Σωματική τιμωρία & οριοθέτηση - στα δικά σας παιδιά

[Λαΐδα]

Στη Γαλλία, στο Βέλγιο και στην Αγγλία, συναντάμε τα υψηλότερα ποσοστά επιβολής σωματικής τιμωρίας ενώ τα χαμηλότερα στη Σουηδία, η οποία ήταν κι η πρώτη χώρα που απαγόρευσε με νόμο τη σωματική τιμωρία των παιδιών.

Στη χώρα μας σε έρευνα του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού σε συνεργασία με το πανεπιστήμιο Αιγαίου βρέθηκε ότι παρά την πρόσφατη απαγόρευσή της , η σωματική τιμωρία εξακολουθεί να χρησιμοποιείται από το 53% των γονιών.

http://paidikoi.korydallos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=189&Itemid=158

 

Λαίδα με τον όρο "κακομαθημένο" τι ακριβώς εννοούμε?

Π.χ. για μένα το οτι οι Ελληνες δεν μπορούν να σταθούν σε μια σειρά να περιμένουν ευγενικά, σε αντίθεση με τους Αγγλους, καθιστά "κακομαθημένους" τους πρώτους.

Οσο για το να φοβούνται, τι? Τους νόμους? Τις συνέπειες? (κι εδω πάλι τα πρωτεία στην Ελλάδα τα έχουμε βλ. οδική συμπεριφορά κ.ο.κ.)

 

Κι άλλο ένα ενδιαφέρον link http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2011/10/blog-post_3011.html

 

καταρχήν διαφωνω ότι στην αγγλια ΚΑΤΑ ΚΑΝΟΝΑ τιμωρουν τα παιδια σωματικα.

Τολμησε να σηκωσεις το χερι σου σε ένα τετραχρονο (παιδι σου) και εχει καλεσει την αστυνομια σε χρονο dt.

Επισης από το λινκ που εβαλες παραθετω κατι ακομη : " Παρ΄όλα αυτά οι επιστήμονες διαχωρίζουν τη μια ξυλιά σε στιγμή εκνευρισμού, από τη συστηματική κακοποίηση."

... ας τα διαχωρίσουμε και εμεις λοιπον....

 

Όταν λεω κακομαθημένα εννοω 'εγκληματικα φερομενα'....και δεν είναι λιγα τα πραδειγματα ανηλικων εκει με φρικτες συμπεριφορές....

 

 

 

Δε θυμαμαι που το διαβασα το ειπε μια αλλη κοπελα πιο πανω, υπαρχει μια παγιδα που λεγεται «μοντερνος πολιτισμενος τροπος» σε πολλα θεματα, και σε χωρες που εφαρμοζεται σε υπερβολη οπως στη Μ Βρετανια βλεπεις να μου επιτραπει η εκφραση γαιδουρια....ατομα που δεν σεβονται τον διπλα τους.

 

Αμα λοιπον θα δω το γιο μου μετα απο μια μεγαλη περιοδο οπου του εχω εξηγησει πολλες φορες, να εξακολουθει να υιοθετει μια λανθασμενη συμπεριφορα, ιδιως αν μου πει «ενταξει, μαμα» και μετα το κανει πισω απο την πλατη μου, θα σκληρυνω στη σταση μου. Επειδή αν δεν το κανω, θα νομιζει οτι μπορει να κανει ο,τι θελει χωρις συνεπειες.

 

......

και εγω συμφωνω......φυσικα σε κανεναν δεν αρεσει η σωματικη τιμωρια και πολλες φορες δεν χρειαζεται. Αλλα δεν ειμαστε ολοι ιδιοι, και δεν είναι όλα τα παιδια ιδια. Υπαρχουν παιδια που αυτος ο τροπος (εννοείται όχι ο συστηματικος, ετσι?) θα τους κανει περισσοτερο καλο από κακο...ποιο είναι το καλο?? να μη γινουν θρασύτατοι και ασύδοτοι ενηλικες.

 

 

 

Μα και στην Ελλαδα ξεκινησε!!! Πριν χρονια θυμαμαι τι ποιοτητα ειχε ο κοσμος, ο παππους μου για παραδειγμα σωστος κυριος, ευγενικος. Τωρα για μπες στο μετρό να δεις ατομα να βριζουν και να σπρωχνουν. Προφανως, εχουν μεγαλωσει ετσι. Χωρις ορια. Κανουμε ο,τι θελουμε και δεν μας πειραζει κανεις.

).

και εδώ συμφωνω..αν και η μορφωση ειχε την ανιουσα όλα αυτά τα χρονια , η παιδεια εχει την κατιουσα....

 

Δεν μου αρεσει η βια, δεν θα τη χρησιμοποιουσα ποτε σε κανεναν ανθρωπο ποσο μαλλον σε αυτά τα πλασματα που λατρευω......

αλλα όταν εχω δυο εναλακτικες του να υποχωρήσω και αυτος να αποτυπωσει στο υποσυνειδητο του ότι θα κανει ο,τι θελει η να του τραβηξω λιγο το μαλλι, θα κανω το δευτερο....

είμαι σιγουρη ότι το παιδι μου ξερει ποσο το αγαπω....ξερει πως εκεινη την ωρα αυτό ηταν ΣΥΝΕΠΕΙΑ και όχι ΕΚΔΙΚΗΣΗ.....και με νοιαζει μονο η γνωμη και το καλο του παιδιου μου...Για αυτό εχω και το θαρρος και σε θεματα σαν και αυτό δεν είμαι ΑΠΟΛΥΤΑ εναντίον της ελεγχομενης και ηπιας σωματικης τιμωριας.

