουν στον άνθρωπο είναι τα ψυχικά, αυτά μας μένουν πάντοτε και, εφ' όσον έχουμε την καλή διάθεση και προαίρεση, μπορούμε συνεχώς να τα βελτιώνουμε και να τα αυξάνουμε.
        Εφαρμόζοντας τις εκτρώσεις στα άρρωστα έμβρυα επανερχόμαστε στην εποχή της αρχαίας Σπάρτης και του Χίτλερ. Όπως προελέχθη, τα "μογγολικά" παιδιά είναι υπάρξεις ευτυχισμένες. Χαμογελούν, είναι εύθυμα, ευγενικά με όλον τον κόσμο. Δεν έχουμε το δικαίωμα να αποφασίζουμε την εξαφάνισή τους προφασιζόμενοι ότι δεν έχουν το βαθμό νοημοσύνης των άλλων ανθρώπων. Αντίθετα, έχουμε καθήκον να τα βοηθήσουμε να ζήσουν μια ζωή στα δικά τους μέτρα.
        Μετά την αναγκαία αυτή παρένθεση, θα αναφέρω κάποια στοιχεία για τη θεραπεία που εφαρμόζεται σήμερα και βελτιώνει την πνευματική ικανότητα των παιδιών με σύνδρομο Down. Εκτός βέβαια από την καθ' αυτή ιατρική θεραπεία, τα παιδιά αυτά έχουν ανάγκη από αγάπη και μάλιστα μητρική. Από τον καιρό που θα γεννηθούν, μέσα στο γάλα τους πρέπει να υπάρχει γλυκόζη και όχι συνηθισμένη ζάχαρη, γιατί αποδείχθηκε πως ο εγκέφαλός τους χρειάζεται και απορροφά περισσότερη γλυκόζη από τα άλλα παιδιά. Επίσης, ο εγκέφαλος των παιδιών αυτών έχει καθυστερημένη εμβρυϊκή ανάπτυξη, γι' αυτό έχει και περιθώρια βελτιώσεως. Ένα άλλο φάρμακο που χρειάζεται να παίρνουν συστηματικά είναι οι πολυβιταμίνες, κυρίως του συμπλέγματος Β.
        Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο για τα παιδιά αυτά είναι να μην ιδρυματοποιούνται, αλλά να μένουν στο οικογενειακό περιβάλλον και να έχουν αγάπη, στοργή και θαλπωρή, και να πηγαίνουν με τα άλλα παιδιά στο συνηθισμένο νηπιαγωγείο και μετά στο κανονικό δημοτικό σχολείο. Ο λόγος είναι απλός. Αυτά τα παιδιά έχουν αυξημένο το μιμητισμό. Εάν έχουμε τάξεις ή ιδρύματα εξ ολοκλήρου από αυτά τα παιδιά, το ένα μιμείται το άλλο και η κατάσταση χειροτερεύει. Όταν όμως είναι σε συνηθισμένα σχολεία, μπορεί να βελτιωθούν. Όταν ακολουθηθεί μια σωστή αγωγή και θεραπεία, τα παιδιά με σύνδρομο Down μπορεί να τελειώσουν Γυμνάσιο, ακόμα και Κολέγιο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η περίπτωση ενός παιδιού με σύνδρομο Down στην Αγγλία, που έγραψε βιβλίο που έγινε Best Seller.
        Μια άλλη ασθένεια που γίνεται εύκολα γνωστή προγεννητικά μόνο με τους υπερήχους είναι η υδροκεφαλία. Σε αυτή την περίπτωση πάλι η προτεινόμενη "λύση" είναι η έκτρωση. Και γι' αυτά τα παιδιά σήμερα υπάρχει χειρουργική θεραπεία, που αρχίζει, στο εξωτερικό τουλάχιστον, από τον καιρό που τον παιδί είναι έμβρυο και τελειώνει όταν γεννηθεί.
