Eίναι ο σχολικός εκφοβισμός καινουριο "φρουτο"??

[BabyCute]

Και πως τα κάνουμε να υπακουν βρε κορίτσια; Γιατί εμένα αυτο το "κανε ότι σου λέω αλλιώς θα βρεις τον μπελά σου" δεν μαρεσει!!

Οσο για τις "συνέπειες αντί της τιμωρίας" δεν πολύ πιάνει στα μικρά!

[Little Monkey]

Να καταγραφεί στα πρακτικά ότι συμφωνώ με τη Little Monkey, ζούμε συγκλονιστικές στιγμές σε αυτό το φόρουμ. :)

Χαχαχαχαχαχα να καταγραφεί, να καταγραφεί!!! :lol:

 

Επίσης να καταγραφεί ότι κι εγώ συμφωνώ με την Miriki, ειδικά με τα παρακάτω

 

Το πεντάχρονο που βρίσκεται στη διαδικασία οικοδόμησης της ηθικής του ανάπτυξης, χρειάζεται πιο απλά, πιο σταθερά και πιο εμφανή όρια. Δε χρειάζεται η δασκάλα να του αποδείξει ότι αξίζει το σεβασμό του, άσχετο αν είναι καλό κι εκείνη να λειτουργεί ως πρότυπο σεβασμό γιατί μαθαίνω αυτό που βλέπω όχι αυτό που μου λες.

 

Μεγαλώνοντας το παιδί και καθώς προχωρά η ηθική του και κοινωνική ανάπτυξη, οι όροι του παιχνιδιού μπορούν σιγά σιγά να αλλάζουν. Και πάλι όμως οι σταθερές (= κανόνες απαράβατοι) πρέπει να συνεχίσουν να ισχύουν. Για να μπορέσουν και οι έφηβοι να κάνουν την επανάστασή τους με ασφάλεια. Αν όλα είναι χύμα τι στο καλό θα γκρεμίσεις ως έφηβος;

Ο τρόπος χειρισμού και επιβολής ορίων είναι διαφορετικός ανάλογα με την ηλικία. Είναι λάθος να προσπαθούμε να νουθετήσουμε το 5χρονο με τον ίδιο τρόπο που θα νουθετήσουμε το 15χρονο. Όρια πρέπει να βάλουμε και στις δύο ηλικίες όμως, και τα όρια του 5χρονου πρέπει να είναι τα λιγότερο ελαστικά. Πρέπει το παιδί να έχει ξεκάθαρη καθοδήγηση από τους γονείς και τους δασκάλους: αυτό επιτρέπεται, αυτό απαγορεύεται, τελεία, παύλα. Όχι αυτό επιτρέπεται αλλά υπό προϋποθέσεις, εκείνο απαγορεύεται αλλά όχι για όλους.

 

Είναι όπως όταν μαθαίνουμε στα παιδιά να σταματάνε στο κόκκινο φανάρι. Αν έχεις μαζί σου ένα 15χρονο, το φανάρι (των πεζών) είναι κόκκινο και δεν υπάρχουν αυτοκίνητα, μπορείς να περάσεις προσεκτικά απέναντι. Αν έχεις ένα 5χρονο, θα περιμένεις να ανάψει ο γρηγόρης, γιατί το 5χρονο δεν μπορεί να διαχειριστεί το "ναι μεν, αλλά" και υπάρχει περίπτωση να σταματήσει να δίνει σημασία στα φανάρια, με τραγικά αποτελέσματα.

 

Και στο 15χρονο με επιφύλαξη το "αν θα περάσεις με κόκκινο φανάρι", γιατί δεν έχουν όλα τα 15χρονα την ωριμότητα να κατανοήσουν πότε ακολουθούμε τον κανόνα και πότε μπορούμε να κάνουμε εξαιρέσεις. Δεν αναφέρομαι φυσικά μόνο στα φανάρια, αλλά γενικότερα στους κανόνες συμπεριφοράς.

 

Οι απαγορεύσεις και τα όρια σαφώς θα μπουν μέσα σε ένα κλίμα αγάπης και υποστήριξης, γιατί έτσι θα γίνουν και περισσότερο αποδεκτά. Δεν φτάνει όμως μόνο η αγάπη για να μεγαλώσεις σωστούς ανθρώπους και σωστούς πολίτες. Χρειάζεται καθοδήγηση μέχρι να φτάσει το παιδί να αυτοοριοθετείται. Και ειδικά από την οικογένεια και το σχολείο, η οριοθέτηση πρέπει να είναι αυστηρή (ξεκάθαρη), γιατί βγαίνοντας το παιδί στην κοινωνία εκεί γύρω στα 6-8 χρόνια, θα λάβει πολλά και διαφορετικά ερεθίσματα που ίσως και να μην είναι έτοιμο να διαχειριστεί. Ένα παιδί που έχει μεγαλώσει με πολύ laissez-faire (χαλαρό) τρόπο θα παρασυρθεί πιο εύκολα από ένα παιδί που έχει ξεκάθαρες συντεταγμένες πλεύσης.

[ΑΝΝΑ24]

Little monkey, respect!!!

 

Εγώ πάντως, που πρόλαβα και "μύρισα" δεκαετία '70 στο σχολείο, έχω να καταθέσω πως μπούλινγκ υπήρχε μια χαρά, απλά δεν είχε όνομα (και αυτό κάτι σημαίνει). Το ασκούσαν κατα κόρον ΚΑΙ οι δάσκαλοι (έχω ήδη γράψει σε άλλο θέμα για τον τραυλό μου συμμαθητή που έτρωγε το ξύλο της αρκούδας από τη δασκάλα επειδή δεν μπορούσε να διαβάσει δυνατά και καθαρά), αλλά ΚΑΙ από τους γονείς. Θυμάστε πόσα παιδιά ακόμα και Δημοτικού έχουν αυτοκτονήσει γιατί δεν τολμούσαν να πάνε τον έλεγχο στο σπίτι τους?