[Daphne-]

Πριν χρονια θυμαμαι τι ποιοτητα ειχε ο κοσμος, ο παππους μου για παραδειγμα σωστος κυριος, ευγενικος. Τωρα για μπες στο μετρό να δεις ατομα να βριζουν και να σπρωχνουν. Προφανως, εχουν μεγαλωσει ετσι. Χωρις ορια. Κανουμε ο,τι θελουμε και δεν μας πειραζει κανεις.

 

Μαλιστα συνηθιζεται αυτος που κανει μια παραβαση να φωναζει και να βριζει με περισσοτερο θρασος απο εκεινον που διαμαρτυρεται γι αυτο (για παραδειγμα, ενας που παραβιαζει στοπ και μετα σε βριζει κι απο πανω γιατι του την ειπες).

 

Ισως ο παπούς σου ήταν εξαίρεση.

Χρησιμοποιώ καθημερινά λεωφορείο και μετρό. Στο λεωφορείο που η πλειοψηφία είναι ηλικιωμένοι γίνεται ο κακός χαμός. (Μια βόλτα και στο ΙΚΑ που είναι τίγκα στους ηλικιωμένους θα σε πείσει).Στο μετρό η κατάσταση είναι πιο ήπια.

 

Δεν οδηγώ. Κυρίως επειδή δεν αντέχω να με βρίζουν.

[Daphne-]

Υπαρχουν παιδια που αυτος ο τροπος (εννοείται όχι ο συστηματικος, ετσι?) θα τους κανει περισσοτερο καλο από κακο...ποιο είναι το καλο?? να μη γινουν θρασύτατοι και ασύδοτοι ενηλικες.

Για να μην ξεφύγουμε και αρχίσουμε να συζητάμε για την Αγγλία και τις διαφορές μας, θα πω μόνο οτι διαφωνώ.

Δεν θα γίνουν θρασύτατοι και ασύδοτοι ενήλικες εάν δε φάνε και "μια στον πωπώ". Η εγκληματικότητα και η σύσταση συμοριών έχουν πολλές και διάφορες αιτίες. Κοινωνικές, πολιτικές, οικονομικές. Ειναι ολόκληρη (άλλη) συζήτηση αυτό.

(Δεν υποστηρίζω τους Αγγλους. Μη γίνει παρανόηση. Για συγκεκριμένα παραδείγματα μιλάω. Κυρίως για το φέρσιμο τους. Ειναι πιο πειθαρχημένοι από τους Ελληνες.)

 

Δεν μου αρεσει η βια, δεν θα τη χρησιμοποιουσα ποτε σε κανεναν ανθρωπο ποσο μαλλον σε αυτά τα πλασματα που λατρευω......

αλλα όταν εχω δυο εναλακτικες του να υποχωρήσω και αυτος να αποτυπωσει στο υποσυνειδητο του ότι θα κανει ο,τι θελει η να του τραβηξω λιγο το μαλλι, θα κανω το δευτερο....

είμαι σιγουρη ότι το παιδι μου ξερει ποσο το αγαπω....ξερει πως εκεινη την ωρα αυτό ηταν ΣΥΝΕΠΕΙΑ και όχι ΕΚΔΙΚΗΣΗ......

Δεν έχω βρεθεί στη θέση των δυο ενναλακτικών που λες. Η συνέπεια σε μας μπορεί να ειναι στέρηση βόλτας ή κάποιου παιχνιδιού και οχι τράβηγμα μαλλιού.

 

Αλήθεια ένα παιδί 4 ετών πώς διαχωρίζει τη συνέπεια από την εκδίκηση?

[Λαΐδα]

Συμφωνω δαφνη, πολλα παιζουν ρολο . Αυτο που θελω να μαθω στα παιδια μου απεχει απο αυτο που πλασσαρουν οι διαφορες νεες παιδαγωγικες μεθοδοι της πληρους παιδικης απενοχοποιησης. Δεν θελω και δεν μπορει η οικογενεια μου να γινει σαν τις αμερικανικες σειρες στην τι βι , τυπου : "εσπασες το τζαμι; Γιατι; Θες να το συζητησουμε; " ... Θεωρω τον κσθε ανθρωπο διαφορετικο, εξ ου και την καθε οικογενεια μοναδικη και διαφορετικη και θεωρω οτι ιταν περισσευει η φροντιδα και η αγαπη, δεν υπαρχει χωρος για ψυχολογικα τραυματα

[ΑΝΝΑ24]

Καταδικάζω τη βια απ' όπου κι αν προέρχεται...:twisted:

[Daphne-]

Συμφωνω δαφνη, πολλα παιζουν ρολο . Αυτο που θελω να μαθω στα παιδια μου απεχει απο αυτο που πλασσαρουν οι διαφορες νεες παιδαγωγικες μεθοδοι της πληρους παιδικης απενοχοποιησης. Δεν θελω και δεν μπορει η οικογενεια μου να γινει σαν τις αμερικανικες σειρες στην τι βι , τυπου : "εσπασες το τζαμι; Γιατι; Θες να το συζητησουμε; " ... Θεωρω τον κσθε ανθρωπο διαφορετικο, εξ ου και την καθε οικογενεια μοναδικη και διαφορετικη και θεωρω οτι ιταν περισσευει η φροντιδα και η αγαπη, δεν υπαρχει χωρος για ψυχολογικα τραυματα

Λαίδα δεν έχω διαβάσει μέχρι τώρα κάτι τέτοιο πουθενά.

Η απενοχοποίηση αρχικά είναι βοηθητική για τον γονέα.

Συμφωνώ οτι υπάρχει μια τάση "ψυχολογικοποίησης" των πάντων και οτι πολλές φορές τα πράγματα είναι πιο απλά.