        Με αυτόν τον ξέφρενο ρυθμό και με αυτή την παραφροσύνη που προχωρεί ο προγεννητικός έλεγχος, ο κάθε άνθρωπος που έχει σώας τας φρένας διερωτάται: μέχρι πού θα πάει και πότε θα σταματήσει αυτό το κακό; Μέχρι τώρα θανατώνονται έμβρυα για ένα ορισμένο αριθμό ασθενειών που μπορεί να υπερβαίνουν τις εκατό. Αυτός ο αριθμός όμως αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο, όσο αυξάνεται και η τεχνολογική πρόοδος της Ιατρικής. Ας το συγκρατήσει αυτό ο αναγνώστης. Λέγω όσο αυξάνεται η τεχνολογική πρόοδος και όχι η ηθική, γιατί η ηθική και Ιατρική δεοντολογία στο πρόσωπο του προγεννητικού ελέγχου εξευτελίστηκαν. Ποιος είναι αυτός ο υπεράνθρωπος που θα μας πει πότε θα σταματήσουμε; Υπάρχει κανένας που θα μπορέσει να μας το πει; Από την άλλη, αν πούμε ότι υπάρχει ή ότι θα υπάρξει, θα πρέπει να θεοποιήσουμε αυτόν τον άνθρωπο, γιατί αυτό το δικαίωμα, δηλ. της ζωής και του θανάτου, μόνο ο Θεός το έχει. Εμείς οι αμαρτωλοί άνθρωποι, έστω και αυτοί που φέρουμε τον τίτλο του γιατρού, σε κανένα δεν δώσαμε ζωή, άρα από κανένα δεν μπορούμε να την αφαιρέσουμε. Όταν δεν έχουμε δικαίωμα πάνω στην ίδια τη ζωή μας, πολύ περισσότερο δεν έχουμε δικαίωμα πάνω στη ζωή του άλλου, είτε υγιής είναι είτε άρρωστος. Για να καταλάβει ο αναγνώστης σε τι κατάντια φτάσαμε ήδη ή καλύτερα σε τι παραφροσύνη, ας σκεφθεί ότι γίνονται εκτρώσεις και σε παιδιά που τους λείπει ένα δάκτυλο του χεριού ή του ποδιού!
        Με τον προγεννητικό έλεγχο γυρίσαμε την Ιστορία 3.000 χρόνια πίσω, στην εποχή του Καιάδα των αρχαίων Σπαρτιατών, όταν έριχναν τα άρρωστα παιδιά στο βάραθρο του Καιάδα. Φυσικά, και γι' αυτόν τον απάνθρωπο νόμο υπάρχουν αμφισβητήσεις από νεωτέρους ιστορικούς, κατά πόσον εφαρμόσθηκε ποτέ. Πολλοί πιστεύουν πως η σημασία του είναι αλληγορική, ότι δηλαδή τα σωματικά και πνευματικά ελαττωματικά παιδιά ζούσαν στο περιθώριο της τότε κοινωνίας. Αντίθετα, παρουσιάζουν σήμερα τον προγεννητικό έλεγχο για εξέλιξη της επιστήμης, αλλά είναι η χειρότερη οπισθοδρόμηση που θα μπορούσε να φαντασθεί κανείς, για την Ιατρική ιδιαίτερα επιστήμη, που είναι ταγμένη να υπηρετεί τη ζωή και όχι το θάνατο.
         
        Συνεχίζοντας, προχωρούμε σε σύγκριση του προγεννητικού ελέγχου με το νόμο του Καιάδα. Ο πρώτος είναι πολύ πιο βάρβαρη και απάνθρωπη μέθοδος από τον δεύτερο. Γιατί αυτός, ο καθ' όλα βάρβαρος νόμος, έχει τα έξής πλεονεκτήματα έναντι του δικού μας "πολιτισμένου" προγεννητικού ελέγχου:
        • Με τον προγεννητικό έλεγχο θανατώνουμε και πάρα πολλά υγιή παιδιά. Στην Κύπρο σήμερα θα θανατώνονται κάθε χρόνο, με τους πιο μέτριους υπολογισμούς, το λιγότερο 400 υγιή αγέννητα παιδιά. Επίσης, μεγάλος, ανεξακρίβωτος αριθμός παιδιών, τα οποία ευρέθησαν υγιή με τον προγεννητικό έλεγχο, θα γεννιούνταν ακρωτηριασμένα μετά την εφαρμογή της νέας μεθόδου ελέγχου της μεσογειακής αναιμίας, ενώ με το νόμο του Καιάδα θανατώνονται μόνο άρρωστα παιδιά.