 

Οπότε, όχι, το ασφυκτικό καθεστώς από σχολείο και σπίτι δεν θα μεγαλώσει ώριμους και ευτυχισμένους ανθρώπους. Χρειαζόμαστε όμως, νόμους που να τηρούνται. Παντού και αδιάκριτα. Ακόμα κι όταν δε μας συμφέρει.

[xena]

Συμφωνώ για τα όρια. Στο 3χρονο babycute όταν θα πω ότι κάτι δεν επιτρέπεται δεν θα αλλάξω τη γνώμη μου. Θα κλάψει και θα μου πει πως είμαι κακιά; θα της μιλήσω, της εξηγώ πως "η μαμά πρέπει να σε μαλώσει, πρέπει με έναν τρόπο να σου μάθει ποιο είναι το σωστό και ποιό είναι το λάθος". Αυτό το δέχεται ευτυχώς πάντα η μεγάλη μου κόρη, ελπίζω το ίδιο να συμβεί και με την μικρή. Προς το παρόν λέω της μεγάλης να μιλά στην μπέμπα και να της εξηγεί τι επιτρέπεται και τι όχι. Κι αυτό την βοηθάει να οριοθετείται επίσης.

 

Little Monkey, αν ήταν στο χέρι μου θα σε είχα υπουργοποιήσει άμεσα στο παιδείας! Πραγματικά θησαυρος τα όσα γράφεις.

[ΑΝΝΑ24]

Ενδιαφέροντα δεδομένα για το φαινόμενο του εκφοβισμού

 

http://www.hamogelo.gr/140-1/1834/Endiaferonta-dedomena-gia-to-foinomeno-toy-ekfobismoy

[Χαρα-Μαρια2]

Συμφωνω με ολα οσα λετε....

 

Παντως οταν ημουν μικρη ειχαμε bullying στο σχολειο μου, μου το θυμισες Αννα. Και το περιεργο ηταν, οτι τα βασικα θυματα, ηταν οι ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ! Εφερνε ο αλλος μεσα στην ταξη σουγια, πεταγε μπανανοφλουδες, την εβριζε, της ελεγε "πως εισαι ετσι?". Τους εδειχνε πορνο. Θελετε κι αλλα?

[Lisbet]

Kι εγώ θυμάμαι bullying στα χρόνια μας, αλλά όχι στο δημοτικό. Δεν μπορώ να καταλάβω από πού πηγάζει τόση οργή και απέχθεια για το διαφορετικό στα 6χρονα και στα 7χρονα. Εντάξει στα 15χρονα έχει ξεφύγει εντελώς, μιλάμε πλέον για cyber bullying, καταγραφή προσωπικών στιγμών με το κινητό και απειλή ανεβάσματός τους στο ίντερνετ. Αλλά εκεί λες είναι οι ορμόνες, είναι η εφηβεία, είναι πολλά. Τα μικρά τα παιδιά μας, τι έχουν πάθει;

 

Επειδή κι εγώ πιστεύω πως όλα ξεκινάνε από το σπίτι, πιστεύω πως η κρίση του θεσμού της οικογένειας έχει οδηγήσει τα τελευταία χρόνια στην πτώση του μέσου όρου ηλικίας των bullies. Υπάρχουν πάρα πολλοί, μα πάρα πολλοί γονείς με κάκιστες σχέσεις μεταξύ τους, που καυγαδίζουν λυσσαλέα μπροστά στα παιδιά, που έχουν ψυχολογικά προβλήματα, που καταπίνουν τα αντικαταθλιπτικά με τις χούφτες και υπολειτουργούν. Τα πρώτα πρότυπα των παιδιών είναι οι γονείς τους. Όταν τα παιδιά βλέπουν το μπαμπά να εξευτελίζει λεκτικά τη μαμά και τη μαμά να ακυρώνει το μπαμπα, κατηγορώντας τον για τα πάντα, δεν του γκρεμίζονται αυτά τα πρότυπα; Κι ύστερα από ποιον να δεχθεί μια συμβουλή, πολύ περισσότερο, μια επίπληξη ή μια τιμωρία; Από αυτούς που αλληλοκαταργούνται καθημερινά μπροστά στα μάτια του; Ή από τον ξένο (δάσκαλο κλπ);

 

Τα λέω αυτά έχοντας 3 bullies του σχολείου μας στο μυαλό μου. 1η περίπτωση, πολύ άσχημο διαζύγιο, το παιδί μεγαλώνει ουσιαστικά με τη γιαγιά κι είναι όλη μέρα στους δρόμους. 2η περίπτωση, αδιάφορη οικογένεια, το παιδί μεγαλώνει μπροστά στην τηλεόραση, αλλά σε τραγικό βαθμό. Τελευταία του συνήθεια να νοικιάζει θρίλερ. 3η περίπτωση, μητέρα με ψυχολογικά προβλήματα - πατέρας δεν ξέρω αν υπάρχει και τι ρόλο παίζει. Παρεμπιπτόντως μιλάμε για 8χρονα.

 

Διαφωνώ κάθετα με τη διαστρέβλωση της λογικής "δημιουργώ ελεύθερες προσωπικότητες". Δεν υπάρχει αυτοοριοθέτηση στα μικρά παιδιά, δεν μπορεί να υπάρξει. Πώς να βάλει όρια στον εαυτό του το παιδί, όταν δεν του τα έχει δείξει κανείς; Για ποιο λόγο να το κάνει; Και όλοι οι άνθρωποι αισθάνονται την ανάγκη να ανήκουν σε ομάδες, να έχουν σύμβολα, πρότυπα, αξίες. Η πλάνη των ντεμέκ αντιδραστικών είναι που δεν αντιλαμβάνονται πως απλά αντικαθιστούν τα μεν (παλαιομοδίτικα) με τα δε (new age).