Ομως για να φτάσουμε στο "απλό", εάν θέλουμε να αλλάξουμε αυτό που έχουμε μάθει, περνάμε μια φάση υπερανάλυσης των πάντων

Μετά φιλτράρουμε και καταλήγουμε.

Οταν περισευει η αγάπη και η φροντίδα ΝΑΙ υπάρχει χώρος για ψυχολογικά τραύματα. Εξαρτάται πώς εκφράζει κανείς την αγάπη του. Στο ονομα της "αγάπης" έχουν γινει ακόμα και εγκλήματα. ( "Για το καλό σου το έκανα"...)

 

Ομως το ζητούμενο εδω δεν είναι αν θα δημιουργηθούν ή οχι ψυχολογικά τραυματα στο παιδί, αλλά εάν εμείς και γιατί χρησιμοποιούμε ή οχι αυτη τη μέθοδο.

[Λαΐδα]

 

Δεν έχω βρεθεί στη θέση των δυο ενναλακτικών που λες. Η συνέπεια σε μας μπορεί να ειναι στέρηση βόλτας ή κάποιου παιχνιδιού και οχι τράβηγμα μαλλιού.

 

Αλήθεια ένα παιδί 4 ετών πώς διαχωρίζει τη συνέπεια από την εκδίκηση?

απο πολυ νωρθτερα τα διαχωριζει πιστευω. Ισως επειδη ειναι σιγουρα για την αγαπη μου... Εξαλλου θα ξαναπω οτι ποτε δεν σηκωνω χερι επειδη χανω την ψυχραιμια μου. Δεν υπαρχουν νευρα και θυμος.... Ειναι τελειως "συνεπεια" . Και ξαναλεω πως στα 8.5 χρονια ως μαμα δυο η μαλλον τρεις φορες συνολικα εχω χρησιμοποιησει τετοια ηπια σωματικη τιμωρια. Η οποια ομως δεν θεωρω οτι ηταν λαθος...

[Daphne-]

Καταδικάζω τη βια απ' όπου κι αν προέρχεται...:twisted:

Χαχαχα! Αυτό εννοούσα! Το ειπες απλά!

[Λαΐδα]

Λαίδα δεν έχω διαβάσει μέχρι τώρα κάτι τέτοιο πουθενά.

Η απενοχοποίηση αρχικά είναι βοηθητική για τον γονέα.

Συμφωνώ οτι υπάρχει μια τάση "ψυχολογικοποίησης" των πάντων και οτι πολλές φορές τα πράγματα είναι πιο απλά.

Ομως για να φτάσουμε στο "απλό", εάν θέλουμε να αλλάξουμε αυτό που έχουμε μάθει, περνάμε μια φάση υπερανάλυσης των πάντων

Μετά φιλτράρουμε και καταλήγουμε.

Οταν περισευει η αγάπη και η φροντίδα ΝΑΙ υπάρχει χώρος για ψυχολογικά τραύματα. Εξαρτάται πώς εκφράζει κανείς την αγάπη του. Στο ονομα της "αγάπης" έχουν γινει ακόμα και εγκλήματα. ( "Για το καλό σου το έκανα"...)

 

Ομως το ζητούμενο εδω δεν είναι αν θα δημιουργηθούν ή οχι ψυχολογικά τραυματα στο παιδί, αλλά εάν εμείς και γιατί χρησιμοποιούμε ή οχι αυτη τη μέθοδο.

 

Η απενοχοποιηση ειναι βοηθητικη για ολους απλα η υπερβολη ειναι και εδω ασχημη.

Ποιος θα κρινει δαφνη μου αν η αγαπη μιας μανας εκφραζεται λαθος ωστε να δημιουργησει προβληματα; Τα παιδια μας.... Και τα σισθηματα τους αλλα και η συμπεριφορα τους, σαν μοναδα και σαν μελος κοινωνιας. Αρα και οι δυο μας που ακολουθουμε διαφορετικες μεθοδους ακομη δεν εχουμε κριθει.... Μπορει να εχουμε καλα αοοτελεσματα και οι δυο, μπορει οχι, μπορει η μια απο τις δυο μας. Προς το παρον μονο τη γνωμη μας λεμε.

Το ζητουμενο λοιπον για ενενα δεν ειναι γιατι δεν ειναι απολυτα εναντιων... Ξερω το λογο. Θεωρω το ΄απολυτο ΄ λαθος στις περισσοτερες περιπτωσεις. Πιστευω οτι με αυτον τον τροπο θα κανω καλο στα παιδια μου ....

Το ζητουμενο για εμενα λοιπον ειναι να μεγωλωσω υγιεις , ευτυχισμενιυς και αξιους ενηλικες

[Daphne-]

Η απενοχοποιηση ειναι βοηθητικη για ολους απλα η υπερβολη ειναι και εδω ασχημη.

Ποιος θα κρινει δαφνη μου αν η αγαπη μιας μανας εκφραζεται λαθος ωστε να δημιουργησει προβληματα; Τα παιδια μας.... Και τα σισθηματα τους αλλα και η συμπεριφορα τους, σαν μοναδα και σαν μελος κοινωνιας.

 

Αρα και οι δυο μας που ακολουθουμε διαφορετικες μεθοδους ακομη δεν εχουμε κριθει.... Μπορει να εχουμε καλα αοοτελεσματα και οι δυο, μπορει οχι, μπορει η μια απο τις δυο μας. Προς το παρον μονο τη γνωμη μας λεμε.

Το ζητουμενο λοιπον για ενενα δεν ειναι γιατι δεν ειναι απολυτα εναντιων... Ξερω το λογο. Θεωρω το ΄απολυτο ΄ λαθος στις περισσοτερες περιπτωσεις. Πιστευω οτι με αυτον τον τροπο θα κανω καλο στα παιδια μου ....