        • Ο νόμος του Καιάδα εφαρμοζόταν ανέξοδα, ενώ για τον προγεννητικό έλεγχο ξοδεύονται τεράστια ποσά.
        • Με το νόμο του Καιάδα δεν κινδυνεύει η γυναίκα από τις πολλαπλές επιπλοκές μιας εκτρώσεως.
        Τα τελευταία αυτά λέγονται μεταξύ σοβαρού και αστείου, για να καταλάβει ο αναγνώστης καλύτερα την εγκληματικότητα του προγεννητικού ελέγχου. Γιατί, εάν βάλουμε κάποιον να διαλέξει μεταξύ προγεννητικού ελέγχου και νόμου του Καιάδα, και διαλέξει το δεύτερο, δεν θα έχει και άδικο. Γιατί στην εποχή που ζούμε, εκτός από τα πιο πάνω πλεονεκτήματα που αναφέραμε, η δεύτερη εκλογή έχει και το έξής πλεονέκτημα: το παιδί που θα θανατωνόταν, θα είχε την ευκαιρία να βαπτισθεί και έτσι να πεθάνει Χριστιανός.
        Πρόσφατα μάλιστα, γνωστό περιοδικό της Λευκωσίας δημιούργησε σάλο σε ολόκληρη την Κύπρο, γιατί γεννήθηκε μωρό καθυστερημένο επειδή οι γονείς του παιδιού και ιδιαίτερα ο γυναικολόγος "τσιγκουνεύτηκαν" (όπως ανέφερε το περιοδικό) να κάμουν προγεννητικό έλεγχο. Μα, φίλοι μου του περιοδικού, και όποιος άλλος έχει τις ίδιες με σας ιδέες, δεν υπάρχει λόγος να κλαίτε και να οδύρεστε, επειδή γεννήθηκε καθυστερημένο παιδί. Αφού νομίζετε και πιστεύετε ότι δεν έχει το δικαίωμα να ζήσει, σκοτώστε το τώρα, που είναι πιο απλό. Είτε τώρα το σκοτώσετε είτε προ τριμήνου το εκάνατε έκτρωση, είναι το ίδιο πράγμα. Και τώρα και τότε αφαιρείτε μια ζωή. Φυσικά, όταν είναι έμβρυο, ο ανθρώπινος νόμος, που τυγχάνει να είναι διεφθαρμένος, σας το επιτρέπει, ενώ τώρα, που είναι νεογέννητο, σας το απαγορεύει! Μην ξεχνάτε όμως ότι υπάρχει ένας ανώτερος νόμος, ο θείος, που υπερισχύει πάντων των νόμων και μας λέγει ξεκάθαρα, εδώ και 3.500 χρόνια, είτε έμβρυο σκοτώσεις είτε νήπιο, είσαι ένοχος φόνου εκ προμελέτης. Για μας τους Χριστιανούς όποιος νόμος αντιστρατεύεται το Νόμο του Θεού είναι άκυρος και άνευ ουδεμιάς σημασίας.
        Στη συνέχεια θα αναφερθώ εν συντομία και στην ψυχολογία του εμβρύου και την επίδραση που έχει πάνω στο έμβρυο όλη αυτή η προετοιμασία και εκτέλεση του προγεννητικού ελέγχου από το γιατρό και τη μάνα.