[pax]

Εγώ πάντως, που πρόλαβα και "μύρισα" δεκαετία '70 στο σχολείο, έχω να καταθέσω πως μπούλινγκ υπήρχε μια χαρά, απλά δεν είχε όνομα (και αυτό κάτι σημαίνει). Το ασκούσαν κατα κόρον ΚΑΙ οι δάσκαλοι (έχω ήδη γράψει σε άλλο θέμα για τον τραυλό μου συμμαθητή που έτρωγε το ξύλο της αρκούδας από τη δασκάλα επειδή δεν μπορούσε να διαβάσει δυνατά και καθαρά), αλλά ΚΑΙ από τους γονείς. Θυμάστε πόσα παιδιά ακόμα και Δημοτικού έχουν αυτοκτονήσει γιατί δεν τολμούσαν να πάνε τον έλεγχο στο σπίτι τους?

 

Έτσι είναι. Εγώ δεν πρόλαβα τη δεκαετία '70, αλλά το '80 υπήρχε και παραϋπήρχε. Και δεν εννοώ να πεις μια φορά "χοντρή", "κοντή", κτλ. Εννοώ να μαζεύονται συστηματικά ένα τσούρμο παιδιά να βάζουν στη μέση ένα παιδάκι και να το κοροϊδεύουν, να ξεγυμνώνουν συμμαθήτριά τους στο προαύλιο και τέτοια. Σε πιο παλιές δεκαετίες ο εκφοβισμός ερχόταν από τους δασκάλους, έχεις δίκιο. Τα βλέπαμε, αλλά εγώ τουλάχιστον δεν σκέφτηκα τότε να τα καταγγείλω, και δεν πιστεύω ότι οι δάσκαλοι θα έκαναν τίποτε άλλο από ένα χαλαρό "μην μαλώνετε", στην καλύτερη περίπτωση. Στην χειρότερη θα έβαζαν θύτες και θύμα στο ίδιο τσουβάλι και θα τους μάλωναν για την ανωριμότητά τους που παιδιαρίζουν.

[mariab]

Συμφωνώ απολύτως με όλες τις προλαλήσασες σχετικά με τα όρια.

 

Να προσθέσω επίσης ότι σαφή όρια θα πρέπει να υπάρχουν και στο σχολείο. Ανηρτημένα, τοιχοκολημένα και τελείωσε. Τα τηρείς, είσαι ΟΚ. Δεν τα τηρείς, υπάρχει η x, y, z τιμωρία. Ξεκαθαρισμένη και αυτή από την αρχή. Προφανώς τα όρια και οι τιμωρίες μεταβάλλονται ανά ηλικία, αλλά πρέπει να υπάρχουν. Ειλικρινά, όμως, όταν μιλάμε για παιδιά 8 και 10 χρονών, δεν υπάρχουν ελαστικότητες ως προς την συμπεριφορά. Σ' αυτήν την ηλικία μια χαρά μπορούν να κοντρολάρουν τον εαυτό τους για συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα. Το ξέρω ότι υπάρχουν πολλοί που θεωρούν ότι η τήρηση κανόνων θα καταπιέσει τα παιδιά κλπ κλπ κλπ, αλλά εγώ πιστεύω ότι τα παιδιά χρειάζονται σαφή όρια.

 

Αναφορικά δε με το μπούλινγκ, αρχίζω να πιστεύω ότι είναι σωστή η τακτική που έχουν αρχίσει να ακολουθούν ορισμένα σχολεία στην Αμερική. "Μηδενική Ανοχή". Εφόσον ένα περιστατικό έγινε, δεν υπάρχει δικαιολογία. Τελεία. Υπάρχει συκγεκριμένος αριθμός φορών που συγχωρείσαι και μετά φεύγεις από το συγκεκριμένο σχολείο. Απλά. Πιστεύω ότι για γυμνάσιο και λύκειο είναι μία μέθοδος που μπορεί να αποδώσει.

 

Διάβασα πριν για μπούλινγκ στους καθηγητές. Όντως υπήρχε. Είχαμε εμείς μία καθηγήτρια Γαλλικών. Μικρή κοπελίτσα, νεοδιορισμένη. Υπήρχε τμήμα από το οποίο έφευγε κλαίγοντας. Ηταν όλο αγόρια, της είχαν πάρει τον αέρα και της έλεγαν τα αίσχη. Ο λυκειάρχης παντελώς ανίκανος βέβαια.

[Lisbet]

Κι εμείς είχαμε καθηγητή στο Γυμνάσιο που υφίστατο εκφοβισμό από τους μαθητές. Τραγικό. Να βλέπεις μεγάλο άνθρωπο τώρα σε αυτή τη θέση.

 

Παλιότερα η στάση του διδακτικού προσωπικού ήταν πολύ πιο ανελαστική σε θέματα συμπεριφοράς και ηθικής - και πολύ ορθώς, κατά τη γνώμη μου. Η διαγωγή βαθμολογούνταν όπως και οι επιδόσεις στα μαθήματα κι αν ήταν "κοσμία" αντί για "κοσμιωτάτη", υπήρχαν συνέπειες. Κάποιος συγγενής μας είχε αποβληθεί δια παντός από όλα τα (τότε) Γυμνάσια της χώρας, για τραμπουκίστικη συμπεριφορά κι αναγκάστηκε να τελειώσει σε ιδιωτικό, για να πάρει απολυτήριο. Στο Λύκειό μου, ένας μαθητής είχε προσβάλει πολύ άσχημα μια καθηγήτρια και αποβλήθηκε επίσης δια παντός, έπαιρνε λεωφορείο για να πηγαίνει σε άλλο. Τώρα τα περνάνε όλα στο ντούκου. Βλέπουν οι δάσκαλοι το παιδάκι να κάθεται μόνο του σε όλα τα διαλείμματα επί έναν ολόκληρο χρόνο και δεν ασχολείται κανείς. Βλέπουν οι καθηγητές τους μαθητές στο σχολείο με εμφάνιση new age χίππυδων στα Μάταλα και δεν παίζει ούτε το βλέφαρό τους. "Ας ασχοληθούν οι γονείς"...εμείς οι υπόλοιποι είμαστε αμέτοχοι του εγκλήματος και πάντα θα πέφτουμε απ' τα σύννεφα μπροστά στην κάθε υπόθεση Άλεξ/Βαγγέλη.