Το ζητουμενο για εμενα λοιπον ειναι να μεγωλωσω υγιεις , ευτυχισμενιυς και αξιους ενηλικες

Κατσε.

Δεν ακολουθώ συγκεκριμένη μέθοδο καταρχήν.

Το απόλυτο δεν ξέρω που εντοπίζεται. Δηλ. να μη δεχτώ τη σωματική τιμωρία ως μεθοδο οριοθέτησης με κάνει να φαίνομαι απόλυτη στα ματια σου?

 

Ποιος θα μας κρινει? Οι πάντες. Τα παιδιά μας, εμείς οι ιδιοι, οι γειτονες, τα φορουμ κ.α.

Εγω θελω να ειναι καλά και τωρα που ειναι μικρή και οταν μεγαλώνει. Να μπορει να βιώνει τη ζωή της. Με τις χαρές και τις λύπες της.

Αυτό. Τα υπόλοιπα θα τα βρει μόνη της...

Και ηδη με κρίνει....Με τα λόγια της, αλλά και με την καθημερινή συμπεριφορά της. Ειναι καθρέφτες τα παιδιά...

[ΑΝΝΑ24]

Καταδικάζω τη βια απ' όπου κι αν προέρχεται...:twisted:

 

Χωρίς πλάκα, κορίτσια, δεν είναι εύκολο το θέμα της βίας.

Εγώ, ομολογώ ότι στο παρελθόν την έχω χτυπήσει... και το έχω μετανιώσει πικρά.

Πιστεύω ότι ένα νήπιο μπορεί να δοκιμάσει το νευρικό σου σύστημα όσο τίποτα, και μπορεί να βρεις τον εαυτό σου σε στιγμή αδυναμίας.

Εγώ το έχω κάνει όχι βέβαια "εν ψυχρώ" για συμμόρφωση, αλλά ως απάντηση στη δική της βια (δεν μπαίνω στη μπανιέρα, κλωτσάω, σου τραβάω τα μαλλιά, δεν μπαίνω στο αυτοκίνητο, θέλω παιδική χαρά τώρα και σε δαγκώνω...).

Και για να προλάβω τις τυχόν απλουστέυσεις ότι εγώ φταίω για την επιθετικότητά της, να σας πω ότι είναι ένα θέμα που έχω ψάξει πολύ και ξέρω ότι είναι μια φάση που περνάει ένα ποσοστό των παιδιών σε συγκεκριμένη ηλικιά (η βια της διεκδίκησης).

Τώρα έχει βγει από αυτή τη φάση και είναι πολύ εύκολο για μένα.

Αυτό που θεωρώ σημαντικό είναι η στάση μας απέναντι στη βια. Εγώ το έκανα όταν έφτασα σε απόγνωση, και το μετάνιωσα 100%. Δε δίστασα να της ζητήσω συγνώμη και να της εξηγήσω ότι το ξύλο είναι πολύ πολύ κακό παιχνίδι, είχα άδικο που σε χτύπησα και δεν πρέπει να το κάνουμε ποτέ.

Η παγίδα είναι όταν αφήσουμε τον εαυτό μας να πειστεί ότι δεν υπάρχει άλλη λύση, ότι το παιδί φταίει που μας φέρνει σ΄αυτήν την κατάσταση.

Αυτό είναι πραγματικά επικίνδυνο και μπορεί να σε οδηγήσει σε λάθος δρόμους.

Την αιτιολόγηση της βιας δεν αντιμετωπίζουμε και στον έξω κόσμο σήμερα?

 

Να διευκρινίσω ότι βια θεωρώ το "άρπα την" και όχι το να το βουτήξεις άτσαλα όταν τρέχει να βγει στο δρόμο, ή να το ακινητοποιήσεις για να πάρει ένα φάρμακο κοκ

[Sofiade]

Εξαλλου θα ξαναπω οτι ποτε δεν σηκωνω χερι επειδη χανω την ψυχραιμια μου. Δεν υπαρχουν νευρα και θυμος.... Ειναι τελειως "συνεπεια" . Και ξαναλεω πως στα 8.5 χρονια ως μαμα δυο η μαλλον τρεις φορες συνολικα εχω χρησιμοποιησει τετοια ηπια σωματικη τιμωρια. Η οποια ομως δεν θεωρω οτι ηταν λαθος...

Συμφωνώ. Δεν θεωρώ τη σωματική τιμωρία λάθος εξ ορισμού, θεωρώ λάθος την υπερβολή (γενικότερα) και τη σωματική / λεκτική τιμωρία όταν είναι αποτέλεσμα νεύρων και θυμού.

 

Δεν θα κατηγορήσω μια μαμά που ρίχνει μια ξυλιά στον πωπό του 3χρονου γιου της επειδή ήταν άτακτος, αλλά θα κατηγορήσω μια μαμά που αφήνει τα παιδιά της ανεξέλεγκτα "για να μην τους δημιουργηθούν τραύματα". Στο φιλικό μας κύκλο υπάρχει περίπτωση 3χρονου που δέρνει τα άλλα παιδάκια (μιλάμε για κανονικές σφαλιάρες) το οποίο οι γονείς προσπαθούν να νουθετήσουν με τα λόγια. Καλά και άγια όλα αυτά, αλλά όταν ο λόγος δεν πιάνει, τι κάνεις; Και τι χρωστάει το δικό μου παιδί να τρώει ξύλο από το δικό σου που δεν μπορείς να το συνετίσεις και δεν είσαι διατεθειμένος να το πάρεις σηκωτό και να το απομακρύνεις από τα άλλα παιδάκια;

 

Μήπως αυτή η διαφωνία με τη σωματική βία μας έχει στείλει στην αντίθετη πλευρά του φάσματος και ανακαλύψουμε σε μερικά χρόνια ότι μεγαλώσαμε μικρούς βάνδαλους; Δεν ξέρω την απάντηση, απλά θέτω τον προβληματισμό.