        Σήμερα η Ιατρική επιστήμη παραδέχεται ότι το έμβρυο από τον 3ο μήνα της εγκυμοσύνης έχει αίσθηση του περιβάλλοντός του. Εάν οι σχέσεις των γονέων είναι ταραγμένες, υπάρχουν δηλαδή καυγάδες και υπερένταση, όλα αυτά επιδρούν δυσμενώς πάνω στην ψυχοσύνθεση του εμβρύου. Ακόμη, εάν η έγκυος αισθάνεται λύπη και άγχος, έχουν και αυτά κακή επίδραση στο έμβρυο. Εάν η έγκυος ακούει μια ευχάριστη μουσική που την ικανοποιεί και την ηρεμεί, η ίδια ευχάριστη κατάσταση επιδρά και πάνω στο έμβρυο. Τώρα μπορείτε να φαντασθείτε τι τραυματικές εμπειρίες δημιουργεί στο έμβρυο η κάθε "μάνα" που πηγαίνει και κάνει προγεννητικό έλεγχο, έστω και αν στο τέλος δεν κάνει έκτρωση. Σκεφθείτε τι άσχημες εμπειρίες καταγράφονται στο υποσυνείδητο του εμβρύου, όταν αντιλαμβάνεται τις δολοφονικές βελόνες των "ιατρών" να το κυνηγούν στην ενδομήτρια ζωή του, στην πιο τρυφερή κι απροστάτευτη ηλικία. Εμείς οι ενήλικες, αν όχι όλοι, οι περισσότεροι τουλάχιστον, όταν είναι ανάγκη να μας κάνει ο γιατρός μια συνηθισμένη ένεση, ανατριχιάζουμε. Φαντασθείτε τι αισθάνεται το έμβρυο, όταν βλέπει, ή καλύτερα όταν αντιλαμβάνεται, μια βελόνα μεγέθους αρκετών εκατοστών να το κυνηγά ή το εμβρυοσκόπιο να το παρακολουθεί. Και μόνο η σκέψη από τη μητέρα ότι θα θανατώσει, θα δολοφονήσει το παιδί της, εάν είναι άρρωστο, δημιουργεί ανεπανόρθωτες τραυματικές εμπειρίες στην ψυχοσύνθεση του αγέννητου παιδιού, που θα το ακολουθούν σε όλη του τη ζωή. Γυναίκες που γέννησαν παιδιά μετά από προγεννητικό έλεγχο και τα παιδιά τους έχουν ψυχικά προβλήματα ή ψυχικές ασθένειες, ας μην ψάχνουν αλλού την αιτία. Ο κύριος ένοχος στο προκείμενο είναι ο προγεννητικός έλεγχος, δηλαδή η μάνα.
        Το παιδί που έχει μέσα της η έγκυος δεν είναι δημιούργημα δικό της ή του άνδρα της, αλλά το αποτέλεσμα της δυνατότητας που έχουν να γίνονται συνδημιουργοί ανθρώπων με το Θεό στο ευρύτερο δημιουργικό σχέδιο της θείας παντοδυναμίας. Τα παιδιά είναι δώρα του Θεού και έχουμε καθήκον και υποχρέωση να τα δεχθούμε, είτε είναι υγιή είτε είναι άρρωστα. Όπως δεν μπορείς να απορρίψεις τα δώρα του επιγείου βασιλέα, πολύ περισσότερο δεν μπορείς να απορρίψεις τα δώρα του Βασιλέα του Ουρανού. Επανειλημμένα είπαμε πως τα έμβρυα είναι ανθρώπινες ζωές. Εξάλλου και η ίδια η λέξη αυτό μας δηλώνει, την ύπαρξη ζωής κι όχι μιας άμορφης μάζας κυττάρων. Γι' αυτό και δεν μπορούμε να τα χρησιμοποιούμε σαν αντικείμενα και να διαλέγουμε τα υγιή, ενώ τα ελαττωματικά να τα απορρίπτουμε.
        Ο άνθρωπος, ο κάθε ΑΝΘΡΩΠΟΣ, είτε υγιής είτε άρρωστος είτε πνευματικά καθυστερημένος είτε έξυπνος είτε ωραίος είτε άσχημος, ΕΙΝΑΙ ΕΝΙΑΙΑ ΨΥΧΟΣΩΜΑΤΙΚΗ ΟΝΤΟΤΗΤΑ από την πρώτη στιγμή της συλλήψεώς του μέχρι τη στιγμή του βιολογικού του θανάτου. Ο βιολογικός θάνατος επέρχεται όταν παύσουν να λειτουργούν όλες ανεξαίρετα οι βιολογικές λειτουργίες του ανθρώπου και πρώτιστα η καρδιακή λειτουργία. Μέσα σε αυτό το διάστημα, οποιαδήποτε στιγμή και με οποιοδήποτε πρόσχημα διακόψουμε την ανθρώπινη ζωή, είναι ανθρωποκτονία ή καλύτερα φόνος εκ προμελέτης.
        Πρέπει να το καταλάβουμε πως οι ελαττωματικοί σωματικά ή πνευματικά άνθρωποι, οι ανάπηροι δηλαδή, δεν είναι και δυστυχισμένοι. Αναφέρουμε στο προκείμενο δύο παραδείγματα:
        "Θάρρος! Πρέπει να χαμογελάς στη ζωή!" Είναι οι λέξεις που πρόφερε αδιάκοπα η Denise Legrix, που γεννήθηκε χωρίς χέρια και πόδια.