[miriki]

Όταν πρωτομπήκα στο παρεντς ήταν ακριβώς για να δώσω την οπτική του εκπαιδευτικού για όλα αυτά, με στοιχεία επιστημονικά, νομικά, πρακτικά.

Χαίρομαι που βλέπω ότι η κατάσταση τουλάχιστον σε αυτά που γράφετε αρχίζει να προβληματίζει και ίσως και να αλλάξει.

 

Πρέπει να κάνουμε τη χάρη στα παιδιά μας να μην τα ανατρέφουμε ως μικρούς τύρρανους. Ο καθένας να αναλάβει την ευθύνη που αναλογεί και κάποια στιγμή οι ρόλοι να συνεργαστούν. Ναι με αμοιβαίες υποχωρήσεις, αλλά το κυριότερο με καλή διάθεση.

 

Αρχίζω να ελπίζω...

[mariab]

Όταν πρωτομπήκα στο παρεντς ήταν ακριβώς για να δώσω την οπτική του εκπαιδευτικού για όλα αυτά, με στοιχεία επιστημονικά, νομικά, πρακτικά.

Χαίρομαι που βλέπω ότι η κατάσταση τουλάχιστον σε αυτά που γράφετε αρχίζει να προβληματίζει και ίσως και να αλλάξει.

 

Πρέπει να κάνουμε τη χάρη στα παιδιά μας να μην τα ανατρέφουμε ως μικρούς τύρρανους. Ο καθένας να αναλάβει την ευθύνη που αναλογεί και κάποια στιγμή οι ρόλοι να συνεργαστούν. Ναι με αμοιβαίες υποχωρήσεις, αλλά το κυριότερο με καλή διάθεση.

 

Αρχίζω να ελπίζω...

 

Νομίζω ότι η λέξη κλειδί είναι η συνεργασία. Πρέπει να υπάρχει συνεργασία μεταξύ δασκάλων και γονιών. Αυτή η απαίτηση όμως είναι αμφίδρομη. Από προσωπική μου εμπερια μπορώ να σε διαβεβαιώσω ότι υπάρχουν πολλοί εκπαιδευτικοί οι οποίοι δεν θέλουν να έχουν ουσιαστική συνεργασία με τους γονιούς. Συνεργασία σημαίνει ότι ακούω και τι μου λέει ο άλλος. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν ο δάσκαλος έχει το σκεπτικό "εγώ μόνο ξέρω τι πρέπει να γίνεται και εσύ πρέπει να κάνεις στην άκρη". Αυτό για εμένα σημαίνει το απλό: ΟΚ, κόψε λοιπόν το λαιμό σου και διόρθωσε την κατάσταση. Αύριο όμως. Εάν δεν την διορθώσεις το λάθος είναι 100% δικό σου. Δεν με νοιάζει εάν ο άλλος γονιός συνεργάζεται ή όχι, είναι δικό σου θέμα. Ή θα δουλέψει ο δάσκαλος ουσιαστικά με τους γονείς που είναι διατεθειμένοι να συνεργαστούν ή θα δουλέψει μόνος του και θα επωμιστεί όλη την ευθύνη. Δουλεύω όμως με το γονιό σημαίνει ότι τον ακούω. Σημαίνει ότι θέτω σαφής στόχους, τους κοινωποιώ στους γονείς, συζητάμε κλπ. Ποιός το κάνει; Σε ποιο δημόσιο σχολείο ζήτησε ο διευθυντής ανοιχτή συζήτηση με τους γονείς για να συζητήσουν τα προβλήματα του σχολείου;

[daisy1]

Και πως τα κάνουμε να υπακουν βρε κορίτσια; Γιατί εμένα αυτο το "κανε ότι σου λέω αλλιώς θα βρεις τον μπελά σου" δεν μαρεσει!!

Οσο για τις "συνέπειες αντί της τιμωρίας" δεν πολύ πιάνει στα μικρά!

 

Ούτε κι εμένα μου αρέσει! Στις ηλικίες που είναι τα δικά μας παιδιά είναι γενικά εύκολο να τα οριοθετήσεις δεδομένου οτι κυρίως μιμούνται τους γονείς αλλά και όποια άλλη συμπεριφορά αν τη δεις απο την αρχή θα μπορέσεις να την ξεκόψεις. Εγώ χρησιμοποιώ πάρα πολύ το λόγο, εξηγώ ξανά και ξανά, δίνω εναλλακτικές εκεί που μπορώ, πλάθω ιστορίες με το μυαλό μου(αντί παραμυθιού, ναι κάποιες φορές είναι χειριστικές) παίζουμε πολλά παιχνίδια ρόλων στο σπίτι. Όταν είναι να φύγουμε απο κάπου που περνάει καλά την προετοιμάζω 15 λεπτά πριν υπενθυμίζοντας κάθε τόσο οτι σε χ λεπτά φευγουμε. Είναι η ηλικία που έτσι κι αλλιώς τους αρέσει να μαθαίνουν οπότε αυτά που τους λές συνήθως πιάνουν. Δεν της λέω ψέματα και προσπαθώ να τηρώ το λόγο μου, έτσι καλλιεργώ κλίμα εμπιστοσύνης.