[Λαΐδα]

Κατσε.

Δεν ακολουθώ συγκεκριμένη μέθοδο καταρχήν.

Το απόλυτο δεν ξέρω που εντοπίζεται. Δηλ. να μη δεχτώ τη σωματική τιμωρία ως μεθοδο οριοθέτησης με κάνει να φαίνομαι απόλυτη στα ματια σου?

 

Ποιος θα μας κρινει? Οι πάντες. Τα παιδιά μας, εμείς οι ιδιοι, οι γειτονες, τα φορουμ κ.α.

Εγω θελω να ειναι καλά και τωρα που ειναι μικρή και οταν μεγαλώνει. Να μπορει να βιώνει τη ζωή της. Με τις χαρές και τις λύπες της.

Αυτό. Τα υπόλοιπα θα τα βρει μόνη της...

Και ηδη με κρίνει....Με τα λόγια της, αλλά και με την καθημερινή συμπεριφορά της. Ειναι καθρέφτες τα παιδιά...

Όχι, το τι θα δεχτεις εσυ ως μεθοδο οριοθέτησης είναι κατι που δεν με απασχολει αλλα το να κρινεις ποια μεθοδο εχω διαλλεξει εγω θεωρώντας την δικη σου σωστη, το θεωρω 'απολυτο ' ναι...και δεν μιλαμε για extreme περιπτωσεις.....δεν λεμε ουτε για βια, ουτε για κακοποιηση ουτε για συστηματικη σωματικη τιμωρια...

Αυτό το θα μας κρινουν οι παντες.....προσωπικα με χαλαει...ξερεις με ποσα πραγματα διαφωνω? ουυυυ....αλλα δεν παω στα μουτρα τους να τους πω πχ 'Λαθος σου που καπνιζεις γιατι εισαι μανα και πρεπει να προσεχεις την υγεια σου για να μη σε στερηθουν τα παιδια σου ' (δεν καπνιζω όπως καταλαβαίνεις)....ολοι εχουμε αποψεις...αλλα τις λεμε σχολιαζοντας συγκεκριμενους ανθρώπους και συμπεριφορές μονο αν μας ζητηθεί από τους ανθρώπους αυτους...αλλιως, απλα λεμε τη γνωμη μας γενικα.

εκτος πια αν μιλαμε για καταστασεις που πραγματικα κινδυνευει ενα παιδι, κακοποιείται, παραμελειται κλπ...

Με την τελευταια σου παραγραφο συμφωνω 100%...και ναι είναι καθρεφτες τα παιδια ...και είμαι στην ευχαριστη θεση να χαιρομαι που τα παιδια μου με καθρεφτιζπουν τοσο ομορφα!!!!

[ekavi_]

απο πολυ νωρθτερα τα διαχωριζει πιστευω. Ισως επειδη ειναι σιγουρα για την αγαπη μου... Εξαλλου θα ξαναπω οτι ποτε δεν σηκωνω χερι επειδη χανω την ψυχραιμια μου. Δεν υπαρχουν νευρα και θυμος.... Ειναι τελειως "συνεπεια" . Και ξαναλεω πως στα 8.5 χρονια ως μαμα δυο η μαλλον τρεις φορες συνολικα εχω χρησιμοποιησει τετοια ηπια σωματικη τιμωρια. Η οποια ομως δεν θεωρω οτι ηταν λαθος...

 

Αυτό θα ήθελα να μου πεις πως το κάνεις... Γιατί εγώ ναι μεν δεν σηκώνω χέρι (ίσως κανένα τράβηγμα ή ντύσιμο με το ζόρι που λεγαμε), αλλά κάποιες φορές φωνάζω... Θυμώνω, νευριάζω και μην σου πω ότι προσβάλλομαι κιόλας λες και μιλάω σε ενήλικα... Το αποτέλεσμα είναι να βράζω μόνη μου από θυμό καινα προσπαθώ να μην φωνάξω, ξεχνώντας ότι μιλάω σε παιδιά...

Γιατί το παίρνω τόσο προσωπικά μου λες;;; Πως μπορείς και δεν νευριάζεις;

[Sofiade]

Θα ηταν πιο συνετο οταν μιλατε για καποιο μελος του φορουμ-σε εμενα αναφερομαι-να ειναι συνδεδεμενο για να εχει και την ευκαιρια να απαντησει.

Και πού ξέρεις αν ένα μέλος είναι συνδεδεμένο ή όχι; Μπορεί να φαίνεται ότι δεν είναι συνδεδεμένο αλλά να παρακολουθεί και να διαβάζει όσα λέγονται. Ή μπορεί να φαίνεται συνδεδεμένο αλλά εκείνη την ώρα να ασχολείται με κάτι άλλο. Δεν γίνεται να περιμένεις να συγχρονιστούν οι ώρες 20+ μαμάδων για να μιλήσεις!

[Λαΐδα]

 

 

Αυτό θα ήθελα να μου πεις πως το κάνεις... Γιατί εγώ ναι μεν δεν σηκώνω χέρι (ίσως κανένα τράβηγμα ή ντύσιμο με το ζόρι που λεγαμε), αλλά κάποιες φορές φωνάζω... Θυμώνω, νευριάζω και μην σου πω ότι προσβάλλομαι κιόλας λες και μιλάω σε ενήλικα... Το αποτέλεσμα είναι να βράζω μόνη μου από θυμό καινα προσπαθώ να μην φωνάξω, ξεχνώντας ότι μιλάω σε παιδιά...