        Αλλά το αποκορύφωμα της αισιοδοξίας και της πίστεως στο Θεό είναι η Helen Keller, ένα κοριτσάκι που γεννήθηκε τυφλό και κωφάλαλο. Όταν σε μια τηλεοπτική εκπομπή της απηύθυναν την ερώτηση: "Οι ανάπηροι μπορούν να είναι ευτυχισμένοι;", χτυπάει στα πλήκτρα της γραφομηχανής μερικές λέξεις, που είναι αληθινή ομολογία πίστεως: "Δεν θα ήθελα να αλλάξω ζωή"! και καταλήγει με μια μονολεκτική θριαμβευτική δοξολογία: "Αλληλούια", δηλαδή "Αινείτε τον Κύριον"!
        Ας το καταλάβουμε καλά αυτό. Διότι οι προπαγανδιστές των εκτρώσεων παγκόσμια μεταδίδουν και διαδίδουν το διαβολικό μήνυμα πως, όταν κάνουμε έκτρωση τα άρρωστα έμβρυα, τα ευεργετούμε, τους κάνουμε χάρη.
        ΟΧΙ, ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΜΟΥ, ΠΡΟΣ ΘΕΟΥ! ΤΟΥ ΜΟΝΟΥ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΜΕ ΧΑΡΗ ΚΑΙ ΕΥΕΡΓΕΣΙΑ ΟΤΑΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΚΤΡΩΣΗ ΣΕ ΕΝΑ ΑΡΡΩΣΤΟ ΠΑΙΔΙ Ή ΣΕ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΠΑΙΔΙ, ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΙΑΣ ΤΟΥ. Στο κάτω-κάτω κανένας ανάπηρος άνθρωπος ή πνευματικά καθυστερημένος δεν είναι εγκληματίας ή δολοφόνος ή κλέφτης ή ψεύτης.
        Τα παιδιά με μεσογειακή αναιμία, όσα κατά λάθος ζήσουν στην Κύπρο και σε άλλες χώρες όπου γίνεται προγεννητικός έλεγχος, έχουν ψυχολογικά προβλήματα, επειδή αντιλαμβάνονται ότι η "πολιτισμένη" κοινωνία μας τα απορρίπτει, τους αμφισβητεί το δικαίωμα της υπάρξεως, το δικαίωμα της Ζωής.
        Εδώ θα ήταν πολύ χρήσιμο να αναφέρουμε πως η νοημοσύνη των παιδιών με μεσογειακή αναιμία είναι πολύ πιο πάνω από τον μέσο όρο. Φαντασθείτε τι τραγικά συναισθήματα κατέχουν ένα παιδί με μεσογειακή αναιμία, όταν αρχίσει να σκέφτεται ότι από λάθος γεννήθηκε, ότι οι γονείς του θα προτιμούσαν να το κάμουν έκτρωση, να το δολοφονήσουν δηλαδή, αντί να το γεννήσουν.
        Κανένας άνθρωπος δεν έχει το δικαίωμα να αφαιρέσει τη ζωή άλλου ανθρώπου για οποιαδήποτε αιτία και πρόφαση. Αυτή η πεποίθηση είναι εμπεδωμένη στην παγκόσμια ιστορία και συνείδηση από αρχαιοτάτων χρόνων, όχι μόνο στη χριστιανική εποχή, αλλά και στην ειδωλολατρική. Ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα ενισχυτικό της πιο πάνω θέσεως είναι στην τραγωδία "Ιφιγένεια εν Ταύροις" του Ευριπίδη, όπου οι φίλοι του Ορέστη τον προτρέπουν να μη σκοτώσει τη μητέρα του και τον Αίγισθο. Και τούτο, γιατί δεν έδωσε ο ίδιος σε κανένα ζωή, επομένως δεν έχει και το δικαίωμα να αφαιρέσει ζωή.