 

Απο εκεί και πέρα εννοείται κάποια στιγμή μπορεί να ξεφύγει, αλλά στην ηλικία που είναι οι λόγοι συνήθως είναι ξεκάθαροι, δηλαδή είναι κουρασμένη, πεινάει κτλ. Προσπαθώ να βρώ λύση εκείνη τη στιγμή χωρίς να την εκνευρίσω παραπάνω αλλά αυτό δε σημαίνει οτι θα γίνει και το δικό της. Κάθε παιδί είναι και διαφορετικό. Βλέπω και μανες που τα φωνάζουν, όμως τα παιδιά τους δεν είναι περισσότερο υπάκουα απο το δικό μου.

[miriki]

Γιαυτό mariab αναφέρθηκα σε αμοιβαίες υποχωρήσεις. Γιατί μπορώ να σου παραθέσω και ένα σωρό επιχειρήματα από την πλευρά των εκπαιδευτικών. Και να σου πω και την αλήθεια μου τη σπάει αφάνταστα που υπάρχουν δυο αντίπαλες πλευρές όταν θα έπρεπε να υπάρχουν δυο συμπληρωματικές μόνο το όφελος του παιδιού και το όφελος της κοινωνίας.

 

Επειδή σήμερα έχω φάει κι άλλη "σφαλιάρα" λόγω του ρομαντισμού μου, σταματάω εδώ, γιατί σας βλέπω να κρυφογελάτε πάνω από τα πληκτρολόγιά σας. Και δεν θα την παλέψω.... να με κοροϊδεύετε έστω και νοερά.

[daisy1]

Γιαυτό mariab αναφέρθηκα σε αμοιβαίες υποχωρήσεις. Γιατί μπορώ να σου παραθέσω και ένα σωρό επιχειρήματα από την πλευρά των εκπαιδευτικών. Και να σου πω και την αλήθεια μου τη σπάει αφάνταστα που υπάρχουν δυο αντίπαλες πλευρές όταν θα έπρεπε να υπάρχουν δυο συμπληρωματικές μόνο το όφελος του παιδιού και το όφελος της κοινωνίας.

 

Επειδή σήμερα έχω φάει κι άλλη "σφαλιάρα" λόγω του ρομαντισμού μου, σταματάω εδώ, γιατί σας βλέπω να κρυφογελάτε πάνω από τα πληκτρολόγιά σας. Και δεν θα την παλέψω.... να με κοροϊδεύετε έστω και νοερά.

 

Εγώ πάλι θεωρώ την άποψή σου ως εκπαιδευτικού πολύ χρήσιμη και θα προτιμούσα να συμμετέχεις στη συζήτηση. Ούτως η άλλως όλοι μας λέμε την άποψή μας απο την προσωπική μας σκοπιά και είναι χρήσιμο να βλέπουμε και τις άλλες απόψεις. Ανοιχτό μυαλό χρειάζεται απο όλους και έτσι θα κερδίσουμε όλοι απο μια συζήτηση

[Χαρα-Μαρια2]

Όταν πρωτομπήκα στο παρεντς ήταν ακριβώς για να δώσω την οπτική του εκπαιδευτικού για όλα αυτά, με στοιχεία επιστημονικά, νομικά, πρακτικά.

Χαίρομαι που βλέπω ότι η κατάσταση τουλάχιστον σε αυτά που γράφετε αρχίζει να προβληματίζει και ίσως και να αλλάξει.

 

Πρέπει να κάνουμε τη χάρη στα παιδιά μας να μην τα ανατρέφουμε ως μικρούς τύρρανους. Ο καθένας να αναλάβει την ευθύνη που αναλογεί και κάποια στιγμή οι ρόλοι να συνεργαστούν. Ναι με αμοιβαίες υποχωρήσεις, αλλά το κυριότερο με καλή διάθεση.

 

Αρχίζω να ελπίζω...

 

Χαιρομαι ειλικρινα που τα λες αυτα...

Μπραβο σου.

 

Πηγα ως συνοδος σε εκδρομη νηπιαγωγειου. Ηταν ενα κοριτσακι, το οποιο ολα τα αλλα παιδακια το κοροιδευαν. Ειχα ακουσει απο τη δικια μου διαφορα σχολια τυπου " Η Θ εκανε εκεινο, η Θ εκανε το αλλο" και ειχα κανει συζητηση μαζι της, να δω τι συμβαινει. Τετοιο πραγμα ομως, δεν περιμενα απο 5χρονα. Επρεπε να κρατηθουν χερακι-χερακι ανα δυο, κανενας δεν ηθελε να πιασει το δικο της χερι. Στο λεωφορειο, φωναζαν στη δασκαλα κατι αγορακια οτι ταχα μου, ειχε βγαλει τη ζωνη της ή οτι σκαλιζε τη μυτη της. Μετα στο διαλειμμα για κολατσιο, της τραβουσαν το ταπερακι. Κι αλλα πολλα. Κυριως ηταν τα σχολια που ακουγες (και ακουγε...) συνεχεια. Η Θ παλι φοραει αναποδα την μπλουζα, η Θ ρωτησε κατι χαζο, η Θ εχει ανακατεμενα τα μαλλια της....εκλαιγε συνεχεια.

 

Οι δασκαλες δεν εκαναν τιποτα. Ηταν μεσα στην τρελλη χαρα, παμε εκδρομη, ελεγαν τα δικα τους. Καμμια φορα μαλιστα, της φωναζαν. "ΠΑΛΙ κλαις, Θ??? Ε, οχιιιι ελα τωρα...." "Θ, μην φωναζεις στο συμμαθητη σου" και παρομοια. Μαλλον δεν εχουν τη δικη σου ορεξη...