Γιατί το παίρνω τόσο προσωπικά μου λες;;; Πως μπορείς και δεν νευριάζεις;

 

καλα δεν λεω ότι ποτε δεν εχω φωναξει.....και εγω φυσικα εχω φωναξει αλλα ειλικρινα πολύ λιγες φορες....εκει που ερχεται η ωρα να φωνάξω βρισκω αλλους τροπους που σπανια είναι λοιπον το τρβηγμα μαλλιου η το δυνατο πιασιμο από το μπρατσο...αυτά μονο εχω χρησιμοποιησει.....

γενικα εχει να κανει με τον χαρακτήρα της κάθε μιας...πως κλιμακώνεται δηλαδή η ενταση μεσα μας....

εγω θα το πω μια φορα, και δευτερη...ηρεμα....την τριτη φορα θα παω κοντα και θα τους το πω χαμηλωνωντας και κοιταζοντας τους με νοημα...εντονα δηλαδή....εκεινοι ξερουν ότι ηρθε η ωρα να σταματησουν και συνηθως σταματάνε....ο μεγαλος σιγουρα δηλαδή ο μικρος μπορει να το ψιλοσυνεχισει . και καπου εκει ερχεται και η δηλωση ότι αν το συνεχισει και εκνευριστω δεν θα του αρεσει καθολου ας πουμε...ε, εκει σταματει και ο μικρος (είμαι τυχερη που ο μεγαλος είναι ηρεμος και παρασυρει θετικα τον μικρο).

Στο μυαλο του, το θα εκνευριστω σημαινει πολλα.....σημαινει ότι ειτε δεν θα παιξει, ειτε θα αργησει να ξαναπαρει παιχνιδι ειτε θα τον συρω στο δωματιο του....σιγουρα όμως θα σημαινει ότι και μπορει να του τραβηξω μαλλι μια που το εχει ζησει.... Δεν ξερω τι τον ενοχλεί πιο πολύ....ξερω όμως ότι ολους αυτους τους τροπους τους θεωρει το το ιδιο άσχημους.

Φυσικα πιο μικρα ηταν πιο δυσκολα τα πραγματα αλλα ημουν και πιο ανεκτικη λογω ηλικιας τους.....

[ekavi_]

[

εγω θα το πω μια φορα, και δευτερη...ηρεμα....την τριτη φορα θα παω κοντα και θα τους το πω χαμηλωνωντας και κοιταζοντας τους με νοημα...εντονα δηλαδή....εκεινοι ξερουν ότι ηρθε η ωρα να σταματησουν και συνηθως σταματάνε....ο μεγαλος σιγουρα δηλαδή ο μικρος μπορει να το ψιλοσυνεχισει . και καπου εκει ερχεται και η δηλωση ότι αν το συνεχισει και εκνευριστω δεν θα του αρεσει καθολου ας πουμε...ε, εκει σταματει και ο μικρος (είμαι τυχερη που ο μεγαλος είναι ηρεμος και παρασυρει θετικα τον μικρο).

 

Εγώ θα το πω μία, θα το πω 2, θα το πω 3, μετά αρχίζω και εκνευρίζομαι. Αρχίζει η προειδοποίηση: Σταμάτα τώρα αυτό που κάνεις γιατί δεν θα τα πάμε καλά (που μπορεί να σημαίνει πολλά. Στέρηση παιχνιδιού, στέρηση παρουσίας μου κτλ). Κάποιες φορές σταματάνε, άλλες φορές το τραβάνε στα άκρα. Όταν το τραβάνε στα άκρα, αρχίζω και το παίρνω προσωπικά, του στυλ γιατί τώρα θέλεις να μαλώσουμε; Προσπαθώ να μην δείχνω το ότι το έχω πάρει προσωπικά και εκεί μπορεί να ανεβάσω την ένταση. Όχι βρισιές ή απειλές, αλλά ένταση... Όταν αρχίσει η ένταση η μεγαλη τρέχει και ζητάει συγγνώμη. Μετά έχω και εγώ τύψεις ότι φώναξα... Η μικρή θα ζητήσει συγγνώμη με το ζόρι...

Με τη μικρή όντως και εγώ είμαι λίγο πιο ανεκτική, λόγω ηλικίας όπως λες.

[Λαΐδα]

Εγώ θα το πω μία, θα το πω 2, θα το πω 3, μετά αρχίζω και εκνευρίζομαι. Αρχίζει η προειδοποίηση: Σταμάτα τώρα αυτό που κάνεις γιατί δεν θα τα πάμε καλά (που μπορεί να σημαίνει πολλά. Στέρηση παιχνιδιού, στέρηση παρουσίας μου κτλ). Κάποιες φορές σταματάνε, άλλες φορές το τραβάνε στα άκρα. Όταν το τραβάνε στα άκρα, αρχίζω και το παίρνω προσωπικά, του στυλ γιατί τώρα θέλεις να μαλώσουμε; Προσπαθώ να μην δείχνω το ότι το έχω πάρει προσωπικά και εκεί μπορεί να ανεβάσω την ένταση. Όχι βρισιές ή απειλές, αλλά ένταση... Όταν αρχίσει η ένταση η μεγαλη τρέχει και ζητάει συγγνώμη. Μετά έχω και εγώ τύψεις ότι φώναξα... Η μικρή θα ζητήσει συγγνώμη με το ζόρι...

Με τη μικρή όντως και εγώ είμαι λίγο πιο ανεκτική, λόγω ηλικίας όπως λες.

 

χαχαχαχα....μα ειδες τι μας κανουν?? Και εσυ ρε παιδακι μου τι το παιρνεις προσωπικα?