        Επανερχόμαστε πάλι σε ένα σημείο που θίξαμε και προηγουμένως. στο επιχείρημα των προπαγανδιστών των εκτρώσεων, σύμφωνα με το οποίο, αν κάνουμε έκτρωση ένα άρρωστο παιδί και ιδιαίτερα ένα με μεσογειακή αναιμία, του κάνουμε μεγάλη χάρη, γιατί το γλυτώνουμε από τα βάσανα της ζωής. Φυσικά, είπαμε προηγουμένως σε ποιους κάνουμε χάρη. Το αισχρό και σαθρό αυτό επιχείρημα θα το δούμε από άλλη σκοπιά. Εάν λοιπόν το δεχθούμε (δυστυχώς στην Κύπρο και στο εξωτερικό το δέχθηκαν πολλοί) ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον ίδιο το Θεό, με την ίδια την φιλανθρωπία του Θεού. Είναι σαν να λέμε στον ίδιο το Θεό ότι είναι άσπλαχνος και τυραννεί τους ανθρώπους, αφού τους αφήνει να γεννηθούν και να υποφέρουν, όταν ερχόμαστε να αντικαταστήσουμε την άπειρη φιλανθρωπία και αγάπη Του, υποκριτικά και αναίσχυντα με το δικό μας ενδιαφέρον για τα άρρωστα έμβρυα, περισσότερο από το Δημιουργό Θεό, ο οποίος "ΑΓΑΠΗ εστί" (Α΄ Ιωάν. 4,.
        Φωνάζει ο προφητάναξ Δαβίδ: "άνθρωπος εν τιμή ων ου συνήκε (δεν κατάλαβε), παρασυνεβλήθη τοις κτήνεσι τοις ανοήτοις και ωμοιώθη αυτοίς" (Ψαλμ. 48,13). Δυστυχώς, η εποχή μας ξεπέρασε και αυτά τα ζώα, γιατί σήμερα όχι απλά εξομοιωθήκαμε με τα κτήνη, αλλά γίναμε πολύ χειρότεροι, αφού δεν υπάρχει στην πλάση κανένα κτήνος ή άλογο ζώο που να σκοτώνει τα παιδιά του. Μόνο ο άνθρωπος το κάνει με τις εκτρώσεις και τον προγεννητικό έλεγχο.
        Ίσως για τον άνθρωπο του προγεννητικού ελέγχου να αρμόζουν περισσότερο τα λόγια του προφήτη Ησαΐα, ο οποίος έλεγε ότι θα έρθει εποχή που το φυσικό θα θεωρείται αφύσικο και το αφύσικο φυσικό: "Ουαί οι λέγοντες το πονηρόν καλόν και το καλόν πονηρόν, οι τιθέντες το σκότος φως και το φως σκότος, οι τιθέντες το πικρόν γλυκύ και το γλυκύ πικρόν" (Ησαΐα 5,20). Να που Στην Κύπρο και σε πολλές άλλες χώρες έγινε και αυτό. Πολλές γυναίκες, και, αλλοίμονο, και πολλοί γιατροί, το θεωρούν φυσικό να κάμουν προγεννητικό έλεγχο και έκτρωση και αφύσικο το να μην κάνουν. Ή πιο απλά, το θεωρούν φυσικό η "μάνα" να σκοτώσει το άρρωστο παιδί της και αφύσικο να μην το σκοτώσει! Φθάσαμε στο σημείο να κάνουμε εράνους, για να χρησιμοποιηθούν τα λεφτά για τις εκτρώσεις, να γίνονται πορείες για να συγκεντρωθούν χρήματα γι' αυτό το εγκληματικό έργο, και, το χειρότερο, ιδρύματα και οργανώσεις που προωθούν και ασχολούνται με τις εκτρώσεις και τον προγεννητικό έλεγχο να θεωρούνται φιλανθρωπικά!!! Οι περισσότεροι από εμάς να λέμε "εύγε" σε αυτούς που διαπράττουν τα έργα αυτά του διαβόλου και, το πιο φρικιαστικό, εμείς, οι υποτιθέμενοι Χριστιανοί, να αδρανούμε και να νίπτουμε τας χείρας μας επικαλούμενοι τη φτηνή δικαιολογία ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.
        Τελειώνοντας το θέμα του προγεννητικού ελέγχου, το οποίο κάθε μέρα θα γίνεται και χειρότερο, καταλήγω στο συμπέρασμα πως ο προγεννητικός έλεγχος είναι αχρείαστος και ιδιαίτερα επικίνδυνος για τις γυναίκες που δεν πρόκειται σε καμμία περίπτωση να κάμουν το παιδί τους έκτρωση.