 

Οταν γυρισαμε σπιτι, εκανα συζητηση με τη δικια μου. Ευτυχως, δεν την ειδα να την κοροιδευει, ομως ουτε την προσεγγιζε. Δεν ξερω βεβαια αν ηταν επειδη ημουν εγω εκει. Μου ειπε οτι καμμια φορα της τραβαγε η Θ τις ζωγραφιες της ή οτι την ενοχλουσε. Της εξηγησα καποια πραγματα και της ειπα να μην συζηταει ασχημα και να παιζει μαζι της. Ελπιζω να το ακολουθησει...

[AthinaP]

Δεν ξέρω, είναι ανάμικτα τα συναισθήματα και οι σκέψεις μου... Σίγουρα υπάρχει κάπως πιο έντονο bullying σε σχέση με 30 χρόνια πριν, εδώ, αλλά και πάλι, φαίνεται ότι σπάνια παίρνει ακραία μορφή, όπως μπορεί να ακούγεται πάλι με περιστατικά που φτάνουν εδώ από το εξωτερικό, μέσω διαδικτύου.

 

Δηλαδή, φτάσαμε να αφαιρέσει τη ζωή του ένας ενήλικας από τα 10.000.000 ψυχών. Κάκιστα βεβαίως. Δεν έπρεπε να γίνει ούτε αυτό και καλώς σε αυτή τη στιγμή είναι πλήθος οι προβληματισμοί που εκφράζει ο κόσμος, ότι τα πράγματα δεν πρέπει να φτάνουν εκεί, σε καμία περίπτωση.

 

Εγώ πάλι πιστεύω ότι οι ίδιοι οι bullies φτάνουν σε τέτοια ακραία μέτρα αυτοκαταστροφής, ίσως πιο συχνά, κάποιες φορές σε σχέση με τα θύματά τους. Γιατί έχουν απαξιώσει κάποια πράγματα στη ζωή τους, η ζωή για αυτούς είναι αρένα, δεν μπορούν να βρουν αξίες και ισχυρούς δεσμούς, δεν είναι ικανοί να το πράξουν και να το κερδίσουν κάποιες φορές, δεν βρίσκουν νόημα στη ζωή τους... Ενώ ένας ευαίσθητος άνθρωπος, όλο και κάποια διέξοδο θα βρει, αν όχι στο σχολείο, στη σχολή ή όπου αλλού, πάντως κάπου μέσα στη ζωή του.

 

Για το ρόλο του εκπαιδευτικού στα όποια παρατράγουδα του σχολείου, έχω εκφραστεί πολλές φορές. Μοιάζει να είναι ικανοί πχ οι παιδαγωγοί (χωρίς εκπαίδευση κιόλας) στους παιδότοπους να βάλουν μια τάξη, σε σχέση με επιθετικές συμπεριφορές, σε συνθήκες που τα παιδιά είναι πιο ανεξέλεγκτα ακόμα, σε σχέση με ένα προαύλιο.

 

Είναι πώς έχει αντιληφθεί κανείς το ρόλο του.

 

Οι εκπαιδευτικοί συχνά έχουν την τάση να τσουβαλιάζουν και να ρίχνουν φταιξίματα στους γονείς και να μην εστιάζουν τόσο πολύ στο αποτέλεσμα. Κάποιες φορές, βέβαια. Γιατί συνολικά, δεν τα πάνε άσχημα.

[ioanna_Ldk]

Διάβασα τις απόψεις σας και μου έκανε εντύπωση πόσες φορές αναφέρονται οι λέξεις «όρια» «τιμωρία» «μηδενική ανοχή» «τυφλή υπακοή» και άλλα τέτοια που καμία σχέση δεν έχουν με τα πραγματικά αίτια του bullying. Η λέξη κλειδί είναι μία: ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ . Τα παιδιά που είναι θύτες ή θύματα σχολικού εκφοβισμού είναι κατά μεγάλο ποσοστό παιδιά που δεν μπορούν να επικοινωνήσουν με το κοντινό τους περιβάλλον για διάφορους ψυχολογικούς λόγους που δεν είναι της παρούσης να αναφερθούν. Πιστεύω ότι αν αυτά τα παιδιά μπορούσαν να επικοινωνήσουν δεν θα υπήρχε καν το πρόβλημα του σχολικού εκφοβισμού.

 

Αλλά το μυαλό μας έχει μάθει τόσο πολύ να λειτουργεί με το φόβο στο μπαμπούλα που δεν ξέρουμε να βρούμε άλλη λύση πέρα του εκφοβισμού και της τιμωρίας

[miriki]

Αν δεν υπάρχουν όρια τι θα επικοινωνήσεις; Προσωπικά δεν είμαι υπέρ της τιμωρίας, ή της τυφλής υπακοής.

 

Είμαι, όμως, υπέρ της φυσικής συνέπειας της πράξης και των ορίων. Και ναι η επικοινωνία είναι πολύ σημαντική και να σου πω την αλήθεια μου αυτό δουλεύουμε κιόλας στο νηπιαγωγείο. Πώς να βάζω το συναίσθημά μου σε λόγια ώστε να μην καταφεύγω στην πράξη.

 

Και βλέπω ότι λειτουργούν καλά τα πρωτόκολλα που δίνουν μανιέρες και είναι εύκολο να τα θυμάσαι. Όπως και η διαθεσιμότητα του ευήκοου ωτος από τη μεριά του εκπαιδευτικού. Γιαυτό και στην τάξη μου έχουν μετριαστεί πολύ τα περιστατικά βίας, αλλά ακούς συχνά "συμβούλιο τάξης" να συγκαλείται από τα παιδιά για να εκθέσουν τα προβλήματά τους στην ομάδα.