ενταξει όλα στο πρόγραμμα είναι πιστευω....και η ενταση.... Δυστυχως η ευτυχως ετσι συνηθισατε να αποφορτίζετε τη στιγμη.....εκει που νευριάζεις και σου ζηταει συγνωμη η μεγαλη....

Η συνηθεια είναι δυκολο να κοπει....

εμεις εχουμε συνηθισει να αποφορτίζουμε τη στιγμη όταν ερθει η ωρα του 'κακου βλεμματος ' χαχαχχα...ετσι το λενε....

Ο μικρος μου είναι ένα παιδι με πολυ εντονη προσωπικοτητα.....ζωηρος.....λιιιγο αντιδραστικος . παρ΄ολα αυτά εχουμε καταφερει ολοι μαζι και ειμαστε σε ένα πολύ καλο επιπεδο χαχαχαχ....Με βοηθησε πολύ ο μεγαλος όμως και το παράδειγμα του. Αν αυτος δεν ηταν τοσο ησυχος και ωριμος, σιγουρα θα είχαμε άλλη εξελιξη.

Επισης, γενικα, δεν είμαι του 'μη' ....οποτε όταν το πω θα το εννοω κι ολας. Και το μη ερχεται συνηθως σε θεματα ασφαλειας. Αλλιως δεν εχω πρόβλημα να παιξουν οσο θελουν.

Ο πατερας τους δε, ηταν καθετος εναντια σε οποιαδήποτε σωματικη τιμωρια ....Ακομη θυμαμαι το βλεμμα του όταν πρωτη φορα 'ακουμπησα' το παιδι....Σημερα όμως αν τον ρωτήσεις (και αφου επιβεβαιωσε ότι δεν είμαι η τρελη που θα χτυπάει ) θα συμφωνησει με οσα γραφω και εγω....

[ekavi_]

χαχαχαχα....μα ειδες τι μας κανουν?? Και εσυ ρε παιδακι μου τι το παιρνεις προσωπικα?

ενταξει όλα στο πρόγραμμα είναι πιστευω....και η ενταση.... Δυστυχως η ευτυχως ετσι συνηθισατε να αποφορτίζετε τη στιγμη.....εκει που νευριάζεις και σου ζηταει συγνωμη η μεγαλη....

Η συνηθεια είναι δυκολο να κοπει....

εμεις εχουμε συνηθισει να αποφορτίζουμε τη στιγμη όταν ερθει η ωρα του 'κακου βλεμματος ' χαχαχχα...ετσι το λενε....

 

Ξέρω γω... Σου λέω ξεχνάω ότι μιλάω σε ανήλικα (και πολύ ανήλικα μάλιστα)...

 

Κοίτα δεν γίνεται πολύ συχνά αυτό με τη μεγάλη... Γενικά δεν έχω πρόβλημα... Είναι ζωηρή αλλά εντός ορίων. Είναι κάποιες στιγμές όμως που φέρεται λες και προσπαθεί να μαλώσουμε με το ζόρι... Με ασήμαντες αφορμές.. ίσα ίσα να βρει κάτι...

Εμένα το βλέμμα μου μάλλον αδιάφορο τους είναι...

[Λαΐδα]

καλα ειμαστε τωρα.....είναι μικρα ακομη!!! Κατσε να δουμε τι εχει να γινει στην εφηβεια....

[Koalaki]

Θα συμφωνησω με την προταση της λαιδας:

"γενικα εχει να κανει με τον χαρακτήρα της κάθε μιας...πως κλιμακώνεται δηλαδή η ενταση μεσα μας...."

[alcyon]

Από τις μαμάδες που δε μιλάνε αφήνοντας τα παιδιά τους να κάνουν ότι θέλουν, έως τις μαμάδες που δίνουν "μια στον πωπό" για να το συνετίσουν, υπάρχει ένα μεγάλο φάσμα.

Η "μια στον πωπό" δεν είναι μονόδρομος, ούτε τα παιδιά που δεν τρώνε "μια στον πωπό" γίνονται οπωσδήποτε ατίθασα.

 

Εικόνες π.χ. από παιδική χαρά είναι αρκετά συχνές, με παιδί να κάνει ότι του κατέβει στο κεφάλι και ο γονιός να έχει πιάσει ψιλή κουβέντα... είναι ο ίδιος που μετά ξαφνικά αποφασίζει πως "φτάνει ως εδώ!" και του ρίχνει τις "ψιλές". Εκεί διαφωνώ. Ναι, εκεί δε φταίει το ατίθασο παιδί γιατί έως εκείνη τη στιγμή η συμπεριφορά του φαινόταν αποδεκτή.

 

 

Αν η ατίθαση συμπεριφορά είναι εντελώς περιστασιακή, δε μπορώ να καταλάβω γιατί να χρησιμοποιηθεί η ξυλιά... ;! Εννοώ για ποιο λόγο να χρησιμοποιηθεί ως μέθοδος διαπαιδαγώγισης, ώστε να θεωρήσω πως "καλά έκανα"; Και να διευκρινίσω: Κι εμένα με έχουν φέρει τα παιδιά στα όριά μου. Να τα βλέπω και να θέλω να ρίξω σφαλιάρες. ΟΜΩΣ! Αν εγώ είμαι κουρασμένη, όλο και περισσότερο θέλω να ρίξω καμιά "ψιλή", ενώ αν είμαι ξεκούραστη και χαλαρή, ως δια μαγείας, δεν έρχονται τέτοιες στιγμές! Στις ίδιες περιστάσεις, να υπάρχουν διαφορετικές αποκρίσεις... το βλέπω μάλλον ως πρόβλημα του γονιού και όχι του παιδιού. Αυτό δηλαδή έχει να κάνει με τη δική μου διάθεση και όχι με τα παιδιά. Όπως βρίσκει κάποιος λύσεις όταν είναι ήρεμος και χαλαρός -χωρίς να παραβλέπει κανόνες- έτσι πρέπει να βρίσκει και όταν είναι κουρασμένος και καταπονημένος. Αφού όμως σε στιγμές ηρεμίας βρίσκεται εναλλακτική λύση το ίδιο αποδοτική, τότε μάλλον εγώ ως γονιός πρέπει να εκπαιδευτώ για να εφαρμόζω αυτή τη λύση και σε πιο δύσκολες στιγμές.