        Η θεραπεία που προτείνει ο προγεννητικός έλεγχος είναι η έκτρωση-φόνος!
      • Από evaki93,
        Γειά σας. Θα ήθελα να ρωτήσω εάν κάποια έχει κάνει β επιπέδου στον Νικολαίδη Πέτρο και πόσο της στοίχισε. Ευχαριστώ!  
      • Από Milena14,
        Καλησπερα. Ειμαι εγγυος 8 εβδομαδων. Κάθε φορά που κάνω το παραμικρο νιωθω οτι δεν μπορω να αναπνευσω και οτι κουραζομαι υπερβολικα. Απο το να ανεβω στις σκαλες μεχρι να παω απο το ενα δωματιο στο αλλο. Μου κοβεται η αναπνοη, λαχανιαζω και κανω κανενα 5λεπτο να συνελθω. Εχετε βιωσει κατι παρομοιο? Μου φαινεται λιγο υπερβολικο για αυτο. Ειχα ακομα μια εγκυμοσυνη  που κατεληξε στις 8 εβδομαδες σε παλινδρομη κυηση και δεν ειχα βιωσει τοτε κατι παρομοιο. Ευχαριστω προκαταβολικα για τις απαντησεις σας.
      • Από ludiaa,
        Καλημέρα κοριτσάκι μου.
        Εχω περάσει από τη διαδικασία που περνάς στη δεύτερη εγκυμοσύνη μου. Σταμάτησε η καρδιά του εμβρύου στην 8η εβδομάδα και το καταλαβα στην 12η. Κανένα συμπτωμα ούτε αίμα ούτε τίποτα. Να σκέφτεσαι ότι αυτό συμβαίνει και όπως λένε συχνά οι γιατροί γίνεται για καλό. Εγώ δεν ξέρω τι εφταιγε και επειδή είχα ήδη ένα παιδιί δεν θεωρήθηκε απαραίτητο να κάνω καμία εξέταση. Να θυμάσαι ότι είναι πολύ συχνό, ότι συμβαίνει σε πολλές γυναίκες και ότι ένα τεράστιο ποσοστό γυναικών μετά απο αυτό κάνει όσα υγιέστατα παιδιά επιθυμεί. Δυστυχώς αυτό είναι λοταρία. Και συμβαίνει. Όποιος ταβήξει το λαχνό του κάθεται και το νούμερο. Δεν θα το ξεχάσεις ποτέ απλά μετά απο καιρό θα πονάει λιγότερο. Εγώ θυμαμαι ότι έλεγα πως μπορεί μέσα σε μία μέρα να μην είμαι πια εγκυος. Αυτό με σόκαρε πιο πολύ. Παρόλαυτα όμως συνέχισα τη ζωή μου έκανα το δεύτερο παιδάκι μου μένωντας έγκυος 4 μήνες μετά την φυσική αποβολή την οποία έκανα. Όλα θα πάνε καλά. Να είσαι σίγουρη γιαυτό. για όλους είναι απλά ένα εμβρυο που χάθηκε γιασένα ήταν το παιδί σου, και το καταλαβαίνω απόλυτα.Εγώ θα σου έλεγα να ξεσπάσεις και ν στεναχωρηθείς. Δεν πειράζει. Και εγω ήμουν φοβερά ψυχραιμη τότε, δεν έκλαψα καθόλου, αλλά μετά το βρήκα μπροστά μου. Η επόμενη εγκυμοσύνη θα είναι λίγο δύσκολη με την εννοια ότι θα φοβάσαι. Όσμως θα σου πω αυτό που μου είπε εδώ η μαία που με παρακολουθούσε: Κλαις και καταδικάζεις το παιδί που έχεις μέσα σου εξαιτίας μίας κακιάς εμεπιρίας και αυτό δεν του αξίζει. Να είσαι δυνατή και με θετική σκέψη και όλα θα πανε καλα. Πολλά φιλιά και μια μεγάλη αγκαλια.