[Lisbet]

ioanna_Ldk δεν έχεις άδικο. Δεν είμαι βέβαια σε θέση να καταλάβω τι μπορεί να περνάει από το μυαλό ενός 20χρονου εκφοβιστή, στη σχολή μου δεν αντιλήφθηκα ποτέ τέτοια φαινόμενα. Τα παιδάκια του δημοτικού όμως, ναι, είναι έτσι όπως τα λες, αυτά που ξεκινάνε το διασυρμό. Και μερικά ακολουθούν γιατί θέλουν να ανήκουν στην ομάδα. Ξέρεις όμως τι γίνεται; Όση βοήθεια κι αν προσφέρει το σχολείο, αν στο σπίτι γίνονται τα ίδια, δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξει το παιδί.

[Αγγελίνα_2]

Γιαυτό mariab αναφέρθηκα σε αμοιβαίες υποχωρήσεις. Γιατί μπορώ να σου παραθέσω και ένα σωρό επιχειρήματα από την πλευρά των εκπαιδευτικών. Και να σου πω και την αλήθεια μου τη σπάει αφάνταστα που υπάρχουν δυο αντίπαλες πλευρές όταν θα έπρεπε να υπάρχουν δυο συμπληρωματικές μόνο το όφελος του παιδιού και το όφελος της κοινωνίας.

 

Επειδή σήμερα έχω φάει κι άλλη "σφαλιάρα" λόγω του ρομαντισμού μου, σταματάω εδώ, γιατί σας βλέπω να κρυφογελάτε πάνω από τα πληκτρολόγιά σας. Και δεν θα την παλέψω.... να με κοροϊδεύετε έστω και νοερά.

 

miriki πολύ με στενοχωρεί να το λες αυτό. Εγώ πάντα σε παρακολουθώ με ενδιαφέρον κι όσο κι αν έχουμε διαφωνήσει, ποτέ δε μου πέρασε από το μυαλό να σε κοροϊδέψω.

 

Τι έγινε, θες να μας πεις;

 

Πάντως μωρομάνες που φροντίζετε με τόση προσοχή τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών σας, ετοιμαστείτε για ήττα στο δημοτικό...εγώ ήμουν κάπως απροετοίμαστη για το όλο σκηνικό...

[LA LATINA]

Μιρικι είσαι απ τα πιο αξιόλογα άτομα εδώ μέσα και έχουμε όλοι δείγμα γραφής σου...μη μιλάς έτσι για τον εαυτό σου, ξέρεις πόσο σε αγαπάμε, κανένας δε θα σε κορόιδευε ποτέ!

[mariab]

Γιαυτό mariab αναφέρθηκα σε αμοιβαίες υποχωρήσεις. Γιατί μπορώ να σου παραθέσω και ένα σωρό επιχειρήματα από την πλευρά των εκπαιδευτικών. Και να σου πω και την αλήθεια μου τη σπάει αφάνταστα που υπάρχουν δυο αντίπαλες πλευρές όταν θα έπρεπε να υπάρχουν δυο συμπληρωματικές μόνο το όφελος του παιδιού και το όφελος της κοινωνίας.

 

Επειδή σήμερα έχω φάει κι άλλη "σφαλιάρα" λόγω του ρομαντισμού μου, σταματάω εδώ, γιατί σας βλέπω να κρυφογελάτε πάνω από τα πληκτρολόγιά σας. Και δεν θα την παλέψω.... να με κοροϊδεύετε έστω και νοερά.

 

Λυπάμαι εάν σε οποιαδήποτε φάση της συζήτησης εξέλαβες τα σχόλια ως κοροϊδία. Να πω την αλήθεια ξαναδιάβασα όλα τα μηνύματά μου προς εσένα και δεν καταλαβαίνω σε τι αναφερεσαι. Λυπάμαι εάν κάτι παρεξηγήθηκε.

 

Διάβασα τις απόψεις σας και μου έκανε εντύπωση πόσες φορές αναφέρονται οι λέξεις «όρια» «τιμωρία» «μηδενική ανοχή» «τυφλή υπακοή» και άλλα τέτοια που καμία σχέση δεν έχουν με τα πραγματικά αίτια του bullying. Η λέξη κλειδί είναι μία: ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ . Τα παιδιά που είναι θύτες ή θύματα σχολικού εκφοβισμού είναι κατά μεγάλο ποσοστό παιδιά που δεν μπορούν να επικοινωνήσουν με το κοντινό τους περιβάλλον για διάφορους ψυχολογικούς λόγους που δεν είναι της παρούσης να αναφερθούν. Πιστεύω ότι αν αυτά τα παιδιά μπορούσαν να επικοινωνήσουν δεν θα υπήρχε καν το πρόβλημα του σχολικού εκφοβισμού.

 

Αλλά το μυαλό μας έχει μάθει τόσο πολύ να λειτουργεί με το φόβο στο μπαμπούλα που δεν ξέρουμε να βρούμε άλλη λύση πέρα του εκφοβισμού και της τιμωρίας

 

Δεν νομίζω ότι το μυαλό μας έχει συνηθίσει να λειτουργεί με μπαμπούλες. Εγώ προσωπικα τουλάχιστον έχω απλώς πλήρη συναίσθηση ότι η ένταξη σε μία κοινωνική ομάδα προϋποθέτει την τήρηση βασικών κανόνων και όρων. Αυτό συμβαίνει για την προστασία του συνόλου και των συνισταμένων του. Συμβαίνει επίσης σε όλα τα κοινωνικά ζώα και όχι μόνο στους ανθρώπους. Δεν μπορεί να λειτουργήσει αλλιώς το σύστημα. Τιμωρία υπάρχει με την γενική έννοια σε όλα όσα μπορεί να κάνουμε και σε όλες μας τις αποφάσεις και μπορεί να πάρει πολλές μορφές. Με κάθε πράξη και απόφαση κάτι κερδίζουμε και κάτι χάνουμε. Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.