 

Κινούμενη πάνω σε αυτή τη λογική, ναι μπορεί να πραγματοποιηθεί οριοθέτηση χωρίς χρήση σωματικής τιμωρίας.

 

 

Κάπου αναφέρθηκε πως η ξυλιά έρχεται ως "συνέπεια" των πράξεων ενός παιδιού. Πως ο γονιός δηλαδή δεν έχει θυμό ή νεύρα. Δηλαδή έχει αντιστοιχίσει συγκεκριμένες πράξεις του παιδιού με ... ξυλιά; (Μπορεί να κατάλαβα λάθος εγώ, οπότε εδώ θα ήθελα μια διευκρίνηση).

 

 

Και εφόσον θεωρείτε αναπόφευκτες κάποιες φορές (έστω και λίγες) την ξυλιά... Αυτό αφορά μόνο εσάς ή και τους άλλους; Δηλαδή στην ίδια ενέργεια του παιδιού, έχει δικαίωμα και η γιαγιά / ο παππούς στην ξυλιά; Ο δάσκαλος;

[Λαΐδα]

 

Κάπου αναφέρθηκε πως η ξυλιά έρχεται ως "συνέπεια" των πράξεων ενός παιδιού. Πως ο γονιός δηλαδή δεν έχει θυμό ή νεύρα. Δηλαδή έχει αντιστοιχίσει συγκεκριμένες πράξεις του παιδιού με ... ξυλιά; (Μπορεί να κατάλαβα λάθος εγώ, οπότε εδώ θα ήθελα μια διευκρίνηση).

 

 

Και εφόσον θεωρείτε αναπόφευκτες κάποιες φορές (έστω και λίγες) την ξυλιά... Αυτό αφορά μόνο εσάς ή και τους άλλους; Δηλαδή στην ίδια ενέργεια του παιδιού, έχει δικαίωμα και η γιαγιά / ο παππούς στην ξυλιά; Ο δάσκαλος;

δεν ηταν ξυλια ηταν τράβηγμα μαλλιου αν αυτό σε κανει να το δεις καλυτερα αλλα σε κάθε περιπτωση θα σου απαντησω πως αντι να αντιστοιχισω τη 'ζαβολια' με κλεισιμο του παιδιου στο δωματιο του, το αντιστοιχισα με τράβηγμα μαλλιου πχ. Γιατι να δηλωνει θυμο η νευρα αυτό και όχι απλη συνεπεια??? δηλαδή αν κλεισεις το παιδι στο δωματιο, δηλώνεται εγκαταλλειψη? όχι..συνεπεια είναι και αυτό.

Σε τριτους δεν επιτρεπω καμια παρεμβατικη μεθοδο ( ) στα παιδια μου. Αλλα ευτυχως ως τωρα , η ιδια η σταση των παιδιων δεν εδωσε τετοια δικαιώματα οποτε δεν είχαμε παρεξηγήσεις....

[alcyon]

Τράβηγμα μαλλιού (φυσικά εννοείς κάτι ελαφρύ) όπως και μια απαλή πωπουδιά... Οκ. Αυτά τα δύο τα βάζω στο ίδιο ζύγι. Άρα τα ερωτήματά μου στο παραπάνω μήνυμα ισχύουν και μπορείς να αντικαταστήσεις το "ξυλιά" με το τράβηγμα μαλλιού.

 

 

Γιατί απαγορεύεις όμως σε τρίτους να παρέμβουν; Εφόσον κάνουν την ίδια σκανδαλιά έτσι; Αν δηλαδή αφήσεις τα παιδιά στη γιαγιά και μαζί με αυτά την ευθύνη τους, γιατί η γιαγιά να μη μπορεί να το εφαρμόσει;

Στο σχολείο ο δάσκαλος, περνά ώρες με το παιδί. Πάλι για την ίδια σκανδαλιά, γιατί να μη μπορεί να παρέμβει με τον ίδιο τρόπο;

Και εκείνοι δεν πρέπει να οριοθετήσουν τη συμπεριφορά; Εκείνοι γιατί θα πρέπει να έχουν αναπτύξει διαφορετική προσέγγιση και μάλιστα που να μην περιλαμβάνει σωματική επαφή με το παιδί;

 

(Η ερώτησή μου είναι για όλους, όχι μόνο για τη Λαΐδα. Αφορμή πήρα από τα λόγια της, δεν το προσωποποιώ σε εκείνη).

[alcyon]

Επίσης το time out δεν έχει την έννοια της τιμωρίας,, ούτε της απομόνωσης. Το time out έχει να κάνει με το να βγάλεις το παιδί από μία κατάσταση έντασης και να το βάλεις σε ένα περιβάλλον ηρεμίας για να ρίξει σιγά σιγά κι αυτό την υπερδιέγερση που έχει. Γι' αυτό συστήνεται το σημείο που θα γίνεται time out να μην είναι φορτωμένο με αντικείμενα. Αυτό μπορεί να είναι είτε στο δωμάτιό του είτε σε ένα οποιοδήποτε άλλο ήρεμο σημείο του σπιτιού. Σε καμία περίπτωση όμως δεν είναι απομόνωση.