      • Από ΣαλονικιάΤσ.,
        Καλησπέρα,
        βρίσκομαι στην 25 εβδομάδα κύησης και θα ήθελα να ρωτήσω τη γνώμη σας σχετικά την έκθεση σε τοξικά και γενικά διάφορα χημικά. Γενικά σεν εκτίθεμαι καθημερινά σε βλαβερές ουσίες, μόνο κάποιες φορές έτυχε να χρησιμοποιήσω χλωρίνη. Το πρόβλημά μου είναι πως κάποια στιγμή χρησιμοποίησα μια κόλλα στιγμής η οποία έβγαλε αναθυμιασεις (πρώτη φορά τόσο πολύ!!!) και σήμερα ψέκασα μια τριανταφυλλιά με ένα φάρμακο για το ωίδιο χωρίς χρήση γαντιών και τώρα ανησυχώ μήπως δεν προσέχω όσο θα έπρεπε!!! Ξέρω οτι ακούγομαι αστεία και ίσως υπερβολική αλλά μου μπήκε αυτή η σκέψη στο μυαλό και έχω αγχωθεί!!!  Αν γνωρίζει κάποια κάτι ας μου πει...
         
        Ευχαριστώ
      • Από ΣΤΕΛΛΙ,
        Οπως θα ειδατε κ απο τον τιτλο, ειναι η πιο σπαστικη ερωτηση ολων κ με τσαντιζει γιατι οσοι κ οσες με ρωτανε ειναι πιο χοντροι απο εμενα, ασχετως εγκυμοσυνης! λοιπον εγω ειμαι στην 18η βδομαδα!!!ξεκινησα με 54,5 κιλα κ υψος 165! γενικα στα φυσιολογικα μου πλαισια, ειχα αδυνατισει αποπερυσι κ δεν ειχα ποπους κ στηθος!ειχαν φυγει ολα!!τωρα ζυγιστηκα στον γιατρο προχθες κ ημουν 59κιλα! βεβαια ημουν φαγωμενη κ με παπουτσια--γιατι πηγα βραδυ...τα τελευταια 4 κιλα τα πηρα τους τελευταιους 2 μηνες...ο γιατρος μου εχει πει ωσ 6 ως τον 6ο ΜΗΝΑ!!!ΑΛΛΑ οταν ειχα ναυτιες κ ετρωγα δεν παχυνα...τωρα που ειμαι οκ πως φουσκωνω???κ παρατηρω οτι ειναι πρηξιμο, το στηθος μεγαλωσε, η κοιλια φουσκωσε κ η λεκανη ανοιξε!! παιζει να ειναι κ τα υγρα κ ο πλακουντας κ ολα εκτος απο παχος???κ ολοι μου λενε "α! πρεπει να παρεις ως 12 κιλα! εγω ειχα παρει 10!" κ αυτη που το λεει ειναι επι μονιμου βασεως 70 κιλα!!!χωρις να ειναι εγκυοσ!!κυριες μου, τους λεω, εγω ξεκινησα αδυνατη, ημουν στο κανονικο μου βαρος, δεν ημουν υπερβαρη ουτε οριακα παχια!!! με νευριαζουν αυτες οι ειρωνικες ερωτησεισ!!κ επειδη τον τελευταιο χρονο ειχα χασει περιττα κιλα κ ειχα επανελθει στα φυσιλογικα μου, τωρα μου λενε "πω,πω, θα ξαναπαχυνεις τωρα!", " δεν θα χωρας παλι στα ρουχα σου"....ενω η μαμα μου κ η αδερφη μου που ειναι νορμαλ κιλα μου λενε οτι οκ εχω πρηστει στο σωμα-κ οχι στο προσωπο- αλλα δεν φαινεται οτι εχω παχυνει...μαλιστα σε οσους λεω οτι ειμαι στον 5ο μηνα, λενε "καλα, εισαι εγκυος? δεν φαινεται...." με στενοχωρουν αυτες οι κακοβουλες ερωτησεις μερικων....ε δεν εχω κ σωματοτυπο να ειμαι συλφιδα κ εγκυος...και αμα παρω καποια κιλα- σε φυσιολογικα για την υγεια εμενα κ του μωρου τι εγινε??? συγγνωμη για το μεγαλο ποστ, αλλα με αγχωνουν κ με στενοχωρουν μερικοι που δεν κοιτανε το δικο τους σωμα, αλλα κρινουν το σωμα μιας εγκυου, που θα γεννησει σε 4μιση μηνες!!!!αν ειναι δυνατον!!!!!!!!