 

Και μία ερώτηση: Εάν έρθει ο συνάδελφος σου και σε κλωτσήσει και σου πάρει το ΄φαγητο και σε πει χαζή, χοντρή κλπ κλπ, τι θα κάνεις; Θα σπεύσεις να φωνάξεις ψυχολόγο προκειμένου να λύσει τα προβλήματα επικοινωνίας που έχει; Φαντάζομαι πως όχι. Γιατί λοιπόν θέλεις το παιδί σου να το κάνει;

[miriki]

Όχι Μαρία δεν έχει σχέση με σένα, ούτε με το φόρουμ. Απλά κάνω λάθος και εμπιστεύομαι τους ανθρώπους ανώ δε θα πρέπε. Πας να βοηθήσεις και βγαίνεις κατηγορούμενος, για να μπορέσει ο άλλος να κάνει τον καμπόσο στην παρέα του. Απλά μου βγήκε δημοσίως, ενώ δε θα πρεπε. Και ναι περιστατικό με το σχολείο είναι. Τεσπα δεν πειράζει.... Συγγνώμη για το οφφ.

[Little Monkey]

Διάβασα τις απόψεις σας και μου έκανε εντύπωση πόσες φορές αναφέρονται οι λέξεις «όρια» «τιμωρία» «μηδενική ανοχή» «τυφλή υπακοή» και άλλα τέτοια που καμία σχέση δεν έχουν με τα πραγματικά αίτια του bullying.

 

Η "μηδενική ανοχή" (που δεν είναι ακριβώς μηδενική, απλά ο όρος χρησιμοποιείται για να τονίσει ότι υπάρχει περιορισμένη ελαστικότητα) δεν αναφέρεται στον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας ούτε προσπαθεί να θεραπεύσει τα αίτια του σχολικού εκφοβισμού. Η μηδενική ανοχή αποσκοπεί αφενός να δώσει το στίγμα του σχολείου και αφετέρου να προστατεύσει τα πιο ευπαθή μέλη της μαθητικής κοινότητας από επιθετικές συμπεριφορές. Αν η ανοχή του σχολείου στις συμπεριφορές αυτές δεν είναι "μηδενική" αλλά αντιθέτως υιοθετείται στάση χαλαρότητας-αδιαφορίας, το αποτέλεσμα είναι κάποια παιδιά να μένουν αβοήθητα. Η μικρή Θ που την κοροϊδεύουν οι συμμαθητές της, ο "διαφορετικός" Βαγγέλης που τον βάζουν να τραγουδάει στις ντουλάπες... και πάει λέγοντας.

 

Η λέξη κλειδί είναι μία: ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ . Τα παιδιά που είναι θύτες ή θύματα σχολικού εκφοβισμού είναι κατά μεγάλο ποσοστό παιδιά που δεν μπορούν να επικοινωνήσουν με το κοντινό τους περιβάλλον για διάφορους ψυχολογικούς λόγους που δεν είναι της παρούσης να αναφερθούν.

Αυτά που λες, τα βασίζεις κάπου; Μπορείς να μας πεις πού;

 

Το ότι βάζεις όρια και τιμωρείς τις λανθασμένες συμπεριφορές δεν σημαίνει πως δεν αγαπάς, δεν στηρίζεις, δεν επικοινωνείς. Το ότι καθοδηγείς τα παιδιά σου διδάσκοντάς τους το σωστό και το λάθος, δεν σε κάνει "μπαμπούλα". Το παιδί θέλει υποστήριξη, θέλει να ξέρει πώς να φερθεί. Αν εσύ δεν θέσεις όρια, να ξέρει ποια συμπεριφορά είναι σωστή και ποια λανθασμένη, τότε συνέχεια θα χάνεται στα μονοπάτια της ζωής.

 

Τα όρια σαφώς θα τα επικοινωνήσεις, όπως θα επικοινωνήσεις και τρόπους για να ξεπεράσει θυμούς, άγχη, απογοητεύσεις. Το πόσο και πώς θα επικοινωνήσεις εξαρτάται από πολλούς παράγοντες αλλά κυρίως από την ηλικία του παιδιού και την ωριμότητά του. Όσο μικρότερο είναι το παιδί, τόσο πιο ξεκάθαρα και άκαμπτα είναι τα όρια που βάζεις. Στο 2χρονο βάζεις λιγότερα όρια αλλά τα όρια πρέπει να είναι άκαμπτα, χωρίς "ναι μεν αλλά" γιατί το μικρό παιδί δεν μπορεί να διαχειριστεί την αμφιβολία (δεν μπορείς να επιμείνεις να μην κάνει φασαρία στο εστιατόριο, όπως θα ζητήσεις από ένα 5χρονο ή ένα 8χρονο, μπορείς όμως να ζητήσεις να μην χτυπάει τα άλλα παιδάκια - χωρίς εξαιρέσεις, χωρίς "μπορείς να τους χτυπήσεις μόνο αν σε ενοχλήσουν ή αν σε χτυπήσουν πρώτα ή αν το κάνεις σαν παιχνίδι").

 

Σε μεγαλύτερα παιδιά θα βάλεις περισσότερα όρια αλλά πιο ελαστικά. Αλλάζει δηλαδή η τακτική της οριοθέτησης από ηλικία σε ηλικία. Όταν το παιδί είναι αρκετά ώριμο, όλη η οριοθέτηση θα γίνεται με συζήτηση και χωρίς τιμωρίες. Αυτό βέβαια δεν θα συμβεί στην ηλικία των 5 χρονών, αλλά των 15 (μην σου πω και των 25)

 

Όπως είναι αναποτελεσματικό να βάζεις όρια στο 15χρονο σαν να είναι 2χρονο (λίγα όρια, άκαμπτα, με απειλή τιμωρίας), το ίδιο λάθος είναι να βάζεις όρια στο δίχρονο σαν να είναι 15χρονο (πολλά όρια, εύκαμπτα, με νουθεσίες και ατέλειωτο μπλα μπλα).